# Dziennik Urzędowy L 351/2016

| | ISSN 1977-0766 |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | L 351 |
| | |
| Wydanie polskie | Legislacja | Rocznik 5922 grudnia 2016 |

ISSN 1977-0766

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

L 351

Wydanie polskie

Legislacja

Rocznik 5922 grudnia 2016

---

| Spis treści | | II   Akty o charakterze nieustawodawczym | Strona |
| --- | --- | --- | --- |
| | | DECYZJE |
| | * | Decyzja Komisji (UE) 2016/2326 z dnia 21 października 2015 r. w sprawie pomocy państwa SA.38375 (2014/C ex 2014/NN) wdrożonej przez Luksemburg na rzecz grupy Fiat
  (notyfikowana jako dokument nr C(2015) 7152)

   (
  1
  ) | 1 |
| | * | Decyzja Komisji (UE) 2016/2327 z dnia 5 lipca 2016 r. w sprawie pomocy państwa nr SA.19864 – 2014/C (ex 2009/NN54) wdrożonej przez Belgię – Finansowanie szpitali publicznych sieci IRIS w Regionie Stołecznym Brukseli
  (notyfikowana jako dokument nr C(2016) 4051)

   (
  1
  ) | 68 |

Spis treści

II   Akty o charakterze nieustawodawczym

Strona

DECYZJE

*

Decyzja Komisji (UE) 2016/2326 z dnia 21 października 2015 r. w sprawie pomocy państwa SA.38375 (2014/C ex 2014/NN) wdrożonej przez Luksemburg na rzecz grupy Fiat
  (notyfikowana jako dokument nr C(2015) 7152)

   (
  1
  )

(notyfikowana jako dokument nr C(2015) 7152)

1

1

*

Decyzja Komisji (UE) 2016/2327 z dnia 5 lipca 2016 r. w sprawie pomocy państwa nr SA.19864 – 2014/C (ex 2009/NN54) wdrożonej przez Belgię – Finansowanie szpitali publicznych sieci IRIS w Regionie Stołecznym Brukseli
  (notyfikowana jako dokument nr C(2016) 4051)

   (
  1
  )

(notyfikowana jako dokument nr C(2016) 4051)

1

68

| | |
| --- | --- |
| | (1)   Tekst mający znaczenie dla EOG |

---

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG

1

| PL | Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.
  Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną. |
| --- | --- |

PL

Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.

Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną.

---

II Akty o charakterze nieustawodawczym

DECYZJE

| 22.12.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 351/1 |
| --- | --- | --- | --- |

22.12.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 351/1

---

DECYZJA KOMISJI (UE) 2016/2326

z dnia 21 października 2015 r.

w sprawie pomocy państwa SA.38375 (2014/C ex 2014/NN) wdrożonej przez Luksemburg na rzecz grupy Fiat

(notyfikowana jako dokument nr C(2015) 7152)

(Jedynie tekst w języku francuskim jest autentyczny)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 108 ust. 2 akapit pierwszy (1),

uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),

po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia uwag (2) zgodnie z przywołanymi artykułami, i uwzględniając otrzymane odpowiedzi,

a także mając na uwadze, co następuje:

1.   PROCEDURA

PROCEDURA

| (1) | Pismem z dnia 19 czerwca 2013 r. Komisja przesłała Luksemburgowi wezwanie do udzielenia informacji dotyczących szczegółów związanych z krajowymi praktykami w zakresie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego (3). |
| --- | --- |

(1)

Pismem z dnia 19 czerwca 2013 r. Komisja przesłała Luksemburgowi wezwanie do udzielenia informacji dotyczących szczegółów związanych z krajowymi praktykami w zakresie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego (3).

3

| (2) | Pismem z dnia 17 lipca 2013 r. władze luksemburskie udzieliły ogólnej odpowiedzi i przekazały część wymaganych informacji. W swojej odpowiedzi zawarły one w szczególności opis krajowych zasad prawnych i przepisów obowiązujących luksemburskie organy podatkowe (Administration des contributions directes) przy wydawaniu decyzji w sprawie interpretacji indywidualnej w zakresie opodatkowania osób prawnych („interpretacja indywidualna prawa podatkowego” lub „interpretacja indywidualna” (4)), wyjaśniły procedurę pozwalającą na otrzymanie takiej interpretacji, określiły informacje przedstawiane przez podatnika oraz wskazały, czy interpretacje indywidualne wydawane przez organy podatkowe są publikowane. Władze luksemburskie nie odpowiedziały na wezwanie Komisji dotyczące dostarczenia jej wykazu interpretacji indywidualnych prawa podatkowego wydanych w latach 2010, 2011 i 2012 przez organy podatkowe Luksemburga ani nie udzieliły innych potrzebnych informacji, np. dotyczących nazw spółek, ich działalności, dat wydania interpretacji indywidualnych, okresu ważności interpretacji indywidualnych i rodzaju transakcji będących przedmiotem tych interpretacji indywidualnych. |
| --- | --- |

(2)

Pismem z dnia 17 lipca 2013 r. władze luksemburskie udzieliły ogólnej odpowiedzi i przekazały część wymaganych informacji. W swojej odpowiedzi zawarły one w szczególności opis krajowych zasad prawnych i przepisów obowiązujących luksemburskie organy podatkowe (Administration des contributions directes) przy wydawaniu decyzji w sprawie interpretacji indywidualnej w zakresie opodatkowania osób prawnych („interpretacja indywidualna prawa podatkowego” lub „interpretacja indywidualna” (4)), wyjaśniły procedurę pozwalającą na otrzymanie takiej interpretacji, określiły informacje przedstawiane przez podatnika oraz wskazały, czy interpretacje indywidualne wydawane przez organy podatkowe są publikowane. Władze luksemburskie nie odpowiedziały na wezwanie Komisji dotyczące dostarczenia jej wykazu interpretacji indywidualnych prawa podatkowego wydanych w latach 2010, 2011 i 2012 przez organy podatkowe Luksemburga ani nie udzieliły innych potrzebnych informacji, np. dotyczących nazw spółek, ich działalności, dat wydania interpretacji indywidualnych, okresu ważności interpretacji indywidualnych i rodzaju transakcji będących przedmiotem tych interpretacji indywidualnych.

Administration des contributions directes

4

| (3) | Pismem z dnia 30 sierpnia 2013 r. Komisja skierowała do władz luksemburskich przypomnienie, wzywając do dostarczenia wykazu interpretacji indywidualnych prawa podatkowego wydanych w latach 2010, 2011 i 2012 (5). |
| --- | --- |

(3)

Pismem z dnia 30 sierpnia 2013 r. Komisja skierowała do władz luksemburskich przypomnienie, wzywając do dostarczenia wykazu interpretacji indywidualnych prawa podatkowego wydanych w latach 2010, 2011 i 2012 (5).

5

| (4) | Pismami z dnia 20 i z dnia 23 września 2013 r. władze luksemburskie wyraziły ubolewanie w związku z pojawieniem się w prasie informacji dotyczących wezwania do udzielenia informacji wysłanego przez Komisję. Ponadto zakwestionowały one podstawę prawną wezwania ze strony Komisji do udzielenia informacji. |
| --- | --- |

(4)

Pismami z dnia 20 i z dnia 23 września 2013 r. władze luksemburskie wyraziły ubolewanie w związku z pojawieniem się w prasie informacji dotyczących wezwania do udzielenia informacji wysłanego przez Komisję. Ponadto zakwestionowały one podstawę prawną wezwania ze strony Komisji do udzielenia informacji.

| (5) | Pismem z dnia 2 października 2013 r. Komisja udzieliła władzom luksemburskim odpowiedzi, wskazując podstawę prawną pozwalającą jej na wszczęcie z własnej inicjatywy postępowania w sprawie praktyki Luksemburga w zakresie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego oraz wyznaczając im dodatkowy termin przedstawienia wymaganego wykazu interpretacji indywidualnych prawa podatkowego. |
| --- | --- |

(5)

Pismem z dnia 2 października 2013 r. Komisja udzieliła władzom luksemburskim odpowiedzi, wskazując podstawę prawną pozwalającą jej na wszczęcie z własnej inicjatywy postępowania w sprawie praktyki Luksemburga w zakresie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego oraz wyznaczając im dodatkowy termin przedstawienia wymaganego wykazu interpretacji indywidualnych prawa podatkowego.

| (6) | Dnia 11 października 2013 r. odbyło się spotkanie przedstawicieli władz luksemburskich i Komisji. W piśmie z dnia 14 października 2013 r. władze luksemburskie wskazały, że mają wątpliwości co do tego, czy przywołana przez Komisję podstawa prawna może uzasadniać rozległy i ogólny charakter wezwania do udzielenia informacji. Komisja odpowiedziała na to pismo pismem z dnia 15 października 2013 r. |
| --- | --- |

(6)

Dnia 11 października 2013 r. odbyło się spotkanie przedstawicieli władz luksemburskich i Komisji. W piśmie z dnia 14 października 2013 r. władze luksemburskie wskazały, że mają wątpliwości co do tego, czy przywołana przez Komisję podstawa prawna może uzasadniać rozległy i ogólny charakter wezwania do udzielenia informacji. Komisja odpowiedziała na to pismo pismem z dnia 15 października 2013 r.

| (7) | Następnie miała miejsce nowa wymiana pism między władzami luksemburskimi (pisma z dnia 11 listopada i z dnia 2 grudnia 2013 r.) a Komisją (pisma z dnia 14 listopada i z dnia 12 grudnia 2013 r.), w ramach której władze luksemburskie wyjaśniły, że z powodu tworzenia nowego rządu nie mogą odpowiedzieć na wezwanie do udzielenia informacji. Komisja przedłużyła im zatem termin udzielenia odpowiedzi do dnia 15 stycznia 2014 r., zaznaczając w swoich dwóch pismach, że w przypadku braku odpowiedzi na wezwanie do udzielenia informacji może być zobowiązana do przyjęcia decyzji w sprawie urzędowego nakazu przekazania informacji. |
| --- | --- |

(7)

Następnie miała miejsce nowa wymiana pism między władzami luksemburskimi (pisma z dnia 11 listopada i z dnia 2 grudnia 2013 r.) a Komisją (pisma z dnia 14 listopada i z dnia 12 grudnia 2013 r.), w ramach której władze luksemburskie wyjaśniły, że z powodu tworzenia nowego rządu nie mogą odpowiedzieć na wezwanie do udzielenia informacji. Komisja przedłużyła im zatem termin udzielenia odpowiedzi do dnia 15 stycznia 2014 r., zaznaczając w swoich dwóch pismach, że w przypadku braku odpowiedzi na wezwanie do udzielenia informacji może być zobowiązana do przyjęcia decyzji w sprawie urzędowego nakazu przekazania informacji.

| (8) | Pismem z dnia 15 stycznia 2014 r. władze luksemburskie dostarczyły 22 interpretacje indywidualne prawa podatkowego dotyczące lat 2010–2013, usunęły jednak z tych dokumentów nazwy podatników. Zdaniem władz luksemburskich te 22 interpretacje indywidualne, z których jedna dotyczyła uprzedniego porozumienia cenowego („APP”) i była skierowana do spółki zwanej „FFT” („porozumienie APP zawarte przez spółkę FFT” lub „kwestionowana interpretacja indywidualna prawa podatkowego”), są reprezentatywne dla praktyki Luksemburga w zakresie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego. |
| --- | --- |

(8)

Pismem z dnia 15 stycznia 2014 r. władze luksemburskie dostarczyły 22 interpretacje indywidualne prawa podatkowego dotyczące lat 2010–2013, usunęły jednak z tych dokumentów nazwy podatników. Zdaniem władz luksemburskich te 22 interpretacje indywidualne, z których jedna dotyczyła uprzedniego porozumienia cenowego („APP”) i była skierowana do spółki zwanej „FFT” („porozumienie APP zawarte przez spółkę FFT” lub „kwestionowana interpretacja indywidualna prawa podatkowego”), są reprezentatywne dla praktyki Luksemburga w zakresie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego.

| (9) | Porozumienie APP zawarte przez spółkę FFT obejmowało następujące dokumenty (6):






  a) | pismo [doradcy podatkowego] (*1) z dnia 14 marca 2012 r. sporządzone w imieniu jego klienta, spółki FFT, zawierające wniosek o zatwierdzenie porozumienia w sprawie cen transferowych przez luksemburskie organy podatkowe; |
| --- | --- | --- |

(9)

Porozumienie APP zawarte przez spółkę FFT obejmowało następujące dokumenty (6):

6

a)

pismo [doradcy podatkowego] (*1) z dnia 14 marca 2012 r. sporządzone w imieniu jego klienta, spółki FFT, zawierające wniosek o zatwierdzenie porozumienia w sprawie cen transferowych przez luksemburskie organy podatkowe;

*1

| b) | sprawozdanie w sprawie cen transferowych, zawierające analizę cen transferowych, opracowane przez doradcę podatkowego na poparcie wniosku w sprawie porozumienia APP zawartego przez spółkę FFT („sprawozdanie w sprawie cen transferowych”); |
| --- | --- |

b)

sprawozdanie w sprawie cen transferowych, zawierające analizę cen transferowych, opracowane przez doradcę podatkowego na poparcie wniosku w sprawie porozumienia APP zawartego przez spółkę FFT („sprawozdanie w sprawie cen transferowych”);

| c) | pismo luksemburskich organów podatkowych z dnia 3 września 2012 r., którym organy te zatwierdziły porozumienie w sprawie cen transferowych proponowane przez doradcę podatkowego. |
| --- | --- |

c)

pismo luksemburskich organów podatkowych z dnia 3 września 2012 r., którym organy te zatwierdziły porozumienie w sprawie cen transferowych proponowane przez doradcę podatkowego.

| (10) | Pismem z dnia 7 marca 2014 r. Komisja zwróciła się do władz luksemburskich o potwierdzenie, że podatnikiem zwanym „FFT” w porozumieniu APP zawartym przez spółkę FFT jest przedsiębiorstwo „Fiat Finance and Trade Ltd”. Wskazała ona również, że na podstawie dostarczonych informacji nie może wykluczyć, że porozumienie APP zawarte przez spółkę FFT stanowi niezgodną z rynkiem wewnętrznym pomoc państwa na rzecz spółki FFT. Komisja wezwała władze luksemburskie do dostarczenia dodatkowych informacji niezbędnych do przeprowadzenia oceny porozumienia APP zawartego przez spółkę FFT. Ponieważ władze luksemburskie nie udzieliły odpowiedzi na to pismo, dnia 7 kwietnia 2014 r. Komisja wysłała im przypomnienie w tej sprawie (7). |
| --- | --- |

(10)

Pismem z dnia 7 marca 2014 r. Komisja zwróciła się do władz luksemburskich o potwierdzenie, że podatnikiem zwanym „FFT” w porozumieniu APP zawartym przez spółkę FFT jest przedsiębiorstwo „Fiat Finance and Trade Ltd”. Wskazała ona również, że na podstawie dostarczonych informacji nie może wykluczyć, że porozumienie APP zawarte przez spółkę FFT stanowi niezgodną z rynkiem wewnętrznym pomoc państwa na rzecz spółki FFT. Komisja wezwała władze luksemburskie do dostarczenia dodatkowych informacji niezbędnych do przeprowadzenia oceny porozumienia APP zawartego przez spółkę FFT. Ponieważ władze luksemburskie nie udzieliły odpowiedzi na to pismo, dnia 7 kwietnia 2014 r. Komisja wysłała im przypomnienie w tej sprawie (7).

7

| (11) | Dnia 24 kwietnia 2014 r. władze luksemburskie udzieliły odpowiedzi na pismo z dnia 7 marca 2014 r., potwierdzając, że nie dysponują żadnymi przydatnymi informacjami dodatkowymi, niezbędnymi w celu przeprowadzenia oceny porozumienia APP zawartego przez spółkę FFT. W odniesieniu do kwestii, czy „FFT” odpowiada spółce Fiat Finance and Trade Ltd, władze luksemburskie przywołały przepisy prawa luksemburskiego w zakresie poufności, twierdząc, że przepisy te zabraniają im potwierdzenia tożsamości odnośnego podatnika. |
| --- | --- |

(11)

Dnia 24 kwietnia 2014 r. władze luksemburskie udzieliły odpowiedzi na pismo z dnia 7 marca 2014 r., potwierdzając, że nie dysponują żadnymi przydatnymi informacjami dodatkowymi, niezbędnymi w celu przeprowadzenia oceny porozumienia APP zawartego przez spółkę FFT. W odniesieniu do kwestii, czy „FFT” odpowiada spółce Fiat Finance and Trade Ltd, władze luksemburskie przywołały przepisy prawa luksemburskiego w zakresie poufności, twierdząc, że przepisy te zabraniają im potwierdzenia tożsamości odnośnego podatnika.

| (12) | Dnia 24 marca 2014 r. Komisja przyjęła decyzję w sprawie urzędowego nakazu przekazania informacji na podstawie art. 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 (8), żądając od władz luksemburskich wykazu interpretacji indywidualnych prawa podatkowego, o którym mowa w motywie 2. |
| --- | --- |

(12)

Dnia 24 marca 2014 r. Komisja przyjęła decyzję w sprawie urzędowego nakazu przekazania informacji na podstawie art. 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 (8), żądając od władz luksemburskich wykazu interpretacji indywidualnych prawa podatkowego, o którym mowa w motywie 2.

8

| (13) | Decyzją z dnia 11 czerwca 2014 r. Komisja wszczęła formalne postępowanie wyjaśniające przewidziane w art. 108 ust. 2 TFUE („decyzja o wszczęciu postępowania”) (9) w sprawie porozumienia APP zawartego przez spółkę FFT. Decyzji o wszczęciu postępowania towarzyszyła decyzja w sprawie urzędowego nakazu przekazania informacji („decyzja w sprawie nakazu”) nakazująca Luksemburgowi dostarczenie w terminie jednego miesiąca od dnia notyfikacji wspomnianej decyzji wszystkich dokumentów, informacji i danych niezbędnych do umożliwienia Komisji podjęcia decyzji w sprawie istnienia domniemanej pomocy oraz, w stosownym przypadku, w sprawie zgodności tej pomocy z rynkiem wewnętrznym. W szczególności Komisja wezwała Luksemburg do potwierdzenia tożsamości beneficjenta środka. |
| --- | --- |

(13)

Decyzją z dnia 11 czerwca 2014 r. Komisja wszczęła formalne postępowanie wyjaśniające przewidziane w art. 108 ust. 2 TFUE („decyzja o wszczęciu postępowania”) (9) w sprawie porozumienia APP zawartego przez spółkę FFT. Decyzji o wszczęciu postępowania towarzyszyła decyzja w sprawie urzędowego nakazu przekazania informacji („decyzja w sprawie nakazu”) nakazująca Luksemburgowi dostarczenie w terminie jednego miesiąca od dnia notyfikacji wspomnianej decyzji wszystkich dokumentów, informacji i danych niezbędnych do umożliwienia Komisji podjęcia decyzji w sprawie istnienia domniemanej pomocy oraz, w stosownym przypadku, w sprawie zgodności tej pomocy z rynkiem wewnętrznym. W szczególności Komisja wezwała Luksemburg do potwierdzenia tożsamości beneficjenta środka.

9

| (14) | Pismem z dnia 14 lipca 2014 r. Luksemburg przedstawił uwagi dotyczące decyzji o wszczęciu postępowania. Wskazał również, że skoro Komisja nie mogła stwierdzić istnienia pomocy państwa, nie musi on odpowiadać na pytania postawione w decyzji o wszczęciu postępowania i w decyzji w sprawie nakazu. |
| --- | --- |

(14)

Pismem z dnia 14 lipca 2014 r. Luksemburg przedstawił uwagi dotyczące decyzji o wszczęciu postępowania. Wskazał również, że skoro Komisja nie mogła stwierdzić istnienia pomocy państwa, nie musi on odpowiadać na pytania postawione w decyzji o wszczęciu postępowania i w decyzji w sprawie nakazu.

| (15) | Pismem z dnia 14 sierpnia 2014 r. Komisja wezwała Luksemburg do dostarczenia brakujących informacji, o których mowa w decyzji o wszczęciu postępowania i w decyzji w sprawie nakazu. Komisja zwróciła się również do Luksemburga o pozwolenie na bezpośrednie zwrócenie się do spółki FFT w celu zadania jej pytań, które pozostawały bez odpowiedzi, zgodnie z art. 6a rozporządzenia (WE) nr 659/1999. |
| --- | --- |

(15)

Pismem z dnia 14 sierpnia 2014 r. Komisja wezwała Luksemburg do dostarczenia brakujących informacji, o których mowa w decyzji o wszczęciu postępowania i w decyzji w sprawie nakazu. Komisja zwróciła się również do Luksemburga o pozwolenie na bezpośrednie zwrócenie się do spółki FFT w celu zadania jej pytań, które pozostawały bez odpowiedzi, zgodnie z art. 6a rozporządzenia (WE) nr 659/1999.

| (16) | Dnia 3 września 2014 r. Luksemburg udzielił częściowej odpowiedzi na pytania, które do tego momentu pozostawały bez odpowiedzi, i wskazał, że część żądanych informacji stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa spółki FFT i nie jest on w ich posiadaniu. Luksemburg potwierdził ponadto, że FFT faktycznie oznacza spółkę Fiat Finance and Trade Ltd., i udzielił Komisji pozwolenia na zwrócenie się z pytaniami bezpośrednio do spółki FFT. |
| --- | --- |

(16)

Dnia 3 września 2014 r. Luksemburg udzielił częściowej odpowiedzi na pytania, które do tego momentu pozostawały bez odpowiedzi, i wskazał, że część żądanych informacji stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa spółki FFT i nie jest on w ich posiadaniu. Luksemburg potwierdził ponadto, że FFT faktycznie oznacza spółkę Fiat Finance and Trade Ltd., i udzielił Komisji pozwolenia na zwrócenie się z pytaniami bezpośrednio do spółki FFT.

| (17) | Dnia 17 października 2014 r. decyzja o wszczęciu postępowania została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (10). Komisja wezwała w niej zainteresowane osoby trzecie do przedstawienia uwag w sprawie przedmiotowego środka pomocy. Pismem z dnia 30 października 2014 r. otrzymała ona uwagi spółki FFT. |
| --- | --- |

(17)

Dnia 17 października 2014 r. decyzja o wszczęciu postępowania została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (10). Komisja wezwała w niej zainteresowane osoby trzecie do przedstawienia uwag w sprawie przedmiotowego środka pomocy. Pismem z dnia 30 października 2014 r. otrzymała ona uwagi spółki FFT.

Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

10

| (18) | Dnia 22 grudnia 2014 r. Luksemburg dostarczył wykaz beneficjentów interpretacji indywidualnych prawa podatkowego w celu zastosowania się do wezwania do udzielenia informacji sformułowanego w piśmie Komisji z dnia 19 czerwca 2013 r. W wykazie tym wymieniono interpretacje indywidualne wydane przez luksemburskie organy podatkowe w latach 2010, 2011 i 2012. |
| --- | --- |

(18)

Dnia 22 grudnia 2014 r. Luksemburg dostarczył wykaz beneficjentów interpretacji indywidualnych prawa podatkowego w celu zastosowania się do wezwania do udzielenia informacji sformułowanego w piśmie Komisji z dnia 19 czerwca 2013 r. W wykazie tym wymieniono interpretacje indywidualne wydane przez luksemburskie organy podatkowe w latach 2010, 2011 i 2012.

| (19) | Pismem z dnia 5 stycznia 2015 r. Luksemburg przedstawił swoje uwagi dotyczące uwag otrzymanych w odpowiedzi na decyzję o wszczęciu postępowania. |
| --- | --- |

(19)

Pismem z dnia 5 stycznia 2015 r. Luksemburg przedstawił swoje uwagi dotyczące uwag otrzymanych w odpowiedzi na decyzję o wszczęciu postępowania.

| (20) | Dnia 12 lutego 2015 r. Komisja przyjęła decyzję, w której poinformowała Luksemburg, że zgodnie z art. 6a rozporządzenia (WE) nr 659/1999 stwierdziła, że formalne postępowanie wyjaśniające dotyczące kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego było jak do tego czasu nieskuteczne. Na tej podstawie i za zgodą Luksemburga (11) Komisja mogła zwrócić się z pytaniami bezpośrednio do spółki FFT. |
| --- | --- |

(20)

Dnia 12 lutego 2015 r. Komisja przyjęła decyzję, w której poinformowała Luksemburg, że zgodnie z art. 6a rozporządzenia (WE) nr 659/1999 stwierdziła, że formalne postępowanie wyjaśniające dotyczące kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego było jak do tego czasu nieskuteczne. Na tej podstawie i za zgodą Luksemburga (11) Komisja mogła zwrócić się z pytaniami bezpośrednio do spółki FFT.

11

| (21) | Pismami z dnia 20 lutego 2015 r. Komisja przesłała Luksemburgowi i spółce FFT wezwanie do udzielenia informacji. Wezwanie do udzielenia informacji skierowane do spółki FFT opierało się na art. 6a ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 659/1999. |
| --- | --- |

(21)

Pismami z dnia 20 lutego 2015 r. Komisja przesłała Luksemburgowi i spółce FFT wezwanie do udzielenia informacji. Wezwanie do udzielenia informacji skierowane do spółki FFT opierało się na art. 6a ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 659/1999.

| (22) | Pismem z dnia 24 lutego 2015 r. Luksemburg odpowiedział na decyzję Komisji z dnia 12 lutego 2015 r., wyrażając zaskoczenie rozwojem sytuacji w ramach postępowania w niniejszej sprawie oraz wątpliwości dotyczące zasadności uznania postępowania za nieskuteczne w świetle znacznej ilości informacji dostarczonych Komisji przez Luksemburg w trakcie postępowania. |
| --- | --- |

(22)

Pismem z dnia 24 lutego 2015 r. Luksemburg odpowiedział na decyzję Komisji z dnia 12 lutego 2015 r., wyrażając zaskoczenie rozwojem sytuacji w ramach postępowania w niniejszej sprawie oraz wątpliwości dotyczące zasadności uznania postępowania za nieskuteczne w świetle znacznej ilości informacji dostarczonych Komisji przez Luksemburg w trakcie postępowania.

| (23) | Pismami z dnia 26 lutego i z dnia 3 marca 2015 r. spółka FFT zwróciła się o udzielenie wyjaśnień dotyczących wezwania do udzielenia informacji oraz o przedłużenie terminu odpowiedzi, na co Komisja zgodziła się pismem z dnia 5 marca 2015 r. |
| --- | --- |

(23)

Pismami z dnia 26 lutego i z dnia 3 marca 2015 r. spółka FFT zwróciła się o udzielenie wyjaśnień dotyczących wezwania do udzielenia informacji oraz o przedłużenie terminu odpowiedzi, na co Komisja zgodziła się pismem z dnia 5 marca 2015 r.

| (24) | Pismem z dnia 5 marca 2015 r. Komisja udzieliła odpowiedzi na pismo Luksemburga z dnia 24 lutego 2015 r. |
| --- | --- |

(24)

Pismem z dnia 5 marca 2015 r. Komisja udzieliła odpowiedzi na pismo Luksemburga z dnia 24 lutego 2015 r.

| (25) | Dnia 23 marca 2015 r. (12) Komisja wezwała Luksemburg, w odpowiedzi na wykaz interpretacji indywidualnych prawa podatkowego przekazany jej dnia 22 grudnia 2014 r., do udzielenia dodatkowych informacji dotyczących wspomnianych interpretacji indywidualnych za lata 2010, 2011 i 2012. W szczególności wezwała ona Luksemburg do uściślenia, które interpretacje indywidualne dotyczyły funkcji związanej z zasobami finansowymi oraz które dotyczyły spółek niezintegrowanych lub samodzielnych. Komisja wezwała również Luksemburg do przekazania szeregu interpretacji indywidualnych dotyczących określonych grup spółek. |
| --- | --- |

(25)

Dnia 23 marca 2015 r. (12) Komisja wezwała Luksemburg, w odpowiedzi na wykaz interpretacji indywidualnych prawa podatkowego przekazany jej dnia 22 grudnia 2014 r., do udzielenia dodatkowych informacji dotyczących wspomnianych interpretacji indywidualnych za lata 2010, 2011 i 2012. W szczególności wezwała ona Luksemburg do uściślenia, które interpretacje indywidualne dotyczyły funkcji związanej z zasobami finansowymi oraz które dotyczyły spółek niezintegrowanych lub samodzielnych. Komisja wezwała również Luksemburg do przekazania szeregu interpretacji indywidualnych dotyczących określonych grup spółek.

12

| (26) | Pismem z dnia 24 marca 2015 r. Luksemburg odpowiedział na wezwanie Komisji do udzielenia informacji z dnia 20 lutego 2015 r. (13). |
| --- | --- |

(26)

Pismem z dnia 24 marca 2015 r. Luksemburg odpowiedział na wezwanie Komisji do udzielenia informacji z dnia 20 lutego 2015 r. (13).

13

| (27) | Pismem z dnia 31 marca 2015 r. spółka FFT odpowiedziała na wezwanie Komisji do udzielenia informacji z dnia 20 lutego 2015 r. Jej odpowiedź obejmowała m.in. wytyczne grupy Fiat dotyczące cen transferowych. |
| --- | --- |

(27)

Pismem z dnia 31 marca 2015 r. spółka FFT odpowiedziała na wezwanie Komisji do udzielenia informacji z dnia 20 lutego 2015 r. Jej odpowiedź obejmowała m.in. wytyczne grupy Fiat dotyczące cen transferowych.

| (28) | Dnia 23 kwietnia 2015 r. Luksemburg dostarczył dodatkowe informacje dotyczące 1 900 interpretacji indywidualnych spośród interpretacji wymienionych w jego odpowiedzi z dnia 22 grudnia 2014 r. Wskazał on, że trzy spośród wymienionych interpretacji indywidualnych dotyczą funkcji związanych ze środkami pieniężnymi: dwie z nich przyjęto w 2010 r. i jedną w 2011 r. Dnia 23 marca 2015 r. Komisja wezwała do przedstawienia dwóch z tych interpretacji indywidualnych, gdyż dotyczyły one spółek wymienionych w wezwaniu z dnia 23 marca 2015 r. |
| --- | --- |

(28)

Dnia 23 kwietnia 2015 r. Luksemburg dostarczył dodatkowe informacje dotyczące 1 900 interpretacji indywidualnych spośród interpretacji wymienionych w jego odpowiedzi z dnia 22 grudnia 2014 r. Wskazał on, że trzy spośród wymienionych interpretacji indywidualnych dotyczą funkcji związanych ze środkami pieniężnymi: dwie z nich przyjęto w 2010 r. i jedną w 2011 r. Dnia 23 marca 2015 r. Komisja wezwała do przedstawienia dwóch z tych interpretacji indywidualnych, gdyż dotyczyły one spółek wymienionych w wezwaniu z dnia 23 marca 2015 r.

| (29) | Dnia 27 kwietnia 2015 r. odbyło się spotkanie z udziałem przedstawicieli spółki FFT, władz luksemburskich i Komisji. |
| --- | --- |

(29)

Dnia 27 kwietnia 2015 r. odbyło się spotkanie z udziałem przedstawicieli spółki FFT, władz luksemburskich i Komisji.

| (30) | Dnia 4 czerwca 2015 r. Luksemburg dostarczył dodatkowe informacje, których Komisja zażądała dnia 23 marca 2015 r., dotyczące 5 327 interpretacji indywidualnych spośród interpretacji wymienionych w jego odpowiedzi z dnia 22 grudnia 2014 r. W szczególności wskazał on, że dziesięć innych interpretacji indywidualnych dotyczyło funkcji związanych ze środkami pieniężnymi [...]. Ponadto dnia 25 czerwca 2015 r. przekazano Komisji jedną interpretację indywidualną dotyczącą spółki G. |
| --- | --- |

(30)

Dnia 4 czerwca 2015 r. Luksemburg dostarczył dodatkowe informacje, których Komisja zażądała dnia 23 marca 2015 r., dotyczące 5 327 interpretacji indywidualnych spośród interpretacji wymienionych w jego odpowiedzi z dnia 22 grudnia 2014 r. W szczególności wskazał on, że dziesięć innych interpretacji indywidualnych dotyczyło funkcji związanych ze środkami pieniężnymi [...]. Ponadto dnia 25 czerwca 2015 r. przekazano Komisji jedną interpretację indywidualną dotyczącą spółki G.

| (31) | Dnia 18 czerwca 2015 r. Luksemburg przedstawił interpretację indywidualną dotyczącą spółki E (interpretację indywidualną z 2011 r.). |
| --- | --- |

(31)

Dnia 18 czerwca 2015 r. Luksemburg przedstawił interpretację indywidualną dotyczącą spółki E (interpretację indywidualną z 2011 r.).

| (32) | Pismem z dnia 10 lipca 2015 r. Luksemburg przedstawił argumentację, zgodnie z którą w przypadku przyjęcia negatywnej ostatecznej decyzji Komisja nie powinna mieć możliwości odzyskania od beneficjentów ewentualnej pomocy z mocą wsteczną, tzn. sięgając do dnia wydana interpretacji indywidualnej prawa podatkowego. |
| --- | --- |

(32)

Pismem z dnia 10 lipca 2015 r. Luksemburg przedstawił argumentację, zgodnie z którą w przypadku przyjęcia negatywnej ostatecznej decyzji Komisja nie powinna mieć możliwości odzyskania od beneficjentów ewentualnej pomocy z mocą wsteczną, tzn. sięgając do dnia wydana interpretacji indywidualnej prawa podatkowego.

| (33) | Dnia 15 lipca 2015 r. odbyło się spotkanie z udziałem dyrektora finansowego Fiat Chrysler Automobiles N.V, spółki będącej następcą Fiat S.p.A., władz luksemburskich i Komisji. |
| --- | --- |

(33)

Dnia 15 lipca 2015 r. odbyło się spotkanie z udziałem dyrektora finansowego Fiat Chrysler Automobiles N.V, spółki będącej następcą Fiat S.p.A., władz luksemburskich i Komisji.

2.   OPIS ŚRODKA

OPIS ŚRODKA

2.1.   Opis beneficjenta

Opis beneficjenta

| (34) | Spółka FFT należy do grupy Fiat. W momencie wydania kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego grupa Fiat składała się z Fiat S.p.A., spółki prawa włoskiego z siedzibą zarządu w Turynie, i ze wszystkich spółek kontrolowanych przez Fiat S.p.A. (zwanych łącznie w niniejszej decyzji „Fiatem” lub „grupą Fiat”). W następstwie połączenia spółki Fiat S.p.A. ze spółką Fiat Investments N.V. dnia 12 października 2014 r. spółka Fiat Chrysler Automobiles N.V. stała się następcą spółki Fiat S.p.A. (14). |
| --- | --- |

(34)

Spółka FFT należy do grupy Fiat. W momencie wydania kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego grupa Fiat składała się z Fiat S.p.A., spółki prawa włoskiego z siedzibą zarządu w Turynie, i ze wszystkich spółek kontrolowanych przez Fiat S.p.A. (zwanych łącznie w niniejszej decyzji „Fiatem” lub „grupą Fiat”). W następstwie połączenia spółki Fiat S.p.A. ze spółką Fiat Investments N.V. dnia 12 października 2014 r. spółka Fiat Chrysler Automobiles N.V. stała się następcą spółki Fiat S.p.A. (14).

14

| (35) | Grupa Fiat prowadzi działalność przemysłową i świadczy usługi finansowe w sektorze motoryzacyjnym. W celu uzyskania szczegółowego opisu działalności grupy Fiat Komisja odsyła do motywów 20 i 21 decyzji o wszczęciu postępowania. |
| --- | --- |

(35)

Grupa Fiat prowadzi działalność przemysłową i świadczy usługi finansowe w sektorze motoryzacyjnym. W celu uzyskania szczegółowego opisu działalności grupy Fiat Komisja odsyła do motywów 20 i 21 decyzji o wszczęciu postępowania.

| (36) | Spółka FFT świadczy usługi w zakresie środków pieniężnych i finansowania na rzecz spółek należących do grupy Fiat mających siedzibę (głównie) w Europie (z wyjątkiem Włoch) oraz kieruje szeregiem struktur centralnego zarządzania środkami pieniężnymi na rzecz spółek należących do grupy Fiat mających siedziby w Zjednoczonym Królestwie, Danii, Belgii, Niderlandach, Szwajcarii, Austrii, Niemczech i Hiszpanii. Spółka FFT prowadzi działalność z Luksemburga, gdzie mieści się jej siedziba zarządu, oraz za pośrednictwem dwóch oddziałów, z których jeden mieści się w Londynie (w Zjednoczonym Królestwie), a drugi w Madrycie (w Hiszpanii). |
| --- | --- |

(36)

Spółka FFT świadczy usługi w zakresie środków pieniężnych i finansowania na rzecz spółek należących do grupy Fiat mających siedzibę (głównie) w Europie (z wyjątkiem Włoch) oraz kieruje szeregiem struktur centralnego zarządzania środkami pieniężnymi na rzecz spółek należących do grupy Fiat mających siedziby w Zjednoczonym Królestwie, Danii, Belgii, Niderlandach, Szwajcarii, Austrii, Niemczech i Hiszpanii. Spółka FFT prowadzi działalność z Luksemburga, gdzie mieści się jej siedziba zarządu, oraz za pośrednictwem dwóch oddziałów, z których jeden mieści się w Londynie (w Zjednoczonym Królestwie), a drugi w Madrycie (w Hiszpanii).

| (37) | Sprawozdanie w sprawie cen transferowych dostarczone Komisji przez Luksemburg dnia 15 stycznia 2014 r. zawiera informacje dotyczące spółki FFT podsumowane w motywach 38–51 (15). |
| --- | --- |

(37)

Sprawozdanie w sprawie cen transferowych dostarczone Komisji przez Luksemburg dnia 15 stycznia 2014 r. zawiera informacje dotyczące spółki FFT podsumowane w motywach 38–51 (15).

15

| (38) | Fiat podjął decyzję o centralizacji funkcji finansowych i funkcji związanych ze środkami pieniężnymi, w odniesieniu do których wszystkie działania w zakresie finansowania, usług finansowych świadczonych na rzecz spółek, stosunków bankowych, zarządzania ryzykiem walutowym i ryzykiem stopy procentowej, centralnego zarządzanie zasobami finansowymi, operacji na rynku pieniężnym, zarządzania środkami pieniężnymi, inicjowania ściągania należności i płatności prowadzą „spółki pełniące funkcje związane ze środkami pieniężnymi”. |
| --- | --- |

(38)

Fiat podjął decyzję o centralizacji funkcji finansowych i funkcji związanych ze środkami pieniężnymi, w odniesieniu do których wszystkie działania w zakresie finansowania, usług finansowych świadczonych na rzecz spółek, stosunków bankowych, zarządzania ryzykiem walutowym i ryzykiem stopy procentowej, centralnego zarządzanie zasobami finansowymi, operacji na rynku pieniężnym, zarządzania środkami pieniężnymi, inicjowania ściągania należności i płatności prowadzą „spółki pełniące funkcje związane ze środkami pieniężnymi”.

| (39) | Spółki pełniące funkcje związane ze środkami pieniężnymi są zorganizowane następująco:






  — | Fiat Finance S.p.A. („FF”) jest spółką pełniącą funkcje związane ze środkami pieniężnymi z siedzibą we Włoszech; odpowiada ona za koordynację operacji finansowania świadczonych na rzecz spółek należących do grupy Fiat mających siedzibę we Włoszech, |
| --- | --- | --- |

(39)

Spółki pełniące funkcje związane ze środkami pieniężnymi są zorganizowane następująco:

—

Fiat Finance S.p.A. („FF”) jest spółką pełniącą funkcje związane ze środkami pieniężnymi z siedzibą we Włoszech; odpowiada ona za koordynację operacji finansowania świadczonych na rzecz spółek należących do grupy Fiat mających siedzibę we Włoszech,

| — | spółka FFT pełni funkcje związane ze środkami pieniężnymi na rzecz spółek należących do grupy Fiat mających siedzibę w Europie (z wyjątkiem Włoch), |
| --- | --- |

—

spółka FFT pełni funkcje związane ze środkami pieniężnymi na rzecz spółek należących do grupy Fiat mających siedzibę w Europie (z wyjątkiem Włoch),

| — | Fiat Finance North America, Inc. („FFNA”) pełni funkcje związane ze środkami pieniężnymi na rzecz spółek należących do grupy Fiat mających siedzibę w Stanach Zjednoczonych, |
| --- | --- |

—

Fiat Finance North America, Inc. („FFNA”) pełni funkcje związane ze środkami pieniężnymi na rzecz spółek należących do grupy Fiat mających siedzibę w Stanach Zjednoczonych,

| — | Fiat Finance Canada Ltd. („FFC”) pełni funkcje związane ze środkami pieniężnymi na rzecz spółek należących do grupy Fiat mających siedzibę w Kanadzie, |
| --- | --- |

—

Fiat Finance Canada Ltd. („FFC”) pełni funkcje związane ze środkami pieniężnymi na rzecz spółek należących do grupy Fiat mających siedzibę w Kanadzie,

| — | Fiat Finanças Brasil Ltda („FFB”) pełni funkcje związane ze środkami pieniężnymi na rzecz spółek należących do grupy Fiat mających siedzibę w Brazylii. |
| --- | --- |

—

Fiat Finanças Brasil Ltda („FFB”) pełni funkcje związane ze środkami pieniężnymi na rzecz spółek należących do grupy Fiat mających siedzibę w Brazylii.

| (40) | Transgraniczne transakcje między spółkami wewnątrz grupy, w których uczestniczy spółka FFT, można podzielić na dwie główne kategorie:






  — | transakcje między spółkami pełniącymi funkcje związane ze środkami pieniężnymi (wewnątrzsektorowe)






  — | T1 – pożyczki między spółkami FFT i FF: źródła finansowania spółki FFT opierają się na obligacjach, bankowych liniach kredytowych i na depozytach ustanowionych między spółkami, |
| --- | --- | --- | --- |

(40)

Transgraniczne transakcje między spółkami wewnątrz grupy, w których uczestniczy spółka FFT, można podzielić na dwie główne kategorie:

—

transakcje między spółkami pełniącymi funkcje związane ze środkami pieniężnymi (wewnątrzsektorowe)

—

T1 – pożyczki między spółkami FFT i FF: źródła finansowania spółki FFT opierają się na obligacjach, bankowych liniach kredytowych i na depozytach ustanowionych między spółkami,

| — | T2 – pożyczki między spółkami FFNA i FFT: źródła finansowania FFNA opierają się głównie na emitowanych obligacjach zabezpieczonych, |
| --- | --- |

—

T2 – pożyczki między spółkami FFNA i FFT: źródła finansowania FFNA opierają się głównie na emitowanych obligacjach zabezpieczonych,

| — | transakcje między spółkami pełniącymi funkcje związane ze środkami pieniężnymi a spółkami należącymi do grupy Fiat (wewnątrz grupy)






  — | T3 – transakcje (pożyczki/depozyty) między spółką FFT a spółkami należącymi do grupy mającymi siedzibę w innych państwach (głównie europejskich), |
| --- | --- | --- |

—

transakcje między spółkami pełniącymi funkcje związane ze środkami pieniężnymi a spółkami należącymi do grupy Fiat (wewnątrz grupy)

—

T3 – transakcje (pożyczki/depozyty) między spółką FFT a spółkami należącymi do grupy mającymi siedzibę w innych państwach (głównie europejskich),

| — | T4 – zabezpieczenia udzielane przez spółkę Fiat S.p.A. (16) na obligacje emitowane przez spółki FFT i FFNA, dwustronne linie kredytowe i programy finansowania ad hoc (tzn. papiery komercyjne we Francji na rzecz spółki FFT). |
| --- | --- |

—

T4 – zabezpieczenia udzielane przez spółkę Fiat S.p.A. (16) na obligacje emitowane przez spółki FFT i FFNA, dwustronne linie kredytowe i programy finansowania ad hoc (tzn. papiery komercyjne we Francji na rzecz spółki FFT).

16

ad hoc

| (41) | Na rysunku poniżej przedstawiono operacje finansowania (T1–T3).

  Główne transgraniczne transakcje wewnątrz grupy




  Pożyczki długoterminowe
  Pożyczki krótkoterminowe
  FF
  Depozyty
  FF&T
  Rynek
  FFNA |
| --- | --- |

(41)

Na rysunku poniżej przedstawiono operacje finansowania (T1–T3).

Główne transgraniczne transakcje wewnątrz grupy

Główne transgraniczne transakcje wewnątrz grupy

Pożyczki długoterminowe

Pożyczki krótkoterminowe

FF

Depozyty

FF&T

Rynek

FFNA

| (42) | Jeżeli chodzi o pełnione funkcje, spółka FFT prowadzi działalność w zakresie finansowania rynkowego i inwestycji w płynne aktywa finansowe, stosunków z podmiotami rynku finansowego, usług koordynacyjnych i usług doradztwa finansowego świadczonych na rzecz spółek należących do grupy, usług zarządzania środkami pieniężnymi świadczonych na rzecz spółek należących do grupy, krótkoterminowego i średnioterminowego finansowania między spółkami oraz koordynacji z innymi spółkami zajmującymi się finansowaniem. |
| --- | --- |

(42)

Jeżeli chodzi o pełnione funkcje, spółka FFT prowadzi działalność w zakresie finansowania rynkowego i inwestycji w płynne aktywa finansowe, stosunków z podmiotami rynku finansowego, usług koordynacyjnych i usług doradztwa finansowego świadczonych na rzecz spółek należących do grupy, usług zarządzania środkami pieniężnymi świadczonych na rzecz spółek należących do grupy, krótkoterminowego i średnioterminowego finansowania między spółkami oraz koordynacji z innymi spółkami zajmującymi się finansowaniem.

| (43) | W odniesieniu do finansowania rynkowego i inwestycji w płynne aktywa finansowe spółka FFT uruchamia fundusze, aby dysponować nimi w celu wspierania działalności i wzrostu spółek należących do grupy oraz aby odpowiednio je zainwestować. W odniesieniu do zarządzania ryzykiem finansowym spółka FFT postępuje zgodnie ze stosownymi wytycznymi ustanowionymi w ramach polityki wewnętrznej grupy (ryzyko walutowe i ryzyko stopy procentowej). Finansowanie spółki FFT pochodzi z takich instrumentów jak emisja obligacji (za pośrednictwem Global Medium Term Note lub programu „GMTN”, w którym spółka FFT, wraz ze spółkami FFNA i FFC, jest emitentem), terminowe pożyczki bankowe, linie kredytowe przeznaczone na określony cel i linie kredytowe nieprzeznaczone na określony cel itp. W odniesieniu do zarządzania płynnością spółka FFT inwestuje nadwyżkę środków pieniężnych w czołowych instytucjach bankowych lub w bardzo dobrze notowanych funduszach płynności. |
| --- | --- |

(43)

W odniesieniu do finansowania rynkowego i inwestycji w płynne aktywa finansowe spółka FFT uruchamia fundusze, aby dysponować nimi w celu wspierania działalności i wzrostu spółek należących do grupy oraz aby odpowiednio je zainwestować. W odniesieniu do zarządzania ryzykiem finansowym spółka FFT postępuje zgodnie ze stosownymi wytycznymi ustanowionymi w ramach polityki wewnętrznej grupy (ryzyko walutowe i ryzyko stopy procentowej). Finansowanie spółki FFT pochodzi z takich instrumentów jak emisja obligacji (za pośrednictwem Global Medium Term Note lub programu „GMTN”, w którym spółka FFT, wraz ze spółkami FFNA i FFC, jest emitentem), terminowe pożyczki bankowe, linie kredytowe przeznaczone na określony cel i linie kredytowe nieprzeznaczone na określony cel itp. W odniesieniu do zarządzania płynnością spółka FFT inwestuje nadwyżkę środków pieniężnych w czołowych instytucjach bankowych lub w bardzo dobrze notowanych funduszach płynności.

Global Medium Term Note

| (44) | Jeżeli chodzi o narażenie na ryzyko walutowe, spółka FFT zarządza tym narażeniem, głównie poprzez walutowe transakcje terminowe i operacje typu swap walutowy. Ekspozycja na ryzyko walutowe jest w znacznym stopniu związana z różnymi terminami pasywów i aktywów, a także z zarządzaniem. Spółka FFT stosuje głównie operacje typu swap stóp procentowych („transakcje IRS”) i kontrakty terminowe na stopę procentową („FRA”). |
| --- | --- |

(44)

Jeżeli chodzi o narażenie na ryzyko walutowe, spółka FFT zarządza tym narażeniem, głównie poprzez walutowe transakcje terminowe i operacje typu swap walutowy. Ekspozycja na ryzyko walutowe jest w znacznym stopniu związana z różnymi terminami pasywów i aktywów, a także z zarządzaniem. Spółka FFT stosuje głównie operacje typu swap stóp procentowych („transakcje IRS”) i kontrakty terminowe na stopę procentową („FRA”).

swap

swap

| (45) | Jeżeli chodzi o stosunki z podmiotami rynku finansowego, spółka FFT, w porozumieniu ze spółką FF, współpracuje z rynkami i instytucjami finansowymi w celu dostarczenia im informacji i danych związanych z grupą na poparcie jej wypłacalności i jej pozycji finansowej. |
| --- | --- |

(45)

Jeżeli chodzi o stosunki z podmiotami rynku finansowego, spółka FFT, w porozumieniu ze spółką FF, współpracuje z rynkami i instytucjami finansowymi w celu dostarczenia im informacji i danych związanych z grupą na poparcie jej wypłacalności i jej pozycji finansowej.

| (46) | W ramach usług koordynacyjnych i usług doradztwa finansowego świadczonych na rzecz spółek należących do grupy spółka FFT odpowiada za zapewnianie im pomocy finansowej, badanie ich potrzeb finansowych, określanie najlepszych rozwiązań finansowych, zawieranie umów finansowych oraz za kontrolę wyników produktów finansowych w odniesieniu do potrzeb spółek należących do grupy. |
| --- | --- |

(46)

W ramach usług koordynacyjnych i usług doradztwa finansowego świadczonych na rzecz spółek należących do grupy spółka FFT odpowiada za zapewnianie im pomocy finansowej, badanie ich potrzeb finansowych, określanie najlepszych rozwiązań finansowych, zawieranie umów finansowych oraz za kontrolę wyników produktów finansowych w odniesieniu do potrzeb spółek należących do grupy.

| (47) | Spółka FFT nadzoruje przepływy pieniężne, potrzeby w zakresie finansowania i płynność spółek należących do grupy w celu optymalizacji wydajności i skuteczności zarządzania zasobami funduszy własnych grupy. Spółka FFT zarządza strukturami centralnego zarządzania środkami pieniężnymi w Zjednoczonym Królestwie, Danii, Belgii, Niderlandach, Szwajcarii, Austrii, Niemczech i Hiszpanii. Każdego dnia następuje centralizacja sald z każdego państwa na rachunku centralnym spółki FFT w celu zarządzania całością pozycji finansowej. W bardziej szczegółowym ujęciu w ciągu dnia spółki należące do grupy przyjmują i dokonują płatności na swoich rachunkach (prowadzonych w bankach) w ramach swojej zwykłej działalności. Na koniec dnia salda rachunków spółek należących do grupy wykazują pozycję dodatnią lub ujemną. W obu przypadkach są one automatycznie pokrywane z otwartego w każdym państwie rachunku centralnego spółki FFT. Następnie przy pomocy ręcznych transferów przekierowuje się kwoty (przychodzące i wychodzące) z różnych krajowych rachunków centralnych na jeden rachunek centralny. W rezultacie każdego dnia rachunki bieżące spółek należących do grupy zerują się. W zależności od dziennej pozycji rachunków bieżących, na rachunkach uczestników spółek należących do grupy stosujących system centralizacji środków pieniężnych rejestrowane są kwoty uznań lub obciążeń przy zastosowaniu odsetek obliczonych zgodnie z tabelą taryfikacyjną ustanowioną między spółkami. |
| --- | --- |

(47)

Spółka FFT nadzoruje przepływy pieniężne, potrzeby w zakresie finansowania i płynność spółek należących do grupy w celu optymalizacji wydajności i skuteczności zarządzania zasobami funduszy własnych grupy. Spółka FFT zarządza strukturami centralnego zarządzania środkami pieniężnymi w Zjednoczonym Królestwie, Danii, Belgii, Niderlandach, Szwajcarii, Austrii, Niemczech i Hiszpanii. Każdego dnia następuje centralizacja sald z każdego państwa na rachunku centralnym spółki FFT w celu zarządzania całością pozycji finansowej. W bardziej szczegółowym ujęciu w ciągu dnia spółki należące do grupy przyjmują i dokonują płatności na swoich rachunkach (prowadzonych w bankach) w ramach swojej zwykłej działalności. Na koniec dnia salda rachunków spółek należących do grupy wykazują pozycję dodatnią lub ujemną. W obu przypadkach są one automatycznie pokrywane z otwartego w każdym państwie rachunku centralnego spółki FFT. Następnie przy pomocy ręcznych transferów przekierowuje się kwoty (przychodzące i wychodzące) z różnych krajowych rachunków centralnych na jeden rachunek centralny. W rezultacie każdego dnia rachunki bieżące spółek należących do grupy zerują się. W zależności od dziennej pozycji rachunków bieżących, na rachunkach uczestników spółek należących do grupy stosujących system centralizacji środków pieniężnych rejestrowane są kwoty uznań lub obciążeń przy zastosowaniu odsetek obliczonych zgodnie z tabelą taryfikacyjną ustanowioną między spółkami.

| (48) | Stopę procentową pożyczek wewnątrz grupy ustala się jako sumę średniego ważonego kosztu kapitału grupy, do którego dolicza się marżę. Stopę procentową depozytów ustala się na poziomie stopy bez uwzględnienia ryzyka powiększonej o marżę od depozytów krótkoterminowych w bankach, jak określono w polityce płynności grupy. |
| --- | --- |

(48)

Stopę procentową pożyczek wewnątrz grupy ustala się jako sumę średniego ważonego kosztu kapitału grupy, do którego dolicza się marżę. Stopę procentową depozytów ustala się na poziomie stopy bez uwzględnienia ryzyka powiększonej o marżę od depozytów krótkoterminowych w bankach, jak określono w polityce płynności grupy.

| (49) | W odniesieniu do krótkoterminowego i średnioterminowego finansowania między spółkami oraz do koordynacji z innymi spółkami zajmującymi się finansowaniem spółka FFT postępuje w następujący sposób: w pierwszym przypadku spółka FFT przekazuje do dyspozycji spółek należących do grupy fundusze sfinansowane w dużej ilości na warunkach hurtowych na rynkach regulowanych (rynek obligacji) lub w ramach negocjacji z instytucjami finansowymi; w drugim przypadku powtarzają się transfery funduszy między spółkami finansowymi e celu spełnienia potrzeb spółek należących do grupy bez konieczności korzystania z rynku, gdy ogólna pozycja finansowa grupy jest dodatnia. |
| --- | --- |

(49)

W odniesieniu do krótkoterminowego i średnioterminowego finansowania między spółkami oraz do koordynacji z innymi spółkami zajmującymi się finansowaniem spółka FFT postępuje w następujący sposób: w pierwszym przypadku spółka FFT przekazuje do dyspozycji spółek należących do grupy fundusze sfinansowane w dużej ilości na warunkach hurtowych na rynkach regulowanych (rynek obligacji) lub w ramach negocjacji z instytucjami finansowymi; w drugim przypadku powtarzają się transfery funduszy między spółkami finansowymi e celu spełnienia potrzeb spółek należących do grupy bez konieczności korzystania z rynku, gdy ogólna pozycja finansowa grupy jest dodatnia.

| (50) | Główne rodzaje ryzyka, na jakie są zasadniczo narażone spółki pełniące funkcje związane ze środkami pieniężnymi, podkreślone w sprawozdaniu w sprawie cen transferowych, są następujące:






  — | ryzyko rynkowe: spółka FFT prowadzi regularną ocenę ekspozycji na ryzyko stopy procentowej i na ryzyko walutowe (aby mieć całkowite pokrycie) i zabezpiecza się przed takim rodzajem ryzyka, korzystając z instrumentów pochodnych zgodnie z polityką grupy w zakresie zarządzania ryzykiem. Instrumentami stosowanymi w celu uzyskania takiego pokrycia są głównie zwykły swap walutowy, kontrakty forward i swap stopy procentowej, |
| --- | --- | --- |

(50)

Główne rodzaje ryzyka, na jakie są zasadniczo narażone spółki pełniące funkcje związane ze środkami pieniężnymi, podkreślone w sprawozdaniu w sprawie cen transferowych, są następujące:

—

ryzyko rynkowe: spółka FFT prowadzi regularną ocenę ekspozycji na ryzyko stopy procentowej i na ryzyko walutowe (aby mieć całkowite pokrycie) i zabezpiecza się przed takim rodzajem ryzyka, korzystając z instrumentów pochodnych zgodnie z polityką grupy w zakresie zarządzania ryzykiem. Instrumentami stosowanymi w celu uzyskania takiego pokrycia są głównie zwykły swap walutowy, kontrakty forward i swap stopy procentowej,

swap

forward

swap

| — | ryzyko kredytowe związane z lokatami bankowymi lub innymi podobnymi inwestycjami krótkoterminowymi: w sprawozdaniu w sprawie cen transferowych stwierdza się, że ryzyko to jest ograniczone, biorąc pod uwagę, że spółka FFT prowadzi negocjacje wyłącznie z dużymi instytucjami finansowymi i dywersyfikuje alokacje środków pieniężnych. Aktywa grupy nie są narażone na to ryzyko, gdyż grupa ma interes we wspieraniu finansowym wszystkich spółek należących do grupy (17); z biegiem czasu w obrębie grupy nie wystąpił żaden przypadek niewypłacalności; spółki należące do grupy nie rejestrują rezerw na straty z tytułu pożyczek jako części długu grupy, |
| --- | --- |

—

ryzyko kredytowe związane z lokatami bankowymi lub innymi podobnymi inwestycjami krótkoterminowymi: w sprawozdaniu w sprawie cen transferowych stwierdza się, że ryzyko to jest ograniczone, biorąc pod uwagę, że spółka FFT prowadzi negocjacje wyłącznie z dużymi instytucjami finansowymi i dywersyfikuje alokacje środków pieniężnych. Aktywa grupy nie są narażone na to ryzyko, gdyż grupa ma interes we wspieraniu finansowym wszystkich spółek należących do grupy (17); z biegiem czasu w obrębie grupy nie wystąpił żaden przypadek niewypłacalności; spółki należące do grupy nie rejestrują rezerw na straty z tytułu pożyczek jako części długu grupy,

17

| — | ryzyko kontrahenta związane z instrumentami pochodnymi będącymi aktywami posiadanymi wobec osób trzecich (banków): ryzyko to jest ograniczone, biorąc pod uwagę, że spółka FFT prowadzi negocjacje z dużymi instytucjami finansowymi oraz że operacje na instrumentach pochodnych podzielone są między wiele instytucji finansowych. Z przyczyn wspomnianych powyżej aktywa grupy nie są narażone na to ryzyko, |
| --- | --- |

—

ryzyko kontrahenta związane z instrumentami pochodnymi będącymi aktywami posiadanymi wobec osób trzecich (banków): ryzyko to jest ograniczone, biorąc pod uwagę, że spółka FFT prowadzi negocjacje z dużymi instytucjami finansowymi oraz że operacje na instrumentach pochodnych podzielone są między wiele instytucji finansowych. Z przyczyn wspomnianych powyżej aktywa grupy nie są narażone na to ryzyko,

| — | ryzyko operacyjne: spółka FFT prowadzi swoje operacje finansowe zgodnie z wytycznymi i z procedurami ustanowionymi przez Fiat S.p.A. Działalność finansowa podlega stałemu nadzorowi i procedurom kontroli zarządzania ryzykiem w celu uniknięcia wszelkiego niewykonania zobowiązania w ramach procesu dziennego. |
| --- | --- |

—

ryzyko operacyjne: spółka FFT prowadzi swoje operacje finansowe zgodnie z wytycznymi i z procedurami ustanowionymi przez Fiat S.p.A. Działalność finansowa podlega stałemu nadzorowi i procedurom kontroli zarządzania ryzykiem w celu uniknięcia wszelkiego niewykonania zobowiązania w ramach procesu dziennego.

| (51) | Spółka FFT zarządza znaczną ilością aktywów finansowych, które są głównie związane z pożyczkami między spółkami należącymi do grupy, wierzytelnościami spółek należących do grupy i, w mniejszym stopniu, lokatami bankowymi. Spółka FFT wykorzystuje systemy informatyczne konieczne do realizacji dziennych operacji i do nadzoru wyników rynków finansowych. |
| --- | --- |

(51)

Spółka FFT zarządza znaczną ilością aktywów finansowych, które są głównie związane z pożyczkami między spółkami należącymi do grupy, wierzytelnościami spółek należących do grupy i, w mniejszym stopniu, lokatami bankowymi. Spółka FFT wykorzystuje systemy informatyczne konieczne do realizacji dziennych operacji i do nadzoru wyników rynków finansowych.

2.2.   Kwestionowana interpretacja indywidualna prawa podatkowego

Kwestionowana interpretacja indywidualna prawa podatkowego

| (52) | Niniejsza decyzja dotyczy porozumienia APP zawartego przez spółkę FFT, interpretacji indywidualnej prawa podatkowego w zakresie cen transferowych wydanej przez Luksemburg na rzecz spółki FFT pismem z dnia 3 września 2012 r. W kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego zatwierdza się metodę przypisania zysków spółce FFT w grupie Fiat zaproponowaną przez doradcę podatkowego tej spółki i umożliwia się spółce FFT coroczne określanie kwoty jej podatku od osób prawnych do uiszczenia na rzecz Luksemburga. |
| --- | --- |

(52)

Niniejsza decyzja dotyczy porozumienia APP zawartego przez spółkę FFT, interpretacji indywidualnej prawa podatkowego w zakresie cen transferowych wydanej przez Luksemburg na rzecz spółki FFT pismem z dnia 3 września 2012 r. W kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego zatwierdza się metodę przypisania zysków spółce FFT w grupie Fiat zaproponowaną przez doradcę podatkowego tej spółki i umożliwia się spółce FFT coroczne określanie kwoty jej podatku od osób prawnych do uiszczenia na rzecz Luksemburga.

2.2.1.   Porozumienie APP zawarte przez spółkę FFT

Porozumienie APP zawarte przez spółkę FFT

| (53) | Dokumenty dostarczone Komisji przez Luksemburg jako stanowiące wszystkie istotne elementy na poparcie kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego obejmują dwa pisma i sprawozdanie w sprawie cen transferowych, o którym mowa w motywie 9. |
| --- | --- |

(53)

Dokumenty dostarczone Komisji przez Luksemburg jako stanowiące wszystkie istotne elementy na poparcie kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego obejmują dwa pisma i sprawozdanie w sprawie cen transferowych, o którym mowa w motywie 9.

| (54) | Pismem z dnia 3 września 2012 r. luksemburskie organy podatkowe potwierdziły, że „omawiana dalej analiza cen transferowych została przeprowadzona zgodnie z okólnikiem 164/2 z dnia 28 stycznia 2011 r. i jest zgodna z zasadą ceny rynkowej” (sic). Innymi słowy luksemburskie organy podatkowe uznały, że na podstawie analizy cen transferowych przeprowadzonej przez doradcę podatkowego i zawartej w sprawozdaniu w sprawie cen transferowych ustalono wynagrodzenie wolnorynkowe z tytułu funkcji pełnionych przez spółkę FFT i ponoszonego przez nią ryzyka. „Wynagrodzenie wolnorynkowe” spółki FFT, określone w sprawozdaniu w sprawie cen transferowych i zatwierdzone w kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego, jest określone, jak następuje: „W badaniu cen transferowych określono wynagrodzenie właściwe w przypadku funduszy własnych narażonych na ryzyko i funduszy własnych przeznaczonych na wynagrodzenie funkcji pełnionych przez spółkę w kwocie 2,542 mln EUR, w odniesieniu do której przewidziano margines tolerancji wynoszący +/- 10 %.”. Zwykłą stawkę podatkową obowiązującą spółki w Luksemburgu wynoszącą 28,80 % stosuje się do zysku netto zrealizowanego przez spółkę FFT na podstawie takiego wynagrodzenia. Ponadto w piśmie wskazano, że decyzja podjęta przez organy podatkowe jest wiążąca na okres pięciu lat (tj. od roku obrotowego 2012 do roku obrotowego 2016) (18). |
| --- | --- |

(54)

Pismem z dnia 3 września 2012 r. luksemburskie organy podatkowe potwierdziły, że „omawiana dalej analiza cen transferowych została przeprowadzona zgodnie z okólnikiem 164/2 z dnia 28 stycznia 2011 r. i jest zgodna z zasadą ceny rynkowej” (sic). Innymi słowy luksemburskie organy podatkowe uznały, że na podstawie analizy cen transferowych przeprowadzonej przez doradcę podatkowego i zawartej w sprawozdaniu w sprawie cen transferowych ustalono wynagrodzenie wolnorynkowe z tytułu funkcji pełnionych przez spółkę FFT i ponoszonego przez nią ryzyka. „Wynagrodzenie wolnorynkowe” spółki FFT, określone w sprawozdaniu w sprawie cen transferowych i zatwierdzone w kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego, jest określone, jak następuje: „W badaniu cen transferowych określono wynagrodzenie właściwe w przypadku funduszy własnych narażonych na ryzyko i funduszy własnych przeznaczonych na wynagrodzenie funkcji pełnionych przez spółkę w kwocie 2,542 mln EUR, w odniesieniu do której przewidziano margines tolerancji wynoszący +/- 10 %.”. Zwykłą stawkę podatkową obowiązującą spółki w Luksemburgu wynoszącą 28,80 % stosuje się do zysku netto zrealizowanego przez spółkę FFT na podstawie takiego wynagrodzenia. Ponadto w piśmie wskazano, że decyzja podjęta przez organy podatkowe jest wiążąca na okres pięciu lat (tj. od roku obrotowego 2012 do roku obrotowego 2016) (18).

sic

18

2.2.2.   Sprawozdanie w sprawie cen transferowych

Sprawozdanie w sprawie cen transferowych

| (55) | Zgodnie ze sprawozdaniem w sprawie cen transferowych najwłaściwszą metodą służącą do ustalenia dochodu spółki FFT podlegającego opodatkowaniu w ramach grupy Fiat jest metoda marży transakcyjnej netto („metoda MMTN”). Zdaniem doradcy podatkowego metoda MMTN jest metodą szczególnie odpowiednią, gdy w ramach transakcji dana strona nie wnosi jedynego wkładu ani wartości; ponieważ zdaniem doradcy podatkowego spółka FFT świadczy wyłącznie usługi finansowe, metodę tę uznaje się za najwłaściwszą do celów określenia cen wolnorynkowych zgodnych z wytycznymi OECD w sprawie cen transferowych. Ponadto, biorąc pod uwagę, że spółka FFT wypełnia swoje funkcje wyłącznie na rzecz spółek należących do grupy Fiat, przy czym osoby trzecie nie świadczą na rzecz tych spółek żadnych usług podobnego rodzaju, żadne wewnętrzne porównanie nie jest możliwe. W związku z tym doradca podatkowy uważa, że właściwszym rozwiązaniem jest dokonanie porównania zewnętrznego przy określeniu marż nadwyżkowych, które byłyby pobrane w ramach porównywalnych transakcji prowadzonych przez spółki niezależne (19). |
| --- | --- |

(55)

Zgodnie ze sprawozdaniem w sprawie cen transferowych najwłaściwszą metodą służącą do ustalenia dochodu spółki FFT podlegającego opodatkowaniu w ramach grupy Fiat jest metoda marży transakcyjnej netto („metoda MMTN”). Zdaniem doradcy podatkowego metoda MMTN jest metodą szczególnie odpowiednią, gdy w ramach transakcji dana strona nie wnosi jedynego wkładu ani wartości; ponieważ zdaniem doradcy podatkowego spółka FFT świadczy wyłącznie usługi finansowe, metodę tę uznaje się za najwłaściwszą do celów określenia cen wolnorynkowych zgodnych z wytycznymi OECD w sprawie cen transferowych. Ponadto, biorąc pod uwagę, że spółka FFT wypełnia swoje funkcje wyłącznie na rzecz spółek należących do grupy Fiat, przy czym osoby trzecie nie świadczą na rzecz tych spółek żadnych usług podobnego rodzaju, żadne wewnętrzne porównanie nie jest możliwe. W związku z tym doradca podatkowy uważa, że właściwszym rozwiązaniem jest dokonanie porównania zewnętrznego przy określeniu marż nadwyżkowych, które byłyby pobrane w ramach porównywalnych transakcji prowadzonych przez spółki niezależne (19).

19

| (56) | W sprawozdaniu w sprawie cen transferowych doradca podatkowy ustalił wynagrodzenie należne spółce FFT, które stanowi dochód podlegający opodatkowaniu, w stosunku do kapitału, który jest niezbędny dla spółki w celu pełnienia jej funkcji i ponoszenia ryzyka z uwzględnieniem wykorzystywanych aktywów (20). |
| --- | --- |

(56)

W sprawozdaniu w sprawie cen transferowych doradca podatkowy ustalił wynagrodzenie należne spółce FFT, które stanowi dochód podlegający opodatkowaniu, w stosunku do kapitału, który jest niezbędny dla spółki w celu pełnienia jej funkcji i ponoszenia ryzyka z uwzględnieniem wykorzystywanych aktywów (20).

20

| (57) | Wynagrodzenie to ustala się w następujący sposób: (i) oszacowanie „funduszy własnych narażonych na ryzyko” spółki FFT; (ii) określenie funduszy własnych spółki FFT wykorzystywanych do celów pełnienia funkcji i wspierania inwestycji finansowych; (iii) oszacowanie przewidywanego wynagrodzenia „funduszy własnych narażonych na ryzyko” spółki FFT przy wykorzystaniu modelu wyceny aktywów kapitałowych („CAPM”) (21) i określenie zwrotu pokrywającego fundusze własne wykorzystywane do celów pełnienia funkcji; oraz (iv) obliczenie ogólnej rentowności pozostawianej w spółce FFT w celu wynagrodzenia ponoszonego ryzyka i pełnionych funkcji poprzez połączenie wyników etapów (i)–(iii). |
| --- | --- |

(57)

Wynagrodzenie to ustala się w następujący sposób: (i) oszacowanie „funduszy własnych narażonych na ryzyko” spółki FFT; (ii) określenie funduszy własnych spółki FFT wykorzystywanych do celów pełnienia funkcji i wspierania inwestycji finansowych; (iii) oszacowanie przewidywanego wynagrodzenia „funduszy własnych narażonych na ryzyko” spółki FFT przy wykorzystaniu modelu wyceny aktywów kapitałowych („CAPM”) (21) i określenie zwrotu pokrywającego fundusze własne wykorzystywane do celów pełnienia funkcji; oraz (iv) obliczenie ogólnej rentowności pozostawianej w spółce FFT w celu wynagrodzenia ponoszonego ryzyka i pełnionych funkcji poprzez połączenie wyników etapów (i)–(iii).

21

| (58) | W odniesieniu do etapu (i) na podstawie analizy funkcjonalnej zawartej w sprawozdaniu w sprawie cen transferowych doradca podatkowy uważa, że spółka FFT ponosi następujące rodzaje ryzyka: ryzyko operacyjne, ryzyko kredytowe i ryzyko kontrahenta, natomiast ryzyko walutowe ponoszone przez spółkę FFT jest jego zdaniem zerowe. Stosując mutatis mutandis regulacje kapitałowe Bazylea II (22), (23), doradca podatkowy oszacował minimalne wymogi w zakresie funduszy własnych spółki FFT konieczne do pokrycia następujących rodzajów ryzyka: ryzyka operacyjnego, ryzyka kontrahenta, ryzyka walutowego i ryzyka kredytowego, jak następuje:






  — | ryzyko operacyjne: 15 %*(dochód z odsetek od depozytów bankowych – należne odsetki od pożyczek bankowych), |
| --- | --- | --- |

(58)

W odniesieniu do etapu (i) na podstawie analizy funkcjonalnej zawartej w sprawozdaniu w sprawie cen transferowych doradca podatkowy uważa, że spółka FFT ponosi następujące rodzaje ryzyka: ryzyko operacyjne, ryzyko kredytowe i ryzyko kontrahenta, natomiast ryzyko walutowe ponoszone przez spółkę FFT jest jego zdaniem zerowe. Stosując mutatis mutandis regulacje kapitałowe Bazylea II (22), (23), doradca podatkowy oszacował minimalne wymogi w zakresie funduszy własnych spółki FFT konieczne do pokrycia następujących rodzajów ryzyka: ryzyka operacyjnego, ryzyka kontrahenta, ryzyka walutowego i ryzyka kredytowego, jak następuje:

mutatis mutandis

22

23

—

ryzyko operacyjne: 15 %*(dochód z odsetek od depozytów bankowych – należne odsetki od pożyczek bankowych),

| — | ryzyko kontrahenta: 20 %*6 %*(przyszła ekspozycja + dodatnia wartość godziwa instrumentów pochodnych), |
| --- | --- |

—

ryzyko kontrahenta: 20 %*6 %*(przyszła ekspozycja + dodatnia wartość godziwa instrumentów pochodnych),

| — | ryzyko kredytowe: 20 %*6 %*wierzytelności wobec osób trzecich (średnia roczna). |
| --- | --- |

—

ryzyko kredytowe: 20 %*6 %*wierzytelności wobec osób trzecich (średnia roczna).

| (59) | Wynikiem tych obliczeń są fundusze, które doradca podatkowy nazywa „funduszami własnymi narażonymi na ryzyko” spółki FFT i które odpowiadają hipotetycznym ustawowym funduszom własnym spółki FFT w rozumieniu regulacji kapitałowych Bazylea II, podsumowane w tabeli 1.

  Tabela 1


  Minimalne wymogi w zakresie funduszy własnych spółki FFT







  (w tys. EUR) |
| --- | --- |
| Minimalne wymogi w zakresie funduszy własnych | 2011 |
| Ryzyko operacyjne | 938 |
| Ryzyko kontrahenta | 2 603 |
| Ryzyko walutowe | 0 |
| Ryzyko kredytowe | 24 982 |
| Minimalne wymogi w zakresie funduszy własnych wynikające z regulacji kapitałowych Bazylea II | 28 523 |

(59)

Wynikiem tych obliczeń są fundusze, które doradca podatkowy nazywa „funduszami własnymi narażonymi na ryzyko” spółki FFT i które odpowiadają hipotetycznym ustawowym funduszom własnym spółki FFT w rozumieniu regulacji kapitałowych Bazylea II, podsumowane w tabeli 1.

Tabela 1

Tabela 1

Minimalne wymogi w zakresie funduszy własnych spółki FFT

Minimalne wymogi w zakresie funduszy własnych spółki FFT

(w tys. EUR)

Minimalne wymogi w zakresie funduszy własnych

2011

Ryzyko operacyjne

938

Ryzyko kontrahenta

2 603

Ryzyko walutowe

0

Ryzyko kredytowe

24 982

Minimalne wymogi w zakresie funduszy własnych wynikające z regulacji kapitałowych Bazylea II

28 523

| (60) | W odniesieniu do etapu (ii) „fundusze własne wykorzystywane do celów pełnienia funkcji” (24), nazwane tak w sprawozdaniu w sprawie cen transferowych, szacuje się, odejmując od całkowitej kwoty funduszy własnych spółki FFT część minimalnych wymogów w zakresie funduszy własnych spółki FFT wynikających z regulacji kapitałowych Bazylea II, jak oszacował je doradca podatkowy, i część funduszy własnych spółki FFT wykorzystywanych w celu wspierania inwestycji finansowych w spółkach FFNA i FFC. |
| --- | --- |

(60)

W odniesieniu do etapu (ii) „fundusze własne wykorzystywane do celów pełnienia funkcji” (24), nazwane tak w sprawozdaniu w sprawie cen transferowych, szacuje się, odejmując od całkowitej kwoty funduszy własnych spółki FFT część minimalnych wymogów w zakresie funduszy własnych spółki FFT wynikających z regulacji kapitałowych Bazylea II, jak oszacował je doradca podatkowy, i część funduszy własnych spółki FFT wykorzystywanych w celu wspierania inwestycji finansowych w spółkach FFNA i FFC.

24

| (61) | Zdaniem doradcy podatkowego spółki FFT na koniec 2011 r. kapitał własny spółki FFT wynosił 287,5 mln EUR, w tym:






  — | 28,5 mln EUR stanowią minimalne wymogi w zakresie funduszy własnych wynikające z regulacji kapitałowych Bazylea II na pokrycie ryzyka ponoszonego przez spółkę FFT („minimalne fundusze własne narażone na ryzyko”
   (25)), |
| --- | --- | --- |

(61)

Zdaniem doradcy podatkowego spółki FFT na koniec 2011 r. kapitał własny spółki FFT wynosił 287,5 mln EUR, w tym:

—

28,5 mln EUR stanowią minimalne wymogi w zakresie funduszy własnych wynikające z regulacji kapitałowych Bazylea II na pokrycie ryzyka ponoszonego przez spółkę FFT („minimalne fundusze własne narażone na ryzyko”
   (25)),

25

| — | 165,2 mln EUR wykorzystuje się na pokrycie udziałów kapitałowych spółki FFT w spółkach FFNA i FFC (26) („fundusze własne pokrywające inwestycje finansowe w FFNA i FFC”), oraz |
| --- | --- |

—

165,2 mln EUR wykorzystuje się na pokrycie udziałów kapitałowych spółki FFT w spółkach FFNA i FFC (26) („fundusze własne pokrywające inwestycje finansowe w FFNA i FFC”), oraz

26

| — | kwota 93,7 mln EUR stanowi fundusze własne wykorzystywane do celów pełnienia funkcji („fundusze własne pokrywające pełnione funkcje”
   (27)). |
| --- | --- |

—

kwota 93,7 mln EUR stanowi fundusze własne wykorzystywane do celów pełnienia funkcji („fundusze własne pokrywające pełnione funkcje”
   (27)).

27

| (62) | W tabeli 2 określono podział całości kapitału własnego spółki FFT przedstawiony przez doradcę podatkowego w sprawozdaniu w sprawie cen transferowych.

  Tabela 2


  Podział kapitału własnego spółki FFT







  (w tys. EUR) |
| --- | --- |
| Podział kapitału własnego spółki FFT przez doradcę podatkowego | Kapitał własny 2011 |
| Minimalne fundusze własne narażone na ryzyko | 28 523 |
| Fundusze własne pokrywające inwestycje finansowe w FFNA i FFC | 165 244 |
| Kapitał własny pokrywający wykonywane funkcje | 93 710 |
| Kapitał własny ogółem | 287 477 |

(62)

W tabeli 2 określono podział całości kapitału własnego spółki FFT przedstawiony przez doradcę podatkowego w sprawozdaniu w sprawie cen transferowych.

Tabela 2

Tabela 2

Podział kapitału własnego spółki FFT

Podział kapitału własnego spółki FFT

(w tys. EUR)

Podział kapitału własnego spółki FFT przez doradcę podatkowego

Kapitał własny 2011

Minimalne fundusze własne narażone na ryzyko

28 523

Fundusze własne pokrywające inwestycje finansowe w FFNA i FFC

165 244

Kapitał własny pokrywający wykonywane funkcje

93 710

Kapitał własny ogółem

Kapitał własny ogółem

287 477

287 477

| (63) | Na etapie (iii) doradca podatkowy w pierwszej kolejności zaproponował wynagrodzenie części kapitału własnego spółki FFT, którą określa jako „minimalne fundusze własne narażone na ryzyko”, odpowiadające hipotetycznym ustawowym funduszom własnym spółki FFT ustalonym przez doradcę finansowego na etapie (i) poprzez oszacowanie zwrotu z kapitału własnego oczekiwanego przez inwestorów („oczekiwany zwrot przed opodatkowaniem”), przy zastosowaniu CAPM, tj.:
  Oczekiwany zwrot przed opodatkowaniem = (Stopa procentowa wolna od ryzyka + β × Premia z tytułu ryzyka związanego z funduszami własnymi)/(1 – Stawka podatkowa) |
| --- | --- |

(63)

Na etapie (iii) doradca podatkowy w pierwszej kolejności zaproponował wynagrodzenie części kapitału własnego spółki FFT, którą określa jako „minimalne fundusze własne narażone na ryzyko”, odpowiadające hipotetycznym ustawowym funduszom własnym spółki FFT ustalonym przez doradcę finansowego na etapie (i) poprzez oszacowanie zwrotu z kapitału własnego oczekiwanego przez inwestorów („oczekiwany zwrot przed opodatkowaniem”), przy zastosowaniu CAPM, tj.:

Oczekiwany zwrot przed opodatkowaniem = (Stopa procentowa wolna od ryzyka + β × Premia z tytułu ryzyka związanego z funduszami własnymi)/(1 – Stawka podatkowa)

| (64) | Stosując CAPM, doradca podatkowy spółki FFT wykorzystał następujące zmienne:






  — | stopę procentową wolną od ryzyka wynosząca 2,85 % (niemieckie obligacje federalne na 10 lat „Bund”, średnia roczna z 2011 r.), |
| --- | --- | --- |

(64)

Stosując CAPM, doradca podatkowy spółki FFT wykorzystał następujące zmienne:

—

stopę procentową wolną od ryzyka wynosząca 2,85 % (niemieckie obligacje federalne na 10 lat „Bund”, średnia roczna z 2011 r.),

| — | wartość beta (β) wynoszącą 0,29, oszacowaną (28) na podstawie wartości odnoszących się do grupy 66 porównywalnych przedsiębiorstw świadczących usługi finansowe, uzyskanych za pośrednictwem strony Damodarana (29), |
| --- | --- |

—

wartość beta (β) wynoszącą 0,29, oszacowaną (28) na podstawie wartości odnoszących się do grupy 66 porównywalnych przedsiębiorstw świadczących usługi finansowe, uzyskanych za pośrednictwem strony Damodarana (29),

28

29

| — | premię z tytułu ryzyka związanego z kapitałem własnym wynoszącą 5 % dla Luksemburga, wskazaną na stronie Damodarana (zaktualizowaną w lipcu 2011 r.), |
| --- | --- |

—

premię z tytułu ryzyka związanego z kapitałem własnym wynoszącą 5 % dla Luksemburga, wskazaną na stronie Damodarana (zaktualizowaną w lipcu 2011 r.),

| — | luksemburską stawkę podatkową wynoszącą 28,80 %. |
| --- | --- |

—

luksemburską stawkę podatkową wynoszącą 28,80 %.

| (65) | Stosując te zmienne w równaniu przedstawionym w motywie 63, doradca podatkowy spółki FFT uzyskał, „zwrot z kapitału własnego, który inwestorzy planowali otrzymać ze względu na przyjęte ryzyko” w wysokości 6,05 %. |
| --- | --- |

(65)

Stosując te zmienne w równaniu przedstawionym w motywie 63, doradca podatkowy spółki FFT uzyskał, „zwrot z kapitału własnego, który inwestorzy planowali otrzymać ze względu na przyjęte ryzyko” w wysokości 6,05 %.

| (66) | W tabeli 3 przedstawiono wykaz spółek wybranych przez doradcę podatkowego spółki FFT jako porównywalne spółki działające w sektorze finansowym w sposób niezależny, a także wykaz ich wartości beta wykorzystanych do obliczenia wartości beta do celów CAPM.

  Tabela 3


  Wykaz porównywalnych spółek świadczących usługi finansowe







  Nazwa przedsiębiorstwa | Beta |
| --- | --- | --- |
| ING Groep NV (EXTAM:INGA) | 3,00 |
| UBS AG (SWX:UBSN) | 1,80 |
| Wüstenrot & Württembergische AG (XTRA:WUW) | 0,41 |
| Deutsche Börse AG (XTRA:DB1) | 1,28 |
| Oslo Bors VPS Holding ASA (OTCNO:OSLO) | 0,13 |
| London Stock Exchange Group (LSE:LSE) | 1,24 |
| Fimalac SA (ENXTPA:FIM) | 0,68 |
| International Personal FinancePlc (LSE:IPF) | 1,92 |
| GrenkeLeasing AG (XTRA:GLJ) | 0,55 |
| Mittel S.p.A (CM:MIT) | 0,93 |
| GlobeOp Financial Services SA (LSE:GO) | 0,56 |
| KBC Ancora (ENXTBR:KBCA) | 3,61 |
| Aktiv Kapital ASA (OB:AIK) | 0,25 |
| IG Group Holdings Plc (LSE:IGG) | 0,75 |
| IFG Group plc (LSE: IFP) | 1,11 |
| Conafi Prestito S.p.A. (CM:CNP) | 0,74 |
| NEOVIA Financial Plc (AIM:NEC) | 0,60 |
| H&T Group Plc (AIM:HAT) | – 0,11 |
| Hesse Newman Capital AG (XTRA:RTM) | 0,29 |
| Acta Holding ASA (OB:ACTA) | 1,70 |
| Manx Financial Group PLC (AIM:MFX) | 0,30 |
| PLUS Markets Group plc (AIM:PMK) | – 0,05 |
| Law Debenture Corp. Plc (LSE:LVVDB) | 0,95 |
| Hypoport AG (DB:HYQ) | 0,70 |
| Perrot Duval Holding SA (SWX:PEDP) | 0,16 |
| Albemarie & Bond Holdings plc (AIM:ABM) | 0,21 |
| MCB Finance Group plc (AIM:MCRB) | b.d. |
| Brightside Group plc (AIM:BRT) | 0,11 |
| DF Deutsche Forfait AG (DB:DE6) | 0,83 |
| Autobank AG (DB:AW2) | b.d. |
| Ambrian capital plc (AIM:AMBR) | 0,83 |
| Gruppo MutuiOnline S.p.A (CM:MOL) | 0,77 |
| Park Group plc (AIM:PKG) | 0,09 |
| OVB Holding AG (XTRA:O4B) | – 0,19 |
| Albis Leasing AG (DB:ALG) | 0,57 |
| Hellenic Exchanges SA (ATSE:EXAE) | 1,42 |
| FORIS AG (XTRA:FRS) | 0,20 |
| Creon Corporation Plc (AIM:CRO) | 2,03 |
| Investeringsselskabet Luxor A/S (CPSE:LUXOR B) | 0,50 |
| Univerma AG | b.d. |
| OFL AnlagenLeasing AG (DB:OFL) | 0,86 |
| Ideal GroupSA (ATSE:INTEK) | b.d. |
| Nøtterø SpareBank (OB:NTSG) | 0,20 |
| Apulia Prontoprestitio S.p.A. (CM:APP) | 1,07 |
| Ultimate Finance Group plc (AIM:UFG) | 0,54 |
| Dresdner Factoring AG (XTRA:D2F) | 0,42 |
| Heidelberger Beteiligungsholding AG (DB:IPO) | 0,14 |
| ABC Arbitrage SA (ENXTPA:ABCA) | 0,48 |
| Baydonhill plc (AIM:BHL) | 0,04 |
| London Capital Group Holdings plc (AIM:LCG) | 0,72 |
| Imarex ASA (OB:IMAREX) | 0,48 |
| Toscana Finanza S.p.A. (CM:TF) | 0,49 |
| Banca Finnat Euramerica S.p.A. (CM:BFE) | 0,79 |
| S&U plc (LSE:SUS) | 0,27 |
| Bolsas y Mercados Españoles SA(CATS:BME) | 0,97 |
| Banca IFIS S.p.A. (CM:IF) | 0,69 |
| Paris Orleans SA (ENXTPA:PAOR) | 0,60 |
| SNS Reaal NV (ENXTAM:SR) | 2,37 |
| Close Brothers Group plc (LSE:CBG) | 0,94 |
| Provident Fiancial plc (LSE:PFG) | 0,35 |
| Pohola Bank plc (HLSE:POH1S) | 1,43 |
| Investec plc (LSE:INVP) | 1,73 |
| Banque Nationale de Belgique SA (ENXTBR:BNB) | 0,49 |
| Credit Suisse Group (SWX:CSGN) | 1,43 |
| Deutsche Bank AG (DB:DBK) | 1,98 |
| Schweizerische Nationalbank (SWX:SNBN) | 0,22 |
| Źródło: Damodaran. |

(66)

W tabeli 3 przedstawiono wykaz spółek wybranych przez doradcę podatkowego spółki FFT jako porównywalne spółki działające w sektorze finansowym w sposób niezależny, a także wykaz ich wartości beta wykorzystanych do obliczenia wartości beta do celów CAPM.

Tabela 3

Tabela 3

Wykaz porównywalnych spółek świadczących usługi finansowe

Wykaz porównywalnych spółek świadczących usługi finansowe

Nazwa przedsiębiorstwa

Beta

ING Groep NV (EXTAM:INGA)

3,00

UBS AG (SWX:UBSN)

1,80

Wüstenrot & Württembergische AG (XTRA:WUW)

0,41

Deutsche Börse AG (XTRA:DB1)

1,28

Oslo Bors VPS Holding ASA (OTCNO:OSLO)

0,13

London Stock Exchange Group (LSE:LSE)

1,24

Fimalac SA (ENXTPA:FIM)

0,68

International Personal FinancePlc (LSE:IPF)

1,92

GrenkeLeasing AG (XTRA:GLJ)

0,55

Mittel S.p.A (CM:MIT)

0,93

GlobeOp Financial Services SA (LSE:GO)

0,56

KBC Ancora (ENXTBR:KBCA)

3,61

Aktiv Kapital ASA (OB:AIK)

0,25

IG Group Holdings Plc (LSE:IGG)

0,75

IFG Group plc (LSE: IFP)

1,11

Conafi Prestito S.p.A. (CM:CNP)

0,74

NEOVIA Financial Plc (AIM:NEC)

0,60

H&T Group Plc (AIM:HAT)

– 0,11

Hesse Newman Capital AG (XTRA:RTM)

0,29

Acta Holding ASA (OB:ACTA)

1,70

Manx Financial Group PLC (AIM:MFX)

0,30

PLUS Markets Group plc (AIM:PMK)

– 0,05

Law Debenture Corp. Plc (LSE:LVVDB)

0,95

Hypoport AG (DB:HYQ)

0,70

Perrot Duval Holding SA (SWX:PEDP)

0,16

Albemarie & Bond Holdings plc (AIM:ABM)

0,21

MCB Finance Group plc (AIM:MCRB)

b.d.

Brightside Group plc (AIM:BRT)

0,11

DF Deutsche Forfait AG (DB:DE6)

0,83

Autobank AG (DB:AW2)

b.d.

Ambrian capital plc (AIM:AMBR)

0,83

Gruppo MutuiOnline S.p.A (CM:MOL)

0,77

Park Group plc (AIM:PKG)

0,09

OVB Holding AG (XTRA:O4B)

– 0,19

Albis Leasing AG (DB:ALG)

0,57

Hellenic Exchanges SA (ATSE:EXAE)

1,42

FORIS AG (XTRA:FRS)

0,20

Creon Corporation Plc (AIM:CRO)

2,03

Investeringsselskabet Luxor A/S (CPSE:LUXOR B)

0,50

Univerma AG

b.d.

OFL AnlagenLeasing AG (DB:OFL)

0,86

Ideal GroupSA (ATSE:INTEK)

b.d.

Nøtterø SpareBank (OB:NTSG)

0,20

Apulia Prontoprestitio S.p.A. (CM:APP)

1,07

Ultimate Finance Group plc (AIM:UFG)

0,54

Dresdner Factoring AG (XTRA:D2F)

0,42

Heidelberger Beteiligungsholding AG (DB:IPO)

0,14

ABC Arbitrage SA (ENXTPA:ABCA)

0,48

Baydonhill plc (AIM:BHL)

0,04

London Capital Group Holdings plc (AIM:LCG)

0,72

Imarex ASA (OB:IMAREX)

0,48

Toscana Finanza S.p.A. (CM:TF)

0,49

Banca Finnat Euramerica S.p.A. (CM:BFE)

0,79

S&U plc (LSE:SUS)

0,27

Bolsas y Mercados Españoles SA(CATS:BME)

0,97

Banca IFIS S.p.A. (CM:IF)

0,69

Paris Orleans SA (ENXTPA:PAOR)

0,60

SNS Reaal NV (ENXTAM:SR)

2,37

Close Brothers Group plc (LSE:CBG)

0,94

Provident Fiancial plc (LSE:PFG)

0,35

Pohola Bank plc (HLSE:POH1S)

1,43

Investec plc (LSE:INVP)

1,73

Banque Nationale de Belgique SA (ENXTBR:BNB)

0,49

Credit Suisse Group (SWX:CSGN)

1,43

Deutsche Bank AG (DB:DBK)

1,98

Schweizerische Nationalbank (SWX:SNBN)

0,22

Źródło: Damodaran.

Źródło:

| (67) | W tabeli 4 przedstawiono „zakres pełnej konkurencji” wartości beta wybranych porównywalnych spółek, który uzyskał doradca podatkowy spółki FFT.

  Tabela 4


  Zakres pełnej konkurencji wartości beta porównywalnych spółek







  Zakres pełnej konkurencji | Wartości beta |
| --- | --- | --- |
| Liczba spółek | 66 |
| Maks. | 3,61 |
| 90. percentyl | 1,79 |
| 75. percentyl | 1,04 |
| Mediana | 0,64 |
| 25. percentyl | 0,29 |
| 10. percentyl | 0,13 |
| Min. | 0,19 |

(67)

W tabeli 4 przedstawiono „zakres pełnej konkurencji” wartości beta wybranych porównywalnych spółek, który uzyskał doradca podatkowy spółki FFT.

Tabela 4

Tabela 4

Zakres pełnej konkurencji wartości beta porównywalnych spółek

Zakres pełnej konkurencji wartości beta porównywalnych spółek

Zakres pełnej konkurencji

Wartości beta

Liczba spółek

66

Maks.

3,61

90. percentyl

1,79

75. percentyl

1,04

Mediana

0,64

25. percentyl

0,29

10. percentyl

0,13

Min.

0,19

| (68) | Następnie doradca podatkowy spółki FFT zaproponował wynagrodzenie części kapitału własnego spółki FFT, którą w tabeli 2 nazywa „funduszami własnymi pokrywającymi pełnione funkcje” i która odpowiada „funduszom własnym wykorzystywanym do celów pełnienia funkcji” określonym na etapie (ii), poprzez wykorzystanie rynkowej stopy procentowej stosowanej w odniesieniu do depozytu krótkoterminowego (30), która zdaniem doradcy podatkowego spółki FFT wynosi 0,87 %. |
| --- | --- |

(68)

Następnie doradca podatkowy spółki FFT zaproponował wynagrodzenie części kapitału własnego spółki FFT, którą w tabeli 2 nazywa „funduszami własnymi pokrywającymi pełnione funkcje” i która odpowiada „funduszom własnym wykorzystywanym do celów pełnienia funkcji” określonym na etapie (ii), poprzez wykorzystanie rynkowej stopy procentowej stosowanej w odniesieniu do depozytu krótkoterminowego (30), która zdaniem doradcy podatkowego spółki FFT wynosi 0,87 %.

30

| (69) | Doradca podatkowy spółki FFT zaproponował następnie, aby nie wynagradzać części kapitału własnego spółki FFT, którą określa jako część pokrywającą inwestycje finansowe spółki FFT w FFNA i FFC, nazwanej w tabeli 2 „funduszami własnymi pokrywającymi inwestycje finansowe w FFNA i FFC”, tj. aby do celów podatkowych jej wynagrodzenie było zerowe. |
| --- | --- |

(69)

Doradca podatkowy spółki FFT zaproponował następnie, aby nie wynagradzać części kapitału własnego spółki FFT, którą określa jako część pokrywającą inwestycje finansowe spółki FFT w FFNA i FFC, nazwanej w tabeli 2 „funduszami własnymi pokrywającymi inwestycje finansowe w FFNA i FFC”, tj. aby do celów podatkowych jej wynagrodzenie było zerowe.

| (70) | Ponadto, na etapie (iv), doradca podatkowy oblicza ogólne wynagrodzenie należne spółce FFT z tytułu jej działalności finansowej i związanej ze środkami pieniężnymi oraz z tytułu przyjętego przez nią ryzyka. Wynagrodzenie to składa się z następujących elementów ustalonych na opisanych powyżej etapach (i) i (iii):






  — | „wynagrodzenie z tytułu ryzyka” obliczane poprzez pomnożenie hipotetycznych ustawowych funduszy własnych spółki FFT, których kwotę doradca podatkowy oszacował na 28 500 000 EUR przy zastosowaniu mutatis mutandis regulacji kapitałowych Bazylea II na etapie (ii), przez oczekiwany zwrot przed opodatkowaniem, który doradca podatkowy oszacował przy pomocy modelu CAPM na etapie (iii) na poziomie 6,05 %, oraz |
| --- | --- | --- |

(70)

Ponadto, na etapie (iv), doradca podatkowy oblicza ogólne wynagrodzenie należne spółce FFT z tytułu jej działalności finansowej i związanej ze środkami pieniężnymi oraz z tytułu przyjętego przez nią ryzyka. Wynagrodzenie to składa się z następujących elementów ustalonych na opisanych powyżej etapach (i) i (iii):

—

„wynagrodzenie z tytułu ryzyka” obliczane poprzez pomnożenie hipotetycznych ustawowych funduszy własnych spółki FFT, których kwotę doradca podatkowy oszacował na 28 500 000 EUR przy zastosowaniu mutatis mutandis regulacji kapitałowych Bazylea II na etapie (ii), przez oczekiwany zwrot przed opodatkowaniem, który doradca podatkowy oszacował przy pomocy modelu CAPM na etapie (iii) na poziomie 6,05 %, oraz

mutatis mutandis

| — | „wynagrodzenia z tytułu funkcji” obliczane poprzez pomnożenie wartości określanej przez doradcę podatkowego jako fundusze własne spółki FFT wykorzystywane do celów pełnienia funkcji, których kwota oszacowana na etapie (ii) wynosi 93 710 000 EUR, przez rynkową stopę procentową stosowaną do depozytu krótkoterminowego, której wartość doradca podatkowy oszacował na etapie (III) na poziomie 0,87 %. |
| --- | --- |

—

„wynagrodzenia z tytułu funkcji” obliczane poprzez pomnożenie wartości określanej przez doradcę podatkowego jako fundusze własne spółki FFT wykorzystywane do celów pełnienia funkcji, których kwota oszacowana na etapie (ii) wynosi 93 710 000 EUR, przez rynkową stopę procentową stosowaną do depozytu krótkoterminowego, której wartość doradca podatkowy oszacował na etapie (III) na poziomie 0,87 %.

| (71) | W tabeli 5 przedstawiono ogólną rentowność oszacowaną przez doradcę podatkowego, którą utrzymuje się w spółce FFT do celów podatkowych w Luksemburgu.

  Tabela 5


  Szacunkowa wartość podstawy opodatkowania spółki FFT







  (w tys. EUR) |
| --- | --- |
| Wynagrodzenie kapitału własnego | Zyski za 2011 r. przed opodatkowaniem |
| Wynagrodzenie z tytułu ryzyka | 1 726 |
| Wynagrodzenie z tytułu funkcji | 816 |
| Wynagrodzenie funduszy własnych pokrywające inwestycje finansowe w FFNA i FFC (31) | 0 |
| Zysk przed opodatkowaniem ogółem | 2 542 |

(71)

W tabeli 5 przedstawiono ogólną rentowność oszacowaną przez doradcę podatkowego, którą utrzymuje się w spółce FFT do celów podatkowych w Luksemburgu.

Tabela 5

Tabela 5

Szacunkowa wartość podstawy opodatkowania spółki FFT

Szacunkowa wartość podstawy opodatkowania spółki FFT

(w tys. EUR)

Wynagrodzenie kapitału własnego

Zyski za 2011 r. przed opodatkowaniem

Wynagrodzenie z tytułu ryzyka

1 726

Wynagrodzenie z tytułu funkcji

816

Wynagrodzenie funduszy własnych pokrywające inwestycje finansowe w FFNA i FFC (31)

31

0

Zysk przed opodatkowaniem ogółem

Zysk przed opodatkowaniem ogółem

2 542

2 542

| (72) | Łączna kwota 2,542 mln EUR odpowiada kwocie określonej w kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego, którą luksemburskie organy podatkowe uznają za stanowiącą wynagrodzenie wolnorynkowe (32). |
| --- | --- |

(72)

Łączna kwota 2,542 mln EUR odpowiada kwocie określonej w kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego, którą luksemburskie organy podatkowe uznają za stanowiącą wynagrodzenie wolnorynkowe (32).

32

| (73) | W tabeli 6 podsumowano wnioski, do których doszedł doradca podatkowy spółki FFT na etapach (i)–(iv) przedstawionych wyżej, w motywach 58–72.

  Tabela 6


  Obliczenia podsumowujące minimalne wymogi w zakresie funduszy własnych oraz wpływ na wynik przed opodatkowaniem spółki FFT








  Minimalne wymogi w zakresie funduszy własnych | FFT | |
| --- | --- | --- | --- |
| | 2011 | |
| (w tys. EUR) | |
| Ryzyko operacyjne | 938 | a |
| Ryzyko kontrahenta | 2 603 | b |
| Ryzyko walutowe | 0 | c |
| Ryzyko kredytowe | 24 982 | d |
| Minimalne wymogi w zakresie funduszy własnych | 28 523 | e=a+b+c+d |
| Fundusze własne skompensowane przez odsetki od udziału kapitałowego | 165 244 | x |
| Nadwyżka funduszy własnych | 93 710 | f=g-e-x |
| Kapitał własny | 287 477 | g |
| Wskaźnik zysku netto | | |
| Oczekiwany zwrot z kapitału własnego | 6,05 % | h |
| Krótkoterminowa stopa procentowa | 0,87 % | i |
| Wynagrodzenie kapitału własnego | | |
| Wynagrodzenie z tytułu ryzyka | 1 726 | k=h*e |
| Wynagrodzenie z tytułu funkcji | 816 | j=i*f |
| Zysk przed opodatkowaniem ogółem | 2 542 | l=k+j |
| a | = | 15 %*(dochody finansowe na depozycie bankowym – koszty finansowania pożyczek bankowych) |
| b | = | 20 %*6 % (przyszła ekspozycja + dodatnia wartość godziwa instrumentów pochodnych względem osób trzecich) |
| c | = | 100 % pokryte przez instrumenty pochodne |
| d | = | 20 %*6 %*wierzytelności wobec osób trzecich (średnia roczna) |
| h | = | oszacowany przy zastosowaniu modelu CAPM |
| i | = | średnia roczna wartość wskaźnika EONIA za 2011 r. |

(73)

W tabeli 6 podsumowano wnioski, do których doszedł doradca podatkowy spółki FFT na etapach (i)–(iv) przedstawionych wyżej, w motywach 58–72.

Tabela 6

Tabela 6

Obliczenia podsumowujące minimalne wymogi w zakresie funduszy własnych oraz wpływ na wynik przed opodatkowaniem spółki FFT

Obliczenia podsumowujące minimalne wymogi w zakresie funduszy własnych oraz wpływ na wynik przed opodatkowaniem spółki FFT

Minimalne wymogi w zakresie funduszy własnych

FFT

2011

(w tys. EUR)

(w tys. EUR)

Ryzyko operacyjne

938

a

Ryzyko kontrahenta

2 603

b

Ryzyko walutowe

0

c

Ryzyko kredytowe

24 982

d

Minimalne wymogi w zakresie funduszy własnych

28 523

e=a+b+c+d

Fundusze własne skompensowane przez odsetki od udziału kapitałowego

165 244

x

Nadwyżka funduszy własnych

93 710

f=g-e-x

Kapitał własny

287 477

g

Wskaźnik zysku netto

Oczekiwany zwrot z kapitału własnego

6,05 %

h

Krótkoterminowa stopa procentowa

0,87 %

i

Wynagrodzenie kapitału własnego

Wynagrodzenie z tytułu ryzyka

1 726

k=h*e

Wynagrodzenie z tytułu funkcji

816

j=i*f

Zysk przed opodatkowaniem ogółem

2 542

l=k+j

a

=

15 %*(dochody finansowe na depozycie bankowym – koszty finansowania pożyczek bankowych)

b

=

20 %*6 % (przyszła ekspozycja + dodatnia wartość godziwa instrumentów pochodnych względem osób trzecich)

c

=

100 % pokryte przez instrumenty pochodne

d

=

20 %*6 %*wierzytelności wobec osób trzecich (średnia roczna)

h

=

oszacowany przy zastosowaniu modelu CAPM

i

=

średnia roczna wartość wskaźnika EONIA za 2011 r.

Uwaga: podstawowym założeniem jest brak ryzyka kredytowego/ryzyka kontrahenta związanego z operacjami przeprowadzanymi ze spółkami należącymi do grupy.

2.3.   Opis luksemburskich przepisów dotyczących cen transferowych

Opis luksemburskich przepisów dotyczących cen transferowych

| (74) | Interpretacja indywidualna prawa podatkowego na rzecz spółki FFT została przyjęta na podstawie art. 164 ust. 3 luksemburskiego kodeksu podatków dochodowych [ustawa z dnia 4 grudnia 1967 r. o podatku dochodowym („ustawa o podatku dochodowym”) z późniejszymi zmianami] oraz okólnika w sprawie ustawy o podatku dochodowym nr 164/2 z dnia 28 stycznia 2010 r. („okólnik”) (33). |
| --- | --- |

(74)

Interpretacja indywidualna prawa podatkowego na rzecz spółki FFT została przyjęta na podstawie art. 164 ust. 3 luksemburskiego kodeksu podatków dochodowych [ustawa z dnia 4 grudnia 1967 r. o podatku dochodowym („ustawa o podatku dochodowym”) z późniejszymi zmianami] oraz okólnika w sprawie ustawy o podatku dochodowym nr 164/2 z dnia 28 stycznia 2010 r. („okólnik”) (33).

33

2.3.1.   Artykuł 164 luksemburskiego kodeksu podatków dochodowych

Artykuł 164 luksemburskiego kodeksu podatków dochodowych

| (75) | Art. 164 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym przewiduje, że „ukryte wypłaty zysków należy zaliczyć do dochodu podlegającemu opodatkowaniu. Ukryta wypłata zysków ma w szczególności miejsce, jeżeli udziałowiec, członek lub osoba zainteresowana otrzymuje, pośrednio lub bezpośrednio, korzyści z przedsiębiorstwa lub stowarzyszenia, których nie otrzymałby w normalnych warunkach, gdyby nie posiadał tego statusu”. Przepis ten ustanawia w luksemburskim prawie podatkowym zasadę ceny rynkowej, zgodnie z którą transakcje przeprowadzane między spółkami należącymi do tej samej grupy należy wynagradzać tak, jakby zawarły je spółki niezależne negocjujące w porównywalnych okolicznościach na warunkach ceny rynkowej. |
| --- | --- |

(75)

Art. 164 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym przewiduje, że „ukryte wypłaty zysków należy zaliczyć do dochodu podlegającemu opodatkowaniu. Ukryta wypłata zysków ma w szczególności miejsce, jeżeli udziałowiec, członek lub osoba zainteresowana otrzymuje, pośrednio lub bezpośrednio, korzyści z przedsiębiorstwa lub stowarzyszenia, których nie otrzymałby w normalnych warunkach, gdyby nie posiadał tego statusu”. Przepis ten ustanawia w luksemburskim prawie podatkowym zasadę ceny rynkowej, zgodnie z którą transakcje przeprowadzane między spółkami należącymi do tej samej grupy należy wynagradzać tak, jakby zawarły je spółki niezależne negocjujące w porównywalnych okolicznościach na warunkach ceny rynkowej.

2.3.2.   Okólnik nr 164/2 dotyczący ustawy o podatku dochodowym

Okólnik nr 164/2 dotyczący ustawy o podatku dochodowym

| (76) | Art. 164 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym został wyjaśniony w okólniku, w którym w sekcji 1 zdefiniowano pojęcia „spółki finansowej należącej do grupy” (34), „wewnątrzgrupowej transakcji finansowej” (35) oraz „przedsiębiorstw powiązanych” (36). |
| --- | --- |

(76)

Art. 164 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym został wyjaśniony w okólniku, w którym w sekcji 1 zdefiniowano pojęcia „spółki finansowej należącej do grupy” (34), „wewnątrzgrupowej transakcji finansowej” (35) oraz „przedsiębiorstw powiązanych” (36).

34

35

36

| (77) | Sekcja 2, zatytułowana „Zagadnienia ogólne”, rozpoczyna się następującym opisem usług wewnątrzgrupowych, do których okólnik ma zastosowanie: „Usługa wewnątrzgrupowa (w tym wewnątrzgrupowa transakcja finansowania) miała miejsce, jeżeli w porównywalnych okolicznościach przedsiębiorstwo niezależne byłoby gotowe do zapłacenia innemu przedsiębiorstwu niezależnemu w celu realizacji danego działania lub jeżeli samo zrealizowałoby to działanie”. Sekcja 2 okólnika zawiera również opis zasady ceny rynkowej zgodnie z jej definicją w wytycznych OECD w sprawie cen transferowych, przetransponowaną do prawa krajowego. W tym względzie w sekcji tej wskazuje się, że „jeżeli miało miejsce świadczenie usługi wewnątrzgrupowej, należy określić, tak jak w przypadku innych rodzajów transferów wewnątrzgrupowych, czy ustalone wynagrodzenie jest zgodne z zasadą ceny rynkowej, to znaczy czy odpowiada cenie, którą zastosowałyby i przyjęły przedsiębiorstwa niezależne w porównywalnych okolicznościach” (37). |
| --- | --- |

(77)

Sekcja 2, zatytułowana „Zagadnienia ogólne”, rozpoczyna się następującym opisem usług wewnątrzgrupowych, do których okólnik ma zastosowanie: „Usługa wewnątrzgrupowa (w tym wewnątrzgrupowa transakcja finansowania) miała miejsce, jeżeli w porównywalnych okolicznościach przedsiębiorstwo niezależne byłoby gotowe do zapłacenia innemu przedsiębiorstwu niezależnemu w celu realizacji danego działania lub jeżeli samo zrealizowałoby to działanie”. Sekcja 2 okólnika zawiera również opis zasady ceny rynkowej zgodnie z jej definicją w wytycznych OECD w sprawie cen transferowych, przetransponowaną do prawa krajowego. W tym względzie w sekcji tej wskazuje się, że „jeżeli miało miejsce świadczenie usługi wewnątrzgrupowej, należy określić, tak jak w przypadku innych rodzajów transferów wewnątrzgrupowych, czy ustalone wynagrodzenie jest zgodne z zasadą ceny rynkowej, to znaczy czy odpowiada cenie, którą zastosowałyby i przyjęły przedsiębiorstwa niezależne w porównywalnych okolicznościach” (37).

37

| (78) | Jeżeli chodzi o odniesienie do „porównywalnych okoliczności”, w okólniku określono, że analiza porównywalności musi zawierać takie elementy jak „charakterystyka towarów lub usług objętych transferem, funkcje pełnione przez strony, klauzule umowne, warunki gospodarcze dla stron i strategie przemysłowe lub handlowe przyjęte przez strony” (38). |
| --- | --- |

(78)

Jeżeli chodzi o odniesienie do „porównywalnych okoliczności”, w okólniku określono, że analiza porównywalności musi zawierać takie elementy jak „charakterystyka towarów lub usług objętych transferem, funkcje pełnione przez strony, klauzule umowne, warunki gospodarcze dla stron i strategie przemysłowe lub handlowe przyjęte przez strony” (38).

38

| (79) | W sekcji 3 okólnika wyjaśnia się sposób określania wynagrodzenia wolnorynkowego, szczególnie w odniesieniu do spółek finansowych należących do grupy. Pełnione przez te spółki funkcje, od których zależy wynagrodzenie każdej z nich, muszą być, zgodnie z okólnikiem, porównywalne z funkcjami pełnionymi przez niezależne instytucje finansowe podlegające nadzorowi luksemburskiej komisji nadzoru sektora finansowego. Ponadto wynagrodzenie wolnorynkowe z tytułu pełnionych funkcji (z uwzględnieniem wykorzystywanych aktywów i przyjmowanego ryzyka) „należy oprzeć na wynagrodzeniu, którego wymagają te podmioty z tytułu porównywalnych operacji kredytowych” (39). |
| --- | --- |

(79)

W sekcji 3 okólnika wyjaśnia się sposób określania wynagrodzenia wolnorynkowego, szczególnie w odniesieniu do spółek finansowych należących do grupy. Pełnione przez te spółki funkcje, od których zależy wynagrodzenie każdej z nich, muszą być, zgodnie z okólnikiem, porównywalne z funkcjami pełnionymi przez niezależne instytucje finansowe podlegające nadzorowi luksemburskiej komisji nadzoru sektora finansowego. Ponadto wynagrodzenie wolnorynkowe z tytułu pełnionych funkcji (z uwzględnieniem wykorzystywanych aktywów i przyjmowanego ryzyka) „należy oprzeć na wynagrodzeniu, którego wymagają te podmioty z tytułu porównywalnych operacji kredytowych” (39).

39

| (80) | Ponadto przed przyznaniem kredytu lub zaliczki instytucje finansowe przeprowadzają analizę ryzyka, oceniając w szczególności ryzyko finansowe związane z transakcją, ryzyko związane z samym pożyczkobiorcą, ryzyko przedsiębiorstwa otrzymującego pożyczkę i ryzyko strukturalne. Jeżeli chodzi o opłaty związane z przyznaniem pożyczek, dodatkowe koszty muszą ponadto obejmować m.in. „dodatkowe koszty poniesione w związku z przestrzeganiem wymogów dotyczących wypłacalności, dodatkowe koszty związane z ryzykiem kredytowym, koszty manipulacyjne lub dodatkowe koszty wynikające z ryzyka walutowego” (40). Ryzyko kredytowe określa się na podstawie warunków umowy kredytowej oraz wyników analizy ryzyka. |
| --- | --- |

(80)

Ponadto przed przyznaniem kredytu lub zaliczki instytucje finansowe przeprowadzają analizę ryzyka, oceniając w szczególności ryzyko finansowe związane z transakcją, ryzyko związane z samym pożyczkobiorcą, ryzyko przedsiębiorstwa otrzymującego pożyczkę i ryzyko strukturalne. Jeżeli chodzi o opłaty związane z przyznaniem pożyczek, dodatkowe koszty muszą ponadto obejmować m.in. „dodatkowe koszty poniesione w związku z przestrzeganiem wymogów dotyczących wypłacalności, dodatkowe koszty związane z ryzykiem kredytowym, koszty manipulacyjne lub dodatkowe koszty wynikające z ryzyka walutowego” (40). Ryzyko kredytowe określa się na podstawie warunków umowy kredytowej oraz wyników analizy ryzyka.

40

| (81) | Ponadto zgodnie z okólnikiem niezależne podmioty świadczące usługi finansowe zasadniczo określają kwotę wynagrodzenia w powiązaniu z kwotą pożyczanych środków pieniężnych albo z wartością rzeczywistą zarządzanych aktywów. Podobnie, tak jak ma to miejsce w przypadku niezależnych usługodawców,„spółki finansowe należące do grupy, które przeprowadzają wewnątrzgrupowe operacje kredytowe, muszą również przeprowadzić analizę ryzyka przed przyznaniem kredytu przedsiębiorstwu powiązanemu oraz uwzględnić wszelkie inne czynniki, które mogą mieć wpływ na określenie ich cen transferowych” (41). |
| --- | --- |

(81)

Ponadto zgodnie z okólnikiem niezależne podmioty świadczące usługi finansowe zasadniczo określają kwotę wynagrodzenia w powiązaniu z kwotą pożyczanych środków pieniężnych albo z wartością rzeczywistą zarządzanych aktywów. Podobnie, tak jak ma to miejsce w przypadku niezależnych usługodawców,„spółki finansowe należące do grupy, które przeprowadzają wewnątrzgrupowe operacje kredytowe, muszą również przeprowadzić analizę ryzyka przed przyznaniem kredytu przedsiębiorstwu powiązanemu oraz uwzględnić wszelkie inne czynniki, które mogą mieć wpływ na określenie ich cen transferowych” (41).

41

| (82) | W sekcji 4 okólnika wyjaśnia się, że organy podatkowe udzielają informacji, których skutek jest dla nich wiążący, jedynie w przypadku, w którym dana spółka prowadzi faktyczną działalność w Luksemburgu. W sekcji tej wyszczególniono następnie różne warunki, które spółka finansowa należąca do grupy musi spełnić, aby wykazać, że prowadzi faktyczną działalność w tym państwie. W szczególności kapitał własny spółki musi być właściwy w stosunku do pełnionych funkcji (z uwzględnieniem wykorzystywanych aktywów i przyjmowanego ryzyka), a kwota kapitału własnego musi odpowiadać co najmniej 1 % wartości nominalnej przyznanego kredytu / przyznanych kredytów lub kwocie 2 mln EUR, jeżeli nie wskazano inaczej. |
| --- | --- |

(82)

W sekcji 4 okólnika wyjaśnia się, że organy podatkowe udzielają informacji, których skutek jest dla nich wiążący, jedynie w przypadku, w którym dana spółka prowadzi faktyczną działalność w Luksemburgu. W sekcji tej wyszczególniono następnie różne warunki, które spółka finansowa należąca do grupy musi spełnić, aby wykazać, że prowadzi faktyczną działalność w tym państwie. W szczególności kapitał własny spółki musi być właściwy w stosunku do pełnionych funkcji (z uwzględnieniem wykorzystywanych aktywów i przyjmowanego ryzyka), a kwota kapitału własnego musi odpowiadać co najmniej 1 % wartości nominalnej przyznanego kredytu / przyznanych kredytów lub kwocie 2 mln EUR, jeżeli nie wskazano inaczej.

| (83) | W okólniku wskazuje się również informacje i dokumenty, które należy dostarczyć, aby otrzymać informacje, które mają wiążący skutek dla organów podatkowych. Wniosek o udzielenie wiążących informacji musi jako taki zawierać m.in. „badanie cen transferowych przeprowadzone zgodnie z zasadami określonymi przez OECD w tym zakresie i obejmujące w szczególności kompletny opis zaproponowanej metodyki oraz szczegółowych informacji i analiz, na których metodyka ta się opiera, np. identyfikację porównywalnych danych i zakres oczekiwanych wyników” (42). Ponadto w okólniku wyjaśnia się, że interpretacja indywidualna prawa podatkowego jest ważna zasadniczo przez okres pięciu lat, o ile nie dojdzie do zmiany stanu faktycznego i okoliczności, przepisów prawa, na których opiera się interpretacja, lub jednej z istnych cech transakcji (43). |
| --- | --- |

(83)

W okólniku wskazuje się również informacje i dokumenty, które należy dostarczyć, aby otrzymać informacje, które mają wiążący skutek dla organów podatkowych. Wniosek o udzielenie wiążących informacji musi jako taki zawierać m.in. „badanie cen transferowych przeprowadzone zgodnie z zasadami określonymi przez OECD w tym zakresie i obejmujące w szczególności kompletny opis zaproponowanej metodyki oraz szczegółowych informacji i analiz, na których metodyka ta się opiera, np. identyfikację porównywalnych danych i zakres oczekiwanych wyników” (42). Ponadto w okólniku wyjaśnia się, że interpretacja indywidualna prawa podatkowego jest ważna zasadniczo przez okres pięciu lat, o ile nie dojdzie do zmiany stanu faktycznego i okoliczności, przepisów prawa, na których opiera się interpretacja, lub jednej z istnych cech transakcji (43).

42

43

2.4.   Opis wytycznych OECD w sprawie cen transferowych

Opis wytycznych OECD w sprawie cen transferowych

| (84) | Organizacja Współpracy Gospodarczej i Rozwoju („OECD”) zapewnia swoim państwom członkowskim wskazówki w dziedzinie podatków, przedstawione w jej „wytycznych w sprawie cen transferowych” („wytyczne OECD w sprawie cen transferowych”), które stanowią niewiążący instrument prawny zawierający wskazówki w zakresie cen transferowych (44). |
| --- | --- |

(84)

Organizacja Współpracy Gospodarczej i Rozwoju („OECD”) zapewnia swoim państwom członkowskim wskazówki w dziedzinie podatków, przedstawione w jej „wytycznych w sprawie cen transferowych” („wytyczne OECD w sprawie cen transferowych”), które stanowią niewiążący instrument prawny zawierający wskazówki w zakresie cen transferowych (44).

44

| (85) | Ceny transferowe oznaczają zafakturowane ceny transakcji handlowych między rożnymi podmiotami należącymi do tej samej grupy przedsiębiorstw. Na spółki wielonarodowe oddziałuje zachęta finansowa do przypisywania jak najmniejszej części zysków do terytoriów, które opodatkowują te zyski w największym stopniu, co może prowadzić do zbyt wysokich cen transferowych, których nie należy przyjmować jako podstawy do celów obliczania dochodu podlegającego opodatkowaniu. Aby uniknąć tego problemu, organy podatkowe powinny akceptować ceny transferowe między spółkami należącymi do tej samej grupy, tylko jeżeli transakcje są wynagradzane w taki sposób, jakby miało to miejsce między niezależnymi spółkami negocjującymi w porównywalnych okolicznościach na warunkach ceny rynkowej (45). Rozwiązanie to stanowi właśnie „zasadę ceny rynkowej”. |
| --- | --- |

(85)

Ceny transferowe oznaczają zafakturowane ceny transakcji handlowych między rożnymi podmiotami należącymi do tej samej grupy przedsiębiorstw. Na spółki wielonarodowe oddziałuje zachęta finansowa do przypisywania jak najmniejszej części zysków do terytoriów, które opodatkowują te zyski w największym stopniu, co może prowadzić do zbyt wysokich cen transferowych, których nie należy przyjmować jako podstawy do celów obliczania dochodu podlegającego opodatkowaniu. Aby uniknąć tego problemu, organy podatkowe powinny akceptować ceny transferowe między spółkami należącymi do tej samej grupy, tylko jeżeli transakcje są wynagradzane w taki sposób, jakby miało to miejsce między niezależnymi spółkami negocjującymi w porównywalnych okolicznościach na warunkach ceny rynkowej (45). Rozwiązanie to stanowi właśnie „zasadę ceny rynkowej”.

45

| (86) | Zasadnicza deklaracja dotycząca zasady ceny rynkowej znajduje się w art. 9 ust. 1 modelowej konwencji OECD stanowiącej podstawę dwustronnych umów podatkowych, których stronami są państwa członkowskie OECD oraz coraz większa liczba państw niebędących członkami OECD. Art. 9 stanowi, co następuje: „Jeżeli dwa przedsiębiorstwa [powiązane] podlegają, w swoich stosunkach handlowych lub finansowych, uzgodnionym lub narzuconym warunkom różniącym się od warunków, jakie zostałyby uzgodnione między przedsiębiorstwami niezależnymi, zyski, które jedno z tych przedsiębiorstw osiągnęłoby bez tych warunków, lecz których w wyniku tych warunków nie osiągnęło, mogą zostać zaliczone do zysków tego przedsiębiorstwa i odpowiednio opodatkowane”. |
| --- | --- |

(86)

Zasadnicza deklaracja dotycząca zasady ceny rynkowej znajduje się w art. 9 ust. 1 modelowej konwencji OECD stanowiącej podstawę dwustronnych umów podatkowych, których stronami są państwa członkowskie OECD oraz coraz większa liczba państw niebędących członkami OECD. Art. 9 stanowi, co następuje: „Jeżeli dwa przedsiębiorstwa [powiązane] podlegają, w swoich stosunkach handlowych lub finansowych, uzgodnionym lub narzuconym warunkom różniącym się od warunków, jakie zostałyby uzgodnione między przedsiębiorstwami niezależnymi, zyski, które jedno z tych przedsiębiorstw osiągnęłoby bez tych warunków, lecz których w wyniku tych warunków nie osiągnęło, mogą zostać zaliczone do zysków tego przedsiębiorstwa i odpowiednio opodatkowane”.

| (87) | Dnia 27 czerwca 1995 r. Komitet Spraw Podatkowych OECD przyjął wytyczne w sprawie cen transferowych w wersji pierwotnej (46), która została w znacznym stopniu zaktualizowana w lipcu 2010 r. (47). Ze względu na niewiążący charakter tych wytycznych organy podatkowe państw członkowskich OECD są jedynie zachęcane do ich stosowania. Zasadniczo służą one jednak jako punkt odniesienia i wywierają wyraźny wpływ na praktyki podatkowe państw członkowskich OECD (a nawet państw niebędących członkami OECD). Ponadto w wielu państwach członkowskich OECD wytyczne te nabrały mocy prawnej lub służą jako punkt odniesienia do celów interpretacji krajowych przepisów podatkowych. Jeżeli Komisja odnosi się w niniejszej decyzji do wytycznych OECD w sprawie cen transferowych, czyni to dlatego, że wspomniane wytyczne stanowią podręcznik istniejący w tej dziedzinie, który jest wynikiem dyskusji ekspertów w ramach OECD, i zawierają wyjaśnienia dotyczące technik, które mają na celu sprostanie wspólnym wyzwaniom związanym ze stosowaniem zasady ceny rynkowej w konkretnych sytuacjach. Wytyczne OECD w sprawie cen transferowych zawierają zatem przydatne wskazówki dla organów podatkowych i przedsiębiorstw wielonarodowych na temat sposobu stosowania zasady ceny rynkowej. Wskazują również na międzynarodowy konsensus w dziedzinie cen transferowych. |
| --- | --- |

(87)

Dnia 27 czerwca 1995 r. Komitet Spraw Podatkowych OECD przyjął wytyczne w sprawie cen transferowych w wersji pierwotnej (46), która została w znacznym stopniu zaktualizowana w lipcu 2010 r. (47). Ze względu na niewiążący charakter tych wytycznych organy podatkowe państw członkowskich OECD są jedynie zachęcane do ich stosowania. Zasadniczo służą one jednak jako punkt odniesienia i wywierają wyraźny wpływ na praktyki podatkowe państw członkowskich OECD (a nawet państw niebędących członkami OECD). Ponadto w wielu państwach członkowskich OECD wytyczne te nabrały mocy prawnej lub służą jako punkt odniesienia do celów interpretacji krajowych przepisów podatkowych. Jeżeli Komisja odnosi się w niniejszej decyzji do wytycznych OECD w sprawie cen transferowych, czyni to dlatego, że wspomniane wytyczne stanowią podręcznik istniejący w tej dziedzinie, który jest wynikiem dyskusji ekspertów w ramach OECD, i zawierają wyjaśnienia dotyczące technik, które mają na celu sprostanie wspólnym wyzwaniom związanym ze stosowaniem zasady ceny rynkowej w konkretnych sytuacjach. Wytyczne OECD w sprawie cen transferowych zawierają zatem przydatne wskazówki dla organów podatkowych i przedsiębiorstw wielonarodowych na temat sposobu stosowania zasady ceny rynkowej. Wskazują również na międzynarodowy konsensus w dziedzinie cen transferowych.

46

47

| (88) | W wytycznych OECD w sprawie cen transferowych przewidziano pięć metod ustalania wskaźnika zastępczego cen wolnorynkowych dla transakcji i podziału zysków między przedsiębiorstwami należącymi do tej samej grupy: (i) metodę porównywalnej ceny niekontrolowanej („metoda MPCN”); (ii) metodę koszt plus; (iii) metodę ceny odsprzedaży; (iv) metodę MMTN; i (v) transakcyjną metodę podziału zysku. W wytycznych wprowadza się rozróżnienie między metodami tradycyjnymi opartymi na transakcjach (tj. trzy pierwsze metody) a metodami transakcyjnymi opartymi na zyskach (tj. dwie ostatnie metody). Przedsiębiorstwa wielonarodowe dysponują swobodą stosowania metod ustalania cen transferowych nieopisanych w tych wytycznych, pod warunkiem że ceny te są zgodne z zasadą ceny rynkowej. |
| --- | --- |

(88)

W wytycznych OECD w sprawie cen transferowych przewidziano pięć metod ustalania wskaźnika zastępczego cen wolnorynkowych dla transakcji i podziału zysków między przedsiębiorstwami należącymi do tej samej grupy: (i) metodę porównywalnej ceny niekontrolowanej („metoda MPCN”); (ii) metodę koszt plus; (iii) metodę ceny odsprzedaży; (iv) metodę MMTN; i (v) transakcyjną metodę podziału zysku. W wytycznych wprowadza się rozróżnienie między metodami tradycyjnymi opartymi na transakcjach (tj. trzy pierwsze metody) a metodami transakcyjnymi opartymi na zyskach (tj. dwie ostatnie metody). Przedsiębiorstwa wielonarodowe dysponują swobodą stosowania metod ustalania cen transferowych nieopisanych w tych wytycznych, pod warunkiem że ceny te są zgodne z zasadą ceny rynkowej.

| (89) | W niniejszej decyzji istotne są metody MPCN i MMTN, w związku z czym przedstawiono je bardziej szczegółowo w motywach 90–92. |
| --- | --- |

(89)

W niniejszej decyzji istotne są metody MPCN i MMTN, w związku z czym przedstawiono je bardziej szczegółowo w motywach 90–92.

| (90) | W ramach metody MPCN porównuje się cenę fakturowaną za transfer towarów lub usług w ramach transakcji między podmiotami powiązanymi (transakcji zawieranej między dwoma przedsiębiorstwami wzajemnie ze sobą powiązanymi) z ceną fakturowaną za transfer towarów lub usług w ramach porównywalnej transakcji przeprowadzanej na wolnym rynku (transakcji między dwoma niezależnymi od siebie przedsiębiorstwami) w porównywalnych warunkach. |
| --- | --- |

(90)

W ramach metody MPCN porównuje się cenę fakturowaną za transfer towarów lub usług w ramach transakcji między podmiotami powiązanymi (transakcji zawieranej między dwoma przedsiębiorstwami wzajemnie ze sobą powiązanymi) z ceną fakturowaną za transfer towarów lub usług w ramach porównywalnej transakcji przeprowadzanej na wolnym rynku (transakcji między dwoma niezależnymi od siebie przedsiębiorstwami) w porównywalnych warunkach.

| (91) | Metoda MMTN jest jedną z „metod pośrednich”: stosowanych w celu ustalania wskaźnika zastępczego cen wolnorynkowych dla transakcji i podziału zysków między spółkami należącymi do tej samej grupy. Polega ona na oszacowaniu potencjalnej kwoty zysku zgodnie z zasadą ceny rynkowej w odniesieniu do danej działalności rozpatrywanej nie jako poszczególne transakcje, lecz w ujęciu całościowym. Celem tej metody nie jest określenie cen sprzedanych towarów, lecz oszacowanie zysków, jakie przedsiębiorstwa niezależne mogłyby zrealizować w ramach danej działalności, takiej jak działalność polegająca na sprzedaży towarów. W tym celu w ramach tej metody wybiera się właściwą podstawę („wskaźnik poziomu zysków”), taką jak koszty, obroty lub inwestycje trwałe, i stosuje się do nich stopę zysku odpowiadającą stopie, którą obserwuje się w ramach porównywalnych transakcji przeprowadzanych na wolnym rynku. |
| --- | --- |

(91)

Metoda MMTN jest jedną z „metod pośrednich”: stosowanych w celu ustalania wskaźnika zastępczego cen wolnorynkowych dla transakcji i podziału zysków między spółkami należącymi do tej samej grupy. Polega ona na oszacowaniu potencjalnej kwoty zysku zgodnie z zasadą ceny rynkowej w odniesieniu do danej działalności rozpatrywanej nie jako poszczególne transakcje, lecz w ujęciu całościowym. Celem tej metody nie jest określenie cen sprzedanych towarów, lecz oszacowanie zysków, jakie przedsiębiorstwa niezależne mogłyby zrealizować w ramach danej działalności, takiej jak działalność polegająca na sprzedaży towarów. W tym celu w ramach tej metody wybiera się właściwą podstawę („wskaźnik poziomu zysków”), taką jak koszty, obroty lub inwestycje trwałe, i stosuje się do nich stopę zysku odpowiadającą stopie, którą obserwuje się w ramach porównywalnych transakcji przeprowadzanych na wolnym rynku.

| (92) | Ponieważ w ramach metody MMTN nie ustala się cen dla poszczególnych transakcji, dochód podlegający opodatkowaniu uzyskany przez podmiot, do którego stosuje się tę metodę, może nie mieć bezpośredniego wpływu na dochód podlegający opodatkowaniu uzyskany przez inny podmiot należący do tej samej grupy przedsiębiorstw. Metoda ta różni się zatem od metody MPCN, w ramach której cenę transferową ustala się jako cenę konkretnego towaru lub usługi, które zalicza się następnie do dochodu podlegającego opodatkowaniu, w kwocie o tej samej wysokości, uzyskanemu przez spółkę należącą do grupy, która jest sprzedawcą, oraz spółkę, która nabyła dany towar lub usługę. |
| --- | --- |

(92)

Ponieważ w ramach metody MMTN nie ustala się cen dla poszczególnych transakcji, dochód podlegający opodatkowaniu uzyskany przez podmiot, do którego stosuje się tę metodę, może nie mieć bezpośredniego wpływu na dochód podlegający opodatkowaniu uzyskany przez inny podmiot należący do tej samej grupy przedsiębiorstw. Metoda ta różni się zatem od metody MPCN, w ramach której cenę transferową ustala się jako cenę konkretnego towaru lub usługi, które zalicza się następnie do dochodu podlegającego opodatkowaniu, w kwocie o tej samej wysokości, uzyskanemu przez spółkę należącą do grupy, która jest sprzedawcą, oraz spółkę, która nabyła dany towar lub usługę.

2.5.   Informacje dodatkowe przekazane po wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego

Informacje dodatkowe przekazane po wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego

2.5.1.   Pismo Luksemburga z dnia 3 września 2014 r.

Pismo Luksemburga z dnia 3 września 2014 r.

| (93) | W odpowiedzi na pytania zawarte w decyzji o wszczęciu postępowania Luksemburg poinformował Komisję, że kredyty przyznane wewnątrz grupy Fiat nie były ograniczone pułapem. |
| --- | --- |

(93)

W odpowiedzi na pytania zawarte w decyzji o wszczęciu postępowania Luksemburg poinformował Komisję, że kredyty przyznane wewnątrz grupy Fiat nie były ograniczone pułapem.

| (94) | Luksemburg dostarczył również wyjaśnienia dotyczące średnich cen kredytów i pożyczek wewnątrzgrupowych spółki FFT w latach 2011–2013. Stopa procentowa stosowana do pożyczek wewnątrzgrupowych przyznanych przez spółki FFT wynosi [...]. Na koniec 2011 r. odpowiadała ona stopie EURIBOR powiększonej o marżę wynoszącą [6–9 %]. Średnia stopa procentowa pobierana od sald rachunków bieżących spółek należących do grupy wynosiła w latach 2012 i 2013 odpowiednio [6–9 %] i [6–9 %]. W latach 2011, 2012 i 2013 średnia stopa procentowa, na podstawie której spółka FFT płaciła odsetki od depozytów wewnątrzgrupowych wynosiła odpowiednio [0–3 %], [0–3 %] i [0–3 %] (stopy średnie zryczałtowane). |
| --- | --- |

(94)

Luksemburg dostarczył również wyjaśnienia dotyczące średnich cen kredytów i pożyczek wewnątrzgrupowych spółki FFT w latach 2011–2013. Stopa procentowa stosowana do pożyczek wewnątrzgrupowych przyznanych przez spółki FFT wynosi [...]. Na koniec 2011 r. odpowiadała ona stopie EURIBOR powiększonej o marżę wynoszącą [6–9 %]. Średnia stopa procentowa pobierana od sald rachunków bieżących spółek należących do grupy wynosiła w latach 2012 i 2013 odpowiednio [6–9 %] i [6–9 %]. W latach 2011, 2012 i 2013 średnia stopa procentowa, na podstawie której spółka FFT płaciła odsetki od depozytów wewnątrzgrupowych wynosiła odpowiednio [0–3 %], [0–3 %] i [0–3 %] (stopy średnie zryczałtowane).

| (95) | Luksemburg wypowiedział się również na temat wynagrodzenia kapitału zatwierdzonego w kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego. Wskazał w szczególności, że kapitał zainwestowany w udziały wynagradzano poprzez wypłatę dywidend oraz że dywidendy te nie podlegają z natury rzeczy analizie dotyczącej cen transferowych, ponieważ dana spółka otrzymuje je wyłącznie z tego tytułu, że jest akcjonariuszem. W związku z tym dywidend nie uwzględnia się do celów określenia znaczenia pełnionych funkcji i przyjętego ryzyka. |
| --- | --- |

(95)

Luksemburg wypowiedział się również na temat wynagrodzenia kapitału zatwierdzonego w kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego. Wskazał w szczególności, że kapitał zainwestowany w udziały wynagradzano poprzez wypłatę dywidend oraz że dywidendy te nie podlegają z natury rzeczy analizie dotyczącej cen transferowych, ponieważ dana spółka otrzymuje je wyłącznie z tego tytułu, że jest akcjonariuszem. W związku z tym dywidend nie uwzględnia się do celów określenia znaczenia pełnionych funkcji i przyjętego ryzyka.

| (96) | Luksemburg wyjaśnił także, że nabycie udziałów przez spółkę FFT było w całości finansowane z funduszy własnych i że ten sposób finansowania automatycznie oznacza, że fundusze te przestają być dostępne do celów pokrycia innych rodzajów ryzyka przyjętego przez spółkę FFT. |
| --- | --- |

(96)

Luksemburg wyjaśnił także, że nabycie udziałów przez spółkę FFT było w całości finansowane z funduszy własnych i że ten sposób finansowania automatycznie oznacza, że fundusze te przestają być dostępne do celów pokrycia innych rodzajów ryzyka przyjętego przez spółkę FFT.

| (97) | Luksemburg odesłał również do art. 57 dyrektywy 2006/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (48) w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje, zgodnie z którym nieskonsolidowane fundusze własne instytucji kredytowej nie obejmują pakietów akcji w innych instytucjach kredytowych stanowiących powyżej 10 % ich kapitału. |
| --- | --- |

(97)

Luksemburg odesłał również do art. 57 dyrektywy 2006/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (48) w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje, zgodnie z którym nieskonsolidowane fundusze własne instytucji kredytowej nie obejmują pakietów akcji w innych instytucjach kredytowych stanowiących powyżej 10 % ich kapitału.

48

| (98) | Luksemburg odesłał ponadto do podstawowego podejścia określonego w ramach regulacji kapitałowych Bazylea II, zgodnie z którym stopa, która należy zastosować do średniej z trzech okresów rocznych dodatnich dochodów brutto wynosi 15 %. |
| --- | --- |

(98)

Luksemburg odesłał ponadto do podstawowego podejścia określonego w ramach regulacji kapitałowych Bazylea II, zgodnie z którym stopa, która należy zastosować do średniej z trzech okresów rocznych dodatnich dochodów brutto wynosi 15 %.

2.5.2.   Pismo Luksemburga z dnia 24 marca 2015 r.

Pismo Luksemburga z dnia 24 marca 2015 r.

| (99) | W odpowiedzi na wezwanie w Komisji, w którym Komisja zwróciła się o przekazanie jej przykładów interpretacji indywidualnych wydanych dla podatników znajdujących się w sytuacji podobnej do sytuacji spółki FFT, Luksemburg wskazał w swoim piśmie z dnia 24 marca 2015 r., że sytuacja spółki FFT była niezwykle szczególna. Zdaniem Luksemburga wynika to z faktu, że spółka FFT jest instytucją finansową, które pozyskuje fundusze z rynku, w przeciwieństwie do większości luksemburskich instytucji finansowych, które pożyczają z zastosowaniem marży środki oddane do ich dyspozycji przez inne spółki należące do tej samej grupy. |
| --- | --- |

(99)

W odpowiedzi na wezwanie w Komisji, w którym Komisja zwróciła się o przekazanie jej przykładów interpretacji indywidualnych wydanych dla podatników znajdujących się w sytuacji podobnej do sytuacji spółki FFT, Luksemburg wskazał w swoim piśmie z dnia 24 marca 2015 r., że sytuacja spółki FFT była niezwykle szczególna. Zdaniem Luksemburga wynika to z faktu, że spółka FFT jest instytucją finansową, które pozyskuje fundusze z rynku, w przeciwieństwie do większości luksemburskich instytucji finansowych, które pożyczają z zastosowaniem marży środki oddane do ich dyspozycji przez inne spółki należące do tej samej grupy.

| (100) | Ponadto według luksemburskich organów podatkowych sytuacja każdego podatnika jest na tyle szczególna, że niemożliwe jest jakiekolwiek porównanie jej z sytuacjami innych podatników. W związku z tym luksemburskie prawo krajowe zawiera jedynie ogólny przepis stanowiący ramy dla cen transferowych (tj. art. 164 ustawy o podatku dochodowym), co pozwala na podejście w jak najbardziej szczegółowy sposób do rzeczywistej sytuacji gospodarczej w każdym przypadku bez względu na to, czy jest on przedmiotem interpretacji indywidualnej prawa podatkowego. |
| --- | --- |

(100)

Ponadto według luksemburskich organów podatkowych sytuacja każdego podatnika jest na tyle szczególna, że niemożliwe jest jakiekolwiek porównanie jej z sytuacjami innych podatników. W związku z tym luksemburskie prawo krajowe zawiera jedynie ogólny przepis stanowiący ramy dla cen transferowych (tj. art. 164 ustawy o podatku dochodowym), co pozwala na podejście w jak najbardziej szczegółowy sposób do rzeczywistej sytuacji gospodarczej w każdym przypadku bez względu na to, czy jest on przedmiotem interpretacji indywidualnej prawa podatkowego.

| (101) | Luksemburg przekazał również informację o podstawie opodatkowania spółki FFT za okres 2009–2013 w oparciu o deklaracje podatkowe spółki (49), które przedstawiono w tabeli 7.

  Tabela 7


  Podstawa opodatkowania spółki FFT za okres 2009–2013







  (w EUR) |
| --- | --- |
| 2009 | 2 643 424 |
| 2010 | 2 424 869 |
| 2011 | 2 600 416 |
| 2012 | 1 684 103 |
| 2013 | 2 095 969 |

(101)

Luksemburg przekazał również informację o podstawie opodatkowania spółki FFT za okres 2009–2013 w oparciu o deklaracje podatkowe spółki (49), które przedstawiono w tabeli 7.

49

Tabela 7

Tabela 7

Podstawa opodatkowania spółki FFT za okres 2009–2013

Podstawa opodatkowania spółki FFT za okres 2009–2013

(w EUR)

2009

2 643 424

2010

2 424 869

2011

2 600 416

2012

1 684 103

2013

2 095 969

| (102) | Luksemburg wskazał, że z deklaracji podatkowej spółki FFT za 2013 r. wynika, że obawy wyrażone w motywie 64 decyzji o wszczęciu postępowania, według których podstawę opodatkowania określono w przedziale 2 288 000–2 769 000 EUR, są całkowicie bezpodstawne. Jasne jest, że w kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego zatwierdzono jedynie przyjętą metodę i że parametry rynkowe są zmienne. |
| --- | --- |

(102)

Luksemburg wskazał, że z deklaracji podatkowej spółki FFT za 2013 r. wynika, że obawy wyrażone w motywie 64 decyzji o wszczęciu postępowania, według których podstawę opodatkowania określono w przedziale 2 288 000–2 769 000 EUR, są całkowicie bezpodstawne. Jasne jest, że w kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego zatwierdzono jedynie przyjętą metodę i że parametry rynkowe są zmienne.

| (103) | Ponadto, na wniosek Komisji, Luksemburg przekazał także wszystkie wcześniejsze interpretacje indywidualne prawa podatkowego wydane przez luksemburskie organy podatkowe w odniesieniu do spółek należących grupy Fiat. |
| --- | --- |

(103)

Ponadto, na wniosek Komisji, Luksemburg przekazał także wszystkie wcześniejsze interpretacje indywidualne prawa podatkowego wydane przez luksemburskie organy podatkowe w odniesieniu do spółek należących grupy Fiat.

| (104) | Po pierwsze, wniosek o interpretację indywidualną z dnia 9 grudnia 2009 r., przyjęty przez luksemburskie organy podatkowe, dotyczył zatwierdzenia podstawy opodatkowania spółki FFT [...]. |
| --- | --- |

(104)

Po pierwsze, wniosek o interpretację indywidualną z dnia 9 grudnia 2009 r., przyjęty przez luksemburskie organy podatkowe, dotyczył zatwierdzenia podstawy opodatkowania spółki FFT [...].

| (105) | Po drugie, luksemburskie organy podatkowe przekazały dwa pisma z dnia 3 września 2012 r. Pierwsze pismo zawiera kwestionowaną interpretację indywidualną prawa podatkowego, która dotyczy wniosku z dnia 14 marca 2012 r., jak wskazano w motywie 9. Wspomniany wniosek o interpretację indywidualną został ponownie i w całości przedstawiony Komisji w piśmie Luksemburga z dnia 24 marca 2015 r., które zawierało informacje uprzednio zaczernione przez Luksemburg przy pierwotnym przekazaniu tej interpretacji indywidualnej. |
| --- | --- |

(105)

Po drugie, luksemburskie organy podatkowe przekazały dwa pisma z dnia 3 września 2012 r. Pierwsze pismo zawiera kwestionowaną interpretację indywidualną prawa podatkowego, która dotyczy wniosku z dnia 14 marca 2012 r., jak wskazano w motywie 9. Wspomniany wniosek o interpretację indywidualną został ponownie i w całości przedstawiony Komisji w piśmie Luksemburga z dnia 24 marca 2015 r., które zawierało informacje uprzednio zaczernione przez Luksemburg przy pierwotnym przekazaniu tej interpretacji indywidualnej.

| (106) | Drugie pismo, prawie identyczne, przekazano jako odpowiedź na równoległy wniosek dotyczący interpretacji indywidualnej przedstawiony [...] luksemburskim organom podatkowym w dniu 18 kwietnia 2012 r. w odniesieniu do spółki nazywanej [F], która odpowiada, jak się wydaje, spółce FFT w ramach innej struktury spółek finansowych należących do grupy. Drugi wniosek o interpretację indywidualną zawiera opis funkcji [spółki F], który jest niemal identyczny z funkcjami spółki FFT określonymi we wniosku z dnia 14 marca 2012 r. Ta inna struktura różniła się tylko tym, że spółka posiadała tylko jeden oddział w Zjednoczonym Królestwie i nie posiadała żadnego oddziału w Hiszpanii oraz że [spółka F] nie była właścicielem [żadnej spółki zależnej]. |
| --- | --- |

(106)

Drugie pismo, prawie identyczne, przekazano jako odpowiedź na równoległy wniosek dotyczący interpretacji indywidualnej przedstawiony [...] luksemburskim organom podatkowym w dniu 18 kwietnia 2012 r. w odniesieniu do spółki nazywanej [F], która odpowiada, jak się wydaje, spółce FFT w ramach innej struktury spółek finansowych należących do grupy. Drugi wniosek o interpretację indywidualną zawiera opis funkcji [spółki F], który jest niemal identyczny z funkcjami spółki FFT określonymi we wniosku z dnia 14 marca 2012 r. Ta inna struktura różniła się tylko tym, że spółka posiadała tylko jeden oddział w Zjednoczonym Królestwie i nie posiadała żadnego oddziału w Hiszpanii oraz że [spółka F] nie była właścicielem [żadnej spółki zależnej].

| (107) | Drugi wniosek o interpretację indywidualną poparty sprawozdaniem w sprawie cen transferowych, zawiera stwierdzenie podsumowujące sformułowane identycznie jak to widniejące we wniosku o interpretację indywidualną spółki FFT [zamieszczone w motywie 54]. Wynik analizy cen transferowych znacznie się jednak różni. Wynagrodzenie wolnorynkowe [spółki F], określone w sprawozdaniu w sprawie cen transferowych, jest zgodne z następującymi ustaleniami: „W badaniu cen transferowych określa się właściwe wynagrodzenie w oparciu o (i) kapitał wysokiego ryzyka w wysokości 44,6 mln EUR i (ii) kapitał umożliwiający wynagrodzenie funkcji pełnionych przez spółkę w wysokości 8,8 mln EUR, z tolerancją wynoszącą +/– 10 %.”. |
| --- | --- |

(107)

Drugi wniosek o interpretację indywidualną poparty sprawozdaniem w sprawie cen transferowych, zawiera stwierdzenie podsumowujące sformułowane identycznie jak to widniejące we wniosku o interpretację indywidualną spółki FFT [zamieszczone w motywie 54]. Wynik analizy cen transferowych znacznie się jednak różni. Wynagrodzenie wolnorynkowe [spółki F], określone w sprawozdaniu w sprawie cen transferowych, jest zgodne z następującymi ustaleniami: „W badaniu cen transferowych określa się właściwe wynagrodzenie w oparciu o (i) kapitał wysokiego ryzyka w wysokości 44,6 mln EUR i (ii) kapitał umożliwiający wynagrodzenie funkcji pełnionych przez spółkę w wysokości 8,8 mln EUR, z tolerancją wynoszącą +/– 10 %.”.

| (108) | Obie interpretacje indywidualne zawarto w piśmie przekazanym Komisji przez Luksemburg w dniu 4 czerwca 2015 r. w odniesieniu do interpretacji indywidualnych prawa podatkowego dotyczących funkcji związanych ze środkami pieniężnymi (zob. motyw 29). |
| --- | --- |

(108)

Obie interpretacje indywidualne zawarto w piśmie przekazanym Komisji przez Luksemburg w dniu 4 czerwca 2015 r. w odniesieniu do interpretacji indywidualnych prawa podatkowego dotyczących funkcji związanych ze środkami pieniężnymi (zob. motyw 29).

| (109) | Po trzecie, Komisji przekazano również dwa inne wnioski o interpretację indywidualną [...] przyjęte przez luksemburskie organy podatkowe. Wspomniane wnioski o interpretację indywidualną datowane są na 2002 r. i 2012 r. oraz obejmują inne aspekty struktury grupy Fiat w Luksemburgu. Interpretacje te nie są przedmiotem badania w niniejszej decyzji. |
| --- | --- |

(109)

Po trzecie, Komisji przekazano również dwa inne wnioski o interpretację indywidualną [...] przyjęte przez luksemburskie organy podatkowe. Wspomniane wnioski o interpretację indywidualną datowane są na 2002 r. i 2012 r. oraz obejmują inne aspekty struktury grupy Fiat w Luksemburgu. Interpretacje te nie są przedmiotem badania w niniejszej decyzji.

2.5.3.   Informacje przedstawione przez grupę Fiat w dniu 31 marca 2015 r.

Informacje przedstawione przez grupę Fiat w dniu 31 marca 2015 r.

2.5.3.1.   Informacje dotyczące spółek należących do grupy Fiat pozostające bezpośrednie związki ze spółką FFT

Informacje dotyczące spółek należących do grupy Fiat pozostające bezpośrednie związki ze spółką FFT

| (110) | Fiat przypomina, że spółka FFT należy w około 40 % do spółki Fiat S.p.A. i w około 60 % do spółki FF, która jest spółką zależną w 100 % od spółki Fiat. S.p.A. (50). Z kolei spółka FFT posiada 100 % udziałów w spółkach FFNA i FFC (51). Fiat przypomina również, że spółka FFT jest jedną ze spółek finansowych należących do grupy Fiat, które wymieniono w motywie 39. |
| --- | --- |

(110)

Fiat przypomina, że spółka FFT należy w około 40 % do spółki Fiat S.p.A. i w około 60 % do spółki FF, która jest spółką zależną w 100 % od spółki Fiat. S.p.A. (50). Z kolei spółka FFT posiada 100 % udziałów w spółkach FFNA i FFC (51). Fiat przypomina również, że spółka FFT jest jedną ze spółek finansowych należących do grupy Fiat, które wymieniono w motywie 39.

50

51

| (111) | Na wniosek Komisji grupa Fiat dostarczyła szczegółowe informacje finansowe na temat spółek finansowych należących do grupy. W szczególności przesłało roczne sprawozdania spółek FFT, FF, FFNA, FFC i FFB za lata 2011–2013, a także opis funkcji tych spółek. Zgodnie z tymi informacjami spółka FF zatrudnia 52 osoby, w tym [20–30] pracuje w dziale „finansowym”, a [10–20] w dziale „księgowości”. Spółka FFT ma 14 pracowników, tj. dyrektora, [0–10] pracowników mających bezpośredni kontakt z klientem (umiejscowionych w Zjednoczonym Królestwie), [0–10] pracowników pełniących zadania administracyjne oraz [0–10] pracowników zajmujących się księgowością i czynnościami kontrolnymi. Spółka FFNA zatrudnia 5 osób, podczas gdy spółka FFC prowadzi ograniczoną działalność. |
| --- | --- |

(111)

Na wniosek Komisji grupa Fiat dostarczyła szczegółowe informacje finansowe na temat spółek finansowych należących do grupy. W szczególności przesłało roczne sprawozdania spółek FFT, FF, FFNA, FFC i FFB za lata 2011–2013, a także opis funkcji tych spółek. Zgodnie z tymi informacjami spółka FF zatrudnia 52 osoby, w tym [20–30] pracuje w dziale „finansowym”, a [10–20] w dziale „księgowości”. Spółka FFT ma 14 pracowników, tj. dyrektora, [0–10] pracowników mających bezpośredni kontakt z klientem (umiejscowionych w Zjednoczonym Królestwie), [0–10] pracowników pełniących zadania administracyjne oraz [0–10] pracowników zajmujących się księgowością i czynnościami kontrolnymi. Spółka FFNA zatrudnia 5 osób, podczas gdy spółka FFC prowadzi ograniczoną działalność.

| (112) | Zgodnie z informacjami przedstawionymi przez grupę Fiat, wartość księgowa spółek zależnych spółki FFT (FFNA i FFC) wynosi [...]. Jak wskazano w sprawozdaniu rocznym spółki FFT, spółki FFNA i FFC zostały kupione od spółki Fiat S.p.A i od spółki FF w 2011 r. Począwszy od 2011 r., spółka FFT sporządzała w Luksemburgu skonsolidowane sprawozdania finansowe. |
| --- | --- |

(112)

Zgodnie z informacjami przedstawionymi przez grupę Fiat, wartość księgowa spółek zależnych spółki FFT (FFNA i FFC) wynosi [...]. Jak wskazano w sprawozdaniu rocznym spółki FFT, spółki FFNA i FFC zostały kupione od spółki Fiat S.p.A i od spółki FF w 2011 r. Począwszy od 2011 r., spółka FFT sporządzała w Luksemburgu skonsolidowane sprawozdania finansowe.

| (113) | Spółki FF i FFT są spółkami finansowymi dla strefy euro. Dane finansowe tych spółek za lata 2010–2013 oparte na przekazanych rocznych sprawozdaniach finansowych przedstawiono w tabelach 8 i 9 (52).

  Tabela 8


  Dane finansowe spółki FFT za okres 2010–2013










  (w tys. EUR) |
| --- | --- |
| | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 |
| | | | | |
| Odsetki i podobne dochody | 613 561 | 650 641 | 664 707 | 736 561 |
| w tym pochodzące od spółek należących do grupy | 605 880 | 626 806 | 648 497 | 731 462 |
| Inne dochody | 72 292 | 76 910 | 29 185 | 10 125 |
| DOCHODY OGÓŁEM | 685 853 | 727 551 | 693 892 | 746 686 |
| | | | | |
| Koszty operacyjne i amortyzacja | 3 419 | 3 655 | 2 926 | 2 499 |
| Należne odsetki i inne koszty finansowe | 625 078 | 640 207 | 631 854 | 666 246 |
| W tym należne spółkom należącym do grupy | 59 409 | 55 520 | 38 041 | 20 268 |
| W tym od zadłużenia obligacyjnego i innych papierów dłużnych | 551 229 | 574 561 | 592 099 | 643 853 |
| Prowizja pobierana od zabezpieczeń związanych z obligacjami zapłacona na rzecz spółki Fiat S.p.A. (53) | 3 161 | 2 851 | 2 702 | 3 006 |
| Inne wydatki | 51 709 | 78 211 | 54 702 | 72 805 |
| WYDATKI OGÓŁEM (bez podatku od osób prawnych) | 683 367 | 724 924 | 692 185 | 745 032 |
| Zysk przed podatkiem od osób prawnych | 2 485 | 2 627 | 1 707 | 1 652 |
| Podatek | 748 | 776 | 491 | 508 |
| Dochód netto | 1 737 | 1 851 | 1 217 | 1 146 |
| | | | | |
| Kapitał własny | 285 625 | 287 477 | 288 693 | 289 839 |
| Kwoty należne spółkom należącym do grupy | 4 354 692 | 2 275 578 | 1 530 146 | 1 661 930 |
| Wyemitowane dłużne papiery wartościowe | 7 716 844 | 7 746 301 | 9 116 345 | 11 030 180 |
| Inne pasywa (długi bankowe, koszty do zapłaty itd.) | 2 470 513 | 446 444 | 144 671 | 158 865 |
| KAPITAŁ WŁASNY I PASYWA OGÓŁEM | 14 827 674 | 10 755 800 | 11 079 855 | 13 140 814 |
| | | | | |
| Wierzytelności wobec spółek należących do grupy | 11 869 312 | 7 387 279 | 7 950 092 | 9 637 038 |
| Płynne aktywa finansowe i papiery wartościowe | 2 705 622 | 3 028 255 | 2 853 245 | 3 221 203 |
| Udziały w przedsiębiorstwach powiązanych | 0 | 165 244 | 164 244 | 165 244 |
| Pozostałe aktywa (aktywa trwałe, naliczone przychody itd.) | 252 740 | 175 022 | 112 274 | 117 329 |
| AKTYWA OGÓŁEM | 14 827 674 | 10 755 800 | 11 079 855 | 13 140 814 |

(113)

Spółki FF i FFT są spółkami finansowymi dla strefy euro. Dane finansowe tych spółek za lata 2010–2013 oparte na przekazanych rocznych sprawozdaniach finansowych przedstawiono w tabelach 8 i 9 (52).

52

Tabela 8

Tabela 8

Dane finansowe spółki FFT za okres 2010–2013

Dane finansowe spółki FFT za okres 2010–2013

(w tys. EUR)

2010

2011

2012

2013

Odsetki i podobne dochody

613 561

650 641

664 707

736 561

w tym pochodzące od spółek należących do grupy

605 880

626 806

648 497

731 462

Inne dochody

72 292

76 910

29 185

10 125

DOCHODY OGÓŁEM

685 853

727 551

693 892

746 686

Koszty operacyjne i amortyzacja

3 419

3 655

2 926

2 499

Należne odsetki i inne koszty finansowe

625 078

640 207

631 854

666 246

W tym należne spółkom należącym do grupy

59 409

55 520

38 041

20 268

W tym od zadłużenia obligacyjnego i innych papierów dłużnych

551 229

574 561

592 099

643 853

Prowizja pobierana od zabezpieczeń związanych z obligacjami zapłacona na rzecz spółki Fiat S.p.A. (53)

53

3 161

2 851

2 702

3 006

Inne wydatki

51 709

78 211

54 702

72 805

WYDATKI OGÓŁEM (bez podatku od osób prawnych)

683 367

724 924

692 185

745 032

Zysk przed podatkiem od osób prawnych

2 485

2 627

1 707

1 652

Podatek

748

776

491

508

Dochód netto

1 737

1 851

1 217

1 146

Kapitał własny

285 625

287 477

288 693

289 839

Kwoty należne spółkom należącym do grupy

4 354 692

2 275 578

1 530 146

1 661 930

Wyemitowane dłużne papiery wartościowe

7 716 844

7 746 301

9 116 345

11 030 180

Inne pasywa (długi bankowe, koszty do zapłaty itd.)

2 470 513

446 444

144 671

158 865

KAPITAŁ WŁASNY I PASYWA OGÓŁEM

14 827 674

10 755 800

11 079 855

13 140 814

Wierzytelności wobec spółek należących do grupy

11 869 312

7 387 279

7 950 092

9 637 038

Płynne aktywa finansowe i papiery wartościowe

2 705 622

3 028 255

2 853 245

3 221 203

Udziały w przedsiębiorstwach powiązanych

0

165 244

164 244

165 244

Pozostałe aktywa (aktywa trwałe, naliczone przychody itd.)

252 740

175 022

112 274

117 329

AKTYWA OGÓŁEM

14 827 674

10 755 800

11 079 855

13 140 814

| (114) | Na koniec 2011 r., 2012 r. i 2013 r. spółka FFT wystawiła w różnych bankach zabezpieczania na rzecz spółek należących do grupy na łączną kwotę odpowiednio 2 560 802 EUR, 10 772 314 EUR i 10 155 339 EUR.

  Tabela 9


  Dane finansowe spółki FF za okres 2010–2013










  (w tys. EUR) |
| --- | --- |
| | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 |
| | | | | |
| Produkty finansowe | 552 090 | 752 007 | 676 177 | 722 610 |
| W tym pochodzące od spółek należących do grupy | 528 267 | 672 225 | 655 576 | 711 218 |
| Inne dochody (dywidendy, zyski finansowe z instrumentów pochodnych, kursy wymiany itd.) | 29 708 | 18 962 | 18 117 | 8 935 |
| Dochody uzyskane z usług świadczonych na rzecz grupy | 6 410 | 7 616 | 2 336 | 2 027 |
| Koszty operacyjne | 14 616 | 13 332 | 8 594 | 9 280 |
| Koszty finansowe | 550 331 | 729 851 | 654 763 | 706 825 |
| W tym spółek należących do grupy | 523 123 | 698 009 | 625 216 | 687 712 |
| Zysk przed podatkiem od osób prawnych | 23 261 | 35 402 | 33 273 | 17 466 |
| Podatek | 5 968 | 10 112 | 8 822 | 6 952 |
| Dochód netto | 17 292 | 25 290 | 24 450 | 10 514 |
| | | | | |
| Kapitał własny | 271 047 | 268 610 | 268 837 | 256 053 |
| Pasywa | 14 878 871 | 12 567 582 | 11 277 171 | 12 758 761 |
| | | | | |
| Aktywa finansowe | 9 267 614 | 8 201 011 | 9 164 768 | 9 905 386 |
| Płynne aktywa finansowe i papiery wartościowe | 5 519 622 | 4 349 837 | 2 201 190 | 2 928 409 |
| Udziały w przedsiębiorstwach powiązanych | 358 362 | 264 116 | 160 833 | 160 833 |
| Pozostałe aktywa (aktywa trwałe, naliczone przychody itd.) | 4 320 | 21 228 | 19 217 | 20 186 |
| AKTYWA OGÓŁEM | 15 149 918 | 12 836 192 | 11 546 008 | 13 014 814 |

(114)

Na koniec 2011 r., 2012 r. i 2013 r. spółka FFT wystawiła w różnych bankach zabezpieczania na rzecz spółek należących do grupy na łączną kwotę odpowiednio 2 560 802 EUR, 10 772 314 EUR i 10 155 339 EUR.

Tabela 9

Tabela 9

Dane finansowe spółki FF za okres 2010–2013

Dane finansowe spółki FF za okres 2010–2013

(w tys. EUR)

2010

2011

2012

2013

Produkty finansowe

552 090

752 007

676 177

722 610

W tym pochodzące od spółek należących do grupy

528 267

672 225

655 576

711 218

Inne dochody (dywidendy, zyski finansowe z instrumentów pochodnych, kursy wymiany itd.)

29 708

18 962

18 117

8 935

Dochody uzyskane z usług świadczonych na rzecz grupy

6 410

7 616

2 336

2 027

Koszty operacyjne

14 616

13 332

8 594

9 280

Koszty finansowe

550 331

729 851

654 763

706 825

W tym spółek należących do grupy

523 123

698 009

625 216

687 712

Zysk przed podatkiem od osób prawnych

23 261

35 402

33 273

17 466

Podatek

5 968

10 112

8 822

6 952

Dochód netto

17 292

25 290

24 450

10 514

Kapitał własny

271 047

268 610

268 837

256 053

Pasywa

14 878 871

12 567 582

11 277 171

12 758 761

Aktywa finansowe

9 267 614

8 201 011

9 164 768

9 905 386

Płynne aktywa finansowe i papiery wartościowe

5 519 622

4 349 837

2 201 190

2 928 409

Udziały w przedsiębiorstwach powiązanych

358 362

264 116

160 833

160 833

Pozostałe aktywa (aktywa trwałe, naliczone przychody itd.)

4 320

21 228

19 217

20 186

AKTYWA OGÓŁEM

15 149 918

12 836 192

11 546 008

13 014 814

| (115) | Na koniec 2013 r. (i na koniec 2012 r.) udziały spółki FF w kapitale przedsiębiorstw powiązanych składały się z udziałów kapitałowych w spółce FFT na kwotę 157 269 000 EUR (co stanowiło 60 % kapitału zakładowego spółki FFT) oraz w spółce FFB na kwotę 2 013 000 EUR, a także z udziałów niedających żadnej kontroli w innych spółkach należących do grupy na kwotę 725 000 EUR. Na koniec 2011 r. 100 % akcji spółki FFT zostało zaksięgowanych w ramach udziałów kapitałowych spółki FF na kwotę 262 102 000 EUR. Na koniec 2010 r., przed sprzedażą spółek FFNA i FFC spółce FFT w 2011 r., spółka FF posiadała udziały w spółce FFC na kwotę 7 213 000 EUR, w spółce FFT na kwotę 262 077 000 EUR, w spółce FFNA na kwotę 87 055 EUR oraz w spółce FFB na kwotę 2 013 000, co dawało łączną kwotę udziałów kapitałowych w spółkach zależnych należących w 100 % do przedsiębiorstwa Fiat w wysokości 358 000 000 EUR, jak wskazano w tabeli 8. |
| --- | --- |

(115)

Na koniec 2013 r. (i na koniec 2012 r.) udziały spółki FF w kapitale przedsiębiorstw powiązanych składały się z udziałów kapitałowych w spółce FFT na kwotę 157 269 000 EUR (co stanowiło 60 % kapitału zakładowego spółki FFT) oraz w spółce FFB na kwotę 2 013 000 EUR, a także z udziałów niedających żadnej kontroli w innych spółkach należących do grupy na kwotę 725 000 EUR. Na koniec 2011 r. 100 % akcji spółki FFT zostało zaksięgowanych w ramach udziałów kapitałowych spółki FF na kwotę 262 102 000 EUR. Na koniec 2010 r., przed sprzedażą spółek FFNA i FFC spółce FFT w 2011 r., spółka FF posiadała udziały w spółce FFC na kwotę 7 213 000 EUR, w spółce FFT na kwotę 262 077 000 EUR, w spółce FFNA na kwotę 87 055 EUR oraz w spółce FFB na kwotę 2 013 000, co dawało łączną kwotę udziałów kapitałowych w spółkach zależnych należących w 100 % do przedsiębiorstwa Fiat w wysokości 358 000 000 EUR, jak wskazano w tabeli 8.

2.5.3.2.   Szczegółowe informacje na temat aktywów i pasywów spółki FFT

Szczegółowe informacje na temat aktywów i pasywów spółki FFT

| (116) | Grupa Fiat przekazała nazwy 61 kontrahentów wewnątrz grupy, z którymi spółka FFT zawarła transakcje w okresie 2011–2013. Przekazało ono również średnie saldo należności między spółką FFT i tymi kontrahentami w odniesieniu do sześciu głównych wierzycieli i dłużników za lata 2011, 2012 i 2013. Informacje dotyczące 2013 r. przedstawiono w tabeli 10 (kolumna dotycząca odsetek od średniego salda została dodana przez Komisję).

  Tabela 10


  Kontrahenci spółki FFT w 2013 r.









  (w tys. EUR) |
| --- | --- |
| Aktywa | Średnie saldo należności | Pobrane odsetki | Odsetki podzielone przez średnie saldo należności |
| Kontrahent 1 grupy Fiat | [10 000 000 ] | [500 000 ] | [...] |
| Kontrahent 2 grupy Fiat | [150 000 ] | [10 000 ] | [...] |
| Kontrahent 3 grupy Fiat | [150 000 ] | [10 000 ] | [...] |
| Kontrahent 4 grupy Fiat | [100 000 ] | [5 000 ] | [...] |
| Kontrahent 5 grupy Fiat | [50 000 ] | [4 000 ] | [...] |
| Kontrahent 6 grupy Fiat | [20 000 ] | [3 000 ] | [...] |
| Pasywa | Średnie saldo należności | Zapłacone odsetki | Odsetki podzielone przez średnie saldo należności |
| Kontrahent 7 grupy Fiat | [450 000 ] | [10 000 ] | [...] |
| Kontrahent 8 grupy Fiat | [250 000 ] | [400] | [...] |
| Kontrahent 9 grupy Fiat | [200 000 ] | [1 000 ] | [...] |
| Kontrahent 10 grupy Fiat | [50 000 ] | [200] | [...] |
| Kontrahent 11 grupy Fiat | [50 000 ] | [150] | [...] |
| Kontrahent 12 grupy Fiat | [50 000 ] | [150] | [...] |

(116)

Grupa Fiat przekazała nazwy 61 kontrahentów wewnątrz grupy, z którymi spółka FFT zawarła transakcje w okresie 2011–2013. Przekazało ono również średnie saldo należności między spółką FFT i tymi kontrahentami w odniesieniu do sześciu głównych wierzycieli i dłużników za lata 2011, 2012 i 2013. Informacje dotyczące 2013 r. przedstawiono w tabeli 10 (kolumna dotycząca odsetek od średniego salda została dodana przez Komisję).

Tabela 10

Tabela 10

Kontrahenci spółki FFT w 2013 r.

Kontrahenci spółki FFT w 2013 r.

(w tys. EUR)

Aktywa

Średnie saldo należności

Pobrane odsetki

Odsetki podzielone przez średnie saldo należności

Kontrahent 1 grupy Fiat

[10 000 000 ]

[500 000 ]

[...]

Kontrahent 2 grupy Fiat

[150 000 ]

[10 000 ]

[...]

Kontrahent 3 grupy Fiat

[150 000 ]

[10 000 ]

[...]

Kontrahent 4 grupy Fiat

[100 000 ]

[5 000 ]

[...]

Kontrahent 5 grupy Fiat

[50 000 ]

[4 000 ]

[...]

Kontrahent 6 grupy Fiat

[20 000 ]

[3 000 ]

[...]

Pasywa

Średnie saldo należności

Zapłacone odsetki

Odsetki podzielone przez średnie saldo należności

Kontrahent 7 grupy Fiat

[450 000 ]

[10 000 ]

[...]

Kontrahent 8 grupy Fiat

[250 000 ]

[400]

[...]

Kontrahent 9 grupy Fiat

[200 000 ]

[1 000 ]

[...]

Kontrahent 10 grupy Fiat

[50 000 ]

[200]

[...]

Kontrahent 11 grupy Fiat

[50 000 ]

[150]

[...]

Kontrahent 12 grupy Fiat

[50 000 ]

[150]

[...]

| (117) | Grupa Fiat dostarczyła również informację na temat emisji długu spółki FFT od 2009 r. w ramach realizacji programu EMTN (54), głównego źródła finansowania grupy FFT, a także jej prospekt emisyjny. Spółka FFT dokonała w tym okresie 14 emisji z maksymalnym terminem zapadalności wynoszącym 7 lat. Wyemitowała ona obligacje wyrażone w euro o kuponach w wysokości 5,75–7,75 % (z wyjątkiem jednej emisji, w ramach której stopa wynosiła 9 %) oraz we frankach szwajcarskich o kuponach w wysokości 4–5 %. |
| --- | --- |

(117)

Grupa Fiat dostarczyła również informację na temat emisji długu spółki FFT od 2009 r. w ramach realizacji programu EMTN (54), głównego źródła finansowania grupy FFT, a także jej prospekt emisyjny. Spółka FFT dokonała w tym okresie 14 emisji z maksymalnym terminem zapadalności wynoszącym 7 lat. Wyemitowała ona obligacje wyrażone w euro o kuponach w wysokości 5,75–7,75 % (z wyjątkiem jednej emisji, w ramach której stopa wynosiła 9 %) oraz we frankach szwajcarskich o kuponach w wysokości 4–5 %.

54

| (118) | Informacje przedstawione przez grupę Fiat wskazują na terminy zapadalności wewnątrzgrupowych operacji finansowych. Na koniec 2013 r. okres zapadalności wierzytelności określony w umowie był krótszy niż 1 rok dla kwoty wierzytelności wynoszącej 12 613 000 EUR z łącznej kwoty 12 858 000 EUR (płynne aktywa finansowe i pożyczki przyznane spółkom należących do grupy przedstawiono w tabeli 9). |
| --- | --- |

(118)

Informacje przedstawione przez grupę Fiat wskazują na terminy zapadalności wewnątrzgrupowych operacji finansowych. Na koniec 2013 r. okres zapadalności wierzytelności określony w umowie był krótszy niż 1 rok dla kwoty wierzytelności wynoszącej 12 613 000 EUR z łącznej kwoty 12 858 000 EUR (płynne aktywa finansowe i pożyczki przyznane spółkom należących do grupy przedstawiono w tabeli 9).

| (119) | Z przedstawionych informacji na temat różnych transakcji wewnątrzgrupowych wynika, że wiele transakcji stanowią operacje przeprowadzane z dnia na dzień. Spółka FFT zawiera jednak również transakcje o innych terminach zapadalności [...]. Spółka FFT przyznaje pożyczki wewnątrz grupy w różnych formach [...]. Na koniec 2013 r. prawie wszystkie depozyty miały termin zapadalności [...]. Emisje obligacji miały różne terminy zapadalności [...]. |
| --- | --- |

(119)

Z przedstawionych informacji na temat różnych transakcji wewnątrzgrupowych wynika, że wiele transakcji stanowią operacje przeprowadzane z dnia na dzień. Spółka FFT zawiera jednak również transakcje o innych terminach zapadalności [...]. Spółka FFT przyznaje pożyczki wewnątrz grupy w różnych formach [...]. Na koniec 2013 r. prawie wszystkie depozyty miały termin zapadalności [...]. Emisje obligacji miały różne terminy zapadalności [...].

| (120) | Grupa Fiat przekazała również dokument dotyczący polityki grupy w zakresie płynnych aktywów finansowych, o której mowa w sprawozdaniu w sprawie cen transferowych, na którym opiera się wniosek o interpretację indywidualną. W dokumencie tym określono wewnętrzne zasady mające zastosowanie do inwestycji pieniężnych grupy. [...] |
| --- | --- |

(120)

Grupa Fiat przekazała również dokument dotyczący polityki grupy w zakresie płynnych aktywów finansowych, o której mowa w sprawozdaniu w sprawie cen transferowych, na którym opiera się wniosek o interpretację indywidualną. W dokumencie tym określono wewnętrzne zasady mające zastosowanie do inwestycji pieniężnych grupy. [...]

2.5.3.3.   Informacje dotyczące polityki grupy Fiat w zakresie cen transferowych

Informacje dotyczące polityki grupy Fiat w zakresie cen transferowych

| (121) | W piśmie z dnia 20 lutego 2015 r. Komisja wezwała grupę Fiat do wyjaśnienia mechanizmu, który umożliwił jej uzyskanie wyniku netto równego stabilnej proporcji stabilnych wartości kapitału własnego w latach 2009, 2010 i 2011 [jak wynika z tabeli 4 zamieszczonej w motywie 51 decyzji o wszczęciu postępowania] mimo znacznych rozbieżności w zakresie aktywów, pasywów, a także kosztów finansowania i dochodów. |
| --- | --- |

(121)

W piśmie z dnia 20 lutego 2015 r. Komisja wezwała grupę Fiat do wyjaśnienia mechanizmu, który umożliwił jej uzyskanie wyniku netto równego stabilnej proporcji stabilnych wartości kapitału własnego w latach 2009, 2010 i 2011 [jak wynika z tabeli 4 zamieszczonej w motywie 51 decyzji o wszczęciu postępowania] mimo znacznych rozbieżności w zakresie aktywów, pasywów, a także kosztów finansowania i dochodów.

| (122) | Grupa Fiat dostarczyła dokument zatytułowany „Transfer Pricing Policy” (polityka w zakresie cen transferowych) w odpowiedzi na to wezwanie, w którym domagano się od grupy Fiat wyjaśnienia taryfikacji pożyczek i depozytów wewnątrzgrupowych. Z dokumentu tego wynika, że grupa Fiat ustaliła ceny pożyczek wewnątrzgrupowych przyznanych przez spółki finansowe należące do grupy w taki sposób, żeby spółki te otrzymały określony wcześniej zwrot. |
| --- | --- |

(122)

Grupa Fiat dostarczyła dokument zatytułowany „Transfer Pricing Policy” (polityka w zakresie cen transferowych) w odpowiedzi na to wezwanie, w którym domagano się od grupy Fiat wyjaśnienia taryfikacji pożyczek i depozytów wewnątrzgrupowych. Z dokumentu tego wynika, że grupa Fiat ustaliła ceny pożyczek wewnątrzgrupowych przyznanych przez spółki finansowe należące do grupy w taki sposób, żeby spółki te otrzymały określony wcześniej zwrot.

| (123) | Funkcje, które zgodnie z opisem wykonywała spółka FFT, oraz przyjęte ryzyko są identyczne jak te opisane w sprawozdaniu w sprawie cen transferowych, jak podsumowano w motywach 38–51, z wyjątkiem niektórych informacji. [...] dokument dotyczący polityki w zakresie cen transferowych zawiera odniesienia do ryzyka kredytowego i do ryzyka kontrahenta, opisanego we wniosku o interpretację indywidualną jako nieistniejące w odniesieniu do aktywów grupy, mimo że w dokumencie określono to ryzyko jako „ograniczone”. |
| --- | --- |

(123)

Funkcje, które zgodnie z opisem wykonywała spółka FFT, oraz przyjęte ryzyko są identyczne jak te opisane w sprawozdaniu w sprawie cen transferowych, jak podsumowano w motywach 38–51, z wyjątkiem niektórych informacji. [...] dokument dotyczący polityki w zakresie cen transferowych zawiera odniesienia do ryzyka kredytowego i do ryzyka kontrahenta, opisanego we wniosku o interpretację indywidualną jako nieistniejące w odniesieniu do aktywów grupy, mimo że w dokumencie określono to ryzyko jako „ograniczone”.

| (124) | W dokumencie dotyczącym polityki w zakresie cen transferowych wyjaśniono, że ustalanie cen transakcji wewnątrzgrupowych odbywa się w niżej opisany sposób. [...] oszacowuje kwotę finansowanych pożyczek wewnątrzgrupowych. [...] szacuje marżę stosowaną na tej podstawie do pożyczek wewnątrzgrupowych, dzieląc sumę docelowego zwrotu powiększoną o koszty operacyjne przez łączną kwotę finansowanych pożyczek. Następnie dodaje tę marżę do kosztów finansowania spółek finansowych, aby uzyskać szacunkowa taryfikację pożyczek wewnątrzgrupowych. |
| --- | --- |

(124)

W dokumencie dotyczącym polityki w zakresie cen transferowych wyjaśniono, że ustalanie cen transakcji wewnątrzgrupowych odbywa się w niżej opisany sposób. [...] oszacowuje kwotę finansowanych pożyczek wewnątrzgrupowych. [...] szacuje marżę stosowaną na tej podstawie do pożyczek wewnątrzgrupowych, dzieląc sumę docelowego zwrotu powiększoną o koszty operacyjne przez łączną kwotę finansowanych pożyczek. Następnie dodaje tę marżę do kosztów finansowania spółek finansowych, aby uzyskać szacunkowa taryfikację pożyczek wewnątrzgrupowych.

| (125) | W dokumencie dotyczącym polityki w zakresie cen transferowych zilustrowano tę metodę taryfikacji pożyczek wewnątrzgrupowych na podstawie danych liczbowych z 2012 r. Jeżeli chodzi o oczekiwany zwrot z kapitału własnego, został on oszacowany na 2012 r. na poziomie [4–7 %] w przypadku spółki FF i spółki FFT na skonsolidowanej podstawie. Dokument zawiera oszacowane wartości beta dla Unii Europejskiej na 2012 r. oraz stopy bez uwzględnienia ryzyka i premie z tytułu ryzyka dla Włoch i Luksemburga przedstawione oddzielnie, a także oszacowany na tej podstawie następujący oczekiwany zwrot:

  Tabela 11


  Informacje zawarte w dokumencie wewnętrznym dotyczącym polityki w zakresie cen transferowych







  Zakres pełnej konkurencji | Wartości beta |
| --- | --- | --- |
| Liczba spółek | 75 |
| 75. percentyl | 1,22 |
| Mediana | 0,80 |
| 25. percentyl | 0,34 |

(125)

W dokumencie dotyczącym polityki w zakresie cen transferowych zilustrowano tę metodę taryfikacji pożyczek wewnątrzgrupowych na podstawie danych liczbowych z 2012 r. Jeżeli chodzi o oczekiwany zwrot z kapitału własnego, został on oszacowany na 2012 r. na poziomie [4–7 %] w przypadku spółki FF i spółki FFT na skonsolidowanej podstawie. Dokument zawiera oszacowane wartości beta dla Unii Europejskiej na 2012 r. oraz stopy bez uwzględnienia ryzyka i premie z tytułu ryzyka dla Włoch i Luksemburga przedstawione oddzielnie, a także oszacowany na tej podstawie następujący oczekiwany zwrot:

Tabela 11

Tabela 11

Informacje zawarte w dokumencie wewnętrznym dotyczącym polityki w zakresie cen transferowych

Informacje zawarte w dokumencie wewnętrznym dotyczącym polityki w zakresie cen transferowych

Zakres pełnej konkurencji

Wartości beta

Liczba spółek

75

75. percentyl

1,22

Mediana

0,80

25. percentyl

0,34

| (%) |
| --- |
| Zmienny i oczekiwany ROE (55) | Włochy | Luksemburg |
| Stopa bez uwzględnienia ryzyka | 1,57 | 1,57 |
| Stawka podatkowa | 31,4 | 28,8 |
| Rynkowa premia z tytułu ryzyka związanego z kapitałem własnym | 7,73 | 6,00 |
| ROE – 75. percentyl | 16,09 | 12,52 |
| ROE – mediana | 11,27 | 8,92 |
| ROE – 25. percentyl | 6,16 | 5,10 |

(%)

Zmienny i oczekiwany ROE (55)

55

Włochy

Luksemburg

Stopa bez uwzględnienia ryzyka

1,57

1,57

Stawka podatkowa

31,4

28,8

Rynkowa premia z tytułu ryzyka związanego z kapitałem własnym

7,73

6,00

ROE – 75. percentyl

16,09

12,52

ROE – mediana

11,27

8,92

ROE – 25. percentyl

6,16

5,10

| (126) | Dokument zawiera ponadto rozróżnienie pożyczek o wcześniej określonym terminie zapadalności, które zawarto w przeszłości i w odniesieniu do których nie można zmienić warunków taryfikacji, oraz pożyczek wewnątrzgrupowych podlegających zmianom, o zmiennej stopie procentowej. [...] |
| --- | --- |

(126)

Dokument zawiera ponadto rozróżnienie pożyczek o wcześniej określonym terminie zapadalności, które zawarto w przeszłości i w odniesieniu do których nie można zmienić warunków taryfikacji, oraz pożyczek wewnątrzgrupowych podlegających zmianom, o zmiennej stopie procentowej. [...]

2.5.4.   Pismo Luksemburga z dnia 10 lipca 2015 r.

Pismo Luksemburga z dnia 10 lipca 2015 r.

| (127) | W swoim piśmie z dnia 10 lipca 2015 r. Luksemburg twierdzi, że Komisja naruszyłaby zasadę pewności prawa, jeżeli nakazałaby odzyskanie domniemanej pomocy od beneficjenta w decyzji o zamknięciu formalnego postępowania wyjaśniającego. Luksemburg odsyła do poprzednich, istotnych w tym zakresie, decyzji Komisji dotyczących systemów pomocy podatkowej, w ramach których Komisja przyznała, że zasada ta może zapobiec odzyskiwaniu pomocy (56), oraz zezwoliła na okres przejściowy na podstawie zasady uzasadnionego oczekiwania (57). |
| --- | --- |

(127)

W swoim piśmie z dnia 10 lipca 2015 r. Luksemburg twierdzi, że Komisja naruszyłaby zasadę pewności prawa, jeżeli nakazałaby odzyskanie domniemanej pomocy od beneficjenta w decyzji o zamknięciu formalnego postępowania wyjaśniającego. Luksemburg odsyła do poprzednich, istotnych w tym zakresie, decyzji Komisji dotyczących systemów pomocy podatkowej, w ramach których Komisja przyznała, że zasada ta może zapobiec odzyskiwaniu pomocy (56), oraz zezwoliła na okres przejściowy na podstawie zasady uzasadnionego oczekiwania (57).

56

57

| (128) | Ponadto Luksemburg twierdzi, że skoro podczas ustalania cen transferowych nie można było ustalić dokładnej ceny wolnorynkowej na podstawie wytycznych OECD ani nie było to wymagane, nie można nakazać odzyskania konkretnej kwoty pomocy. Co więcej, Luksemburg twierdzi, że ze względu nowy charakter środka i zgodnie z wcześniejszymi decyzjami Komisja nie powinna nakazywać odzyskania pomocy zgodnie z zasadą ochrony uzasadnionego oczekiwania (58). |
| --- | --- |

(128)

Ponadto Luksemburg twierdzi, że skoro podczas ustalania cen transferowych nie można było ustalić dokładnej ceny wolnorynkowej na podstawie wytycznych OECD ani nie było to wymagane, nie można nakazać odzyskania konkretnej kwoty pomocy. Co więcej, Luksemburg twierdzi, że ze względu nowy charakter środka i zgodnie z wcześniejszymi decyzjami Komisja nie powinna nakazywać odzyskania pomocy zgodnie z zasadą ochrony uzasadnionego oczekiwania (58).

58

3.   PODSTAWY WSZCZĘCIA POSTĘPOWANIA

PODSTAWY WSZCZĘCIA POSTĘPOWANIA

| (129) | Komisja podjęła decyzję o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego, ponieważ uznała wstępnie, że w ramach kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego spółce FFT przyznano pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, która jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym. |
| --- | --- |

(129)

Komisja podjęła decyzję o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego, ponieważ uznała wstępnie, że w ramach kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego spółce FFT przyznano pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, która jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym.

| (130) | Komisja wyraziła szczególnie wątpliwości co do zgodności kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego z zasadą ceny rynkowej. Jej wątpliwości związane były z elementami określonymi poniżej w motywach 131–137. |
| --- | --- |

(130)

Komisja wyraziła szczególnie wątpliwości co do zgodności kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego z zasadą ceny rynkowej. Jej wątpliwości związane były z elementami określonymi poniżej w motywach 131–137.

| (131) | Po pierwsze, wydaje się, że w interpretacji indywidualnej zatwierdzono stałą podstawę opodatkowania na poziomie 2,542 mln EUR (+/- 10 %) w odniesieniu do działalności spółki FFT w Luksemburgu, która to podstawa może zmieniać się jedynie w nieznacznym stopniu i pozostaje stabilna, nawet jeżeli doszłoby na przykład do znacznego rozwoju działalności spółki FFT, na której opiera się ustalanie podstawy opodatkowania. |
| --- | --- |

(131)

Po pierwsze, wydaje się, że w interpretacji indywidualnej zatwierdzono stałą podstawę opodatkowania na poziomie 2,542 mln EUR (+/- 10 %) w odniesieniu do działalności spółki FFT w Luksemburgu, która to podstawa może zmieniać się jedynie w nieznacznym stopniu i pozostaje stabilna, nawet jeżeli doszłoby na przykład do znacznego rozwoju działalności spółki FFT, na której opiera się ustalanie podstawy opodatkowania.

| (132) | Po drugie, Komisja wyraziła wątpliwości co do adekwatności metody wybranej przez doradcę podatkowego spółki FFT w celu oszacowania wynagrodzenia tej spółki za pełnione przez nią funkcje. W swojej analizie cen transferowych doradca podatkowy zastosował metodę pośrednią, metodę MMTN, aby obliczyć to wynagrodzenie, jednak Komisja uważa, że należy rozważać w pierwszej kolejności zastosowanie metod bezpośrednich, w szczególności metody MPCN, w przypadkach, w których można zaobserwować porównywalne transakcje na rynku. W tym względzie Komisja zauważyła, że Chrysler, amerykańska spółka grupy Fiat, w celu finansowania swojej działalności korzysta bezpośrednio z rynków kapitałowych i że niektóre z tych transakcji są porównywalne do transakcji przeprowadzonych przez spółkę FFT. |
| --- | --- |

(132)

Po drugie, Komisja wyraziła wątpliwości co do adekwatności metody wybranej przez doradcę podatkowego spółki FFT w celu oszacowania wynagrodzenia tej spółki za pełnione przez nią funkcje. W swojej analizie cen transferowych doradca podatkowy zastosował metodę pośrednią, metodę MMTN, aby obliczyć to wynagrodzenie, jednak Komisja uważa, że należy rozważać w pierwszej kolejności zastosowanie metod bezpośrednich, w szczególności metody MPCN, w przypadkach, w których można zaobserwować porównywalne transakcje na rynku. W tym względzie Komisja zauważyła, że Chrysler, amerykańska spółka grupy Fiat, w celu finansowania swojej działalności korzysta bezpośrednio z rynków kapitałowych i że niektóre z tych transakcji są porównywalne do transakcji przeprowadzonych przez spółkę FFT.

| (133) | Po trzecie, jeżeli chodzi o zastosowanie CAPM w celu oszacowania wymaganych zwrotów z kapitału własnego, Komisja wyraziła wątpliwości co do tego, czy model CAPM został właściwie zastosowany przez doradcę podatkowego spółki FFT. Podkreśliła ona, że dwie części składowe, które determinują wynagrodzenie spółki FFT obliczane na podstawie modelu CAPM, tj. kwota kapitału własnego będącego przedmiotem wynagrodzenia i poziom wynagrodzenia zastosowany do tej kwoty kapitału własnego, zostały ustalone na bardzo niskim poziomie. |
| --- | --- |

(133)

Po trzecie, jeżeli chodzi o zastosowanie CAPM w celu oszacowania wymaganych zwrotów z kapitału własnego, Komisja wyraziła wątpliwości co do tego, czy model CAPM został właściwie zastosowany przez doradcę podatkowego spółki FFT. Podkreśliła ona, że dwie części składowe, które determinują wynagrodzenie spółki FFT obliczane na podstawie modelu CAPM, tj. kwota kapitału własnego będącego przedmiotem wynagrodzenia i poziom wynagrodzenia zastosowany do tej kwoty kapitału własnego, zostały ustalone na bardzo niskim poziomie.

| (134) | Jeżeli chodzi o kwotę kapitału własnego będącego przedmiotem wynagrodzenia, w interpretacji indywidualnej prawa podatkowego zatwierdzono zastosowanie CAPM tylko w odniesieniu do części kapitału własnego, którą określono jako „fundusze własne narażone na ryzyko”, podczas gdy kapitał własny wniesiony do spółek FFNA i FFC został odliczony od podlegającego wynagrodzeniu kapitału własnego bez uzasadnionej przyczyny (59). Ponadto okazało się, że obliczenie „funduszy własnych narażonych na ryzyko” doprowadziło do ustalenia zbyt niskiej podstawy opodatkowania ze względu na fakt, że nie obejmowało ono aktywów wewnątrzgrupowych, również bez żadnego przekonującego uzasadnienia. W decyzji o wszczęciu postępowania Komisja zakwestionowała założenie, że nie istnieje żadne ryzyko kredytowe związane z transakcjami przeprowadzanymi ze spółkami należącymi do grupy. Komisja wyraziła również wątpliwości co do obliczenia minimalnych wymogów w zakresie funduszy własnych w związku z ryzykiem kontrahenta i ryzykiem kredytowym. W szczególności nie było uzasadnienia dla wyboru stosunkowo niskiego czynnika wagi ryzyka, na poziomie 20 %, w odniesieniu do ryzyka kontrahenta, a ponadto nie wskazano sposobu postępowania w przypadku znacznej zmiany ram prawnych. W sprawozdaniu doradcy podatkowego w sprawie cen transferowych nie wyjaśniono, dlaczego „różnica między dochodem z odsetek uzyskanych z depozytów bankowych a odsetkami należnymi od pożyczek bankowych” stanowi dobry wskaźnik ryzyka operacyjnego, ani nie wyjaśniono w nim, z jakiego powodu przyjęto wagę ryzyka na poziomie 15 %. W sprawozdaniu nie wyjaśniono również, dlaczego ryzyko kontrahenta pomnożono przez 6 %, a nie przez 8 %, biorąc pod uwagę, że minimalne wymogi w zakresie funduszy własnych przewidziane w regulacjach kapitałowych Bazylea II w odniesieniu do ryzyka kontrahenta, do których sprawozdanie w sprawie cen transferowych bezpośrednio się odnosi, są na poziomie 8 %. |
| --- | --- |

(134)

Jeżeli chodzi o kwotę kapitału własnego będącego przedmiotem wynagrodzenia, w interpretacji indywidualnej prawa podatkowego zatwierdzono zastosowanie CAPM tylko w odniesieniu do części kapitału własnego, którą określono jako „fundusze własne narażone na ryzyko”, podczas gdy kapitał własny wniesiony do spółek FFNA i FFC został odliczony od podlegającego wynagrodzeniu kapitału własnego bez uzasadnionej przyczyny (59). Ponadto okazało się, że obliczenie „funduszy własnych narażonych na ryzyko” doprowadziło do ustalenia zbyt niskiej podstawy opodatkowania ze względu na fakt, że nie obejmowało ono aktywów wewnątrzgrupowych, również bez żadnego przekonującego uzasadnienia. W decyzji o wszczęciu postępowania Komisja zakwestionowała założenie, że nie istnieje żadne ryzyko kredytowe związane z transakcjami przeprowadzanymi ze spółkami należącymi do grupy. Komisja wyraziła również wątpliwości co do obliczenia minimalnych wymogów w zakresie funduszy własnych w związku z ryzykiem kontrahenta i ryzykiem kredytowym. W szczególności nie było uzasadnienia dla wyboru stosunkowo niskiego czynnika wagi ryzyka, na poziomie 20 %, w odniesieniu do ryzyka kontrahenta, a ponadto nie wskazano sposobu postępowania w przypadku znacznej zmiany ram prawnych. W sprawozdaniu doradcy podatkowego w sprawie cen transferowych nie wyjaśniono, dlaczego „różnica między dochodem z odsetek uzyskanych z depozytów bankowych a odsetkami należnymi od pożyczek bankowych” stanowi dobry wskaźnik ryzyka operacyjnego, ani nie wyjaśniono w nim, z jakiego powodu przyjęto wagę ryzyka na poziomie 15 %. W sprawozdaniu nie wyjaśniono również, dlaczego ryzyko kontrahenta pomnożono przez 6 %, a nie przez 8 %, biorąc pod uwagę, że minimalne wymogi w zakresie funduszy własnych przewidziane w regulacjach kapitałowych Bazylea II w odniesieniu do ryzyka kontrahenta, do których sprawozdanie w sprawie cen transferowych bezpośrednio się odnosi, są na poziomie 8 %.

59

| (135) | Jeżeli chodzi o wynagrodzenie zastosowane do tego kapitału, Komisja wyraziła wątpliwości co do ustalania wartości beta, biorąc pod uwagę, że jest ona, jak się wydaje, zbyt niska w porównaniu do wartości beta innych spółek świadczących usługi finansowe. Wyraziła ona również wątpliwości co do tego, że doradca podatkowy w celu obliczania wartości beta wybrał 25. percentyl zamiast mediany. |
| --- | --- |

(135)

Jeżeli chodzi o wynagrodzenie zastosowane do tego kapitału, Komisja wyraziła wątpliwości co do ustalania wartości beta, biorąc pod uwagę, że jest ona, jak się wydaje, zbyt niska w porównaniu do wartości beta innych spółek świadczących usługi finansowe. Wyraziła ona również wątpliwości co do tego, że doradca podatkowy w celu obliczania wartości beta wybrał 25. percentyl zamiast mediany.

| (136) | Po czwarte, jeżeli chodzi o oczekiwany zwrot z kapitału własnego uznanego we wniosku o interpretację indywidualną za kapitał stanowiący nadwyżkę, Komisja wyraziła wątpliwości co do tego, że w kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego bez żadnego uzasadnienia zatwierdzono bardzo niską stopę tego zwrotu, na poziomie 0,87 %. |
| --- | --- |

(136)

Po czwarte, jeżeli chodzi o oczekiwany zwrot z kapitału własnego uznanego we wniosku o interpretację indywidualną za kapitał stanowiący nadwyżkę, Komisja wyraziła wątpliwości co do tego, że w kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego bez żadnego uzasadnienia zatwierdzono bardzo niską stopę tego zwrotu, na poziomie 0,87 %.

| (137) | Biorąc pod uwagę, że analiza cen transferowych zatwierdzona w kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego wydawała się niezgodna z zasadą ceny rynkowej, Komisja stwierdziła wstępnie, że w drodze tej interpretacji indywidualnej przyznano korzyść spółce FFT. Uznano, że spółka FFT uzyskiwała tę korzyść każdego roku i że korzyść ta utrwalała się każdorazowo, gdy luksemburskie organy podatkowe zatwierdzały bieżące zobowiązania podatkowe obliczane na podstawie tej interpretacji indywidualnej. Zdaniem Komisji korzyść tę przyznano również w sposób selektywny, ponieważ stanowiła ona odejście od praktyki administracyjnej sprzyjające szczególnie spółce FFT w stosunku do spółek znajdujących się w podobnej sytuacji faktycznej i prawnej. |
| --- | --- |

(137)

Biorąc pod uwagę, że analiza cen transferowych zatwierdzona w kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego wydawała się niezgodna z zasadą ceny rynkowej, Komisja stwierdziła wstępnie, że w drodze tej interpretacji indywidualnej przyznano korzyść spółce FFT. Uznano, że spółka FFT uzyskiwała tę korzyść każdego roku i że korzyść ta utrwalała się każdorazowo, gdy luksemburskie organy podatkowe zatwierdzały bieżące zobowiązania podatkowe obliczane na podstawie tej interpretacji indywidualnej. Zdaniem Komisji korzyść tę przyznano również w sposób selektywny, ponieważ stanowiła ona odejście od praktyki administracyjnej sprzyjające szczególnie spółce FFT w stosunku do spółek znajdujących się w podobnej sytuacji faktycznej i prawnej.

| (138) | Ponieważ wszystkie pozostałe warunki określone w art. 107 ust. 1 TFUE są spełnione i nie istnieje żadna wyraźna przesłanka zgodności, Komisja stwierdziła wstępnie, że kwestionowana interpretacja indywidualna prawa podatkowego stanowi pomoc państwa niezgodną z rynkiem wewnętrznym. W związku z tym podjęła ona decyzję o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego zgodnie z art. 108 ust. 2 TFUE w odniesieniu do wspomnianej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego. |
| --- | --- |

(138)

Ponieważ wszystkie pozostałe warunki określone w art. 107 ust. 1 TFUE są spełnione i nie istnieje żadna wyraźna przesłanka zgodności, Komisja stwierdziła wstępnie, że kwestionowana interpretacja indywidualna prawa podatkowego stanowi pomoc państwa niezgodną z rynkiem wewnętrznym. W związku z tym podjęła ona decyzję o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego zgodnie z art. 108 ust. 2 TFUE w odniesieniu do wspomnianej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego.

| (139) | W decyzji o wszczęciu postępowania Komisja nakazała również Luksemburgowi, zgodnie z art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 659/1999, dostarczenie wszystkich dokumentów, informacji i danych dotyczących kwestionowanego środka, które były niezbędne, aby mogła ona dokonać ustaleń w zakresie istnienia pomocy państwa oraz, w stosownym przypadku, w zakresie zgodności tej pomocy z rynkiem wewnętrznym. Na wypadek gdyby Luksemburg nie dostarczył wszystkich wymaganych informacji, Komisja zwróciła się do Luksemburga o zgodę na wezwanie przez nią, zgodnie z art. 6a ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 659/1999, beneficjenta kwestionowanego środka, tj. spółki FFT, do dostarczenia wymaganych informacji. |
| --- | --- |

(139)

W decyzji o wszczęciu postępowania Komisja nakazała również Luksemburgowi, zgodnie z art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 659/1999, dostarczenie wszystkich dokumentów, informacji i danych dotyczących kwestionowanego środka, które były niezbędne, aby mogła ona dokonać ustaleń w zakresie istnienia pomocy państwa oraz, w stosownym przypadku, w zakresie zgodności tej pomocy z rynkiem wewnętrznym. Na wypadek gdyby Luksemburg nie dostarczył wszystkich wymaganych informacji, Komisja zwróciła się do Luksemburga o zgodę na wezwanie przez nią, zgodnie z art. 6a ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 659/1999, beneficjenta kwestionowanego środka, tj. spółki FFT, do dostarczenia wymaganych informacji.

4.   UWAGI PRZEDSTAWIONE PRZEZ LUKSEMBURG

UWAGI PRZEDSTAWIONE PRZEZ LUKSEMBURG

| (140) | Luksemburg wysłał swoje uwagi dotyczące decyzji o wszczęciu postępowania w dniu 19 lipca 2014 r. Luksemburg twierdzi przede wszystkim, że postępowanie jest obarczone błędami proceduralnymi, a następnie, że w decyzji o wszczęciu postępowania Komisja popełniła błędy merytoryczne. |
| --- | --- |

(140)

Luksemburg wysłał swoje uwagi dotyczące decyzji o wszczęciu postępowania w dniu 19 lipca 2014 r. Luksemburg twierdzi przede wszystkim, że postępowanie jest obarczone błędami proceduralnymi, a następnie, że w decyzji o wszczęciu postępowania Komisja popełniła błędy merytoryczne.

4.1.   Uwagi przedstawione przez Luksemburg w odniesieniu do czynności proceduralnych Komisji

Uwagi przedstawione przez Luksemburg w odniesieniu do czynności proceduralnych Komisji

| (141) | Jeżeli chodzi o kwestie proceduralne, Luksemburg utrzymuje, że w przedmiotowej sprawie nie zastosowano właściwej procedury urzędowego nakazu przekazania informacji, w takim rozumieniu, że przepisy rozporządzenia (WE) nr 659/1999 nie umożliwiają Komisji włączania urzędowego nakazu przekazania informacji do decyzji o wszczęciu postępowania. Przed wystosowaniem takiego nakazu należało przeprowadzić procedurę przewidzianą w art. 10 rozporządzenia (WE) nr 659/1999. |
| --- | --- |

(141)

Jeżeli chodzi o kwestie proceduralne, Luksemburg utrzymuje, że w przedmiotowej sprawie nie zastosowano właściwej procedury urzędowego nakazu przekazania informacji, w takim rozumieniu, że przepisy rozporządzenia (WE) nr 659/1999 nie umożliwiają Komisji włączania urzędowego nakazu przekazania informacji do decyzji o wszczęciu postępowania. Przed wystosowaniem takiego nakazu należało przeprowadzić procedurę przewidzianą w art. 10 rozporządzenia (WE) nr 659/1999.

| (142) | Luksemburg twierdzi ponadto, że jeżeli chodzi o informacje wymaganych w decyzji nakazującej przekazanie informacji, Komisja nie wyjaśniła, dlaczego ujawnienie tożsamości beneficjenta jest konieczne do przeprowadzenia oceny środka w świetle zasad pomocy państwa. Ze względu na liczne wycieki i nieprzemyślane publiczne wypowiedzi Komisji Luksemburg nie mógł ujawnić tożsamości beneficjenta na tym etapie. Co więcej, w decyzji nakazującej przekazanie informacji nie określono żadnych innych szczególnych informacji, które należało dostarczyć. Zgodnie z podręcznikiem procedur Komisji w urzędowym nakazie przekazania informacji należy wyraźnie wyjaśnić, jakie informacje są niezbędne w kontekście danej procedury. |
| --- | --- |

(142)

Luksemburg twierdzi ponadto, że jeżeli chodzi o informacje wymaganych w decyzji nakazującej przekazanie informacji, Komisja nie wyjaśniła, dlaczego ujawnienie tożsamości beneficjenta jest konieczne do przeprowadzenia oceny środka w świetle zasad pomocy państwa. Ze względu na liczne wycieki i nieprzemyślane publiczne wypowiedzi Komisji Luksemburg nie mógł ujawnić tożsamości beneficjenta na tym etapie. Co więcej, w decyzji nakazującej przekazanie informacji nie określono żadnych innych szczególnych informacji, które należało dostarczyć. Zgodnie z podręcznikiem procedur Komisji w urzędowym nakazie przekazania informacji należy wyraźnie wyjaśnić, jakie informacje są niezbędne w kontekście danej procedury.

| (143) | Luksemburg utrzymuje również, że ponieważ w decyzji o wszczęciu postępowania nie wyjaśniono, co sprawia, że kwestionowana interpretacja indywidualna prawa podatkowego stanowi pomoc, nie może on wykonać obowiązku zawieszenia środka. Spółka FFT musi złożyć deklarację podatkową, a w związku z tym, że Komisja nie wyjaśniła w decyzji o wszczęciu postępowania, jaka jest wskazana metoda obliczania bieżących zobowiązań podatkowych, luksemburskie organy podatkowe będą stosować metodykę przyjętą w interpretacji indywidualnego prawa podatkowego. |
| --- | --- |

(143)

Luksemburg utrzymuje również, że ponieważ w decyzji o wszczęciu postępowania nie wyjaśniono, co sprawia, że kwestionowana interpretacja indywidualna prawa podatkowego stanowi pomoc, nie może on wykonać obowiązku zawieszenia środka. Spółka FFT musi złożyć deklarację podatkową, a w związku z tym, że Komisja nie wyjaśniła w decyzji o wszczęciu postępowania, jaka jest wskazana metoda obliczania bieżących zobowiązań podatkowych, luksemburskie organy podatkowe będą stosować metodykę przyjętą w interpretacji indywidualnego prawa podatkowego.

| (144) | Luksemburg twierdzi również, że Komisja naruszyła zasadę lojalnej współpracy, bezstronności i dobrej administracji, zwłaszcza kiedy nie odniosła się w żaden sposób do propozycji spotkań, które pozwoliłyby władzom luksemburskim na wyjaśnienie Komisji metodologii zastosowanej w kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego. |
| --- | --- |

(144)

Luksemburg twierdzi również, że Komisja naruszyła zasadę lojalnej współpracy, bezstronności i dobrej administracji, zwłaszcza kiedy nie odniosła się w żaden sposób do propozycji spotkań, które pozwoliłyby władzom luksemburskim na wyjaśnienie Komisji metodologii zastosowanej w kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego.

| (145) | Luksemburg kwestionuje decyzję Komisji o wszczęciu postępowania dotyczącego spółki FFT (z nowym numerem sprawy SA.38375), oddzielnie od ogólnego postępowania dotyczącego praktyk Luksemburga w zakresie interpretacji indywidualnych prawa podatkowego, wszczętego pod numerem sprawy SA.37267. Biorąc pod uwagę, że Luksemburg złożył w Sądzie odwołanie od urzędowego nakazu przekazania informacji przyjętego przez Komisję w ramach sprawy SA.37267, Komisja mogła sztucznie obejść anulowanie wspomnianego nakazu, wszczynając nowe postępowanie. |
| --- | --- |

(145)

Luksemburg kwestionuje decyzję Komisji o wszczęciu postępowania dotyczącego spółki FFT (z nowym numerem sprawy SA.38375), oddzielnie od ogólnego postępowania dotyczącego praktyk Luksemburga w zakresie interpretacji indywidualnych prawa podatkowego, wszczętego pod numerem sprawy SA.37267. Biorąc pod uwagę, że Luksemburg złożył w Sądzie odwołanie od urzędowego nakazu przekazania informacji przyjętego przez Komisję w ramach sprawy SA.37267, Komisja mogła sztucznie obejść anulowanie wspomnianego nakazu, wszczynając nowe postępowanie.

| (146) | Ponadto Luksemburg twierdzi, że Komisja przekroczyła uprawnienia, utożsamiając korzystanie ze swobody uznania ze zwykłą interpretacją przepisu prawa powszechnego. W szczególności interpretacja indywidualna prawa podatkowego dotycząca spółki FFT nie podlega swobodzie uznania luksemburskich organów podatkowych, lecz jest zgodna z art. 164 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym oraz z okólnikiem. Zdaniem Luksemburga podczas stosowania tych przepisów nie da się uniknąć konieczności ich interpretacji w świetle okoliczności faktycznych każdego przypadku w celu wypracowania rozwiązań, które są podyktowane szczególnymi okolicznościami i opierają się na tych okolicznościach. Komisja nie uwzględniła rozróżnienia między swobodą uznania z jednej strony a interpretacją przepisów zawierających abstrakcyjne terminy prawnicze, które należy następnie zastosować do danej sprawy. Ponadto Komisja, zajmując miejsce władz luksemburskich w celu interpretacji luksemburskiego prawa, nie uwzględnia kompetencji państw członkowskich w zakresie podatków bezpośrednich. |
| --- | --- |

(146)

Ponadto Luksemburg twierdzi, że Komisja przekroczyła uprawnienia, utożsamiając korzystanie ze swobody uznania ze zwykłą interpretacją przepisu prawa powszechnego. W szczególności interpretacja indywidualna prawa podatkowego dotycząca spółki FFT nie podlega swobodzie uznania luksemburskich organów podatkowych, lecz jest zgodna z art. 164 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym oraz z okólnikiem. Zdaniem Luksemburga podczas stosowania tych przepisów nie da się uniknąć konieczności ich interpretacji w świetle okoliczności faktycznych każdego przypadku w celu wypracowania rozwiązań, które są podyktowane szczególnymi okolicznościami i opierają się na tych okolicznościach. Komisja nie uwzględniła rozróżnienia między swobodą uznania z jednej strony a interpretacją przepisów zawierających abstrakcyjne terminy prawnicze, które należy następnie zastosować do danej sprawy. Ponadto Komisja, zajmując miejsce władz luksemburskich w celu interpretacji luksemburskiego prawa, nie uwzględnia kompetencji państw członkowskich w zakresie podatków bezpośrednich.

| (147) | Zdaniem Luksemburga, biorąc pod uwagę, że jego organy podatkowe nie skorzystały ze swobody uznania w przypadku spółki FFT, Komisja nie mogła udowodnić, że kwestionowana interpretacja indywidualna prawa podatkowego stanowi odstępstwo od zwykłej praktyki administracyjnej. Luksemburg wyjaśnia, że jego działania administracyjne opierają się na zasadach legalności i równości, zapewniając takie same traktowanie wszystkim podatnikom znajdującym się zasadniczo w takiej samej sytuacji. Luksemburg twierdzi, że decyzję o wszczęciu postępowania zbadano wyłącznie w świetle wytycznych OECD w sprawie cen transferowych, nie zaś w świetle luksemburskiej praktyki administracyjnej. |
| --- | --- |

(147)

Zdaniem Luksemburga, biorąc pod uwagę, że jego organy podatkowe nie skorzystały ze swobody uznania w przypadku spółki FFT, Komisja nie mogła udowodnić, że kwestionowana interpretacja indywidualna prawa podatkowego stanowi odstępstwo od zwykłej praktyki administracyjnej. Luksemburg wyjaśnia, że jego działania administracyjne opierają się na zasadach legalności i równości, zapewniając takie same traktowanie wszystkim podatnikom znajdującym się zasadniczo w takiej samej sytuacji. Luksemburg twierdzi, że decyzję o wszczęciu postępowania zbadano wyłącznie w świetle wytycznych OECD w sprawie cen transferowych, nie zaś w świetle luksemburskiej praktyki administracyjnej.

4.2.   Uwagi przedstawione przez Luksemburg w odniesieniu do merytorycznych błędów w decyzji o wszczęciu postępowania

Uwagi przedstawione przez Luksemburg w odniesieniu do merytorycznych błędów w decyzji o wszczęciu postępowania

| (148) | Luksemburg twierdzi ogólnie, że Komisja popełniła błąd merytoryczny, przyjmując jako system odniesienia do celów określenia korzyści selektywnej zasadę ceny rynkowej zawartą w wytycznych OECD w sprawie cen transferowych, nie zaś przepisy i praktyki krajowe. |
| --- | --- |

(148)

Luksemburg twierdzi ogólnie, że Komisja popełniła błąd merytoryczny, przyjmując jako system odniesienia do celów określenia korzyści selektywnej zasadę ceny rynkowej zawartą w wytycznych OECD w sprawie cen transferowych, nie zaś przepisy i praktyki krajowe.

| (149) | Ponadto Luksemburg twierdzi, że Komisja błędnie zinterpretowała wytyczne OECD w sprawie cen transferowych. Wydaje się, że w motywie 65 decyzji o wszczęciu postępowania Komisja ustanowiła hierarchię metod ustalania cen transferowych, twierdząc, że w pierwszej kolejności należy stosować metody bezpośrednie, a w szczególności metodę MPCN, w stosunku do metod pośrednich, takich jak MMTN. Komisja nie uwzględnia zatem faktu, że od 2010 r. w wytycznych OECD w sprawie cen transferowych nie uznaje się już, że hierarchia metod jest zgodna z obecnymi wymogami i praktykami. Odsyłając do pkt 1.13 tych wytycznych, Luksemburg wskazuje, że uznano w nich, iż „ustalanie cen transferowych nie jest nauką ścisłą”, oraz że „wybór metody ustalania ceny wolnorynkowej w wielu przypadkach nie będzie całkowicie jasny”. Biorąc pod uwagę, że doradca podatkowy spółki FFT uznał, iż wybór metody MMTN jest uzasadniony i zastosował art. 164 ustawy o podatku dochodowym, luksemburskie organy podatkowe jedynie potwierdziły zgodność analizy z prawem. |
| --- | --- |

(149)

Ponadto Luksemburg twierdzi, że Komisja błędnie zinterpretowała wytyczne OECD w sprawie cen transferowych. Wydaje się, że w motywie 65 decyzji o wszczęciu postępowania Komisja ustanowiła hierarchię metod ustalania cen transferowych, twierdząc, że w pierwszej kolejności należy stosować metody bezpośrednie, a w szczególności metodę MPCN, w stosunku do metod pośrednich, takich jak MMTN. Komisja nie uwzględnia zatem faktu, że od 2010 r. w wytycznych OECD w sprawie cen transferowych nie uznaje się już, że hierarchia metod jest zgodna z obecnymi wymogami i praktykami. Odsyłając do pkt 1.13 tych wytycznych, Luksemburg wskazuje, że uznano w nich, iż „ustalanie cen transferowych nie jest nauką ścisłą”, oraz że „wybór metody ustalania ceny wolnorynkowej w wielu przypadkach nie będzie całkowicie jasny”. Biorąc pod uwagę, że doradca podatkowy spółki FFT uznał, iż wybór metody MMTN jest uzasadniony i zastosował art. 164 ustawy o podatku dochodowym, luksemburskie organy podatkowe jedynie potwierdziły zgodność analizy z prawem.

| (150) | Zdaniem Luksemburga Komisja przyznaje, że interpretacja i zastosowanie zasady ceny rynkowej różnią się między poszczególnymi organami podatkowymi oraz między organami podatkowymi i przedsiębiorstwami (60); nie może ona więc z jednej strony dopuszczać, aby zasada ceny rynkowej stanowiła przedmiot różnych interpretacji i różnego stosowania, a z drugiej uważać, że istnieje jedna prawidłowa metoda, według której Luksemburg powinien był zastosować zasadę ceny rynkowej. |
| --- | --- |

(150)

Zdaniem Luksemburga Komisja przyznaje, że interpretacja i zastosowanie zasady ceny rynkowej różnią się między poszczególnymi organami podatkowymi oraz między organami podatkowymi i przedsiębiorstwami (60); nie może ona więc z jednej strony dopuszczać, aby zasada ceny rynkowej stanowiła przedmiot różnych interpretacji i różnego stosowania, a z drugiej uważać, że istnieje jedna prawidłowa metoda, według której Luksemburg powinien był zastosować zasadę ceny rynkowej.

60

| (151) | Ponadto Luksemburg zarzuca Komisji niezastosowanie w niniejszej sprawie odnośnych krajowych przepisów prawa, tj. art. 164 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym, oraz wynikającej z nich praktyki administracyjnej, lecz uwzględnienie jako odniesienia wyłącznie wytycznych OECD w sprawie cen transferowych. W związku z tym Komisja określa metodę obliczania, która wydaje jej się najwłaściwsza, podczas gdy w prawie luksemburskim nie ustanowiono konkretnych metod służących do określenia cen transferowych. Komisja nie uwzględniła zatem całkowicie ram prawnych i praktyki administracyjnej Luksemburga w tej dziedzinie. Ponadto do celów analizy selektywności Komisja nie przeprowadziła porównania traktowania podatkowego spółki FFT traktowaniem podatkowym innych spółek znajdujących się w podobnej sytuacji faktycznej i prawnej w Luksemburgu. |
| --- | --- |

(151)

Ponadto Luksemburg zarzuca Komisji niezastosowanie w niniejszej sprawie odnośnych krajowych przepisów prawa, tj. art. 164 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym, oraz wynikającej z nich praktyki administracyjnej, lecz uwzględnienie jako odniesienia wyłącznie wytycznych OECD w sprawie cen transferowych. W związku z tym Komisja określa metodę obliczania, która wydaje jej się najwłaściwsza, podczas gdy w prawie luksemburskim nie ustanowiono konkretnych metod służących do określenia cen transferowych. Komisja nie uwzględniła zatem całkowicie ram prawnych i praktyki administracyjnej Luksemburga w tej dziedzinie. Ponadto do celów analizy selektywności Komisja nie przeprowadziła porównania traktowania podatkowego spółki FFT traktowaniem podatkowym innych spółek znajdujących się w podobnej sytuacji faktycznej i prawnej w Luksemburgu.

| (152) | W odniesieniu do wątpliwości wyrażonych przez Komisję w decyzji o wszczęciu postępowania Luksemburg zarzuca Komisji, że w zbyt dużym stopniu i w sposób zbyt jednostronny skupiła się na domniemanej strategii podatkowej Fiata na szczeblu grupy, nie uwzględniając faktu, że grupa Fiat, skoro chodzi o grupę, mogła utworzyć swoją strukturę w taki a nie inny sposób również z innych powodów. |
| --- | --- |

(152)

W odniesieniu do wątpliwości wyrażonych przez Komisję w decyzji o wszczęciu postępowania Luksemburg zarzuca Komisji, że w zbyt dużym stopniu i w sposób zbyt jednostronny skupiła się na domniemanej strategii podatkowej Fiata na szczeblu grupy, nie uwzględniając faktu, że grupa Fiat, skoro chodzi o grupę, mogła utworzyć swoją strukturę w taki a nie inny sposób również z innych powodów.

| (153) | Po pierwsze, luksemburskie organy podatkowe z pewnością nie wyraziły zgody na „stałą podstawę opodatkowania”, jak utrzymuje się w motywie 64 decyzji o wszczęciu postępowania. Dochód spółki FFT podlegający opodatkowaniu jest zależny od wysokości przyznanych pożyczek, a w sprawozdaniu w sprawie cen transferowych przyjęto jedynie przedział punktów bazowych dotyczący przewidzianej marży. |
| --- | --- |

(153)

Po pierwsze, luksemburskie organy podatkowe z pewnością nie wyraziły zgody na „stałą podstawę opodatkowania”, jak utrzymuje się w motywie 64 decyzji o wszczęciu postępowania. Dochód spółki FFT podlegający opodatkowaniu jest zależny od wysokości przyznanych pożyczek, a w sprawozdaniu w sprawie cen transferowych przyjęto jedynie przedział punktów bazowych dotyczący przewidzianej marży.

| (154) | Po drugie, w odniesieniu do kwoty wymaganych funduszy własnych i wątpliwości wyrażonych przez Komisję w tym względzie Luksemburg uważa, że wybór regulacji kapitałowych Bazylea II jest rozsądny, tak samo jak decyzja o wykluczeniu udziałów kapitałowych. Luksemburg twierdzi, że wykluczenie z obliczeń finansowych udziałów kapitałowych było logiczne, gdyż nie mają one nic wspólnego z obliczeniami ograniczającymi się do cen transferowych związanych z pożyczkami wewnątrz grupy. Dodatkowo zgodnie ze sprawozdaniem w sprawie cen transferowych kwota służąca finansowaniu udziałów kapitałowych wynosi 165 244 000 EUR, co odpowiada cenie zakupu udziałów kapitałowych będących w posiadaniu spółki FFT, a zatem nie może ona, zdaniem Luksemburga, być kwestionowana. Co więcej, zgodnie z prawem luksemburskim przychody z udziałów kapitałowych są zwolnione z opodatkowania, a związane z nimi koszty, takie jak koszty odsetek, również nie podlegają odliczeniu podatku. Ponadto, ponieważ wynagrodzenie udziałów kapitałowych dokonuje się poprzez dywidendy ze spółek zależnych, których kwota może różnić się w zależności od wyników spółek zależnych i ich potrzeb w zakresie reinwestowania, pojęcie marży stosowanej względem takiego przepływu dochodów nie ma uzasadnienia handlowego. |
| --- | --- |

(154)

Po drugie, w odniesieniu do kwoty wymaganych funduszy własnych i wątpliwości wyrażonych przez Komisję w tym względzie Luksemburg uważa, że wybór regulacji kapitałowych Bazylea II jest rozsądny, tak samo jak decyzja o wykluczeniu udziałów kapitałowych. Luksemburg twierdzi, że wykluczenie z obliczeń finansowych udziałów kapitałowych było logiczne, gdyż nie mają one nic wspólnego z obliczeniami ograniczającymi się do cen transferowych związanych z pożyczkami wewnątrz grupy. Dodatkowo zgodnie ze sprawozdaniem w sprawie cen transferowych kwota służąca finansowaniu udziałów kapitałowych wynosi 165 244 000 EUR, co odpowiada cenie zakupu udziałów kapitałowych będących w posiadaniu spółki FFT, a zatem nie może ona, zdaniem Luksemburga, być kwestionowana. Co więcej, zgodnie z prawem luksemburskim przychody z udziałów kapitałowych są zwolnione z opodatkowania, a związane z nimi koszty, takie jak koszty odsetek, również nie podlegają odliczeniu podatku. Ponadto, ponieważ wynagrodzenie udziałów kapitałowych dokonuje się poprzez dywidendy ze spółek zależnych, których kwota może różnić się w zależności od wyników spółek zależnych i ich potrzeb w zakresie reinwestowania, pojęcie marży stosowanej względem takiego przepływu dochodów nie ma uzasadnienia handlowego.

| (155) | Po trzecie, Luksemburg twierdzi, że wykluczenie z obliczenia wierzytelności wewnątrzgrupowych jest również uzasadnione, biorąc pod uwagę, że długi spółki FFT są objęte wyraźną gwarancją na rzecz pożyczkodawców spółki FFT. Uwzględniając strategię przemysłową, interesy gospodarcze i ryzyko możliwego bankructwa dla reputacji spółki, ryzyko niewykonania zobowiązania ze strony spółki FFT jest bardzo niskie, a „wolna” kwota w wysokości 93 710 000 EUR jest zdecydowanie wystarczająca do pokrycia takiego ryzyka. |
| --- | --- |

(155)

Po trzecie, Luksemburg twierdzi, że wykluczenie z obliczenia wierzytelności wewnątrzgrupowych jest również uzasadnione, biorąc pod uwagę, że długi spółki FFT są objęte wyraźną gwarancją na rzecz pożyczkodawców spółki FFT. Uwzględniając strategię przemysłową, interesy gospodarcze i ryzyko możliwego bankructwa dla reputacji spółki, ryzyko niewykonania zobowiązania ze strony spółki FFT jest bardzo niskie, a „wolna” kwota w wysokości 93 710 000 EUR jest zdecydowanie wystarczająca do pokrycia takiego ryzyka.

| (156) | Po czwarte, Luksemburg zarzuca Komisji podważenie sposobu obliczania wartości beta do celów określenia premii z tytułu ryzyka. Po pierwsze, nie są to obliczenia czysto matematyczne, a zatem różne wyniki mogą być uzasadnione; w związku z tym wyniki otrzymane w sprawozdaniu w sprawie cen transferowych są całkowicie uzasadnione i rzetelne. Po drugie, nawet zakładając, że Komisja uzyskałaby inne wyniki, musi ona jednak zbadać, czy stanowi to korzyść dla spółki FFT w stosunku do innych przedsiębiorstw mających siedziby Luksemburgu. Po trzecie, nawet w ramach alternatywnej oceny, w której porównuje się premię z tytułu ryzyka obliczoną dla spółki FFT z wynagrodzeniem wypłacanym akcjonariuszom spółki giełdowej, które wynosi 3,5–4 %, tj. znacznie mniej niż premia z tytułu ryzyka na poziomie 6,05 % obliczona dla spółki FFT, porównanie takie wskazuje, że premia z tytułu ryzyka wynosząca 6,05 % jest w pełni uzasadniona i całkowicie spełnia wymogi art. 164 ustawy o podatku dochodowym. |
| --- | --- |

(156)

Po czwarte, Luksemburg zarzuca Komisji podważenie sposobu obliczania wartości beta do celów określenia premii z tytułu ryzyka. Po pierwsze, nie są to obliczenia czysto matematyczne, a zatem różne wyniki mogą być uzasadnione; w związku z tym wyniki otrzymane w sprawozdaniu w sprawie cen transferowych są całkowicie uzasadnione i rzetelne. Po drugie, nawet zakładając, że Komisja uzyskałaby inne wyniki, musi ona jednak zbadać, czy stanowi to korzyść dla spółki FFT w stosunku do innych przedsiębiorstw mających siedziby Luksemburgu. Po trzecie, nawet w ramach alternatywnej oceny, w której porównuje się premię z tytułu ryzyka obliczoną dla spółki FFT z wynagrodzeniem wypłacanym akcjonariuszom spółki giełdowej, które wynosi 3,5–4 %, tj. znacznie mniej niż premia z tytułu ryzyka na poziomie 6,05 % obliczona dla spółki FFT, porównanie takie wskazuje, że premia z tytułu ryzyka wynosząca 6,05 % jest w pełni uzasadniona i całkowicie spełnia wymogi art. 164 ustawy o podatku dochodowym.

| (157) | Ponadto Luksemburg twierdzi, że biorąc pod uwagę, iż grupa ds. kodeksu postępowania (opodatkowanie działalności gospodarczej) wyraźnie potwierdziła, że praktyka interpretacji indywidualnych prawa podatkowego w Luksemburgu jest zgodna z kodeksem postępowania i z wytycznymi OECD, z zasady uzasadnionego oczekiwania wynika, że spółka FFT powinna móc opierać się na interpretacji indywidualnej prawa podatkowego z dnia 3 września 2012 r. podczas całego okresu jej ważności, tj. przez okres pięciu lat. |
| --- | --- |

(157)

Ponadto Luksemburg twierdzi, że biorąc pod uwagę, iż grupa ds. kodeksu postępowania (opodatkowanie działalności gospodarczej) wyraźnie potwierdziła, że praktyka interpretacji indywidualnych prawa podatkowego w Luksemburgu jest zgodna z kodeksem postępowania i z wytycznymi OECD, z zasady uzasadnionego oczekiwania wynika, że spółka FFT powinna móc opierać się na interpretacji indywidualnej prawa podatkowego z dnia 3 września 2012 r. podczas całego okresu jej ważności, tj. przez okres pięciu lat.

5.   UWAGI PRZEDSTAWIONE PRZEZ ZAINTERESOWANE OSOBY TRZECIE

UWAGI PRZEDSTAWIONE PRZEZ ZAINTERESOWANE OSOBY TRZECIE

| (158) | Spółka FFT wysłała swoje uwagi dotyczące decyzji o wszczęciu postępowania dnia 30 października 2014 r. Uwagi te dotarły jako dwa oddzielne dokumenty. |
| --- | --- |

(158)

Spółka FFT wysłała swoje uwagi dotyczące decyzji o wszczęciu postępowania dnia 30 października 2014 r. Uwagi te dotarły jako dwa oddzielne dokumenty.

5.1.   Pierwszy zestaw uwag spółki FFT

Pierwszy zestaw uwag spółki FFT

| (159) | Pierwszy zestaw uwag spółki FFT podzielono na dwie części. W pierwszej części określono powód, dla którego spółka FFT uważa, że Komisja błędnie zastosowała wytyczne OECD w sprawie cen transferowych w odniesieniu do porozumienia APP zawartego przez spółkę FFT. W drugiej części określono kwestie, pod względem których w decyzji o wszczęciu postępowania nie przestrzega się wymaganej normy prawnej polegającej na dokonaniu ustaleń dotyczących selektywności zgodnie z art. 107 ust. 1 Traktatu. |
| --- | --- |

(159)

Pierwszy zestaw uwag spółki FFT podzielono na dwie części. W pierwszej części określono powód, dla którego spółka FFT uważa, że Komisja błędnie zastosowała wytyczne OECD w sprawie cen transferowych w odniesieniu do porozumienia APP zawartego przez spółkę FFT. W drugiej części określono kwestie, pod względem których w decyzji o wszczęciu postępowania nie przestrzega się wymaganej normy prawnej polegającej na dokonaniu ustaleń dotyczących selektywności zgodnie z art. 107 ust. 1 Traktatu.

5.1.1.   Błędne zastosowanie wytycznych OECD

Błędne zastosowanie wytycznych OECD

| (160) | Po pierwsze, w przeciwieństwie do tego, co twierdzi Komisja w swojej decyzji o wszczęciu postępowania, spółka FFT twierdzi, że nie porozumiała się z luksemburskimi organami podatkowymi w kwestii stałego dochodu podlegającego opodatkowaniu. Porozumienie dotyczyło wyłącznie metody wynagrodzenia funkcji związanych ze środkami pieniężnymi pełnionych przez spółkę FFT. Corocznie od 2011 r. spółka FFT aktualizuje wszystkie parametry wykorzystywane do szacowania kapitału własnego narażonego na ryzyko i zwrotu z kapitału własnego w celu obliczenia zakładanego zysku. Ponadto porozumienie APP zawarte przez spółkę FFT jest ważne wyłącznie przez okres pięciu lat, pod warunkiem, że stan faktyczny i okoliczności, na których się ono opiera, nie ulegną zmianie; okres ten odpowiada praktyce interpretacji indywidualnych prawa podatkowego w innych państwach członkowskich. |
| --- | --- |

(160)

Po pierwsze, w przeciwieństwie do tego, co twierdzi Komisja w swojej decyzji o wszczęciu postępowania, spółka FFT twierdzi, że nie porozumiała się z luksemburskimi organami podatkowymi w kwestii stałego dochodu podlegającego opodatkowaniu. Porozumienie dotyczyło wyłącznie metody wynagrodzenia funkcji związanych ze środkami pieniężnymi pełnionych przez spółkę FFT. Corocznie od 2011 r. spółka FFT aktualizuje wszystkie parametry wykorzystywane do szacowania kapitału własnego narażonego na ryzyko i zwrotu z kapitału własnego w celu obliczenia zakładanego zysku. Ponadto porozumienie APP zawarte przez spółkę FFT jest ważne wyłącznie przez okres pięciu lat, pod warunkiem, że stan faktyczny i okoliczności, na których się ono opiera, nie ulegną zmianie; okres ten odpowiada praktyce interpretacji indywidualnych prawa podatkowego w innych państwach członkowskich.

| (161) | Po drugie, nic nie stoi na przeszkodzie, aby doradca podatkowy spółki FFT wybrał metodę MMTN, biorąc pod uwagę, że nie istnieje żaden element porównania wewnętrznego względem transakcji spółki FFT, który można by było wykorzystać w celu zastosowania metody MPCN. Przyczyną tego stanu rzeczy jest fakt, że: (i) spółka FFT nie przyznaje pożyczek osobom trzecim oraz że (ii) spółki należące do grupy Fiat nie otrzymują podobnych pożyczek od osób trzecich. Spółka FFT odnosi się do pkt 2.2 wytycznych OECD w sprawie cen transferowych, zgodnie z którym wybór metody ma zawsze na celu znalezienie metody najwłaściwszej w danym konkretnym przypadku. Spółka FFT przywołuje następnie pkt 2.4 tych wytycznych, zgodnie z którym istnieją sytuacje, w których metody zysku transakcyjnego okazują się właściwsze od metod tradycyjnych opartych na transakcjach. |
| --- | --- |

(161)

Po drugie, nic nie stoi na przeszkodzie, aby doradca podatkowy spółki FFT wybrał metodę MMTN, biorąc pod uwagę, że nie istnieje żaden element porównania wewnętrznego względem transakcji spółki FFT, który można by było wykorzystać w celu zastosowania metody MPCN. Przyczyną tego stanu rzeczy jest fakt, że: (i) spółka FFT nie przyznaje pożyczek osobom trzecim oraz że (ii) spółki należące do grupy Fiat nie otrzymują podobnych pożyczek od osób trzecich. Spółka FFT odnosi się do pkt 2.2 wytycznych OECD w sprawie cen transferowych, zgodnie z którym wybór metody ma zawsze na celu znalezienie metody najwłaściwszej w danym konkretnym przypadku. Spółka FFT przywołuje następnie pkt 2.4 tych wytycznych, zgodnie z którym istnieją sytuacje, w których metody zysku transakcyjnego okazują się właściwsze od metod tradycyjnych opartych na transakcjach.

| (162) | Według spółki FFT, jeżeli doradca podatkowy zastosowałby w metodzie MPCN wycenę własnych obligacji w celu ustalenia cen transferowych stosowanych do pożyczek przyznawanych spółkom należącym do grupy, spółka FFT poniosłaby straty, gdyż nie odzyskałaby kosztów płynności niezbędnych do pokrycia potrzeb finansowych grupy. Spółka FFT jest podmiotem mniej złożonym niż inne spółki należące do grupy, których marże można zweryfikować przy pomocy metody MMTN. Metodę tę stosuje się coraz częściej w analizach cen transferowych, zaś w wytycznych OECD z 2010 r. w sprawie cen transferowych nie ustanowiono żadnej hierarchii między metodami. |
| --- | --- |

(162)

Według spółki FFT, jeżeli doradca podatkowy zastosowałby w metodzie MPCN wycenę własnych obligacji w celu ustalenia cen transferowych stosowanych do pożyczek przyznawanych spółkom należącym do grupy, spółka FFT poniosłaby straty, gdyż nie odzyskałaby kosztów płynności niezbędnych do pokrycia potrzeb finansowych grupy. Spółka FFT jest podmiotem mniej złożonym niż inne spółki należące do grupy, których marże można zweryfikować przy pomocy metody MMTN. Metodę tę stosuje się coraz częściej w analizach cen transferowych, zaś w wytycznych OECD z 2010 r. w sprawie cen transferowych nie ustanowiono żadnej hierarchii między metodami.

| (163) | Ponadto zdaniem spółki FFT kapitał własny może często stanowić efekt wcześniejszych decyzji związanych z działalnością spółki i nie mieć bezpośredniego związku z poziomem kapitału własnego koniecznego do ponoszenia ryzyka związanego z działalnością spółki. |
| --- | --- |

(163)

Ponadto zdaniem spółki FFT kapitał własny może często stanowić efekt wcześniejszych decyzji związanych z działalnością spółki i nie mieć bezpośredniego związku z poziomem kapitału własnego koniecznego do ponoszenia ryzyka związanego z działalnością spółki.

| (164) | Ponadto spółka FFT zwraca uwagę na fakt, że w wytycznych OECD w sprawie cen transferowych uznaje się, że ustalanie cen transferowych nie jest nauką ścisłą. Odsyła ona w tym względzie do pkt 1.13 tych wytycznych, a dokładniej do następującego stwierdzenia: „[i]stotne jest uwzględnienie celu polegającego na uzyskaniu rozsądnego wskaźnika zastępczego wyników ceny rynkowej na podstawie wiarygodnych informacji. Należy również przypomnieć, że ustalanie cen transferowych nie jest nauką ścisła i wymaga oceny ze strony organów podatkowych ani ze strony podatnika”. Spółka FFT wskazuje, że starała się jednak w miarę możliwości oszacować wynagrodzenie wolnorynkowe w odniesieniu do swoich działań. |
| --- | --- |

(164)

Ponadto spółka FFT zwraca uwagę na fakt, że w wytycznych OECD w sprawie cen transferowych uznaje się, że ustalanie cen transferowych nie jest nauką ścisłą. Odsyła ona w tym względzie do pkt 1.13 tych wytycznych, a dokładniej do następującego stwierdzenia: „[i]stotne jest uwzględnienie celu polegającego na uzyskaniu rozsądnego wskaźnika zastępczego wyników ceny rynkowej na podstawie wiarygodnych informacji. Należy również przypomnieć, że ustalanie cen transferowych nie jest nauką ścisła i wymaga oceny ze strony organów podatkowych ani ze strony podatnika”. Spółka FFT wskazuje, że starała się jednak w miarę możliwości oszacować wynagrodzenie wolnorynkowe w odniesieniu do swoich działań.

| (165) | Po trzecie, jeżeli chodzi o adekwatność kapitałową spółki FFT, spółka ta musi wykazać, że jej kapitał własny jest wystarczający, aby mogła ona ponosić ryzyko związane z jej działalnością finansową. W okólniku nie przedstawiono żadnego konkretnego zalecenia co do określenia właściwego poziomu funduszy własnych narażonych na ryzyko. Dlatego tez spółka FFT zdecydowała się na analizę swojego kapitału własnego, aby ocenić, jaka część jej kapitału własnego jest konieczna do prowadzenia jej działalności i ponoszenia ryzyka w świetle regulacji kapitałowych Bazylea II. Podobnie w okólniku porównano spółki prowadzące działalność w zakresie finansowania typu mezzanine z niezależnymi instytucjami finansowymi. Okólnik przewiduje również, że podatnicy, którzy prowadzą wewnątrzgrupowe transakcje finansowe, muszą dysponować funduszami własnymi wystarczającymi do ponoszenia ryzyka finansowania związanego z tymi transakcjami. Natomiast działalność związana z udziałem kapitałowym nie jest uwzględniona do celów porozumienia APP zawartego przez spółkę FFT, dlatego też wyłączenie udziałów kapitałowych spółki FFT z jej funduszy własnych obciążonych ryzykiem było uzasadnione. Ponadto nie uwzględniono kwoty kapitału własnego równoważnej inwestycji w spółki zależne spółki FFT, gdyż obejmuje ona inwestycje pozaportfelowe w spółki zależne wynagradzane poprzez dywidendy. Dywidendy nie podlegają jednak analizom w zakresie cen transferowych, gdyż nie uwzględnia się w nich znaczenia pełnionych funkcji ani ponoszonego ryzyka. Odliczenie takie jest również zgodne z regulacjami kapitałowymi Bazylea II (61) i z art. 57 dyrektywy 2006/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady („dyrektywa CRD III”) (62). |
| --- | --- |

(165)

Po trzecie, jeżeli chodzi o adekwatność kapitałową spółki FFT, spółka ta musi wykazać, że jej kapitał własny jest wystarczający, aby mogła ona ponosić ryzyko związane z jej działalnością finansową. W okólniku nie przedstawiono żadnego konkretnego zalecenia co do określenia właściwego poziomu funduszy własnych narażonych na ryzyko. Dlatego tez spółka FFT zdecydowała się na analizę swojego kapitału własnego, aby ocenić, jaka część jej kapitału własnego jest konieczna do prowadzenia jej działalności i ponoszenia ryzyka w świetle regulacji kapitałowych Bazylea II. Podobnie w okólniku porównano spółki prowadzące działalność w zakresie finansowania typu mezzanine z niezależnymi instytucjami finansowymi. Okólnik przewiduje również, że podatnicy, którzy prowadzą wewnątrzgrupowe transakcje finansowe, muszą dysponować funduszami własnymi wystarczającymi do ponoszenia ryzyka finansowania związanego z tymi transakcjami. Natomiast działalność związana z udziałem kapitałowym nie jest uwzględniona do celów porozumienia APP zawartego przez spółkę FFT, dlatego też wyłączenie udziałów kapitałowych spółki FFT z jej funduszy własnych obciążonych ryzykiem było uzasadnione. Ponadto nie uwzględniono kwoty kapitału własnego równoważnej inwestycji w spółki zależne spółki FFT, gdyż obejmuje ona inwestycje pozaportfelowe w spółki zależne wynagradzane poprzez dywidendy. Dywidendy nie podlegają jednak analizom w zakresie cen transferowych, gdyż nie uwzględnia się w nich znaczenia pełnionych funkcji ani ponoszonego ryzyka. Odliczenie takie jest również zgodne z regulacjami kapitałowymi Bazylea II (61) i z art. 57 dyrektywy 2006/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady („dyrektywa CRD III”) (62).

mezzanine

61

62

| (166) | Po czwarte, w odniesieniu do dokonanej przez Komisję analizy traktowania wierzytelności wewnątrzgrupowych i faktu, że w porozumieniu APP zawartym przez spółkę FFT nie uwzględniono całości aktywów innych niż aktywa należące do osób trzecich, spółka FFT twierdzi, że rating kredytowy grupy jest już uwzględniony w kosztach finansowania grupy przez spółkę FFT. Biorąc pod uwagę, że rating kredytowy spółki FFT i wszystkich spółek powiązanych należących do grupy jest równy ratingowi spółki Fiat S.p.A. (63), spółka FFT nie jest narażona na dodatkowe ryzyko kredytowe dotyczące pożyczek udzielanych jej spółkom powiązanym należącym do grupy. W związku z tym stopa procentowa, której spółka FFT wymaga od swoich spółek powiązanych należących do grupy, odpowiada sumie: (i) kosztów finansowania grupy; (ii) prowizji od zabezpieczeń wpłacanych na rzecz spółki Fiat S.p.A.; (iii) kosztów operacyjnych ponoszonych w celu świadczenia własnych usług na rzecz innych spółek należących do grupy; (iv)„ujemnego wyniku transakcji carry trade” wynikającego z faktu, że pożyczki na wysokie kwoty zaciągane przez spółkę FFT muszą być krótkoterminowe i obciążone niższą stopą procentową w celu spełnienia krótkoterminowych potrzeb grupy w zakresie płynności; oraz (v) wynagrodzenia kapitału w odniesieniu do ponoszonego ryzyka, które to wynagrodzenie jest związane z funkcjami pełnionymi przez spółkę FFT w ramach zarządzania środkami pieniężnymi grupy. |
| --- | --- |

(166)

Po czwarte, w odniesieniu do dokonanej przez Komisję analizy traktowania wierzytelności wewnątrzgrupowych i faktu, że w porozumieniu APP zawartym przez spółkę FFT nie uwzględniono całości aktywów innych niż aktywa należące do osób trzecich, spółka FFT twierdzi, że rating kredytowy grupy jest już uwzględniony w kosztach finansowania grupy przez spółkę FFT. Biorąc pod uwagę, że rating kredytowy spółki FFT i wszystkich spółek powiązanych należących do grupy jest równy ratingowi spółki Fiat S.p.A. (63), spółka FFT nie jest narażona na dodatkowe ryzyko kredytowe dotyczące pożyczek udzielanych jej spółkom powiązanym należącym do grupy. W związku z tym stopa procentowa, której spółka FFT wymaga od swoich spółek powiązanych należących do grupy, odpowiada sumie: (i) kosztów finansowania grupy; (ii) prowizji od zabezpieczeń wpłacanych na rzecz spółki Fiat S.p.A.; (iii) kosztów operacyjnych ponoszonych w celu świadczenia własnych usług na rzecz innych spółek należących do grupy; (iv)„ujemnego wyniku transakcji carry trade” wynikającego z faktu, że pożyczki na wysokie kwoty zaciągane przez spółkę FFT muszą być krótkoterminowe i obciążone niższą stopą procentową w celu spełnienia krótkoterminowych potrzeb grupy w zakresie płynności; oraz (v) wynagrodzenia kapitału w odniesieniu do ponoszonego ryzyka, które to wynagrodzenie jest związane z funkcjami pełnionymi przez spółkę FFT w ramach zarządzania środkami pieniężnymi grupy.

63

carry trade

| (167) | Po piąte, zdaniem spółki FFT zastosowanie współczynnika wynoszącego 6 % względem aktywów ważonych ryzykiem było uzasadnione, biorąc pod uwagę, że odpowiada to rozumieniu przez spółkę FFT regulacji kapitałowych Bazylea II transponowanych przez lokalne organy regulacyjne na niektórych terytoriach UE (np. we Włoszech) do instytucji finansowych niebędących bankami zgodnie z dyrektywą CRD. Ponadto, ponieważ ekspozycja aktywów spółki FFT względem osób trzecich ma głównie postać depozytów bankowych, zastosowano wagę ryzyka wynoszącą 20 % zgodnie ze standardowym podejściem zawartym w regulacjach kapitałowych Bazylea II (64). W ten sam sposób, w odniesieniu do wagi ryzyka wynoszącej 15 % stosowanej względem ryzyka operacyjnego, spółka FFT odsyła Komisję do metody podstawowego wskaźnika, w ramach której, zgodnie pkt 649 regulacji kapitałowych Bazylea II, należy zastosować taki właśnie współczynnik. Podobnie, w ramach tego samego podejścia, wynik brutto oblicza się, dodając do wyniku odsetkowego netto wyniki pozaodsetkowe, uwzględniając wszystkie rezerwy i koszty operacyjne, lecz nie uwzględniając elementów nadzwyczajnych. Ponieważ spółka FFT nie posiada przychodów pozaodsetkowych, odniesienie do dochodu z odsetek na depozytach bankowych, nie uwzględniając należnych odsetek od kredytów bankowych, jest uzasadnione jako stanowiące najlepszy wskaźnik zastępczy ryzyka operacyjnego spółki FFT. Jeżeli chodzi o jakiekolwiek możliwe zmiany ram prawnych, spółka FFT twierdzi, że nawet w ramach regulacji kapitałowych Bazylea III (65) i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE (66) („CRD IV”) w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, odpowiednie kryteria nadal zachowują ważność. |
| --- | --- |

(167)

Po piąte, zdaniem spółki FFT zastosowanie współczynnika wynoszącego 6 % względem aktywów ważonych ryzykiem było uzasadnione, biorąc pod uwagę, że odpowiada to rozumieniu przez spółkę FFT regulacji kapitałowych Bazylea II transponowanych przez lokalne organy regulacyjne na niektórych terytoriach UE (np. we Włoszech) do instytucji finansowych niebędących bankami zgodnie z dyrektywą CRD. Ponadto, ponieważ ekspozycja aktywów spółki FFT względem osób trzecich ma głównie postać depozytów bankowych, zastosowano wagę ryzyka wynoszącą 20 % zgodnie ze standardowym podejściem zawartym w regulacjach kapitałowych Bazylea II (64). W ten sam sposób, w odniesieniu do wagi ryzyka wynoszącej 15 % stosowanej względem ryzyka operacyjnego, spółka FFT odsyła Komisję do metody podstawowego wskaźnika, w ramach której, zgodnie pkt 649 regulacji kapitałowych Bazylea II, należy zastosować taki właśnie współczynnik. Podobnie, w ramach tego samego podejścia, wynik brutto oblicza się, dodając do wyniku odsetkowego netto wyniki pozaodsetkowe, uwzględniając wszystkie rezerwy i koszty operacyjne, lecz nie uwzględniając elementów nadzwyczajnych. Ponieważ spółka FFT nie posiada przychodów pozaodsetkowych, odniesienie do dochodu z odsetek na depozytach bankowych, nie uwzględniając należnych odsetek od kredytów bankowych, jest uzasadnione jako stanowiące najlepszy wskaźnik zastępczy ryzyka operacyjnego spółki FFT. Jeżeli chodzi o jakiekolwiek możliwe zmiany ram prawnych, spółka FFT twierdzi, że nawet w ramach regulacji kapitałowych Bazylea III (65) i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE (66) („CRD IV”) w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, odpowiednie kryteria nadal zachowują ważność.

64

65

66

| (168) | Po szóste, jeżeli chodzi o wątpliwości wyrażone przez Komisję odnośnie do zastosowanej wartości beta, spółka FFT twierdzi, że nawet wykluczając niektóre elementy porównawcze (na przykład banki kontrolowane przez podmioty krajowe), zakres pełnej konkurencji pozostaje niemal identyczny. Ponieważ spółka FFT działa jako spółka finansowa i nie można jej utożsamiać z bankiem, wartości beta spółek finansowych są uważane przez spółkę FFT i [doradcę podatkowego] za najwłaściwsze elementy porównawcze. Ponadto w okólniku znajduje się wyraźne odniesienie do usługodawców finansowych. Na tej podstawie właściwe jest uwzględnianie wszystkich spółek działających w sektorze usług finansowych w celu określenia właściwej wartości beta. Jeżeli chodzi o przyjęcie 25. percentyla zakresu pełnej konkurencji, jest ono zgodne z wytycznymi OECD w sprawie cen transferowych, w których uznaje się, że wszystkie punkty zakresu pełnej konkurencji odpowiadają cenom / zyskom zgodnym z zasadą ceny rynkowej. Ponadto uznaje się, że spółka FFT ponosi ograniczone ryzyko, biorąc pod uwagę, że pracuje wyłącznie na rzecz spółek należących do grupy, że działalność grupy jest w znacznym stopniu zintegrowana oraz że w interesie spółki dominującej leży wspieranie działalności jej spółek zależnych. |
| --- | --- |

(168)

Po szóste, jeżeli chodzi o wątpliwości wyrażone przez Komisję odnośnie do zastosowanej wartości beta, spółka FFT twierdzi, że nawet wykluczając niektóre elementy porównawcze (na przykład banki kontrolowane przez podmioty krajowe), zakres pełnej konkurencji pozostaje niemal identyczny. Ponieważ spółka FFT działa jako spółka finansowa i nie można jej utożsamiać z bankiem, wartości beta spółek finansowych są uważane przez spółkę FFT i [doradcę podatkowego] za najwłaściwsze elementy porównawcze. Ponadto w okólniku znajduje się wyraźne odniesienie do usługodawców finansowych. Na tej podstawie właściwe jest uwzględnianie wszystkich spółek działających w sektorze usług finansowych w celu określenia właściwej wartości beta. Jeżeli chodzi o przyjęcie 25. percentyla zakresu pełnej konkurencji, jest ono zgodne z wytycznymi OECD w sprawie cen transferowych, w których uznaje się, że wszystkie punkty zakresu pełnej konkurencji odpowiadają cenom / zyskom zgodnym z zasadą ceny rynkowej. Ponadto uznaje się, że spółka FFT ponosi ograniczone ryzyko, biorąc pod uwagę, że pracuje wyłącznie na rzecz spółek należących do grupy, że działalność grupy jest w znacznym stopniu zintegrowana oraz że w interesie spółki dominującej leży wspieranie działalności jej spółek zależnych.

| (169) | Po siódme, spółka FFT nie podziela wątpliwości Komisji, według których zwrot z kapitału własnego na poziomie 0,87 % jest zbyt niski. Nadwyżkowy kapitał własny, czyli kapitał, który nie jest niezbędny do zabezpieczenia ryzyka ponoszonego przez spółkę FFT w ramach jej działalności finansowej, jest albo pożyczany innej spółce należącej do grupy, która potrzebuje dodatkowych środków finansowych, albo wykorzystywany do pokrycia kosztów operacyjnych spółki FFT w ramach świadczenia usług finansowych. Jego wynagrodzenie musi być więc dostosowane do krótkoterminowych inwestycji w płynne aktywa finansowe. |
| --- | --- |

(169)

Po siódme, spółka FFT nie podziela wątpliwości Komisji, według których zwrot z kapitału własnego na poziomie 0,87 % jest zbyt niski. Nadwyżkowy kapitał własny, czyli kapitał, który nie jest niezbędny do zabezpieczenia ryzyka ponoszonego przez spółkę FFT w ramach jej działalności finansowej, jest albo pożyczany innej spółce należącej do grupy, która potrzebuje dodatkowych środków finansowych, albo wykorzystywany do pokrycia kosztów operacyjnych spółki FFT w ramach świadczenia usług finansowych. Jego wynagrodzenie musi być więc dostosowane do krótkoterminowych inwestycji w płynne aktywa finansowe.

5.1.2.   Analiza selektywności przeprowadzona przez Komisję

Analiza selektywności przeprowadzona przez Komisję

| (170) | Spółka FFT twierdzi, że nawet jeżeli analiza Komisji dotycząca przestrzegania zasady ceny rynkowej była prawidłowa, w decyzji o wszczęciu postępowania nie przedstawiono żadnego dowodu na to, że spółka FFT była traktowana w bardziej uprzywilejowany sposób niż pozostali podatnicy luksemburscy znajdujący się w porównywalnej sytuacji prawnej i faktycznej. Decyzja o wszczęciu postępowania nie zawiera żadnego porównania pozycji spółki FFT z pozycją innych podatników luksemburskich, jak np. pozostałych 21 podatników, których porozumienia APP zbadała Komisja. |
| --- | --- |

(170)

Spółka FFT twierdzi, że nawet jeżeli analiza Komisji dotycząca przestrzegania zasady ceny rynkowej była prawidłowa, w decyzji o wszczęciu postępowania nie przedstawiono żadnego dowodu na to, że spółka FFT była traktowana w bardziej uprzywilejowany sposób niż pozostali podatnicy luksemburscy znajdujący się w porównywalnej sytuacji prawnej i faktycznej. Decyzja o wszczęciu postępowania nie zawiera żadnego porównania pozycji spółki FFT z pozycją innych podatników luksemburskich, jak np. pozostałych 21 podatników, których porozumienia APP zbadała Komisja.

| (171) | Spółka FFT była upoważniona do zawarcia porozumienia APP z luksemburskimi organami podatkowymi, tak jak każdy podatnik luksemburski prowadzący faktyczną działalność w Luksemburgu. |
| --- | --- |

(171)

Spółka FFT była upoważniona do zawarcia porozumienia APP z luksemburskimi organami podatkowymi, tak jak każdy podatnik luksemburski prowadzący faktyczną działalność w Luksemburgu.

| (172) | Ponadto, biorąc pod uwagę, że ogólna stopa podatku od osób prawnych dla spółki FFT wynosiła w Luksemburgu 28,8 % (w roku obrotowym 2011), podczas gdy we Włoszech główna stopa opodatkowania podatkiem od osób prawnych wynosi około 33 %, wyższy zysk osiągnięty przez spółkę FFT skutkowałby wyższymi kosztami podlegającymi odliczeniu we Włoszech, skoro większości pożyczek spółka FFT udziela spółce Fiat Finance S.p.A. W związku z powyższym nadal pozostaje niejasne, jaki rodzaj „pomocy” otrzymała cała grupa, jeżeli spółka FFT zadeklarowała w Luksemburgu niższy zysk, a co za tym idzie, skorzystała z mniejszych odliczeń odsetek we Włoszech. |
| --- | --- |

(172)

Ponadto, biorąc pod uwagę, że ogólna stopa podatku od osób prawnych dla spółki FFT wynosiła w Luksemburgu 28,8 % (w roku obrotowym 2011), podczas gdy we Włoszech główna stopa opodatkowania podatkiem od osób prawnych wynosi około 33 %, wyższy zysk osiągnięty przez spółkę FFT skutkowałby wyższymi kosztami podlegającymi odliczeniu we Włoszech, skoro większości pożyczek spółka FFT udziela spółce Fiat Finance S.p.A. W związku z powyższym nadal pozostaje niejasne, jaki rodzaj „pomocy” otrzymała cała grupa, jeżeli spółka FFT zadeklarowała w Luksemburgu niższy zysk, a co za tym idzie, skorzystała z mniejszych odliczeń odsetek we Włoszech.

5.2.   Drugi zestaw uwag spółki FFT

Drugi zestaw uwag spółki FFT

5.2.1.   Porozumienie APP nie zapewnia żadnej „korzyści”

Porozumienie APP nie zapewnia żadnej „korzyści”

| (173) | Drugi zestaw uwag przedstawionych przez spółkę FFT zaczyna się od ogólnego wyjaśnienia znaczenia porozumień APP; uznaje się, że wchodzą one w skład ogólnego systemu podatkowego i są przyjęte w luksemburskim systemie podatkowym. Porozumienie APP zawarte przez spółkę FFT jest zgodne z wytycznymi zawartymi w okólniku i nie odbiega od ogólnego systemu podatkowego w Luksemburgu. Czas obowiązywania porozumienia APP zawartego przez spółkę FFT wynoszący pięć lat jest zgodny ze standardowym czasem obowiązywania porozumień APP zawieranych w innych państwach członkowskich. |
| --- | --- |

(173)

Drugi zestaw uwag przedstawionych przez spółkę FFT zaczyna się od ogólnego wyjaśnienia znaczenia porozumień APP; uznaje się, że wchodzą one w skład ogólnego systemu podatkowego i są przyjęte w luksemburskim systemie podatkowym. Porozumienie APP zawarte przez spółkę FFT jest zgodne z wytycznymi zawartymi w okólniku i nie odbiega od ogólnego systemu podatkowego w Luksemburgu. Czas obowiązywania porozumienia APP zawartego przez spółkę FFT wynoszący pięć lat jest zgodny ze standardowym czasem obowiązywania porozumień APP zawieranych w innych państwach członkowskich.

| (174) | Luksemburskie przepisy odnoszące się do cen transferowych, które stanowią podstawę okólnika, są częścią ogólnego systemu podatkowego, ponieważ mają zastosowanie do spółek powiązanych w ramach grupy w odniesieniu do transakcji przeprowadzanych między przedsiębiorstwami. Luksemburskie przepisy odnoszące się do cen transferowych nie odbiegają od ogólnego systemu podatkowego w tym znaczeniu, że w praktyce są one zgodne z wytycznymi OECD w sprawie cen transferowych i że ich celem jest ustalenie zysku osiągniętego zgodnie z zasadą ceny rynkowej. |
| --- | --- |

(174)

Luksemburskie przepisy odnoszące się do cen transferowych, które stanowią podstawę okólnika, są częścią ogólnego systemu podatkowego, ponieważ mają zastosowanie do spółek powiązanych w ramach grupy w odniesieniu do transakcji przeprowadzanych między przedsiębiorstwami. Luksemburskie przepisy odnoszące się do cen transferowych nie odbiegają od ogólnego systemu podatkowego w tym znaczeniu, że w praktyce są one zgodne z wytycznymi OECD w sprawie cen transferowych i że ich celem jest ustalenie zysku osiągniętego zgodnie z zasadą ceny rynkowej.

| (175) | Jeżeli chodzi o wątpliwości wyrażone przez Komisję w decyzji o wszczęciu postępowania odnośnie do wyboru metody ustalania cen transferowych, spółka FFT twierdzi, że metoda MMTN jest powszechnie akceptowaną metodą, zatwierdzoną przez OECD i zgodną z ogólnym systemem podatkowym w Luksemburgu. Komisja przyznała, że metoda MMTN jest powszechnie stosowana, lecz także wskazała że jej stosowanie może przysparzać trudności (67). Wytyczne odnoszące się do niektórych szczegółowych aspektów są niewystarczające, ale Komisja zastrzega sobie prawo do rozwiązania kontrowersyjnych kwestii dotyczących cen transferowych w ramach swojego własnego rozumienia należytego sposobu stosowania metody MMTN w niniejszej sprawie. Ponadto dochody podlegające opodatkowaniu uzyskane przez spółkę FFT odpowiadają zyskom statutowym, co również potwierdza, że zastosowanie metody MMTN nie zapewniło żadnej korzyści gospodarczej spółce FFT. |
| --- | --- |

(175)

Jeżeli chodzi o wątpliwości wyrażone przez Komisję w decyzji o wszczęciu postępowania odnośnie do wyboru metody ustalania cen transferowych, spółka FFT twierdzi, że metoda MMTN jest powszechnie akceptowaną metodą, zatwierdzoną przez OECD i zgodną z ogólnym systemem podatkowym w Luksemburgu. Komisja przyznała, że metoda MMTN jest powszechnie stosowana, lecz także wskazała że jej stosowanie może przysparzać trudności (67). Wytyczne odnoszące się do niektórych szczegółowych aspektów są niewystarczające, ale Komisja zastrzega sobie prawo do rozwiązania kontrowersyjnych kwestii dotyczących cen transferowych w ramach swojego własnego rozumienia należytego sposobu stosowania metody MMTN w niniejszej sprawie. Ponadto dochody podlegające opodatkowaniu uzyskane przez spółkę FFT odpowiadają zyskom statutowym, co również potwierdza, że zastosowanie metody MMTN nie zapewniło żadnej korzyści gospodarczej spółce FFT.

67

| (176) | Zdaniem spółki FFT organy podatkowe powinny korzystać z pewnego marginesu swobody przy stosowaniu metody MMTN, która, jeżeli chodzi o ustalanie dochodu podlegającego opodatkowaniu, nigdy nie prowadzi do uzyskania tylko jednego wyniku, lecz serii prawidłowych wyników. W związku z tym różnicy między dochodem podlegającym opodatkowaniu uzyskanym przez spółkę FFT (i przyjętym przez luksemburskie organy podatkowe) a domniemanym przez Komisję dochodem podlegającym opodatkowaniu nie należy uznawać za korzyść w rozumieniu zasad pomocy państwa. Taka korzyść powstaje wyłącznie, jeżeli środek odbiega w rażący sposób od zwykłych zasad ustalania cen transferowych i wykracza poza margines swobody organów podatkowych (68). W przeciwnym wypadku Komisji dokonywałaby ingerencji w uprawnienia państwa członkowskiego w zakresie opodatkowania. |
| --- | --- |

(176)

Zdaniem spółki FFT organy podatkowe powinny korzystać z pewnego marginesu swobody przy stosowaniu metody MMTN, która, jeżeli chodzi o ustalanie dochodu podlegającego opodatkowaniu, nigdy nie prowadzi do uzyskania tylko jednego wyniku, lecz serii prawidłowych wyników. W związku z tym różnicy między dochodem podlegającym opodatkowaniu uzyskanym przez spółkę FFT (i przyjętym przez luksemburskie organy podatkowe) a domniemanym przez Komisję dochodem podlegającym opodatkowaniu nie należy uznawać za korzyść w rozumieniu zasad pomocy państwa. Taka korzyść powstaje wyłącznie, jeżeli środek odbiega w rażący sposób od zwykłych zasad ustalania cen transferowych i wykracza poza margines swobody organów podatkowych (68). W przeciwnym wypadku Komisji dokonywałaby ingerencji w uprawnienia państwa członkowskiego w zakresie opodatkowania.

68

| (177) | Spółka FFT twierdzi również, że podczas przeprowadzania oceny istnienia korzyści Komisja powinna była rozważyć ogólny skutek „dla grupy”. Grupa Fiat nie uzyskuje w tym względzie żadnej korzyści, skoro każde zwiększenie podstawy opodatkowania w Luksemburgu jest kompensowane zwiększeniem odliczenia podatkowego w innych państwach europejskich (w ostatnich latach – głównie we Włoszech). Zdaniem spółki FFT Komisja uznała ten skutek w wielu swoich decyzjach (69). |
| --- | --- |

(177)

Spółka FFT twierdzi również, że podczas przeprowadzania oceny istnienia korzyści Komisja powinna była rozważyć ogólny skutek „dla grupy”. Grupa Fiat nie uzyskuje w tym względzie żadnej korzyści, skoro każde zwiększenie podstawy opodatkowania w Luksemburgu jest kompensowane zwiększeniem odliczenia podatkowego w innych państwach europejskich (w ostatnich latach – głównie we Włoszech). Zdaniem spółki FFT Komisja uznała ten skutek w wielu swoich decyzjach (69).

69

5.2.2.   Brak „selektywności”

Brak „selektywności”

| (178) | Zdaniem spółki FFT system odniesienia, który należy rozważyć, aby ocenić selektywność, nie może obejmować jedynie spółek podlegających przepisom dotyczącym cen transferowych, tzn. współpracujących wyłącznie z powiązanymi osobami trzecimi. Fakt ten został uznany w decyzji Komisji w sprawie programu „groepsrentebox” (70), w której potwierdzono, że jeżeli chodzi o działalność finansową z finansowaniem dłużnym, przedsiębiorstwa powiązane znajdują się w sytuacji, której pod względem faktycznym i prawnym nie można porównać z przedsiębiorstwami niepowiązanymi. Aby wykazać selektywność, Komisja powinna zatem udowodnić, że spółka FFT uzyskała porozumienie APP na innych warunkach niż warunki mające zastosowanie wobec innych luksemburskich podmiotów należących do grupy prowadzących działalność finansową. W okólniku wyjaśnia się jednak, że porozumienia APP są dostępne dla wszystkich spółek należących do grup finansowych. W związku z tym selektywność nie występuję w tym przypadku. |
| --- | --- |

(178)

Zdaniem spółki FFT system odniesienia, który należy rozważyć, aby ocenić selektywność, nie może obejmować jedynie spółek podlegających przepisom dotyczącym cen transferowych, tzn. współpracujących wyłącznie z powiązanymi osobami trzecimi. Fakt ten został uznany w decyzji Komisji w sprawie programu „groepsrentebox” (70), w której potwierdzono, że jeżeli chodzi o działalność finansową z finansowaniem dłużnym, przedsiębiorstwa powiązane znajdują się w sytuacji, której pod względem faktycznym i prawnym nie można porównać z przedsiębiorstwami niepowiązanymi. Aby wykazać selektywność, Komisja powinna zatem udowodnić, że spółka FFT uzyskała porozumienie APP na innych warunkach niż warunki mające zastosowanie wobec innych luksemburskich podmiotów należących do grupy prowadzących działalność finansową. W okólniku wyjaśnia się jednak, że porozumienia APP są dostępne dla wszystkich spółek należących do grup finansowych. W związku z tym selektywność nie występuję w tym przypadku.

70

| (179) | Na zasadzie ogólnej Komisja przyjmuje interpretacje indywidualne prawa podatkowego jako środek do zapewnienia podatnikom pewności i przewidywalności prawa w odniesieniu do ich pozycji podatkowej. Interpretacje indywidualne prawa podatkowego przyjęte przez luksemburskie organy podatkowe nie mają charakteru dyskryminującego, biorąc pod uwagę, że są one zgodne z zasadami zawartymi w okólniku, w którym odniesiono się w szczególności do zasady ceny rynkowej zdefiniowanej w art. 9 modelowej konwencji OECD, i który zawiera wytyczne i wyjaśnienia dotyczące minimalnych wymogów w zakresie funduszy własnych oraz analizę cen transferowych, których spółka luksemburska prowadząca działalność finansową wewnątrz grupy jest zobowiązana przestrzegać. W związku z tym margines swobody luksemburskich organów podatkowych, jeżeli w ogóle istnieje, jest ograniczony wytycznymi zawartymi w okólniku. Ponadto wspomniany ograniczony margines swobody pozostawiony organom podatkowym jest nieodłącznie związany ze stosowaniem wytycznych OECD w sprawie cen transferowych. Element ten sam w sobie nie świadczy o tym, że wystąpiła pomoc państwa. Spółka FFT twierdzi również, że porozumienie APP zawarte przez spółkę FFT jest poddawane okresowej kontroli i zachowuje ważność przez maksymalny okres pięciu lat. |
| --- | --- |

(179)

Na zasadzie ogólnej Komisja przyjmuje interpretacje indywidualne prawa podatkowego jako środek do zapewnienia podatnikom pewności i przewidywalności prawa w odniesieniu do ich pozycji podatkowej. Interpretacje indywidualne prawa podatkowego przyjęte przez luksemburskie organy podatkowe nie mają charakteru dyskryminującego, biorąc pod uwagę, że są one zgodne z zasadami zawartymi w okólniku, w którym odniesiono się w szczególności do zasady ceny rynkowej zdefiniowanej w art. 9 modelowej konwencji OECD, i który zawiera wytyczne i wyjaśnienia dotyczące minimalnych wymogów w zakresie funduszy własnych oraz analizę cen transferowych, których spółka luksemburska prowadząca działalność finansową wewnątrz grupy jest zobowiązana przestrzegać. W związku z tym margines swobody luksemburskich organów podatkowych, jeżeli w ogóle istnieje, jest ograniczony wytycznymi zawartymi w okólniku. Ponadto wspomniany ograniczony margines swobody pozostawiony organom podatkowym jest nieodłącznie związany ze stosowaniem wytycznych OECD w sprawie cen transferowych. Element ten sam w sobie nie świadczy o tym, że wystąpiła pomoc państwa. Spółka FFT twierdzi również, że porozumienie APP zawarte przez spółkę FFT jest poddawane okresowej kontroli i zachowuje ważność przez maksymalny okres pięciu lat.

| (180) | Spółka FFT twierdzi poza tym, że Komisja nie wykazała, iż zastosowanie metody MMTN w porozumieniu APP zawartym przez spółkę FFT odbiegało od innych interpretacji indywidualnych prawa podatkowego wydanych na rzecz spółek znajdujących się w sytuacjach porównywalnych do sytuacji spółki FFT. Zdaniem spółki FFT nie ulega żadnej wątpliwości, że porównywalna spółka znajdująca się w podobnej sytuacji mogłaby zwrócić się z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego oraz określić swoje dochody podlegające opodatkowaniu w oparciu o metodę MMTN. Ponieważ spółka FFT i porównywalne spółki podlegają temu samemu systemowi opodatkowania, ustalanie, czy metoda ustalania cen transferowych zastosowania w stosunku do spółki FFT była zgodna z wytycznymi OECD w sprawie cen transferowych (z którymi zresztą była zgodna), jest bezprzedmiotowe. |
| --- | --- |

(180)

Spółka FFT twierdzi poza tym, że Komisja nie wykazała, iż zastosowanie metody MMTN w porozumieniu APP zawartym przez spółkę FFT odbiegało od innych interpretacji indywidualnych prawa podatkowego wydanych na rzecz spółek znajdujących się w sytuacjach porównywalnych do sytuacji spółki FFT. Zdaniem spółki FFT nie ulega żadnej wątpliwości, że porównywalna spółka znajdująca się w podobnej sytuacji mogłaby zwrócić się z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego oraz określić swoje dochody podlegające opodatkowaniu w oparciu o metodę MMTN. Ponieważ spółka FFT i porównywalne spółki podlegają temu samemu systemowi opodatkowania, ustalanie, czy metoda ustalania cen transferowych zastosowania w stosunku do spółki FFT była zgodna z wytycznymi OECD w sprawie cen transferowych (z którymi zresztą była zgodna), jest bezprzedmiotowe.

5.2.3.   Sytuacja faktyczna spółki FFT w znacznym stopniu różni się od sytuacji zaobserwowanej w decyzjach w sprawie centrów koordynacyjnych

Sytuacja faktyczna spółki FFT w znacznym stopniu różni się od sytuacji zaobserwowanej w decyzjach w sprawie centrów koordynacyjnych

| (181) | Zdaniem spółki FFT w decyzji o wszczęciu postępowania wskazuje się na szereg znaczących różnic w stosunku do wcześniejszych decyzji, w których Komisja zakwestionowała stosowanie metody ustalania cen transferowych (metody koszt plus) jako środka podatkowego powodującego selektywną korzyść (71). W decyzjach tych system był dostępny jedynie dla podatników spełniających pewne wymagania, podczas gdy w decyzji o wszczęciu postępowania Komisja kwestionuje wyłącznie zastosowanie metody MMTN, czyli szczegółowego określenia dochodów podlegających opodatkowaniu, w kontekście procedury APP dostępnej dla wszystkich podatników luksemburskich prowadzących działalność finansową z powiązanymi stronami. |
| --- | --- |

(181)

Zdaniem spółki FFT w decyzji o wszczęciu postępowania wskazuje się na szereg znaczących różnic w stosunku do wcześniejszych decyzji, w których Komisja zakwestionowała stosowanie metody ustalania cen transferowych (metody koszt plus) jako środka podatkowego powodującego selektywną korzyść (71). W decyzjach tych system był dostępny jedynie dla podatników spełniających pewne wymagania, podczas gdy w decyzji o wszczęciu postępowania Komisja kwestionuje wyłącznie zastosowanie metody MMTN, czyli szczegółowego określenia dochodów podlegających opodatkowaniu, w kontekście procedury APP dostępnej dla wszystkich podatników luksemburskich prowadzących działalność finansową z powiązanymi stronami.

71

| (182) | Ponadto we wspomnianych decyzjach dochód ustalony za pomocą metody koszt plus mógł znacząco odbiegać od zysku statutowego, co nie ma miejscu w przypadku spółki FFT, której dochód ustalony za pomocą metody MMTN jest zgodny z wynikiem księgowym tejże spółki. Podobnie według wcześniejszych decyzji zastosowanie metody ustalania cen transferowych było ewidentnie niezgodne z wytycznymi OECD w sprawie cen transferowych. W niniejszej sprawie wytyczne te nie zostały naruszone. W przeciwieństwie jednak od tego, co zostało zaobserwowane w decyzjach w sprawie centrów koordynacyjnych, wytyczne OECD w sprawie cen transferowych również nie zawierają jasnych wytycznych w zakresie ustalania cen transferowych dla niektórych rodzajów działalności prowadzonej przez spółkę FFT (np. działalności finansowej i związanej ze środkami pieniężnymi). |
| --- | --- |

(182)

Ponadto we wspomnianych decyzjach dochód ustalony za pomocą metody koszt plus mógł znacząco odbiegać od zysku statutowego, co nie ma miejscu w przypadku spółki FFT, której dochód ustalony za pomocą metody MMTN jest zgodny z wynikiem księgowym tejże spółki. Podobnie według wcześniejszych decyzji zastosowanie metody ustalania cen transferowych było ewidentnie niezgodne z wytycznymi OECD w sprawie cen transferowych. W niniejszej sprawie wytyczne te nie zostały naruszone. W przeciwieństwie jednak od tego, co zostało zaobserwowane w decyzjach w sprawie centrów koordynacyjnych, wytyczne OECD w sprawie cen transferowych również nie zawierają jasnych wytycznych w zakresie ustalania cen transferowych dla niektórych rodzajów działalności prowadzonej przez spółkę FFT (np. działalności finansowej i związanej ze środkami pieniężnymi).

| (183) | Spółka FFT twierdzi także, iż Komisja nie uwzględniła faktu, że porozumienie APP zawarte przez spółkę FFT opierało się na analizie ekonomicznej zgodnej z wytycznymi OECD w sprawie cen transferowych, co świadczy jednak o tym, że ustalenie zysku nie było arbitralne i że luksemburskie organy podatkowe nie miały żadnej swobody uznania. |
| --- | --- |

(183)

Spółka FFT twierdzi także, iż Komisja nie uwzględniła faktu, że porozumienie APP zawarte przez spółkę FFT opierało się na analizie ekonomicznej zgodnej z wytycznymi OECD w sprawie cen transferowych, co świadczy jednak o tym, że ustalenie zysku nie było arbitralne i że luksemburskie organy podatkowe nie miały żadnej swobody uznania.

6.   ODPOWIEDŹ LUKSEMBURGA NA UWAGI OSÓB TRZECICH

ODPOWIEDŹ LUKSEMBURGA NA UWAGI OSÓB TRZECICH

| (184) | W piśmie z dnia 5 stycznia 2015 r. Luksemburg poinformował, że w pełni podziela uwagi przedstawione przez grupę Fiat. |
| --- | --- |

(184)

W piśmie z dnia 5 stycznia 2015 r. Luksemburg poinformował, że w pełni podziela uwagi przedstawione przez grupę Fiat.

7.   OCENA KWESTIONOWANEGO ŚRODKA

OCENA KWESTIONOWANEGO ŚRODKA

7.1.   Istnienie pomocy

Istnienie pomocy

| (185) | Zgodnie z art. 107 ust. 1 TFUE wszelka pomoc przyznawana przez państwo członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi. |
| --- | --- |

(185)

Zgodnie z art. 107 ust. 1 TFUE wszelka pomoc przyznawana przez państwo członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

| (186) | Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem zakwalifikowanie danego środka jako pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE wymaga spełnienia wszystkich przewidzianych w tym postanowieniu przesłanek (72). W związku z tym stwierdzono, że aby środek mógł zostać zakwalifikowany jako pomoc państwa w rozumieniu tego przepisu, po pierwsze, musi mieć miejsce interwencja państwa lub przy użyciu zasobów państwowych, po drugie, interwencja ta musi wpływać na wymianę handlową pomiędzy państwami członkowskimi, po trzecie, musi przyznawać beneficjentowi selektywną korzyść, a po czwarte, musi ona zakłócać lub grozić zakłóceniem konkurencji (73). |
| --- | --- |

(186)

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem zakwalifikowanie danego środka jako pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE wymaga spełnienia wszystkich przewidzianych w tym postanowieniu przesłanek (72). W związku z tym stwierdzono, że aby środek mógł zostać zakwalifikowany jako pomoc państwa w rozumieniu tego przepisu, po pierwsze, musi mieć miejsce interwencja państwa lub przy użyciu zasobów państwowych, po drugie, interwencja ta musi wpływać na wymianę handlową pomiędzy państwami członkowskimi, po trzecie, musi przyznawać beneficjentowi selektywną korzyść, a po czwarte, musi ona zakłócać lub grozić zakłóceniem konkurencji (73).

72

73

| (187) | Jeżeli chodzi o pierwszy warunek istnienia pomocy, kwestionowana interpretacja indywidualna została wydana przez instytucję Administration des contributions directes, która jest jednym z organów podatkowych Wielkiego Księstwa Luksemburga. W przedmiotowej interpretacji indywidualnej luksemburskie organy podatkowe zatwierdzają metodę przypisania zysków spółce FFT w ramach grupy Fiat zaproponowaną przez doradcę podatkowego tej spółki, która jest wiążąca dla luksemburskich organów podatkowych przez okres pięciu lat i na postawie której spółka FFT oblicza co roku wysokość podatku od osób prawnych, który musi zapłacić Luksemburgowi. Kwestionowaną interpretację indywidualną można zatem przypisać Luksemburgowi. |
| --- | --- |

(187)

Jeżeli chodzi o pierwszy warunek istnienia pomocy, kwestionowana interpretacja indywidualna została wydana przez instytucję Administration des contributions directes, która jest jednym z organów podatkowych Wielkiego Księstwa Luksemburga. W przedmiotowej interpretacji indywidualnej luksemburskie organy podatkowe zatwierdzają metodę przypisania zysków spółce FFT w ramach grupy Fiat zaproponowaną przez doradcę podatkowego tej spółki, która jest wiążąca dla luksemburskich organów podatkowych przez okres pięciu lat i na postawie której spółka FFT oblicza co roku wysokość podatku od osób prawnych, który musi zapłacić Luksemburgowi. Kwestionowaną interpretację indywidualną można zatem przypisać Luksemburgowi.

Administration des contributions directes

| (188) | Jeżeli chodzi o finansowanie środka za pomocą zasobów państwowych, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału środek, w drodze którego władze publiczne przyznają niektórym przedsiębiorstwom zwolnienie z opodatkowania, które wprawdzie nie jest związane z przekazaniem zasobów państwowych, ale stawia beneficjentów w korzystniejszej sytuacji finansowej niż innych podatników, stanowi pomoc państwa (74). W sekcji 7.2 Komisja wykaże, że kwestionowana interpretacja indywidualna prowadzi do zmniejszenia podatku należnego Luksemburgowi ze strony spółki FFT, odbiegając od podatku, który w przeciwnym wypadku spółka FFT byłaby zobowiązana uiścić zgodnie z ogólnym systemem opodatkowania podatkiem od osób prawnych w Luksemburgu. W związku z tym należy uznać, że kwestionowana interpretacja indywidualna prowadzi do utraty zasobów państwowych, ponieważ każde zmniejszenie podatku należnego ze strony spółki FFT powoduje utratę dochodów podatkowych, którymi Luksemburg dysponowałby w przypadku braku tego zmniejszenia. |
| --- | --- |

(188)

Jeżeli chodzi o finansowanie środka za pomocą zasobów państwowych, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału środek, w drodze którego władze publiczne przyznają niektórym przedsiębiorstwom zwolnienie z opodatkowania, które wprawdzie nie jest związane z przekazaniem zasobów państwowych, ale stawia beneficjentów w korzystniejszej sytuacji finansowej niż innych podatników, stanowi pomoc państwa (74). W sekcji 7.2 Komisja wykaże, że kwestionowana interpretacja indywidualna prowadzi do zmniejszenia podatku należnego Luksemburgowi ze strony spółki FFT, odbiegając od podatku, który w przeciwnym wypadku spółka FFT byłaby zobowiązana uiścić zgodnie z ogólnym systemem opodatkowania podatkiem od osób prawnych w Luksemburgu. W związku z tym należy uznać, że kwestionowana interpretacja indywidualna prowadzi do utraty zasobów państwowych, ponieważ każde zmniejszenie podatku należnego ze strony spółki FFT powoduje utratę dochodów podatkowych, którymi Luksemburg dysponowałby w przypadku braku tego zmniejszenia.

74

| (189) | Jeżeli chodzi o drugi warunek istnienia pomocy państwa, spółka FFT należy do grupy Fiat, która jest podmiotem prowadzącym działalność na skalę światową, we wszystkich państwach członkowskich Unii, a zatem wszelka pomoc przyznana na ich rzecz może wpływać na wymianę handlową wewnątrz Unii. Uznaje się ponadto, że środek przyznany przez państwo zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji, jeżeli może on powodować poprawę pozycji konkurencyjnej beneficjenta w porównaniu z innymi przedsiębiorstwami, z którymi beneficjent konkuruje (75). W zakresie, w jakim kwestionowana interpretacja indywidualna zwalnia spółkę FFT ze zobowiązania podatkowego zgodnie z ogólnym systemem opodatkowania podatkiem od osób prawnych w Luksemburgu, interpretacja indywidualna ta zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji, wzmacniając pozycję finansową spółki FFT i grupy Fiat, a zatem spełniony jest również czwarty warunek istnienia pomocy państwa. |
| --- | --- |

(189)

Jeżeli chodzi o drugi warunek istnienia pomocy państwa, spółka FFT należy do grupy Fiat, która jest podmiotem prowadzącym działalność na skalę światową, we wszystkich państwach członkowskich Unii, a zatem wszelka pomoc przyznana na ich rzecz może wpływać na wymianę handlową wewnątrz Unii. Uznaje się ponadto, że środek przyznany przez państwo zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji, jeżeli może on powodować poprawę pozycji konkurencyjnej beneficjenta w porównaniu z innymi przedsiębiorstwami, z którymi beneficjent konkuruje (75). W zakresie, w jakim kwestionowana interpretacja indywidualna zwalnia spółkę FFT ze zobowiązania podatkowego zgodnie z ogólnym systemem opodatkowania podatkiem od osób prawnych w Luksemburgu, interpretacja indywidualna ta zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji, wzmacniając pozycję finansową spółki FFT i grupy Fiat, a zatem spełniony jest również czwarty warunek istnienia pomocy państwa.

75

| (190) | Jeżeli chodzi o trzeci warunek istnienia pomocy, Komisja wyjaśnia w sekcji 7.2 przyczyny, na podstawie których uznaje, że kwestionowana interpretacja indywidualna przynosi selektywną korzyść spółce FFT w zakresie, w jakim prowadzi do zmniejszenia podatku należnego Luksemburgowi ze strony zainteresowanego podmiotu, odbiegając od podatku, który spółka FFT musiałaby odprowadzić zgodnie ze zwykłym systemem opodatkowania podatkiem od osób prawnych, spełniając tym samym wszystkie warunki istnienia pomocy w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. |
| --- | --- |

(190)

Jeżeli chodzi o trzeci warunek istnienia pomocy, Komisja wyjaśnia w sekcji 7.2 przyczyny, na podstawie których uznaje, że kwestionowana interpretacja indywidualna przynosi selektywną korzyść spółce FFT w zakresie, w jakim prowadzi do zmniejszenia podatku należnego Luksemburgowi ze strony zainteresowanego podmiotu, odbiegając od podatku, który spółka FFT musiałaby odprowadzić zgodnie ze zwykłym systemem opodatkowania podatkiem od osób prawnych, spełniając tym samym wszystkie warunki istnienia pomocy w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

7.2.   Istnienie selektywnej korzyści

Istnienie selektywnej korzyści

| (191) | Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, art. 107 ust. 1 Traktatu „wymaga ustalenia, czy w ramach danego systemu prawnego przepis krajowy jest w stanie sprzyjać »niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów« w porównaniu do innych, które znajdują się, w świetle celu tego systemu, w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej. Odpowiedź twierdząca oznacza, że dany przepis spełnia przesłankę selektywności” (76). |
| --- | --- |

(191)

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, art. 107 ust. 1 Traktatu „wymaga ustalenia, czy w ramach danego systemu prawnego przepis krajowy jest w stanie sprzyjać »niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów« w porównaniu do innych, które znajdują się, w świetle celu tego systemu, w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej. Odpowiedź twierdząca oznacza, że dany przepis spełnia przesłankę selektywności” (76).

76

| (192) | W sprawach dotyczących zagadnień podatkowych Trybunał opracował trzyetapową analizę w celu określenia, czy dany środek podatkowy jest selektywny (77). W pierwszej kolejności należy określić, jaki jest powszechny lub zwykły system opodatkowania mający zastosowanie w państwie członkowskim, a więc „system odniesienia”. W drugiej kolejności należy ustalić, czy środek podatkowy stanowi odstępstwo od tego systemu w zakresie, w jakim wprowadza zróżnicowanie podmiotów gospodarczych, które w świetle celów tego systemu znajdują się w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej. Jeżeli środek stanowi odstępstwo od systemu odniesienia, należy w trzeciej kolejności ustalić, czy środek ten jest uzasadniony charakterem i ogólną strukturą systemu odniesienia. Środek podatkowy stanowiący odstępstwo od stosowania systemu odniesienia może być uzasadniony, jeżeli zainteresowane państwo członkowskie jest w stanie wykazać, że środek ten wynika bezpośrednio z zasad leżących u podstaw jego systemu podatkowego (78). W takim przypadku środek podatkowy nie jest selektywny. Ciężar dowodu podczas tego trzeciego etapu spoczywa na państwie członkowskim. |
| --- | --- |

(192)

W sprawach dotyczących zagadnień podatkowych Trybunał opracował trzyetapową analizę w celu określenia, czy dany środek podatkowy jest selektywny (77). W pierwszej kolejności należy określić, jaki jest powszechny lub zwykły system opodatkowania mający zastosowanie w państwie członkowskim, a więc „system odniesienia”. W drugiej kolejności należy ustalić, czy środek podatkowy stanowi odstępstwo od tego systemu w zakresie, w jakim wprowadza zróżnicowanie podmiotów gospodarczych, które w świetle celów tego systemu znajdują się w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej. Jeżeli środek stanowi odstępstwo od systemu odniesienia, należy w trzeciej kolejności ustalić, czy środek ten jest uzasadniony charakterem i ogólną strukturą systemu odniesienia. Środek podatkowy stanowiący odstępstwo od stosowania systemu odniesienia może być uzasadniony, jeżeli zainteresowane państwo członkowskie jest w stanie wykazać, że środek ten wynika bezpośrednio z zasad leżących u podstaw jego systemu podatkowego (78). W takim przypadku środek podatkowy nie jest selektywny. Ciężar dowodu podczas tego trzeciego etapu spoczywa na państwie członkowskim.

77

78

7.2.1.   Określenie systemu odniesienia

Określenie systemu odniesienia

7.2.1.1.   System odniesienia obejmujący ogólny system opodatkowania podatkiem od osób prawnych w Luksemburgu

System odniesienia obejmujący ogólny system opodatkowania podatkiem od osób prawnych w Luksemburgu

| (193) | Zasadniczo do celów analizy selektywności środka pomocy system odniesienia obejmuje spójny zbiór zasad, które mają zastosowanie na podstawie obiektywnych kryteriów do wszystkich przedsiębiorstw wchodzących w zakres ich stosowania określony przez cel systemu. |
| --- | --- |

(193)

Zasadniczo do celów analizy selektywności środka pomocy system odniesienia obejmuje spójny zbiór zasad, które mają zastosowanie na podstawie obiektywnych kryteriów do wszystkich przedsiębiorstw wchodzących w zakres ich stosowania określony przez cel systemu.

| (194) | W niniejszej sprawie Komisja uważa, że systemem odniesienia jest ogólny system opodatkowania podatkiem od osób prawnych w Luksemburgu, którego celem jest opodatkowanie zysków wszystkich przedsiębiorstw podlegających opodatkowaniu w Luksemburgu (79). System opodatkowania podatkiem od osób prawnych w Luksemburgu ma zastosowanie do spółek krajowych i do spółek zagranicznych będących rezydentami w Luksemburgu, w tym do luksemburskich oddziałów spółek zagranicznych. W Luksemburgu spółka jest uznawana za rezydenta, jeżeli jej siedziba statutowa lub siedziba główna znajduje się w Luksemburgu. Spółki krajowe i spółki zagraniczne będące rezydentami w Luksemburgu mają obowiązek opłacania podatku od osób prawnych od zysków, które osiągnęły na szczeblu międzynarodowym, chyba że zastosowanie ma konwencja w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Spółki niebędące rezydentami podlegają podatkowi od osób prawnych tylko w przypadku określonych rodzajów szczególnych dochodów ze źródeł luksemburskich (80). Podatek jest należny od osiągniętych zysków pomniejszonych o wydatki i straty podlegające odliczeniu od podatku, które mogą być bez ograniczeń przenoszone. |
| --- | --- |

(194)

W niniejszej sprawie Komisja uważa, że systemem odniesienia jest ogólny system opodatkowania podatkiem od osób prawnych w Luksemburgu, którego celem jest opodatkowanie zysków wszystkich przedsiębiorstw podlegających opodatkowaniu w Luksemburgu (79). System opodatkowania podatkiem od osób prawnych w Luksemburgu ma zastosowanie do spółek krajowych i do spółek zagranicznych będących rezydentami w Luksemburgu, w tym do luksemburskich oddziałów spółek zagranicznych. W Luksemburgu spółka jest uznawana za rezydenta, jeżeli jej siedziba statutowa lub siedziba główna znajduje się w Luksemburgu. Spółki krajowe i spółki zagraniczne będące rezydentami w Luksemburgu mają obowiązek opłacania podatku od osób prawnych od zysków, które osiągnęły na szczeblu międzynarodowym, chyba że zastosowanie ma konwencja w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Spółki niebędące rezydentami podlegają podatkowi od osób prawnych tylko w przypadku określonych rodzajów szczególnych dochodów ze źródeł luksemburskich (80). Podatek jest należny od osiągniętych zysków pomniejszonych o wydatki i straty podlegające odliczeniu od podatku, które mogą być bez ograniczeń przenoszone.

79

80

| (195) | Podatek od osób prawnych w Luksemburgu obejmuje podatek od zysków osiągniętych przez spółki („podatek od osób prawnych”), którego stopę ustalono na 21 % oraz, w przypadku spółek posiadających siedzibę w mieście Luksemburg, podatek gminny od zysków osiągniętych przez spółki z ograniczoną odpowiedzialnością („gminny podatek od spółek z o.o.”), którego stopę ustalono na 6,75 %. Podwyższenie o 5 % stosuje się ponadto w stosunku do podatku od osób prawnych wynoszącego 21 % w celu zasilenia funduszu pracy (81). Od dnia 1 stycznia 2011 r. całkowita stopa opodatkowania dochodów osiągniętych przez spółki w Luksemburgu wynosi zatem 28,80 % (82), (83). |
| --- | --- |

(195)

Podatek od osób prawnych w Luksemburgu obejmuje podatek od zysków osiągniętych przez spółki („podatek od osób prawnych”), którego stopę ustalono na 21 % oraz, w przypadku spółek posiadających siedzibę w mieście Luksemburg, podatek gminny od zysków osiągniętych przez spółki z ograniczoną odpowiedzialnością („gminny podatek od spółek z o.o.”), którego stopę ustalono na 6,75 %. Podwyższenie o 5 % stosuje się ponadto w stosunku do podatku od osób prawnych wynoszącego 21 % w celu zasilenia funduszu pracy (81). Od dnia 1 stycznia 2011 r. całkowita stopa opodatkowania dochodów osiągniętych przez spółki w Luksemburgu wynosi zatem 28,80 % (82), (83).

81

82

83

| (196) | Obliczenie dochodów podlegających opodatkowaniu do celów podatku od osób prawnych w Luksemburgu opiera się co do zasady na rachunkowości finansowej podatnika z zastrzeżeniem korekt narzuconych przez luksemburskie prawo podatkowe, które są związane przede wszystkim ze zwolnieniem z podatku dywidend / zysków kapitałowych, z włączeniem wydatków niepodlegających odliczeniu (84), z korektami naniesionymi na wynik podatkowy transakcji, które nie są przeprowadzane w warunkach pełnej konkurencji, oraz z zastosowaniem różnych zasad amortyzacji w odniesieniu do planu kont i do planu podatkowego. |
| --- | --- |

(196)

Obliczenie dochodów podlegających opodatkowaniu do celów podatku od osób prawnych w Luksemburgu opiera się co do zasady na rachunkowości finansowej podatnika z zastrzeżeniem korekt narzuconych przez luksemburskie prawo podatkowe, które są związane przede wszystkim ze zwolnieniem z podatku dywidend / zysków kapitałowych, z włączeniem wydatków niepodlegających odliczeniu (84), z korektami naniesionymi na wynik podatkowy transakcji, które nie są przeprowadzane w warunkach pełnej konkurencji, oraz z zastosowaniem różnych zasad amortyzacji w odniesieniu do planu kont i do planu podatkowego.

84

| (197) | O ile obliczenie dochodów podlegających opodatkowaniu w przypadku samodzielnych spółek niezintegrowanych/krajowych, które dokonują transakcji na rynku, jest stosunkowo proste, biorąc pod uwagę, że opiera się ono na różnicy między dochodami a kosztami na rynku konkurencyjnym, to obliczenie dochodów podlegających opodatkowaniu w przypadku zintegrowanych pod względem finansowym spółek należących do grupy, takich jak spółka FFT, wymaga posłużenia się danymi pośrednimi. Samodzielne spółki niezintegrowane mogą przyjąć zyski księgowe za punkt wyjścia do określenia podstawy opodatkowania podatkiem od osób prawnych, biorąc pod uwagę, że zyski te zależą od cen podyktowanych przez rynek z uwzględnieniem poniesionych nakładów oraz produktów i usług sprzedawanych przez spółkę. Spółka zintegrowana, która przeprowadza transakcje ze spółkami należącymi do tej samej grupy, będzie natomiast musiała oszacować ceny zastosowane do wspomnianych transakcji wewnątrz grupy, aby określić swoje dochody podlegające opodatkowaniu do celów podatkowych, ponieważ szacunków tych nie dyktuje rynek, lecz dokonuje ich ta sama spółka, która kontroluje grupę. |
| --- | --- |

(197)

O ile obliczenie dochodów podlegających opodatkowaniu w przypadku samodzielnych spółek niezintegrowanych/krajowych, które dokonują transakcji na rynku, jest stosunkowo proste, biorąc pod uwagę, że opiera się ono na różnicy między dochodami a kosztami na rynku konkurencyjnym, to obliczenie dochodów podlegających opodatkowaniu w przypadku zintegrowanych pod względem finansowym spółek należących do grupy, takich jak spółka FFT, wymaga posłużenia się danymi pośrednimi. Samodzielne spółki niezintegrowane mogą przyjąć zyski księgowe za punkt wyjścia do określenia podstawy opodatkowania podatkiem od osób prawnych, biorąc pod uwagę, że zyski te zależą od cen podyktowanych przez rynek z uwzględnieniem poniesionych nakładów oraz produktów i usług sprzedawanych przez spółkę. Spółka zintegrowana, która przeprowadza transakcje ze spółkami należącymi do tej samej grupy, będzie natomiast musiała oszacować ceny zastosowane do wspomnianych transakcji wewnątrz grupy, aby określić swoje dochody podlegające opodatkowaniu do celów podatkowych, ponieważ szacunków tych nie dyktuje rynek, lecz dokonuje ich ta sama spółka, która kontroluje grupę.

| (198) | Wspomniana różnica dotycząca obliczania dochodów podlegających opodatkowaniu między spółkami niezintegrowanymi, tzn. nienależącymi do grupy, a zatem określanymi jako „samodzielne”, a spółkami zintegrowanymi, tzn. należącymi do grupy, nie ma jednak żadnego wpływu na cel systemu opodatkowania podatkiem od osób prawnych w Luksemburgu, jakim jest opodatkowanie wszystkich spółek będących rezydentami niezależnie od tego, czy są to spółki zintegrowane, czy niezintegrowane. Podatek od osób prawnych dotyczy wszystkich podmiotów działających w Luksemburgu, które podlegają podatkowi od osób prawnych i obejmuje „każdy podmiot gospodarczy, który może bezpośrednio podlegać podatkowi od osób prawnych”. Ani forma przedsiębiorstwa, ani jego struktura (grupy przedsiębiorstw lub przedsiębiorstwa niezależnego) nie stanowią decydującego kryterium w odniesieniu do pobierania podatku od osób prawnych w Luksemburgu. Poza tym, nawet jeżeli można twierdzić, że niektóre decyzje finansowe podejmuje się w oparciu o nadrzędny interes całej grupy, podatek od osób prawnych w Luksemburgu pobiera się od podmiotów indywidualnych, a nie od grup, a kwestionowana interpretacja indywidualna prawa podatkowego dotyczy wyłącznie dochodów podlegających opodatkowaniu spółki FFT, w związku z czym każde zmniejszenie dochodów podatkowych opiera się indywidualnie na wynikach tej spółki. O ile faktycznie w prawie podatkowym znajdują się przepisy szczególne mające zastosowanie do grup (np. dotyczące zintegrowanego systemu podatkowego (85)), mają one na celu zagwarantowanie równych warunków spółkom niezintegrowanym i podmiotom gospodarczym zorganizowanym w formie grup, a nie bardziej uprzywilejowane traktowanie grup (86). |
| --- | --- |

(198)

Wspomniana różnica dotycząca obliczania dochodów podlegających opodatkowaniu między spółkami niezintegrowanymi, tzn. nienależącymi do grupy, a zatem określanymi jako „samodzielne”, a spółkami zintegrowanymi, tzn. należącymi do grupy, nie ma jednak żadnego wpływu na cel systemu opodatkowania podatkiem od osób prawnych w Luksemburgu, jakim jest opodatkowanie wszystkich spółek będących rezydentami niezależnie od tego, czy są to spółki zintegrowane, czy niezintegrowane. Podatek od osób prawnych dotyczy wszystkich podmiotów działających w Luksemburgu, które podlegają podatkowi od osób prawnych i obejmuje „każdy podmiot gospodarczy, który może bezpośrednio podlegać podatkowi od osób prawnych”. Ani forma przedsiębiorstwa, ani jego struktura (grupy przedsiębiorstw lub przedsiębiorstwa niezależnego) nie stanowią decydującego kryterium w odniesieniu do pobierania podatku od osób prawnych w Luksemburgu. Poza tym, nawet jeżeli można twierdzić, że niektóre decyzje finansowe podejmuje się w oparciu o nadrzędny interes całej grupy, podatek od osób prawnych w Luksemburgu pobiera się od podmiotów indywidualnych, a nie od grup, a kwestionowana interpretacja indywidualna prawa podatkowego dotyczy wyłącznie dochodów podlegających opodatkowaniu spółki FFT, w związku z czym każde zmniejszenie dochodów podatkowych opiera się indywidualnie na wynikach tej spółki. O ile faktycznie w prawie podatkowym znajdują się przepisy szczególne mające zastosowanie do grup (np. dotyczące zintegrowanego systemu podatkowego (85)), mają one na celu zagwarantowanie równych warunków spółkom niezintegrowanym i podmiotom gospodarczym zorganizowanym w formie grup, a nie bardziej uprzywilejowane traktowanie grup (86).

85

86

| (199) | W związku z powyższym fakt, że dochody podlegające opodatkowaniu oblicza się w inny sposób w odniesieniu do spółek zintegrowanych i w odniesieniu do spółek niezintegrowanych, nie ma żadnego znaczenia dla ustalania systemu odniesienia do celów analizy selektywności w niniejszej sprawie. Biorąc pod uwagę, że zgodnie z systemem opodatkowania podatkiem od osób prawnych w Luksemburgu zyski wszystkich spółek będących rezydentami w Luksemburgu są opodatkowane w ten sam sposób, bez rozróżnienia na spółki zintegrowane i niezintegrowane, należy uznać, że oba rodzaje spółek znajdują się w podobnej sytuacji faktycznej i prawnej w świetle celu tego systemu (87). Ponieważ celem kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego jest określenie dochodów podlegających opodatkowaniu spółki FFT do celów poboru podatku od osób prawnych zgodnie z ogólnym systemem opodatkowania podatkiem od osób prawnych w Luksemburgu, ten właśnie system ten stanowi system odniesienia, względem którego należy zbadać przedmiotową interpretację indywidualną, aby ustalić, czy spółka FFT uzyskała selektywną korzyść. |
| --- | --- |

(199)

W związku z powyższym fakt, że dochody podlegające opodatkowaniu oblicza się w inny sposób w odniesieniu do spółek zintegrowanych i w odniesieniu do spółek niezintegrowanych, nie ma żadnego znaczenia dla ustalania systemu odniesienia do celów analizy selektywności w niniejszej sprawie. Biorąc pod uwagę, że zgodnie z systemem opodatkowania podatkiem od osób prawnych w Luksemburgu zyski wszystkich spółek będących rezydentami w Luksemburgu są opodatkowane w ten sam sposób, bez rozróżnienia na spółki zintegrowane i niezintegrowane, należy uznać, że oba rodzaje spółek znajdują się w podobnej sytuacji faktycznej i prawnej w świetle celu tego systemu (87). Ponieważ celem kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego jest określenie dochodów podlegających opodatkowaniu spółki FFT do celów poboru podatku od osób prawnych zgodnie z ogólnym systemem opodatkowania podatkiem od osób prawnych w Luksemburgu, ten właśnie system ten stanowi system odniesienia, względem którego należy zbadać przedmiotową interpretację indywidualną, aby ustalić, czy spółka FFT uzyskała selektywną korzyść.

87

| (200) | Ponadto w odpowiedzi na różne argumenty podnoszone przez spółkę FFT świadczące o tym, że spółki należące do grupy i spółki samodzielne nie należą do tego samego systemu odniesienia, Komisja zauważa, co następuje. |
| --- | --- |

(200)

Ponadto w odpowiedzi na różne argumenty podnoszone przez spółkę FFT świadczące o tym, że spółki należące do grupy i spółki samodzielne nie należą do tego samego systemu odniesienia, Komisja zauważa, co następuje.

| (201) | Zdaniem spółki FFT system odniesienia, który należy uwzględnić, aby ocenić selektywność kwestionowanej interpretacji indywidualnej, powinien obejmować wyłącznie przedsiębiorstwa podlegające przepisom dotyczącym cen transferowych, tzn. współpracujące jedynie z przedsiębiorstwami powiązanymi (88); w związku z tym, aby wykazać selektywność przedmiotowego środka, Komisja powinna udowodnić, że spółka FFT uzyskała interpretację indywidualną prawa podatkowego na innych warunkach niż warunki stosowane wobec innych podmiotów należących do grupy prowadzących działalność finansową w Luksemburgu (89). Spółka FFT uważa, że przedmiotowa interpretacja została potwierdzona przez Komisję w jej decyzjach w sprawie programu „groepsrentebox”
  oraz systemu opodatkowania odsetek w odniesieniu do grup na Węgrzech (90). |
| --- | --- |

(201)

Zdaniem spółki FFT system odniesienia, który należy uwzględnić, aby ocenić selektywność kwestionowanej interpretacji indywidualnej, powinien obejmować wyłącznie przedsiębiorstwa podlegające przepisom dotyczącym cen transferowych, tzn. współpracujące jedynie z przedsiębiorstwami powiązanymi (88); w związku z tym, aby wykazać selektywność przedmiotowego środka, Komisja powinna udowodnić, że spółka FFT uzyskała interpretację indywidualną prawa podatkowego na innych warunkach niż warunki stosowane wobec innych podmiotów należących do grupy prowadzących działalność finansową w Luksemburgu (89). Spółka FFT uważa, że przedmiotowa interpretacja została potwierdzona przez Komisję w jej decyzjach w sprawie programu „groepsrentebox”
  oraz systemu opodatkowania odsetek w odniesieniu do grup na Węgrzech (90).

88

89

programu „groepsrentebox”

systemu opodatkowania odsetek w odniesieniu do grup na Węgrzech

90

| (202) | Tytułem wstępu Komisja przypomina, że nie jest związana swoją praktyką decyzyjną. Każdy potencjalny środek pomocy należy ocenić indywidualnie w świetle obiektywnych kryteriów wymienionych w art. 107 ust. 1 TFUE, w związku z czym nawet jeżeli okazałoby się, że praktyka decyzyjna jest sprzeczna, pozostałoby to bez wpływu na ważność wniosków zawartych w niniejszej decyzji (91). |
| --- | --- |

(202)

Tytułem wstępu Komisja przypomina, że nie jest związana swoją praktyką decyzyjną. Każdy potencjalny środek pomocy należy ocenić indywidualnie w świetle obiektywnych kryteriów wymienionych w art. 107 ust. 1 TFUE, w związku z czym nawet jeżeli okazałoby się, że praktyka decyzyjna jest sprzeczna, pozostałoby to bez wpływu na ważność wniosków zawartych w niniejszej decyzji (91).

91

| (203) | W każdym razie, wbrew temu, co twierdzi spółka FFT, w żadnej z powyższych decyzji nie potwierdza się, że kiedy środek podatkowy przynosi korzyści spółce zintegrowanej, system odniesienia musi się bezwzględnie ograniczać do tego rodzaju spółek. Poza tym w obydwu przypadkach cel środka podatkowego będącego przedmiotem decyzji Komisji jest nieporównywalny z celem środka ocenianego w niniejszym przypadku, a zatem wnioski, które można wyciągnąć na podstawie tych decyzji, nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. |
| --- | --- |

(203)

W każdym razie, wbrew temu, co twierdzi spółka FFT, w żadnej z powyższych decyzji nie potwierdza się, że kiedy środek podatkowy przynosi korzyści spółce zintegrowanej, system odniesienia musi się bezwzględnie ograniczać do tego rodzaju spółek. Poza tym w obydwu przypadkach cel środka podatkowego będącego przedmiotem decyzji Komisji jest nieporównywalny z celem środka ocenianego w niniejszym przypadku, a zatem wnioski, które można wyciągnąć na podstawie tych decyzji, nie mają zastosowania w niniejszej sprawie.

| (204) | Program „Groepsrentebox” został ustanowiony przez władze niderlandzkie, aby zmniejszyć różnicę istniejącą między przepisami podatkowymi dotyczącymi finansowania dłużnego i finansowania kapitałowego w ramach jednej grupy i ograniczyć w ten sposób arbitraż między tymi dwoma sposobami finansowania wewnątrz grupy (92). W swojej ostatecznej decyzji Komisja zauważyła, że uwzględniając cel środka, tj. zmniejszenie różnicy w traktowaniu podatkowym między finansowaniem kapitałowym i finansowaniem dłużnym na poziomie grupy, a co za tym idzie – ograniczenie arbitrażu między tymi dwoma sposobami finansowania wewnątrz grupy, „arbitraż pomiędzy finansowaniem dłużnym i finansowaniem kapitałowym jest możliwy tylko w grupie [a nie w przypadku przedsiębiorstw samodzielnych]” (93). To właśnie w świetle tej uwagi, jak również celu programu, tj. „osłabienia zachęty do arbitrażu pomiędzy finansowaniem w drodze dokapitalizowania i pożyczki oraz zagwarantowania tym samym neutralności podatkowej” (94), Komisja uznała, że system odniesienia w niniejszej sprawie obejmuje wyłącznie przedsiębiorstwa podlegające podatkowi od osób prawnych zaangażowane w stosunki wewnątrz grupy (95). |
| --- | --- |

(204)

Program „Groepsrentebox” został ustanowiony przez władze niderlandzkie, aby zmniejszyć różnicę istniejącą między przepisami podatkowymi dotyczącymi finansowania dłużnego i finansowania kapitałowego w ramach jednej grupy i ograniczyć w ten sposób arbitraż między tymi dwoma sposobami finansowania wewnątrz grupy (92). W swojej ostatecznej decyzji Komisja zauważyła, że uwzględniając cel środka, tj. zmniejszenie różnicy w traktowaniu podatkowym między finansowaniem kapitałowym i finansowaniem dłużnym na poziomie grupy, a co za tym idzie – ograniczenie arbitrażu między tymi dwoma sposobami finansowania wewnątrz grupy, „arbitraż pomiędzy finansowaniem dłużnym i finansowaniem kapitałowym jest możliwy tylko w grupie [a nie w przypadku przedsiębiorstw samodzielnych]” (93). To właśnie w świetle tej uwagi, jak również celu programu, tj. „osłabienia zachęty do arbitrażu pomiędzy finansowaniem w drodze dokapitalizowania i pożyczki oraz zagwarantowania tym samym neutralności podatkowej” (94), Komisja uznała, że system odniesienia w niniejszej sprawie obejmuje wyłącznie przedsiębiorstwa podlegające podatkowi od osób prawnych zaangażowane w stosunki wewnątrz grupy (95).

92

93

94

95

| (205) | Celem kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego jest zaś ustalenie podstawy opodatkowania spółki FFT służącej do obliczenia podatku należnego ze strony tej ostatniej z tytułu podatku od osób prawnych w Luksemburgu. Po pierwsze, podczas gdy cel uzasadniający decyzję w sprawie programu „Groepsrentebox” można uznać za istotny wyłącznie w kontekście grupy (biorąc pod uwagę, że w spółkach samodzielnych nie występuje problem arbitrażu pomiędzy różnymi formami finansowania), ustalenie podstawy opodatkowania do celów związanych z obliczeniem podatku należnego w każdym roku z tytułu podatku od osób prawnych dotyczy zarówno podmiotów należących do grupy, jak i spółek samodzielnych. |
| --- | --- |

(205)

Celem kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego jest zaś ustalenie podstawy opodatkowania spółki FFT służącej do obliczenia podatku należnego ze strony tej ostatniej z tytułu podatku od osób prawnych w Luksemburgu. Po pierwsze, podczas gdy cel uzasadniający decyzję w sprawie programu „Groepsrentebox” można uznać za istotny wyłącznie w kontekście grupy (biorąc pod uwagę, że w spółkach samodzielnych nie występuje problem arbitrażu pomiędzy różnymi formami finansowania), ustalenie podstawy opodatkowania do celów związanych z obliczeniem podatku należnego w każdym roku z tytułu podatku od osób prawnych dotyczy zarówno podmiotów należących do grupy, jak i spółek samodzielnych.

| (206) | Po drugie, spółka FFT pełni funkcję spółki finansowej i świadczy swoje usługi wyłącznie na rzecz innych spółek należących do grupy Fiat. Transakcje, które przeprowadza, mogłyby być jednak przeprowadzane również w innym kontekście niż kontekst grupy. W okólniku porównuje się ten rodzaj transakcji finansowych wewnątrz grupy z transakcjami przeprowadzanymi przez niezależne instytucje finansowe (96) oraz wymaga się, aby wynagrodzenie z tytułu tych usług finansowych było związane albo z wysokością pożyczonej kwoty środków pieniężnych, albo z wartością rzeczywistą zarządzanych aktywów, tzn. zgodne z wynagrodzeniem, którego wymagałaby niezależna instytucja finansowa. W okólniku przyznaje się więc, że nawet jeżeli transakcje są przeprowadzane w ramach grupy, są one bezpośrednio porównywalne ze zwykłymi transakcjami przeprowadzanymi na rynku. |
| --- | --- |

(206)

Po drugie, spółka FFT pełni funkcję spółki finansowej i świadczy swoje usługi wyłącznie na rzecz innych spółek należących do grupy Fiat. Transakcje, które przeprowadza, mogłyby być jednak przeprowadzane również w innym kontekście niż kontekst grupy. W okólniku porównuje się ten rodzaj transakcji finansowych wewnątrz grupy z transakcjami przeprowadzanymi przez niezależne instytucje finansowe (96) oraz wymaga się, aby wynagrodzenie z tytułu tych usług finansowych było związane albo z wysokością pożyczonej kwoty środków pieniężnych, albo z wartością rzeczywistą zarządzanych aktywów, tzn. zgodne z wynagrodzeniem, którego wymagałaby niezależna instytucja finansowa. W okólniku przyznaje się więc, że nawet jeżeli transakcje są przeprowadzane w ramach grupy, są one bezpośrednio porównywalne ze zwykłymi transakcjami przeprowadzanymi na rynku.

96

| (207) | Te cechy niniejszej sprawy potwierdzają dodatkowo, że uwagi sformułowanej przez Komisję w decyzji w sprawie programu „Groepsrentebox”, zgodnie z którą, jeżeli chodzi o działalność w zakresie finansowania dłużnego, spółki powiązane nie znajdują się w sytuacji faktycznej i prawnej porównywalnej z sytuacją spółek niepowiązanych, nie można uogólniać, stosując ją do sytuacji, w których przedmiotem interpretacji indywidualnej prawa podatkowego jest ustalenie podstawy opodatkowania do celów poboru podatku od osób prawnych. Stwierdzenie zawarte w okólniku na temat porównywalności transakcji odzwierciedla zasady, na których opiera się zasada ceny rynkowej i zgodnie z którymi stosunki handlowe i finansowe między przedsiębiorstwami powiązanymi nie mogą się różnić od stosunków, które uzgodniono by między przedsiębiorstwami niezależnymi (97). Zasady dotyczące cen transferowych mają właśnie na celu porównanie transakcji zawieranych między spółkami powiązanymi / należącymi do tej samej grupy z transakcjami zawieranymi między spółkami niezależnymi, a także zapewnienie skorygowania wszystkich odchyleń. Uwzględniając powyższe elementy, można stwierdzić, że spółka FFT błędnie opiera się na decyzji w sprawie programu „Groepsrentebox” w celu poparcia swojej argumentacji. |
| --- | --- |

(207)

Te cechy niniejszej sprawy potwierdzają dodatkowo, że uwagi sformułowanej przez Komisję w decyzji w sprawie programu „Groepsrentebox”, zgodnie z którą, jeżeli chodzi o działalność w zakresie finansowania dłużnego, spółki powiązane nie znajdują się w sytuacji faktycznej i prawnej porównywalnej z sytuacją spółek niepowiązanych, nie można uogólniać, stosując ją do sytuacji, w których przedmiotem interpretacji indywidualnej prawa podatkowego jest ustalenie podstawy opodatkowania do celów poboru podatku od osób prawnych. Stwierdzenie zawarte w okólniku na temat porównywalności transakcji odzwierciedla zasady, na których opiera się zasada ceny rynkowej i zgodnie z którymi stosunki handlowe i finansowe między przedsiębiorstwami powiązanymi nie mogą się różnić od stosunków, które uzgodniono by między przedsiębiorstwami niezależnymi (97). Zasady dotyczące cen transferowych mają właśnie na celu porównanie transakcji zawieranych między spółkami powiązanymi / należącymi do tej samej grupy z transakcjami zawieranymi między spółkami niezależnymi, a także zapewnienie skorygowania wszystkich odchyleń. Uwzględniając powyższe elementy, można stwierdzić, że spółka FFT błędnie opiera się na decyzji w sprawie programu „Groepsrentebox” w celu poparcia swojej argumentacji.

97

| (208) | Ten sam wniosek odnosi się do decyzji w sprawie systemu opodatkowania odsetek w odniesieniu do grup na Węgrzech, na której również opiera się spółka FFT. Decyzja ta dotyczyła systemu, którego celem było ograniczenie arbitrażu (w ramach transakcji krajowych) poprzez zbliżenie opodatkowania odsetek wewnątrz grupy do opodatkowania dywidend wewnątrz grupy, zwiększając tym samym techniczną neutralność systemu podatkowego (98). Cel ograniczenia arbitrażu, który Komisja uznała w tym czasie za właściwy dla stosunków wewnątrz grupy, różni się od celu środka w niniejszej sprawie polegającego na ustaleniu podstawy opodatkowania spółki FFT, do której ma zastosowanie podatek od osób prawnych w Luksemburgu. Cel ten nie odróżnia spółki FFT jako podmiotu należącego do grupy od pozostałych podmiotów (samodzielnych) zwracających się do luksemburskich organów podatkowych o ustalenie podstawy opodatkowania. Nie ulega wątpliwości, że w przypadku spółki FFT ustalenie podstawy opodatkowania jest bardziej skomplikowane, biorąc pod uwagę, że zakłada ono zastosowanie zasad dotyczących cen transferowych oraz zasady ceny rynkowej, podczas gdy w przypadku spółki samodzielnej dochód podlegający opodatkowaniu byłby co do zasady równy dochodowi księgowemu z zastrzeżeniem możliwych korekt przewidzianych w przepisach podatkowych. Celem przepisów w zakresie opodatkowania podatkiem od osób prawnych oraz interpretacji indywidualnych prawa podatkowego jest jednak pobranie podatku od wszystkich zysków osiągniętych przez spółki podlegające opodatkowaniu w Luksemburgu, co ma zastosowanie niezależnie od tego, czy podatnik należy do grupy. |
| --- | --- |

(208)

Ten sam wniosek odnosi się do decyzji w sprawie systemu opodatkowania odsetek w odniesieniu do grup na Węgrzech, na której również opiera się spółka FFT. Decyzja ta dotyczyła systemu, którego celem było ograniczenie arbitrażu (w ramach transakcji krajowych) poprzez zbliżenie opodatkowania odsetek wewnątrz grupy do opodatkowania dywidend wewnątrz grupy, zwiększając tym samym techniczną neutralność systemu podatkowego (98). Cel ograniczenia arbitrażu, który Komisja uznała w tym czasie za właściwy dla stosunków wewnątrz grupy, różni się od celu środka w niniejszej sprawie polegającego na ustaleniu podstawy opodatkowania spółki FFT, do której ma zastosowanie podatek od osób prawnych w Luksemburgu. Cel ten nie odróżnia spółki FFT jako podmiotu należącego do grupy od pozostałych podmiotów (samodzielnych) zwracających się do luksemburskich organów podatkowych o ustalenie podstawy opodatkowania. Nie ulega wątpliwości, że w przypadku spółki FFT ustalenie podstawy opodatkowania jest bardziej skomplikowane, biorąc pod uwagę, że zakłada ono zastosowanie zasad dotyczących cen transferowych oraz zasady ceny rynkowej, podczas gdy w przypadku spółki samodzielnej dochód podlegający opodatkowaniu byłby co do zasady równy dochodowi księgowemu z zastrzeżeniem możliwych korekt przewidzianych w przepisach podatkowych. Celem przepisów w zakresie opodatkowania podatkiem od osób prawnych oraz interpretacji indywidualnych prawa podatkowego jest jednak pobranie podatku od wszystkich zysków osiągniętych przez spółki podlegające opodatkowaniu w Luksemburgu, co ma zastosowanie niezależnie od tego, czy podatnik należy do grupy.

decyzji w sprawie systemu opodatkowania odsetek w odniesieniu do grup na Węgrzech

98

| (209) | W związku z tym Komisja stwierdza, że systemem odniesienia, względem którego należy badać kwestionowaną interpretację indywidualną, jest ogólny system opodatkowania podatkiem od osób prawnych w Luksemburgu, którego podstawą są przepisy dotyczące podatku od osób prawnych w Luksemburgu opisane w motywach 193–208. W szczególności przedmiotowy system odniesienia obejmuje spójny zbiór zasad mających zastosowanie na podstawie obiektywnych kryteriów opodatkowania zysków spółek samodzielnych, w przypadku których dochód podlegający opodatkowaniu pokrywa się zazwyczaj z zyskiem księgowym (z zastrzeżeniem niektórych korekt przewidzianych w przepisach podatkowych), jak również spółek należących do grupy, które stosują ceny transferowe w celu podziału zysków. W świetle wewnętrznego celu tego systemu należy uznać, że oba rodzaje spółek – spółki niezintegrowane i zintegrowane – znajdują się w podobnej sytuacji faktycznej i prawnej. |
| --- | --- |

(209)

W związku z tym Komisja stwierdza, że systemem odniesienia, względem którego należy badać kwestionowaną interpretację indywidualną, jest ogólny system opodatkowania podatkiem od osób prawnych w Luksemburgu, którego podstawą są przepisy dotyczące podatku od osób prawnych w Luksemburgu opisane w motywach 193–208. W szczególności przedmiotowy system odniesienia obejmuje spójny zbiór zasad mających zastosowanie na podstawie obiektywnych kryteriów opodatkowania zysków spółek samodzielnych, w przypadku których dochód podlegający opodatkowaniu pokrywa się zazwyczaj z zyskiem księgowym (z zastrzeżeniem niektórych korekt przewidzianych w przepisach podatkowych), jak również spółek należących do grupy, które stosują ceny transferowe w celu podziału zysków. W świetle wewnętrznego celu tego systemu należy uznać, że oba rodzaje spółek – spółki niezintegrowane i zintegrowane – znajdują się w podobnej sytuacji faktycznej i prawnej.

7.2.1.2.   Art. 164 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym, okólnik ani praktyka administracyjna w tym zakresie nie stanowią właściwego systemu odniesienia.

Art. 164 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym, okólnik ani praktyka administracyjna w tym zakresie nie stanowią właściwego systemu odniesienia.

| (210) | Luksemburg uważa, że system odniesienia powinien obejmować wyłącznie spółki należące do grupy, o których mowa w art. 164 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym (99), podczas gdy spółka FFT wydaje się iść dalej w swoim rozumowaniu, uznając, że system odniesienia powinien się opierać na okólniku i obejmować wyłącznie spółki należące do grupy prowadzące działalność finansową (100). Zgodnie z tym rozumowaniem, aby móc stwierdzić selektywność środka, należałoby udowodnić, że spółka FFT została potraktowana w inny sposób niż pozostałe podmioty należące do grupy i prowadzące działalność finansową, które znajdują się w podobnej sytuacji faktycznej i prawnej co spółka FFT, w świetle celów określonych w art. 164 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym lub w okólniku. Komisja powinna była zatem porównać kwestionowaną interpretację indywidualną prawa podatkowego z uprzednimi porozumieniami cenowymi pozostałych 21 podatników, które zostały jej przedłożone (zob. motyw 8) (101). Zdaniem Luksemburga i spółki FFT, biorąc pod uwagę, że sposób traktowania spółki FFT jest zgodny z art. 164 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym, z okólnikiem i z praktyką administracyjną w tym zakresie, żadna selektywna korzyść nie została przyznana w drodze interpretacji indywidualnej prawa podatkowego. |
| --- | --- |

(210)

Luksemburg uważa, że system odniesienia powinien obejmować wyłącznie spółki należące do grupy, o których mowa w art. 164 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym (99), podczas gdy spółka FFT wydaje się iść dalej w swoim rozumowaniu, uznając, że system odniesienia powinien się opierać na okólniku i obejmować wyłącznie spółki należące do grupy prowadzące działalność finansową (100). Zgodnie z tym rozumowaniem, aby móc stwierdzić selektywność środka, należałoby udowodnić, że spółka FFT została potraktowana w inny sposób niż pozostałe podmioty należące do grupy i prowadzące działalność finansową, które znajdują się w podobnej sytuacji faktycznej i prawnej co spółka FFT, w świetle celów określonych w art. 164 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym lub w okólniku. Komisja powinna była zatem porównać kwestionowaną interpretację indywidualną prawa podatkowego z uprzednimi porozumieniami cenowymi pozostałych 21 podatników, które zostały jej przedłożone (zob. motyw 8) (101). Zdaniem Luksemburga i spółki FFT, biorąc pod uwagę, że sposób traktowania spółki FFT jest zgodny z art. 164 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym, z okólnikiem i z praktyką administracyjną w tym zakresie, żadna selektywna korzyść nie została przyznana w drodze interpretacji indywidualnej prawa podatkowego.

99

100

101

| (211) | Komisja odrzuca to rozumowanie. |
| --- | --- |

(211)

Komisja odrzuca to rozumowanie.

| (212) | Jak wyjaśniono w motywie 198, celem systemu opodatkowania podatkiem od osób prawnych w Luksemburgu jest opodatkowanie zysków wszystkich spółek, które wchodzą w zakres jego kompetencji podatkowych, zarówno spółek zintegrowanych, jak i niezintegrowanych. Jak wyjaśniono w motywie 194, podatek od osób prawnych w Luksemburgu jest pobierany od zysków osiągniętych na szczeblu międzynarodowym przez spółki krajowe i spółki zagraniczne będące rezydentami w Luksemburgu (chyba że zastosowanie ma konwencja w sprawie unikania podwójnego opodatkowania), w tym przez luksemburskie oddziały zagranicznych spółek, podczas gdy spółki niebędące rezydentami odprowadzają podatki tylko od określonych rodzajów szczególnych dochodów ze źródeł luksemburskich. |
| --- | --- |

(212)

Jak wyjaśniono w motywie 198, celem systemu opodatkowania podatkiem od osób prawnych w Luksemburgu jest opodatkowanie zysków wszystkich spółek, które wchodzą w zakres jego kompetencji podatkowych, zarówno spółek zintegrowanych, jak i niezintegrowanych. Jak wyjaśniono w motywie 194, podatek od osób prawnych w Luksemburgu jest pobierany od zysków osiągniętych na szczeblu międzynarodowym przez spółki krajowe i spółki zagraniczne będące rezydentami w Luksemburgu (chyba że zastosowanie ma konwencja w sprawie unikania podwójnego opodatkowania), w tym przez luksemburskie oddziały zagranicznych spółek, podczas gdy spółki niebędące rezydentami odprowadzają podatki tylko od określonych rodzajów szczególnych dochodów ze źródeł luksemburskich.

| (213) | Uznanie, tak jak to czynią Luksemburg i spółka FFT, że system odniesienia obejmuje wyłącznie spółki należące do grupy ze względu na to, iż tylko te ostatnie muszą stosować taryfikację zgodną z zasadą ceny rynkowej w celu ustalenia swojej podstawy opodatkowania, prowadzi do powstania sztucznego rozróżnienia między spółkami na podstawie ich struktury do celów ustalenia ich dochodów podlegających opodatkowaniu, którego to rozróżnienia nie uznaje się w ramach ogólnego systemu opodatkowania podatkiem od osób prawnych w Luksemburgu przy opodatkowywaniu zysków spółek, które wchodzą w zakres kompetencji podatkowych tego systemu. |
| --- | --- |

(213)

Uznanie, tak jak to czynią Luksemburg i spółka FFT, że system odniesienia obejmuje wyłącznie spółki należące do grupy ze względu na to, iż tylko te ostatnie muszą stosować taryfikację zgodną z zasadą ceny rynkowej w celu ustalenia swojej podstawy opodatkowania, prowadzi do powstania sztucznego rozróżnienia między spółkami na podstawie ich struktury do celów ustalenia ich dochodów podlegających opodatkowaniu, którego to rozróżnienia nie uznaje się w ramach ogólnego systemu opodatkowania podatkiem od osób prawnych w Luksemburgu przy opodatkowywaniu zysków spółek, które wchodzą w zakres kompetencji podatkowych tego systemu.

| (214) | Podobnie rozróżnienie między grupami a spółkami samodzielnymi na postawie działalności prowadzonej przez dany podmiot należący do grupy dokonane przez spółkę FFT, która twierdzi, że system odniesienia obejmuje wyłącznie spółki stosujące okólnik, jest niezgodne z celem systemu opodatkowania podatkiem od osób prawnych w Luksemburgu. O ile prawdą jest, że działalność spółki FFT obejmuje niemal wyłącznie transakcje wewnątrz grupy (102), zgodnie z okólnikiem jej transakcje finansowe mogłyby być przeprowadzane również poza grupą poprzez niezależne instytucje finansowe. Do celów poboru podatku od osób prawnych w Luksemburgu należy zatem porównać spółkę FFT z jakimkolwiek innym rodzajem spółki zintegrowanej lub niezintegrowanej, która prowadzi działalność gospodarczą, ze względu na to, że zgodnie z ustawodawstwem luksemburskim dotyczącym opodatkowania osób prawnych zyski niezależnych instytucji finansowych podlegają tym samym zasadom opodatkowania osób prawnych, co zyski osiągnięte w wyniku transakcji wewnątrz grupy obliczone na podstawie zasady ceny rynkowej. W związku z powyższym Komisja odrzuca argument spółki FFT, zgodnie z którym system odniesienia powinien obejmować wyłącznie spółki należące do grupy, które przeprowadzają transakcje finansowe wewnątrz grupy. |
| --- | --- |

(214)

Podobnie rozróżnienie między grupami a spółkami samodzielnymi na postawie działalności prowadzonej przez dany podmiot należący do grupy dokonane przez spółkę FFT, która twierdzi, że system odniesienia obejmuje wyłącznie spółki stosujące okólnik, jest niezgodne z celem systemu opodatkowania podatkiem od osób prawnych w Luksemburgu. O ile prawdą jest, że działalność spółki FFT obejmuje niemal wyłącznie transakcje wewnątrz grupy (102), zgodnie z okólnikiem jej transakcje finansowe mogłyby być przeprowadzane również poza grupą poprzez niezależne instytucje finansowe. Do celów poboru podatku od osób prawnych w Luksemburgu należy zatem porównać spółkę FFT z jakimkolwiek innym rodzajem spółki zintegrowanej lub niezintegrowanej, która prowadzi działalność gospodarczą, ze względu na to, że zgodnie z ustawodawstwem luksemburskim dotyczącym opodatkowania osób prawnych zyski niezależnych instytucji finansowych podlegają tym samym zasadom opodatkowania osób prawnych, co zyski osiągnięte w wyniku transakcji wewnątrz grupy obliczone na podstawie zasady ceny rynkowej. W związku z powyższym Komisja odrzuca argument spółki FFT, zgodnie z którym system odniesienia powinien obejmować wyłącznie spółki należące do grupy, które przeprowadzają transakcje finansowe wewnątrz grupy.

102

| (215) | Komisja twierdzi zatem, że w niniejszej sprawie systemem odniesienia, względem którego należy badać kwestionowaną interpretację indywidualną prawa podatkowego, jest ogólny system opodatkowania podatkiem od osób prawnych w Luksemburgu opisany w motywach 193–208 oraz że podatek od osób prawnych jest pobierany od zysków spółek należących do grupy lub spółek samodzielnych, niezależnie od rodzaju działalności prowadzonej przez te spółki. |
| --- | --- |

(215)

Komisja twierdzi zatem, że w niniejszej sprawie systemem odniesienia, względem którego należy badać kwestionowaną interpretację indywidualną prawa podatkowego, jest ogólny system opodatkowania podatkiem od osób prawnych w Luksemburgu opisany w motywach 193–208 oraz że podatek od osób prawnych jest pobierany od zysków spółek należących do grupy lub spółek samodzielnych, niezależnie od rodzaju działalności prowadzonej przez te spółki.

7.2.2.   Selektywna korzyść wynikająca z odstępstwa od ogólnego systemu opodatkowania podatkiem od osób prawnych w Luksemburgu

Selektywna korzyść wynikająca z odstępstwa od ogólnego systemu opodatkowania podatkiem od osób prawnych w Luksemburgu

| (216) | Ponieważ uznano, że ogólny system opodatkowania podatkiem od osób prawnych w Luksemburgu stanowi system odniesienia, względem którego trzeba ocenić kwestionowaną interpretację indywidualną, obecnie należy ustalić, czy przedmiotowa interpretacja indywidualna stanowi odstępstwo od systemu odniesienia, prowadząc do nierównego traktowania spółek znajdujących się w podobnej sytuacji faktycznej i prawnej. |
| --- | --- |

(216)

Ponieważ uznano, że ogólny system opodatkowania podatkiem od osób prawnych w Luksemburgu stanowi system odniesienia, względem którego trzeba ocenić kwestionowaną interpretację indywidualną, obecnie należy ustalić, czy przedmiotowa interpretacja indywidualna stanowi odstępstwo od systemu odniesienia, prowadząc do nierównego traktowania spółek znajdujących się w podobnej sytuacji faktycznej i prawnej.

| (217) | Odnośnie do drugiego etapu analizy selektywności, kwestia, czy środek podatkowy stanowi odstępstwo od systemu odniesienia, będzie się zasadniczo wiązała się z ustaleniem, czy poprzez ten środka beneficjent uzyskał korzyść. Jeżeli bowiem środek podatkowy powoduje nieuzasadnione obniżenie podatku należnego ze strony beneficjenta, który, przy braku tego środka, musiałby uiścić wyższy podatek w ramach systemu odniesienia, obniżenie to stanowi jednocześnie korzyść wynikającą ze środka podatkowego i odstępstwo od systemu odniesienia. |
| --- | --- |

(217)

Odnośnie do drugiego etapu analizy selektywności, kwestia, czy środek podatkowy stanowi odstępstwo od systemu odniesienia, będzie się zasadniczo wiązała się z ustaleniem, czy poprzez ten środka beneficjent uzyskał korzyść. Jeżeli bowiem środek podatkowy powoduje nieuzasadnione obniżenie podatku należnego ze strony beneficjenta, który, przy braku tego środka, musiałby uiścić wyższy podatek w ramach systemu odniesienia, obniżenie to stanowi jednocześnie korzyść wynikającą ze środka podatkowego i odstępstwo od systemu odniesienia.

| (218) | Zdaniem Trybunału w przypadku indywidualnego środka pomocy, w odróżnieniu od systemu, „ustalenie istnienia korzyści gospodarczej pozwala w zasadzie domniemywać selektywność tego środka” (103). W niniejszej sprawie indywidualnym środkiem pomocy, z którego korzysta spółka FFT, jest kwestionowana interpretacja indywidualna prawa podatkowego, w której zatwierdza się metodykę obliczania dochodów podlegających opodatkowaniu zainteresowanej strony w Luksemburgu związanych z funkcjami pełnionymi przez nią w ramach grupy Fiat, które to dochody podlegają następnie opodatkowaniu z tytułu ogólnego systemu opodatkowania podatkiem od osób prawnych w Luksemburgu. |
| --- | --- |

(218)

Zdaniem Trybunału w przypadku indywidualnego środka pomocy, w odróżnieniu od systemu, „ustalenie istnienia korzyści gospodarczej pozwala w zasadzie domniemywać selektywność tego środka” (103). W niniejszej sprawie indywidualnym środkiem pomocy, z którego korzysta spółka FFT, jest kwestionowana interpretacja indywidualna prawa podatkowego, w której zatwierdza się metodykę obliczania dochodów podlegających opodatkowaniu zainteresowanej strony w Luksemburgu związanych z funkcjami pełnionymi przez nią w ramach grupy Fiat, które to dochody podlegają następnie opodatkowaniu z tytułu ogólnego systemu opodatkowania podatkiem od osób prawnych w Luksemburgu.

103

7.2.2.1.   Selektywna korzyść wynikająca z niezgodności z zasadą ceny rynkowej

Selektywna korzyść wynikająca z niezgodności z zasadą ceny rynkowej

| (219) | Co do zasady celem interpretacji indywidualnej prawa podatkowego jest uprzednie zdefiniowanie zastosowania ogólnego systemu podatkowego w konkretnym przypadku, uwzględniając szereg faktów i okoliczności właściwych dla tego przypadku w danym okresie, o ile wspomniane fakty i okoliczności nie zmienią się w istotny sposób w czasie stosowania danej interpretacji indywidualnej. Interpretacja indywidualna prawa podatkowego oparta na metodzie oceny, która bez uzasadnienia odbiega od wyniku zwykłego zastosowania ogólnego systemu podatkowego, będzie uważana za przyznającą selektywną korzyść beneficjentowi, jeżeli ten selektywny sposób traktowania prowadzi do zmniejszenia zobowiązania podatkowego tego beneficjenta w zainteresowanym państwie członkowskim w stosunku do przedsiębiorstw, które znajdują się w podobnej sytuacji faktycznej i prawnej. |
| --- | --- |

(219)

Co do zasady celem interpretacji indywidualnej prawa podatkowego jest uprzednie zdefiniowanie zastosowania ogólnego systemu podatkowego w konkretnym przypadku, uwzględniając szereg faktów i okoliczności właściwych dla tego przypadku w danym okresie, o ile wspomniane fakty i okoliczności nie zmienią się w istotny sposób w czasie stosowania danej interpretacji indywidualnej. Interpretacja indywidualna prawa podatkowego oparta na metodzie oceny, która bez uzasadnienia odbiega od wyniku zwykłego zastosowania ogólnego systemu podatkowego, będzie uważana za przyznającą selektywną korzyść beneficjentowi, jeżeli ten selektywny sposób traktowania prowadzi do zmniejszenia zobowiązania podatkowego tego beneficjenta w zainteresowanym państwie członkowskim w stosunku do przedsiębiorstw, które znajdują się w podobnej sytuacji faktycznej i prawnej.

| (220) | Korzyść w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE oznacza korzyść gospodarczą, której dane przedsiębiorstwo nie uzyskałoby w normalnych warunkach rynkowych, tj. bez interwencji państwa (104). Korzyść występuje więc, jeżeli sytuacja finansowa przedsiębiorstwa ulega poprawie w wyniku interwencji państwa (105). Poprawę taką wykazuje się poprzez porównanie sytuacji finansowej przedsiębiorstwa, która wynika z kwestionowanego środka, z sytuacją finansową tego samego przedsiębiorstwa w przypadku braku wspomnianego środka (106). Korzyść może polegać na przyznaniu dodatnich korzyści ekonomicznych, jak również na zmniejszeniu obciążeń ciążących w normalnej sytuacji na budżecie danego przedsiębiorstwa (107). |
| --- | --- |

(220)

Korzyść w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE oznacza korzyść gospodarczą, której dane przedsiębiorstwo nie uzyskałoby w normalnych warunkach rynkowych, tj. bez interwencji państwa (104). Korzyść występuje więc, jeżeli sytuacja finansowa przedsiębiorstwa ulega poprawie w wyniku interwencji państwa (105). Poprawę taką wykazuje się poprzez porównanie sytuacji finansowej przedsiębiorstwa, która wynika z kwestionowanego środka, z sytuacją finansową tego samego przedsiębiorstwa w przypadku braku wspomnianego środka (106). Korzyść może polegać na przyznaniu dodatnich korzyści ekonomicznych, jak również na zmniejszeniu obciążeń ciążących w normalnej sytuacji na budżecie danego przedsiębiorstwa (107).

104

105

106

107

| (221) | Jak wyjaśniono w motywach 52 i nast., Luksemburg, przyjmując kwestionowaną interpretację indywidualną prawa podatkowego, zatwierdził metodę ustalania dochodu podlegającego opodatkowaniu spółki FFT w Luksemburgu w formie zaproponowanej przez jej doradcę podatkowego w sprawozdaniu w sprawie cen transferowych, co pozwala spółce FFT na obliczenie podatku od osób prawnych, który musi ona zapłacić w Luksemburgu w skali rocznej za cały okres stosowania przedmiotowej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego. W szczególności w sprawozdaniu w sprawie cen transferowych zatwierdzonym w kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego, wobec braku transakcji podyktowanych przez rynek, które należałoby uwzględnić w przypadku niezależnej, niezintegrowanej spółki, określa się zyski przypisywane tej spółce należącej do grupy Fiat, co wyraża się poprzez ustalenie cen transakcji, które spółka ta zawiera z pozostałymi spółkami należącymi do grupy. |
| --- | --- |

(221)

Jak wyjaśniono w motywach 52 i nast., Luksemburg, przyjmując kwestionowaną interpretację indywidualną prawa podatkowego, zatwierdził metodę ustalania dochodu podlegającego opodatkowaniu spółki FFT w Luksemburgu w formie zaproponowanej przez jej doradcę podatkowego w sprawozdaniu w sprawie cen transferowych, co pozwala spółce FFT na obliczenie podatku od osób prawnych, który musi ona zapłacić w Luksemburgu w skali rocznej za cały okres stosowania przedmiotowej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego. W szczególności w sprawozdaniu w sprawie cen transferowych zatwierdzonym w kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego, wobec braku transakcji podyktowanych przez rynek, które należałoby uwzględnić w przypadku niezależnej, niezintegrowanej spółki, określa się zyski przypisywane tej spółce należącej do grupy Fiat, co wyraża się poprzez ustalenie cen transakcji, które spółka ta zawiera z pozostałymi spółkami należącymi do grupy.

| (222) | Trybunał uznał już, że obniżenie podstawy opodatkowania wynikające ze środka podatkowego pozwalającego podatnikowi na wykorzystanie w ramach transakcji wewnątrzgrupowej cen transferowych, które nie są zbliżone do cen stosowanych w warunkach wolnej konkurencji między przedsiębiorstwami niezależnymi negocjującymi w porównywalnych warunkach zgodnie z zasadą ceny rynkowej, przynosi selektywną korzyść wyżej wspomnianemu podatnikowi, jako że podatek, który musi zapłacić w ramach ogólnego systemu podatkowego, jest niższy niż podatek, który muszą zapłacić spółki niezależne obliczające swoją podstawę opodatkowania w oparciu o zyski księgowe (108). |
| --- | --- |

(222)

Trybunał uznał już, że obniżenie podstawy opodatkowania wynikające ze środka podatkowego pozwalającego podatnikowi na wykorzystanie w ramach transakcji wewnątrzgrupowej cen transferowych, które nie są zbliżone do cen stosowanych w warunkach wolnej konkurencji między przedsiębiorstwami niezależnymi negocjującymi w porównywalnych warunkach zgodnie z zasadą ceny rynkowej, przynosi selektywną korzyść wyżej wspomnianemu podatnikowi, jako że podatek, który musi zapłacić w ramach ogólnego systemu podatkowego, jest niższy niż podatek, który muszą zapłacić spółki niezależne obliczające swoją podstawę opodatkowania w oparciu o zyski księgowe (108).

108

| (223) | W wyroku dotyczącym systemu podatkowego stosowanego przez Belgię w centrach koordynacyjnych (109) Trybunał zbadał odwołanie od decyzji Komisji, w której stwierdzono w szczególności, że sposób określania dochodu podlegającego opodatkowaniu przewidziany w ramach tego systemu przynosi tym centrom selektywną korzyść (110). W ramach tego systemu dochód podlegający opodatkowaniu określano ryczałtowo jako odsetek całkowitej kwoty wydatków i kosztów operacyjnych, z których zostały wyłączone koszty personelu i koszty finansowania. Zdaniem Trybunału „w celu zbadania, czy określenie opodatkowanych dochodów według systemu dotyczącego centrów koordynacyjnych przysparza korzyści tym centrom, należy, zgodnie z sugestią Komisji w pkt 95 zaskarżonej decyzji, porównać ten system z ogólnym systemem opartym na różnicy pomiędzy przychodem a kosztami przedsiębiorstwa prowadzącego działalność w warunkach wolnej konkurencji”. Trybunał wskazał również, że „skutkiem wyłączenia [kosztów personelu i kosztów finansowania] z kosztów uwzględnianych przy określeniu opodatkowanego dochodu tych centrów jest fakt, że ceny rozliczeń nie są podobne do cen, które byłyby stosowane w warunkach wolnej konkurencji”, co jego zdaniem „[przysparza] korzyści gospodarczych tym centrom” (111). |
| --- | --- |

(223)

W wyroku dotyczącym systemu podatkowego stosowanego przez Belgię w centrach koordynacyjnych (109) Trybunał zbadał odwołanie od decyzji Komisji, w której stwierdzono w szczególności, że sposób określania dochodu podlegającego opodatkowaniu przewidziany w ramach tego systemu przynosi tym centrom selektywną korzyść (110). W ramach tego systemu dochód podlegający opodatkowaniu określano ryczałtowo jako odsetek całkowitej kwoty wydatków i kosztów operacyjnych, z których zostały wyłączone koszty personelu i koszty finansowania. Zdaniem Trybunału „w celu zbadania, czy określenie opodatkowanych dochodów według systemu dotyczącego centrów koordynacyjnych przysparza korzyści tym centrom, należy, zgodnie z sugestią Komisji w pkt 95 zaskarżonej decyzji, porównać ten system z ogólnym systemem opartym na różnicy pomiędzy przychodem a kosztami przedsiębiorstwa prowadzącego działalność w warunkach wolnej konkurencji”. Trybunał wskazał również, że „skutkiem wyłączenia [kosztów personelu i kosztów finansowania] z kosztów uwzględnianych przy określeniu opodatkowanego dochodu tych centrów jest fakt, że ceny rozliczeń nie są podobne do cen, które byłyby stosowane w warunkach wolnej konkurencji”, co jego zdaniem „[przysparza] korzyści gospodarczych tym centrom” (111).

109

110

111

| (224) | Trybunał uznał zatem, że środek podatkowy pozwalający spółce należącej do grupy fakturować ceny transferowe nieodzwierciedlające cen, które fakturowałaby ona w warunkach wolnej konkurencji, tzn. cen wynegocjowanych w porównywalnych okolicznościach przez przedsiębiorstwa niezależne zgodnie z zasadą ceny rynkowej, przynosi tej spółce korzyść, prowadząc do obniżenia jej podstawy opodatkowania i w związku z tym podatku należnego w ramach ogólnego systemu opodatkowania podatkiem od osób prawnych. |
| --- | --- |

(224)

Trybunał uznał zatem, że środek podatkowy pozwalający spółce należącej do grupy fakturować ceny transferowe nieodzwierciedlające cen, które fakturowałaby ona w warunkach wolnej konkurencji, tzn. cen wynegocjowanych w porównywalnych okolicznościach przez przedsiębiorstwa niezależne zgodnie z zasadą ceny rynkowej, przynosi tej spółce korzyść, prowadząc do obniżenia jej podstawy opodatkowania i w związku z tym podatku należnego w ramach ogólnego systemu opodatkowania podatkiem od osób prawnych.

| (225) | Zasada, zgodnie z którą transakcje zrealizowane między spółkami należącymi do tej samej grupy należy rozliczać tak jakby zostały zawarte przez spółki niezależne negocjujące w porównywalnych okolicznościach na warunkach ceny rynkowej, jest powszechnie zwana „zasadą ceny rynkowej”. W swoim wyroku dotyczącym belgijskich centrów koordynacyjnych Trybunał zatwierdził zasadę ceny rynkowej jako kryterium odniesienia do określania, czy spółka należąca do grupy odnosi korzyść w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE z uwagi na środek podatkowy określający jej ceny transferowe oraz, w rezultacie, jej podstawę opodatkowania. |
| --- | --- |

(225)

Zasada, zgodnie z którą transakcje zrealizowane między spółkami należącymi do tej samej grupy należy rozliczać tak jakby zostały zawarte przez spółki niezależne negocjujące w porównywalnych okolicznościach na warunkach ceny rynkowej, jest powszechnie zwana „zasadą ceny rynkowej”. W swoim wyroku dotyczącym belgijskich centrów koordynacyjnych Trybunał zatwierdził zasadę ceny rynkowej jako kryterium odniesienia do określania, czy spółka należąca do grupy odnosi korzyść w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE z uwagi na środek podatkowy określający jej ceny transferowe oraz, w rezultacie, jej podstawę opodatkowania.

| (226) | Celem zasady ceny rynkowej jest zagwarantowanie, aby transakcje realizowane między spółkami należącymi do tej samej grupy były traktowane do celów podatkowych z uwzględnieniem kwoty zysku, którą uzyskano by, gdyby te same transakcje były zawarte przez spółki niezależne, gdyż w przeciwny razie spółki należące do grupy korzystałyby z uprzywilejowanego traktowania w ramach ogólnego systemu opodatkowania podatkiem od osób prawnych przy obliczaniu ich dochodów podlegających opodatkowaniu, w przeciwieństwie do spółek niezależnych, co prowadziłoby do nierównego traktowania między spółkami znajdującymi się w podobnej sytuacji faktycznej i prawnej w świetle celu takiego systemu, który polega na opodatkowaniu zysków wszystkich spółek objętych jego jurysdykcją podatkową. |
| --- | --- |

(226)

Celem zasady ceny rynkowej jest zagwarantowanie, aby transakcje realizowane między spółkami należącymi do tej samej grupy były traktowane do celów podatkowych z uwzględnieniem kwoty zysku, którą uzyskano by, gdyby te same transakcje były zawarte przez spółki niezależne, gdyż w przeciwny razie spółki należące do grupy korzystałyby z uprzywilejowanego traktowania w ramach ogólnego systemu opodatkowania podatkiem od osób prawnych przy obliczaniu ich dochodów podlegających opodatkowaniu, w przeciwieństwie do spółek niezależnych, co prowadziłoby do nierównego traktowania między spółkami znajdującymi się w podobnej sytuacji faktycznej i prawnej w świetle celu takiego systemu, który polega na opodatkowaniu zysków wszystkich spółek objętych jego jurysdykcją podatkową.

| (227) | Aby ocenić, czy Luksemburg przyznał selektywną korzyść spółce FFT, Komisja musi zatem sprawdzić, czy metoda zatwierdzona przez luksemburskie organy podatkowe w drodze kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego w celu określenia dochodów spółki FFT podlegających opodatkowaniu w Luksemburgu odbiega od metody prowadzącej do uzyskania wiarygodnego wskaźnika zastępczego wyniku opartego na warunkach rynkowych, a tym samym od zasady ceny rynkowej. W tej mierze, w jakiej metoda zatwierdzona przez Luksemburg w drodze kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego prowadzi do zmniejszenia zobowiązania podatkowego spółki FFT przy stosowaniu ogólnego systemu opodatkowania podatkiem od osób prawnych w Luksemburgu w stosunku do spółek niezintegrowanych, w przypadku których dochody podlegające opodatkowaniu określa się na warunkach rynkowych, przedmiotowa interpretacja indywidualna prawa podatkowego zostanie uznana za przynoszącą selektywną korzyść spółce FFT w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. |
| --- | --- |

(227)

Aby ocenić, czy Luksemburg przyznał selektywną korzyść spółce FFT, Komisja musi zatem sprawdzić, czy metoda zatwierdzona przez luksemburskie organy podatkowe w drodze kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego w celu określenia dochodów spółki FFT podlegających opodatkowaniu w Luksemburgu odbiega od metody prowadzącej do uzyskania wiarygodnego wskaźnika zastępczego wyniku opartego na warunkach rynkowych, a tym samym od zasady ceny rynkowej. W tej mierze, w jakiej metoda zatwierdzona przez Luksemburg w drodze kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego prowadzi do zmniejszenia zobowiązania podatkowego spółki FFT przy stosowaniu ogólnego systemu opodatkowania podatkiem od osób prawnych w Luksemburgu w stosunku do spółek niezintegrowanych, w przypadku których dochody podlegające opodatkowaniu określa się na warunkach rynkowych, przedmiotowa interpretacja indywidualna prawa podatkowego zostanie uznana za przynoszącą selektywną korzyść spółce FFT w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

| (228) | Zasada ceny rynkowej stanowi więc z konieczności integralną część oceny dokonywanej przez Komisję na podstawie art. 107 ust. 1 TFUE w odniesieniu do środków podatkowych przyznawanych spółkom należącym do grupy, niezależnie od tego, czy państwo członkowskie wprowadziło tę zasadę do swojego krajowego systemu prawnego. Zasadę tę stosuje się, aby określić, czy dochody podlegające opodatkowaniu spółki należącej do grupy zostały obliczone do celów obliczenia podatku od osób prawnych przy zastosowaniu metody zbliżonej do warunków rynkowych, tak aby spółka ta nie korzystała z bardziej uprzywilejowanego traktowania w ramach ogólnego systemu opodatkowania podatkiem od osób prawnych niż traktowanie przewidziane w stosunku do spółek niezintegrowanych, których dochody podlegające opodatkowaniu są określone na zasadach rynkowych. W związku z tym, aby uniknąć wszelkiej dwuznaczności, zasada ceny rynkowej stosowana przez Komisję w ramach oceny pomocy państwa nie jest zasadą wynikającą z art. 9 modelowej konwencji OECD, która jest instrumentem „miękkiego prawa”. Chodzi o ogólną zasadę równego traktowania w zakresie opodatkowania, która wynika z treści art. 107 ust. 1 TFUE, która jest wiążąca dla państw członkowskich, i której zakres stosowania nie wyklucza krajowych przepisów podatkowych (112). |
| --- | --- |

(228)

Zasada ceny rynkowej stanowi więc z konieczności integralną część oceny dokonywanej przez Komisję na podstawie art. 107 ust. 1 TFUE w odniesieniu do środków podatkowych przyznawanych spółkom należącym do grupy, niezależnie od tego, czy państwo członkowskie wprowadziło tę zasadę do swojego krajowego systemu prawnego. Zasadę tę stosuje się, aby określić, czy dochody podlegające opodatkowaniu spółki należącej do grupy zostały obliczone do celów obliczenia podatku od osób prawnych przy zastosowaniu metody zbliżonej do warunków rynkowych, tak aby spółka ta nie korzystała z bardziej uprzywilejowanego traktowania w ramach ogólnego systemu opodatkowania podatkiem od osób prawnych niż traktowanie przewidziane w stosunku do spółek niezintegrowanych, których dochody podlegające opodatkowaniu są określone na zasadach rynkowych. W związku z tym, aby uniknąć wszelkiej dwuznaczności, zasada ceny rynkowej stosowana przez Komisję w ramach oceny pomocy państwa nie jest zasadą wynikającą z art. 9 modelowej konwencji OECD, która jest instrumentem „miękkiego prawa”. Chodzi o ogólną zasadę równego traktowania w zakresie opodatkowania, która wynika z treści art. 107 ust. 1 TFUE, która jest wiążąca dla państw członkowskich, i której zakres stosowania nie wyklucza krajowych przepisów podatkowych (112).

112

| (229) | W związku z tym w odpowiedzi na argument Luksemburga, zgodnie z którym Komisja, dokonując takiej oceny, stawia się na miejscu krajowych organów podatkowych w zakresie interpretacji luksemburskiego prawa (113), Komisja przypomina, że nie bada ona, czy kwestionowana interpretacja indywidualna prawa podatkowego jest zgodna z zasadą ceny rynkowej zdefiniowanej w art. 164 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym lub w okólniku, lecz stara się określić, czy luksemburskie organy podatkowe przyznały spółce FFT selektywną korzyść w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, wydając interpretację indywidualną prawa podatkowego, w której zatwierdziły podział zysków odbiegający od wysokości zysków, które podlegałyby opodatkowaniu przy zastosowaniu ogólnego systemu opodatkowania podatkiem od osób prawnych w Luksemburgu, jeżeli te same transakcje byłyby prowadzone przez niezależne spółki prowadzące negocjacje w porównywalnych okolicznościach i przestrzegające zasady ceny rynkowej. |
| --- | --- |

(229)

W związku z tym w odpowiedzi na argument Luksemburga, zgodnie z którym Komisja, dokonując takiej oceny, stawia się na miejscu krajowych organów podatkowych w zakresie interpretacji luksemburskiego prawa (113), Komisja przypomina, że nie bada ona, czy kwestionowana interpretacja indywidualna prawa podatkowego jest zgodna z zasadą ceny rynkowej zdefiniowanej w art. 164 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym lub w okólniku, lecz stara się określić, czy luksemburskie organy podatkowe przyznały spółce FFT selektywną korzyść w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, wydając interpretację indywidualną prawa podatkowego, w której zatwierdziły podział zysków odbiegający od wysokości zysków, które podlegałyby opodatkowaniu przy zastosowaniu ogólnego systemu opodatkowania podatkiem od osób prawnych w Luksemburgu, jeżeli te same transakcje byłyby prowadzone przez niezależne spółki prowadzące negocjacje w porównywalnych okolicznościach i przestrzegające zasady ceny rynkowej.

113

| (230) | Ponadto w odpowiedzi na argument Luksemburga i spółki FFT, zgodnie z którym prowadzona przez Komisję ocena porozumienia w sprawie cen transferowych zatwierdzonego w kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego musi być ograniczona, gdyż ustalanie cen transferowych nie jest nauką ścisłą, Komisja przypomina, że element „wskaźnika zastępczego” cen transferowych należy rozpatrywać w świetle tego celu. O ile w pkt 1.13 wytycznych OECD w sprawie cen transferowych faktycznie uznaje się, że ceny transferowe nie są nauką ścisłą, w tym samym miejscu wyjaśnia się również, że przede wszystkim „[i]stotne jest uwzględnienie celu polegającego na uzyskaniu rozsądnego wskaźnika zastępczego wyników ceny rynkowej na podstawie wiarygodnych informacji”. Celem wytycznych OECD w sprawie cen transferowych jest określenie, na rzecz organów podatkowych i przedsiębiorstw wielonarodowych, najodpowiedniejszych metod służących oszacowaniu cen wolnorynkowych w transakcjach transgranicznych prowadzonych przez przedsiębiorstwa związane celami podatkowymi. Realizacja tego celu nie byłaby możliwa, jeżeli dzięki przybliżonemu charakterowi ustalania cen transferowych można byłoby nie uwzględniać konsensusu dotyczącego stosownych metod określania cen transferowych przedstawionych we wspomnianych wytycznych. Nie można zatem powoływać się na przybliżony charakteru zasady ceny rynkowej w celu uzasadnienia analizy cen transferowych, która nie jest spójna pod względem metodologicznym albo opiera się na niewłaściwym wyborze porównywalnych elementów. |
| --- | --- |

(230)

Ponadto w odpowiedzi na argument Luksemburga i spółki FFT, zgodnie z którym prowadzona przez Komisję ocena porozumienia w sprawie cen transferowych zatwierdzonego w kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego musi być ograniczona, gdyż ustalanie cen transferowych nie jest nauką ścisłą, Komisja przypomina, że element „wskaźnika zastępczego” cen transferowych należy rozpatrywać w świetle tego celu. O ile w pkt 1.13 wytycznych OECD w sprawie cen transferowych faktycznie uznaje się, że ceny transferowe nie są nauką ścisłą, w tym samym miejscu wyjaśnia się również, że przede wszystkim „[i]stotne jest uwzględnienie celu polegającego na uzyskaniu rozsądnego wskaźnika zastępczego wyników ceny rynkowej na podstawie wiarygodnych informacji”. Celem wytycznych OECD w sprawie cen transferowych jest określenie, na rzecz organów podatkowych i przedsiębiorstw wielonarodowych, najodpowiedniejszych metod służących oszacowaniu cen wolnorynkowych w transakcjach transgranicznych prowadzonych przez przedsiębiorstwa związane celami podatkowymi. Realizacja tego celu nie byłaby możliwa, jeżeli dzięki przybliżonemu charakterowi ustalania cen transferowych można byłoby nie uwzględniać konsensusu dotyczącego stosownych metod określania cen transferowych przedstawionych we wspomnianych wytycznych. Nie można zatem powoływać się na przybliżony charakteru zasady ceny rynkowej w celu uzasadnienia analizy cen transferowych, która nie jest spójna pod względem metodologicznym albo opiera się na niewłaściwym wyborze porównywalnych elementów.

| (231) | Podsumowując, jeżeli można wykazać, że metoda zatwierdzona przez luksemburskie organy podatkowe w drodze kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego do celów określenia dochodów spółki FFT podlegających opodatkowaniu w Luksemburgu odbiega od metody pozwalającej na uzyskanie wiarygodnego wskaźnika zastępczego wyniku opartego na danych rynkowych i, co za tym idzie, zgodnego z zasadą ceny rynkowej, przedmiotowa interpretacja indywidualna prawa podatkowego zostanie uznana za przynoszącą selektywną korzyść spółce FFT w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, jeżeli prowadzi ona do zmniejszenia zobowiązania podatkowego spółki FFT przy zastosowaniu ogólnego systemu opodatkowania podatkiem od osób prawnych w Luksemburgu w stosunku do spółek niezintegrowanych, w przypadku których podstawę opodatkowania określa się w oparciu o zyski zrealizowane na warunkach rynkowych. |
| --- | --- |

(231)

Podsumowując, jeżeli można wykazać, że metoda zatwierdzona przez luksemburskie organy podatkowe w drodze kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego do celów określenia dochodów spółki FFT podlegających opodatkowaniu w Luksemburgu odbiega od metody pozwalającej na uzyskanie wiarygodnego wskaźnika zastępczego wyniku opartego na danych rynkowych i, co za tym idzie, zgodnego z zasadą ceny rynkowej, przedmiotowa interpretacja indywidualna prawa podatkowego zostanie uznana za przynoszącą selektywną korzyść spółce FFT w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, jeżeli prowadzi ona do zmniejszenia zobowiązania podatkowego spółki FFT przy zastosowaniu ogólnego systemu opodatkowania podatkiem od osób prawnych w Luksemburgu w stosunku do spółek niezintegrowanych, w przypadku których podstawę opodatkowania określa się w oparciu o zyski zrealizowane na warunkach rynkowych.

7.2.2.2.   Uwagi wstępne: wątpliwości wyrażone w związku z istnieniem stałej podstawy opodatkowania

Uwagi wstępne: wątpliwości wyrażone w związku z istnieniem stałej podstawy opodatkowania

| (232) | Pierwsza wątpliwość wyrażona przez Komisję w decyzji o wszczęciu postępowania dotyczyła tego, że podstawa opodatkowania spółki FFT w formie zatwierdzonej w kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego ma, jak się wydaje, formę stałego przedziału. Ponadto dokumenty dostarczone podczas formalnego badania wskazują na to, że przed wydaniem kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego podstawę opodatkowania spółki FFT ustalono w wysokości 2 mln EUR rocznie. Chociaż zgodnie z okólnikiem spółka FFT jest zobowiązana do ponowienia swojego wniosku o wydanie uprzedniej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego na podstawie sprawozdania w sprawie cen transferowych, w sprawozdaniu w sprawie cen transferowych sporządzonym do celów kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego osiągnięto wynik w zakresie podstawy opodatkowania praktycznie identyczny z zatwierdzoną wcześniej kwotą ryczałtową. |
| --- | --- |

(232)

Pierwsza wątpliwość wyrażona przez Komisję w decyzji o wszczęciu postępowania dotyczyła tego, że podstawa opodatkowania spółki FFT w formie zatwierdzonej w kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego ma, jak się wydaje, formę stałego przedziału. Ponadto dokumenty dostarczone podczas formalnego badania wskazują na to, że przed wydaniem kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego podstawę opodatkowania spółki FFT ustalono w wysokości 2 mln EUR rocznie. Chociaż zgodnie z okólnikiem spółka FFT jest zobowiązana do ponowienia swojego wniosku o wydanie uprzedniej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego na podstawie sprawozdania w sprawie cen transferowych, w sprawozdaniu w sprawie cen transferowych sporządzonym do celów kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego osiągnięto wynik w zakresie podstawy opodatkowania praktycznie identyczny z zatwierdzoną wcześniej kwotą ryczałtową.

| (233) | W świetle wyjaśnień dostarczonych przez Luksemburg podczas procedury administracyjnej, według których w kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego zatwierdzono metodę, a nie stały przedział (114), a także w świetle danych wskazujących, że w latach 2012 i 2013 podstawa opodatkowania spółki FFT była jednak niższa od dolnej granicy przedziału rzekomo zatwierdzonego w interpretacji indywidualnej prawa podatkowego (115), Komisja uważa, że wątpliwości te zostały należycie rozwiane. |
| --- | --- |

(233)

W świetle wyjaśnień dostarczonych przez Luksemburg podczas procedury administracyjnej, według których w kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego zatwierdzono metodę, a nie stały przedział (114), a także w świetle danych wskazujących, że w latach 2012 i 2013 podstawa opodatkowania spółki FFT była jednak niższa od dolnej granicy przedziału rzekomo zatwierdzonego w interpretacji indywidualnej prawa podatkowego (115), Komisja uważa, że wątpliwości te zostały należycie rozwiane.

114

115

7.2.2.3.   Wybrane rozwiązania metodologiczne, parametry i czynniki korygujące leżące u podstaw kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego

Wybrane rozwiązania metodologiczne, parametry i czynniki korygujące leżące u podstaw kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego

| (234) | W kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego zatwierdzono metodę służącą określaniu podziału zysków na korzyść spółki FFT opierającą się na analizie cen transferowych przeprowadzonej przez doradcę podatkowego tej spółki, który obliczył wynagrodzenie z tytułu funkcji związanych z finansowaniem wewnątrz grupy i ze środkami pieniężnymi pełnionych przez spółkę FFT oraz z tytułu ponoszonego przez tę spółkę ryzyka. |
| --- | --- |

(234)

W kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego zatwierdzono metodę służącą określaniu podziału zysków na korzyść spółki FFT opierającą się na analizie cen transferowych przeprowadzonej przez doradcę podatkowego tej spółki, który obliczył wynagrodzenie z tytułu funkcji związanych z finansowaniem wewnątrz grupy i ze środkami pieniężnymi pełnionych przez spółkę FFT oraz z tytułu ponoszonego przez tę spółkę ryzyka.

| (235) | U podstaw tej analizy cen transferowych leży kilka rozwiązań metodologicznych: (i) decyzja o zastosowaniu metody MMTN w celu oszacowania dochodu spółki FFT podlegającego opodatkowaniu w Luksemburgu; (ii) wybór kapitału jako wskaźnika zysku do celów metody MMTN; (iii) wybór regulacji kapitałowych Bazylea II do celów obliczenia tego kapitału; oraz (iv) decyzja o zastosowaniu modelu CAPM opartego na cenach akcji w celu określenia wymaganego zwrotu z kapitału własnego. |
| --- | --- |

(235)

U podstaw tej analizy cen transferowych leży kilka rozwiązań metodologicznych: (i) decyzja o zastosowaniu metody MMTN w celu oszacowania dochodu spółki FFT podlegającego opodatkowaniu w Luksemburgu; (ii) wybór kapitału jako wskaźnika zysku do celów metody MMTN; (iii) wybór regulacji kapitałowych Bazylea II do celów obliczenia tego kapitału; oraz (iv) decyzja o zastosowaniu modelu CAPM opartego na cenach akcji w celu określenia wymaganego zwrotu z kapitału własnego.

| (236) | Jak wyjaśniono w następnych sekcjach, w motywach 241–301, spośród pięciu metod opisanych i szczegółowo zbadanych w wytycznych OECD zdecydowano się na stosowanie rozwiązania (i). W wytycznych OECD omawia się również rozwiązanie (ii) dotyczące wskaźnika zysku do celów stosowania metody MMTN. Rozwiązania metodologiczne (iii) i (iv) nie są jednak omówione w tych wytycznych. |
| --- | --- |

(236)

Jak wyjaśniono w następnych sekcjach, w motywach 241–301, spośród pięciu metod opisanych i szczegółowo zbadanych w wytycznych OECD zdecydowano się na stosowanie rozwiązania (i). W wytycznych OECD omawia się również rozwiązanie (ii) dotyczące wskaźnika zysku do celów stosowania metody MMTN. Rozwiązania metodologiczne (iii) i (iv) nie są jednak omówione w tych wytycznych.

| (237) | Doradca podatkowy spółki FFT przystępuje następnie do wyboru szeregu parametrów, czyli faktycznych danych liczbowych, które posłużą do oszacowania wysokości kapitału własnego podlegającego wynagrodzeniu [w przypadku rozwiązania (iii)] i poziomu wymaganego zwrotu w odniesieniu do funduszy własnych [w przypadku rozwiązania (iv)]. W odniesieniu do wysokości kapitału własnego podlegającego wynagrodzeniu doradca podatkowy dokonuje wyboru parametrów odnoszących się do ważenia ryzyka i do minimalnych wymogów w zakresie funduszy własnych w celu oszacowania hipotetycznych ustawowych funduszy własnych spółki FFT. W odniesieniu do poziomu wymaganego zwrotu stosowanego do tego kapitału własnego doradca podatkowy dokonuje wyboru parametrów odnoszących się do stopy nieuwzględniającej ryzyka, wartości beta i premii rynkowej, których wymaga się do celów stosowania modelu CAPM (116). |
| --- | --- |

(237)

Doradca podatkowy spółki FFT przystępuje następnie do wyboru szeregu parametrów, czyli faktycznych danych liczbowych, które posłużą do oszacowania wysokości kapitału własnego podlegającego wynagrodzeniu [w przypadku rozwiązania (iii)] i poziomu wymaganego zwrotu w odniesieniu do funduszy własnych [w przypadku rozwiązania (iv)]. W odniesieniu do wysokości kapitału własnego podlegającego wynagrodzeniu doradca podatkowy dokonuje wyboru parametrów odnoszących się do ważenia ryzyka i do minimalnych wymogów w zakresie funduszy własnych w celu oszacowania hipotetycznych ustawowych funduszy własnych spółki FFT. W odniesieniu do poziomu wymaganego zwrotu stosowanego do tego kapitału własnego doradca podatkowy dokonuje wyboru parametrów odnoszących się do stopy nieuwzględniającej ryzyka, wartości beta i premii rynkowej, których wymaga się do celów stosowania modelu CAPM (116).

116

| (238) | Ponadto doradca podatkowy decyduje się na nieuwzględnianie całkowitego poziomu kapitału własnego spółki FFT do celów obliczania wynagrodzenia wolnorynkowego, lecz dokonuje w tym celu odliczenia z jej kapitału własnego kwoty udziałów kapitałowych, które spółka FFT posiada w spółkach FFNA i FFC i oblicza wynagrodzenie z tytułu pełnionych funkcji na podstawie pozostałej kwoty (117). Wydaje się jednak, że rozwiązania te nie dotyczą parametrów. Wręcz przeciwnie, wydaje się, że przyczyniają się one do korygowania metod pozwalających na określenie podziału zysków na korzyść spółki FFT, które nie odpowiada żadnej z powszechnie stosowanej metodyce. |
| --- | --- |

(238)

Ponadto doradca podatkowy decyduje się na nieuwzględnianie całkowitego poziomu kapitału własnego spółki FFT do celów obliczania wynagrodzenia wolnorynkowego, lecz dokonuje w tym celu odliczenia z jej kapitału własnego kwoty udziałów kapitałowych, które spółka FFT posiada w spółkach FFNA i FFC i oblicza wynagrodzenie z tytułu pełnionych funkcji na podstawie pozostałej kwoty (117). Wydaje się jednak, że rozwiązania te nie dotyczą parametrów. Wręcz przeciwnie, wydaje się, że przyczyniają się one do korygowania metod pozwalających na określenie podziału zysków na korzyść spółki FFT, które nie odpowiada żadnej z powszechnie stosowanej metodyce.

117

| (239) | W zależności od wybranych rozwiązań metodologicznych, parametrów do celów ich stosowania i czynników korygujących [...] doradca podatkowy uzyskuje poziom wynagrodzenia z tytułu działalności spółki FFT w zakresie finansowania wewnątrz grupy i w zakresie środków pieniężnych, który zatwierdzono w kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego jako zgodny z okólnikiem i z zasadą ceny rynkowej. |
| --- | --- |

(239)

W zależności od wybranych rozwiązań metodologicznych, parametrów do celów ich stosowania i czynników korygujących [...] doradca podatkowy uzyskuje poziom wynagrodzenia z tytułu działalności spółki FFT w zakresie finansowania wewnątrz grupy i w zakresie środków pieniężnych, który zatwierdzono w kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego jako zgodny z okólnikiem i z zasadą ceny rynkowej.

| (240) | W następnych sekcjach, w motywach 241–301, Komisja wyjaśnia przyczyny, na podstawie których uznaje, że wiele z wybranych rozwiązań metodologicznych, parametrów i czynników korygujących [...] prowadzi do zmniejszenia należnego podatku spółki FFT przy stosowaniu ogólnego systemu opodatkowania podatkiem od osób prawnych w Luksemburgu w stosunku do podatku, który musiałyby uiścić spółki niezintegrowane, w przypadku których dochody podlegające opodatkowaniu określa się poprzez uwzględnienie transakcji zawieranych przez nie na warunkach rynkowych oraz że w związku z tym kwestionowana interpretacja indywidualna prawa podatkowego, zatwierdzając te rozwiązania i korekty, przynosi selektywną korzyść spółce FFT w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE niezgodnie z zasadą ceny rynkowej. |
| --- | --- |

(240)

W następnych sekcjach, w motywach 241–301, Komisja wyjaśnia przyczyny, na podstawie których uznaje, że wiele z wybranych rozwiązań metodologicznych, parametrów i czynników korygujących [...] prowadzi do zmniejszenia należnego podatku spółki FFT przy stosowaniu ogólnego systemu opodatkowania podatkiem od osób prawnych w Luksemburgu w stosunku do podatku, który musiałyby uiścić spółki niezintegrowane, w przypadku których dochody podlegające opodatkowaniu określa się poprzez uwzględnienie transakcji zawieranych przez nie na warunkach rynkowych oraz że w związku z tym kwestionowana interpretacja indywidualna prawa podatkowego, zatwierdzając te rozwiązania i korekty, przynosi selektywną korzyść spółce FFT w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE niezgodnie z zasadą ceny rynkowej.

7.2.2.4.   Wybór metody MMTN i analiza funkcjonalna zawarta w sprawozdaniu w sprawie cen transferowych

Wybór metody MMTN i analiza funkcjonalna zawarta w sprawozdaniu w sprawie cen transferowych

| (241) | Jeżeli chodzi o rozwiązanie (i), doradca podatkowy szacuje wynagrodzenie zatwierdzone w kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego w odniesieniu do funkcji pełnionych przez spółkę FFT i ponoszonego przez nią ryzyka przy pomocy metody MMTN (118). Z pięciu metod opisanych i szczegółowo zbadanych w wytycznych OECD w sprawie cen transferowych zdecydowano się na stosowanie tego wyboru. Zasadniczo zgodnie z tymi wytycznymi należy szukać najwłaściwszej metody w celu oszacowania ceny wolnorynkowej w kontekście cen transferowych (119). |
| --- | --- |

(241)

Jeżeli chodzi o rozwiązanie (i), doradca podatkowy szacuje wynagrodzenie zatwierdzone w kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego w odniesieniu do funkcji pełnionych przez spółkę FFT i ponoszonego przez nią ryzyka przy pomocy metody MMTN (118). Z pięciu metod opisanych i szczegółowo zbadanych w wytycznych OECD w sprawie cen transferowych zdecydowano się na stosowanie tego wyboru. Zasadniczo zgodnie z tymi wytycznymi należy szukać najwłaściwszej metody w celu oszacowania ceny wolnorynkowej w kontekście cen transferowych (119).

118

119

| (242) | Stosowanie metody wymaga ponadto zastosowania jednego parametru lub szeregu parametrów, aby metoda ta doprowadziła do uzyskania faktycznych wyników. Wybór metody i parametrów nie może być przypadkowy. Pozostawienie wyboru metody całkowicie do uznania podatnika sprzyjałoby zintegrowanym grupom transgranicznym w stosunku do spółek zawierających transakcje na rynku: grupy takie mogłyby bowiem same dokonywać wyboru metody i parametrów ustalania cen transakcji wewnątrz grupy do celów obliczenia swojej podstawy opodatkowania, gdy tymczasem spółki samodzielne dokonywałyby transakcji na warunkach rynkowych i nie miałyby możliwości skorygowania swojej podstawy opodatkowania. Wyborom tym musi w związku z tym przyświecać cel ceny wolnorynkowej w odniesieniu do transakcji wewnątrz grupy. |
| --- | --- |

(242)

Stosowanie metody wymaga ponadto zastosowania jednego parametru lub szeregu parametrów, aby metoda ta doprowadziła do uzyskania faktycznych wyników. Wybór metody i parametrów nie może być przypadkowy. Pozostawienie wyboru metody całkowicie do uznania podatnika sprzyjałoby zintegrowanym grupom transgranicznym w stosunku do spółek zawierających transakcje na rynku: grupy takie mogłyby bowiem same dokonywać wyboru metody i parametrów ustalania cen transakcji wewnątrz grupy do celów obliczenia swojej podstawy opodatkowania, gdy tymczasem spółki samodzielne dokonywałyby transakcji na warunkach rynkowych i nie miałyby możliwości skorygowania swojej podstawy opodatkowania. Wyborom tym musi w związku z tym przyświecać cel ceny wolnorynkowej w odniesieniu do transakcji wewnątrz grupy.

| (243) | W przypadku oszacowania ceny wolnorynkowej do celów cen transferowych zastosowanie metody stanowiącej drugie najlepsze rozwiązanie nie przynosi jednak systematycznie korzyści zintegrowanym grupom transgranicznym. W związku z tym w przypadku przyjęcia takiej metody, przy jednoczesnym stosowaniu serii nadmiernie ostrożnych parametrów, obliczane wynagrodzenie może jednak doprowadzić do wyniku, który, w tym konkretnym przypadku, będzie równy wynikowi opartemu na warunkach rynkowych, lub do nadmiernego obciążenia podatkowego, w którym to przypadku interpretacja indywidualna prawa podatkowego zatwierdzająca tę drugą metodę nie przynosiłaby żadnej korzyści w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. |
| --- | --- |

(243)

W przypadku oszacowania ceny wolnorynkowej do celów cen transferowych zastosowanie metody stanowiącej drugie najlepsze rozwiązanie nie przynosi jednak systematycznie korzyści zintegrowanym grupom transgranicznym. W związku z tym w przypadku przyjęcia takiej metody, przy jednoczesnym stosowaniu serii nadmiernie ostrożnych parametrów, obliczane wynagrodzenie może jednak doprowadzić do wyniku, który, w tym konkretnym przypadku, będzie równy wynikowi opartemu na warunkach rynkowych, lub do nadmiernego obciążenia podatkowego, w którym to przypadku interpretacja indywidualna prawa podatkowego zatwierdzająca tę drugą metodę nie przynosiłaby żadnej korzyści w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

| (244) | W przypadku natomiast zachowania najodpowiedniejszej metody, jeżeli byłaby stosowana w połączeniu z nadmiernie korzystnymi parametrami, wynagrodzenie otrzymane dzięki tej metodzie może prowadzić do niedoszacowania należnego podatku podatnika i, co za tym idzie, przynieść mu korzyść w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. |
| --- | --- |

(244)

W przypadku natomiast zachowania najodpowiedniejszej metody, jeżeli byłaby stosowana w połączeniu z nadmiernie korzystnymi parametrami, wynagrodzenie otrzymane dzięki tej metodzie może prowadzić do niedoszacowania należnego podatku podatnika i, co za tym idzie, przynieść mu korzyść w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

| (245) | W decyzji o wszczęciu postępowania Komisja wyraziła swoje wątpliwości dotyczące faktu, że metoda MMTN może nie być najodpowiedniejszą metodą do celów określenia wynagrodzenia wolnorynkowego i, co za tym idzie, dochodu spółki FFT podlegającego opodatkowaniu. W odniesieniu do czterech pozostałych metod przedstawionych w wytycznych OECD w sprawie cen transferowych metoda MPCN jest metodą bardziej bezpośrednią i pozwoliłaby na określenie, jeżeli byłaby zastosowana, bardziej wiarygodnego wskaźnika zastępczego wyniku opartego na warunkach rynkowych. |
| --- | --- |

(245)

W decyzji o wszczęciu postępowania Komisja wyraziła swoje wątpliwości dotyczące faktu, że metoda MMTN może nie być najodpowiedniejszą metodą do celów określenia wynagrodzenia wolnorynkowego i, co za tym idzie, dochodu spółki FFT podlegającego opodatkowaniu. W odniesieniu do czterech pozostałych metod przedstawionych w wytycznych OECD w sprawie cen transferowych metoda MPCN jest metodą bardziej bezpośrednią i pozwoliłaby na określenie, jeżeli byłaby zastosowana, bardziej wiarygodnego wskaźnika zastępczego wyniku opartego na warunkach rynkowych.

| (246) | W świetle informacji przekazanych podczas formalnego postępowania wyjaśniającego Komisja przyjmuje jednak argument spółki FFT, zgodnie z którym metoda MPCN mogłaby nie być najodpowiedniejszą metodą w przypadku spółki FFT. Z informacji tych wynika, że spółka FFT zawiera transakcje z różnymi kontrahentami grupy Fiat, oraz że stosowane stopy procentowe, forma i termin wykupu przyznanych pożyczek oraz obligacje wyemitowane przez spółkę FFT różnią się, nawet jeżeli uprzywilejowanie odpowiadających instrumentów nie wydaje się różnić. W związku z tym, ponieważ stosowanie metody MPCN do celów cen transferowych wymagałoby znalezienia porównywalnych transakcji w odniesieniu do każdej pojedynczej pożyczki przyznanej przez spółkę FFT, wydaje się, że zastosowanie metody MMTN przez doradcę podatkowego w celu oszacowania wynagrodzenia wolnorynkowego w odniesieniu do funkcji sprawowanych przez spółkę FFT i do ponoszonego przez nią ryzyka jest odpowiednie. |
| --- | --- |

(246)

W świetle informacji przekazanych podczas formalnego postępowania wyjaśniającego Komisja przyjmuje jednak argument spółki FFT, zgodnie z którym metoda MPCN mogłaby nie być najodpowiedniejszą metodą w przypadku spółki FFT. Z informacji tych wynika, że spółka FFT zawiera transakcje z różnymi kontrahentami grupy Fiat, oraz że stosowane stopy procentowe, forma i termin wykupu przyznanych pożyczek oraz obligacje wyemitowane przez spółkę FFT różnią się, nawet jeżeli uprzywilejowanie odpowiadających instrumentów nie wydaje się różnić. W związku z tym, ponieważ stosowanie metody MPCN do celów cen transferowych wymagałoby znalezienia porównywalnych transakcji w odniesieniu do każdej pojedynczej pożyczki przyznanej przez spółkę FFT, wydaje się, że zastosowanie metody MMTN przez doradcę podatkowego w celu oszacowania wynagrodzenia wolnorynkowego w odniesieniu do funkcji sprawowanych przez spółkę FFT i do ponoszonego przez nią ryzyka jest odpowiednie.

| (247) | Zasadniczo Komisja przyznaje, że analiza cen transferowych dotycząca spółki FFT opiera się na zwrocie z kapitału własnego, który stanowi wskaźnik wyników dopuszczalny w przypadku sektora finansowego, oraz że funkcje pełnione przez spółkę FFT można porównać z funkcjami instytucji finansowych. Złożoność struktury aktywów i pasywów spółki FFT rzeczywiście potwierdza, ze spółka ta sprawuje funkcję transformacji terminów zapadalności, a także funkcję pośrednictwa finansowego, przy uwzględnieniu, że zwraca się ona w kierunku inwestycji zewnętrznych w celu zaspokojenia potrzeb grupy w zakresie finansowania (120). Komisja uważa zatem, że stosowanie metody MMTN do celów cen transferowych w przypadku spółki FFT stanowi właściwe rozwiązanie. |
| --- | --- |

(247)

Zasadniczo Komisja przyznaje, że analiza cen transferowych dotycząca spółki FFT opiera się na zwrocie z kapitału własnego, który stanowi wskaźnik wyników dopuszczalny w przypadku sektora finansowego, oraz że funkcje pełnione przez spółkę FFT można porównać z funkcjami instytucji finansowych. Złożoność struktury aktywów i pasywów spółki FFT rzeczywiście potwierdza, ze spółka ta sprawuje funkcję transformacji terminów zapadalności, a także funkcję pośrednictwa finansowego, przy uwzględnieniu, że zwraca się ona w kierunku inwestycji zewnętrznych w celu zaspokojenia potrzeb grupy w zakresie finansowania (120). Komisja uważa zatem, że stosowanie metody MMTN do celów cen transferowych w przypadku spółki FFT stanowi właściwe rozwiązanie.

120

7.2.2.5.   Wysokość kapitału własnego podlegającego wynagrodzeniu

Wysokość kapitału własnego podlegającego wynagrodzeniu

| (248) | O ile Komisja uznaje za właściwe zastosowanie metody MMTN przez doradcę podatkowego w przypadku spółki FFT, to uważa ona jednak, że wiele wybranych rozwiązań metodologicznych, parametrów i czynników korygujących [...] wybranych przez doradcę podatkowego przy stosowaniu metody nie jest odpowiednich do celów obliczenia podstawy opodatkowania spółki FFT w Luksemburgu. |
| --- | --- |

(248)

O ile Komisja uznaje za właściwe zastosowanie metody MMTN przez doradcę podatkowego w przypadku spółki FFT, to uważa ona jednak, że wiele wybranych rozwiązań metodologicznych, parametrów i czynników korygujących [...] wybranych przez doradcę podatkowego przy stosowaniu metody nie jest odpowiednich do celów obliczenia podstawy opodatkowania spółki FFT w Luksemburgu.

7.2.2.6.   Stosowanie hipotetycznych ustawowych funduszy własnych spółki FFT jako wskaźnika poziomu zysku

Stosowanie hipotetycznych ustawowych funduszy własnych spółki FFT jako wskaźnika poziomu zysku

| (249) | Komisja nie uważa, aby ustawowe fundusze własne wybrane przez doradcę podatkowego stanowiły odpowiedni wskaźnik poziomu zysku przy stosowaniu metody MMTN do celów oszacowania wynagrodzenia wolnorynkowego funkcji sprawowanych przez spółkę FFT. Komisja uważa raczej, że uwzględniając wybranie przez doradcę podatkowego metody MMTN związanej ze zwrotem z kapitału własnego szacowanym przy zastosowaniu modelu CAPM, należy zastosować księgowy kapitał własny jako wskaźnik poziomu zysku, do którego stosuje się zwrot z kapitału własnego w celu obliczenia tego wynagrodzenia, jeżeli poszukiwany wynik stanowi wiarygodny wskaźnik zastępczy wyniku opartego na warunkach rynkowych. |
| --- | --- |

(249)

Komisja nie uważa, aby ustawowe fundusze własne wybrane przez doradcę podatkowego stanowiły odpowiedni wskaźnik poziomu zysku przy stosowaniu metody MMTN do celów oszacowania wynagrodzenia wolnorynkowego funkcji sprawowanych przez spółkę FFT. Komisja uważa raczej, że uwzględniając wybranie przez doradcę podatkowego metody MMTN związanej ze zwrotem z kapitału własnego szacowanym przy zastosowaniu modelu CAPM, należy zastosować księgowy kapitał własny jako wskaźnik poziomu zysku, do którego stosuje się zwrot z kapitału własnego w celu obliczenia tego wynagrodzenia, jeżeli poszukiwany wynik stanowi wiarygodny wskaźnik zastępczy wyniku opartego na warunkach rynkowych.

| (250) | W bardziej szczegółowym ujęciu w celu dopilnowania, aby podstawa opodatkowania spółki FFT odzwierciedlała wiarygodny wskaźnik zastępczy wyniku opartego na warunkach rynkowych zgodnie z zasadą ceny rynkowej, metoda stosowana do obliczenia wynagrodzenia wolnorynkowego w przypadku sprawowanych funkcji musi być metodologicznie spójna z księgowego punktu widzenia, co nie ma miejsca w przypadku rozwiązania wybranego przez doradcę podatkowego. |
| --- | --- |

(250)

W bardziej szczegółowym ujęciu w celu dopilnowania, aby podstawa opodatkowania spółki FFT odzwierciedlała wiarygodny wskaźnik zastępczy wyniku opartego na warunkach rynkowych zgodnie z zasadą ceny rynkowej, metoda stosowana do obliczenia wynagrodzenia wolnorynkowego w przypadku sprawowanych funkcji musi być metodologicznie spójna z księgowego punktu widzenia, co nie ma miejsca w przypadku rozwiązania wybranego przez doradcę podatkowego.

| (251) | W sprawozdaniu w sprawie cen transferowych twierdzi się, że oszacowana podstawa opodatkowania spółki FFT składa się z dwóch elementów: „wynagrodzenia z tytułu ryzyka” i „wynagrodzenia z tytułu funkcji” (121). Doradca podatkowy określa pierwszy element, czyli wynagrodzenie z tytułu ryzyka spółki FFT, mnożąc oszacowany kapitał własny podlegający wynagrodzeniu, który otrzymano, obliczając hipotetyczne ustawowe fundusze własne spółki FFT w oparciu mutatis mutandis o regulacje kapitałowe Bazylea II (122), przez zwrot otrzymany z kapitału własnego oszacowanego na podstawie modelu CAPM. |
| --- | --- |

(251)

W sprawozdaniu w sprawie cen transferowych twierdzi się, że oszacowana podstawa opodatkowania spółki FFT składa się z dwóch elementów: „wynagrodzenia z tytułu ryzyka” i „wynagrodzenia z tytułu funkcji” (121). Doradca podatkowy określa pierwszy element, czyli wynagrodzenie z tytułu ryzyka spółki FFT, mnożąc oszacowany kapitał własny podlegający wynagrodzeniu, który otrzymano, obliczając hipotetyczne ustawowe fundusze własne spółki FFT w oparciu mutatis mutandis o regulacje kapitałowe Bazylea II (122), przez zwrot otrzymany z kapitału własnego oszacowanego na podstawie modelu CAPM.

121

mutatis mutandis

122

| (252) | Oszacowanie dokonane na podstawie modelu CAPM dotyczy jednak teoretycznej stopy wymaganej przy zwrocie z inwestycji w kapitał własny, a wartość beta stosowana do tego obliczenia opiera się na zmianach zwrotu z cen akcji spółki (lub zwrotów z kapitału własnego) (123). W związku z tym w ramach obliczenia na podstawie modelu CAPM otrzymuje się, ze względu na jego strukturę, zwrot z kapitału własnego a nie zwrot z jakichkolwiek innych rodzajów funduszy własnych, jak hipotetyczne ustawowe fundusze własne określone poprzez zastosowanie mutatis mutandis regulacji kapitałowych Bazylea II (124). |
| --- | --- |

(252)

Oszacowanie dokonane na podstawie modelu CAPM dotyczy jednak teoretycznej stopy wymaganej przy zwrocie z inwestycji w kapitał własny, a wartość beta stosowana do tego obliczenia opiera się na zmianach zwrotu z cen akcji spółki (lub zwrotów z kapitału własnego) (123). W związku z tym w ramach obliczenia na podstawie modelu CAPM otrzymuje się, ze względu na jego strukturę, zwrot z kapitału własnego a nie zwrot z jakichkolwiek innych rodzajów funduszy własnych, jak hipotetyczne ustawowe fundusze własne określone poprzez zastosowanie mutatis mutandis regulacji kapitałowych Bazylea II (124).

123

mutatis mutandis

124

| (253) | Zwrot z kapitału własnego stanowi wskaźnik rentowności. Fundusze własne wynagradza się przy pomocy zysku netto spółki, tzn. przychodów pomniejszonych o całkowite koszty ponoszone przez tę spółkę podczas prowadzenia jej działalności, lecz jednocześnie pomniejszone o całość kosztów finansowania uiszczanych przez wierzycieli. Taki zysk netto jest zatem zyskiem, który pozostaje spółce na wynagradzanie swoich akcjonariuszy i stanowi zwrot z kapitału własnego w postaci wypłat albo w postaci wzrostu wartości spółki. W trosce o spójność należy zatem zapewnić, aby zwrot z kapitału własnego był równy zyskowi netto w rozumieniu księgowym pozostałemu akcjonariuszom po odliczeniu wszystkich innych kosztów, podzielonemu przez wartość akcji w rozumieniu księgowym (czyli fundusze własne), które to akcje są wynagradzane z zysku. |
| --- | --- |

(253)

Zwrot z kapitału własnego stanowi wskaźnik rentowności. Fundusze własne wynagradza się przy pomocy zysku netto spółki, tzn. przychodów pomniejszonych o całkowite koszty ponoszone przez tę spółkę podczas prowadzenia jej działalności, lecz jednocześnie pomniejszone o całość kosztów finansowania uiszczanych przez wierzycieli. Taki zysk netto jest zatem zyskiem, który pozostaje spółce na wynagradzanie swoich akcjonariuszy i stanowi zwrot z kapitału własnego w postaci wypłat albo w postaci wzrostu wartości spółki. W trosce o spójność należy zatem zapewnić, aby zwrot z kapitału własnego był równy zyskowi netto w rozumieniu księgowym pozostałemu akcjonariuszom po odliczeniu wszystkich innych kosztów, podzielonemu przez wartość akcji w rozumieniu księgowym (czyli fundusze własne), które to akcje są wynagradzane z zysku.

| (254) | Niespójne jest natomiast uwzględnianie księgowego zysku netto spółki w celu wynagrodzenia ustawowych funduszy własnych jest niespójne. Ustawowe fundusze własne stanowią oszacowanie minimalnego poziomu kapitalizacji dokonane przez organ regulacyjny, który to poziom musi utrzymać bank lub inna instytucja finansowa; nie stanowią one same w sobie prawa do takiej samej proporcji zysków jednostki regulowanej. Ponadto instytucje finansowe muszą na stałe utrzymać ten poziom funduszy własnych, co faktycznie oznacza, że zasadniczo utrzymują one poziom wyższy od wymaganego poziomu ustawowych funduszy własnych, aby dysponować buforem antycyklicznym, pozwalającym na uniknięcie naruszania minimalnych wymogów w zakresie funduszy własnych w przypadku strat, które zmniejszają pozostające do dyspozycji fundusze własne. Cały kapitał własny powyżej wymaganego minimalnego poziomu należy w równym stopniu wynagrodzić z perspektywy inwestorów. |
| --- | --- |

(254)

Niespójne jest natomiast uwzględnianie księgowego zysku netto spółki w celu wynagrodzenia ustawowych funduszy własnych jest niespójne. Ustawowe fundusze własne stanowią oszacowanie minimalnego poziomu kapitalizacji dokonane przez organ regulacyjny, który to poziom musi utrzymać bank lub inna instytucja finansowa; nie stanowią one same w sobie prawa do takiej samej proporcji zysków jednostki regulowanej. Ponadto instytucje finansowe muszą na stałe utrzymać ten poziom funduszy własnych, co faktycznie oznacza, że zasadniczo utrzymują one poziom wyższy od wymaganego poziomu ustawowych funduszy własnych, aby dysponować buforem antycyklicznym, pozwalającym na uniknięcie naruszania minimalnych wymogów w zakresie funduszy własnych w przypadku strat, które zmniejszają pozostające do dyspozycji fundusze własne. Cały kapitał własny powyżej wymaganego minimalnego poziomu należy w równym stopniu wynagrodzić z perspektywy inwestorów.

| (255) | W związku z tym, aby zapewnić metodykę spójną z księgowego punktu widzenia, a zatem uzyskać wiarygodny wskaźnik zastępczy wyniku opartego na warunkach rynkowych, doradca podatkowy spółki FFT powinien był zastosować w odniesieniu do księgowego kapitału własnego spółki FFT zwrot z kapitału własnego obliczony przy zastosowaniu modelu CAPM. W poniższej tabeli poziome strzałki wskazują które podejścia byłyby spójne z metodycznego punktu widzenia; strzałka skośna ukazuje podejście stosowne przez doradcę podatkowego spółki FFT:



  Środki zwrotu
  Kapitał własny
  Stopa zwrotu z kapitału własnego (ROE) = kapitał własny MMSF
  oszacowana przez spółkę FFT przy pomocy modelu CAPM przy wartości β obliczonej na podstawie próby 66 spółek
  Kapitał własny MSSF
  dostępny w bilansie spółki FFT
  Wskaźnik zwrotu z kapitału skorygowanego o ryzyko (RAROC)
  = Zysk / Ustawowe fundusze własne Brak dostępnych szacunków
  Ustawowe fundusze własne zgodnie z regulacjami kapitałowymi Bazylea II
  wskaźnik ustawowych funduszy własnych, chociaż nieprawidłowo oszacowany, został dostarczony przez spółkę FFT |
| --- | --- |

(255)

W związku z tym, aby zapewnić metodykę spójną z księgowego punktu widzenia, a zatem uzyskać wiarygodny wskaźnik zastępczy wyniku opartego na warunkach rynkowych, doradca podatkowy spółki FFT powinien był zastosować w odniesieniu do księgowego kapitału własnego spółki FFT zwrot z kapitału własnego obliczony przy zastosowaniu modelu CAPM. W poniższej tabeli poziome strzałki wskazują które podejścia byłyby spójne z metodycznego punktu widzenia; strzałka skośna ukazuje podejście stosowne przez doradcę podatkowego spółki FFT:

Środki zwrotu

Kapitał własny

Stopa zwrotu z kapitału własnego (ROE) = kapitał własny MMSF

oszacowana przez spółkę FFT przy pomocy modelu CAPM przy wartości β obliczonej na podstawie próby 66 spółek

Kapitał własny MSSF

dostępny w bilansie spółki FFT

Wskaźnik zwrotu z kapitału skorygowanego o ryzyko (RAROC)

= Zysk / Ustawowe fundusze własne Brak dostępnych szacunków

Ustawowe fundusze własne zgodnie z regulacjami kapitałowymi Bazylea II

wskaźnik ustawowych funduszy własnych, chociaż nieprawidłowo oszacowany, został dostarczony przez spółkę FFT

| (256) | Przyjmując niespójną metodykę polegającą na zastosowaniu zwrotu z kapitału własnego do hipotetycznych ustawowych funduszy własnych spółki FFT, doradca podatkowy spółki FFT otrzymuje oszacowany poziom wynagrodzenia funkcji pełnionych przez spółkę FFT i ponoszonego przez nią ryzyka, który nie stanowi wiarygodnego wskaźnika zastępczego wyniku opartego na warunkach rynkowych. Jego brak spójności ma rzeczywiście istotny wpływ na wynagrodzenie spółki FFT podlegające opodatkowaniu w Luksemburgu. W 2011 r. kapitał własny spółki FFT podlegający opodatkowaniu wynosił 287,5 mln EUR, doradca podatkowy jako wskaźnik poziomu zysku przy stosowaniu metody MMTN wykorzystuje jednak hipotetyczne ustawowe fundusze własne spółki FFT w wysokości 28,5 mln EUR. Poprzez zastosowanie oszacowanego zwrotu z kapitału własnego, który doradca podatkowy otrzymuje poprzez zastosowanie modelu CAPM do hipotetycznych ustawowych funduszy własnych spółki FFT, a nie do kapitału własnego podlegającego opodatkowaniu, otrzymuje się wynagrodzenie spółki FFT podlegające opodatkowaniu podzielone przez dziesięć (125). Innymi słowy rozwiązania w zakresie metody wybrane przez doradcę podatkowego prowadzą do zmniejszenia podstawy opodatkowania spółki FFT w Luksemburgu w stosunku do spółek niezintegrowanych podatkowo, których dochody podlegające opodatkowaniu określa się na warunkach rynkowych. |
| --- | --- |

(256)

Przyjmując niespójną metodykę polegającą na zastosowaniu zwrotu z kapitału własnego do hipotetycznych ustawowych funduszy własnych spółki FFT, doradca podatkowy spółki FFT otrzymuje oszacowany poziom wynagrodzenia funkcji pełnionych przez spółkę FFT i ponoszonego przez nią ryzyka, który nie stanowi wiarygodnego wskaźnika zastępczego wyniku opartego na warunkach rynkowych. Jego brak spójności ma rzeczywiście istotny wpływ na wynagrodzenie spółki FFT podlegające opodatkowaniu w Luksemburgu. W 2011 r. kapitał własny spółki FFT podlegający opodatkowaniu wynosił 287,5 mln EUR, doradca podatkowy jako wskaźnik poziomu zysku przy stosowaniu metody MMTN wykorzystuje jednak hipotetyczne ustawowe fundusze własne spółki FFT w wysokości 28,5 mln EUR. Poprzez zastosowanie oszacowanego zwrotu z kapitału własnego, który doradca podatkowy otrzymuje poprzez zastosowanie modelu CAPM do hipotetycznych ustawowych funduszy własnych spółki FFT, a nie do kapitału własnego podlegającego opodatkowaniu, otrzymuje się wynagrodzenie spółki FFT podlegające opodatkowaniu podzielone przez dziesięć (125). Innymi słowy rozwiązania w zakresie metody wybrane przez doradcę podatkowego prowadzą do zmniejszenia podstawy opodatkowania spółki FFT w Luksemburgu w stosunku do spółek niezintegrowanych podatkowo, których dochody podlegające opodatkowaniu określa się na warunkach rynkowych.

125

| (257) | Biorąc pod uwagę, że poziom kapitału własnego spółki FFT można zaobserwować i że dzięki modelowi CAPM można otrzymać oszacowanie zwrotu z kapitału własnego, doradca podatkowy, stosując metodę MMTN, powinien był zastosować księgowy kapitał własny spółki FFT zamiast hipotetycznego poziomu ustawowych funduszy własnych w celu określenia podstawy opodatkowania spółki FFT w Luksemburgu zgodnie z zasadą ceny rynkowej. |
| --- | --- |

(257)

Biorąc pod uwagę, że poziom kapitału własnego spółki FFT można zaobserwować i że dzięki modelowi CAPM można otrzymać oszacowanie zwrotu z kapitału własnego, doradca podatkowy, stosując metodę MMTN, powinien był zastosować księgowy kapitał własny spółki FFT zamiast hipotetycznego poziomu ustawowych funduszy własnych w celu określenia podstawy opodatkowania spółki FFT w Luksemburgu zgodnie z zasadą ceny rynkowej.

| (258) | Komisja odrzuca argument wysunięty przez spółkę FFT w tym względzie, zgodnie z którym w celu określenia cen transferowych nie należy uwzględniać jej rzeczywistego poziomu kapitału własnego, gdyż poziom ten jest konsekwencją wcześniejszych decyzji (126). Z argumentu tego można wywnioskować, że poziom księgowego kapitału własnego spółki FFT byłby zawyżony ze względów historycznych i nie powinien w związku z tym podlegać wynagrodzeniu. Argument ten nie jest jednak zgodny z wymogami rynkowymi, gdyż poziom kapitału własnego poniżej optymalnej wartości nie będzie rentowny na konkurencyjnym rynku. Wynagradzanie kapitału własnego istotnie stanowi dla spółek większy koszt, niż wynagradzanie wierzytelności. W związku z tym jeżeli spółka prowadząca działalność w sytuacji wolnej konkurencji podlegałaby nadmiernej kapitalizacji z przyczyn historycznych, jak utrzymuje spółka FFT, zwracałaby swoim akcjonariuszom nadwyżkę kapitału własnego (np. poprzez odkup lub przydział akcji), gdyż fundusze te można byłoby skuteczniej wykorzystać w ramach innych projektów inwestycyjnych. Podczas obliczania podstawy opodatkowania spółek prowadzących działalność w sytuacji wolnej konkurencji spółki te są zobowiązane do wynagradzania całości kapitału własnego wnoszonego przez ich akcjonariuszy na poziomie, który można uznać za zgodny z wymogami rynkowymi. |
| --- | --- |

(258)

Komisja odrzuca argument wysunięty przez spółkę FFT w tym względzie, zgodnie z którym w celu określenia cen transferowych nie należy uwzględniać jej rzeczywistego poziomu kapitału własnego, gdyż poziom ten jest konsekwencją wcześniejszych decyzji (126). Z argumentu tego można wywnioskować, że poziom księgowego kapitału własnego spółki FFT byłby zawyżony ze względów historycznych i nie powinien w związku z tym podlegać wynagrodzeniu. Argument ten nie jest jednak zgodny z wymogami rynkowymi, gdyż poziom kapitału własnego poniżej optymalnej wartości nie będzie rentowny na konkurencyjnym rynku. Wynagradzanie kapitału własnego istotnie stanowi dla spółek większy koszt, niż wynagradzanie wierzytelności. W związku z tym jeżeli spółka prowadząca działalność w sytuacji wolnej konkurencji podlegałaby nadmiernej kapitalizacji z przyczyn historycznych, jak utrzymuje spółka FFT, zwracałaby swoim akcjonariuszom nadwyżkę kapitału własnego (np. poprzez odkup lub przydział akcji), gdyż fundusze te można byłoby skuteczniej wykorzystać w ramach innych projektów inwestycyjnych. Podczas obliczania podstawy opodatkowania spółek prowadzących działalność w sytuacji wolnej konkurencji spółki te są zobowiązane do wynagradzania całości kapitału własnego wnoszonego przez ich akcjonariuszy na poziomie, który można uznać za zgodny z wymogami rynkowymi.

126

| (259) | W wytycznych OECD w sprawie cen transferowych wskazano, że zwrot z kapitału może stanowić dobry wskaźnik poziomu zysku podczas stosowania metody MMTN w wysoce kapitałochłonnych działaniach (127). W tych samych wytycznych odsyła się również do „zainwestowanego kapitału” jako możliwego odpowiedniego wskaźnika poziomu zysku podczas stosowania metody MMTN (128). Chociaż w wytycznych OECD nie zdefiniowano w sposób bardziej szczegółowy pojęcia „zainwestowanego kapitału”, nie wydaje się, aby odpowiadało ono nazwie ustawowych funduszy własnych używanej w regulacjach kapitałowych Bazylea II lub pakiecie Bazylea III lub w odpowiednich wdrażających je dyrektywach. |
| --- | --- |

(259)

W wytycznych OECD w sprawie cen transferowych wskazano, że zwrot z kapitału może stanowić dobry wskaźnik poziomu zysku podczas stosowania metody MMTN w wysoce kapitałochłonnych działaniach (127). W tych samych wytycznych odsyła się również do „zainwestowanego kapitału” jako możliwego odpowiedniego wskaźnika poziomu zysku podczas stosowania metody MMTN (128). Chociaż w wytycznych OECD nie zdefiniowano w sposób bardziej szczegółowy pojęcia „zainwestowanego kapitału”, nie wydaje się, aby odpowiadało ono nazwie ustawowych funduszy własnych używanej w regulacjach kapitałowych Bazylea II lub pakiecie Bazylea III lub w odpowiednich wdrażających je dyrektywach.

127

128

| (260) | W okólniku nie określono również dokładniej kapitału, który miałby służyć jako wskaźnik poziomu zysku podczas stosowania metody MMTN (129). Rozróżniono w nim dwie możliwe podstawy wynagrodzenia funkcji w zakresie finansowania i funkcji związanych ze środkami pieniężnymi, tzn. wartość przyznanych kredytów i ilość aktywów podlegających zarządzaniu (130). Dokonując wyboru metody MMTN, której podstawę stanowią hipotetyczne ustawowe fundusze własne, spółka FFT nie decyduje się jednak na wynagrodzenie oparte bezpośrednio o wartość przyznanych kredytów, a aktywa podlegające zarządzaniu są aktywami będącymi w posiadami osób trzecich (np. organów zarządzających funduszami), której to funkcji spółka FFT zasadniczo nie wykonuje. |
| --- | --- |

(260)

W okólniku nie określono również dokładniej kapitału, który miałby służyć jako wskaźnik poziomu zysku podczas stosowania metody MMTN (129). Rozróżniono w nim dwie możliwe podstawy wynagrodzenia funkcji w zakresie finansowania i funkcji związanych ze środkami pieniężnymi, tzn. wartość przyznanych kredytów i ilość aktywów podlegających zarządzaniu (130). Dokonując wyboru metody MMTN, której podstawę stanowią hipotetyczne ustawowe fundusze własne, spółka FFT nie decyduje się jednak na wynagrodzenie oparte bezpośrednio o wartość przyznanych kredytów, a aktywa podlegające zarządzaniu są aktywami będącymi w posiadami osób trzecich (np. organów zarządzających funduszami), której to funkcji spółka FFT zasadniczo nie wykonuje.

129

130

| (261) | W każdym razie, jeżeli księgowy kapitał własny jest powszechnie stosowany w sektorze finansowym jako podstawa obliczania rentowności spółki, Komisja akceptuje fakt, że zasadniczo można wykorzystać inną podstawę kapitału, aby zastosować metodę MMTN do celów cen transferowych, o ile metoda prowadząca do uzyskania wartości wynagrodzenia transakcji wewnątrz grupy jest spójna. W konkretnym przypadku spółki FFT Komisja uważa jednak, że rozwiązanie przyjęte w tym względzie przez doradcę podatkowego, tj. uwzględnienie hipotetycznych ustawowych funduszy własnych spółki FFT, jest niewłaściwe do celów otrzymania wiarygodnego wskaźnika zastępczego wyniku opartego na warunkach rynkowych z przyczyn przedstawionych poniżej. |
| --- | --- |

(261)

W każdym razie, jeżeli księgowy kapitał własny jest powszechnie stosowany w sektorze finansowym jako podstawa obliczania rentowności spółki, Komisja akceptuje fakt, że zasadniczo można wykorzystać inną podstawę kapitału, aby zastosować metodę MMTN do celów cen transferowych, o ile metoda prowadząca do uzyskania wartości wynagrodzenia transakcji wewnątrz grupy jest spójna. W konkretnym przypadku spółki FFT Komisja uważa jednak, że rozwiązanie przyjęte w tym względzie przez doradcę podatkowego, tj. uwzględnienie hipotetycznych ustawowych funduszy własnych spółki FFT, jest niewłaściwe do celów otrzymania wiarygodnego wskaźnika zastępczego wyniku opartego na warunkach rynkowych z przyczyn przedstawionych poniżej.

| (262) | Po pierwsze, mając na uwadze, że spółka FFT nie jest regulowanym podmiotem finansowym, do którego mają zastosowanie regulacje kapitałowe Bazylea II, gdy stosuje się je wyłącznie do celów podatkowych, trudno jest zweryfikować ich zastosowanie w celu oszacowania hipotetycznych ustawowych funduszy własnych. W ramach regulacji kapitałowych Bazylea II określono bowiem wymagane ustawowe fundusze własne jako proporcję aktywów będących w posiadaniu podmiotów ważoną podstawowym ryzykiem każdego z tych aktywów. Konkretnie dokonywane w tym celu regulacyjnym ważenie ryzyka ciążącego na każdym z aktywów zależy w szczególności od ratingu kredytowego kontrahenta, lecz także od innych kryteriów ocenianych w odniesieniu do poszczególnych aktywów. Spoczywający na administracji obowiązek weryfikacji ważenia ryzyka ciążącego na każdym składniku aktywów wykracza poza ramy nadzoru ostrożnościowego, gdy ważenie to służy obliczeniu podstawy opodatkowania w celu określenia cen transferowych, nie zaś minimalnych wymogów w zakresie ustawowych funduszy własnych. Jest zatem mało prawdopodobne, aby organy podatkowe mogły z łatwością zweryfikować wyniki otrzymane w ramach tego działania i aby można je było uznać za wiarygodny wskaźnik zastępczy wyniku opartego na warunkach rynkowych zgodnie z zasadą ceny rynkowej. |
| --- | --- |

(262)

Po pierwsze, mając na uwadze, że spółka FFT nie jest regulowanym podmiotem finansowym, do którego mają zastosowanie regulacje kapitałowe Bazylea II, gdy stosuje się je wyłącznie do celów podatkowych, trudno jest zweryfikować ich zastosowanie w celu oszacowania hipotetycznych ustawowych funduszy własnych. W ramach regulacji kapitałowych Bazylea II określono bowiem wymagane ustawowe fundusze własne jako proporcję aktywów będących w posiadaniu podmiotów ważoną podstawowym ryzykiem każdego z tych aktywów. Konkretnie dokonywane w tym celu regulacyjnym ważenie ryzyka ciążącego na każdym z aktywów zależy w szczególności od ratingu kredytowego kontrahenta, lecz także od innych kryteriów ocenianych w odniesieniu do poszczególnych aktywów. Spoczywający na administracji obowiązek weryfikacji ważenia ryzyka ciążącego na każdym składniku aktywów wykracza poza ramy nadzoru ostrożnościowego, gdy ważenie to służy obliczeniu podstawy opodatkowania w celu określenia cen transferowych, nie zaś minimalnych wymogów w zakresie ustawowych funduszy własnych. Jest zatem mało prawdopodobne, aby organy podatkowe mogły z łatwością zweryfikować wyniki otrzymane w ramach tego działania i aby można je było uznać za wiarygodny wskaźnik zastępczy wyniku opartego na warunkach rynkowych zgodnie z zasadą ceny rynkowej.

| (263) | Po drugie, ponieważ zwrot z minimalnych ustawowych funduszy własnych nie jest wskaźnikiem wyników powszechnie stosowanym w sektorze finansowym, środki z tych zwrotów nie podlegają powszechnej analizie i nie są powszechnie dostępne (131). W związku z tym wszelkie wyniki otrzymane dzięki takiej podstawie kapitału pozwolą z pewnością na uzyskanie mniej wiarygodnego wskaźnika zastępczego wyniku opartego na warunkach rynkowych niż w przypadku zastosowania księgowego kapitału własnego jako wskaźnika poziomu zysku, do którego stosuje się zwrot z kapitału własnego zgodny z normami sektorowymi. |
| --- | --- |

(263)

Po drugie, ponieważ zwrot z minimalnych ustawowych funduszy własnych nie jest wskaźnikiem wyników powszechnie stosowanym w sektorze finansowym, środki z tych zwrotów nie podlegają powszechnej analizie i nie są powszechnie dostępne (131). W związku z tym wszelkie wyniki otrzymane dzięki takiej podstawie kapitału pozwolą z pewnością na uzyskanie mniej wiarygodnego wskaźnika zastępczego wyniku opartego na warunkach rynkowych niż w przypadku zastosowania księgowego kapitału własnego jako wskaźnika poziomu zysku, do którego stosuje się zwrot z kapitału własnego zgodny z normami sektorowymi.

131

| (264) | Po trzecie, 66 porównywalnych spółek wybranych przez doradcę podatkowego w celu oszacowania zwrotu z kapitału własnego przy zastosowaniu modelu CAPM wyraźnie nie jest właściwych do oszacowania średnich ustawowych funduszy własnych w sektorze lub wymaganego zwrotu z tychże funduszy własnych. Wiele z tych spółek nie jest bowiem podmiotami regulowanymi objętymi zakresem regulacji kapitałowych Bazylea (jak giełdy). W związku z tym spółki te nie mogłyby oszacować wymogów w zakresie ich ustawowych funduszy własnych i niemożliwe byłoby oszacowanie minimalnych wymogów regulacyjnych każdego podmiotu nieregulowanego wyłącznie na podstawie publicznie dostępnych informacji. |
| --- | --- |

(264)

Po trzecie, 66 porównywalnych spółek wybranych przez doradcę podatkowego w celu oszacowania zwrotu z kapitału własnego przy zastosowaniu modelu CAPM wyraźnie nie jest właściwych do oszacowania średnich ustawowych funduszy własnych w sektorze lub wymaganego zwrotu z tychże funduszy własnych. Wiele z tych spółek nie jest bowiem podmiotami regulowanymi objętymi zakresem regulacji kapitałowych Bazylea (jak giełdy). W związku z tym spółki te nie mogłyby oszacować wymogów w zakresie ich ustawowych funduszy własnych i niemożliwe byłoby oszacowanie minimalnych wymogów regulacyjnych każdego podmiotu nieregulowanego wyłącznie na podstawie publicznie dostępnych informacji.

| (265) | Ponadto przy zastosowaniu w niniejszej sprawie księgowego kapitału własnego jako wskaźnika poziomu zysku doradca podatkowy nie musiałby obliczać oddzielnego „wynagrodzenie z tytułu funkcji” stanowiącego drugi element szacowanej podstawy opodatkowania spółki FFT w Luksemburgu, które samo w sobie nie opiera się, jak się wydaje, na jakiejkolwiek solidnej metodzie, jak wyjaśniono w motywie 80 decyzji o wszczęciu postępowania. Wydaje się, że to, co doradca podatkowy spółki FFT nazywa w sprawozdaniu w sprawie cen transferowych „funduszami własnymi wykorzystywanymi do celów pełnienia funkcji” istotnie nie odpowiada żadnemu zwykłemu składnikowi funduszy własnych wykorzystywanych przy obliczaniu wymogów zwrotu w ramach wyceny rynkowej. Pojęcia tego nie zdefiniowano w sprawozdaniu w sprawie cen transferowych i nic nie wskazuje na to, aby takie ryzyko oparte na nazwie stosowanej przez doradcę podatkowego nie było pokryte przez którąś z kategorii ustawowych funduszy własnych, np. przez fundusze własne utrzymywane na pokrycie ryzyka operacyjnego, a w szczególności ryzyka związanego z procesem, o ile doradca podatkowy prawidłowo oszacowałby hipotetyczne ustawowe fundusze własne spółki FFT, co nie miało miejsca. Inne obawy związane z podziałem funduszy własnych na oddzielne składniki, w odniesieniu do których stosuje się różne poziomy zwrotu, aż do poziomu równego zero, omówiono szczegółowo poniżej w motywach 277–289. |
| --- | --- |

(265)

Ponadto przy zastosowaniu w niniejszej sprawie księgowego kapitału własnego jako wskaźnika poziomu zysku doradca podatkowy nie musiałby obliczać oddzielnego „wynagrodzenie z tytułu funkcji” stanowiącego drugi element szacowanej podstawy opodatkowania spółki FFT w Luksemburgu, które samo w sobie nie opiera się, jak się wydaje, na jakiejkolwiek solidnej metodzie, jak wyjaśniono w motywie 80 decyzji o wszczęciu postępowania. Wydaje się, że to, co doradca podatkowy spółki FFT nazywa w sprawozdaniu w sprawie cen transferowych „funduszami własnymi wykorzystywanymi do celów pełnienia funkcji” istotnie nie odpowiada żadnemu zwykłemu składnikowi funduszy własnych wykorzystywanych przy obliczaniu wymogów zwrotu w ramach wyceny rynkowej. Pojęcia tego nie zdefiniowano w sprawozdaniu w sprawie cen transferowych i nic nie wskazuje na to, aby takie ryzyko oparte na nazwie stosowanej przez doradcę podatkowego nie było pokryte przez którąś z kategorii ustawowych funduszy własnych, np. przez fundusze własne utrzymywane na pokrycie ryzyka operacyjnego, a w szczególności ryzyka związanego z procesem, o ile doradca podatkowy prawidłowo oszacowałby hipotetyczne ustawowe fundusze własne spółki FFT, co nie miało miejsca. Inne obawy związane z podziałem funduszy własnych na oddzielne składniki, w odniesieniu do których stosuje się różne poziomy zwrotu, aż do poziomu równego zero, omówiono szczegółowo poniżej w motywach 277–289.

| (266) | W związku z tym Komisja stwierdza, że kwestionowana interpretacja indywidualna prawa podatkowego odbiega od wyniku opartego na warunkach rynkowych, zgodnego z zasadą ceny rynkowej, ponieważ stanowi ona zatwierdzenie rozwiązania przyjętego przez doradcę podatkowego, tj. uwzględnienie hipotetycznych ustawowych funduszy własnych spółki FFT jako wskaźnika poziomu zysków w ramach stosowania metody MMTN, przy zastosowaniu do nich zwrotu z funduszy własnych oszacowanego na podstawie modelu CAPM, aby uzyskać część składową dochodów spółki FFT podlegającą opodatkowaniu w Luksemburgu. Biorąc pod uwagę, że to rozwiązanie metodologiczne pociąga za sobą zmniejszenie bieżących zobowiązań podatkowych spółki FFT w odniesieniu do ogólnego systemu opodatkowania podatkiem od osób prawnych w Luksemburgu względem spółek niezintegrowanych podatkowo, które zawierają transakcję na warunkach rynkowych (132), należy uznać, że poprzez kwestionowaną interpretację indywidualną prawa podatkowego spółce FFT przyznaje się selektywną korzyść w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. |
| --- | --- |

(266)

W związku z tym Komisja stwierdza, że kwestionowana interpretacja indywidualna prawa podatkowego odbiega od wyniku opartego na warunkach rynkowych, zgodnego z zasadą ceny rynkowej, ponieważ stanowi ona zatwierdzenie rozwiązania przyjętego przez doradcę podatkowego, tj. uwzględnienie hipotetycznych ustawowych funduszy własnych spółki FFT jako wskaźnika poziomu zysków w ramach stosowania metody MMTN, przy zastosowaniu do nich zwrotu z funduszy własnych oszacowanego na podstawie modelu CAPM, aby uzyskać część składową dochodów spółki FFT podlegającą opodatkowaniu w Luksemburgu. Biorąc pod uwagę, że to rozwiązanie metodologiczne pociąga za sobą zmniejszenie bieżących zobowiązań podatkowych spółki FFT w odniesieniu do ogólnego systemu opodatkowania podatkiem od osób prawnych w Luksemburgu względem spółek niezintegrowanych podatkowo, które zawierają transakcję na warunkach rynkowych (132), należy uznać, że poprzez kwestionowaną interpretację indywidualną prawa podatkowego spółce FFT przyznaje się selektywną korzyść w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

132

7.2.2.7.   Niespójne stosowanie regulacji kapitałowych Bazylea II w celu obliczenia kapitału

Niespójne stosowanie regulacji kapitałowych Bazylea II w celu obliczenia kapitału

| (267) | Ponadto, bez uszczerbku dla zastrzeżeń Komisji wobec zastosowania hipotetycznych ustawowych funduszy własnych spółki FFT w ramach stosowania metody MMTN, Komisja uważa również, że niespójny sposób, w jaki doradca podatkowy spółki FFT zastosował mutatis mutandis regulacje kapitałowe Bazylea II, aby uzyskać ten hipotetyczny poziom ustawowych funduszy własnych, stanowi selektywną korzyść dla spółki FFT w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, biorąc pod uwagę, że wynika z niego również obniżenie bieżących zobowiązań podatkowych spółki FFT w odniesieniu do ogólnego systemu opodatkowania podatkiem od osób prawnych w Luksemburgu względem spółek niezintegrowanych podatkowo, które zawierają transakcję na warunkach rynkowych. |
| --- | --- |

(267)

Ponadto, bez uszczerbku dla zastrzeżeń Komisji wobec zastosowania hipotetycznych ustawowych funduszy własnych spółki FFT w ramach stosowania metody MMTN, Komisja uważa również, że niespójny sposób, w jaki doradca podatkowy spółki FFT zastosował mutatis mutandis regulacje kapitałowe Bazylea II, aby uzyskać ten hipotetyczny poziom ustawowych funduszy własnych, stanowi selektywną korzyść dla spółki FFT w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, biorąc pod uwagę, że wynika z niego również obniżenie bieżących zobowiązań podatkowych spółki FFT w odniesieniu do ogólnego systemu opodatkowania podatkiem od osób prawnych w Luksemburgu względem spółek niezintegrowanych podatkowo, które zawierają transakcję na warunkach rynkowych.

mutatis mutandis

| (268) | Właściwe zastosowanie regulacji kapitałowych Bazylea II wymaga w pierwszej kolejności oszacowania aktywów ważonych ryzykiem spółki FFT, a następnie zastosowania do tego szacunku odpowiedniego współczynnika ustawowych funduszy własnych. W sprawozdaniu w sprawie cen transferowych doradca podatkowy spółki FFT zaniżył wartości obu elementów. |
| --- | --- |

(268)

Właściwe zastosowanie regulacji kapitałowych Bazylea II wymaga w pierwszej kolejności oszacowania aktywów ważonych ryzykiem spółki FFT, a następnie zastosowania do tego szacunku odpowiedniego współczynnika ustawowych funduszy własnych. W sprawozdaniu w sprawie cen transferowych doradca podatkowy spółki FFT zaniżył wartości obu elementów.

| (269) | Po pierwsze, hipotetyczne aktywa ważone ryzykiem spółki FFT nie zostały prawidłowo obliczone, ponieważ doradca podatkowy przypisuje aktywom wewnątrzgrupowym wagę ryzyka równą zero (133). Jak wyraźnie wynika z motywu 123, pożyczki wewnątrzgrupowe, stanowiące większość aktywów spółki FFT, nie są pozbawione ryzyka, w przeciwieństwie do twierdzeń Luksemburga i spółki FFT, i nic nie wskazuje na to, że pożyczki te są obarczone mniejszym ryzykiem niż pożyczki przyznawane przez banki. W każdym przypadku, biorąc pod uwagę na fakt, że w wewnętrznym dokumencie grupy Fiat dotyczącym polityki w zakresie cen transferowych ryzyko kredytowe i ryzyko kontrahenta spółki FFT określane są nie tyle jako nieistniejące, co „ograniczone”, waga ryzyka równa zero jest wyraźnie niewłaściwa. Ponadto hipotetyczne aktywa ważone ryzykiem spółki FFT nie zostały prawidłowo obliczone, biorąc pod uwagę, że ani Luksemburg, ani spółka FFT nigdy nie uzasadniły wagi ryzyka na poziomie 20 % w przypadku aktywów posiadanych przez osoby trzecie. |
| --- | --- |

(269)

Po pierwsze, hipotetyczne aktywa ważone ryzykiem spółki FFT nie zostały prawidłowo obliczone, ponieważ doradca podatkowy przypisuje aktywom wewnątrzgrupowym wagę ryzyka równą zero (133). Jak wyraźnie wynika z motywu 123, pożyczki wewnątrzgrupowe, stanowiące większość aktywów spółki FFT, nie są pozbawione ryzyka, w przeciwieństwie do twierdzeń Luksemburga i spółki FFT, i nic nie wskazuje na to, że pożyczki te są obarczone mniejszym ryzykiem niż pożyczki przyznawane przez banki. W każdym przypadku, biorąc pod uwagę na fakt, że w wewnętrznym dokumencie grupy Fiat dotyczącym polityki w zakresie cen transferowych ryzyko kredytowe i ryzyko kontrahenta spółki FFT określane są nie tyle jako nieistniejące, co „ograniczone”, waga ryzyka równa zero jest wyraźnie niewłaściwa. Ponadto hipotetyczne aktywa ważone ryzykiem spółki FFT nie zostały prawidłowo obliczone, biorąc pod uwagę, że ani Luksemburg, ani spółka FFT nigdy nie uzasadniły wagi ryzyka na poziomie 20 % w przypadku aktywów posiadanych przez osoby trzecie.

133

| (270) | Jeżeli zastosowano by średnią europejską wagę ryzyka dla aktywów banków na poziomie 36 % obowiązującym w 2010 r. jako właściwy czynnik porównawczy (134) (który był dostępny w czasie wydania kwestionowanej interpretacji indywidualnej) do całości aktywów spółki FFT w wysokości 14 827 674 000 EUR, aby określić możliwy właściwy poziom hipotetycznych aktywów ważonych ryzykiem spółki FFT, te hipotetyczne aktywa ważone ryzykiem wyniosłyby około 5 338 000 000 EUR. Jeżeli przyjęto by współczynnik wymogu w zakresie funduszy własnych na poziomie 8 %, przewidziany w regulacjach kapitałowych Bazylea II, jako poziom minimalnej kapitalizacji, spółka FFT musiałaby dysponować hipotetycznym minimalnym poziomem ustawowych funduszy własnych zgodnie z regulacjami kapitałowymi Bazylea II na kwotę około 427 mln EUR, a nie na minimalną kwotę 28,5 mln EUR oszacowaną przez doradcę podatkowego spółki FFT w sprawozdaniu w sprawie cen transferowych. |
| --- | --- |

(270)

Jeżeli zastosowano by średnią europejską wagę ryzyka dla aktywów banków na poziomie 36 % obowiązującym w 2010 r. jako właściwy czynnik porównawczy (134) (który był dostępny w czasie wydania kwestionowanej interpretacji indywidualnej) do całości aktywów spółki FFT w wysokości 14 827 674 000 EUR, aby określić możliwy właściwy poziom hipotetycznych aktywów ważonych ryzykiem spółki FFT, te hipotetyczne aktywa ważone ryzykiem wyniosłyby około 5 338 000 000 EUR. Jeżeli przyjęto by współczynnik wymogu w zakresie funduszy własnych na poziomie 8 %, przewidziany w regulacjach kapitałowych Bazylea II, jako poziom minimalnej kapitalizacji, spółka FFT musiałaby dysponować hipotetycznym minimalnym poziomem ustawowych funduszy własnych zgodnie z regulacjami kapitałowymi Bazylea II na kwotę około 427 mln EUR, a nie na minimalną kwotę 28,5 mln EUR oszacowaną przez doradcę podatkowego spółki FFT w sprawozdaniu w sprawie cen transferowych.

134

| (271) | Po drugie, w sprzeczności z regulacjami kapitałowymi Bazylea II stoi obliczenie ponoszonego przez spółkę FFT ryzyka kredytowego i ryzyka kontrahenta, którego dokonał doradca podatkowy, opierając się mutatis mutandis na regulacjach kapitałowych Bazylea II (135), na podstawie których banki mają obowiązek posiadania funduszy własnych proporcjonalnych do ich aktywów ważonych ryzykiem. Aby ustalić wysokość funduszy własnych spółki FFT narażonych na ryzyko w ramach analizy cen transferowych, doradca podatkowy spółki FFT zastosował współczynnika wymogu w zakresie funduszy własnych na poziomie 6 % w celu obliczenia tych czynników ryzyka, podczas gdy właściwy współczynnik przewidziany w regulacjach kapitałowych Bazylea II wynosi 8 %. |
| --- | --- |

(271)

Po drugie, w sprzeczności z regulacjami kapitałowymi Bazylea II stoi obliczenie ponoszonego przez spółkę FFT ryzyka kredytowego i ryzyka kontrahenta, którego dokonał doradca podatkowy, opierając się mutatis mutandis na regulacjach kapitałowych Bazylea II (135), na podstawie których banki mają obowiązek posiadania funduszy własnych proporcjonalnych do ich aktywów ważonych ryzykiem. Aby ustalić wysokość funduszy własnych spółki FFT narażonych na ryzyko w ramach analizy cen transferowych, doradca podatkowy spółki FFT zastosował współczynnika wymogu w zakresie funduszy własnych na poziomie 6 % w celu obliczenia tych czynników ryzyka, podczas gdy właściwy współczynnik przewidziany w regulacjach kapitałowych Bazylea II wynosi 8 %.

mutatis mutandis

135

| (272) | W odpowiedzi na obawy wyrażone przez Komisję odnośnie do tej kwestii w decyzji o wszczęciu postępowania (136), spółka FFT uzasadniła współczynnik wynoszący 6 %, odwołując się do dokonanej we Włoszech transpozycji wymogu w odniesieniu do instytucji finansowych niebędących bankami (137). Spółka FFT nie przedstawiła jednak żadnego innego odniesienia do tej transpozycji i nie wyjaśniła również, dlaczego transpozycja dokonana przez prawodawcę włoskiego miałaby mieć zastosowanie w Luksemburgu bądź miałaby być wykorzystana jako punkt odniesienia. |
| --- | --- |

(272)

W odpowiedzi na obawy wyrażone przez Komisję odnośnie do tej kwestii w decyzji o wszczęciu postępowania (136), spółka FFT uzasadniła współczynnik wynoszący 6 %, odwołując się do dokonanej we Włoszech transpozycji wymogu w odniesieniu do instytucji finansowych niebędących bankami (137). Spółka FFT nie przedstawiła jednak żadnego innego odniesienia do tej transpozycji i nie wyjaśniła również, dlaczego transpozycja dokonana przez prawodawcę włoskiego miałaby mieć zastosowanie w Luksemburgu bądź miałaby być wykorzystana jako punkt odniesienia.

136

137

| (273) | Ponadto, chociaż w ramach regulacji kapitałowych Bazylea II w przypadku funduszy własnych kategorii 2 można zastosować połowę wymogu wynoszącego 8 %, wydaje się, że spółka FFT nie posiada tego rodzaju funduszy własnych, które można by wykorzystać do celów regulacyjnych, jeżeli wymóg ten zostałby zastosowany. Wobec braku innych kwalifikowalnych form dostępnego kapitału, te 8 % należało pokryć z kapitału własnego. |
| --- | --- |

(273)

Ponadto, chociaż w ramach regulacji kapitałowych Bazylea II w przypadku funduszy własnych kategorii 2 można zastosować połowę wymogu wynoszącego 8 %, wydaje się, że spółka FFT nie posiada tego rodzaju funduszy własnych, które można by wykorzystać do celów regulacyjnych, jeżeli wymóg ten zostałby zastosowany. Wobec braku innych kwalifikowalnych form dostępnego kapitału, te 8 % należało pokryć z kapitału własnego.

| (274) | Komisja podtrzymuje zatem swoje stanowisko, zgodnie z którym współczynnik odpowiadający wymogowi w zakresie funduszy własnych w ramach regulacji kapitałowych Bazylea II wynosi 8 % oraz że zastosowanie przez doradcę podatkowego współczynnika wynoszącego 6 % i zatwierdzenie go przez organy podatkowe Luksemburga podważa wniosek sformułowany w kwestionowanej interpretacji indywidualnej, że przypisanie zysków spółce FFT wynikające z interpretacji stanowi wiarygodny wskaźnik zastępczy wyniku opartego na warunkach rynkowych zgodnie z zasadą ceny rynkowej. |
| --- | --- |

(274)

Komisja podtrzymuje zatem swoje stanowisko, zgodnie z którym współczynnik odpowiadający wymogowi w zakresie funduszy własnych w ramach regulacji kapitałowych Bazylea II wynosi 8 % oraz że zastosowanie przez doradcę podatkowego współczynnika wynoszącego 6 % i zatwierdzenie go przez organy podatkowe Luksemburga podważa wniosek sformułowany w kwestionowanej interpretacji indywidualnej, że przypisanie zysków spółce FFT wynikające z interpretacji stanowi wiarygodny wskaźnik zastępczy wyniku opartego na warunkach rynkowych zgodnie z zasadą ceny rynkowej.

| (275) | Ponadto, jeżeli chodzi o obliczanie ryzyka operacyjnego dokonane przez doradcę podatkowego, o ile Komisja na podstawie wyjaśnień przedstawionych przez spółkę FFT (138) i przez Luksemburg (139) przyjmuje zastosowanie wartości 15 %, podstawa, do której stosuje się tę marżę wynoszącą 15 %, nie odpowiada prawidłowym szacunkom rocznych dochodów brutto spółki FFT. Doradca podatkowy spółki FFT stosuje tę wartość procentową tylko do dochodu netto pochodzącego z depozytów bankowych i z pożyczek (140), co nie jest zgodne z metodyką przedstawianą przez Luksemburg (141), podczas gdy w obliczeniu rocznego dochodu brutto pominięto wszelką działalność wewnątrzgrupową. Pożyczki i depozyty w bankach stanowią jednak tylko niewielką część aktywów i pasywów spółki FFT. |
| --- | --- |

(275)

Ponadto, jeżeli chodzi o obliczanie ryzyka operacyjnego dokonane przez doradcę podatkowego, o ile Komisja na podstawie wyjaśnień przedstawionych przez spółkę FFT (138) i przez Luksemburg (139) przyjmuje zastosowanie wartości 15 %, podstawa, do której stosuje się tę marżę wynoszącą 15 %, nie odpowiada prawidłowym szacunkom rocznych dochodów brutto spółki FFT. Doradca podatkowy spółki FFT stosuje tę wartość procentową tylko do dochodu netto pochodzącego z depozytów bankowych i z pożyczek (140), co nie jest zgodne z metodyką przedstawianą przez Luksemburg (141), podczas gdy w obliczeniu rocznego dochodu brutto pominięto wszelką działalność wewnątrzgrupową. Pożyczki i depozyty w bankach stanowią jednak tylko niewielką część aktywów i pasywów spółki FFT.

138

139

140

141

brutto

| (276) | Podsumowując, Komisja stwierdza, że nawet jeżeli w ramach stosowania metody MMTN przyjmie się hipotetyczne minimalne ustawowe fundusze własne spółki FFT jako wskaźnik poziomu zysków, doradca podatkowy zaniżył te fundusze własne, stosując do aktywów arbitralny i niski czynnik wagi ryzyka (z wyłączeniem większości aktywów z ważenia ryzyka), stosując współczynnik niższy od wartości minimalnej zalecanej w ramach regulacji kapitałowych Bazylea II oraz nie uwzględniając w rocznym dochodzie brutto spółki FFT dochodu uzyskanego z aktywów i pasywów grupy. W związku z tym Komisja stwierdza, że kwestionowana interpretacja indywidualna prawa podatkowego, zatwierdzając te rozwiązania, odbiega od wyniku opartego na warunkach rynkowych, zgodnego z zasadą ceny rynkowej. Biorąc pod uwagę, że rozwiązania te pociągają za sobą zmniejszenie bieżących zobowiązań podatkowych spółki FFT w odniesieniu do ogólnego systemu opodatkowania podatkiem od osób prawnych w Luksemburgu względem spółek niezintegrowanych podatkowo, które zawierają transakcję na warunkach rynkowych, należy uznać, że poprzez kwestionowaną interpretację indywidualną prawa podatkowego spółce FFT przyznaje się selektywną korzyść w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. |
| --- | --- |

(276)

Podsumowując, Komisja stwierdza, że nawet jeżeli w ramach stosowania metody MMTN przyjmie się hipotetyczne minimalne ustawowe fundusze własne spółki FFT jako wskaźnik poziomu zysków, doradca podatkowy zaniżył te fundusze własne, stosując do aktywów arbitralny i niski czynnik wagi ryzyka (z wyłączeniem większości aktywów z ważenia ryzyka), stosując współczynnik niższy od wartości minimalnej zalecanej w ramach regulacji kapitałowych Bazylea II oraz nie uwzględniając w rocznym dochodzie brutto spółki FFT dochodu uzyskanego z aktywów i pasywów grupy. W związku z tym Komisja stwierdza, że kwestionowana interpretacja indywidualna prawa podatkowego, zatwierdzając te rozwiązania, odbiega od wyniku opartego na warunkach rynkowych, zgodnego z zasadą ceny rynkowej. Biorąc pod uwagę, że rozwiązania te pociągają za sobą zmniejszenie bieżących zobowiązań podatkowych spółki FFT w odniesieniu do ogólnego systemu opodatkowania podatkiem od osób prawnych w Luksemburgu względem spółek niezintegrowanych podatkowo, które zawierają transakcję na warunkach rynkowych, należy uznać, że poprzez kwestionowaną interpretację indywidualną prawa podatkowego spółce FFT przyznaje się selektywną korzyść w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

7.2.2.8.   Nieprawidłowe odliczenia zastosowane do funduszy własnych podlegających wynagrodzeniu

Nieprawidłowe odliczenia zastosowane do funduszy własnych podlegających wynagrodzeniu

| (277) | Doradca podatkowy nie tylko zaniża hipotetyczne ustawowe fundusze własne spółki FFT, lecz także stosuje szereg odliczeń do pozostałego kapitału własnego spółki FFT, które odbiegają od wyniku opartego na warunkach rynkowych. Jak wynika z tabeli 2, aby uzyskać kwotę, którą doradca podatkowy nazywa „funduszami własnymi pokrywającymi pełnione funkcje”, odejmuje się pozostały kapitał własny spółki FFT pomniejszony o niedoszacowane hipotetyczne ustawowe fundusze własne od tego, co doradca podatkowy nazywa „funduszami własnymi pokrywającymi inwestycje finansowe w spółkach FFNA i FFC”. Jeżeli poprawnie oszacowano by hipotetyczne ustawowe fundusze własne spółki FFT, jest jednak prawdopodobne, że kapitał własny nie przewyższałby ustawowych funduszy własnych (142). W związku z tym żadna z tych dwóch części składowych szacowanych funduszy własnych nie miałaby zastosowania. |
| --- | --- |

(277)

Doradca podatkowy nie tylko zaniża hipotetyczne ustawowe fundusze własne spółki FFT, lecz także stosuje szereg odliczeń do pozostałego kapitału własnego spółki FFT, które odbiegają od wyniku opartego na warunkach rynkowych. Jak wynika z tabeli 2, aby uzyskać kwotę, którą doradca podatkowy nazywa „funduszami własnymi pokrywającymi pełnione funkcje”, odejmuje się pozostały kapitał własny spółki FFT pomniejszony o niedoszacowane hipotetyczne ustawowe fundusze własne od tego, co doradca podatkowy nazywa „funduszami własnymi pokrywającymi inwestycje finansowe w spółkach FFNA i FFC”. Jeżeli poprawnie oszacowano by hipotetyczne ustawowe fundusze własne spółki FFT, jest jednak prawdopodobne, że kapitał własny nie przewyższałby ustawowych funduszy własnych (142). W związku z tym żadna z tych dwóch części składowych szacowanych funduszy własnych nie miałaby zastosowania.

142

| (278) | Niezależnie od tego spostrzeżenia uwagi Komisja uważa również, że decyzja doradcy podatkowego o wydzieleniu części składowej funduszy własnych zwanej „funduszami własnymi pokrywającymi inwestycje finansowe w spółkach FFNA i FFC” oraz przypisaniu jej zerowego wynagrodzenia do celów oszacowania podstawy opodatkowania spółki FFT jest niewłaściwa (143), ponieważ prowadzi do zmniejszenia bieżących zobowiązań podatkowych spółki FFT w odniesieniu do ogólnego systemu opodatkowania podatkiem od osób prawnych w Luksemburgu względem spółek niezintegrowanych podatkowo, które zawierają transakcję na warunkach rynkowych. |
| --- | --- |

(278)

Niezależnie od tego spostrzeżenia uwagi Komisja uważa również, że decyzja doradcy podatkowego o wydzieleniu części składowej funduszy własnych zwanej „funduszami własnymi pokrywającymi inwestycje finansowe w spółkach FFNA i FFC” oraz przypisaniu jej zerowego wynagrodzenia do celów oszacowania podstawy opodatkowania spółki FFT jest niewłaściwa (143), ponieważ prowadzi do zmniejszenia bieżących zobowiązań podatkowych spółki FFT w odniesieniu do ogólnego systemu opodatkowania podatkiem od osób prawnych w Luksemburgu względem spółek niezintegrowanych podatkowo, które zawierają transakcję na warunkach rynkowych.

143

| (279) | Tytułem wstępu należy zauważyć, że nie jest jasne, czy oddzielenie przez doradcę podatkowego dwóch części składowych kapitału własnego jest rzekomym zastosowaniem regulacji kapitałowych Bazylea II lub czy odliczenie przez doradcę finansowego udziałów kapitałowych w spółkach FFNA i FFC było korektą ad hoc, przy czym udziały te doradca podatkowy odliczyłby także od kapitału własnego spółki FFT w celu obliczenia podstawy opodatkowania spółki FFT, gdyby prawidłowo wybrał księgowy kapitał własny spółki FFT jako wskaźnik poziomu zysku podczas stosowania metody MMTN. Jak wyjaśniono w motywie 238, ten stan rzeczy wynika z tego, że przy podziale kapitału własnego spółki FFT na trzy części składowe doradca podatkowy nie opiera się, jak się wydaje, na żadnej powszechnie stosowanej metodyce (144). |
| --- | --- |

(279)

Tytułem wstępu należy zauważyć, że nie jest jasne, czy oddzielenie przez doradcę podatkowego dwóch części składowych kapitału własnego jest rzekomym zastosowaniem regulacji kapitałowych Bazylea II lub czy odliczenie przez doradcę finansowego udziałów kapitałowych w spółkach FFNA i FFC było korektą ad hoc, przy czym udziały te doradca podatkowy odliczyłby także od kapitału własnego spółki FFT w celu obliczenia podstawy opodatkowania spółki FFT, gdyby prawidłowo wybrał księgowy kapitał własny spółki FFT jako wskaźnik poziomu zysku podczas stosowania metody MMTN. Jak wyjaśniono w motywie 238, ten stan rzeczy wynika z tego, że przy podziale kapitału własnego spółki FFT na trzy części składowe doradca podatkowy nie opiera się, jak się wydaje, na żadnej powszechnie stosowanej metodyce (144).

ad hoc

144

| (280) | W każdym razie z przyczyn przedstawionych w motywach 281–290 niewłaściwe jest przypisanie przez doradcę podatkowego wynagrodzenia równego zero do części składowej kapitału własnego spółki FFT zwanej „funduszami własnymi pokrywającymi inwestycje finansowe w spółkach FFNA i FFC”. Biorąc pod uwagę, że rozwiązanie to prowadzi faktycznie do nieuzasadnionego zmniejszenia kapitału własnego podlegającego wynagrodzeniu, a więc również podstawy opodatkowania spółki FFT do celów podatkowych, nie można uznać, że jakakolwiek metodyka dotycząca cen transferowych oparta na tym rozwiązaniu prowadzi do uzyskania wiarygodnego wskaźnika zastępczego wyniku opartego na warunkach rynkowych, zgodnego z zasadą ceny rynkowej. |
| --- | --- |

(280)

W każdym razie z przyczyn przedstawionych w motywach 281–290 niewłaściwe jest przypisanie przez doradcę podatkowego wynagrodzenia równego zero do części składowej kapitału własnego spółki FFT zwanej „funduszami własnymi pokrywającymi inwestycje finansowe w spółkach FFNA i FFC”. Biorąc pod uwagę, że rozwiązanie to prowadzi faktycznie do nieuzasadnionego zmniejszenia kapitału własnego podlegającego wynagrodzeniu, a więc również podstawy opodatkowania spółki FFT do celów podatkowych, nie można uznać, że jakakolwiek metodyka dotycząca cen transferowych oparta na tym rozwiązaniu prowadzi do uzyskania wiarygodnego wskaźnika zastępczego wyniku opartego na warunkach rynkowych, zgodnego z zasadą ceny rynkowej.

| (281) | Po pierwsze, argumenty Luksemburga, które dotyczą możliwości odliczenia udziałów w innych instytucjach kredytowych na podstawie regulacji kapitałowych Bazylea II, nie mają zastosowania w przypadku spółki FFT (145). Przyczyną tego stanu rzeczy jest nie tylko, jak wskazano w motywie 262, fakt, że spółka FFT nie jest podmiotem regulowanym, lecz także fakt, że ustępy tych regulacji, do których odwołują się Luksemburg i spółka FFT, mają zastosowanie do jednostek niepodlegających konsolidacji, podczas gdy w niniejszej sprawie spółki FFNA i FFC stanowią jednostki podlegające konsolidacji. Jak wyjaśniono w motywie 112, spółka FFT składa bowiem w Luksemburgu skonsolidowane sprawozdania finansowe. Zasadniczo skonsolidowane fundusze własne byłyby wyższe od funduszy własnych ujętych w nieskonsolidowanych sprawozdaniach finansowych spółki FFT przed zastosowaniem wszelkich odliczeń udziałów. W związku z tym, jeżeli Luksemburg i Fiat zastosowałyby odliczenia ustawowe w sposób prawidłowy i systematyczny, szacowana wartość kapitału własnego, do której zastosowano by zwrot kapitału własnego, byłaby wyższa i w rezultacie wyższa byłaby również podstawa opodatkowania spółki FFT w Luksemburgu, która wynika z tej wartości. |
| --- | --- |

(281)

Po pierwsze, argumenty Luksemburga, które dotyczą możliwości odliczenia udziałów w innych instytucjach kredytowych na podstawie regulacji kapitałowych Bazylea II, nie mają zastosowania w przypadku spółki FFT (145). Przyczyną tego stanu rzeczy jest nie tylko, jak wskazano w motywie 262, fakt, że spółka FFT nie jest podmiotem regulowanym, lecz także fakt, że ustępy tych regulacji, do których odwołują się Luksemburg i spółka FFT, mają zastosowanie do jednostek niepodlegających konsolidacji, podczas gdy w niniejszej sprawie spółki FFNA i FFC stanowią jednostki podlegające konsolidacji. Jak wyjaśniono w motywie 112, spółka FFT składa bowiem w Luksemburgu skonsolidowane sprawozdania finansowe. Zasadniczo skonsolidowane fundusze własne byłyby wyższe od funduszy własnych ujętych w nieskonsolidowanych sprawozdaniach finansowych spółki FFT przed zastosowaniem wszelkich odliczeń udziałów. W związku z tym, jeżeli Luksemburg i Fiat zastosowałyby odliczenia ustawowe w sposób prawidłowy i systematyczny, szacowana wartość kapitału własnego, do której zastosowano by zwrot kapitału własnego, byłaby wyższa i w rezultacie wyższa byłaby również podstawa opodatkowania spółki FFT w Luksemburgu, która wynika z tej wartości.

145

| (282) | Po drugie, w bardziej ogólnym ujęciu i w odniesieniu do odliczeń zastosowanych do kapitału własnego w ramach regulacji kapitałowych Bazylea II oraz w ramach oszacowania księgowego kapitału własnego spółki FFT, Komisja nie dopuszcza argumentu Luksemburga, że wykup udziałów przez spółkę FFT finansowany był w całości z kapitału własnego (146), co stanowiło sposób finansowania oznaczający automatycznie, że funduszy tych nie można było wykorzystać do pokrycia innych czynników ryzyka przyjętego przez spółkę FFT. Bez względu na to, czy chodzi o kapitał własny czy o zadłużenie ujęte w pasywach bilansu, źródła finansowania nie są przyporządkowane do identyfikowalnego składnika aktywów, chyba że zgodnie z przepisami szczegółowymi pasywa wiążą się z konkretnym składnikiem aktywów lub zbiorem składników aktywów (jak ma to miejsce w przypadku obligacji zabezpieczonych hipoteką). Jeżeli do pasywów spółki nie przyporządkowano żadnej szczególnej wierzytelności, kapitał i pasywa uczestniczą łącznie w finansowaniu aktywów spółki. W przypadku niewypłacalności fundusze te byłoby również dostępne w celu pokrycia strat generowanych przez aktywa spółki FFT, w przeciwieństwie do przedstawionego wyżej argumentu Luksemburga. Fakt, że kwoty odliczone od kapitału własnego spółki FFT, wskazane w sprawozdaniu w sprawie cen transferowych, odpowiadają cenie wykupu spółek FFNA i FFC (147) nie ma żadnego wpływu na fakt, że źródeł finansowania nie można co do zasady przypisać do poszczególnych aktywów, co pozostaje prawdą w odniesieniu do jakiekolwiek kwoty udziału kapitałowego. Kapitał własny spółki FFT jest dostępny w całości w celu podtrzymania wypłacalności spółki FFT i należy go wynagradzać w całości w zależności od ryzyka powiązanego z aktywami spółki FFT. |
| --- | --- |

(282)

Po drugie, w bardziej ogólnym ujęciu i w odniesieniu do odliczeń zastosowanych do kapitału własnego w ramach regulacji kapitałowych Bazylea II oraz w ramach oszacowania księgowego kapitału własnego spółki FFT, Komisja nie dopuszcza argumentu Luksemburga, że wykup udziałów przez spółkę FFT finansowany był w całości z kapitału własnego (146), co stanowiło sposób finansowania oznaczający automatycznie, że funduszy tych nie można było wykorzystać do pokrycia innych czynników ryzyka przyjętego przez spółkę FFT. Bez względu na to, czy chodzi o kapitał własny czy o zadłużenie ujęte w pasywach bilansu, źródła finansowania nie są przyporządkowane do identyfikowalnego składnika aktywów, chyba że zgodnie z przepisami szczegółowymi pasywa wiążą się z konkretnym składnikiem aktywów lub zbiorem składników aktywów (jak ma to miejsce w przypadku obligacji zabezpieczonych hipoteką). Jeżeli do pasywów spółki nie przyporządkowano żadnej szczególnej wierzytelności, kapitał i pasywa uczestniczą łącznie w finansowaniu aktywów spółki. W przypadku niewypłacalności fundusze te byłoby również dostępne w celu pokrycia strat generowanych przez aktywa spółki FFT, w przeciwieństwie do przedstawionego wyżej argumentu Luksemburga. Fakt, że kwoty odliczone od kapitału własnego spółki FFT, wskazane w sprawozdaniu w sprawie cen transferowych, odpowiadają cenie wykupu spółek FFNA i FFC (147) nie ma żadnego wpływu na fakt, że źródeł finansowania nie można co do zasady przypisać do poszczególnych aktywów, co pozostaje prawdą w odniesieniu do jakiekolwiek kwoty udziału kapitałowego. Kapitał własny spółki FFT jest dostępny w całości w celu podtrzymania wypłacalności spółki FFT i należy go wynagradzać w całości w zależności od ryzyka powiązanego z aktywami spółki FFT.

146

147

| (283) | W każdym razie wydaje się, że sprawozdania roczne spółki FFT nie potwierdzają twierdzenia Luksemburga, że te transakcje nabycia finansowano z kapitału własnego, jeżeli twierdzenie to oznacza, że grupa zapewniła spółce FFT dodatkowy kapitał własny w celu nabycia spółek FFNA i FFC. Poziom funduszy własnych spółki FFT (a więc kapitału zakładowego i zapasowego) wynosił w 2010 r., a więc przed nabyciem, 286 000 000 EUR, a w 2011 r., a więc po nabyciu, utrzymał się na poziomie 287 000 000 EUR. |
| --- | --- |

(283)

W każdym razie wydaje się, że sprawozdania roczne spółki FFT nie potwierdzają twierdzenia Luksemburga, że te transakcje nabycia finansowano z kapitału własnego, jeżeli twierdzenie to oznacza, że grupa zapewniła spółce FFT dodatkowy kapitał własny w celu nabycia spółek FFNA i FFC. Poziom funduszy własnych spółki FFT (a więc kapitału zakładowego i zapasowego) wynosił w 2010 r., a więc przed nabyciem, 286 000 000 EUR, a w 2011 r., a więc po nabyciu, utrzymał się na poziomie 287 000 000 EUR.

| (284) | Luksemburg stwierdza również, że z podatkowego punktu widzenia w Luksemburgu nie można odliczyć kosztów wynikających z udziałów kapitałowych oraz że dywidendy nie podlegają opodatkowaniu (148). Biorąc pod uwagę, że udziały w spółkach FFNA i FFC wynagradza się poprzez dywidendy, nie można ich opodatkować i uwzględnić w wycenie pełnionych funkcji i przyjętego ryzyka (149). Argument ten także należy oddalić, tak jak podobny argument spółki FFT (150). Komisja stwierdza w tym względzie, że spółki FFNA i FFC nie wypłaciły żadnych dywidend podczas okresu stosowania kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego. Jeżeli jedna z tych spółek wypłaciłby jednak dywidendy, w żaden sposób nie zmieniłoby to obliczenia wynagrodzenia spółki FFT podlegającego opodatkowaniu, biorąc pod uwagę, że doradca podatkowy ustalił to wynagrodzenie poprzez zastosowanie metody MMTN do kapitału własnego. Metoda MMTN jest opartą na zyskach metodą transakcyjną, którą stosuje się na poziomie kapitału własnego do funkcji związanych ze środkami pieniężnymi pełnionych przez spółkę FFT. Jeżeli doradca podatkowy spółki FFT zastosowałby raczej metodę MPCN w celu ustalenia cen transferowych, w obliczeniu wynagrodzenia spółki FFT podlegającego opodatkowaniu istotne byłyby transakcje indywidualne lub przepływ wynagrodzenia, takie jak indywidualne pożyczki lub, w przypadku FFT, wypłacanie dywidend. Metoda MPCN polega bowiem na ustalaniu cen indywidualnych transakcji, podczas gdy metoda MMTN ma na celu oszacowanie rentowności danej funkcji. Z przyczyn wskazanych w motywie 161 doradca podatkowy spółki FFT uznał jednak, że metoda MMTN jest właściwszą metodą w przypadku spółki FFT. Kładąc zatem nacisk na istotność niektórych rodzajów wynagrodzeń wypłaconych z tytułu niektórych aktywów spółki FFT (dywidend), Luksemburg i spółka FFT podjęły próbę połączenia metody MPCN i metody MMTN w celu obliczenia wynagrodzenia spółki FFT podlegającego opodatkowaniu, nie przedstawiając żadnego uzasadnienia tej hybrydowej metody w sprawozdaniu w sprawie cen transferowych. Uwzględniając fakt, że doradca podatkowy uzasadnił zastosowanie metody MMTN w tym sprawozdaniu, zastosowanie tego połączenia bez żadnych innych uzasadnień nie pozwala na uzyskanie wiarygodnego wskaźnika zastępczego wyniku opartego na warunkach rynkowych. |
| --- | --- |

(284)

Luksemburg stwierdza również, że z podatkowego punktu widzenia w Luksemburgu nie można odliczyć kosztów wynikających z udziałów kapitałowych oraz że dywidendy nie podlegają opodatkowaniu (148). Biorąc pod uwagę, że udziały w spółkach FFNA i FFC wynagradza się poprzez dywidendy, nie można ich opodatkować i uwzględnić w wycenie pełnionych funkcji i przyjętego ryzyka (149). Argument ten także należy oddalić, tak jak podobny argument spółki FFT (150). Komisja stwierdza w tym względzie, że spółki FFNA i FFC nie wypłaciły żadnych dywidend podczas okresu stosowania kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego. Jeżeli jedna z tych spółek wypłaciłby jednak dywidendy, w żaden sposób nie zmieniłoby to obliczenia wynagrodzenia spółki FFT podlegającego opodatkowaniu, biorąc pod uwagę, że doradca podatkowy ustalił to wynagrodzenie poprzez zastosowanie metody MMTN do kapitału własnego. Metoda MMTN jest opartą na zyskach metodą transakcyjną, którą stosuje się na poziomie kapitału własnego do funkcji związanych ze środkami pieniężnymi pełnionych przez spółkę FFT. Jeżeli doradca podatkowy spółki FFT zastosowałby raczej metodę MPCN w celu ustalenia cen transferowych, w obliczeniu wynagrodzenia spółki FFT podlegającego opodatkowaniu istotne byłyby transakcje indywidualne lub przepływ wynagrodzenia, takie jak indywidualne pożyczki lub, w przypadku FFT, wypłacanie dywidend. Metoda MPCN polega bowiem na ustalaniu cen indywidualnych transakcji, podczas gdy metoda MMTN ma na celu oszacowanie rentowności danej funkcji. Z przyczyn wskazanych w motywie 161 doradca podatkowy spółki FFT uznał jednak, że metoda MMTN jest właściwszą metodą w przypadku spółki FFT. Kładąc zatem nacisk na istotność niektórych rodzajów wynagrodzeń wypłaconych z tytułu niektórych aktywów spółki FFT (dywidend), Luksemburg i spółka FFT podjęły próbę połączenia metody MPCN i metody MMTN w celu obliczenia wynagrodzenia spółki FFT podlegającego opodatkowaniu, nie przedstawiając żadnego uzasadnienia tej hybrydowej metody w sprawozdaniu w sprawie cen transferowych. Uwzględniając fakt, że doradca podatkowy uzasadnił zastosowanie metody MMTN w tym sprawozdaniu, zastosowanie tego połączenia bez żadnych innych uzasadnień nie pozwala na uzyskanie wiarygodnego wskaźnika zastępczego wyniku opartego na warunkach rynkowych.

148

149

150

| (285) | Po trzecie, przy zastosowaniu metody MMTN w oparciu o kapitał własny wszelkie oszacowania tego kapitału własnego powinny zapewniać, aby spółka FFT została poprawnie skapitalizowana zgodnie z normami sektorowymi. Wynika to również z podejścia zalecanego w okólniku, w którym przyjęto, że funkcje pełnione przez spółki zajmujące się finansowaniem wewnątrzgrupowym są zasadniczo porównywalne z funkcjami pełnionymi przez niezależne instytucje finansowe. |
| --- | --- |

(285)

Po trzecie, przy zastosowaniu metody MMTN w oparciu o kapitał własny wszelkie oszacowania tego kapitału własnego powinny zapewniać, aby spółka FFT została poprawnie skapitalizowana zgodnie z normami sektorowymi. Wynika to również z podejścia zalecanego w okólniku, w którym przyjęto, że funkcje pełnione przez spółki zajmujące się finansowaniem wewnątrzgrupowym są zasadniczo porównywalne z funkcjami pełnionymi przez niezależne instytucje finansowe.

| (286) | Na koniec 2011 r., która to data stanowi punkt odniesienia wskazany w sprawozdaniu w sprawie cen transferowych, średni wskaźnik dźwigni, określany jako zależność funduszy własnych kategorii 1 oraz całkowitej ekspozycji bilansowej (151), wynosił zdaniem Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego 2,9 % dla banków kontrolowanej grupy 1 (większe banki europejskie) oraz 3,3 % dla banków kontrolowanej grupy 2 (mniejsze banki europejskie). Zastosowanie wskaźnika dźwigni (fundusze własne / aktywa ogółem) zgodne z normami sektorowymi (oraz z nowymi regulacjami kapitałowymi Bazylea III) pokazuje, że kapitał własny według MSSF spółki FFT nie przewyższa wartości rynkowych. Na podstawie tego obliczenia wskaźnik dźwigni spółki FFT wynosił bowiem [2–3 %] (152), [...]. Innymi słowy [...] poziom kapitału własnego spółki FFT nie umożliwia żadnego odliczenia, niezależnie od tego, czy chodzi o szacowane nadwyżkowe fundusze własne czy o jakiekolwiek inne udziały kapitałowe, ponieważ takie odliczenia przewyższałyby poziom kapitału własnego spółki FFT [...]. |
| --- | --- |

(286)

Na koniec 2011 r., która to data stanowi punkt odniesienia wskazany w sprawozdaniu w sprawie cen transferowych, średni wskaźnik dźwigni, określany jako zależność funduszy własnych kategorii 1 oraz całkowitej ekspozycji bilansowej (151), wynosił zdaniem Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego 2,9 % dla banków kontrolowanej grupy 1 (większe banki europejskie) oraz 3,3 % dla banków kontrolowanej grupy 2 (mniejsze banki europejskie). Zastosowanie wskaźnika dźwigni (fundusze własne / aktywa ogółem) zgodne z normami sektorowymi (oraz z nowymi regulacjami kapitałowymi Bazylea III) pokazuje, że kapitał własny według MSSF spółki FFT nie przewyższa wartości rynkowych. Na podstawie tego obliczenia wskaźnik dźwigni spółki FFT wynosił bowiem [2–3 %] (152), [...]. Innymi słowy [...] poziom kapitału własnego spółki FFT nie umożliwia żadnego odliczenia, niezależnie od tego, czy chodzi o szacowane nadwyżkowe fundusze własne czy o jakiekolwiek inne udziały kapitałowe, ponieważ takie odliczenia przewyższałyby poziom kapitału własnego spółki FFT [...].

151

152

| (287) | W związku z tym poziom kapitalizacji spółki FFT nie pozwalał na żadne obniżenie kapitału własnego lub hipotetycznych ustawowych funduszy własnych do celów podatkowych (153), [...]. W świetle tego wniosku obawy wyrażone w motywie 80 decyzji o wszczęciu postępowania, dotyczące poziomu obniżonej stopy wynagrodzenia nadwyżkowych funduszy własnych, są bezprzedmiotowe, biorąc pod uwagę, że zróżnicowane wynagrodzenie nie ma miejsca. |
| --- | --- |

(287)

W związku z tym poziom kapitalizacji spółki FFT nie pozwalał na żadne obniżenie kapitału własnego lub hipotetycznych ustawowych funduszy własnych do celów podatkowych (153), [...]. W świetle tego wniosku obawy wyrażone w motywie 80 decyzji o wszczęciu postępowania, dotyczące poziomu obniżonej stopy wynagrodzenia nadwyżkowych funduszy własnych, są bezprzedmiotowe, biorąc pod uwagę, że zróżnicowane wynagrodzenie nie ma miejsca.

153

| (288) | Po czwarte, odliczenie od kapitału własnego spółki FFT udziałów tej spółki w spółkach FFNA i FFC w celu obliczenia szacowanego kapitału podlegającego wynagrodzeniu w ramach analizy cen transferowych, ujawnia swoją całkowitą niespójność, gdy tę samą metodykę zastosuje się do sprawozdań finansowych spółki FF. Zgodnie z wewnętrznym dokumentem grupy Fiat dotyczącym polityki w zakresie cen transferowych (154) wynagrodzenie spółek FFT i FF związane z ustaleniem cen pożyczek obliczono przy zastosowaniu tej samej metody, jednak w dokumencie tym opisano jedynie zastosowanie tej metody w celu szczegółowego określenia podstawy opodatkowania spółki FFT. Jeżeli jednak kapitał własny spółki FF podlegający wynagrodzeniu oszacowano by przy zastosowaniu tej samej metody, którą zastosowano w przypadku spółki FFT w sprawozdaniu w sprawie cen transferowych, w 2010 r., kiedy spółka FF była w posiadaniu udziałów w spółkach FFNA i FFC, z oszacowania tego wynikałoby, że oszacowany kapitał własny spółki FF jest ujemny (155). Na koniec 2010 r. kapitał własny spółki FF wynosił bowiem 271 mln EUR, podczas gdy łączna wartość udziałów, które należałoby odliczyć od tego kapitału własnego, jeżeli zastosowano by tę samą metodę, którą zatwierdzono w kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego, wynosiła 358 mln EUR. Kapitał własny spółki FF podlegający wynagrodzeniu przyjąłby zatem wartość ujemną w wysokości 87 mln EUR. Ponieważ wartość udziałów przewyższała łączną kwotę kapitału własnego spółki FF, w wyniku oszacowania kapitału podlegającego wynagrodzeniu poprzez zastosowanie tej samej metody, którą zastosowano w sprawozdaniu w sprawie cen transferowych w celu określenia podstawy opodatkowania spółki FFT w Luksemburgu, uzyskano by ujemny kapitał własny, jak ma to miejsce w przypadku spółek niewypłacalnych. Ponieważ jednak spółka FF nie była wówczas niewypłacalna, analiza ta wystarczy, aby wykazać, że odliczenie udziałów od kapitału własnego spółki FFT nie wydaje się być dobrą metodą obliczania szacowanego kapitału podlegającego wynagrodzeniu w celu określenia podstawy opodatkowania spółki FFT w Luksemburgu. |
| --- | --- |

(288)

Po czwarte, odliczenie od kapitału własnego spółki FFT udziałów tej spółki w spółkach FFNA i FFC w celu obliczenia szacowanego kapitału podlegającego wynagrodzeniu w ramach analizy cen transferowych, ujawnia swoją całkowitą niespójność, gdy tę samą metodykę zastosuje się do sprawozdań finansowych spółki FF. Zgodnie z wewnętrznym dokumentem grupy Fiat dotyczącym polityki w zakresie cen transferowych (154) wynagrodzenie spółek FFT i FF związane z ustaleniem cen pożyczek obliczono przy zastosowaniu tej samej metody, jednak w dokumencie tym opisano jedynie zastosowanie tej metody w celu szczegółowego określenia podstawy opodatkowania spółki FFT. Jeżeli jednak kapitał własny spółki FF podlegający wynagrodzeniu oszacowano by przy zastosowaniu tej samej metody, którą zastosowano w przypadku spółki FFT w sprawozdaniu w sprawie cen transferowych, w 2010 r., kiedy spółka FF była w posiadaniu udziałów w spółkach FFNA i FFC, z oszacowania tego wynikałoby, że oszacowany kapitał własny spółki FF jest ujemny (155). Na koniec 2010 r. kapitał własny spółki FF wynosił bowiem 271 mln EUR, podczas gdy łączna wartość udziałów, które należałoby odliczyć od tego kapitału własnego, jeżeli zastosowano by tę samą metodę, którą zatwierdzono w kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego, wynosiła 358 mln EUR. Kapitał własny spółki FF podlegający wynagrodzeniu przyjąłby zatem wartość ujemną w wysokości 87 mln EUR. Ponieważ wartość udziałów przewyższała łączną kwotę kapitału własnego spółki FF, w wyniku oszacowania kapitału podlegającego wynagrodzeniu poprzez zastosowanie tej samej metody, którą zastosowano w sprawozdaniu w sprawie cen transferowych w celu określenia podstawy opodatkowania spółki FFT w Luksemburgu, uzyskano by ujemny kapitał własny, jak ma to miejsce w przypadku spółek niewypłacalnych. Ponieważ jednak spółka FF nie była wówczas niewypłacalna, analiza ta wystarczy, aby wykazać, że odliczenie udziałów od kapitału własnego spółki FFT nie wydaje się być dobrą metodą obliczania szacowanego kapitału podlegającego wynagrodzeniu w celu określenia podstawy opodatkowania spółki FFT w Luksemburgu.

154

155

| (289) | Co więcej, ten niespójny wynik uzyskano by również w przypadku, w którym spółka FFT nabyłaby nowe udziały w trakcie obowiązywania kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego. Zatwierdzając błędne metodologicznie odliczenia udziałów, kwestionowana interpretacja indywidualna prawa podatkowego mogłaby również skutkować zerowym opodatkowaniem spółki FFT w Luksemburgu, pod warunkiem że wartość nabytych później udziałów doprowadziłaby do zerowej lub nawet ujemnej wartości kapitału spółki FFT podlegającego wynagrodzeniu. W takim przypadku funkcje związane z finansowaniem wewnątrzgrupowym pełnione przez spółkę FFT mogłyby pozostać identyczne, ale opodatkowanie byłoby znacznie niższe lub nawet zerowe, jeżeli zastosowano by metodę zatwierdzoną w kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego. |
| --- | --- |

(289)

Co więcej, ten niespójny wynik uzyskano by również w przypadku, w którym spółka FFT nabyłaby nowe udziały w trakcie obowiązywania kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego. Zatwierdzając błędne metodologicznie odliczenia udziałów, kwestionowana interpretacja indywidualna prawa podatkowego mogłaby również skutkować zerowym opodatkowaniem spółki FFT w Luksemburgu, pod warunkiem że wartość nabytych później udziałów doprowadziłaby do zerowej lub nawet ujemnej wartości kapitału spółki FFT podlegającego wynagrodzeniu. W takim przypadku funkcje związane z finansowaniem wewnątrzgrupowym pełnione przez spółkę FFT mogłyby pozostać identyczne, ale opodatkowanie byłoby znacznie niższe lub nawet zerowe, jeżeli zastosowano by metodę zatwierdzoną w kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego.

| (290) | Jeżeli doradca podatkowy spółki FFT poprawnie zastosowałby regulacje kapitałowe Bazylea II w celu ustalenia cen transferowych, odliczenia te nie byłyby możliwe ze względu na aktualny poziom kapitalizacji spółki FFT. Biorąc jednak pod uwagę, że spółka FFT nie jest podmiotem regulowanym, nie są dostępne żadne informacje dotyczące poziomu aktywów ważonych ryzykiem, który organ regulacji instytucji finansowych uznałby za dopuszczalny. Ten hipotetyczny poziom ustawowych funduszy własnych nie pozwoliłby również spółce FFT na posiadanie udziałów, jeżeli ich wartość musiałaby być odliczona od tych funduszy własnych (156). |
| --- | --- |

(290)

Jeżeli doradca podatkowy spółki FFT poprawnie zastosowałby regulacje kapitałowe Bazylea II w celu ustalenia cen transferowych, odliczenia te nie byłyby możliwe ze względu na aktualny poziom kapitalizacji spółki FFT. Biorąc jednak pod uwagę, że spółka FFT nie jest podmiotem regulowanym, nie są dostępne żadne informacje dotyczące poziomu aktywów ważonych ryzykiem, który organ regulacji instytucji finansowych uznałby za dopuszczalny. Ten hipotetyczny poziom ustawowych funduszy własnych nie pozwoliłby również spółce FFT na posiadanie udziałów, jeżeli ich wartość musiałaby być odliczona od tych funduszy własnych (156).

156

| (291) | W świetle tych uwag Komisja stwierdza, że kwestionowana interpretacja indywidualna prawa podatkowego, zatwierdzając propozycję doradcy podatkowego dotyczącą zastosowania wynagrodzenia oszacowanego na podstawie modelu CAPM do hipotetycznych ustawowych funduszy własnych, które zostały niedoszacowane z powodu niewłaściwego zastosowania regulacji kapitałowych Bazylea II i nieprawidłowych odliczeń, odbiega od zasady ceny rynkowej. Biorąc pod uwagę, że ta różnica pociąga za sobą zmniejszenie podstawy opodatkowania spółki FFT w odniesieniu do ogólnego systemu opodatkowania podatkiem od osób prawnych w Luksemburgu względem spółek niezintegrowanych podatkowo, które zawierają transakcję na warunkach rynkowych, należy uznać, że poprzez kwestionowaną interpretację indywidualną prawa podatkowego spółce FFT przyznaje się selektywną korzyść w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. |
| --- | --- |

(291)

W świetle tych uwag Komisja stwierdza, że kwestionowana interpretacja indywidualna prawa podatkowego, zatwierdzając propozycję doradcy podatkowego dotyczącą zastosowania wynagrodzenia oszacowanego na podstawie modelu CAPM do hipotetycznych ustawowych funduszy własnych, które zostały niedoszacowane z powodu niewłaściwego zastosowania regulacji kapitałowych Bazylea II i nieprawidłowych odliczeń, odbiega od zasady ceny rynkowej. Biorąc pod uwagę, że ta różnica pociąga za sobą zmniejszenie podstawy opodatkowania spółki FFT w odniesieniu do ogólnego systemu opodatkowania podatkiem od osób prawnych w Luksemburgu względem spółek niezintegrowanych podatkowo, które zawierają transakcję na warunkach rynkowych, należy uznać, że poprzez kwestionowaną interpretację indywidualną prawa podatkowego spółce FFT przyznaje się selektywną korzyść w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

7.2.2.9.   Poziom wymaganego zwrotu stosowany do kapitału podlegającego wynagrodzeniu

Poziom wymaganego zwrotu stosowany do kapitału podlegającego wynagrodzeniu

| (292) | Oprócz wniosku dotyczącego niespójnego sposobu, w jaki doradca podatkowy spółki FFT uzyskał oszacowaną kwotę kapitału podlegającego wynagrodzeniu przy zastosowaniu metody MMTN, Komisja uważa, że sposób, w jaki doradca podatkowy spółki FFT uzyskał oszacowany poziom wymaganego zwrotu, aby zastosować go do tej podstawy kapitałowej, nie prowadzi do uzyskania wiarygodnego wskaźnika zastępczego wyniku opartego na warunkach rynkowych i że nie jest on zatem zgodny z zasadą ceny rynkowej z przyczyn określonych poniżej w motywach 293–300. |
| --- | --- |

(292)

Oprócz wniosku dotyczącego niespójnego sposobu, w jaki doradca podatkowy spółki FFT uzyskał oszacowaną kwotę kapitału podlegającego wynagrodzeniu przy zastosowaniu metody MMTN, Komisja uważa, że sposób, w jaki doradca podatkowy spółki FFT uzyskał oszacowany poziom wymaganego zwrotu, aby zastosować go do tej podstawy kapitałowej, nie prowadzi do uzyskania wiarygodnego wskaźnika zastępczego wyniku opartego na warunkach rynkowych i że nie jest on zatem zgodny z zasadą ceny rynkowej z przyczyn określonych poniżej w motywach 293–300.

| (293) | Po pierwsze, wartość beta wynosząca 0,29, którą przyjął doradca podatkowy w celu zastosowana jej w modelu CAPM, prawdopodobnie nie jest zgodna z wartością beta spółek finansowych, które uznano za istotnie porównywalne w analizie cen transferowych i które należało przyjąć jako parametr odniesienia w zakresie szacowanego poziomu wymaganego zwrotu. Poziom beta tych spółek wykazuje tendencję do utrzymywania bardzo wysokiej wartości (zob. tabela 3), często znacznie przewyższającej średnią rynkową wartość beta, która wynosi 1. Komisja odsyła przykładowo do wartości beta podindeksu Stoxx 50 Bank, która wynosiła 1,36 w okresie od dnia 31 grudnia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2011 r. (157), oraz do faktu, że prawie wszystkie banki uczestniczące w tym podindeksie posiadały wartość beta wyższą niż 1. |
| --- | --- |

(293)

Po pierwsze, wartość beta wynosząca 0,29, którą przyjął doradca podatkowy w celu zastosowana jej w modelu CAPM, prawdopodobnie nie jest zgodna z wartością beta spółek finansowych, które uznano za istotnie porównywalne w analizie cen transferowych i które należało przyjąć jako parametr odniesienia w zakresie szacowanego poziomu wymaganego zwrotu. Poziom beta tych spółek wykazuje tendencję do utrzymywania bardzo wysokiej wartości (zob. tabela 3), często znacznie przewyższającej średnią rynkową wartość beta, która wynosi 1. Komisja odsyła przykładowo do wartości beta podindeksu Stoxx 50 Bank, która wynosiła 1,36 w okresie od dnia 31 grudnia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2011 r. (157), oraz do faktu, że prawie wszystkie banki uczestniczące w tym podindeksie posiadały wartość beta wyższą niż 1.

157

| (294) | Po drugie, wykaz 66 spółek zawarty w tabeli 3 obejmuje spółki, które prowadzą działalność w sektorach handlowych znacznie różniących się od sektora spółki FFT, w tym nawet dwa banki centralne: Banque Nationale de Belgique i Schweizerische Nationalbank. W wielu przypadkach spółki uwzględnione w próbie prowadzą specjalistyczną działalność finansową, np. w dziedzinie leasingu lub faktoringu, lub stanowią nie tyle banki, co giełdy (158), podczas gdy wiele banków europejskich, które zasadniczo uczestniczą w finansowaniu hurtowym, nie jest uwzględnionych w próbie. Porównywalne spółki wybrane przez doradcę podatkowego do celów obliczenia wartości beta nie są zatem właściwe do tego obliczenia, którego celem jest uzyskanie wiarygodnego wskaźnika zastępczego wyniku opartego na warunkach rynkowych. |
| --- | --- |

(294)

Po drugie, wykaz 66 spółek zawarty w tabeli 3 obejmuje spółki, które prowadzą działalność w sektorach handlowych znacznie różniących się od sektora spółki FFT, w tym nawet dwa banki centralne: Banque Nationale de Belgique i Schweizerische Nationalbank. W wielu przypadkach spółki uwzględnione w próbie prowadzą specjalistyczną działalność finansową, np. w dziedzinie leasingu lub faktoringu, lub stanowią nie tyle banki, co giełdy (158), podczas gdy wiele banków europejskich, które zasadniczo uczestniczą w finansowaniu hurtowym, nie jest uwzględnionych w próbie. Porównywalne spółki wybrane przez doradcę podatkowego do celów obliczenia wartości beta nie są zatem właściwe do tego obliczenia, którego celem jest uzyskanie wiarygodnego wskaźnika zastępczego wyniku opartego na warunkach rynkowych.

158

| (295) | Po trzecie, niezależnie od tego, czy porównywalne spółki uwzględnione w próbie dobranej przez doradcę podatkowego spółki FFT są właściwe, w analizie cen transferowych do obliczenia wartości beta zastosowano nie medianę, lecz 25. percentyl, bez podania jakiegokolwiek uzasadnienia. W ten sposób spółka FFT posiada stosunkowo niską wartość beta, wynoszącą 0,29, chociaż przy zastosowaniu mediany próby uzyskano by wartość beta wynoszącą 0,64 (159). Zgodnie z pkt 3.57 wytycznych OECD w zakresie cen transferowych, im bardziej problematyczna jest porównywalność, tym bardziej zakres pełnej konkurencji powinien uwzględniać główną tendencję obserwowaną w próbie. |
| --- | --- |

(295)

Po trzecie, niezależnie od tego, czy porównywalne spółki uwzględnione w próbie dobranej przez doradcę podatkowego spółki FFT są właściwe, w analizie cen transferowych do obliczenia wartości beta zastosowano nie medianę, lecz 25. percentyl, bez podania jakiegokolwiek uzasadnienia. W ten sposób spółka FFT posiada stosunkowo niską wartość beta, wynoszącą 0,29, chociaż przy zastosowaniu mediany próby uzyskano by wartość beta wynoszącą 0,64 (159). Zgodnie z pkt 3.57 wytycznych OECD w zakresie cen transferowych, im bardziej problematyczna jest porównywalność, tym bardziej zakres pełnej konkurencji powinien uwzględniać główną tendencję obserwowaną w próbie.

159

| (296) | Komisja zauważa w tym względzie, że wartość beta odzwierciedla ryzyko niedywersyfikowalne związane ze zwrotem z kapitału własnego. W tym kontekście portfele pożyczek banków są zasadniczo bardziej zdywersyfikowane niż portfel spółki FFT, którego ekspozycja koncentrowała się na spółkach z sektora samochodowego należących do grupy Fiat. Z tej przyczyny można uznać, że doradca podatkowy spółki FFT powinien był wybrać element znajdujący się wyżej w wykazie elementów porównawczych do celów określenia wartości beta, na pewno powyżej mediany, a nie 25. percentyl. |
| --- | --- |

(296)

Komisja zauważa w tym względzie, że wartość beta odzwierciedla ryzyko niedywersyfikowalne związane ze zwrotem z kapitału własnego. W tym kontekście portfele pożyczek banków są zasadniczo bardziej zdywersyfikowane niż portfel spółki FFT, którego ekspozycja koncentrowała się na spółkach z sektora samochodowego należących do grupy Fiat. Z tej przyczyny można uznać, że doradca podatkowy spółki FFT powinien był wybrać element znajdujący się wyżej w wykazie elementów porównawczych do celów określenia wartości beta, na pewno powyżej mediany, a nie 25. percentyl.

| (297) | W samym okólniku, do celów określenia właściwego wynagrodzenia, odniesiono się bowiem szczegółowo do ryzyka kontrahenta, a w szczególności do ryzyka sektorowego, które w niniejszym przypadku zwiększa się w wyniku koncentracji działalności spółki FFT w jednym sektorze. Chociaż w okólniku nie wskazuje się konkretnie sposobu uwzględnienia tych czynników ryzyka w faktycznym obliczeniu wynagrodzenia, metoda wybrana przez doradcę podatkowego spółki FFT, przy zastosowaniu której do ryzyka związanego z pożyczkami wewnątrzgrupowymi (w przeciwieństwie do wierzytelności wobec osób trzecich) nie stosuje się żadnej wagi ryzyka i ryzyko to nie skutkuje żadnymi wymogami w zakresie funduszy własnych ani żadnym wynagrodzeniem, nie jest zgodna z okólnikiem. W związku z tym nie można utrzymać argumentów dotyczących zmniejszonego ryzyka związanego z działalnością spółki FFT. |
| --- | --- |

(297)

W samym okólniku, do celów określenia właściwego wynagrodzenia, odniesiono się bowiem szczegółowo do ryzyka kontrahenta, a w szczególności do ryzyka sektorowego, które w niniejszym przypadku zwiększa się w wyniku koncentracji działalności spółki FFT w jednym sektorze. Chociaż w okólniku nie wskazuje się konkretnie sposobu uwzględnienia tych czynników ryzyka w faktycznym obliczeniu wynagrodzenia, metoda wybrana przez doradcę podatkowego spółki FFT, przy zastosowaniu której do ryzyka związanego z pożyczkami wewnątrzgrupowymi (w przeciwieństwie do wierzytelności wobec osób trzecich) nie stosuje się żadnej wagi ryzyka i ryzyko to nie skutkuje żadnymi wymogami w zakresie funduszy własnych ani żadnym wynagrodzeniem, nie jest zgodna z okólnikiem. W związku z tym nie można utrzymać argumentów dotyczących zmniejszonego ryzyka związanego z działalnością spółki FFT.

| (298) | Ponadto w wewnętrznym dokumencie grupy Fiat dotyczącym polityki w zakresie cen transferowych podkreślono pewną istotną funkcję, której nie wymieniono w sprawozdaniu w sprawie cen transferowych. Jak wskazano w motywie 123, spółka FFT pełni nie tylko funkcje wymienione w tym sprawozdaniu, lecz także zapewnia zabezpieczenia na rzecz spółek należących do grupy Fiat. W 2013 r. zabezpieczenia te opiewały na kwotę 10 mln EUR (160). Co więcej, w dokumencie dotyczącym polityki w zakresie cen transferowych uznano również, że w przeciwieństwie do stwierdzeń zawartych w sprawozdaniu w sprawie cen transferowych, ceny wewnątrzgrupowe charakteryzują się określonym ryzykiem kontrahenta i ryzykiem kredytowym (161). [...] |
| --- | --- |

(298)

Ponadto w wewnętrznym dokumencie grupy Fiat dotyczącym polityki w zakresie cen transferowych podkreślono pewną istotną funkcję, której nie wymieniono w sprawozdaniu w sprawie cen transferowych. Jak wskazano w motywie 123, spółka FFT pełni nie tylko funkcje wymienione w tym sprawozdaniu, lecz także zapewnia zabezpieczenia na rzecz spółek należących do grupy Fiat. W 2013 r. zabezpieczenia te opiewały na kwotę 10 mln EUR (160). Co więcej, w dokumencie dotyczącym polityki w zakresie cen transferowych uznano również, że w przeciwieństwie do stwierdzeń zawartych w sprawozdaniu w sprawie cen transferowych, ceny wewnątrzgrupowe charakteryzują się określonym ryzykiem kontrahenta i ryzykiem kredytowym (161). [...]

160

161

| (299) | Jeżeli chodzi o zabezpieczenia udzielone spółce FFT przez spółkę Fiat S.p.A., na które powołuje się Luksemburga w swoich uwagach (162), zabezpieczenia te obejmują pasywa spółki FFT, a nie jej aktywa. Zabezpieczają więc one podmioty posiadające wyemitowane gwarantowane obligacje, ale nie zmniejszają ryzyka związanego z aktywami spółki FFT. Zysk w zakresie kosztów finansowania generowanych przez zabezpieczenie obligacji wyemitowanych przez spółkę Fiat S.p.A. zostaje przeniesiony na spółki należące do grupy przez zastosowanie mechanizmu ustalania cen opisanego w motywie 124. Cenę pożyczek na rzecz spółek oblicza się bowiem, stosując marżę kosztów finansowania spółek finansowych, która odzwierciedla ewentualny zysk generowany przez zabezpieczenie ze strony spółki dominującej. |
| --- | --- |

(299)

Jeżeli chodzi o zabezpieczenia udzielone spółce FFT przez spółkę Fiat S.p.A., na które powołuje się Luksemburga w swoich uwagach (162), zabezpieczenia te obejmują pasywa spółki FFT, a nie jej aktywa. Zabezpieczają więc one podmioty posiadające wyemitowane gwarantowane obligacje, ale nie zmniejszają ryzyka związanego z aktywami spółki FFT. Zysk w zakresie kosztów finansowania generowanych przez zabezpieczenie obligacji wyemitowanych przez spółkę Fiat S.p.A. zostaje przeniesiony na spółki należące do grupy przez zastosowanie mechanizmu ustalania cen opisanego w motywie 124. Cenę pożyczek na rzecz spółek oblicza się bowiem, stosując marżę kosztów finansowania spółek finansowych, która odzwierciedla ewentualny zysk generowany przez zabezpieczenie ze strony spółki dominującej.

162

| (300) | W świetle powyższych uwag Komisja uważa, że ani dorozumiane, ani wyraźne zabezpieczenia nie zmniejszają w znaczący sposób ryzyka ponoszonego przez spółkę FFT w ramach pełnienia jej funkcji. Ryzyko to jest wyższe od ryzyka przedstawionego w sprawozdaniu w sprawie cen transferowych, ponieważ istnieją zabezpieczenia udzielane spółkom należącym do grupy, które skutkują znaczną ekspozycją pozabilansową, dlatego też należało wybrać wartość beta wyższą niż 25. percentyl. |
| --- | --- |

(300)

W świetle powyższych uwag Komisja uważa, że ani dorozumiane, ani wyraźne zabezpieczenia nie zmniejszają w znaczący sposób ryzyka ponoszonego przez spółkę FFT w ramach pełnienia jej funkcji. Ryzyko to jest wyższe od ryzyka przedstawionego w sprawozdaniu w sprawie cen transferowych, ponieważ istnieją zabezpieczenia udzielane spółkom należącym do grupy, które skutkują znaczną ekspozycją pozabilansową, dlatego też należało wybrać wartość beta wyższą niż 25. percentyl.

| (301) | Podsumowując, Komisja uważa, że kwestionowana interpretacja indywidualna prawa podatkowego, zatwierdzając wybór wartości beta wynoszącej 0,29 przez doradcę podatkowego przy zastosowaniu modelu CAPM w celu określenia zwrotu z kapitału własnego stosowanego do hipotetycznych ustawowych funduszy własnych spółki FFT, skutkuje przypisaniem spółce FFT zysków w sposób odbiegający od warunków rynkowych zgodnych z zasadą ceny rynkowej. Biorąc pod uwagę, że ta różnica pociąga za sobą zmniejszenie bieżących zobowiązań podatkowych spółki FFT w ramach ogólnego systemu opodatkowania podatkiem od osób prawnych w Luksemburgu względem spółek niezintegrowanych, które zawierają transakcję na warunkach rynkowych, należy uznać, że poprzez kwestionowaną interpretację indywidualną prawa podatkowego spółce FFT przyznaje się selektywną korzyść w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. |
| --- | --- |

(301)

Podsumowując, Komisja uważa, że kwestionowana interpretacja indywidualna prawa podatkowego, zatwierdzając wybór wartości beta wynoszącej 0,29 przez doradcę podatkowego przy zastosowaniu modelu CAPM w celu określenia zwrotu z kapitału własnego stosowanego do hipotetycznych ustawowych funduszy własnych spółki FFT, skutkuje przypisaniem spółce FFT zysków w sposób odbiegający od warunków rynkowych zgodnych z zasadą ceny rynkowej. Biorąc pod uwagę, że ta różnica pociąga za sobą zmniejszenie bieżących zobowiązań podatkowych spółki FFT w ramach ogólnego systemu opodatkowania podatkiem od osób prawnych w Luksemburgu względem spółek niezintegrowanych, które zawierają transakcję na warunkach rynkowych, należy uznać, że poprzez kwestionowaną interpretację indywidualną prawa podatkowego spółce FFT przyznaje się selektywną korzyść w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

7.2.2.10.   Wniosek dotyczący kwoty kapitału podlegającego wynagrodzeniu oraz wymaganego poziomu zwrotu z tego kapitału

Wniosek dotyczący kwoty kapitału podlegającego wynagrodzeniu oraz wymaganego poziomu zwrotu z tego kapitału

| (302) | Biorąc pod uwagę, że do analizy cen transferowych doradca podatkowy wybrał metodę MMTN, oraz w świetle powyższych uwag, Komisja jest zdania, że w celu zapewnienia spółce FFT właściwego poziomu wynagrodzenia opartego na warunkach rynkowych z tytułu funkcji finansowych i funkcji związanych ze środkami pieniężnymi, które pełni w grupie Fiat, zgodnie z zasadą ceny rynkowej należy określić to wynagrodzenie na podstawie księgowych funduszy własnych spółki FFT, opierając się na konkretnym stanie faktycznym i konkretnych okolicznościach. |
| --- | --- |

(302)

Biorąc pod uwagę, że do analizy cen transferowych doradca podatkowy wybrał metodę MMTN, oraz w świetle powyższych uwag, Komisja jest zdania, że w celu zapewnienia spółce FFT właściwego poziomu wynagrodzenia opartego na warunkach rynkowych z tytułu funkcji finansowych i funkcji związanych ze środkami pieniężnymi, które pełni w grupie Fiat, zgodnie z zasadą ceny rynkowej należy określić to wynagrodzenie na podstawie księgowych funduszy własnych spółki FFT, opierając się na konkretnym stanie faktycznym i konkretnych okolicznościach.

| (303) | Komisja przyjmuje 2012 r. jako rok referencyjny w celu określenia podstawy opodatkowania spółki FFT w Luksemburgu. Komisja nie sprzeciwia się analizie bazy danych porównawczych w celu oszacowania zwrotu wolnorynkowego, ale podtrzymuje swoje zastrzeżenia dotyczące właściwego wyboru danych porównawczych, wyrażone w motywie 294. |
| --- | --- |

(303)

Komisja przyjmuje 2012 r. jako rok referencyjny w celu określenia podstawy opodatkowania spółki FFT w Luksemburgu. Komisja nie sprzeciwia się analizie bazy danych porównawczych w celu oszacowania zwrotu wolnorynkowego, ale podtrzymuje swoje zastrzeżenia dotyczące właściwego wyboru danych porównawczych, wyrażone w motywie 294.

| (304) | Zgodnie z analizą zawartą w sekcji 7.2.2.9 ryzyko ponoszone przez spółkę FFT, które należy uwzględnić w obliczeniu wynagrodzenia wolnorynkowego, jest bowiem wyższe od ryzyka przedstawionego w sprawozdaniu w sprawie cen transferowych i w związku z tym zwrot z kapitału własnego przed opodatkowaniem w wysokości 6,05 % (a po opodatkowaniu – 4,3 %), zatwierdzony w kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego i obliczony przez doradcę podatkowego spółki FFT przy zastosowaniu modelu CAPM, jest znacznie niższy od wymaganych zwrotów z kapitału własnego w sektorze finansowym, które utrzymują się na stałym poziomie co najmniej 10 %, co potwierdza wniosek Komisji, zgodnie z którym dane porównawcze wybrane przez doradcę podatkowego były niewłaściwe. |
| --- | --- |

(304)

Zgodnie z analizą zawartą w sekcji 7.2.2.9 ryzyko ponoszone przez spółkę FFT, które należy uwzględnić w obliczeniu wynagrodzenia wolnorynkowego, jest bowiem wyższe od ryzyka przedstawionego w sprawozdaniu w sprawie cen transferowych i w związku z tym zwrot z kapitału własnego przed opodatkowaniem w wysokości 6,05 % (a po opodatkowaniu – 4,3 %), zatwierdzony w kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego i obliczony przez doradcę podatkowego spółki FFT przy zastosowaniu modelu CAPM, jest znacznie niższy od wymaganych zwrotów z kapitału własnego w sektorze finansowym, które utrzymują się na stałym poziomie co najmniej 10 %, co potwierdza wniosek Komisji, zgodnie z którym dane porównawcze wybrane przez doradcę podatkowego były niewłaściwe.

| (305) | Ponadto porównanie deklarowanej rentowności spółek FF i FFT, które stanowią spółki finansowe grupy Fiat dla strefy euro, wskazuje, że różnica zysków między spółkami FF i FFT, mimo podobieństwa w strukturze aktywów, funkcji i dochodów, wynika z chęci obniżenia poziomu rentowności deklarowanego w Luksemburgu. Ze struktury aktywów i pasywów oraz rachunku zysków i strat spółek FF i FFT (163) wynika, że obie spółki mają bardzo podobną sumę finansową i strukturę aktywów. Kwoty uzyskane przez nie z odsetek i kwoty ich wydatków są również porównywalne. Spółka FF jest głównym kontrahentem spółki FFT, która pozyskuje źródeł finansowania na rynku i przekazuje część środków finansowych spółce FF, która z kolei pożycza te środki włoskim spółkom grupy Fiat. [...] |
| --- | --- |

(305)

Ponadto porównanie deklarowanej rentowności spółek FF i FFT, które stanowią spółki finansowe grupy Fiat dla strefy euro, wskazuje, że różnica zysków między spółkami FF i FFT, mimo podobieństwa w strukturze aktywów, funkcji i dochodów, wynika z chęci obniżenia poziomu rentowności deklarowanego w Luksemburgu. Ze struktury aktywów i pasywów oraz rachunku zysków i strat spółek FF i FFT (163) wynika, że obie spółki mają bardzo podobną sumę finansową i strukturę aktywów. Kwoty uzyskane przez nie z odsetek i kwoty ich wydatków są również porównywalne. Spółka FF jest głównym kontrahentem spółki FFT, która pozyskuje źródeł finansowania na rynku i przekazuje część środków finansowych spółce FF, która z kolei pożycza te środki włoskim spółkom grupy Fiat. [...]

163

| (306) | Wydaje się, że celem wewnętrznego dokumentu grupy Fiat dotyczącego polityki w zakresie cen transferowych jest wynagrodzenie obu przedsiębiorstw podobnym zwrotem (164). Na poziomie spółek zarejestrowane i rzeczywiste zwroty z kapitału własnego podlegające opodatkowaniu są jednak znacznie wyższe w przypadku spółki FF niż w przypadku spółki FFT. W oparciu o dane liczbowe podane w tabelach zawartych w motywach 113 i 114 w poniższych tabelach przedstawiono zrealizowany zwrot z kapitału własnego (ROE) obliczony dla spółek FF i FFT.









  FF | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Zysk netto w tys. EUR | 17 292 | 25 290 | 24 450 | 10 514 |
| Kapitał własny w tys. EUR | 271 047 | 268 610 | 268 837 | 256 053 |
| ROE (%) | 6,4 | 9,4 | 9,1 | 4,1 |

(306)

Wydaje się, że celem wewnętrznego dokumentu grupy Fiat dotyczącego polityki w zakresie cen transferowych jest wynagrodzenie obu przedsiębiorstw podobnym zwrotem (164). Na poziomie spółek zarejestrowane i rzeczywiste zwroty z kapitału własnego podlegające opodatkowaniu są jednak znacznie wyższe w przypadku spółki FF niż w przypadku spółki FFT. W oparciu o dane liczbowe podane w tabelach zawartych w motywach 113 i 114 w poniższych tabelach przedstawiono zrealizowany zwrot z kapitału własnego (ROE) obliczony dla spółek FF i FFT.

164

FF

2010

2011

2012

2013

Zysk netto w tys. EUR

17 292

25 290

24 450

10 514

Kapitał własny w tys. EUR

271 047

268 610

268 837

256 053

ROE (%)

6,4

9,4

9,1

4,1

| FFT | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Zysk netto w tys. EUR | 1 737 | 1 851 | 1 217 | 1 146 |
| Kapitał własny w tys. EUR | 285 625 | 287 477 | 288 693 | 289 839 |
| ROE (%) | 0,6 | 0,6 | 0,4 | 0,4 |

FFT

2010

2011

2012

2013

Zysk netto w tys. EUR

1 737

1 851

1 217

1 146

Kapitał własny w tys. EUR

285 625

287 477

288 693

289 839

ROE (%)

0,6

0,6

0,4

0,4

| (307) | Z tabel zawartych w motywie 306 wynika, że w latach 2010–2013 średni zwrot z kapitału własnego wynosił 7,2 % w przypadku spółki FF i 0,5 % w przypadku spółki FFT, co ponownie potwierdza, że wybór danych porównawczych dokonany przez doradcę podatkowego w sprawozdaniu w sprawie cen transferowych i zwrot z funduszy własnych, który z niego wynika, nie są właściwe. |
| --- | --- |

(307)

Z tabel zawartych w motywie 306 wynika, że w latach 2010–2013 średni zwrot z kapitału własnego wynosił 7,2 % w przypadku spółki FF i 0,5 % w przypadku spółki FFT, co ponownie potwierdza, że wybór danych porównawczych dokonany przez doradcę podatkowego w sprawozdaniu w sprawie cen transferowych i zwrot z funduszy własnych, który z niego wynika, nie są właściwe.

| (308) | Wydaje się, że do określenia właściwego zwrotu z kapitału własnego w celu zastosowania go do księgowego kapitału własnego spółki FFT zagregowane statystyki sektora bankowego są bardziej odpowiednie niż zestaw 66 spółek finansowych, z których większość prowadzi, jak się wydaje, szczególną działalność finansową. W każdym razie to pierwsze rozwiązanie umożliwiłoby zbliżenie się w większym stopniu do głównej tendencji. |
| --- | --- |

(308)

Wydaje się, że do określenia właściwego zwrotu z kapitału własnego w celu zastosowania go do księgowego kapitału własnego spółki FFT zagregowane statystyki sektora bankowego są bardziej odpowiednie niż zestaw 66 spółek finansowych, z których większość prowadzi, jak się wydaje, szczególną działalność finansową. W każdym razie to pierwsze rozwiązanie umożliwiłoby zbliżenie się w większym stopniu do głównej tendencji.

| (309) | Jak wskazano w motywie 304, aktualny wymagany zwrot z kapitału własnego dla banków europejskich wynosi około 10 %, co stanowi poziom utrzymany nawet w czasie kryzysu finansowego. Informacje pochodzące z czasu kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego potwierdzają ten poziom wymaganego zwrotu z kapitału własnego. Zgodnie z publikacją Banku Rozrachunków Międzynarodowych z 2011 r. „w ujęciu długoterminowym zwroty z kapitału własnego przedsiębiorstw finansowych wynoszą bowiem około 11–12 %” (165). Ponadto w badaniu EBC z 2011 r. stwierdzono, że „na średnim poziomie kapitalizacji w próbie [54 banków międzynarodowych] wymagany zwrot z kapitału własnego wynosi około [...] 10,3 %” (166). Poziomy te potwierdzają również sprawozdania z badania dotyczącego papierów wartościowych z 2011 r.; według Deutsche Bank, „[Deutsche Bank] dąży do [docelowej ceny akcji], która odzwierciedla rentowne ROE przewyższające dziesięć, ale zbliżone do tej liczby, oraz kosztu funduszy własnych, który [Deutsche Bank] chce utrzymać poniżej 10 % w bieżącym cyklu” (167), podczas gdy w sprawozdaniu z badania dotyczącego papierów wartościowych przeprowadzonego przez Morgan Stanley i Oliver Wyman z dnia 19 marca 2015 r. ustalono docelowe zwroty na poziomie 10–12 %. |
| --- | --- |

(309)

Jak wskazano w motywie 304, aktualny wymagany zwrot z kapitału własnego dla banków europejskich wynosi około 10 %, co stanowi poziom utrzymany nawet w czasie kryzysu finansowego. Informacje pochodzące z czasu kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego potwierdzają ten poziom wymaganego zwrotu z kapitału własnego. Zgodnie z publikacją Banku Rozrachunków Międzynarodowych z 2011 r. „w ujęciu długoterminowym zwroty z kapitału własnego przedsiębiorstw finansowych wynoszą bowiem około 11–12 %” (165). Ponadto w badaniu EBC z 2011 r. stwierdzono, że „na średnim poziomie kapitalizacji w próbie [54 banków międzynarodowych] wymagany zwrot z kapitału własnego wynosi około [...] 10,3 %” (166). Poziomy te potwierdzają również sprawozdania z badania dotyczącego papierów wartościowych z 2011 r.; według Deutsche Bank, „[Deutsche Bank] dąży do [docelowej ceny akcji], która odzwierciedla rentowne ROE przewyższające dziesięć, ale zbliżone do tej liczby, oraz kosztu funduszy własnych, który [Deutsche Bank] chce utrzymać poniżej 10 % w bieżącym cyklu” (167), podczas gdy w sprawozdaniu z badania dotyczącego papierów wartościowych przeprowadzonego przez Morgan Stanley i Oliver Wyman z dnia 19 marca 2015 r. ustalono docelowe zwroty na poziomie 10–12 %.

165

166

167

| (310) | Komisja zauważa również, że wynagrodzenie wolnorynkowe nie może być niższe niż różnica między dochodem a kosztami spółki. W związku z tym, jeżeli skorygowano by wynagrodzenie z przyznanych przez spółkę FFT pożyczek i otrzymanych przez nią depozytów i jeżeli wynikające z tego wynagrodzenie spółki FFT przewyższałoby wynagrodzenie obliczone poprzez ceny transferowe, opodatkowaniem należałoby objąć wszystkie zarejestrowane zyski, gdyż osoba trzecia nie zgodziłaby się na zmniejszenie swojego wynagrodzenia bez uzasadnionego żądania jej kontrahentów w celu zwiększenia wynagrodzenia pobieranego od ich depozytów lub zmniejszenia wynagrodzenia płaconego od otrzymanych nich pożyczek. |
| --- | --- |

(310)

Komisja zauważa również, że wynagrodzenie wolnorynkowe nie może być niższe niż różnica między dochodem a kosztami spółki. W związku z tym, jeżeli skorygowano by wynagrodzenie z przyznanych przez spółkę FFT pożyczek i otrzymanych przez nią depozytów i jeżeli wynikające z tego wynagrodzenie spółki FFT przewyższałoby wynagrodzenie obliczone poprzez ceny transferowe, opodatkowaniem należałoby objąć wszystkie zarejestrowane zyski, gdyż osoba trzecia nie zgodziłaby się na zmniejszenie swojego wynagrodzenia bez uzasadnionego żądania jej kontrahentów w celu zwiększenia wynagrodzenia pobieranego od ich depozytów lub zmniejszenia wynagrodzenia płaconego od otrzymanych nich pożyczek.

| (311) | Komisja jest zatem zdania, że jeżeli do celów cen transferowych stosuje się metodę MMTN, aby obliczyć właściwe wynagrodzenie należne spółce FFT z tytułu funkcji pełnionych przez nią w grupie Fiat, prawidłowo oszacowana podstawa opodatkowania spółki FFT w Luksemburgu wynosi co najmniej 10 % po opodatkowaniu, przy czym stopę tę stosuje się do całkowitej kwoty jej księgowego kapitału własnego, który ogólnie uznaje się za zgodny ze średnią sektorową wyrażoną jako wskaźnik dźwigni finansowej. Obliczona w ten sposób podstawa opodatkowania umożliwiłaby podział zysków odzwierciedlający warunki rynkowe zgodnie z zasadą ceny rynkowej, ponieważ uwzględniałaby poziom zysków, którego oczekiwałyby samodzielne instytucje finansowe na rynku, a tym samym jakakolwiek interpretacja indywidualna prawa podatkowego zatwierdzająca tę podstawę do celów ustalenia bieżących zobowiązań podatkowych spółki FFT w ramach ogólnego systemu opodatkowania podatkiem od osób prawnych w Luksemburgu nie przynosiłaby żadnej selektywnej korzyści w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. |
| --- | --- |

(311)

Komisja jest zatem zdania, że jeżeli do celów cen transferowych stosuje się metodę MMTN, aby obliczyć właściwe wynagrodzenie należne spółce FFT z tytułu funkcji pełnionych przez nią w grupie Fiat, prawidłowo oszacowana podstawa opodatkowania spółki FFT w Luksemburgu wynosi co najmniej 10 % po opodatkowaniu, przy czym stopę tę stosuje się do całkowitej kwoty jej księgowego kapitału własnego, który ogólnie uznaje się za zgodny ze średnią sektorową wyrażoną jako wskaźnik dźwigni finansowej. Obliczona w ten sposób podstawa opodatkowania umożliwiłaby podział zysków odzwierciedlający warunki rynkowe zgodnie z zasadą ceny rynkowej, ponieważ uwzględniałaby poziom zysków, którego oczekiwałyby samodzielne instytucje finansowe na rynku, a tym samym jakakolwiek interpretacja indywidualna prawa podatkowego zatwierdzająca tę podstawę do celów ustalenia bieżących zobowiązań podatkowych spółki FFT w ramach ogólnego systemu opodatkowania podatkiem od osób prawnych w Luksemburgu nie przynosiłaby żadnej selektywnej korzyści w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

7.2.3.   
  „Korzyść dla grupy”

„Korzyść dla grupy”

| (312) | W uwagach do decyzji o wszczęciu postępowania spółka FFT przedstawia argument, że Komisja powinna uwzględnić „skutek [środka] dla grupy”, tj. fakt, że grupa Fiat nie uzyskała żadnej korzyści, biorąc pod uwagę, że każde zwiększenie podstawy opodatkowania w Luksemburgu jest w całości kompensowane zwiększeniem odliczenia podatkowego w innych państwach członkowskich (168). Zdaniem spółki FFT skutek ten uznano w wielu decyzjach Komisji (169). |
| --- | --- |

(312)

W uwagach do decyzji o wszczęciu postępowania spółka FFT przedstawia argument, że Komisja powinna uwzględnić „skutek [środka] dla grupy”, tj. fakt, że grupa Fiat nie uzyskała żadnej korzyści, biorąc pod uwagę, że każde zwiększenie podstawy opodatkowania w Luksemburgu jest w całości kompensowane zwiększeniem odliczenia podatkowego w innych państwach członkowskich (168). Zdaniem spółki FFT skutek ten uznano w wielu decyzjach Komisji (169).

168

169

| (313) | Tytułem wstępu Komisja przypomina, że nie jest związana swoją praktyką decyzyjną i że każdy środek należy ocenić na podstawie jego własnych cech w świetle do art. 107 ust. 1 TFUE (170). W każdym razie odniesienie spółki FFT do decyzji dotyczącej systemu odliczeń podatkowych w odniesieniu do odsetek w rozliczeniach wewnątrzgrupowych na Węgrzech, w której Komisja stwierdziła taki „skutek dla grupy”, opiera się na błędnym odczytaniu tej decyzji. W decyzji tej Komisja odrzuciła argument Węgier, który miał na celu przeprowadzenie oceny istnienia korzyści na poziomie grupy, i stwierdziła, że korzyść należy ocenić na poziomie każdego podmiotu. |
| --- | --- |

(313)

Tytułem wstępu Komisja przypomina, że nie jest związana swoją praktyką decyzyjną i że każdy środek należy ocenić na podstawie jego własnych cech w świetle do art. 107 ust. 1 TFUE (170). W każdym razie odniesienie spółki FFT do decyzji dotyczącej systemu odliczeń podatkowych w odniesieniu do odsetek w rozliczeniach wewnątrzgrupowych na Węgrzech, w której Komisja stwierdziła taki „skutek dla grupy”, opiera się na błędnym odczytaniu tej decyzji. W decyzji tej Komisja odrzuciła argument Węgier, który miał na celu przeprowadzenie oceny istnienia korzyści na poziomie grupy, i stwierdziła, że korzyść należy ocenić na poziomie każdego podmiotu.

170

| (314) | W niniejszej decyzji bada się, czy wydając kwestionowaną interpretację indywidualną prawa podatkowego, Luksemburg przyznał spółce FFT selektywną korzyść poprzez zmniejszenie jej bieżących zobowiązań podatkowych w tym państwie członkowskim. W związku z tym ocena, zgodnie z którą ta interpretacja indywidualna zapewnia korzyść, musi dotyczyć traktowania spółki w danym państwie członkowskim, tj. spółki FFT w Luksemburgu, i nie należy w niej uwzględniać możliwości neutralnego wpływu na poziomie innych spółek należących do grupy Fiat, który wynikałby z traktowania tych spółek w innych państwach członkowskich (171). W każdym przypadku zgodnie z orzecznictwem (172) sam fakt kompensacji określonego środka zwalniającego z podatku poprzez zwiększenie konkretnego innego obciążenia, które nie ma związku z tym środkiem, nie chroni tego środka przed uznaniem go za pomoc państwa. Innymi słowy nie można kompensować korzyści przyznanej spółce przez dane państwo członkowskie rozwiązaniem niekorzystnym zastosowanym do innej spółki, nawet jeżeli obie te spółki należą do tej samej grupy. |
| --- | --- |

(314)

W niniejszej decyzji bada się, czy wydając kwestionowaną interpretację indywidualną prawa podatkowego, Luksemburg przyznał spółce FFT selektywną korzyść poprzez zmniejszenie jej bieżących zobowiązań podatkowych w tym państwie członkowskim. W związku z tym ocena, zgodnie z którą ta interpretacja indywidualna zapewnia korzyść, musi dotyczyć traktowania spółki w danym państwie członkowskim, tj. spółki FFT w Luksemburgu, i nie należy w niej uwzględniać możliwości neutralnego wpływu na poziomie innych spółek należących do grupy Fiat, który wynikałby z traktowania tych spółek w innych państwach członkowskich (171). W każdym przypadku zgodnie z orzecznictwem (172) sam fakt kompensacji określonego środka zwalniającego z podatku poprzez zwiększenie konkretnego innego obciążenia, które nie ma związku z tym środkiem, nie chroni tego środka przed uznaniem go za pomoc państwa. Innymi słowy nie można kompensować korzyści przyznanej spółce przez dane państwo członkowskie rozwiązaniem niekorzystnym zastosowanym do innej spółki, nawet jeżeli obie te spółki należą do tej samej grupy.

171

172

7.2.4.   Uzasadnienie pomocnicze: selektywna korzyść z powodu odstępstwa od art. 164 ustawy o podatku dochodowym lub okólnika

Uzasadnienie pomocnicze: selektywna korzyść z powodu odstępstwa od art. 164 ustawy o podatku dochodowym lub okólnika

| (315) | Luksemburg i spółka FFT stwierdziły, że art. 164 ustawy o podatku dochodowym lub okólnik stanowią system odniesienia, wobec którego należy ustalić istnienie selektywnej korzyści wynikającej z kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego. Luksemburg stwierdził również, że luksemburskie organy podatkowe dokonały zwykłej interpretacji przepisów i że w przypadku spółki FFT nic nie wskazuje na to, że ich działanie odbiegają od ogólnie stosowanych przepisów podatkowych, co Komisja mogłaby stwierdzić, gdyby je przeanalizowała (173). |
| --- | --- |

(315)

Luksemburg i spółka FFT stwierdziły, że art. 164 ustawy o podatku dochodowym lub okólnik stanowią system odniesienia, wobec którego należy ustalić istnienie selektywnej korzyści wynikającej z kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego. Luksemburg stwierdził również, że luksemburskie organy podatkowe dokonały zwykłej interpretacji przepisów i że w przypadku spółki FFT nic nie wskazuje na to, że ich działanie odbiegają od ogólnie stosowanych przepisów podatkowych, co Komisja mogłaby stwierdzić, gdyby je przeanalizowała (173).

173

| (316) | Jak wskazano w motywach 210–215, Komisja nie podziela argumentów Luksemburga i spółki FFT dotyczących mającego zastosowanie systemu odniesienia. W ramach uzasadnienia pomocniczego Komisja stwierdza jednak, że kwestionowana interpretacja indywidualna prawa podatkowego przynosi również spółce FFT selektywną korzyść w ramach bardziej ograniczonego systemu odniesienia, składającego się ze spółek należących do grupy, które stosują ceny transferowe i które są objęte zakresem stosowania art. 164 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym i okólnika. Na mocy tego przepisu w luksemburskim prawie podatkowym ustanowiono zasadę ceny rynkowej, zgodnie z którą transakcje przeprowadzane między spółkami należącymi do tej samej grupy należy wynagradzać na poziomie cenowym, który zaakceptowałyby spółki niezależne negocjujące w porównywalnych okolicznościach na warunkach ceny rynkowej. Sekcja 2 okólnika zawiera w szczególności opis zasady ceny rynkowej, który stanowi transpozycję do prawa krajowego odnośnej definicji zawartej w wytycznych OECD w sprawie cen transferowych (174). |
| --- | --- |

(316)

Jak wskazano w motywach 210–215, Komisja nie podziela argumentów Luksemburga i spółki FFT dotyczących mającego zastosowanie systemu odniesienia. W ramach uzasadnienia pomocniczego Komisja stwierdza jednak, że kwestionowana interpretacja indywidualna prawa podatkowego przynosi również spółce FFT selektywną korzyść w ramach bardziej ograniczonego systemu odniesienia, składającego się ze spółek należących do grupy, które stosują ceny transferowe i które są objęte zakresem stosowania art. 164 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym i okólnika. Na mocy tego przepisu w luksemburskim prawie podatkowym ustanowiono zasadę ceny rynkowej, zgodnie z którą transakcje przeprowadzane między spółkami należącymi do tej samej grupy należy wynagradzać na poziomie cenowym, który zaakceptowałyby spółki niezależne negocjujące w porównywalnych okolicznościach na warunkach ceny rynkowej. Sekcja 2 okólnika zawiera w szczególności opis zasady ceny rynkowej, który stanowi transpozycję do prawa krajowego odnośnej definicji zawartej w wytycznych OECD w sprawie cen transferowych (174).

174

| (317) | Biorąc pod uwagę, że Komisja wykazała już w sekcji 7.2.2, iż w kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego zatwierdzono szereg rozwiązań metodologicznych, wybranych parametrów i czynników korygujących ad hoc zastosowanych przez doradcę podatkowego spółki FFT w celu ustalenia cen transferowych, których nie można uznać za stanowiące wiarygodny wskaźnik zastępczy wyniku opartego na warunkach rynkowych, co doprowadziło do zmniejszenia podstawy opodatkowania spółki FFT w Luksemburgu, Komisja może również stwierdzić, że ta interpretacja indywidualna prawa podatkowego przynosi również selektywną korzyść w ramach bardziej ograniczonego systemu odniesienia wynikającego z art. 164 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym lub z okólnika, zważywszy, że system ten powoduje zmniejszenie bieżących zobowiązań podatkowych spółki FFT w odniesieniu do sytuacji, w której poprawnie zastosowano by zasadę ceny rynkowej określoną w tym przepisie. |
| --- | --- |

(317)

Biorąc pod uwagę, że Komisja wykazała już w sekcji 7.2.2, iż w kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego zatwierdzono szereg rozwiązań metodologicznych, wybranych parametrów i czynników korygujących ad hoc zastosowanych przez doradcę podatkowego spółki FFT w celu ustalenia cen transferowych, których nie można uznać za stanowiące wiarygodny wskaźnik zastępczy wyniku opartego na warunkach rynkowych, co doprowadziło do zmniejszenia podstawy opodatkowania spółki FFT w Luksemburgu, Komisja może również stwierdzić, że ta interpretacja indywidualna prawa podatkowego przynosi również selektywną korzyść w ramach bardziej ograniczonego systemu odniesienia wynikającego z art. 164 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym lub z okólnika, zważywszy, że system ten powoduje zmniejszenie bieżących zobowiązań podatkowych spółki FFT w odniesieniu do sytuacji, w której poprawnie zastosowano by zasadę ceny rynkowej określoną w tym przepisie.

ad hoc

7.2.5.   Komisja nie zidentyfikowała żadnej spójnej praktyki w zakresie interpretacji indywidualnych prawa podatkowego opartej na okólniku, która mogłaby stanowić właściwy system odniesienia

Komisja nie zidentyfikowała żadnej spójnej praktyki w zakresie interpretacji indywidualnych prawa podatkowego opartej na okólniku, która mogłaby stanowić właściwy system odniesienia

| (318) | Spółka FFT stwierdziła również, że aby wykazać istnienie selektywnego traktowania na jej korzyść, które miałoby wynikać z kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego, Komisja powinna porównać tę interpretację z praktyką administracyjną luksemburskich organów podatkowych opartą na okólniku, w szczególności z interpretacjami wydanymi na rzecz innych spółek finansowych i pełniących funkcje związane ze środkami pieniężnymi, które Luksemburg dostarczył Komisji jako reprezentatywną próbę jego praktyki w zakresie interpretacji indywidualnych (175). |
| --- | --- |

(318)

Spółka FFT stwierdziła również, że aby wykazać istnienie selektywnego traktowania na jej korzyść, które miałoby wynikać z kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego, Komisja powinna porównać tę interpretację z praktyką administracyjną luksemburskich organów podatkowych opartą na okólniku, w szczególności z interpretacjami wydanymi na rzecz innych spółek finansowych i pełniących funkcje związane ze środkami pieniężnymi, które Luksemburg dostarczył Komisji jako reprezentatywną próbę jego praktyki w zakresie interpretacji indywidualnych (175).

175

| (319) | Komisja nie zgadza się z tym rozumowaniem, ponieważ oznaczałoby to, że system odniesienia, w świetle którego należałoby badać kwestionowaną interpretację indywidualną prawa podatkowego, stanowi oparta na okólniku luksemburska praktyka w zakresie interpretacji indywidualnych, która odnosi się do innych spółek finansowych i pełniących funkcje związane ze środkami pieniężnymi. Komisja wykazała już, dlaczego właściwe ramy odniesienia do celów analizy selektywności stanowi ogólny system opodatkowania podatkiem od osób prawnych w Luksemburgu (176). |
| --- | --- |

(319)

Komisja nie zgadza się z tym rozumowaniem, ponieważ oznaczałoby to, że system odniesienia, w świetle którego należałoby badać kwestionowaną interpretację indywidualną prawa podatkowego, stanowi oparta na okólniku luksemburska praktyka w zakresie interpretacji indywidualnych, która odnosi się do innych spółek finansowych i pełniących funkcje związane ze środkami pieniężnymi. Komisja wykazała już, dlaczego właściwe ramy odniesienia do celów analizy selektywności stanowi ogólny system opodatkowania podatkiem od osób prawnych w Luksemburgu (176).

176

| (320) | Niezależnie od tego Komisja wykaże, w ramach uzupełniającego uzasadnienia pomocniczego, dlaczego luksemburska praktyka w zakresie interpretacji indywidualnych oparta na okólniku stanowi właściwy system odniesienia w celu określenia, czy kwestionowana interpretacja indywidualna prawa podatkowego zapewnia spółce FFT selektywną korzyść. Wynika to przede wszystkim z faktu, że okólnik został sporządzony w sposób zbyt ogólny, a zatem nie pozwala on na określenie obiektywnych kryteriów mających zastosowanie do wszystkich spółek finansowych i pełniących funkcje związane ze środkami pieniężnymi wnioskujących o interpretację indywidualną prawa podatkowego do celów ustalenia cen transferowych. Ponadto z przeprowadzonych przez Komisję badań interpretacji indywidualnych dostarczonych przez Luksemburg wynika również, że nie istnieje żaden spójny zbiór zasad mających ogólne zastosowanie na podstawie obiektywnych kryteriów, w świetle których można byłoby zbadać kwestionowaną interpretację indywidualną prawa podatkowego w celu określenia, czy spółka FFT otrzymała selektywną korzyść wynikającą z tej interpretacji. |
| --- | --- |

(320)

Niezależnie od tego Komisja wykaże, w ramach uzupełniającego uzasadnienia pomocniczego, dlaczego luksemburska praktyka w zakresie interpretacji indywidualnych oparta na okólniku stanowi właściwy system odniesienia w celu określenia, czy kwestionowana interpretacja indywidualna prawa podatkowego zapewnia spółce FFT selektywną korzyść. Wynika to przede wszystkim z faktu, że okólnik został sporządzony w sposób zbyt ogólny, a zatem nie pozwala on na określenie obiektywnych kryteriów mających zastosowanie do wszystkich spółek finansowych i pełniących funkcje związane ze środkami pieniężnymi wnioskujących o interpretację indywidualną prawa podatkowego do celów ustalenia cen transferowych. Ponadto z przeprowadzonych przez Komisję badań interpretacji indywidualnych dostarczonych przez Luksemburg wynika również, że nie istnieje żaden spójny zbiór zasad mających ogólne zastosowanie na podstawie obiektywnych kryteriów, w świetle których można byłoby zbadać kwestionowaną interpretację indywidualną prawa podatkowego w celu określenia, czy spółka FFT otrzymała selektywną korzyść wynikającą z tej interpretacji.

7.2.5.1.   Okólnik został sporządzony w sposób zbyt ogólny, aby mógł stanowić właściwy system odniesienia

Okólnik został sporządzony w sposób zbyt ogólny, aby mógł stanowić właściwy system odniesienia

| (321) | Jak wskazano w motywie 193, system odniesienia obejmuje spójny zbiór zasad mających ogólne zastosowanie – na podstawie obiektywnych kryteriów – do wszystkich przedsiębiorstw, które wchodzą w zakres jego stosowania określony przez cel systemu. Komisja uważa, że w przypadku spółek finansowych i pełniących funkcje związane ze środkami pieniężnymi w ramach grupy okólnik nie może stanowić takiego systemu ze względu na brak obiektywnych kryteriów umożliwiających spójne stosowanie zasady ceny rynkowej do wewnątrzgrupowych transakcji finansowych. |
| --- | --- |

(321)

Jak wskazano w motywie 193, system odniesienia obejmuje spójny zbiór zasad mających ogólne zastosowanie – na podstawie obiektywnych kryteriów – do wszystkich przedsiębiorstw, które wchodzą w zakres jego stosowania określony przez cel systemu. Komisja uważa, że w przypadku spółek finansowych i pełniących funkcje związane ze środkami pieniężnymi w ramach grupy okólnik nie może stanowić takiego systemu ze względu na brak obiektywnych kryteriów umożliwiających spójne stosowanie zasady ceny rynkowej do wewnątrzgrupowych transakcji finansowych.

| (322) | Okólnik sporządzono przy zastosowaniu bardzo ogólnych pojęć, a czynniki, które organy podatkowe mają uwzględnić w celu zastosowania zasady ceny rynkowej do spółek zajmujących się finansowaniem wewnątrzgrupowym, opisano w sposób skrótowy. Czynniki te obejmują konieczność dokonania przez spółki analizy ponoszonego ryzyka oraz określenia kosztów dodatkowych związanych z udzielaniem kredytów, które dodaje się do kosztów podstawowych, co z kolei wymaga przeprowadzenia analizy ryzyka kredytowego. W okólniku określono również, że „spółka finansowa należąca do grupy musi dysponować wytaczającym kapitałem własnym, aby mogła przyjąć ryzyko związane z jej działalnością” oraz że „należy [...] ocenić, na podstawie stanu faktycznego i okoliczności w poszczególnych przypadkach, jakie ryzyko jest przyjmowane [...] i czy spółka przeprowadzająca transakcje finansowe w grupie dysponuje odpowiednim poziomem kapitału własnego, aby móc przyjąć to ryzyko” (177). |
| --- | --- |

(322)

Okólnik sporządzono przy zastosowaniu bardzo ogólnych pojęć, a czynniki, które organy podatkowe mają uwzględnić w celu zastosowania zasady ceny rynkowej do spółek zajmujących się finansowaniem wewnątrzgrupowym, opisano w sposób skrótowy. Czynniki te obejmują konieczność dokonania przez spółki analizy ponoszonego ryzyka oraz określenia kosztów dodatkowych związanych z udzielaniem kredytów, które dodaje się do kosztów podstawowych, co z kolei wymaga przeprowadzenia analizy ryzyka kredytowego. W okólniku określono również, że „spółka finansowa należąca do grupy musi dysponować wytaczającym kapitałem własnym, aby mogła przyjąć ryzyko związane z jej działalnością” oraz że „należy [...] ocenić, na podstawie stanu faktycznego i okoliczności w poszczególnych przypadkach, jakie ryzyko jest przyjmowane [...] i czy spółka przeprowadzająca transakcje finansowe w grupie dysponuje odpowiednim poziomem kapitału własnego, aby móc przyjąć to ryzyko” (177).

177

| (323) | W okólniku nie przedstawiono jednak żadnych informacji na temat sposobu oszacowania oczekiwanego zwrotu z kapitału własnego, dopuszczalności stosowania modelu CAPM i, w stosownych przypadkach, sposobu określania istotnych parametrów w tym modelu. Okólnik zawiera równie mało informacji na temat uwzględnianych funduszy własnych; określono je jedynie jako „wytaczając[e], aby [spółka] mogła przyjąć ryzyko”. |
| --- | --- |

(323)

W okólniku nie przedstawiono jednak żadnych informacji na temat sposobu oszacowania oczekiwanego zwrotu z kapitału własnego, dopuszczalności stosowania modelu CAPM i, w stosownych przypadkach, sposobu określania istotnych parametrów w tym modelu. Okólnik zawiera równie mało informacji na temat uwzględnianych funduszy własnych; określono je jedynie jako „wytaczając[e], aby [spółka] mogła przyjąć ryzyko”.

| (324) | W uwagach dotyczących decyzji o wszczęciu postępowania Luksemburg stwierdza, że interpretację indywidualną prawa podatkowego wydano w oparciu o ograniczoną swobodę uznania wynikającą z art. 164 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym, w którym wprowadza się zasadę ceny rynkowej do luksemburskiego prawa podatkowego (178), ale wyjaśnia również, że „normy w zakresie podatków [...] interpretuje się w świetle sytuacji faktycznej napotkanej w poszczególnych przypadkach, co z definicji wymaga uwzględnienia cech charakterystycznych działalności faktycznie prowadzonej przez podatnika i warunków prowadzenia tej działalności” (179). Luksemburg z jednej strony przyznaje zatem, że przepisy należy interpretować w świetle okoliczności każdego przypadku, ale z drugiej strony nie wyjaśnia sposobu przełożenia ogólnych kryteriów przedstawionych w ogólniku na konkretne badanie sytuacji podatkowej spółki FFT ani zagwarantowania spójnego traktowania wszystkich podatników w ramach stosowania okólnika. Nie jest zatem zaskakujące, że z wyjątkiem odniesienia do okólnika na początku tekstu w sprawozdaniu spółki FFT dotyczącym cen transferowych nie zawarto żadnego innego odniesienia do kryteriów przedstawionych w okólniku i nie wyjaśniono sposobu stosowania okólnika w konkretnym przypadku spółki FFT. |
| --- | --- |

(324)

W uwagach dotyczących decyzji o wszczęciu postępowania Luksemburg stwierdza, że interpretację indywidualną prawa podatkowego wydano w oparciu o ograniczoną swobodę uznania wynikającą z art. 164 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym, w którym wprowadza się zasadę ceny rynkowej do luksemburskiego prawa podatkowego (178), ale wyjaśnia również, że „normy w zakresie podatków [...] interpretuje się w świetle sytuacji faktycznej napotkanej w poszczególnych przypadkach, co z definicji wymaga uwzględnienia cech charakterystycznych działalności faktycznie prowadzonej przez podatnika i warunków prowadzenia tej działalności” (179). Luksemburg z jednej strony przyznaje zatem, że przepisy należy interpretować w świetle okoliczności każdego przypadku, ale z drugiej strony nie wyjaśnia sposobu przełożenia ogólnych kryteriów przedstawionych w ogólniku na konkretne badanie sytuacji podatkowej spółki FFT ani zagwarantowania spójnego traktowania wszystkich podatników w ramach stosowania okólnika. Nie jest zatem zaskakujące, że z wyjątkiem odniesienia do okólnika na początku tekstu w sprawozdaniu spółki FFT dotyczącym cen transferowych nie zawarto żadnego innego odniesienia do kryteriów przedstawionych w okólniku i nie wyjaśniono sposobu stosowania okólnika w konkretnym przypadku spółki FFT.

178

179

| (325) | W związku z tym stwierdzając, że analizę cen transferowych „przeprowadzono zgodnie z okólnikiem 164/2 z dnia 28 stycznia 2011 r. i jest ona zgodna z zasadą ceny rynkowej”, luksemburskie organy podatkowe nie oparły się na żadnym obiektywnym kryterium, które byłoby sformułowane w okólniku, ponieważ dokument ten nie zawiera żadnego ścisłego i obiektywnego kryterium, które umożliwiłoby spójne stosowanie zasady ceny rynkowej do wewnątrzgrupowych transakcji finansowych. |
| --- | --- |

(325)

W związku z tym stwierdzając, że analizę cen transferowych „przeprowadzono zgodnie z okólnikiem 164/2 z dnia 28 stycznia 2011 r. i jest ona zgodna z zasadą ceny rynkowej”, luksemburskie organy podatkowe nie oparły się na żadnym obiektywnym kryterium, które byłoby sformułowane w okólniku, ponieważ dokument ten nie zawiera żadnego ścisłego i obiektywnego kryterium, które umożliwiłoby spójne stosowanie zasady ceny rynkowej do wewnątrzgrupowych transakcji finansowych.

7.2.5.2.   Praktyka luksemburska w zakresie interpretacji indywidualnych prawa podatkowego jest zbyt niespójna, aby mogła stanowić właściwy system odniesienia.

Praktyka luksemburska w zakresie interpretacji indywidualnych prawa podatkowego jest zbyt niespójna, aby mogła stanowić właściwy system odniesienia.

| (326) | Poza ogólnym charakterem okólnika Komisja przeanalizowała interpretacje indywidualne prawa podatkowego przekazane jej przez Luksemburg i stwierdziła, że praktyka Luksemburga w tej dziedzinie w odniesieniu do spółek finansowych i pełniących funkcje związane ze środkami pieniężnymi należących do grupy wskazuje również na brak spójnego zbioru zasad, które miałby ogólne zastosowanie na podstawie obiektywnych kryteriów do wszystkich podatników znajdujących się w podobnej sytuacji. |
| --- | --- |

(326)

Poza ogólnym charakterem okólnika Komisja przeanalizowała interpretacje indywidualne prawa podatkowego przekazane jej przez Luksemburg i stwierdziła, że praktyka Luksemburga w tej dziedzinie w odniesieniu do spółek finansowych i pełniących funkcje związane ze środkami pieniężnymi należących do grupy wskazuje również na brak spójnego zbioru zasad, które miałby ogólne zastosowanie na podstawie obiektywnych kryteriów do wszystkich podatników znajdujących się w podobnej sytuacji.

| (327) | Spośród 21 interpretacji indywidualnych przedstawionych na początku jednocześnie z porozumieniem APP spółki FFT, jedynie dwie dotyczą działalności finansowej zatwierdzonej na podstawie okólnika i są poparte dołączonym do nich sprawozdaniem w sprawie cen transferowych:






  — | interpretacja indywidualna z dnia [...] 2013 r. (nr 2) (180) dotyczy stosowania okólnika do działalności finansowania pośredniego [...], |
| --- | --- | --- |

(327)

Spośród 21 interpretacji indywidualnych przedstawionych na początku jednocześnie z porozumieniem APP spółki FFT, jedynie dwie dotyczą działalności finansowej zatwierdzonej na podstawie okólnika i są poparte dołączonym do nich sprawozdaniem w sprawie cen transferowych:

—

interpretacja indywidualna z dnia [...] 2013 r. (nr 2) (180) dotyczy stosowania okólnika do działalności finansowania pośredniego [...],

180

| — | interpretacja indywidualna z dnia [...] 2013 r. (nr 4) dotyczy również analizy stosowania zasady ceny rynkowej na podstawie okólnika w odniesieniu do wewnątrzgrupowej działalności finansowej. [...]. |
| --- | --- |

—

interpretacja indywidualna z dnia [...] 2013 r. (nr 4) dotyczy również analizy stosowania zasady ceny rynkowej na podstawie okólnika w odniesieniu do wewnątrzgrupowej działalności finansowej. [...].

| (328) | Szybka lektura tych dwóch interpretacji i porównanie z kwestionowaną interpretacją indywidualną prawa podatkowego wskazują na brak spójności w traktowaniu spółek finansowych na podstawie okólnika i w badaniu dochodu podlegającego opodatkowaniu przeprowadzanym przez luksemburskie organy podatkowe. Niezależnie od tego, czy w obu wymienionych interpretacjach indywidualnych poprawnie zastosowano metodę MPCN, w interpretacjach tych wyraźnie stwierdza się, że w przypadku transakcji finansowania pośredniego metoda ta jest w każdym przypadku najbardziej odpowiednia w oparciu o analizę funkcjonalną i dostępność danych porównawczych, które obejmują w szczególności banki. Odnosi się to również do treści okólnika, w którym uznaje się funkcje pełnione przez spółki zajmujące się finansowaniem wewnątrzgrupowym za zasadniczo porównywalne z funkcjami pełnionymi przez niezależne instytucje finansowe. W przeciwieństwie do tych dwóch interpretacji indywidualnych w kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego nie zastosowano metody MPCN, ponieważ doradca podatkowy spółki FFT uznał za najwłaściwszą metodę MMTN, uzasadniając to tym, że „metoda MMTN wydaje się właściwa” (181). |
| --- | --- |

(328)

Szybka lektura tych dwóch interpretacji i porównanie z kwestionowaną interpretacją indywidualną prawa podatkowego wskazują na brak spójności w traktowaniu spółek finansowych na podstawie okólnika i w badaniu dochodu podlegającego opodatkowaniu przeprowadzanym przez luksemburskie organy podatkowe. Niezależnie od tego, czy w obu wymienionych interpretacjach indywidualnych poprawnie zastosowano metodę MPCN, w interpretacjach tych wyraźnie stwierdza się, że w przypadku transakcji finansowania pośredniego metoda ta jest w każdym przypadku najbardziej odpowiednia w oparciu o analizę funkcjonalną i dostępność danych porównawczych, które obejmują w szczególności banki. Odnosi się to również do treści okólnika, w którym uznaje się funkcje pełnione przez spółki zajmujące się finansowaniem wewnątrzgrupowym za zasadniczo porównywalne z funkcjami pełnionymi przez niezależne instytucje finansowe. W przeciwieństwie do tych dwóch interpretacji indywidualnych w kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego nie zastosowano metody MPCN, ponieważ doradca podatkowy spółki FFT uznał za najwłaściwszą metodę MMTN, uzasadniając to tym, że „metoda MMTN wydaje się właściwa” (181).

181

| (329) | Trzy inne interpretacje indywidualne przedstawione przez Luksemburg dotyczą również wewnątrzgrupowej działalności finansowej opartej na okólniku, ale nie dołączono do nich sprawozdań w sprawie cen transferowych uzasadniających wniosek:






  — | interpretacja indywidualna z dnia [...] 2012 r. (nr 1) dotyczy działalności finansowej [...], |
| --- | --- | --- |

(329)

Trzy inne interpretacje indywidualne przedstawione przez Luksemburg dotyczą również wewnątrzgrupowej działalności finansowej opartej na okólniku, ale nie dołączono do nich sprawozdań w sprawie cen transferowych uzasadniających wniosek:

—

interpretacja indywidualna z dnia [...] 2012 r. (nr 1) dotyczy działalności finansowej [...],

| — | interpretacja indywidualna z dnia [...] 2012 r. (nr 5) dotyczy w szczególności pożyczki o zindeksowanej stopie procentowej [...], |
| --- | --- |

—

interpretacja indywidualna z dnia [...] 2012 r. (nr 5) dotyczy w szczególności pożyczki o zindeksowanej stopie procentowej [...],

| — | interpretacja indywidualna z dnia [...] 2013 r. (nr 22) dotyczy w szczególności działalności finansowej [...]. |
| --- | --- |

—

interpretacja indywidualna z dnia [...] 2013 r. (nr 22) dotyczy w szczególności działalności finansowej [...].

| (330) | Jeżeli chodzi o porównanie interpretacji indywidualnych nr 1, 5 i 22 oraz kwestionowanej interpretacji indywidualnej, wyraźna różnica w traktowaniu wprowadzona przez luksemburskie organy podatkowe polega na tym, że w przeciwieństwie do kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego do interpretacji indywidualnych nr 1, 5 i 22 nie dołączono sprawozdań w sprawie cen transferowych, chociaż w okólniku wyraźnie się tego wymaga (182). |
| --- | --- |

(330)

Jeżeli chodzi o porównanie interpretacji indywidualnych nr 1, 5 i 22 oraz kwestionowanej interpretacji indywidualnej, wyraźna różnica w traktowaniu wprowadzona przez luksemburskie organy podatkowe polega na tym, że w przeciwieństwie do kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego do interpretacji indywidualnych nr 1, 5 i 22 nie dołączono sprawozdań w sprawie cen transferowych, chociaż w okólniku wyraźnie się tego wymaga (182).

182

| (331) | Dwie inne interpretacje indywidualne dostarczone Komisji przez Luksemburg dotyczą działalności finansowej, ale nie opierają się na okólniku:






  — | interpretacja indywidualna z dnia [...] 2012 r. (nr 6) dotyczy restrukturyzacji przedsiębiorstwa; Dotyczy ona w szczególności pożyczki o zindeksowanej stopie procentowej [...], |
| --- | --- | --- |

(331)

Dwie inne interpretacje indywidualne dostarczone Komisji przez Luksemburg dotyczą działalności finansowej, ale nie opierają się na okólniku:

—

interpretacja indywidualna z dnia [...] 2012 r. (nr 6) dotyczy restrukturyzacji przedsiębiorstwa; Dotyczy ona w szczególności pożyczki o zindeksowanej stopie procentowej [...],

| — | interpretacja indywidualna z dnia [...] 2012 r. (nr 21) dotyczy nabycia [...]. |
| --- | --- |

—

interpretacja indywidualna z dnia [...] 2012 r. (nr 21) dotyczy nabycia [...].

| (332) | Ponadto Komisja zbadała dwie interpretacje indywidualne prawa podatkowego dostarczone przez Luksemburg, wybrane spośród 13 interpretacji indywidualnych dotyczących funkcji związanej ze środkami pieniężnymi, które zidentyfikowano w wykazie 5 323 interpretacji indywidualnych przekazanym przez to państwo w dniu 22 grudnia 2014 r. (183). Każda z tych interpretacji indywidualnych opiera się na okólniku:






  — | interpretacja indywidualna dotycząca funkcji związanych z środkami pieniężnymi spółki E zawierała notatki ze spotkań dostarczone przez doradcę podatkowego spółki i podpisane w dniu [...] przez przedstawicieli luksemburskich organów podatkowych. [...], |
| --- | --- | --- |

(332)

Ponadto Komisja zbadała dwie interpretacje indywidualne prawa podatkowego dostarczone przez Luksemburg, wybrane spośród 13 interpretacji indywidualnych dotyczących funkcji związanej ze środkami pieniężnymi, które zidentyfikowano w wykazie 5 323 interpretacji indywidualnych przekazanym przez to państwo w dniu 22 grudnia 2014 r. (183). Każda z tych interpretacji indywidualnych opiera się na okólniku:

183

—

interpretacja indywidualna dotycząca funkcji związanych z środkami pieniężnymi spółki E zawierała notatki ze spotkań dostarczone przez doradcę podatkowego spółki i podpisane w dniu [...] przez przedstawicieli luksemburskich organów podatkowych. [...],

| — | interpretacja indywidualna z dnia [...] dotycząca funkcji związanych z środkami pieniężnymi spółki G i zatwierdzająca wniosek złożony tego samego dnia przez tę spółkę. [...]. |
| --- | --- |

—

interpretacja indywidualna z dnia [...] dotycząca funkcji związanych z środkami pieniężnymi spółki G i zatwierdzająca wniosek złożony tego samego dnia przez tę spółkę. [...].

| (333) | Komisja zauważa, że w przeciwieństwie do kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego w żadnej z tych dwóch interpretacji indywidualnych nie zastosowano ani metody MMTN, ani modelu CAPM, oraz że w żadnej z nich nie określono dochodu spółki podlegającego opodatkowaniu jako zwrotu z hipotetycznych ustawowych funduszy własnych. Poza tym, chociaż spółka G w swoim wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej odniosła się do sprawozdania w sprawie cen transferowych, które miała następnie dostarczyć, wydaje się, że sprawozdanie to nigdy nie zostało przedłożone luksemburskim organom podatkowym (184). Ponadto nawet jeżeli w interpretacji indywidualnej spółki G nie wskazuje się wyraźnie poziomu marży ani przedmiotu jej zastosowania, różni się ona od kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego, ponieważ zgodnie z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej marża opiera się na aktywach i stanowi dodatek do zwrotu z kapitału własnego. Podsumowując, wydaje się więc, że traktowanie podatkowe przyznane obydwu spółkom z tytułu funkcji związanych ze środkami pieniężnymi nie opiera się na żadnym podejściu ani żadnej metodzie, które byłyby spójne z kwestionowaną interpretacją indywidualną prawa podatkowego. |
| --- | --- |

(333)

Komisja zauważa, że w przeciwieństwie do kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego w żadnej z tych dwóch interpretacji indywidualnych nie zastosowano ani metody MMTN, ani modelu CAPM, oraz że w żadnej z nich nie określono dochodu spółki podlegającego opodatkowaniu jako zwrotu z hipotetycznych ustawowych funduszy własnych. Poza tym, chociaż spółka G w swoim wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej odniosła się do sprawozdania w sprawie cen transferowych, które miała następnie dostarczyć, wydaje się, że sprawozdanie to nigdy nie zostało przedłożone luksemburskim organom podatkowym (184). Ponadto nawet jeżeli w interpretacji indywidualnej spółki G nie wskazuje się wyraźnie poziomu marży ani przedmiotu jej zastosowania, różni się ona od kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego, ponieważ zgodnie z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej marża opiera się na aktywach i stanowi dodatek do zwrotu z kapitału własnego. Podsumowując, wydaje się więc, że traktowanie podatkowe przyznane obydwu spółkom z tytułu funkcji związanych ze środkami pieniężnymi nie opiera się na żadnym podejściu ani żadnej metodzie, które byłyby spójne z kwestionowaną interpretacją indywidualną prawa podatkowego.

184

| (334) | Luksemburg utrzymuje, że spółki FFT nie można porównać z innymi spółkami finansowymi, biorąc pod uwagę, że pozyskuje ona fundusze na rynku, podczas gdy pozostałe spółki finansowe otrzymują zasadniczo finansowanie wewnątrzgrupowe. Twierdzi również, że spółki FFT nie można porównać z żadną inną spółką podlegającą opodatkowaniu w Luksemburgu: „sytuacja każdego podatnika jest do tego stopnia szczególna, że niemożliwe jest przeprowadzenie jakiegokolwiek właściwego porównania ze sprawami dotyczącymi innych podatników” (185). |
| --- | --- |

(334)

Luksemburg utrzymuje, że spółki FFT nie można porównać z innymi spółkami finansowymi, biorąc pod uwagę, że pozyskuje ona fundusze na rynku, podczas gdy pozostałe spółki finansowe otrzymują zasadniczo finansowanie wewnątrzgrupowe. Twierdzi również, że spółki FFT nie można porównać z żadną inną spółką podlegającą opodatkowaniu w Luksemburgu: „sytuacja każdego podatnika jest do tego stopnia szczególna, że niemożliwe jest przeprowadzenie jakiegokolwiek właściwego porównania ze sprawami dotyczącymi innych podatników” (185).

185

| (335) | Komisja nie zgadza się z tymi stwierdzeniami i utrzymuje w tym względzie, że brak spójnego zbioru zasad mających ogólne zastosowanie do spółek finansowych i spółek pełniących funkcje związane ze środkami pieniężnymi, które złożyły wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, na podstawie obiektywnych kryteriów znajduje doskonałe odzwierciedlenie w istnieniu innej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego wydanej na rzecz [spółki F]. W interpretacji indywidualnej dotyczącej [spółki F], którą przyjęto tego samego dnia i która dotyczy tych samych funkcji co kwestionowana interpretacja indywidualna prawa podatkowego ([spółka F] finansuje segment przemysłowy [...] w ramach innej struktury spółek finansowych należących do grupy), zawarto zasadniczo odmienny wniosek w odniesieniu do odpowiednich podstaw opodatkowania spółek bez wyraźnego uzasadnienia takiej różnicy w traktowaniu. W kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego przyjmuje się bowiem podstawę opodatkowania w wysokości około 2,5 mln EUR, podczas gdy w interpretacji indywidualnej prawa podatkowego wydanej na rzecz [spółki F] przyjmuje się wynagrodzenie z tytułu podobnej działalności finansowej i związanej ze środkami pieniężnymi prowadzące do przyjęcia podstawy opodatkowania w wysokości [...] EUR. Ta różnica w traktowaniu praktycznie jednakowych spółek bez wyraźnego uzasadnienia świadczy również o tym, że luksemburska praktyka w zakresie interpretacji indywidualnych prawa podatkowego oparta na ogólnych sformułowaniach zawartych w okólniku nie stanowi właściwego systemu odniesienia do celów analizy w zakresie selektywności. |
| --- | --- |

(335)

Komisja nie zgadza się z tymi stwierdzeniami i utrzymuje w tym względzie, że brak spójnego zbioru zasad mających ogólne zastosowanie do spółek finansowych i spółek pełniących funkcje związane ze środkami pieniężnymi, które złożyły wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, na podstawie obiektywnych kryteriów znajduje doskonałe odzwierciedlenie w istnieniu innej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego wydanej na rzecz [spółki F]. W interpretacji indywidualnej dotyczącej [spółki F], którą przyjęto tego samego dnia i która dotyczy tych samych funkcji co kwestionowana interpretacja indywidualna prawa podatkowego ([spółka F] finansuje segment przemysłowy [...] w ramach innej struktury spółek finansowych należących do grupy), zawarto zasadniczo odmienny wniosek w odniesieniu do odpowiednich podstaw opodatkowania spółek bez wyraźnego uzasadnienia takiej różnicy w traktowaniu. W kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego przyjmuje się bowiem podstawę opodatkowania w wysokości około 2,5 mln EUR, podczas gdy w interpretacji indywidualnej prawa podatkowego wydanej na rzecz [spółki F] przyjmuje się wynagrodzenie z tytułu podobnej działalności finansowej i związanej ze środkami pieniężnymi prowadzące do przyjęcia podstawy opodatkowania w wysokości [...] EUR. Ta różnica w traktowaniu praktycznie jednakowych spółek bez wyraźnego uzasadnienia świadczy również o tym, że luksemburska praktyka w zakresie interpretacji indywidualnych prawa podatkowego oparta na ogólnych sformułowaniach zawartych w okólniku nie stanowi właściwego systemu odniesienia do celów analizy w zakresie selektywności.

| (336) | Podsumowując, badanie praktyki luksemburskich organów podatkowych w zakresie interpretacji indywidualnych prawa podatkowego nie pozwala na zidentyfikowanie spójnego zbioru zasad, które mają ogólne zastosowanie na podstawie obiektywnych kryteriów do wszystkich przedsiębiorstw wchodzących w zakres ich stosowania określony przez cel systemu. Praktyka ta nie może więc stanowić ram, w świetle których bada się kwestionowaną interpretację indywidualną prawa podatkowego, aby ustalić, czy spółka FFT uzyskała selektywna korzyść w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. |
| --- | --- |

(336)

Podsumowując, badanie praktyki luksemburskich organów podatkowych w zakresie interpretacji indywidualnych prawa podatkowego nie pozwala na zidentyfikowanie spójnego zbioru zasad, które mają ogólne zastosowanie na podstawie obiektywnych kryteriów do wszystkich przedsiębiorstw wchodzących w zakres ich stosowania określony przez cel systemu. Praktyka ta nie może więc stanowić ram, w świetle których bada się kwestionowaną interpretację indywidualną prawa podatkowego, aby ustalić, czy spółka FFT uzyskała selektywna korzyść w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

7.2.6.   Uzasadnienie ze względu na charakter lub ogólną strukturę systemu podatkowego

Uzasadnienie ze względu na charakter lub ogólną strukturę systemu podatkowego

| (337) | Ani Luksemburg, ani spółka FFT nie przedstawiły żadnego uzasadnienia selektywnego traktowania spółki FFT wynikającego z kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego. Komisja przypomina, że to na państwie członkowskim ciąży obowiązek przedstawienia takiego uzasadnienia. |
| --- | --- |

(337)

Ani Luksemburg, ani spółka FFT nie przedstawiły żadnego uzasadnienia selektywnego traktowania spółki FFT wynikającego z kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego. Komisja przypomina, że to na państwie członkowskim ciąży obowiązek przedstawienia takiego uzasadnienia.

| (338) | W każdym razie nie było możliwe zidentyfikowanie żadnej przesłanki mogącej uzasadnić preferencyjne traktowanie spółki FFT w wyniku kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego, którą to przesłankę można byłoby uznać za wynikającą bezpośrednio z zasad leżących u podstaw systemu odniesienia lub z mechanizmów stanowiących nieodłączną część systemu, które są niezbędne dla jego funkcjonowania i skuteczności (186), bez względu na to, czy systemem odniesienia jest ogólny system opodatkowania podatkiem od osób prawnych w Luksemburgu, jak twierdzi Komisja, czy art. 164 ustawy o podatku dochodowym oraz okólnik, jak utrzymują Luksemburg i grupa Fiat. |
| --- | --- |

(338)

W każdym razie nie było możliwe zidentyfikowanie żadnej przesłanki mogącej uzasadnić preferencyjne traktowanie spółki FFT w wyniku kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego, którą to przesłankę można byłoby uznać za wynikającą bezpośrednio z zasad leżących u podstaw systemu odniesienia lub z mechanizmów stanowiących nieodłączną część systemu, które są niezbędne dla jego funkcjonowania i skuteczności (186), bez względu na to, czy systemem odniesienia jest ogólny system opodatkowania podatkiem od osób prawnych w Luksemburgu, jak twierdzi Komisja, czy art. 164 ustawy o podatku dochodowym oraz okólnik, jak utrzymują Luksemburg i grupa Fiat.

186

7.2.7.   Wniosek dotyczący istnienia selektywnej korzyści

Wniosek dotyczący istnienia selektywnej korzyści

| (339) | Komisja stwierdza, że poprzez fakt, iż w kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego zatwierdza się metodę pozwalającą na przypisanie zysków spółce FFT w ramach grupy Fiat, które odbiega od wyniku rynkowego zgodnego z zasadą ceny rynkowej i prowadzi do zmniejszenia podatku należnego ze strony spółki FFT w ramach ogólnego systemu opodatkowania podatkiem od osób prawnych w Luksemburgu w porównaniu z podatkiem należnym ze strony podlegających opodatkowaniu w tym państwie spółek niezintegrowanych, które zawierają transakcje na warunkach rynkowych, interpretacja ta przynosi spółce FFT selektywną korzyść w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. |
| --- | --- |

(339)

Komisja stwierdza, że poprzez fakt, iż w kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego zatwierdza się metodę pozwalającą na przypisanie zysków spółce FFT w ramach grupy Fiat, które odbiega od wyniku rynkowego zgodnego z zasadą ceny rynkowej i prowadzi do zmniejszenia podatku należnego ze strony spółki FFT w ramach ogólnego systemu opodatkowania podatkiem od osób prawnych w Luksemburgu w porównaniu z podatkiem należnym ze strony podlegających opodatkowaniu w tym państwie spółek niezintegrowanych, które zawierają transakcje na warunkach rynkowych, interpretacja ta przynosi spółce FFT selektywną korzyść w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

| (340) | W ramach uzasadnienia pomocniczego Komisja stwierdza, że poprzez fakt, iż w kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego zatwierdza się metodę pozwalającą na przypisanie zysków spółce FFT w ramach grupy Fiat, które odbiega od wyniku rynkowego zgodnego z zasadą ceny rynkowej i prowadzi do zmniejszenia podatku należnego ze strony spółki FFT na podstawie art. 164 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym i okólnika w porównaniu z podatkiem należnym ze strony innych spółek należących do grupy podlegających opodatkowaniu w Luksemburgu, interpretacja ta przynosi spółce FFT selektywną korzyść w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu. |
| --- | --- |

(340)

W ramach uzasadnienia pomocniczego Komisja stwierdza, że poprzez fakt, iż w kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego zatwierdza się metodę pozwalającą na przypisanie zysków spółce FFT w ramach grupy Fiat, które odbiega od wyniku rynkowego zgodnego z zasadą ceny rynkowej i prowadzi do zmniejszenia podatku należnego ze strony spółki FFT na podstawie art. 164 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym i okólnika w porównaniu z podatkiem należnym ze strony innych spółek należących do grupy podlegających opodatkowaniu w Luksemburgu, interpretacja ta przynosi spółce FFT selektywną korzyść w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu.

7.3.   Beneficjent kwestionowanego środka

Beneficjent kwestionowanego środka

| (341) | Komisja uważa, że kwestionowana interpretacja indywidualna prawa podatkowego przyznaje spółce FFT selektywną korzyść w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE ze względu na to, że jej celem jest obniżenie dochodu podlegającego opodatkowaniu tego podmiotu w Luksemburgu w stosunku do spółek niezintegrowanych, których dochody podlegające opodatkowaniu ustala się w oparciu o transakcje zawierane na warunkach rynkowych. Komisja zauważa jednak, że spółka FFT należy do grupy wielonarodowej, w tym przypadku do grupy Fiat Chrysler Automobiles („FCA”) i że jej funkcja w ramach grupy polega na świadczeniu usług finansowych i związanych ze środkami pieniężnymi pozostałym przedsiębiorstwom należącym do grupy Fiat, przy czym wynagrodzenie z tytułu pełnienia tej funkcji jest przedmiotem kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego. |
| --- | --- |

(341)

Komisja uważa, że kwestionowana interpretacja indywidualna prawa podatkowego przyznaje spółce FFT selektywną korzyść w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE ze względu na to, że jej celem jest obniżenie dochodu podlegającego opodatkowaniu tego podmiotu w Luksemburgu w stosunku do spółek niezintegrowanych, których dochody podlegające opodatkowaniu ustala się w oparciu o transakcje zawierane na warunkach rynkowych. Komisja zauważa jednak, że spółka FFT należy do grupy wielonarodowej, w tym przypadku do grupy Fiat Chrysler Automobiles („FCA”) i że jej funkcja w ramach grupy polega na świadczeniu usług finansowych i związanych ze środkami pieniężnymi pozostałym przedsiębiorstwom należącym do grupy Fiat, przy czym wynagrodzenie z tytułu pełnienia tej funkcji jest przedmiotem kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego.

| (342) | Do celów stosowania zasad pomocy państwa, można uznać, że szereg oddzielnych podmiotów prawnych stanowi jedną jednostkę gospodarczą. Tę jednostkę gospodarczą uznaje się wówczas za odnośne przedsiębiorstwo, które korzysta ze środka pomocy. Zgodnie z wcześniejszym orzecznictwem Trybunału, „pojęcie »przedsiębiorstwa« w prawie konkurencji należy rozumieć jako oznaczające jednostkę gospodarczą [...], nawet jeżeli pod względem prawnym ta jednostka gospodarcza składa się z szeregu osób fizycznych lub prawnych” (187). Aby określić, czy szereg podmiotów tworzy jednostkę gospodarczą, Trybunał sprawdza, czy istnieje pakiet kontrolny lub czy istnieją związki o charakterze funkcjonalnym, ekonomicznym lub strukturalnym (188). W niniejszej sprawie spółka FFT należy do spółki Fiat S.p.A. (obecnie Fiat Chrysler Automobiles, NV) i do spółki FF, która z kolei należy w 100 % do spółki Fiat, S.p.A. (189). Spółka FFT jest więc w 100 % kontrolowana przez spółkę Fiat S.p.A., która z kolei kontroluję grupę Fiat (190). |
| --- | --- |

(342)

Do celów stosowania zasad pomocy państwa, można uznać, że szereg oddzielnych podmiotów prawnych stanowi jedną jednostkę gospodarczą. Tę jednostkę gospodarczą uznaje się wówczas za odnośne przedsiębiorstwo, które korzysta ze środka pomocy. Zgodnie z wcześniejszym orzecznictwem Trybunału, „pojęcie »przedsiębiorstwa« w prawie konkurencji należy rozumieć jako oznaczające jednostkę gospodarczą [...], nawet jeżeli pod względem prawnym ta jednostka gospodarcza składa się z szeregu osób fizycznych lub prawnych” (187). Aby określić, czy szereg podmiotów tworzy jednostkę gospodarczą, Trybunał sprawdza, czy istnieje pakiet kontrolny lub czy istnieją związki o charakterze funkcjonalnym, ekonomicznym lub strukturalnym (188). W niniejszej sprawie spółka FFT należy do spółki Fiat S.p.A. (obecnie Fiat Chrysler Automobiles, NV) i do spółki FF, która z kolei należy w 100 % do spółki Fiat, S.p.A. (189). Spółka FFT jest więc w 100 % kontrolowana przez spółkę Fiat S.p.A., która z kolei kontroluję grupę Fiat (190).

187

188

189

190

| (343) | Ponadto to właśnie grupa Fiat podjęła decyzję o założeniu spółki FFT w Luksemburgu, w związku z czym korzysta ona z kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego, ponieważ, jak określono w motywie 52, w interpretacji tej określa się zysk, który należy przypisać spółce FFT w ramach grupy z tytułu usług finansowych i związanych ze środkami pieniężnymi świadczonych przez nią spółkom należącym do grupy. Ostatecznie, kwestionowana interpretacja indywidualna prawa podatkowego jest decyzją, w której zatwierdza się metodę ustalania cen transferowych w ramach grupy Fiat, a zatem każde korzystne traktowanie podatkowe przyznane spółce FFT przez luksemburskie organy podatkowe przynosi korzyści całej grupie Fiat, przyznając dodatkowe zasoby nie tylko spółce FFT, ale całej grupie. Innymi słowy, jak wskazano w motywie 221, gdy należy ustalić ceny transferowe w celu określenia cen produktów i usług świadczonych w ramach różnych podmiotów prawnych należących do jednej i tej samej grupy, mechanizm ustalania cen transferowych ze swej istoty wpływa na więcej niż jedną spółkę należącą do grupy (podwyżka cen w ramach jednej spółki wpłynie na obniżenie zysków drugiej). |
| --- | --- |

(343)

Ponadto to właśnie grupa Fiat podjęła decyzję o założeniu spółki FFT w Luksemburgu, w związku z czym korzysta ona z kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego, ponieważ, jak określono w motywie 52, w interpretacji tej określa się zysk, który należy przypisać spółce FFT w ramach grupy z tytułu usług finansowych i związanych ze środkami pieniężnymi świadczonych przez nią spółkom należącym do grupy. Ostatecznie, kwestionowana interpretacja indywidualna prawa podatkowego jest decyzją, w której zatwierdza się metodę ustalania cen transferowych w ramach grupy Fiat, a zatem każde korzystne traktowanie podatkowe przyznane spółce FFT przez luksemburskie organy podatkowe przynosi korzyści całej grupie Fiat, przyznając dodatkowe zasoby nie tylko spółce FFT, ale całej grupie. Innymi słowy, jak wskazano w motywie 221, gdy należy ustalić ceny transferowe w celu określenia cen produktów i usług świadczonych w ramach różnych podmiotów prawnych należących do jednej i tej samej grupy, mechanizm ustalania cen transferowych ze swej istoty wpływa na więcej niż jedną spółkę należącą do grupy (podwyżka cen w ramach jednej spółki wpłynie na obniżenie zysków drugiej).

| (344) | W związku z powyższym, chociaż grupa składa się z oddzielnych samodzielnych jednostek posiadających osobowość prawną, w kontekście porozumienia w zakresie ustalania cen przedsiębiorstwa te należy uznać za jedną grupę korzystającą z kwestionowanego środka pomocy (191). |
| --- | --- |

(344)

W związku z powyższym, chociaż grupa składa się z oddzielnych samodzielnych jednostek posiadających osobowość prawną, w kontekście porozumienia w zakresie ustalania cen przedsiębiorstwa te należy uznać za jedną grupę korzystającą z kwestionowanego środka pomocy (191).

191

| (345) | Ponadto w niniejszej sprawie kwota podatku odprowadzane przez spółkę FFT w Luksemburgu wpływa na warunki cen pożyczek wewnątrz grupy, jakich udziela ona spółkom należącym do grupy Fiat, biorąc pod uwagę fakt, że opierają się one na średnim ważonym koszcie kapitału oraz na określonej marży (192), w związku z czym obniżenie podatku należnego ze strony spółki FFT z konieczności powoduje obniżenie warunków cenowych dotyczących pożyczek wewnątrz grupy. Obniżenie podatku należnego ze strony spółki FFT przynosi korzyść nie tylko tej ostatniej, lecz także wszystkim spółkom należącym do grupy, otrzymującym finansowanie ze strony spółki FFT, a co za tym idzie – grupie Fiat. |
| --- | --- |

(345)

Ponadto w niniejszej sprawie kwota podatku odprowadzane przez spółkę FFT w Luksemburgu wpływa na warunki cen pożyczek wewnątrz grupy, jakich udziela ona spółkom należącym do grupy Fiat, biorąc pod uwagę fakt, że opierają się one na średnim ważonym koszcie kapitału oraz na określonej marży (192), w związku z czym obniżenie podatku należnego ze strony spółki FFT z konieczności powoduje obniżenie warunków cenowych dotyczących pożyczek wewnątrz grupy. Obniżenie podatku należnego ze strony spółki FFT przynosi korzyść nie tylko tej ostatniej, lecz także wszystkim spółkom należącym do grupy, otrzymującym finansowanie ze strony spółki FFT, a co za tym idzie – grupie Fiat.

192

7.4.   Wniosek dotyczący istnienia pomocy

Wniosek dotyczący istnienia pomocy

| (346) | W świetle powyższego Komisja stwierdza, że kwestionowana interpretacja indywidualna prawa podatkowego wydana przez Luksemburg na rzecz spółki FFT przyznaje tej spółce, a także grupie Fiat, selektywną korzyść, która można przypisać temu państwu i która jest finansowaną z zasobów państwowych oraz która zakłóca konkurencję lub grozi zakłóceniem konkurencji i może wpływać na wymianę handlową wewnątrz Unii. Kwestionowana interpretacja indywidualna prawa podatkowego stanowi zatem pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. |
| --- | --- |

(346)

W świetle powyższego Komisja stwierdza, że kwestionowana interpretacja indywidualna prawa podatkowego wydana przez Luksemburg na rzecz spółki FFT przyznaje tej spółce, a także grupie Fiat, selektywną korzyść, która można przypisać temu państwu i która jest finansowaną z zasobów państwowych oraz która zakłóca konkurencję lub grozi zakłóceniem konkurencji i może wpływać na wymianę handlową wewnątrz Unii. Kwestionowana interpretacja indywidualna prawa podatkowego stanowi zatem pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

| (347) | Biorąc pod uwagę, że kwestionowana interpretacja indywidualna prawa podatkowego powoduje obniżenie kosztów, które normalnie obciążałyby spółkę FFT w ramach jej bieżącej działalności, należy uznać, że przyznaje ona pomoc operacyjną spółce FFT i grupie Fiat. |
| --- | --- |

(347)

Biorąc pod uwagę, że kwestionowana interpretacja indywidualna prawa podatkowego powoduje obniżenie kosztów, które normalnie obciążałyby spółkę FFT w ramach jej bieżącej działalności, należy uznać, że przyznaje ona pomoc operacyjną spółce FFT i grupie Fiat.

8.   NIEZGODNOŚĆ POMOCY Z RYNKIEM WEWNĘTRZNYM

NIEZGODNOŚĆ POMOCY Z RYNKIEM WEWNĘTRZNYM

| (348) | Pomoc państwa uznaje się za zgodną z rynkiem wewnętrznym, jeżeli należy ona do jednej z kategorii wymienionych w art. 107 ust. 2 TFUE (193). Można ją również uznać za zgodną z rynkiem wewnętrznym, jeżeli Komisja stwierdziła, że pomoc ta należy do jednej z kategorii wymienionych w art. 107 ust. 3 TFUE. To jednak na państwie członkowskim przyznającym pomoc ciąży obowiązek wykazania, że przyznana pomoc państwa jest zgodna z rynkiem wewnętrznym na podstawie art. 107 ust. 2 i 3 TFUE. |
| --- | --- |

(348)

Pomoc państwa uznaje się za zgodną z rynkiem wewnętrznym, jeżeli należy ona do jednej z kategorii wymienionych w art. 107 ust. 2 TFUE (193). Można ją również uznać za zgodną z rynkiem wewnętrznym, jeżeli Komisja stwierdziła, że pomoc ta należy do jednej z kategorii wymienionych w art. 107 ust. 3 TFUE. To jednak na państwie członkowskim przyznającym pomoc ciąży obowiązek wykazania, że przyznana pomoc państwa jest zgodna z rynkiem wewnętrznym na podstawie art. 107 ust. 2 i 3 TFUE.

193

| (349) | Luksemburg nie powołał się na żadne odstępstwo przewidziane w przepisach, o których mowa w motywie 345, aby wykazać zgodność pomocy przyznanej na rzecz spółki FFT oraz grupy Fiat w drodze kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego. |
| --- | --- |

(349)

Luksemburg nie powołał się na żadne odstępstwo przewidziane w przepisach, o których mowa w motywie 345, aby wykazać zgodność pomocy przyznanej na rzecz spółki FFT oraz grupy Fiat w drodze kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego.

| (350) | Ponadto, jak wskazano w motywie 347, należy uznać, że kwestionowana interpretacja indywidualna prawa podatkowego przyznaje pomoc operacyjną spółce FFT i grupie Fiat. Zgodnie z zasadą ogólną tego rodzaju pomocy nie można zasadniczo uznać za zgodną z rynkiem wewnętrznym na podstawie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE, ze względu na to, że nie sprzyja ona rozwojowi niektórych działań gospodarczych lub niektórych regionów gospodarczych i że bodźce podatkowe nie są ograniczone w czasie, malejące lub proporcjonalne do tego, co jest niezbędne, aby zaradzić szczególnej niekorzystnej sytuacji gospodarczej w odnośnych regionach. |
| --- | --- |

(350)

Ponadto, jak wskazano w motywie 347, należy uznać, że kwestionowana interpretacja indywidualna prawa podatkowego przyznaje pomoc operacyjną spółce FFT i grupie Fiat. Zgodnie z zasadą ogólną tego rodzaju pomocy nie można zasadniczo uznać za zgodną z rynkiem wewnętrznym na podstawie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE, ze względu na to, że nie sprzyja ona rozwojowi niektórych działań gospodarczych lub niektórych regionów gospodarczych i że bodźce podatkowe nie są ograniczone w czasie, malejące lub proporcjonalne do tego, co jest niezbędne, aby zaradzić szczególnej niekorzystnej sytuacji gospodarczej w odnośnych regionach.

| (351) | W związku z powyższym pomoc przyznana przez Luksemburg spółce FFT i grupie Fiat w drodze kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym. |
| --- | --- |

(351)

W związku z powyższym pomoc przyznana przez Luksemburg spółce FFT i grupie Fiat w drodze kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym.

9.   NIEZGODNOŚĆ POMOCY Z PRAWEM

NIEZGODNOŚĆ POMOCY Z PRAWEM

| (352) | Zgodnie z art. 108 ust. 3 TFUE państwa członkowskie są zobowiązane do informowania Komisji o wszelkich planach przyznania pomocy (obowiązek zgłoszenia) i nie mogą wdrażać zaproponowanych środków pomocy dopóki Komisja nie wyda ostatecznej decyzji w ich przedmiocie (obowiązek stosowania okresu zawieszenia). |
| --- | --- |

(352)

Zgodnie z art. 108 ust. 3 TFUE państwa członkowskie są zobowiązane do informowania Komisji o wszelkich planach przyznania pomocy (obowiązek zgłoszenia) i nie mogą wdrażać zaproponowanych środków pomocy dopóki Komisja nie wyda ostatecznej decyzji w ich przedmiocie (obowiązek stosowania okresu zawieszenia).

| (353) | Komisja zauważa, że Luksemburg nie zgłosił jej swojego zamiaru przyjęcia kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego, jak również nie wypełnił obowiązku stosowania okresu zawieszenia, który na nim ciążył zgodnie z art. 108 ust. 3 TFUE. W związku z powyższym zgodnie z art. 1 lit. f) rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 (194) kwestionowana interpretacja indywidualna prawa podatkowego stanowi pomoc państwa niezgodną z prawem i wdrożoną z naruszeniem art. 108 ust. 3 TFUE. |
| --- | --- |

(353)

Komisja zauważa, że Luksemburg nie zgłosił jej swojego zamiaru przyjęcia kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego, jak również nie wypełnił obowiązku stosowania okresu zawieszenia, który na nim ciążył zgodnie z art. 108 ust. 3 TFUE. W związku z powyższym zgodnie z art. 1 lit. f) rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 (194) kwestionowana interpretacja indywidualna prawa podatkowego stanowi pomoc państwa niezgodną z prawem i wdrożoną z naruszeniem art. 108 ust. 3 TFUE.

194

10.   ODZYSKANIE POMOCY

ODZYSKANIE POMOCY

| (354) | Zgodnie z art. 16 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2015/1589 Komisja nakazuje odzyskanie niezgodnej z prawem i niezgodnej z rynkiem wewnętrznym pomocy. W przepisie tym wyjaśnia się także, że zainteresowane państwo członkowskie podejmie wszelkie konieczne środki w celu odzyskania niezgodnej z prawem pomocy uznanej za niezgodną z rynkiem wewnętrznym. Zgodnie z art. 16 ust. 2 tego rozporządzenia pomoc należy odzyskać wraz z odsetkami naliczanymi od dnia, w którym niezgodna z prawem pomoc została udostępniona beneficjentowi do daty jej odzyskania. W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 794/2004 (195) określa się szczegółowo metody obliczania odsetek, które należy odzyskać. Ponadto artykuł 16 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2015/1589 stanowi, że „windykacja zostaje przeprowadzona bezzwłocznie i zgodnie z procedurami przewidzianymi w prawie krajowym zainteresowanego państwa członkowskiego, pod warunkiem że przewidują one bezzwłoczne i skuteczne wykonanie decyzji Komisji”. |
| --- | --- |

(354)

Zgodnie z art. 16 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2015/1589 Komisja nakazuje odzyskanie niezgodnej z prawem i niezgodnej z rynkiem wewnętrznym pomocy. W przepisie tym wyjaśnia się także, że zainteresowane państwo członkowskie podejmie wszelkie konieczne środki w celu odzyskania niezgodnej z prawem pomocy uznanej za niezgodną z rynkiem wewnętrznym. Zgodnie z art. 16 ust. 2 tego rozporządzenia pomoc należy odzyskać wraz z odsetkami naliczanymi od dnia, w którym niezgodna z prawem pomoc została udostępniona beneficjentowi do daty jej odzyskania. W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 794/2004 (195) określa się szczegółowo metody obliczania odsetek, które należy odzyskać. Ponadto artykuł 16 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2015/1589 stanowi, że „windykacja zostaje przeprowadzona bezzwłocznie i zgodnie z procedurami przewidzianymi w prawie krajowym zainteresowanego państwa członkowskiego, pod warunkiem że przewidują one bezzwłoczne i skuteczne wykonanie decyzji Komisji”.

195

10.1.   Uzasadnione oczekiwanie i pewność prawa

Uzasadnione oczekiwanie i pewność prawa

| (355) | Art. 16 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2015/1589 stanowi również, że Komisja nie wymaga odzyskania pomocy, jeżeli jest to sprzeczne z ogólną zasadą prawa. |
| --- | --- |

(355)

Art. 16 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2015/1589 stanowi również, że Komisja nie wymaga odzyskania pomocy, jeżeli jest to sprzeczne z ogólną zasadą prawa.

| (356) | Luksemburg utrzymuje po pierwsze, że zgodnie z zasadą uzasadnionego oczekiwania decyzja stwierdzająca istnienie pomocy nie może stać się skuteczna przed zakończeniem okresu obowiązywania przedmiotowej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego, czyli w niniejszym przypadku, przed końcem roku podatkowego 2016. Zdaniem Luksemburga zarówno grupa ds. kodeksu postępowania, jak i forum OECD dotyczące szkodliwych praktyk podatkowych zapewniły go, że stosowana przez niego praktyka w zakresie interpretacji indywidualnych prawa podatkowego opartych na okólniku jest zgodna z kodeksem postępowania oraz z wytycznymi OECD. Luksemburg stwierdza zatem, że podczas posiedzenia Rady w dniu 27 maja 2011 r. wyraźnie potwierdzono, iż uwzględniając przyjęcie okólnika, praktyki interpretacji indywidualnych prawa podatkowego nie należy badać na podstawie kodeksu postępowania (196). |
| --- | --- |

(356)

Luksemburg utrzymuje po pierwsze, że zgodnie z zasadą uzasadnionego oczekiwania decyzja stwierdzająca istnienie pomocy nie może stać się skuteczna przed zakończeniem okresu obowiązywania przedmiotowej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego, czyli w niniejszym przypadku, przed końcem roku podatkowego 2016. Zdaniem Luksemburga zarówno grupa ds. kodeksu postępowania, jak i forum OECD dotyczące szkodliwych praktyk podatkowych zapewniły go, że stosowana przez niego praktyka w zakresie interpretacji indywidualnych prawa podatkowego opartych na okólniku jest zgodna z kodeksem postępowania oraz z wytycznymi OECD. Luksemburg stwierdza zatem, że podczas posiedzenia Rady w dniu 27 maja 2011 r. wyraźnie potwierdzono, iż uwzględniając przyjęcie okólnika, praktyki interpretacji indywidualnych prawa podatkowego nie należy badać na podstawie kodeksu postępowania (196).

196

| (357) | Zgodnie ze stałym orzecznictwem państwo członkowskie, którego organy przyznały pomoc z naruszeniem zasad proceduralnych przewidzianych w art. 108 ust. 3 TFUE, nie może powoływać się na uzasadnione oczekiwania beneficjenta, aby uzasadnić nieprzestrzeganie obowiązku podjęcia środków koniecznych do wykonania decyzji Komisji nakazującej mu odzyskanie pomocy. W przeciwnym razie art. 107 i 108 TFUE byłyby bezskuteczne, ponieważ organy krajowe mogłyby się powoływać na własne sprzeczne z prawem postępowanie w celu pozbawienia decyzji Komisji skutków prawnych w oparciu o te artykuły TFUE (197). W związku z powyższym, to nie do zainteresowanego państwa członkowskiego lecz do przedsiębiorstwa będącego beneficjentem pomocy należy powołanie się na wyjątkowe okoliczności mogące uzasadnić jego uzasadnione oczekiwanie, aby sprzeciwić się obowiązkowi zwrotu pomocy niezgodnej z prawem (198). Ponieważ spółka FFT w uwagach przekazanych Komisji nie przedstawiła ona w tym celu żadnego argumentu, Komisja uważa, że argumentu Luksemburga odnoszącego się do zasady uzasadnionego oczekiwania nie można uwzględnić do celów niniejszej decyzji. |
| --- | --- |

(357)

Zgodnie ze stałym orzecznictwem państwo członkowskie, którego organy przyznały pomoc z naruszeniem zasad proceduralnych przewidzianych w art. 108 ust. 3 TFUE, nie może powoływać się na uzasadnione oczekiwania beneficjenta, aby uzasadnić nieprzestrzeganie obowiązku podjęcia środków koniecznych do wykonania decyzji Komisji nakazującej mu odzyskanie pomocy. W przeciwnym razie art. 107 i 108 TFUE byłyby bezskuteczne, ponieważ organy krajowe mogłyby się powoływać na własne sprzeczne z prawem postępowanie w celu pozbawienia decyzji Komisji skutków prawnych w oparciu o te artykuły TFUE (197). W związku z powyższym, to nie do zainteresowanego państwa członkowskiego lecz do przedsiębiorstwa będącego beneficjentem pomocy należy powołanie się na wyjątkowe okoliczności mogące uzasadnić jego uzasadnione oczekiwanie, aby sprzeciwić się obowiązkowi zwrotu pomocy niezgodnej z prawem (198). Ponieważ spółka FFT w uwagach przekazanych Komisji nie przedstawiła ona w tym celu żadnego argumentu, Komisja uważa, że argumentu Luksemburga odnoszącego się do zasady uzasadnionego oczekiwania nie można uwzględnić do celów niniejszej decyzji.

197

198

| (358) | W każdym przypadku, aby można było uwzględnić argument opierający się na uzasadnionym oczekiwaniu, oczekiwanie to wynikać z wcześniejszego działania Komisji polegającego na udzieleniu wyraźnych zapewnień (199). Zdaniem Luksemburga porozumienie osiągnięte podczas posiedzenia grupy ds. kodeksu postępowania odnośnie do faktu, że ocena luksemburskiego środka podatkowego dotyczącego przedsiębiorstw prowadzących działalność finansową wewnątrz grupy w świetle kryteriów zawartych w kodeksie postępowania nie jest konieczna, stanowi wyraźne zapewnienie, które może prowadzić do powstania uzasadnionego oczekiwania. Komisja przypomina, że kodeks postępowania przyjęty przez Radę do Spraw Gospodarczych i Finansowych (200) stanowi instrument prawnie niewiążący, którego celem jest umożliwienie państwom członkowskim dialogu na temat środków, które w istotny sposób wpływają lub mogą wpływać na decyzje o lokalizacji prowadzenia działalności gospodarczej przez przedsiębiorstwa w Unii. Cele kodeksu postępowania oraz przepisów w zakresie pomocy państwa są odmienne. Celem kodeksu postępowania jest bowiem walka z nieuczciwą konkurencją podatkową między państwami członkowskimi, natomiast celem przepisów w zakresie pomocy państwa jest ograniczenie zakłóceń konkurencji wynikających z korzystnego traktowania niektórych przedsiębiorstw przez państwa członkowskie, w szczególności za pośrednictwem ulg podatkowych. Ponadto, chociaż grupa ds. kodeksu postępowania dysponuje pewnym marginesem swobody, Komisja nie ma żadnej swobody uznania jeżeli chodzi o ustalanie, czy dany środek wchodzi w zakres pojęcia pomocy państwa, ponieważ pojęcie ma charakter obiektywny. W związku z powyższym porozumienie uzyskane w ramach grupy ds. kodeksu postępowania nie może wiązać ani ograniczać działań Komisji w ramach wykonywania uprawnień powierzonych jej na mocy TFUE w dziedzinie pomocy państwa (201). |
| --- | --- |

(358)

W każdym przypadku, aby można było uwzględnić argument opierający się na uzasadnionym oczekiwaniu, oczekiwanie to wynikać z wcześniejszego działania Komisji polegającego na udzieleniu wyraźnych zapewnień (199). Zdaniem Luksemburga porozumienie osiągnięte podczas posiedzenia grupy ds. kodeksu postępowania odnośnie do faktu, że ocena luksemburskiego środka podatkowego dotyczącego przedsiębiorstw prowadzących działalność finansową wewnątrz grupy w świetle kryteriów zawartych w kodeksie postępowania nie jest konieczna, stanowi wyraźne zapewnienie, które może prowadzić do powstania uzasadnionego oczekiwania. Komisja przypomina, że kodeks postępowania przyjęty przez Radę do Spraw Gospodarczych i Finansowych (200) stanowi instrument prawnie niewiążący, którego celem jest umożliwienie państwom członkowskim dialogu na temat środków, które w istotny sposób wpływają lub mogą wpływać na decyzje o lokalizacji prowadzenia działalności gospodarczej przez przedsiębiorstwa w Unii. Cele kodeksu postępowania oraz przepisów w zakresie pomocy państwa są odmienne. Celem kodeksu postępowania jest bowiem walka z nieuczciwą konkurencją podatkową między państwami członkowskimi, natomiast celem przepisów w zakresie pomocy państwa jest ograniczenie zakłóceń konkurencji wynikających z korzystnego traktowania niektórych przedsiębiorstw przez państwa członkowskie, w szczególności za pośrednictwem ulg podatkowych. Ponadto, chociaż grupa ds. kodeksu postępowania dysponuje pewnym marginesem swobody, Komisja nie ma żadnej swobody uznania jeżeli chodzi o ustalanie, czy dany środek wchodzi w zakres pojęcia pomocy państwa, ponieważ pojęcie ma charakter obiektywny. W związku z powyższym porozumienie uzyskane w ramach grupy ds. kodeksu postępowania nie może wiązać ani ograniczać działań Komisji w ramach wykonywania uprawnień powierzonych jej na mocy TFUE w dziedzinie pomocy państwa (201).

199

200

201

| (359) | To samo rozumowanie odnosi się do porozumień sporządzonych w ramach forum OECD dotyczącego szkodliwych praktyk podatkowych. Podczas posiedzenia forum OECD w dniu 6 grudnia 2011 r. uzgodniono, co następuje (w języku angielskim): „[...] systemów następujących 10 państw nie należy dalej badać... Luksemburg – zaawansowana analiza podatkowa finansowania wewnątrz grupy” (tłumaczenie nieoficjalne). OECD nie jest instytucją unijną, a Unia nie jest członkiem tej organizacji (202). Jej wnioski, mające niewiążący charakter, nie mogą wiązać instytucji Unii. Forum OECD, dalekie od udzielenia wyraźnego zapewnienia, nie zbadało dokładniej luksemburskiej analizy podatkowej dotyczącej działalności finansowej wewnątrz grupy. Niemożliwe jest zatem, by na podstawie powyższego cytatu wyciągać jakiekolwiek wnioski dotyczące zastosowania zasad pomocy państwa do kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego. |
| --- | --- |

(359)

To samo rozumowanie odnosi się do porozumień sporządzonych w ramach forum OECD dotyczącego szkodliwych praktyk podatkowych. Podczas posiedzenia forum OECD w dniu 6 grudnia 2011 r. uzgodniono, co następuje (w języku angielskim): „[...] systemów następujących 10 państw nie należy dalej badać... Luksemburg – zaawansowana analiza podatkowa finansowania wewnątrz grupy” (tłumaczenie nieoficjalne). OECD nie jest instytucją unijną, a Unia nie jest członkiem tej organizacji (202). Jej wnioski, mające niewiążący charakter, nie mogą wiązać instytucji Unii. Forum OECD, dalekie od udzielenia wyraźnego zapewnienia, nie zbadało dokładniej luksemburskiej analizy podatkowej dotyczącej działalności finansowej wewnątrz grupy. Niemożliwe jest zatem, by na podstawie powyższego cytatu wyciągać jakiekolwiek wnioski dotyczące zastosowania zasad pomocy państwa do kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego.

202

| (360) | Po drugie, Luksemburg twierdzi, że Komisja naruszyła zasadę pewności prawa. Odnosi się on do wcześniejszej praktyki decyzyjnej Komisji, zgodnie z którą zgodziła się ona ograniczyć odzyskanie pomocy na podstawie tej zasady. |
| --- | --- |

(360)

Po drugie, Luksemburg twierdzi, że Komisja naruszyła zasadę pewności prawa. Odnosi się on do wcześniejszej praktyki decyzyjnej Komisji, zgodnie z którą zgodziła się ona ograniczyć odzyskanie pomocy na podstawie tej zasady.

| (361) | Nie istnieje jednak żadna wcześniejsza praktyka decyzyjna, która mogłaby prowadzić do niepewności w odniesieniu do faktu, że interpretacje indywidualne prawa podatkowego mogą prowadzić do przyznania pomocy państwa. W decyzji, do której odnosi się Luksemburg, Komisja ograniczyła bowiem odzyskanie pomocy z uwagi na niepewność spowodowaną wcześniejszą decyzją Komisji. W niniejszej sprawie natomiast w obwieszczeniu Komisji dotyczącym bezpośredniego opodatkowania działalności gospodarczej odniesiono się bezpośrednio do interpretacji indywidualnych prawa podatkowego oraz do okoliczności, w jakich należy uznać, że prowadzą one do przyznania pomocy państwa. |
| --- | --- |

(361)

Nie istnieje jednak żadna wcześniejsza praktyka decyzyjna, która mogłaby prowadzić do niepewności w odniesieniu do faktu, że interpretacje indywidualne prawa podatkowego mogą prowadzić do przyznania pomocy państwa. W decyzji, do której odnosi się Luksemburg, Komisja ograniczyła bowiem odzyskanie pomocy z uwagi na niepewność spowodowaną wcześniejszą decyzją Komisji. W niniejszej sprawie natomiast w obwieszczeniu Komisji dotyczącym bezpośredniego opodatkowania działalności gospodarczej odniesiono się bezpośrednio do interpretacji indywidualnych prawa podatkowego oraz do okoliczności, w jakich należy uznać, że prowadzą one do przyznania pomocy państwa.

| (362) | Odnośnie do argumentu Luksemburga, że wysokości pomocy nie można dokładnie obliczyć przede wszystkim ze względu na to, że zastosowane podejście jest nowe, oraz że należy w związku z tym wykluczyć odzyskanie pomocy, Komisja zauważa, że w swojej wcześniejszej praktyce decyzyjnej zastosowała zasadę ceny rynkowej w szczególności w odniesieniu do środków przyjętych przez Luksemburg i stwierdziła, że naruszenie tej zasady może stanowić pomoc państwa (203). Wniosek ten został ponadto potwierdzony przez Trybunał (204). Podejście Komisji w zakresie kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego nie jest zatem nowe. Państwa członkowskie nie mogą nie wiedzieć, że porozumienie zawarte między organem podatkowym a spółką, w którym przyznaje się tej ostatniej korzystne traktowanie polegające na sztucznym obniżeniu jej podstawy opodatkowania ze względu na to, że zastosowane ceny transferowe nie prowadzą do uzyskania wiarygodnego wskaźnika zastępczego wyniku opartego na warunkach rynkowych, prowadzi do naruszenia przepisów dotyczących pomocy państwa i w razie wątpliwości należy je zgłosić Komisji. |
| --- | --- |

(362)

Odnośnie do argumentu Luksemburga, że wysokości pomocy nie można dokładnie obliczyć przede wszystkim ze względu na to, że zastosowane podejście jest nowe, oraz że należy w związku z tym wykluczyć odzyskanie pomocy, Komisja zauważa, że w swojej wcześniejszej praktyce decyzyjnej zastosowała zasadę ceny rynkowej w szczególności w odniesieniu do środków przyjętych przez Luksemburg i stwierdziła, że naruszenie tej zasady może stanowić pomoc państwa (203). Wniosek ten został ponadto potwierdzony przez Trybunał (204). Podejście Komisji w zakresie kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego nie jest zatem nowe. Państwa członkowskie nie mogą nie wiedzieć, że porozumienie zawarte między organem podatkowym a spółką, w którym przyznaje się tej ostatniej korzystne traktowanie polegające na sztucznym obniżeniu jej podstawy opodatkowania ze względu na to, że zastosowane ceny transferowe nie prowadzą do uzyskania wiarygodnego wskaźnika zastępczego wyniku opartego na warunkach rynkowych, prowadzi do naruszenia przepisów dotyczących pomocy państwa i w razie wątpliwości należy je zgłosić Komisji.

203

204

| (363) | Ponadto, jeżeli chodzi o rzekomą trudność w obliczeniu wysokości pomocy, która uzasadniałaby brak nakazu odzyskania pomocy, Trybunał orzekł wcześniej (205), że Komisja nie jest zobowiązana do podania dokładnej kwoty pomocy podlegającej odzyskaniu. W prawie Unii wymaga się jedynie, by odzyskanie bezprawnie przyznanej pomocy doprowadziło do przywrócenia stanu poprzedniego oraz by zwrot pomocy nastąpił według zasad określonych przez prawo krajowe (206). W związku z tym Komisja może ograniczyć się do stwierdzenia obowiązku zwrotu spornej pomocy oraz pozostawić władzom krajowym zadanie obliczenia dokładnej kwoty pomocy podlegającej zwrotowi (207). |
| --- | --- |

(363)

Ponadto, jeżeli chodzi o rzekomą trudność w obliczeniu wysokości pomocy, która uzasadniałaby brak nakazu odzyskania pomocy, Trybunał orzekł wcześniej (205), że Komisja nie jest zobowiązana do podania dokładnej kwoty pomocy podlegającej odzyskaniu. W prawie Unii wymaga się jedynie, by odzyskanie bezprawnie przyznanej pomocy doprowadziło do przywrócenia stanu poprzedniego oraz by zwrot pomocy nastąpił według zasad określonych przez prawo krajowe (206). W związku z tym Komisja może ograniczyć się do stwierdzenia obowiązku zwrotu spornej pomocy oraz pozostawić władzom krajowym zadanie obliczenia dokładnej kwoty pomocy podlegającej zwrotowi (207).

205

206

207

| (364) | Komisja może zatem stwierdzić, że argumenty dotyczące zasad uzasadnionego oczekiwania oraz pewności prawa, na które powołał się Luksemburg, są bezzasadne w odniesieniu do obowiązku odzyskania pomocy, która Luksemburg przyznał spółce FFT w drodze kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego. |
| --- | --- |

(364)

Komisja może zatem stwierdzić, że argumenty dotyczące zasad uzasadnionego oczekiwania oraz pewności prawa, na które powołał się Luksemburg, są bezzasadne w odniesieniu do obowiązku odzyskania pomocy, która Luksemburg przyznał spółce FFT w drodze kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego.

10.2.   Metoda odzyskania pomocy

Metoda odzyskania pomocy

| (365) | Zgodnie z TFUE i utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Komisja, gdy stwierdza niezgodność danego środka z rynkiem wewnętrznym, jest uprawniona do podjęcia decyzji nakładającej na zainteresowane państwo członkowskie obowiązek zniesienia lub zmiany tego środka. Z utrwalonego orzecznictwa Trybunału wynika również, że nałożenie na państwo członkowskie obowiązku zniesienia pomocy uznanej przez Komisję za niezgodną z rynkiem wewnętrznym służy przywróceniu stanu poprzedniego. W tym kontekście Trybunał potwierdził, że cel ten uznaje się za osiągnięty, jeżeli beneficjent pomocy niezgodnej z prawem dokonał jej zwrotu i utracił korzyść posiadaną względem konkurentów rynkowych, a ponadto została przywrócona sytuacja sprzed wypłaty pomocy. |
| --- | --- |

(365)

Zgodnie z TFUE i utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Komisja, gdy stwierdza niezgodność danego środka z rynkiem wewnętrznym, jest uprawniona do podjęcia decyzji nakładającej na zainteresowane państwo członkowskie obowiązek zniesienia lub zmiany tego środka. Z utrwalonego orzecznictwa Trybunału wynika również, że nałożenie na państwo członkowskie obowiązku zniesienia pomocy uznanej przez Komisję za niezgodną z rynkiem wewnętrznym służy przywróceniu stanu poprzedniego. W tym kontekście Trybunał potwierdził, że cel ten uznaje się za osiągnięty, jeżeli beneficjent pomocy niezgodnej z prawem dokonał jej zwrotu i utracił korzyść posiadaną względem konkurentów rynkowych, a ponadto została przywrócona sytuacja sprzed wypłaty pomocy.

| (366) | Jeżeli niezgodna z prawem pomoc państwa ma formę środka podatkowego, zgodnie z pkt 35 obwieszczenia w sprawie opodatkowania działalności gospodarczej (208) kwotę podlegającą zwrotowi oblicza się na podstawie porównania pomiędzy podatkiem faktycznie zapłaconym a podatkiem, który powinien buł zostać zapłacony przy zastosowani zasady mającej ogólne zastosowanie. Aby uzyskać kwotę podatku, którą należałoby zapłacić, jeżeli przestrzegano by ogólnie obowiązujących zasad, tzn. jeżeli poprawnie zastosowano by zasadę ceny rynkowej w celu ustalenia podstawy opodatkowania spółki FFT w Luksemburgu, luksemburskie organy podatkowe muszą zmienić metodę rocznych obliczeń stosowaną przez spółkę FFT w ramach metody MMTN na podstawie modelu CAPM, tj. (i) kwotę podlegającego wynagrodzeniu kapitału własnego oraz (ii) poziom wynagrodzenia zastosowany do tej kwoty kapitału własnego wymagany zgodnie z analizą przedstawioną w motywie 311powyżej. |
| --- | --- |

(366)

Jeżeli niezgodna z prawem pomoc państwa ma formę środka podatkowego, zgodnie z pkt 35 obwieszczenia w sprawie opodatkowania działalności gospodarczej (208) kwotę podlegającą zwrotowi oblicza się na podstawie porównania pomiędzy podatkiem faktycznie zapłaconym a podatkiem, który powinien buł zostać zapłacony przy zastosowani zasady mającej ogólne zastosowanie. Aby uzyskać kwotę podatku, którą należałoby zapłacić, jeżeli przestrzegano by ogólnie obowiązujących zasad, tzn. jeżeli poprawnie zastosowano by zasadę ceny rynkowej w celu ustalenia podstawy opodatkowania spółki FFT w Luksemburgu, luksemburskie organy podatkowe muszą zmienić metodę rocznych obliczeń stosowaną przez spółkę FFT w ramach metody MMTN na podstawie modelu CAPM, tj. (i) kwotę podlegającego wynagrodzeniu kapitału własnego oraz (ii) poziom wynagrodzenia zastosowany do tej kwoty kapitału własnego wymagany zgodnie z analizą przedstawioną w motywie 311powyżej.

208

| (367) | W żadnym przepisie prawa Unii nie wymaga się od Komisji, aby nakazując uzyskanie zwrotu pomocy uznanej za niezgodną z rynkiem wewnętrznym, określała dokładną kwotę pomocy podlegającą zwrotowi. Wręcz przeciwnie, wystarczy, aby decyzja Komisji zawierała wskazówki pozwalające adresatowi na samodzielne ustalenie tej kwoty bez nadmiernych trudności (209). |
| --- | --- |

(367)

W żadnym przepisie prawa Unii nie wymaga się od Komisji, aby nakazując uzyskanie zwrotu pomocy uznanej za niezgodną z rynkiem wewnętrznym, określała dokładną kwotę pomocy podlegającą zwrotowi. Wręcz przeciwnie, wystarczy, aby decyzja Komisji zawierała wskazówki pozwalające adresatowi na samodzielne ustalenie tej kwoty bez nadmiernych trudności (209).

209

| (368) | Komisja zaproponowała w sekcji 7.2.2.10, a w szczególności w motywie 311, metodę, która może usunąć selektywną korzyść przyznaną spółce FFT w drodze kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego (210), jeżeli Luksemburg zachowa metodę MMTN w celu ustalenia podstawy opodatkowania spółki FFT. Komisja jest jednak świadoma, że inne metody ustalania cen transferowych również mogą prowadzić do uzyskania wiarygodnego wskaźnika zastępczego wyniku opartego na warunkach rynkowych zgodnie z zasadą ceny rynkowej. W związku z tym, jeżeli przed datą wykonania niniejszej decyzji Luksemburg miałby zaproponować metodę odzyskania pomocy w oparciu o inną metodę ustalania cen transferowych, Komisja byłaby gotowa przyjąć tę metodę, o ile prowadziłaby ona do uzyskania wiarygodnego wskaźnika zastępczego wyniku opartego na warunkach rynkowych oraz że bez względu na wybrane rozwiązanie nie będzie polegała na wyborze rozwiązań i korekt zastosowanych przez doradcę podatkowego spółki FFT w sprawozdaniu w sprawie cen transferowych, które Komisja uważa za odejście od zasady ceny rynkowej. |
| --- | --- |

(368)

Komisja zaproponowała w sekcji 7.2.2.10, a w szczególności w motywie 311, metodę, która może usunąć selektywną korzyść przyznaną spółce FFT w drodze kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego (210), jeżeli Luksemburg zachowa metodę MMTN w celu ustalenia podstawy opodatkowania spółki FFT. Komisja jest jednak świadoma, że inne metody ustalania cen transferowych również mogą prowadzić do uzyskania wiarygodnego wskaźnika zastępczego wyniku opartego na warunkach rynkowych zgodnie z zasadą ceny rynkowej. W związku z tym, jeżeli przed datą wykonania niniejszej decyzji Luksemburg miałby zaproponować metodę odzyskania pomocy w oparciu o inną metodę ustalania cen transferowych, Komisja byłaby gotowa przyjąć tę metodę, o ile prowadziłaby ona do uzyskania wiarygodnego wskaźnika zastępczego wyniku opartego na warunkach rynkowych oraz że bez względu na wybrane rozwiązanie nie będzie polegała na wyborze rozwiązań i korekt zastosowanych przez doradcę podatkowego spółki FFT w sprawozdaniu w sprawie cen transferowych, które Komisja uważa za odejście od zasady ceny rynkowej.

210

| (369) | W szczególności Komisja nie widzi żadnego powodu, dla którego należałoby skorygować księgowe fundusze własne w celu obliczenia wysokości funduszy własnych podlegających wynagrodzeniu. Ponadto odnośnie do szacowanego wynagrodzenia wolnorynkowego tych funduszy własnych, o ile zastosowanie CAPM może wydawać się zbędnie ograniczające, nie ma żadnych przeciwwskazań, by model ten zastosować w celu ustalenia cen transferowych, chyba że zastosowanie prowadzi do wyraźnego odchylenia od wyniku opartego na warunkach rynkowych, który odzwierciedla się w zwrocie z kapitału własnego występującego w porównywalnych przedsiębiorstwach. |
| --- | --- |

(369)

W szczególności Komisja nie widzi żadnego powodu, dla którego należałoby skorygować księgowe fundusze własne w celu obliczenia wysokości funduszy własnych podlegających wynagrodzeniu. Ponadto odnośnie do szacowanego wynagrodzenia wolnorynkowego tych funduszy własnych, o ile zastosowanie CAPM może wydawać się zbędnie ograniczające, nie ma żadnych przeciwwskazań, by model ten zastosować w celu ustalenia cen transferowych, chyba że zastosowanie prowadzi do wyraźnego odchylenia od wyniku opartego na warunkach rynkowych, który odzwierciedla się w zwrocie z kapitału własnego występującego w porównywalnych przedsiębiorstwach.

10.3.   Podmiot, od którego należy odzyskać pomoc

Podmiot, od którego należy odzyskać pomoc

| (370) | W świetle uwag przedstawionych w motywach 341–345 Komisja uważa, że Luksemburg musi przede wszystkim odzyskać od spółki FFT niezgodną z prawem i niezgodną z rynkiem wewnętrznym pomoc przyznaną w drodze kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego. Jeżeli spółka FFT nie jest w stanie zwrócić całej kwoty pomocy otrzymanej w wyniku kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego, aby przywrócić poprzednią sytuację istniejąca na rynku pod względem konkurencji, Luksemburg musi odzyskać pozostałą kwotę przedmiotowej pomocy od spółki Fiat Chrysler Automobiles N.V. będącej następcą spółki Fiat S.p.A, ponieważ to właśnie ten podmiot kontroluje grupę Fiat. |
| --- | --- |

(370)

W świetle uwag przedstawionych w motywach 341–345 Komisja uważa, że Luksemburg musi przede wszystkim odzyskać od spółki FFT niezgodną z prawem i niezgodną z rynkiem wewnętrznym pomoc przyznaną w drodze kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego. Jeżeli spółka FFT nie jest w stanie zwrócić całej kwoty pomocy otrzymanej w wyniku kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego, aby przywrócić poprzednią sytuację istniejąca na rynku pod względem konkurencji, Luksemburg musi odzyskać pozostałą kwotę przedmiotowej pomocy od spółki Fiat Chrysler Automobiles N.V. będącej następcą spółki Fiat S.p.A, ponieważ to właśnie ten podmiot kontroluje grupę Fiat.

11.   WNIOSEK

WNIOSEK

| (371) | Komisja stwierdza, że Luksemburg w drodze kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego przyznał pomoc państwa spółce FFT i grupie Fiat w sposób niezgodny z prawem i z naruszeniem art. 108 ust. 3 TFUE, że pomoc ta jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym i że w związku z tym, zgodnie z art. 16 rozporządzenia (UE) 2015/1589, Luksemburg powinien odzyskać te pomoc od spółki FFT, a w przypadku braku zwrotu całej kwoty pomocy przez tę spółkę, Luksemburg powinien odzyskać niezwróconą kwotę pomocy od spółki Fiat Chrysler Automobiles N.V., |
| --- | --- |

(371)

Komisja stwierdza, że Luksemburg w drodze kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego przyznał pomoc państwa spółce FFT i grupie Fiat w sposób niezgodny z prawem i z naruszeniem art. 108 ust. 3 TFUE, że pomoc ta jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym i że w związku z tym, zgodnie z art. 16 rozporządzenia (UE) 2015/1589, Luksemburg powinien odzyskać te pomoc od spółki FFT, a w przypadku braku zwrotu całej kwoty pomocy przez tę spółkę, Luksemburg powinien odzyskać niezwróconą kwotę pomocy od spółki Fiat Chrysler Automobiles N.V.,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Interpretacja indywidualna prawa podatkowego przyjęta przez Luksemburg dnia 3 września 2012 r. na rzecz spółki Fiat Finance and Trade Ltd, która umożliwia tej spółce ustalanie jej podstawy opodatkowania w Luksemburgu w skali rocznej na okres pięciu lat, stanowi pomoc w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, która jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym i która została wdrożona przez Luksemburg w sposób niezgodny z prawem i z naruszeniem art. 108 ust. 3 TFUE.

Artykuł 2

1.   Luksemburg odzyskuje od spółki Fiat Finance and Trade Ltd. niezgodną z rynkiem wewnętrznym i niezgodną z prawem pomoc, o której mowa w art. 1.

2.   Wszystkie kwoty, których nie można odzyskać od spółki Fiat Finance and Trade Ltd w wyniku procesu odzyskiwania określonego w ust. 1, odzyskuje się od spółki Fiat Chrysler Automobiles N.V.

3.   Do kwot podlegających zwrotowi dolicza się odsetki za cały okres począwszy od dnia, w którym pomoc została przekazana do dyspozycji beneficjentów, do dnia jej faktycznego odzyskania.

4.   Odsetki nalicza się narastająco zgodnie z przepisami rozdziału V rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004.

Artykuł 3

1.   Odzyskanie przyznanej pomocy, o której mowa w art. 1, odbywa się w sposób bezzwłoczny i skuteczny.

2.   Luksemburg zapewnia wykonanie niniejszej decyzji w terminie czterech miesięcy od daty jej notyfikacji.

Artykuł 4

1.   W terminie dwóch miesięcy od daty notyfikacji niniejszej decyzji Luksemburg przekazuje Komisji informacje dotyczące metody zastosowanej do obliczenia dokładnej kwoty pomocy.

2.   Do momentu całkowitego odzyskania pomocy, o której mowa w art. 1, Luksemburg na bieżąco informuje Komisję o kolejnych środkach podejmowanych na szczeblu krajowym w celu wykonania niniejszej decyzji. Na wniosek Komisji Luksemburg bezzwłocznie przedstawia informacje o środkach już podjętych oraz środkach planowanych w celu wykonania niniejszej decyzji.

Artykuł 5

Niniejsza decyzja skierowana jest do Wielkiego Księstwa Luksemburga.

Sporządzono w Brukseli dnia 21 października 2015 r.

W imieniu Komisji

Margrethe VESTAGER

Członek Komisji

---

(1)  Ze skutkiem od dnia 1 grudnia 2009 r. art. 87 i 88 Traktatu WE stały się odpowiednio art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej („TFUE”). W obu przypadkach treść postanowień jest zasadniczo identyczna. Do celów niniejszej decyzji odniesienia do art. 107 i 108 TFUE należy rozumieć, w stosownych przypadkach, jako odniesienia odpowiednio do art. 87 i 88 Traktatu WE. W TFUE wprowadzono także pewne zmiany terminologii, na przykład termin „Wspólnota” zastąpiono terminem „Unia”, a „wspólny rynek” terminem „rynek wewnętrzny”. W niniejszej decyzji stosuje się terminologię z TFUE.

1

(2)  
  Dz.U. C 369 z 17.10.2014, s. 37.

2

(3)  Numer referencyjny HT.4020 – Praktyki w zakresie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego.

3

(4)  Władze luksemburskie w swoich pismach na określenie „interpretacji indywidualnej prawa podatkowego” nie stosują terminu „ruling fiscal”, lecz termin „décision anticipative”. Obydwa wyrażenia odnoszą się jednak do procedury tego samego typu, która zapewnia podatnikowi pewien stopień pewności co do sposobu zastosowania w danych okolicznościach w przyszłości przepisów dotyczących opodatkowania osób prawnych. We francuskiej wersji niniejszej decyzji na określenie „interpretacji indywidualnej prawa podatkowego” stosowany jest termin „ruling fiscal” w znaczeniu identycznym z terminem „décision anticipative”.

4

(5)  Sprawa numer SA.37267 (2013/CP) – Praktyki w zakresie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego – Luksemburg.

5

(6)  Władze luksemburskie zaczerniły określone informacje, w szczególności nazwy spółek i spółek zależnych.

6

(*1)  Niektóre części niniejszego tekstu zostały ukryte, aby nie ujawniać informacji poufnych; fragmenty te oznaczono wielokropkami w nawiasach kwadratowych.

*1

(7)  Jeżeli chodzi o prowadzone przez Komisję postępowanie dotyczące FFT, Komisja otworzyła nową sprawę o innym numerze i opatrzyła przypomnienie z dnia 7 kwietnia 2014 r. i całą późniejszą korespondencję numerem sprawy SA.38375 (2014/CP) – Luksemburg – Domniemana pomoc na rzecz FFT.

7

(8)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. L 83 z 27.3.1999, s. 1). Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 zostało uchylone rozporządzeniem Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. L 248 z 24.9.2015, s. 9) ze skutkiem od dnia 14 października 2015 r. Wszystkie środki proceduralne zastosowane podczas postępowania przyjęto zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 659/1999. Wszelkie odesłania do rozporządzenia (WE) nr 659/1999 należy odczytywać jako odesłania do rozporządzenia (UE) 2015/1589 zgodnie z tabelą korelacji zamieszczoną w załączniku II do tego rozporządzenia.

8

(9)  Zob. przypis 2.

9

(10)  Zob. przypis 2.

10

(11)  Zob. motyw 16.

11

(12)  Sprawa numer SA.37267 (2013/CP) – Praktyki w zakresie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego – Luksemburg.

12

(13)  Pismo z dnia 24 marca 2015 r. przekazano Komisji dnia 24 marca 2014 r., a następnie ponownie dnia 26 marca 2015 r.

13

(14)  Zob. sprawozdanie roczne spółki Fiat Chrysler Automobiles dotyczące roku obrotowego 2014. W niniejszej decyzji odniesienia do spółki Fiat S.p.A. mogą dotyczyć także spółki Fiat Chrysler Automobiles N.V., i odwrotnie.

14

(15)  W sprawozdaniu w sprawie cen transferowych znajdują się niekiedy odniesienia do spółki FFT, a niekiedy do spółki „FF&T”, które oznaczają ten sam podmiot.

15

(16)  Opis funkcji pełnionych „przez spółkę Fiat S.p.A.” zawarty w dostarczonej przez Luksemburg wersji kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego, uwzględniony w decyzji o wszczęciu postępowania, został częściowo zaczerniony. Słowa „przez spółkę Fiat S.p.A.” dodano do tego opisu na podstawie nieedytowanej wersji tej interpretacji indywidualnej dostarczonej przez Luksemburg dnia 24 marca 2014 r.

16

(17)  Sprawozdanie w sprawie cen transferowych nie zawiera uzasadnienia tej deklaracji.

17

(18)  Kwestionowana interpretacja indywidualna prawa podatkowego straci jednak ważność, jeżeli opisane we wniosku fakty i okoliczności okazałyby się niekompletne lub niedokładne, jeżeli kluczowe elementy faktycznych transakcji różniłyby się od opisu przedstawionego w wezwaniu do udzielenia informacji lub jeżeli uprzednie porozumienie cenowe utraciłoby zgodność z prawem krajowym lub międzynarodowym.

18

(19)  W motywach 44–46 decyzji o wszczęciu postępowania zawarto bardziej szczegółowe wyjaśnienie uzasadnienia przedstawionego przez doradcę podatkowego w odniesieniu do zastosowania metody MMTN do celów określenia dochodu spółki FFT podlegającego opodatkowaniu.

19

(20)  Zob. motyw 51.

20

(21)  Model CAPM stosuje się w celu oszacowania teoretycznej stopy rentowności wymaganej w odniesieniu do aktywów, a dokładniej w odniesieniu do kapitału własnego. W motywach 39–42 decyzji o wszczęciu postępowania przedstawiono dokładniejszy opis modelu CAPM.

21

(22)  Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego, dokument „Convergence internationale de la mesure et des normes de fonds propres – Dispositif révisé”, czerwiec 2004 r. (zwany dalej „regulacjami kapitałowymi Bazylea II”).

22

(23)  Ponieważ spółka FFT nie jest jednostką regulowaną, interpretacja regulacji kapitałowych Bazylea II w kontekście tej spółki dokonana przez doradcę podatkowego w celu uzyskania kwestionowanej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego nie została zbadana ani zatwierdzona przez organ regulacyjny instytucji finansowych.

23

(24)  Wydaje się, że „fundusze własne wykorzystywane do celów pełnienia funkcji” nie odpowiadają żadnej szczególnie określonej nadzorczej kategorii funduszy własnych.

24

(25)  Wyrażenia „fundusze własne narażone na ryzyko”, „minimalne wymogi w zakresie funduszy własnych”, „minimalne fundusze własne wymagane w regulacjach kapitałowych Bazylea II”, „minimalne fundusze własne narażone na ryzyko” oraz „minimalne fundusze własne” stosuje się zamiennie w całym sprawozdaniu w sprawie cen transferowych, odsyłają one jednak do tego samego pojęcia, tzn. hipotetycznych ustawowych funduszy własnych spółki FFT oszacowanych przez doradcę podatkowego przy zastosowaniu mutatis mutandis regulacji kapitałowych Bazylea II.

25

mutatis mutandis

(26)  Fundusze własne spółki FFT pomniejszono o wartość udziałów kapitałowych w spółkach FFNA i FFC, które wynagradza się poprzez dywidendy.

26

(27)  
  „Fundusze własne pokrywające pełnione funkcje” są inną nazwą stosowaną przez doradcę podatkowego na określenie „funduszy własnych wykorzystywanych do celów pełnienia funkcji”, którą to nazwę doradca podatkowy wprowadził w sprawozdaniu.

27

(28)  Stosując CAPM, doradca podatkowy zastosował 25. percentyl wartości beta, ponieważ uznał, że spółka FFT ponosi ograniczone ryzyko.

28

(29)  Dane zestawione przez prof. A. Damodarana, dostępne na stronie: http://pages.stern.nyu.edu/~adamodar/.

29

(30)  Średnia roczna z 2011 r. wskaźnika EONIA (Euro OverNight Index Average).

30

(31)  Przez udział kapitałowy rozumie się inwestycję w akcje (fundusze własne) spółki.

31

(32)  Motyw 54.

32

(33)  Dostępny na stronie internetowej: http://www.impotsdirects.public.lu/legislation/legi11/Circulaire_L_I_R__n___164-2_du_28_janvier_2011.pdf.

33

(34)  Przez „spółkę finansową należącą do grupy” rozumie się każdy podmiot, który przeprowadza głównie wewnątrzgrupowe transakcje finansowe, z wyłączeniem posiadania udziałów (okólnik, s. 1).

34

(35)  Przez „wewnątrzgrupową transakcję finansową” rozumie się wszelkie działania polegające na udzielaniu przedsiębiorstwom powiązanym pożyczek lub zaliczek refinansowanych poprzez środki i instrumenty finansowe takie jak emisje publiczne, pożyczki prywatne, zaliczki lub pożyczki bankowe (okólnik, s. 1).

35

(36)  Dwa przedsiębiorstwa stanowią „przedsiębiorstwa powiązane”, jeżeli jedno z nich uczestniczy bezpośrednio lub pośrednio w zarządzaniu, kontroli lub kapitale drugiego lub jeżeli w kierownictwie, kontroli lub kapitale obu przedsiębiorstw uczestniczą bezpośrednio lub pośrednio te same osoby (okólnik, s. 1).

36

(37)  Okólnik, s. 2.

37

(38)  Ibid.

38

(39)  Ibid.

39

(40)  Okólnik, s. 3.

40

(41)  Okólnik, s. 4.

41

(42)  Okólnik, s. 7.

42

(43)  Okólnik, s. 5–8.

43

(44)  Organy podatkowe państw członkowskich OECD są zachęcane do stosowania się do tych zasad. Zasadniczo służą one jednak jako punkt odniesienia i wywierają wyraźny wpływ na praktyki podatkowe państw członkowskich OECD (a nawet państw niebędących członkami OECD).

44

(45)  Organy podatkowe i ustawodawcy mają świadomość tego problemu, a przepisy podatkowe umożliwiają zasadniczo organom podatkowym korygowanie deklaracji podatkowych przedsiębiorstw zintegrowanych, które niewłaściwie stosują ceny transferowe, zastępując je cenami opartymi na wiarygodnym wskaźniku zastępczym cen przyjmowanych przez przedsiębiorstwa niezależne negocjujące w porównywalnych okolicznościach na warunkach ceny rynkowej.

45

(46)  Wytyczne OECD w sprawie cen transferowych dla przedsiębiorstw wielonarodowych i administracji podatkowych, OECD, lipiec 1995 r.

46

(47)  Wytyczne OECD w sprawie cen transferowych dla przedsiębiorstw wielonarodowych i administracji podatkowych, OECD, 22 lipca 2010 r.

47

(48)  Dyrektywa 2006/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje (Dz.U. L 177 z 30.6.2006, s. 1).

48

(49)  Luksemburg przedstawił te dane w ramach informacji dostarczonych w dniu 24 marca 2015 r. Dane dotyczące podstawy opodatkowania nie są całkowicie identyczne z dochodami podlegającymi opodatkowaniu ujętymi w sprawozdaniach finansowych.

49

(50)  Zob. motyw 21 decyzji o wszczęciu postępowania.

50

(51)  Zob. motyw 24 decyzji o wszczęciu postępowania.

51

(52)  Zob. motyw 51 decyzji o wszczęciu postępowania odnośnie do danych finansowych dotyczących spółki FFT za lata 2009–2011 przedstawionych w sprawozdaniu w sprawie cen transferowych. Tabela 8 zawiera odesłania do terminologii stosowanej w sprawozdaniu rocznym i w informacjach przekazanych przez grupę Fiat w dniu 31 marca 2015, która może nie odpowiadać całkowicie terminologii zastosowanej przed doradcę podatkowego w sprawozdaniu w sprawie cen transferowych.

52

(53)  Luksemburg wyjaśnił, że spółka Fiat S.p.A. otrzymała premię z tytułu zabezpieczenia za lata 2011–2013; jeżeli chodzi o 2010 r., w sprawozdaniu rocznym nie ma takiej informacji.

53

(*2)  Liczby w nawiasach należy rozumieć jako wartości przybliżone. Poszczególne liczby są zaokrąglone do wielokrotności 50, 500, 5 000, 500 000 lub 5 000 000.

*2

(54)  
  „Euro Medium Term Note” – europejski program emisji obligacji średnioterminowych.

54

(55)  Zwrotu z kapitału własnego.

55

(56)  Decyzja Komisji 2014/200/UE z dnia 17 lipca 2013 r. w sprawie pomocy państwa SA.21233 C/11 (ex NN/11, ex CP 137/06) wdrożonej przez Hiszpanię – System podatkowy stosowany do niektórych umów leasingu finansowego, zwany również hiszpańskim systemem leasingu podatkowego (Dz.U. L 114 z 16.4.2014, s. 1).

56

(57)  Decyzja Komisji 2008/283/WE z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie systemu pomocy ustanowionego przez Belgię na rzecz centrów koordynacyjnych mających siedzibę w Belgii, zmieniająca decyzję 2003/757/WE (Dz.U. L 90 z 2.4.2008, s. 7).

57

(58)  Decyzja Komisji 2006/621/WE z dnia 2 sierpnia 2004 r. dotycząca pomocy państwa wdrożonej przez Francję na rzecz France Télécom (Dz.U. L 257 z 20.9.2006, s. 11).

58

(59)  Sytuację te wyjaśniono w sprawozdaniu w sprawie cen transferowych, wskazując na fakt, że inwestycje w spółki FFNA i FFC są wynagradzane poprzez dywidendy.

59

(60)  Luksemburg odsyła w tym względzie do komunikatu Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady i Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 4 czerwca 2014 r. w sprawie prac Wspólnego Forum UE ds. Cen Transferowych w okresie od lipca 2012 r. do stycznia 2014 r. [COM(2014) 315 final].

60

(61)  Zacytowano następującą sekcję: „49(xv). Podjęto decyzję o przeprowadzeniu następujących odliczeń od funduszy własnych do celów obliczania współczynnika kapitałowego ważonego ryzykiem. Odliczenia te będą obejmowały: [...] inwestycje w spółki zależne prowadzące działalność bankową i finansową, które nie są skonsolidowane w systemie krajowym. Zwykła praktyka będzie polegała na konsolidacji spółek zależnych w celu oceny poziomu funduszy własnych grup bankowych. W przypadku niestosowania takiej praktyki należy przeprowadzić odliczenie w celu uniknięcia wielokrotnego wykorzystania tych samych funduszy własnych w różnych jednostkach grupy. Inwestycje te zostaną odliczone zgodnie z pkt 37 powyżej. Aktywa odpowiadające udziałom kapitałowym w spółkach zależnych, których kapitał odliczono od kapitału spółki dominującej, nie będą włączone do aktywów ogółem do celów obliczenia współczynnika”.

61

(62)  Artykuł 57 dyrektywy stanowi, że nieskonsolidowane fundusze własne instytucji kredytowych nie obejmują „l) pakietów akcji w innych instytucjach kredytowych i finansowych stanowiących powyżej 10 % kapitału”.

62

(63)  Ma to uzasadnienie w wysokim stopniu integracji działań grupy i w historycznym wsparciu spółki Fiat S.p.A. na rzecz jej spółek zależnych. Zdaniem spółki FFT agencje ratingowe stosują skonsolidowane sprawozdanie finansowe grupy do celów oceny zdolności kredytowej spółki Fiat S.p.A.

63

(64)  Spółka FFT współpracuje wyłącznie z dużymi instytucjami finansowymi umiejscowionymi w państwach strefy euro, w których zasadniczo „wariant 1” (wariant pozwalający na odniesienie do ratingu kredytobiorcy, a nie do ratingu banku) został zatwierdzony przez krajowe organy nadzorcze. Ponadto w dyrektywie CRD III przypisuje się wagę ryzyka wynoszącą 0 % niezawisłym kredytobiorcom, którzy emitują obligacje w swojej własnej walucie, niezależnie od ich ratingu (załącznik VI część 1 pkt 1.2 ust. 4). W związku z powyższym, zgodnie z rozumieniem regulacji kapitałowych Bazylea II oraz przepisów dyrektywy CRD przez spółkę FFT i [doradcę podatkowego], w stosunku do zainteresowanych banków można byłoby zastosować wagę ryzyka niższą o jeden stopień od wagi mającej zastosowanie w państwie, w którym bank prowadzi działalność. Takie zastosowanie regulacji kapitałowych Bazylea II prowadzi do wyboru wagi ryzyka wynoszącej 20 % w odniesieniu do ekspozycji spółki FFT wobec banków. Powyższe rozumowanie odnosi się zarówno do ryzyka kredytowego, jak i ryzyka kontrahenta spółki FFT wobec banków.

64

(65)  Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego, Międzynarodowe ramy regulacyjne sektora bankowego (Bazylea III).

65

(66)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniająca dyrektywę 2002/87/WE i uchylająca dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 338).

66

(67)  Na poparcie tego argumentu spółka FFT odsyła do pkt 5.3.2 komunikatu Komisji dotyczącego podatku od osób prawnych na rynku wewnętrznym [COM(2001) 582 final z dnia 23 października 2011 r.].

67

(68)  W tym kontekście spółka FFT odnosi się do decyzji Komisji w sprawie Umicore [decyzja Komisji z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie pomocy państwa przyznanej na rzecz spółki Umicore S.A., C 76/2003 (ex NN 68/2003)], w której Komisja potwierdziła, że korzyść podatkowa musiałaby być „nieproporcjonalna”, by mogła zostać zbadana w świetle zasad pomocy państwa.

68

(69)  W szczególności decyzja Komisji z dnia 28 października 2009 r. w sprawie pomocy państwa C 10/07 (ex NN 13/07) udzielonej przez Węgry w zakresie odliczeń podatkowych dotyczących odsetek w rozliczeniach wewnątrz grupy kapitałowej („decyzja w sprawie systemu opodatkowania odsetek w odniesieniu do grup na Węgrzech”).

69

(70)  Decyzja Komisji 2009/809/WE z dnia 8 lipca 2009 r. w sprawie programu obniżenia odsetek w ramach grupy (program „groepsrentebox”) który Niderlandy zamierzają wprowadzić w życie (C 4/07 (ex N 465/06)) (Dz.U. L 288 z 4.11.2009, s. 26) („decyzja w sprawie programu »Groepsrentebox«
  ”).

70

(71)  Decyzja Komisji 2004/77/WE z dnia 24 czerwca 2003 r. w sprawie systemu pomocy państwa wdrożonego przez Belgię w formie systemu opodatkowania odnoszącego się do interpretacji indywidualnej mającej zastosowanie do US Foreign Sales Corporations (Dz.U. L 23 z 28.1.2004, s. 14); decyzja Komisji 2003/755/WE z dnia 17 lutego 2003 r. w sprawie systemu pomocy państwa wdrożonego przez Belgię na rzecz centrów koordynacyjnych mających siedzibę w Belgii (Dz.U. L 282 z 30.10.2003, s. 25); decyzja Komisji 2003/501/WE z dnia 16 października 2002 r. w sprawie programu pomocy państwa C 49/2001 (ex NN 46/2000) – Centra koordynacyjne – wdrożonego przez Luksemburg (Dz.U. L 170 z 9.7.2003, s. 20); decyzja Komisji 2004/76/WE z dnia 13 maja 2003 r. w sprawie systemu pomocy państwa wdrożonego przez Francję na rzecz kwater generalnych i centrów logistycznych (Dz.U. L 23 z 28.1.2004, s. 1); decyzja Komisji 2003/512/WE z dnia 5 września 2002 r. w sprawie systemu pomocy państwa wdrożonego przez Niemcy na rzecz centrów kontroli i centrów koordynacyjnych (Dz.U. L 177 z 16.7.2003, s. 17).

71

(72)  Zob. wyrok Trybunału z dnia 2 września 2010 r. w sprawie C-399/08 P Komisja/Deutsche Post, ECLI:EU:C:2010:481, pkt 38 oraz przywołane tam orzecznictwo.

72

(73)  Zob. wyrok Trybunału z dnia 2 września 2010 r. w sprawie C-399/08 P Komisja/Deutsche Post, ECLI:EU:C:2010:481, pkt 39 oraz przywołane tam orzecznictwo.

73

(74)  Zob. wyrok z dnia 15 listopada 2011 r. w sprawach połączonych C-106/09 P i C-107/09 P Komisja/Government of Gibraltar i Zjednoczone Królestwo, ECLI:EU:C:2011:732, pkt 72 oraz przywołane tam orzecznictwo.

74

(75)  Zob. wyrok z dnia 17 września 1980 r. w sprawie 730/79 Philip Morris, ECLI:EU:C:1980:209, pkt 11; oraz wyrok z dnia 15 czerwca 2000 r. w sprawach połączonych T-298/97, T-312/97 itd. Alzetta, ECLI:EU:T:2000:151, pkt 80.

75

(76)  Zob. wyrok z dnia 3 marca 2005 r. w sprawie C-172/03 Heiser, ECLI:EU:C:2005:130, pkt 40.

76

(77)  Zob. wyrok z dnia 8 września 2011 r. w sprawach połączonych C-78/08 do C-80/08 Paint Graphos i in. ECLI:EU:C:2011:550.

77

(78)  Zob. wyrok z dnia 8 września 2011 r. w sprawach połączonych C-78/08 do C-80/08 Paint Graphos i in. ECLI:EU:C:2011:550, pkt 65.

78

(79)  Zob. również wyrok z dnia 8 września 2011 r. w sprawach połączonych C-78/08 do C-80/08 Paint Graphos i in. ECLI:EU:C:2011:550, pkt 50.

79

(80)  Do tej kategorii należą dochody, które można przypisać zakładowi umiejscowionemu w Luksemburgu, dochody uzyskane z tytułu usług świadczonych w kraju w ramach wolnych zawodów, dywidendy, odsetki od podporządkowanych pożyczek oraz odsetki od obligacji, jeżeli podmiotem wypłacającym jest państwo, osoba fizyczna będąca rezydentem lub spółka będąca rezydentem, jak również zyski kapitałowe osiągnięte z tytułu sprzedaży udziałów kapitałowych wynoszące co najmniej 10 % kapitału spółek będących rezydentami (z wyjątkiem funduszu venture capital).

80

venture capital

(81)  W 2012 r. Podwyższenie podatku solidarnościowego wzrosło z 5 % do 7 %, począwszy od roku podlegającego opodatkowaniu 2013.

81

(82)  Uwzględniając zmiany wprowadzone odnośnie do roku podlegającego opodatkowaniu 2013, stopa opodatkowania dochodów osiągniętych przez spółki wzrosła z 28,80 % do 29,22 % w przypadku miasta Luksemburg.

82

(83)  Ponadto spółki w Luksemburgu podlegają również rocznemu podatkowi od majątku obejmującego ich aktywa netto, który polega na pobraniu 0,5 % wartości netto światowego majątku spółki dnia 1 stycznia każdego roku.

83

(84)  Przykładowo wydatki z tytułu odsetek od aktywów generujących dochody zwolnione z opodatkowania lub wynagrodzenie wypłacane członkom zarządu spółek akcyjnych, które nie dotyczą bieżącego zarządzania spółką.

84

(85)  Zintegrowany system podatkowy ma zastosowanie, jeżeli spełniona jest pewna liczba warunków: spółka dominująca posiada, bezpośrednio lub pośrednio, udział kapitałowy w kapitale spółki zależnej od początku okresu obrachunkowego, w trakcie którego zostaje złożony wniosek o zastosowanie zintegrowanego systemu podatkowego na poziomie co najmniej 95 %, spółka zależna jest spółką kapitałową będącą rezydentem w pełni podlegającą opodatkowaniu w Luksemburgu, spółka dominująca również jest spółką kapitałową w pełni podlegającą opodatkowaniu w Luksemburgu albo oddziałem spółki niebędącej rezydentem w pełni podlegającej opodatkowaniu na terytorium, na którym znajduje się jej zakład, podatkiem odpowiadającym podatkowi od osób prawnych w Luksemburgu, a wniosek w sprawie zintegrowanego systemu podatkowego dotyczy co najmniej pięciu lat budżetowych działalności operacyjnej.

85

(86)  Spółka zintegrowana może wyrównać straty poniesione w niektórych swoich zakładach za pomocą zysków osiągniętych w innych zakładach. W zintegrowanym systemie podatkowym traktuje się grupę spółek jako jednego podatnika. Pozwala to usunąć przeszkody w zakresie opodatkowania dochodów, jakie napotykały grupy spółek, w odróżnieniu od spółek zintegrowanych. Zintegrowany system podatkowy nie stanowi środka pomocy, jeżeli po jego wdrożeniu grupa spółek nie jest traktowana w bardziej uprzywilejowany sposób niż spółka zintegrowana.

86

(87)  Co do zasady wszystkie przedsiębiorstwa, które osiągają dochody, uznaje się za przedsiębiorstwa znajdujące się w podobnej sytuacji faktycznej i prawnej z punktu widzenia opodatkowania bezpośrednim podatkiem od osób prawnych.

87

(88)  Uwagi spółki FFT dotyczące decyzji o wszczęciu postępowania, pkt 2.1.

88

(89)  Uwagi spółki FFT dotyczące decyzji o wszczęciu postępowania, pkt 2.1.3.

89

(90)  Zob. przypisy 66 i 67.

90

(91)  Zob. wyrok z dnia 20 maja 2010 r. w sprawie C-138/09, Todaro Nunziatina & C., ECLI:EU:C:2010:291, pkt 21.

91

(92)  Program przewidywał, że dodatnie saldo odsetek otrzymanych i uiszczonych z tytułu transakcji finansowych wewnątrz grupy jest w programie „groepsrentebox” obciążone stawką 5 % zamiast standardowej stawki podatku od osób prawnych wynoszącej wówczas 25,5 %.

92

(93)  Decyzja w sprawie programu „Groepsrentebox”, motyw 85.

93

(94)  Decyzja w sprawie programu „Groepsrentebox”, motyw 101.

94

(95)  Decyzja w sprawie programu „Groepsrentebox”, motyw 107.

95

(96)  Okólnik stanowi, że „jeżeli chodzi o spółki finansowe należące do grupy, funkcje pełnione w ramach udzielania pożyczek podmiotom należącym do grupy są w swojej istocie porównywalne z funkcjami pełnionymi przez niezależne instytucje finansowe objęte nadzorem luksemburskiej komisji nadzoru sektora finansowego (fr. Commission de Surveillance du Secteur Financier, CSSF)”.

96

Commission de Surveillance du Secteur Financier

CSSF

(97)  Zob. art. 9 modelowej konwencji OECD.

97

(98)  W tej sprawie środek przewidywał możliwość odliczenia od podstawy opodatkowania na Węgrzech 50 % kwoty odsetek netto otrzymanej od przedsiębiorstw powiązanych, którą stanowi saldo odsetek otrzymywanych od przedsiębiorstw powiązanych pomniejszonych o odsetki wypłacone na rzecz tych przedsiębiorstw. W konsekwencji opodatkowaniu podlega tylko połowa otrzymywanych odsetek netto, podczas gdy w przypadku normalnego stosowania systemu podatkowego opodatkowaniu podlegałaby cała kwota. Na poziomie przedsiębiorstwa powiązanego wypłacającego odsetki netto 50 % wypłaconej kwoty odsetek netto dodaje się do podstawy opodatkowania. Stąd zamiast pełnego odliczenia odsetek netto wypłaconych w ramach normalnego systemu podatkowego, spółki odliczają od swojej podstawy opodatkowania tylko połowę tej kwoty. Program pomocy ma zastosowanie tylko do odsetek otrzymanych od spółek powiązanych i wypłacanych na rzecz takich spółek i ma na celu zmniejszenie różnicy między finansowaniem kapitałowym i finansowaniem w drodze pożyczki wewnątrz grupy.

98

(99)  Uwagi Luksemburga dotyczące decyzji o wszczęciu postępowania, pkt 73.

99

(100)  Drugi zestaw uwag spółki FFT, pkt 2.1.3 i 2.1.4.

100

(101)  Pierwszy zestaw uwag spółki FFT, pkt 60.

101

(102)  Jak wskazano w motywie 206.

102

(103)  Zob. wyrok z dnia 4 czerwca 2015 r. w sprawie C-15/14 P Komisja/MOL, ECLI:EU:C:2015:362, pkt 60. Zob. również wyrok z dnia 26 lutego 2015 r. w sprawie T-385/12, Orange/Komisja, ECLI:EU:T:2015:117.

103

(104)  Wyrok z dnia 11 lipca 1996 r. w sprawie C-39/94, SFEI i in., ECLI:EU:C:1996:285, pkt 60; wyrok z dnia 29 kwietnia 1999 r. w sprawie C-342/96, Hiszpania/Komisja, ECLI:EU:C:1999:210, pkt 41.

104

(105)  Korzyść ta nie może być „nieproporcjonalna”, co spółka FFT podkreśla w swoich uwagach (sekcje 1.7.1 i 1.7.2). Aby korzyść stanowiła pomoc państwa, wystarczy, że spełnia ona warunki wymienione w art. 107 ust. 1 TFUE. Decyzja w sprawie Umicore [decyzja Komisji z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie pomocy państwa przyznanej spółce Umicore S.A., C 76/2003 (ex NN 68/2003)] przytoczona przez spółkę FFT nie ma znaczenia w niniejszej sprawie ze względu na to, że Komisja nie jest związana swoją praktyką decyzyjną [zob. motyw 202]. W każdym razie różnica między niniejszą sprawą a sprawą Umicore jest na tyle istotna, że nie pozwala na porównywanie obydwu spraw. Sprawa Umicore dotyczyła zastosowania przez spółkę Umicore zwolnień z VAT w odniesieniu do sprzedaży srebra przedsiębiorstwom mającym siedzibę w innych państwach członkowskich. W grudniu 2000 r. Inspection Spéciale des Impôts (belgijski specjalny inspektorat podatkowy „ISI”) zawarł ugodę z przedsiębiorstwem. Ugoda ta stanowiła praktykę administracyjną ze strony belgijskich organów podatkowych, ale wyłącznie w zakresie, w jakim odnosiła się do okoliczności faktycznych sprawy, a nie do poziomu opodatkowania: „Niemniej jednak, zgodnie z art. 84 CTVA, takie ugody są możliwe tylko w takim zakresie, w jakim nie wiążą się ze zwolnieniem z podatku lub jego obniżeniem. Zgodnie z tą zasadą ugoda nie może zatem dotyczyć kwoty podatku wynikającej z ustalonych okoliczności faktycznych, lecz samych kwestii faktycznych” (pkt 154).

105

(106)  Zob. sprawa 173/73, Włochy/Komisja, ECLI:EU:C:1974:71, pkt 13.

106

(107)  Zob. np. sprawa C-387/92, Banco Exterior de España, ECLI:EU:C:1994:100.

107

(108)  Zob. sprawy połączone C-182/03 i C-217/03, Belgia i Forum 187 ASBL/Komisja, ECLI:EU:C:2006:416.

108

(109)  Ibid.

109

(110)  Decyzja Komisji 2003/757/WE z dnia 17 lutego 2003 r. w sprawie systemu pomocy państwa wdrożonego przez Belgię na rzecz centrów koordynacyjnych mających siedzibę w Belgii (Dz.U. L 282 z 30.10.2003, s. 25).

110

(111)  Zob. sprawy połączone C-182/03 i C-217/03, Belgia i Forum 187 ASBL/Komisja, ECLI:EU:C:2006:416, pkt 96 i 97.

111

(112)  Zob. sprawy połączone C-182/03 i C-217/03, Belgia i Forum 187 ASBL/Komisja, ECLI:EU:C:2006:416, pkt 81.

112

(113)  Uwagi Luksemburga dotyczące decyzji o wszczęciu postępowania, pkt 38–40.

113

(114)  Zob. motyw 102.

114

(115)  Zob. tabela 7.

115

(116)  Zob. motyw 64.

116

(117)  Zob. motyw 70.

117

(118)  W celu zapoznania się z opisem metody MMTN zob. motyw 91.

118

(119)  Komisja nie przyjmuje argumentu spółki FFT przedstawionego w motywie 162, zgodnie z którym fakt, że coraz częściej stosuje się metodę MMTN, uzasadniałby jej zastosowanie. Argument ten stoi w sprzeczności z odniesieniem spółki FFT do pkt 2.2 wytycznych OECD, jak wskazano w motywie 161, zgodnie z którym „wybór metody dotyczącej cen transferowych ma zawsze na celu znalezienie metody najwłaściwszej w danym konkretnym przypadku”. Taki cel wytycznych OECD nie jest zgodny z interpretacją, według której podatnik mógłby swobodnie wybierać między różnymi metodami niezależnie od stanu faktycznego i okoliczności danej sprawy.

119

(120)  Kontrastuje to z sytuacją, w której spółka, chociaż przyznająca pożyczki wewnątrz grupy, ogranicza swoje funkcje do transakcji face-to-face, w przypadku których spółka samodzielna nie zgodziłaby się na wynagrodzenie osób trzecich, gdyż oddzielnie od innych funkcji i operacji nie mają one uzasadnienia ekonomicznego (transakcje face-to-face można stosować w celu pokrycia ryzyka wynikającego z innej działalności). W związku z tym transakcji takich, tak jak również innych funkcji, nie można porównać z głównymi funkcjami instytucji finansowej. Nie można poprawnie ustalić ich ceny na podstawie funduszy własnych, biorąc pod uwagę, że w innych sektorach mogą być odpowiednie inne wskaźniki, takie jak zwrot z aktywów razem czy zwrot ze sprzedaży.

120

(121)  Zob. przypis 114.

121

(122)  Zob. motywy 58 i 59.

122

(123)  Zob. również motyw 68 decyzji o wszczęciu postępowania.

123

(124)  Aby znaleźć inne przykłady różnic między różnymi wskaźnikami zysku opartego na funduszach własnych, zob. przede wszystkim w McKinsey Working Papers on Risk, nr 24, „The use of economic capital in performance management for banks”, styczeń 2011 r., w szczególności grafika 10, s. 13.

124

(125)  W sprawozdaniu w sprawie cen transferowych doradca podatkowy otrzymuje wynagrodzenia z tytułu ryzyka w wysokości 1 726 000 EUR, tymczasem stosując względem funduszy własnych spółki FFT podlegających opodatkowaniu obliczony przez doradcę podatkowego zwrot wynoszący 6,05 % kapitału własnego, otrzymałoby się wynagrodzenie z tytułu ryzyka w wysokości 17 392 000 EUR.

125

(126)  Motyw 163.

126

(127)  Zob. pkt 2.97 wytycznych OECD.

127

(128)  Zob. pkt 2.86 wytycznych OECD.

128

(129)  W okólniku zwrócono uwagę, że objęci nim usługodawcy pełnią zasadniczo funkcje podobne do funkcji pełnionych przez podmioty regulowane. W okólniku odniesiono się również do możliwych dopłat podnoszących koszty związane z przyznaniem kredytu i uwzględniających obowiązek przestrzegania wymogów dotyczących wypłacalności. Nie ograniczono jednak w okólniku funduszy własnych podlegających wynagrodzeniu do tychże wymogów dotyczących wypłacalności.

129

(130)  Zob. motyw 81.

130

(131)  Uwzględnienie zwrotu z ustawowych funduszy własnych jest w praktyce trudniejsze, gdyż instytucje regulowane utrzymują różne rodzaje ustawowych funduszy własnych, takie jak fundusze własne 1. kategorii i fundusze własne 2. kategorii, tymczasem kapitał własny jest jedynym rodzajem kapitału, jakim dysponuje spółka FFT. Złożoność ta zwiększa się w ramach regulacji kapitałowych Bazylea III. Regulowane instytucje finansowe zasadniczo nie zgłaszają kwoty swoich minimalnych ustawowych funduszy własnych, kwoty te można jednak pośrednio obliczyć. Zgłaszają one raczej faktyczny poziom utrzymywanych przez nie ustawowych funduszy własnych, który jest zawsze wyższy od wymaganego minimum. Ponadto podmioty regulowane stosują niekiedy do celów określania cen wewnętrznych zwrot z kapitału własnego dostosowany w zależności od ryzyka, który można uznać za podobny do zwrotu z ustawowych funduszy własnych. W niniejszej sprawie stosuje się go jednak raczej w odniesieniu do poszczególnych aktywów niż w formie zagregowanej, jako wskaźnik zysku całego podmiotu, więc zasadniczo nie jest on również ujawniany.

131

(132)  Zob. motyw 256.

132

(133)  Zob. tabela 6.

133

(134)  FMI WP/12/36, How Risky Are Banks' Risk Weighted Assets? Sonali Das et Amadou N.R. Sy, 2012 r., s. 6.

134

(135)  Motywy 58 i 59.

135

(136)  Decyzja o wszczęciu postępowania, motyw 72.

136

(137)  Motyw 167.

137

(138)  Ibid.

138

(139)  Motyw 98.

139

(140)  Zob. motyw 58.

140

(141)  Zob. przypis 136.

141

(142)  Wobec braku wystarczających danych do właściwego oszacowania minimalnych ustawowych funduszy własnych spółki FFT zastosowanie średniej sektorowej doprowadziłoby do uzyskania minimalnej wartości ustawowych funduszy własnych wynoszącej 427 mln EUR, zob. motyw 270, która jest wyższa od łącznej kwoty funduszy własnych spółki FFT wynoszącej 287 mln EUR.

142

(143)  Motyw 69 i tabela1.

143

(144)  Motyw 61.

144

(145)  Motyw 97.

145

(146)  Motyw 96.

146

(147)  Jak wskazał Luksemburg w motywie 154.

147

(148)  Zob. motyw 154.

148

(149)  Zob. motyw 95.

149

(150)  Zob. motyw 165.

150

(151)  Wskaźnik dźwigni jest to proporcja aktywów finansowanych z funduszy własnych. Ze względu na to, że pozostałe aktywa są finansowane poprze dług, wskaźnik dźwigni stanowi miarę zadłużenia i, z drugiej strony, kapitalizacji spółki.

151

(152)  W przypadku spółki FFT wszystkie fundusze własne stanowią fundusze własne kategorii 1, biorąc pod uwagę, że spółka FFT nie skorzystała instrumentów innych kategorii.

152

(153)  Zob. motyw 268.

153

(154)  Opisanym w motywach 121–126.

154

(155)  Na podstawie danych księgowych spółki FF przedstawionych w tabeli zawartej w motywie 114.

155

(156)  Hipotetyczne ustawowe fundusze własne wynoszące 427 mln EUR byłyby również wyższe od funduszy własnych wynoszących 286 mln EUR będących w posiadaniu spółki FFT w momencie nabycia spółek FFNA i FFC.

156

(157)  Sprawozdanie w sprawie cen transferowych nosi datę z 2011 r. W związku z tym przyjęto ten okres referencyjny. Da porównania w okresie od dnia 12 maja 2012 r. do dnia 12 maja 2014 r., wartość beta indeksu wynosiła 1,3.

157

(158)  Zob. tabela 6 w decyzji o wszczęciu postępowania.

158

(159)  Zob. tabela 4.

159

(160)  Zob. motyw 114.

160

(161)  Jak wskazano w motywie 123.

161

(162)  Zob. motyw 155.

162

(163)  Zob. motywy 113 i 114.

163

(164)  Zob. tabela zawarta w motywie 125.

164

(165)  Bank Rozrachunków Międzynarodowych, 81. sprawozdanie roczne za okres od dnia 1 kwietnia 2010 r. do dnia 31 marca 2011 r., z dnia 26 czerwca 2011 r., s. 90.

165

(166)  EBC, Sprawozdanie na temat stabilności finansowej, grudzień 2011 r., s. 130 (tłumaczenie nieoficjalne).

166

(167)  Deutsche Bank, European Banks: Running the Numbers: Spring edition, z dnia 5 kwietnia 2011 r. (tłumaczenie nieoficjalne). W sprawozdaniu Deutsche Bank z dnia 20 marca 2015 r. dorozumiany koszt funduszy własnych dla banków europejskich szacuje się na poziomie 10 %.

167

(168)  Pierwszy zestaw uwag spółki FFT, pkt 64; drugi zestaw uwag spółki FFT, pkt 1.8.1 i nast., pkt 3.1.8.

168

(169)  Przede wszystkim decyzja dotycząca systemu odliczeń podatkowych w odniesieniu do odsetek w rozliczeniach wewnątrzgrupowych na Węgrzech.

169

(170)  Zob. motyw 202.

170

(171)  Zob. również decyzja w sprawie Groepsrentebox, pkt 80–82; decyzja dotycząca systemu opodatkowania odsetek w odniesieniu do grup na Węgrzech, pkt 131 i 132.

171

(172)  Zob. sprawa C-81/10 P, France Télécom/Komisja ECLI:EU:C:2011:811, pkt 43, sprawa C-66/02 Włochy/Komisja ECLI:EU:C:2005:768, pkt 34; zob. również sprawy połączone T-427/04 i T-17/05 Francja i France Télécom/Komisja ECLI:EU:T:2009:474, pkt 207 i 215.

172

(173)  Uwagi Luksemburga dotyczące decyzji o wszczęciu postępowania, pkt 28.

173

(174)  Zob. motyw 77.

174

(175)  Pierwszy zestaw uwag spółki FFT, pkt 60; drugi zestaw uwag spółki FFT, pkt 1.4.

175

(176)  Sekcja 7.2.1.1.

176

(177)  Okólnik, s. 3 i 4.

177

(178)  Uwagi Luksemburga dotyczące decyzji o wszczęciu postępowania, pkt 34.

178

(179)  Uwagi Luksemburga dotyczące decyzji o wszczęciu postępowania, pkt 36.

179

(180)  Numeracja interpretacji indywidualnych odzwierciedla kolejność przekazywania ich Komisji przez Luksemburg.

180

(181)  Strona 34 sprawozdania spółki FFT w sprawie cen transferowych.

181

(182)  Zob. motyw 83.

182

(183)  Spośród nich dwie interpretacje indywidualne dotyczyły wniosków spółki FFT i [spółki F], zob. motyw 28 i 29.

183

(184)  Wniosek Komisji z dnia 23 czerwca 2015 r. obejmuje wszystkie sprawozdania w sprawie cen transferowych dostarczone przez spółkę, natomiast komunikat Luksemburga z dnia 25 czerwca 2015 r. nie zawiera żadnego późniejszego sprawozdania tego rodzaju.

184

(185)  Pismo Luksemburga z dnia 24 marca 2015 r, odpowiedź na pytanie nr 6.

185

(186)  Sprawy połączone C-78/08 do C-80/08, Paint Graphos i in. ECLI:EU:C:2011:550, pkt 69.

186

(187)  Wyrok w sprawie C-170/83 Hydrotherm ECLI:EU:C:1984:271, pkt 11. Wyrok w sprawie T-137/02, Pollmeier Malchow/Komisja, ECLI:EU:T:2004:304, pkt 50.

187

(188)  Wyroki w sprawie C-480/09 P, Acea Electrabel Produzione SpA przeciwko Komisji, ECLI:EU:C:2010:787, pkt 47–55 i w sprawie C-222/04, Cassa di Risparmio di Firenze SpA i in. ECLI:EU:C:2006:8, pkt 112.

188

(189)  Zob. motyw 110.

189

(190)  Zob. motyw 34.

190

(191)  Zob. w drodze analogii pkt 11 sprawy 323/82, Intermills, ECLI:EU:C:1984:345: „Z informacji dostarczonych przez samych wnioskodawców wynika, że po restrukturyzacji zarówno spółka Intermills, jak i trzy spółki przemysłowe są kontrolowane przez region Walonii i że po przeniesieniu instalacji produkcyjnych do trzech nowo utworzonych spółek spółka ta nadal jest z nimi powiązana. Należy w związku z tym przyjąć, że chociaż każda z trzech spółek przemysłowych ma osobowość prawną oddzielną od dawnej spółki Intermills, wszystkie te spółki wspólnie tworzą jedną grupę, przynajmniej jeżeli chodzi o pomoc udzieloną przez władze belgijskie. [...]”.

191

(192)  Zob. motyw 48.

192

(193)  Odstępstwa przewidziane w art. 107 ust. 2 TFUE dotyczące pomocy o charakterze socjalnym przyznawanej indywidualnym konsumentom, pomocy mającej na celu naprawienie szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi lub innymi zdarzeniami nadzwyczajnymi oraz pomocy przyznawanej gospodarce niektórych regionów Republiki Federalnej Niemiec nie mają zastosowania w tym przypadku.

193

(194)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. L 248 z 24.9.2015, s. 9).

194

(195)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. L 140 z 30.4.2004, s. 1).

195

(196)  Uwagi Luksemburga dotyczące decyzji o wszczęciu postępowania, pkt 104 i nast. Luksemburg cytuje pkt 19 sprawozdania grupy ds. kodeksu postępowania (bezpośrednie opodatkowanie działalności gospodarczej) przedłożonego Radzie do Spraw Gospodarczych i Finansowych, które stanowi, co następuje (w języku angielskim): „With respect to the Luxembourg tax measure concerning companies engaged in intra-group financing activities the Group discussed the agreed description at the meeting on 17 February 2011. Luxembourg informed the Group that Circular No 164/2 dated 28 January 2011 determines the conditions for providing advance pricing agreements confirming the remuneration of the transactions. At the meeting on 11 April 2011, Luxembourg informed that Group that Circular No 164/2 bis dated 8 April 2011 ensured that advance confirmations granted prior to the entry into force of Circular No 164/2 would cease to be valid by 31 December 2011. With the benefit of this information, the Group agreed that there was no need for this measure to be assessed against the criteria of the Code of Conduct”.

196

(197)  Zob. wyroki w sprawie C-5/89, Komisja przeciwko Republice Federalnej Niemiec, ECLI:EU:C:1990:320, pkt 17 i w sprawie C-310/99, Włochy/Komisja, ECLI:EU:C:2002:143, pkt 104.

197

(198)  Zob. wyrok w sprawie T-67/94, Ladbroke Racing przeciwko Komisji, ECLI:EU:T:1998:7, pkt 183; zob. również wyrok w sprawach połączonych T-116/01 i T-118/01, P&O European Ferries (Vizcaya) SA i Diputacion Floral de Vizcaya przeciwko Komisji, ECLI:EU:T:2003:217, pkt 202.

198

(199)  Zob. wyroki w sprawie T-290/97, Mehibas Dordtselaan/Komisja, ECLI:EU:T:2000:8, pkt 59, i w sprawach połączonych C-182/03 i C-217/03, Belgia i Forum 187 ASBL/Komisja, ECLI:EU:C:2006:416, pkt 147.

199

(200)  Konkluzje posiedzenia Rady ECOFIN z dnia 1 grudnia 1997 r. dotyczące polityki podatkowej (Dz.U. C 2 z 6.1.1998, s. 1). Zob. również dokumenty dostępne na stronie internetowej: http://ec.europa.eu/taxation_customs/taxation/company_tax/harmful_tax_practices/index_fr.htm.

200

(201)  Zob. w tej kwestii opinię rzecznika generalnego Légera w sprawie C-217/03, Belgia i Forum 187 ASBL/KomisjaECLI:EU:C:2006:89, pkt 376.

201

(202)  W protokole dodatkowym nr 1 do Konwencji OECD z dnia 14 grudnia 1960 r. sygnatariusze Konwencji uzgodnili, że Komisja Europejska uczestniczy w pracach organizacji. Przedstawiciele Komisji Europejskiej wraz z członkami uczestniczą w rozmowach dotyczących programu prac OECD i włączają się do prac całej organizacji oraz różnych jej organów. Chociaż udział Komisji Europejskiej w pracach organizacji jest znacznie większy niż zwykłego obserwatora, nie przysługuje jej prawo głosu ani nie uczestniczy ona oficjalnie w przyjmowaniu instrumentów przedłożonych do przyjęcia przez Radę.

202

(203)  Decyzja Komisji z dnia 11 lipca 2001 r. w sprawie C 47/2001 (ex NN 42/2000) – Niemcy: centra kontroli i centra koordynacyjne spółek zagranicznych (Dz.U. C 304 z 30.10.2001, s. 2). Decyzja 2003/501/WE.

203

(204)  Zob. przypis 105.

204

(205)  Chociaż wyrok dotyczył „braku możliwości odzyskania”, a nie „trudności w obliczeniu wysokości pomocy”.

205

(206)  Wyrok w sprawach połączonych T-427/04 i T-17/05 Francja przeciwko Komisji ECLI:EU:T:2009:474, pkt 297.

206

(207)  Wyrok w sprawach połączonych T-427/04 i T-17/05 Francja przeciwko Komisji ECLI:EU:T:2009:474, pkt 299.

207

(208)  Obwieszczenie Komisji w sprawie stosowania reguł pomocy publicznej do środków związanych z bezpośrednim opodatkowaniem działalności gospodarczej, Dz.U. C 384 z 10.12.1998, s. 3).

208

(209)  Sprawa C-441/06 Komisja/Francja, ECLI:EU:C:2007:616, pkt 29 oraz przywołane tam orzecznictwo.

209

(210)  Zob. w szczególności motywy 308–113.

210

---

| 22.12.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 351/68 |
| --- | --- | --- | --- |

22.12.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 351/68

---

DECYZJA KOMISJI (UE) 2016/2327

z dnia 5 lipca 2016 r.

w sprawie pomocy państwa nr SA.19864 – 2014/C (ex 2009/NN54) wdrożonej przez Belgię – Finansowanie szpitali publicznych sieci IRIS w Regionie Stołecznym Brukseli

(notyfikowana jako dokument nr C(2016) 4051)

(Jedynie teksty w językach francuskim i niderlandzkim są autentyczne)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 108 ust. 2 akapit pierwszy (1),

uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),

po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia uwag (2) zgodnie z przywołanymi artykułami i uwzględniając otrzymane odpowiedzi,

a także mając na uwadze, co następuje:

1.   PROCEDURA

PROCEDURA

| (1) | Pismami z dnia 7 września 2005 r. i z dnia 17 października 2005 r. zarejestrowanymi odpowiednio dnia 12 września 2005 r. i dnia 19 października 2005 r. Komisja otrzymała skargę skierowaną przeciwko państwu belgijskiemu, dotyczącą domniemanego przyznawania począwszy od 1995 r. pomocy niezgodnej z prawem i niezgodnej z rynkiem wewnętrznym na rzecz pięciu szpitali publicznych (3) (zwanych dalej „szpitalami IRIS”) (4) należących do sieci IRIS (5) (zwanej dalej „IRIS”) w Regionie Stołecznym Brukseli. Skargę złożyły dwa stowarzyszenia (brukselskie stowarzyszenie instytucji społecznych i instytucji zdrowia publicznego (fr. Coordination bruxelloise d'institutions sociales et de santé, CBI) oraz brukselskie stowarzyszenie prywatnych instytucji opieki (fr. Association bruxelloise des institutions de soins privées, ABISP)) reprezentujące szpitale zarządzane przez osoby prawne prawa prywatnego („zwane dalej „szpitalami prywatnymi”) oraz ut singuli kilka szpitali będących członkami tych stowarzyszeń (6). |
| --- | --- |

(1)

Pismami z dnia 7 września 2005 r. i z dnia 17 października 2005 r. zarejestrowanymi odpowiednio dnia 12 września 2005 r. i dnia 19 października 2005 r. Komisja otrzymała skargę skierowaną przeciwko państwu belgijskiemu, dotyczącą domniemanego przyznawania począwszy od 1995 r. pomocy niezgodnej z prawem i niezgodnej z rynkiem wewnętrznym na rzecz pięciu szpitali publicznych (3) (zwanych dalej „szpitalami IRIS”) (4) należących do sieci IRIS (5) (zwanej dalej „IRIS”) w Regionie Stołecznym Brukseli. Skargę złożyły dwa stowarzyszenia (brukselskie stowarzyszenie instytucji społecznych i instytucji zdrowia publicznego (fr. Coordination bruxelloise d'institutions sociales et de santé, CBI) oraz brukselskie stowarzyszenie prywatnych instytucji opieki (fr. Association bruxelloise des institutions de soins privées, ABISP)) reprezentujące szpitale zarządzane przez osoby prawne prawa prywatnego („zwane dalej „szpitalami prywatnymi”) oraz ut singuli kilka szpitali będących członkami tych stowarzyszeń (6).

3

4

5

ut singuli

6

| (2) | Skarga zawierała w szczególności zestawy argumentów dotyczące następujących kwestii: i) braku lub niewystarczającej przejrzystości określenia i zasad powierzenia zadań w zakresie świadczenia usługi publicznej jedynie szpitalom IRIS, a nie brukselskim szpitalom prywatnym; ii) wyrównania przez organy publiczne strat ponoszonych przez szpitale IRIS; iii) nadwyżki rekompensaty kosztów związanych z zadaniami w zakresie świadczenia usług publicznych przez szpitale IRIS za pośrednictwem brukselskiego regionalnego funduszu refinansowania gminnych środków pieniężnych (fr. Fonds Régional Bruxellois de Refinancement des Trésories Communales); iv) braku przejrzystości sposobu finansowania publicznego szpitali IRIS; oraz v) występowania subsydiowania skrośnego działalności pozaszpitalnej szpitali IRIS poprzez rekompensaty otrzymywane na realizację ich zadań szpitalnych (7). |
| --- | --- |

(2)

Skarga zawierała w szczególności zestawy argumentów dotyczące następujących kwestii: i) braku lub niewystarczającej przejrzystości określenia i zasad powierzenia zadań w zakresie świadczenia usługi publicznej jedynie szpitalom IRIS, a nie brukselskim szpitalom prywatnym; ii) wyrównania przez organy publiczne strat ponoszonych przez szpitale IRIS; iii) nadwyżki rekompensaty kosztów związanych z zadaniami w zakresie świadczenia usług publicznych przez szpitale IRIS za pośrednictwem brukselskiego regionalnego funduszu refinansowania gminnych środków pieniężnych (fr. Fonds Régional Bruxellois de Refinancement des Trésories Communales); iv) braku przejrzystości sposobu finansowania publicznego szpitali IRIS; oraz v) występowania subsydiowania skrośnego działalności pozaszpitalnej szpitali IRIS poprzez rekompensaty otrzymywane na realizację ich zadań szpitalnych (7).

7

| (3) | W nawiązaniu do dodatkowych informacji przekazanych przez władze belgijskie dnia 10 stycznia 2008 r. służby Komisji w piśmie wysłanym do skarżących poinformowały skarżących o swojej wstępnej opinii dotyczącej skargi (8) i wezwały zainteresowane strony do dostarczenia nowych informacji, które pozwoliłyby im na ponowne zbadanie przeprowadzonej wstępnej oceny skargi, zaznaczając przy tym, że bez dostarczenia tych nowych informacji wstępna ocena zostanie utrzymana. Po otrzymaniu odpowiedzi skarżących służby Komisji potwierdziły swoją wstępną ocenę pismem z dnia 10 kwietnia 2008 r. |
| --- | --- |

(3)

W nawiązaniu do dodatkowych informacji przekazanych przez władze belgijskie dnia 10 stycznia 2008 r. służby Komisji w piśmie wysłanym do skarżących poinformowały skarżących o swojej wstępnej opinii dotyczącej skargi (8) i wezwały zainteresowane strony do dostarczenia nowych informacji, które pozwoliłyby im na ponowne zbadanie przeprowadzonej wstępnej oceny skargi, zaznaczając przy tym, że bez dostarczenia tych nowych informacji wstępna ocena zostanie utrzymana. Po otrzymaniu odpowiedzi skarżących służby Komisji potwierdziły swoją wstępną ocenę pismem z dnia 10 kwietnia 2008 r.

8

| (4) | Następnie skarżący poinformowali Komisję, że wnieśli skargę o stwierdzenie nieważności do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (obecnie, od dnia 1 grudnia 2009 r. – Sąd Unii Europejskiej, zwany dalej „Sądem”) w odniesieniu do pisma z dnia 10 stycznia 2008 r., które uważali za decyzję Komisji (9). Ponadto dnia 20 czerwca 2008 r. skarżący wnieśli skargę o stwierdzenie nieważności pisma służb Komisji z dnia 10 kwietnia 2008 r. (10). Obydwa postępowania toczące się przed Sądem zostały zawieszone przez Sąd do dnia 31 października 2009 r., ponieważ Komisja poinformowała Sąd, że ma zamiar przyjąć decyzję na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 (11). W celu przyjęcia tej decyzji służby Komisji zwróciły się do władz belgijskich i do skarżących o udzielenie dodatkowych informacji. |
| --- | --- |

(4)

Następnie skarżący poinformowali Komisję, że wnieśli skargę o stwierdzenie nieważności do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (obecnie, od dnia 1 grudnia 2009 r. – Sąd Unii Europejskiej, zwany dalej „Sądem”) w odniesieniu do pisma z dnia 10 stycznia 2008 r., które uważali za decyzję Komisji (9). Ponadto dnia 20 czerwca 2008 r. skarżący wnieśli skargę o stwierdzenie nieważności pisma służb Komisji z dnia 10 kwietnia 2008 r. (10). Obydwa postępowania toczące się przed Sądem zostały zawieszone przez Sąd do dnia 31 października 2009 r., ponieważ Komisja poinformowała Sąd, że ma zamiar przyjąć decyzję na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 (11). W celu przyjęcia tej decyzji służby Komisji zwróciły się do władz belgijskich i do skarżących o udzielenie dodatkowych informacji.

9

10

11

| (5) | W decyzji z dnia 28 października 2009 r. (12) (zwanej dalej „decyzją Komisji z 2009 r.”, zob. również sekcja 4.1) Komisja zdecydowała o niewnoszeniu zastrzeżeń w odniesieniu do pomocy na finansowanie szpitali publicznych IRIS w Regionie Stołecznym Brukseli ze względu na to, że przedmiotowe finansowanie uznano za zgodne ze wspólnym rynkiem z uwzględnieniem warunków określonych w decyzji Komisji 2005/842/WE (13) (zwanej dalej „decyzją w sprawie UOIG z 2005 r.”), jak również z uwzględnieniem bezpośrednio art. 86 ust. 2 Traktatu WE (obecnie art. 106 ust. 2 TFUE) odnośnie do zadań w zakresie świadczenia usług publicznych powierzonych przed wejściem w życie decyzji w sprawie UOIG z 2005 r. w dniu 19 grudnia 2005 r. |
| --- | --- |

(5)

W decyzji z dnia 28 października 2009 r. (12) (zwanej dalej „decyzją Komisji z 2009 r.”, zob. również sekcja 4.1) Komisja zdecydowała o niewnoszeniu zastrzeżeń w odniesieniu do pomocy na finansowanie szpitali publicznych IRIS w Regionie Stołecznym Brukseli ze względu na to, że przedmiotowe finansowanie uznano za zgodne ze wspólnym rynkiem z uwzględnieniem warunków określonych w decyzji Komisji 2005/842/WE (13) (zwanej dalej „decyzją w sprawie UOIG z 2005 r.”), jak również z uwzględnieniem bezpośrednio art. 86 ust. 2 Traktatu WE (obecnie art. 106 ust. 2 TFUE) odnośnie do zadań w zakresie świadczenia usług publicznych powierzonych przed wejściem w życie decyzji w sprawie UOIG z 2005 r. w dniu 19 grudnia 2005 r.

12

13

| (6) | Następnie skarżący wnieśli do Sądu skargę o stwierdzenie nieważności tej decyzji Komisji. Sąd stwierdził nieważność decyzji Komisji wyrokiem z dnia 7 listopada 2012 r. w sprawie T-137/10 (14) (zob. również sekcja 4.2), uznając, że decyzja ta została wydana z naruszeniem praw proceduralnych skarżących. W szczególności Sąd stwierdził, że Komisja powinna była żywić poważne wątpliwości co do zgodności przedmiotowych środków z rynkiem wewnętrznym, biorąc pod uwagę argumenty podniesione w tym względzie przez skarżących. Sąd stwierdził zatem, że Komisja była zobowiązana wszcząć formalne postępowanie wyjaśniające, aby zebrać wszystkie informacje istotne do weryfikacji zgodności wszystkich omawianych środków pomocy z rynkiem wewnętrznym oraz umożliwić skarżącym i innym zainteresowanym stronom przedstawienie uwag w ramach tego postępowania (15). |
| --- | --- |

(6)

Następnie skarżący wnieśli do Sądu skargę o stwierdzenie nieważności tej decyzji Komisji. Sąd stwierdził nieważność decyzji Komisji wyrokiem z dnia 7 listopada 2012 r. w sprawie T-137/10 (14) (zob. również sekcja 4.2), uznając, że decyzja ta została wydana z naruszeniem praw proceduralnych skarżących. W szczególności Sąd stwierdził, że Komisja powinna była żywić poważne wątpliwości co do zgodności przedmiotowych środków z rynkiem wewnętrznym, biorąc pod uwagę argumenty podniesione w tym względzie przez skarżących. Sąd stwierdził zatem, że Komisja była zobowiązana wszcząć formalne postępowanie wyjaśniające, aby zebrać wszystkie informacje istotne do weryfikacji zgodności wszystkich omawianych środków pomocy z rynkiem wewnętrznym oraz umożliwić skarżącym i innym zainteresowanym stronom przedstawienie uwag w ramach tego postępowania (15).

14

15

| (7) | Pismem z dnia 1 października 2014 r. Komisja poinformowała Belgię o swojej decyzji o wszczęciu postępowania określonego w art. 108 ust. 2 TFUE w odniesieniu do środków publicznego finansowania na rzecz szpitali IRIS w Regionie Stołecznym Brukseli. |
| --- | --- |

(7)

Pismem z dnia 1 października 2014 r. Komisja poinformowała Belgię o swojej decyzji o wszczęciu postępowania określonego w art. 108 ust. 2 TFUE w odniesieniu do środków publicznego finansowania na rzecz szpitali IRIS w Regionie Stołecznym Brukseli.

| (8) | Decyzję Komisji o wszczęciu postępowania (zwaną dalej „decyzją o wszczęciu postępowania”) opublikowano w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (16). Komisja wezwała zainteresowane strony do przedstawienia uwag na temat środków. |
| --- | --- |

(8)

Decyzję Komisji o wszczęciu postępowania (zwaną dalej „decyzją o wszczęciu postępowania”) opublikowano w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (16). Komisja wezwała zainteresowane strony do przedstawienia uwag na temat środków.

Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

16

| (9) | Pismem z dnia 22 października 2014 r. władze belgijskie wystąpiły z wnioskiem o przedłużenie terminu na zgłaszanie uwag w odpowiedzi na decyzję o wszczęciu postępowania. Komisja zgodziła się na to przedłużenie pismem z dnia 23 października 2014 r. Pismem z dnia 1 grudnia 2014 r. wystąpiono z wnioskiem o ponowne przedłużenie, a Komisja wyraziła na nie zgodę pismem z dnia 2 grudnia 2014 r. Pismem z dnia 16 grudnia 2014 r. Królestwo Belgii przedstawiło swoje uwagi dotyczące decyzji o wszczęciu postępowania. |
| --- | --- |

(9)

Pismem z dnia 22 października 2014 r. władze belgijskie wystąpiły z wnioskiem o przedłużenie terminu na zgłaszanie uwag w odpowiedzi na decyzję o wszczęciu postępowania. Komisja zgodziła się na to przedłużenie pismem z dnia 23 października 2014 r. Pismem z dnia 1 grudnia 2014 r. wystąpiono z wnioskiem o ponowne przedłużenie, a Komisja wyraziła na nie zgodę pismem z dnia 2 grudnia 2014 r. Pismem z dnia 16 grudnia 2014 r. Królestwo Belgii przedstawiło swoje uwagi dotyczące decyzji o wszczęciu postępowania.

| (10) | Komisja otrzymała uwagi od zainteresowanych stron (zob. sekcja 5 poniżej) w dniach 15 grudnia 2014 r., 5 stycznia 2015 r. i 9 stycznia 2015 r. Pismami z dnia 13 i z dnia 20 lutego 2015 r. Komisja przekazała te uwagi Belgii, która miała możliwość odniesienia się do nich. Uwagi Belgii otrzymano pismem z dnia 13 marca 2015 r., zarejestrowanym dnia 17 marca 2015 r. |
| --- | --- |

(10)

Komisja otrzymała uwagi od zainteresowanych stron (zob. sekcja 5 poniżej) w dniach 15 grudnia 2014 r., 5 stycznia 2015 r. i 9 stycznia 2015 r. Pismami z dnia 13 i z dnia 20 lutego 2015 r. Komisja przekazała te uwagi Belgii, która miała możliwość odniesienia się do nich. Uwagi Belgii otrzymano pismem z dnia 13 marca 2015 r., zarejestrowanym dnia 17 marca 2015 r.

| (11) | Na tej podstawie Komisja ponownie zbadała sprawę i zinterpretowała niektóre elementy w odmienny sposób niż w ramach oceny przedstawionej w jej decyzji z 2009 r., co do której stwierdzono nieważność. |
| --- | --- |

(11)

Na tej podstawie Komisja ponownie zbadała sprawę i zinterpretowała niektóre elementy w odmienny sposób niż w ramach oceny przedstawionej w jej decyzji z 2009 r., co do której stwierdzono nieważność.

2.   KONTEKST

KONTEKST

| (12) | Szpitale IRIS działają w złożonym środowisku legislacyjnym i regulacyjnym ustalonym przez różne organy publiczne. Ogólna ocena zgodności finansowania publicznego, z którego korzystają te szpitale, z zasadami pomocy państwa wymaga najpierw krótkiego opisania ram legislacyjnych i regulacyjnych mających zastosowanie do szpitali IRIS. Opis ten obejmuje przedstawienie ustawy o CPAS (na podstawie której utworzono szpitale IRIS), zarys historyczny utworzenia szpitali IRIS, wykaz dokumentów ustawodawczych i innych dokumentów regulujących działalność szpitali IRIS, krótki opis głównych rodzajów działalności szpitali IRIS, jak również wykaz różnych mechanizmów finansowania, które mają zastosowanie. |
| --- | --- |

(12)

Szpitale IRIS działają w złożonym środowisku legislacyjnym i regulacyjnym ustalonym przez różne organy publiczne. Ogólna ocena zgodności finansowania publicznego, z którego korzystają te szpitale, z zasadami pomocy państwa wymaga najpierw krótkiego opisania ram legislacyjnych i regulacyjnych mających zastosowanie do szpitali IRIS. Opis ten obejmuje przedstawienie ustawy o CPAS (na podstawie której utworzono szpitale IRIS), zarys historyczny utworzenia szpitali IRIS, wykaz dokumentów ustawodawczych i innych dokumentów regulujących działalność szpitali IRIS, krótki opis głównych rodzajów działalności szpitali IRIS, jak również wykaz różnych mechanizmów finansowania, które mają zastosowanie.

2.1.   Prawo do pomocy społecznej i ustawa o CPAS

Prawo do pomocy społecznej i ustawa o CPAS

| (13) | W Belgii prawo do pomocy społecznej jest prawem zagwarantowanym w konstytucji. W szczególności art. 23 konstytucji belgijskiej stanowi, co następuje:

  „Każdy ma prawo do życia zgodnego z wymaganiami godności ludzkiej. W tym celu w ustawie, dekrecie lub przepisie, o którym mowa w art. 134, gwarantuje się, uwzględniając odpowiednie obowiązki, prawa ekonomiczne, społeczne i kulturalne oraz ustala się warunki ich wykonywania. Prawa te obejmują w szczególności:
  [...]






  2o | prawo do zabezpieczenia społecznego, ochrony zdrowia i do pomocy społecznej, medycznej i prawnej”. |
| --- | --- | --- |

(13)

W Belgii prawo do pomocy społecznej jest prawem zagwarantowanym w konstytucji. W szczególności art. 23 konstytucji belgijskiej stanowi, co następuje:

„Każdy ma prawo do życia zgodnego z wymaganiami godności ludzkiej. W tym celu w ustawie, dekrecie lub przepisie, o którym mowa w art. 134, gwarantuje się, uwzględniając odpowiednie obowiązki, prawa ekonomiczne, społeczne i kulturalne oraz ustala się warunki ich wykonywania. Prawa te obejmują w szczególności:

[...]

2o

o

| (14) | Skuteczny dostęp obywateli do pomocy społecznej reguluje głównie ustawa organiczna z dnia 8 lipca 1976 r. (17) (zwana dalej „ustawą o CPAS”) ustanawiająca publiczne ośrodki działań społecznych (fr. Centres Publics d'Action Sociale) (zwane dalej „CPAS”). Są one podmiotami publicznymi posiadającymi osobowość prawną działającymi w każdej belgijskiej gminie. Ośrodki CPAS są zarządzane przez radę, której członków wybiera rada danej gminy. Zgodnie z art. 1 ustawy o CPAS:

  „Każdy ma prawo do pomocy społecznej. Jej celem jest zagwarantowanie wszystkim obywatelom życia zgodnego z wymaganiami godności ludzkiej. Tworzy się publiczne ośrodki pomocy społecznej, których zadaniem jest zapewnienie tej pomocy na warunkach określonych w niniejszej ustawie”. |
| --- | --- |

(14)

Skuteczny dostęp obywateli do pomocy społecznej reguluje głównie ustawa organiczna z dnia 8 lipca 1976 r. (17) (zwana dalej „ustawą o CPAS”) ustanawiająca publiczne ośrodki działań społecznych (fr. Centres Publics d'Action Sociale) (zwane dalej „CPAS”). Są one podmiotami publicznymi posiadającymi osobowość prawną działającymi w każdej belgijskiej gminie. Ośrodki CPAS są zarządzane przez radę, której członków wybiera rada danej gminy. Zgodnie z art. 1 ustawy o CPAS:

17

„Każdy ma prawo do pomocy społecznej. Jej celem jest zagwarantowanie wszystkim obywatelom życia zgodnego z wymaganiami godności ludzkiej. Tworzy się publiczne ośrodki pomocy społecznej, których zadaniem jest zapewnienie tej pomocy na warunkach określonych w niniejszej ustawie”.

| (15) | W praktyce ośrodek CPAS świadczy pomoc społeczną osobom, które nie dysponują środkami niezbędnymi do życia zgodnego z wymaganiami godności ludzkiej i które nie mogą korzystać z innych form zabezpieczenia społecznego (np. z zasiłku dla bezrobotnych). W tym kontekście w art. 57 ust. 1 ustawy o CPAS uściśla się, że zadaniem ośrodka CPAS jest zapewnienie osobom i rodzinom pomocy należnej ze strony samorządu. Zadanie to opisuje się w nim w następujący sposób:

  „Zapewnia on nie tylko pomoc paliatywną lub leczniczą, lecz także pomoc zapobiegawczą. Zachęca korzystających do uczestnictwa społecznego. Pomoc ta może być pomocą materialną, społeczna, medyczną, medyczno-społeczna lub psychologiczną”. |
| --- | --- |

(15)

W praktyce ośrodek CPAS świadczy pomoc społeczną osobom, które nie dysponują środkami niezbędnymi do życia zgodnego z wymaganiami godności ludzkiej i które nie mogą korzystać z innych form zabezpieczenia społecznego (np. z zasiłku dla bezrobotnych). W tym kontekście w art. 57 ust. 1 ustawy o CPAS uściśla się, że zadaniem ośrodka CPAS jest zapewnienie osobom i rodzinom pomocy należnej ze strony samorządu. Zadanie to opisuje się w nim w następujący sposób:

„Zapewnia on nie tylko pomoc paliatywną lub leczniczą, lecz także pomoc zapobiegawczą. Zachęca korzystających do uczestnictwa społecznego. Pomoc ta może być pomocą materialną, społeczna, medyczną, medyczno-społeczna lub psychologiczną”.

| (16) | Każdy ośrodek CPAS jest zobowiązany do świadczenia pomocy społecznej osobom i rodzinom, przy czym dysponuje jednak pewną swobodą uznania w odniesieniu do sposobu, w jaki udziela tej pomocy. Ściślej rzecz ujmując, ośrodek CPAS może świadczyć tę pomoc:






  — | albo samodzielnie w sposób bezpośredni, |
| --- | --- | --- |

(16)

Każdy ośrodek CPAS jest zobowiązany do świadczenia pomocy społecznej osobom i rodzinom, przy czym dysponuje jednak pewną swobodą uznania w odniesieniu do sposobu, w jaki udziela tej pomocy. Ściślej rzecz ujmując, ośrodek CPAS może świadczyć tę pomoc:

—

albo samodzielnie w sposób bezpośredni,

| — | albo „w razie potrzeby oraz w stosownych przypadkach w ramach istniejącego programowania” (zob. również motyw 19) za pośrednictwem placówek lub służb, które tworzy (na podstawie art. 60 ust. 6, art. 79 i art. 118 ustawy o CPAS) – w takim przypadku ośrodek CPAS, który tworzy taką placówkę lub służbę jest zobowiązany również do określenia celu jej działalności. Wszystkie obowiązki społeczne delegowane przez ośrodek CPAS do tej placówki lub służby należy następnie wypełniać zgodnie z tym celem; |
| --- | --- |

—

albo „w razie potrzeby oraz w stosownych przypadkach w ramach istniejącego programowania” (zob. również motyw 19) za pośrednictwem placówek lub służb, które tworzy (na podstawie art. 60 ust. 6, art. 79 i art. 118 ustawy o CPAS) – w takim przypadku ośrodek CPAS, który tworzy taką placówkę lub służbę jest zobowiązany również do określenia celu jej działalności. Wszystkie obowiązki społeczne delegowane przez ośrodek CPAS do tej placówki lub służby należy następnie wypełniać zgodnie z tym celem;

| — | albo za pośrednictwem placówek lub służb, z którymi współpracuje (art. 61 ustawy o CPAS) – w takim przypadku odnośne placówki lub służby musiały zostać utworzone:






  — | albo przez sam ośrodek CPAS (zob. tiret poprzednie), |
| --- | --- | --- |

—

albo za pośrednictwem placówek lub służb, z którymi współpracuje (art. 61 ustawy o CPAS) – w takim przypadku odnośne placówki lub służby musiały zostać utworzone:

—

albo przez sam ośrodek CPAS (zob. tiret poprzednie),

| — | albo przez osobę trzecią, która również określiła cel ich działalności. |
| --- | --- |

—

albo przez osobę trzecią, która również określiła cel ich działalności.

| (17) | W dwóch ostatnich przypadkach ośrodek CPAS deleguje wszystkie swoje obowiązki w zakresie pomocy społecznej (lub ich część) wyłącznie w zakresie, w jakim delegowanie to jest zgodne z celem działalności placówki współpracującej. Z jednej strony, jeżeli placówka zostaje utworzona przez ośrodek CPAS, ośrodek ten kontroluje cel jej działalności. W przypadku placówki całkowicie oddzielnej (placówki będącej osobą trzecią) współpraca będzie natomiast ograniczona przez cel działalności tej placówki. |
| --- | --- |

(17)

W dwóch ostatnich przypadkach ośrodek CPAS deleguje wszystkie swoje obowiązki w zakresie pomocy społecznej (lub ich część) wyłącznie w zakresie, w jakim delegowanie to jest zgodne z celem działalności placówki współpracującej. Z jednej strony, jeżeli placówka zostaje utworzona przez ośrodek CPAS, ośrodek ten kontroluje cel jej działalności. W przypadku placówki całkowicie oddzielnej (placówki będącej osobą trzecią) współpraca będzie natomiast ograniczona przez cel działalności tej placówki.

| (18) | Obowiązek prawny nałożony na ośrodek CPAS dotyczący świadczenia pomocy społecznej bez względu na to, czy jest to pomoc materialna, społeczna, medyczna, medyczno-społeczna czy psychologiczna, jest identyczny niezależnie od tego, czy ośrodek CPAS świadczy tę pomoc bezpośrednio, czy za pośrednictwem placówek, które tworzy lub z którymi współpracuje. W art. 57 ustawy CPAS nakłada się na ośrodek CPAS (i tylko na ośrodek CPAS) obowiązek świadczenia tej pomocy we wszystkich przypadkach. Każdy rodzaj delegowania stanowi formę wykonywania tego obowiązku i nie zwalnia ośrodka CPAS z odpowiedzialności za spełnienie i ciągłe spełnianie jego obowiązku. |
| --- | --- |

(18)

Obowiązek prawny nałożony na ośrodek CPAS dotyczący świadczenia pomocy społecznej bez względu na to, czy jest to pomoc materialna, społeczna, medyczna, medyczno-społeczna czy psychologiczna, jest identyczny niezależnie od tego, czy ośrodek CPAS świadczy tę pomoc bezpośrednio, czy za pośrednictwem placówek, które tworzy lub z którymi współpracuje. W art. 57 ustawy CPAS nakłada się na ośrodek CPAS (i tylko na ośrodek CPAS) obowiązek świadczenia tej pomocy we wszystkich przypadkach. Każdy rodzaj delegowania stanowi formę wykonywania tego obowiązku i nie zwalnia ośrodka CPAS z odpowiedzialności za spełnienie i ciągłe spełnianie jego obowiązku.

| (19) | Wymogi mające zastosowanie w przypadkach, w których ośrodek CPAS ma zamiar utworzyć placówkę lub służbę (na przykład szpital) w celu spełnienia (części) swoich zadań związanych z pomocą społeczną, określono w art. 60 ust. 6 ustawy o CPAS:

  „Publiczny ośrodek pomocy społecznej tworzy w razie potrzeby oraz w stosownych przypadkach w ramach istniejącego programowania placówki lub służby o charakterze społecznym, leczniczym lub zapobiegawczym oraz rozszerza ich działalność i zarządza nimi.
  Konieczność utworzenia lub rozszerzenia działalności placówki lub służby musi wynikać z dokumentacji zawierającej badanie dotyczące potrzeb gminy lub regionu oraz podobnych placówek lub służb już działających, opis funkcjonowania, dokładną kalkulację kosztów i wydatków, które należy ponieść oraz, w miarę możliwości, informacje pozwalające na porównanie z podobnymi placówkami lub służbami.
  Decyzję o utworzeniu lub o rozszerzeniu działalności placówek lub służb, które mogłyby skorzystać z dotacji inwestycyjnych albo operacyjnych, można podjąć wyłącznie na podstawie dokumentacji wskazującej na spełnienie warunków przewidzianych w przepisach ustawodawczych lub w regulacjach organicznych w odniesieniu do przyznawania tych dotacji.
  Bez uszczerbku dla zezwoleń, które należy otrzymać od innych organów publicznych, jeżeli decyzja o utworzeniu lub o rozszerzeniu działalności placówki lub służby może spowodować interwencję obciążającą budżet gminy lub zwiększyć takie obciążenia, podlega ona zatwierdzeniu przez radę gminy”. |
| --- | --- |

(19)

Wymogi mające zastosowanie w przypadkach, w których ośrodek CPAS ma zamiar utworzyć placówkę lub służbę (na przykład szpital) w celu spełnienia (części) swoich zadań związanych z pomocą społeczną, określono w art. 60 ust. 6 ustawy o CPAS:

„Publiczny ośrodek pomocy społecznej tworzy w razie potrzeby oraz w stosownych przypadkach w ramach istniejącego programowania placówki lub służby o charakterze społecznym, leczniczym lub zapobiegawczym oraz rozszerza ich działalność i zarządza nimi.

Konieczność utworzenia lub rozszerzenia działalności placówki lub służby musi wynikać z dokumentacji zawierającej badanie dotyczące potrzeb gminy lub regionu oraz podobnych placówek lub służb już działających, opis funkcjonowania, dokładną kalkulację kosztów i wydatków, które należy ponieść oraz, w miarę możliwości, informacje pozwalające na porównanie z podobnymi placówkami lub służbami.

Decyzję o utworzeniu lub o rozszerzeniu działalności placówek lub służb, które mogłyby skorzystać z dotacji inwestycyjnych albo operacyjnych, można podjąć wyłącznie na podstawie dokumentacji wskazującej na spełnienie warunków przewidzianych w przepisach ustawodawczych lub w regulacjach organicznych w odniesieniu do przyznawania tych dotacji.

Bez uszczerbku dla zezwoleń, które należy otrzymać od innych organów publicznych, jeżeli decyzja o utworzeniu lub o rozszerzeniu działalności placówki lub służby może spowodować interwencję obciążającą budżet gminy lub zwiększyć takie obciążenia, podlega ona zatwierdzeniu przez radę gminy”.

| (20) | Obowiązek nałożony w art. 57 ustawy o CPAS, dotyczący świadczenia pomocy (społecznej, medycznej, medyczno-społecznej lub psychologicznej) na rzecz osób i rodzin ma charakter:






  — | powszechny: pomoc należy świadczyć niezależnie od przekonań światopoglądowych, filozoficznych lub religijnych beneficjentów (art. 59 ustawy o CPAS) oraz od ewentualnego braku środków po stronie zainteresowanej osoby. Szczególnym zadaniem ośrodka CPAS jest świadczenie pomocy z uwzględnieniem stanu ubóstwa zainteresowanego. Na tej podstawie każdy ośrodek CPAS jest zobowiązany świadczyć pomoc wszystkim potrzebującym. Jeżeli tworzy on placówkę lub służbę, aby wywiązać się ze swojego zadania, ta placówka lub służba podlega temu samemu obowiązkowi, |
| --- | --- | --- |

(20)

Obowiązek nałożony w art. 57 ustawy o CPAS, dotyczący świadczenia pomocy (społecznej, medycznej, medyczno-społecznej lub psychologicznej) na rzecz osób i rodzin ma charakter:

—

powszechny: pomoc należy świadczyć niezależnie od przekonań światopoglądowych, filozoficznych lub religijnych beneficjentów (art. 59 ustawy o CPAS) oraz od ewentualnego braku środków po stronie zainteresowanej osoby. Szczególnym zadaniem ośrodka CPAS jest świadczenie pomocy z uwzględnieniem stanu ubóstwa zainteresowanego. Na tej podstawie każdy ośrodek CPAS jest zobowiązany świadczyć pomoc wszystkim potrzebującym. Jeżeli tworzy on placówkę lub służbę, aby wywiązać się ze swojego zadania, ta placówka lub służba podlega temu samemu obowiązkowi,

powszechny

| — | nieograniczony w czasie: pomoc należy świadczyć tak długo, jak długo istnieje potrzeba społeczna. Ośrodek CPAS jest zatem zobowiązany do zapewnienia ciągłości pomocy, a co za tym idzie – ciągłości placówki lub służby, która świadczy tę pomoc. |
| --- | --- |

—

nieograniczony w czasie: pomoc należy świadczyć tak długo, jak długo istnieje potrzeba społeczna. Ośrodek CPAS jest zatem zobowiązany do zapewnienia ciągłości pomocy, a co za tym idzie – ciągłości placówki lub służby, która świadczy tę pomoc.

nieograniczony w czasie

| (21) | Zgodnie z zasadą samorządności gminy każdy ośrodek CPAS w swojej odnośnej gminie decyduje w sposób niezależny, zgodnie z ustawą o CPAS, o najodpowiedniejszym sposobie spełniania swojego obowiązku w zakresie pomocy społecznej (w tym medycznej). Innym z powodów dokonanego w konstytucji rozstrzygnięcia na rzecz organizacji pomocy społecznej na poziomie gminy jest intencja i komiczność wdrażania polityki pomocy społecznej na poziomie jak najbliższym ludności. Jeżeli ośrodek CPAS decyduje się na utworzenie placówki opieki zdrowotnej o charakterze leczniczym, aby spełnić potrzeby ludności lokalnej, utworzona w ten sposób placówka podlega jednocześnie ustawie o CPAS i federalnym ramom regulacyjnym mającym zastosowanie do szpitali (zob. motyw 32), które obejmują wszystkie szpitale bez względu na ich status (publiczny lub prywatny) i zapewniają wspólny system organizacyjny dla całego państwa. W przeciwieństwie jednak do szpitali prywatnych głównym celem szpitali utworzonych przez ośrodek CPAS, takich jak szpitale IRIS, jest stały wkład w świadczenie pomocy społecznej. Dokładny charakter obowiązków nałożonych na szpitale IRIS w zakresie pomocy społecznej (zob. również sekcja 7.3.4.1 poniżej) określono w statutach szpitali IRIS oraz w planach strategicznych sieci IRIS zgodnie z przepisami ustawy o CPAS (w szczególności z art. 120 i 135d tej ustawy). |
| --- | --- |

(21)

Zgodnie z zasadą samorządności gminy każdy ośrodek CPAS w swojej odnośnej gminie decyduje w sposób niezależny, zgodnie z ustawą o CPAS, o najodpowiedniejszym sposobie spełniania swojego obowiązku w zakresie pomocy społecznej (w tym medycznej). Innym z powodów dokonanego w konstytucji rozstrzygnięcia na rzecz organizacji pomocy społecznej na poziomie gminy jest intencja i komiczność wdrażania polityki pomocy społecznej na poziomie jak najbliższym ludności. Jeżeli ośrodek CPAS decyduje się na utworzenie placówki opieki zdrowotnej o charakterze leczniczym, aby spełnić potrzeby ludności lokalnej, utworzona w ten sposób placówka podlega jednocześnie ustawie o CPAS i federalnym ramom regulacyjnym mającym zastosowanie do szpitali (zob. motyw 32), które obejmują wszystkie szpitale bez względu na ich status (publiczny lub prywatny) i zapewniają wspólny system organizacyjny dla całego państwa. W przeciwieństwie jednak do szpitali prywatnych głównym celem szpitali utworzonych przez ośrodek CPAS, takich jak szpitale IRIS, jest stały wkład w świadczenie pomocy społecznej. Dokładny charakter obowiązków nałożonych na szpitale IRIS w zakresie pomocy społecznej (zob. również sekcja 7.3.4.1 poniżej) określono w statutach szpitali IRIS oraz w planach strategicznych sieci IRIS zgodnie z przepisami ustawy o CPAS (w szczególności z art. 120 i 135d tej ustawy).

| (22) | Ponadto zgodnie z art. 106 ustawy o CPAS gminy są zobowiązane do pokrycia deficytu ich ośrodków CPAS, gdy ośrodki te nie dysponują wystarczającymi środkami, aby pokryć wydatki związane z ich obowiązkami w zakresie pomocy społecznej. |
| --- | --- |

(22)

Ponadto zgodnie z art. 106 ustawy o CPAS gminy są zobowiązane do pokrycia deficytu ich ośrodków CPAS, gdy ośrodki te nie dysponują wystarczającymi środkami, aby pokryć wydatki związane z ich obowiązkami w zakresie pomocy społecznej.

2.2.   Utworzenie szpitali IRIS

Utworzenie szpitali IRIS

| (23) | Jak wyjaśniono powyżej (zob. motyw 15), pomoc społeczna świadczona przez ośrodek CPAS obejmuje pomoc medyczną i medyczno-społeczną oraz może mieć charakter zarówno zapobiegawczy, jak i leczniczy. Pomoc ta może być świadczona: (i) bezpośrednio przez ośrodek CPAS; (ii) za pośrednictwem osoby trzeciej (na przykład szpitala prywatnego) z poszanowaniem jej niezależności prawnej; lub (iii) w szczególności jeżeli ośrodek CPAS chce kontrolować sposób realizacji tych celów, przez utworzenie placówki lub służby odpowiedzialnej za wykonywanie części jego zadań (zadania te określa się wówczas w statucie tej placówki lub służby, a w przypadku szpitali IRIS – w planach strategicznych sieci IRIS (zob. motywy 16 i 21). W celu wypełniania zadań w zakresie pomocy społecznej ośrodki CPAS utworzyły szpitale w szeregu miast i gmin belgijskich oraz nadal nimi (współ-)zarządzają. |
| --- | --- |

(23)

Jak wyjaśniono powyżej (zob. motyw 15), pomoc społeczna świadczona przez ośrodek CPAS obejmuje pomoc medyczną i medyczno-społeczną oraz może mieć charakter zarówno zapobiegawczy, jak i leczniczy. Pomoc ta może być świadczona: (i) bezpośrednio przez ośrodek CPAS; (ii) za pośrednictwem osoby trzeciej (na przykład szpitala prywatnego) z poszanowaniem jej niezależności prawnej; lub (iii) w szczególności jeżeli ośrodek CPAS chce kontrolować sposób realizacji tych celów, przez utworzenie placówki lub służby odpowiedzialnej za wykonywanie części jego zadań (zadania te określa się wówczas w statucie tej placówki lub służby, a w przypadku szpitali IRIS – w planach strategicznych sieci IRIS (zob. motywy 16 i 21). W celu wypełniania zadań w zakresie pomocy społecznej ośrodki CPAS utworzyły szpitale w szeregu miast i gmin belgijskich oraz nadal nimi (współ-)zarządzają.

| (24) | W przeszłości ośrodki CPAS sześciu odnośnych gmin brukselskich (18) same świadczyły pomoc społeczną o charakterze medycznym i społeczno-medycznym za pośrednictwem ośmiu szpitali publicznych (19) znajdujących się w ośmiu różnych miejscach. Szpitale te były zarządzane przez ich odnośne ośrodki CPAS i nie posiadały osobowości prawnej. Było zatem jasne, że szpitale te wnoszą wkład w wypełnianie obowiązku ich odnośnych ośrodków CPAS w zakresie pomocy społecznej. W pierwszej połowie lat 90. XX wieku władze publiczne Brukseli uznały jednak, że deficyty strukturalne tych szpitali zagrażają ich ciągłości i rentowności. Aby zagwarantować ciągłość i rentowność oraz zdolność do funkcjonowania brukselskich szpitali publicznych w perspektywie długoterminowej, wspomniane władze publiczne podjęły decyzję o ich restrukturyzacji. |
| --- | --- |

(24)

W przeszłości ośrodki CPAS sześciu odnośnych gmin brukselskich (18) same świadczyły pomoc społeczną o charakterze medycznym i społeczno-medycznym za pośrednictwem ośmiu szpitali publicznych (19) znajdujących się w ośmiu różnych miejscach. Szpitale te były zarządzane przez ich odnośne ośrodki CPAS i nie posiadały osobowości prawnej. Było zatem jasne, że szpitale te wnoszą wkład w wypełnianie obowiązku ich odnośnych ośrodków CPAS w zakresie pomocy społecznej. W pierwszej połowie lat 90. XX wieku władze publiczne Brukseli uznały jednak, że deficyty strukturalne tych szpitali zagrażają ich ciągłości i rentowności. Aby zagwarantować ciągłość i rentowność oraz zdolność do funkcjonowania brukselskich szpitali publicznych w perspektywie długoterminowej, wspomniane władze publiczne podjęły decyzję o ich restrukturyzacji.

18

19

| (25) | Pierwszy etap tej restrukturyzacji rozpoczęto dnia 19 maja 1994 r., podpisując umowę o współpracy między federalnym rządem Belgii, Regionem Stołecznym Brukseli i Wspólną Komisją Wspólnotową Regionu Stołecznego Brukseli w zakresie polityki szpitalnej. Umowa ta przewidywała wdrożenie paktu restrukturyzacyjnego w celu zapewnienia ciągłości i rentowności usług szpitalnych o charakterze publicznym i lokalnym. Jak stanowi art. 2 wspomnianej umowy o współpracy:

  „Pakt restrukturyzacyjny musi spełniać następujące warunki:






  1. | uwzględniać gwarancje utrzymania z jednej strony specyfiki szpitali publicznych, między innymi przez wybór struktur prawnych i koordynacyjnych zapewniających dominację sektora publicznego w organach zarządzających i w ramach procedur decyzyjnych, a z drugiej strony wymiaru lokalnego przez zwiększenie liczby osób wybranych w wyborach bezpośrednich w składzie organów zarządzających” (20). |
| --- | --- | --- |

(25)

Pierwszy etap tej restrukturyzacji rozpoczęto dnia 19 maja 1994 r., podpisując umowę o współpracy między federalnym rządem Belgii, Regionem Stołecznym Brukseli i Wspólną Komisją Wspólnotową Regionu Stołecznego Brukseli w zakresie polityki szpitalnej. Umowa ta przewidywała wdrożenie paktu restrukturyzacyjnego w celu zapewnienia ciągłości i rentowności usług szpitalnych o charakterze publicznym i lokalnym. Jak stanowi art. 2 wspomnianej umowy o współpracy:

„Pakt restrukturyzacyjny musi spełniać następujące warunki:

1.

uwzględniać gwarancje utrzymania z jednej strony specyfiki szpitali publicznych, między innymi przez wybór struktur prawnych i koordynacyjnych zapewniających dominację sektora publicznego w organach zarządzających i w ramach procedur decyzyjnych, a z drugiej strony wymiaru lokalnego przez zwiększenie liczby osób wybranych w wyborach bezpośrednich w składzie organów zarządzających” (20).

utrzymania

specyfiki szpitali publicznych

zapewniających dominację sektora publicznego w organach zarządzających

wymiaru lokalnego przez zwiększenie liczby osób wybranych w wyborach bezpośrednich

20

| (26) | W tym celu w preambule umowy o współpracy przewidziano, co następuje:

  „mając na uwadze, że deficyt finansowy spowodowany przez publiczne instytucje szpitalne położone na terytorium Regionu Stołecznego Brukseli faktycznie osiągnął niepokojące rozmiary;
  że mimo wielu planów naprawczych równowaga finansowa tych instytucji jest bardzo niepewna i obciąża w związku z tym w sposób strukturalny budżety gminne;
  mając na uwadze, że w tej sytuacji należy wesprzeć wdrażanie mechanizmów koordynacji i współpracy między gminami, publicznymi ośrodkami pomocy społecznej i stowarzyszeniami utworzonymi zgodnie z rozdziałem XII ustawy organicznej z dnia 8 lipca 1976 r. o publicznych ośrodkach pomocy społecznej, odpowiedzialnymi za różne publiczne instytucje szpitalne położone na terytorium Regionu Stołecznego Brukseli;
  mając na uwadze, że takie mechanizmy koordynacji i współpracy mogą zapewnić ciągłość i rentowność działalności szpitali publicznych poprzez sprzyjanie synergiom w zakresie wyposażenia i infrastruktury, oraz środków zarządzania i rozwoju, a także przyczynić się do zmniejszenia deficytu budżetów gminnych;
  mając na uwadze, że niniejsza umowa w żaden sposób nie zmienia zasad finansowania szpitali, lecz ma na celu zmniejszenie deficytu strukturalnego dotykającego publiczne ośrodki pomocy społecznej i gminy”
   (21). |
| --- | --- |

(26)

W tym celu w preambule umowy o współpracy przewidziano, co następuje:

„mając na uwadze, że deficyt finansowy spowodowany przez publiczne instytucje szpitalne położone na terytorium Regionu Stołecznego Brukseli faktycznie osiągnął niepokojące rozmiary;

że mimo wielu planów naprawczych równowaga finansowa tych instytucji jest bardzo niepewna i obciąża w związku z tym w sposób strukturalny budżety gminne;

mając na uwadze, że w tej sytuacji należy wesprzeć wdrażanie mechanizmów koordynacji i współpracy między gminami, publicznymi ośrodkami pomocy społecznej i stowarzyszeniami utworzonymi zgodnie z rozdziałem XII ustawy organicznej z dnia 8 lipca 1976 r. o publicznych ośrodkach pomocy społecznej, odpowiedzialnymi za różne publiczne instytucje szpitalne położone na terytorium Regionu Stołecznego Brukseli;

mając na uwadze, że takie mechanizmy koordynacji i współpracy mogą zapewnić ciągłość i rentowność działalności szpitali publicznych poprzez sprzyjanie synergiom w zakresie wyposażenia i infrastruktury, oraz środków zarządzania i rozwoju, a także przyczynić się do zmniejszenia deficytu budżetów gminnych;

mogą zapewnić ciągłość i rentowność działalności szpitali publicznych

mając na uwadze, że niniejsza umowa w żaden sposób nie zmienia zasad finansowania szpitali, lecz ma na celu zmniejszenie deficytu strukturalnego dotykającego publiczne ośrodki pomocy społecznej i gminy”
   (21).

21

| (27) | Na tej właśnie podstawie dnia 22 grudnia 1995 r. Wspólna Komisja Wspólnotowa Regionu Stołecznego Brukseli przyjęła ordonans o dodaniu rozdziału XIIa do wersji ustawy o CPAS, która ma zastosowanie do Regionu Stołecznego Brukseli. Prace przygotowawcze do przyjęcia tego ordonansu (22) odnoszą się do umowy o współpracy z dnia 19 maja 1994 r. (zob. motyw 25), której głównym celem jest zapewnienie, dzięki zaproponowanej restrukturyzacji, ciągłości i rentowności brukselskich szpitali publicznych (23). |
| --- | --- |

(27)

Na tej właśnie podstawie dnia 22 grudnia 1995 r. Wspólna Komisja Wspólnotowa Regionu Stołecznego Brukseli przyjęła ordonans o dodaniu rozdziału XIIa do wersji ustawy o CPAS, która ma zastosowanie do Regionu Stołecznego Brukseli. Prace przygotowawcze do przyjęcia tego ordonansu (22) odnoszą się do umowy o współpracy z dnia 19 maja 1994 r. (zob. motyw 25), której głównym celem jest zapewnienie, dzięki zaproponowanej restrukturyzacji, ciągłości i rentowności brukselskich szpitali publicznych (23).

22

23

| (28) | Restrukturyzacja obejmowała głównie następujące działania:






  — | Przekazanie przez ośrodki CPAS bezpośredniego zarządzania nad ich szpitalami publicznymi nowo powstałym osobom prawnym (zwanym „stowarzyszeniami objętymi przepisami rozdziału XII”) utworzonym przez ośrodki CPAS (wspólnie z odnośnymi gminami, stowarzyszeniem reprezentującym lekarzy pracujących w szpitalu oraz w stosownych przypadkach uniwersytetami Université libre de Bruxelles (ULB) lub Vrije Universiteit Brussel (VUB).
  Ośrodki CPAS zrezygnowały zatem z wcześniejszej decyzji o samodzielnym zarządzaniu własnymi szpitalami. Zgodnie z art. 60 ust. 6 i z art. 118 ustawy o CPAS (zob. motyw 19) ośrodki CPAS zdecydowały się założyć stowarzyszenie pozwalające im na świadczenie pomocy medycznej i medyczno-społecznej na rzecz społeczności.
  W związku z tym zlikwidowano brukselskie szpitale publiczne, a ich działalność przeniesiono do ośmiu lokalnych stowarzyszeń szpitalnych utworzonych zgodnie z rozdziałem XII ustawy o CPAS. Szpitale IRIS otrzymały w ten sposób niezależność prawną i finansową (24) dnia 1 stycznia 1996 r. Utworzono osiem następujących stowarzyszeń szpitalnych: CHU Brugmann – HUDERF, CH Brien, CHU Saint-Pierre (CHU-SP), CH Etterbeek-Ixelles, CH Baron Lambert, CH Bracops, CH Molière oraz Institut Bordet (IB).
  Wspomnianych osiem szpitali połączono następnie w sposób wskazany poniżej przy jednoczesnym zachowaniu wszystkich istniejących zakładów szpitalnych, tworząc pięć szpitali IRIS, które istnieją obecnie. Dnia 1 stycznia 1997 r. szpital CHU Brugmann (CHU-B) oraz szpital Hôpital universitaire des enfants Reine Fabiola (HUDERF) podzielono na dwa osobne podmioty prawne. Dnia 1 lipca 1999 r. szpitale CHU Brugmann i CH Brien połączono w jeden podmiot o nazwie CHU Brugmann. Tego samego dnia szpitale CH Etterbeek-Ixelles, CH Baron Lambert, CH Bracops i CH Molière połączyły się, tworząc szpitale Hôpitaux Iris Sud. O ile nie wskazano inaczej, w niniejszej decyzji termin „szpitale IRIS” oznacza tych pięć działających obecnie lokalnych stowarzyszeń szpitalnych (25). |
| --- | --- | --- |

(28)

Restrukturyzacja obejmowała głównie następujące działania:

—

Przekazanie przez ośrodki CPAS bezpośredniego zarządzania nad ich szpitalami publicznymi nowo powstałym osobom prawnym (zwanym „stowarzyszeniami objętymi przepisami rozdziału XII”) utworzonym przez ośrodki CPAS (wspólnie z odnośnymi gminami, stowarzyszeniem reprezentującym lekarzy pracujących w szpitalu oraz w stosownych przypadkach uniwersytetami Université libre de Bruxelles (ULB) lub Vrije Universiteit Brussel (VUB).

Université libre de Bruxelles

Vrije Universiteit Brussel

Ośrodki CPAS zrezygnowały zatem z wcześniejszej decyzji o samodzielnym zarządzaniu własnymi szpitalami. Zgodnie z art. 60 ust. 6 i z art. 118 ustawy o CPAS (zob. motyw 19) ośrodki CPAS zdecydowały się założyć stowarzyszenie pozwalające im na świadczenie pomocy medycznej i medyczno-społecznej na rzecz społeczności.

W związku z tym zlikwidowano brukselskie szpitale publiczne, a ich działalność przeniesiono do ośmiu lokalnych stowarzyszeń szpitalnych utworzonych zgodnie z rozdziałem XII ustawy o CPAS. Szpitale IRIS otrzymały w ten sposób niezależność prawną i finansową (24) dnia 1 stycznia 1996 r. Utworzono osiem następujących stowarzyszeń szpitalnych: CHU Brugmann – HUDERF, CH Brien, CHU Saint-Pierre (CHU-SP), CH Etterbeek-Ixelles, CH Baron Lambert, CH Bracops, CH Molière oraz Institut Bordet (IB).

24

Wspomnianych osiem szpitali połączono następnie w sposób wskazany poniżej przy jednoczesnym zachowaniu wszystkich istniejących zakładów szpitalnych, tworząc pięć szpitali IRIS, które istnieją obecnie. Dnia 1 stycznia 1997 r. szpital CHU Brugmann (CHU-B) oraz szpital Hôpital universitaire des enfants Reine Fabiola (HUDERF) podzielono na dwa osobne podmioty prawne. Dnia 1 lipca 1999 r. szpitale CHU Brugmann i CH Brien połączono w jeden podmiot o nazwie CHU Brugmann. Tego samego dnia szpitale CH Etterbeek-Ixelles, CH Baron Lambert, CH Bracops i CH Molière połączyły się, tworząc szpitale Hôpitaux Iris Sud. O ile nie wskazano inaczej, w niniejszej decyzji termin „szpitale IRIS” oznacza tych pięć działających obecnie lokalnych stowarzyszeń szpitalnych (25).

25

| — | Utworzenie struktury parasolowej o nazwie IRIS (na podstawie rozdziału XIIa ustawy o CPAS), której obowiązkiem jest zapewnienie koordynacji i kontroli działalności szpitalnej wszystkich stowarzyszeń objętych przepisami rozdziału XII (26). Głównym celem struktury parasolowej IRIS jest osiągnięcie trwałej równowagi finansowej w zakresie działalności szpitalnej wykonywanej przez szpitale IRIS. Jej główne zadania polegają na koordynacji działalności szpitali IRIS, ustalaniu planu strategicznego dla sieci IRIS, poprawie jakości oferowanych usług oraz kontrolowaniu budżetu sieci. |
| --- | --- |

—

Utworzenie struktury parasolowej o nazwie IRIS (na podstawie rozdziału XIIa ustawy o CPAS), której obowiązkiem jest zapewnienie koordynacji i kontroli działalności szpitalnej wszystkich stowarzyszeń objętych przepisami rozdziału XII (26). Głównym celem struktury parasolowej IRIS jest osiągnięcie trwałej równowagi finansowej w zakresie działalności szpitalnej wykonywanej przez szpitale IRIS. Jej główne zadania polegają na koordynacji działalności szpitali IRIS, ustalaniu planu strategicznego dla sieci IRIS, poprawie jakości oferowanych usług oraz kontrolowaniu budżetu sieci.

26

| (29) | Zgodnie z rozdziałem XII ustawy o CPAS podstawą działalności wszystkich lokalnych stowarzyszeń szpitalnych jest statut, w którym określa się między innymi przedmiot jego działalności, prawa i obowiązki członków oraz organy decyzyjne (27). Wszystkie stowarzyszenia posiadają walne zgromadzenie oraz zarząd, w których reprezentowane są różne strony będące założycielami stowarzyszenia (zob. motyw 28), jednak przedstawiciele władz publicznych (tzn. gminy i ośrodka CPAS) posiadają większość miejsc w tych organach decyzyjnych (28). Nie ulega zatem wątpliwości, że wszystkie szpitale IRIS są kontrolowane przez władze publiczne. Podobnie gminy i ośrodki CPAS posiadają większość na walnym zgromadzeniu i w zarządzie struktury parasolowej IRIS. |
| --- | --- |

(29)

Zgodnie z rozdziałem XII ustawy o CPAS podstawą działalności wszystkich lokalnych stowarzyszeń szpitalnych jest statut, w którym określa się między innymi przedmiot jego działalności, prawa i obowiązki członków oraz organy decyzyjne (27). Wszystkie stowarzyszenia posiadają walne zgromadzenie oraz zarząd, w których reprezentowane są różne strony będące założycielami stowarzyszenia (zob. motyw 28), jednak przedstawiciele władz publicznych (tzn. gminy i ośrodka CPAS) posiadają większość miejsc w tych organach decyzyjnych (28). Nie ulega zatem wątpliwości, że wszystkie szpitale IRIS są kontrolowane przez władze publiczne. Podobnie gminy i ośrodki CPAS posiadają większość na walnym zgromadzeniu i w zarządzie struktury parasolowej IRIS.

27

28

| (30) | W rozdziale XIIa ustawy o CPAS określa się między innymi zasady kontroli i nadzoru administracyjnego, które mają zastosowanie do lokalnych stowarzyszeń szpitalnych. Dokładniej rzecz ujmując, organizacja parasolowa IRIS jest zobowiązana do sporządzenia planu strategicznego, który ma charakter wiążący dla stowarzyszeń lokalnych objętych przepisami rozdziału XII. Na podstawie tego planu każde lokalne stowarzyszenie szpitalne jest zobowiązane do sporządzenia planów zarządzania i planów finansowych oraz przedłożenia ich do zatwierdzenia IRIS (zob. art. 135d ustawy o CPAS). Lokalne stowarzyszenia szpitalne muszą również zwracać się do IRIS o pozwolenie przed podjęciem niektórych kluczowych decyzji (zob. art. 135e) i podlegaj kontroli przeprowadzanej przez IRIS raz na kwartał (zob. art. 135g). IRIS wyznacza również komisarza przy każdym lokalnym stowarzyszeniu szpitalnym; uczestniczy on w posiedzeniach organów decyzyjnych tych stowarzyszeń i posiada prawo veta w odniesieniu do decyzji niezgodnych z decyzjami podjętymi przez IRIS (zob. art. 135h). |
| --- | --- |

(30)

W rozdziale XIIa ustawy o CPAS określa się między innymi zasady kontroli i nadzoru administracyjnego, które mają zastosowanie do lokalnych stowarzyszeń szpitalnych. Dokładniej rzecz ujmując, organizacja parasolowa IRIS jest zobowiązana do sporządzenia planu strategicznego, który ma charakter wiążący dla stowarzyszeń lokalnych objętych przepisami rozdziału XII. Na podstawie tego planu każde lokalne stowarzyszenie szpitalne jest zobowiązane do sporządzenia planów zarządzania i planów finansowych oraz przedłożenia ich do zatwierdzenia IRIS (zob. art. 135d ustawy o CPAS). Lokalne stowarzyszenia szpitalne muszą również zwracać się do IRIS o pozwolenie przed podjęciem niektórych kluczowych decyzji (zob. art. 135e) i podlegaj kontroli przeprowadzanej przez IRIS raz na kwartał (zob. art. 135g). IRIS wyznacza również komisarza przy każdym lokalnym stowarzyszeniu szpitalnym; uczestniczy on w posiedzeniach organów decyzyjnych tych stowarzyszeń i posiada prawo veta w odniesieniu do decyzji niezgodnych z decyzjami podjętymi przez IRIS (zob. art. 135h).

| (31) | Ponadto, jak wyjaśniono w motywach 31 i 32 decyzji o wszczęciu postępowania, restrukturyzacja brukselskich szpitali publicznych nadzorowanych i zarządzanych przez ośrodek CPAS obejmowała również część finansową. Ściślej rzecz ujmując, za pośrednictwem brukselskiego regionalnego funduszu refinansowania gminnych środków pieniężnych (fr. Fonds régional bruxellois de refinancement des trésories communales) (zwanego dalej „FRBRTC”) Region Stołeczny Brukseli udzielił pożyczki w wysokości 4 mld franków belgijskich (około 100 mln EUR) na okres 20 lat na rzecz gmin zarządzających szpitalem publicznym (za pośrednictwem ich odnośnych ośrodków CPAS) (29). Gminy te przekazały następnie te środki swoim szpitalom publicznym, aby pokryć część ich pasywów finansowych (30). Dnia 6 czerwca 1996 r. Region Stołeczny Brukseli zdecydował, że nie będzie wymagał zwrotu pożyczki i odsetek pod warunkiem pełnej realizacji umów restrukturyzacyjnych oraz przestrzegania planów finansowych. |
| --- | --- |

(31)

Ponadto, jak wyjaśniono w motywach 31 i 32 decyzji o wszczęciu postępowania, restrukturyzacja brukselskich szpitali publicznych nadzorowanych i zarządzanych przez ośrodek CPAS obejmowała również część finansową. Ściślej rzecz ujmując, za pośrednictwem brukselskiego regionalnego funduszu refinansowania gminnych środków pieniężnych (fr. Fonds régional bruxellois de refinancement des trésories communales) (zwanego dalej „FRBRTC”) Region Stołeczny Brukseli udzielił pożyczki w wysokości 4 mld franków belgijskich (około 100 mln EUR) na okres 20 lat na rzecz gmin zarządzających szpitalem publicznym (za pośrednictwem ich odnośnych ośrodków CPAS) (29). Gminy te przekazały następnie te środki swoim szpitalom publicznym, aby pokryć część ich pasywów finansowych (30). Dnia 6 czerwca 1996 r. Region Stołeczny Brukseli zdecydował, że nie będzie wymagał zwrotu pożyczki i odsetek pod warunkiem pełnej realizacji umów restrukturyzacyjnych oraz przestrzegania planów finansowych.

29

30

2.3.   Ramy regulacyjne mające zastosowanie do szpitali IRIS

Ramy regulacyjne mające zastosowanie do szpitali IRIS

| (32) | Z poprzedniej sekcji jasno wynika, że szpitale IRIS utworzono na podstawie ustawy o CPAS, aby umożliwić ośrodkom CPAS wypełnienie ich obowiązków w zakresie pomocy społecznej. Szpitale te podlegają więc w pierwszej kolejności ustawie o CPAS. Jako szpitale podlegają one jednak również ujednoliconej ustawie o szpitalach (LCH) (31) z dnia 7 sierpnia 1987 r., której art. 147 (obecnie art. 163 ustawy LCH w wersji z dnia 10 lipca 2008 r.) (32) stanowi, co następuje:

  „Jeżeli chodzi o szpitale zarządzane przez publiczny ośrodek pomocy społecznej i lekarzy w nich pracujących, przepisy niniejszej ujednoliconej ustawy uzupełniają ustawę organiczną z dnia 8 lipca 1976 r. o publicznych ośrodkach pomocy społecznej, w szczególności art. 48, 51, 52, 53, 54, 55, 56 i 94 tej ustawy”. |
| --- | --- |

(32)

Z poprzedniej sekcji jasno wynika, że szpitale IRIS utworzono na podstawie ustawy o CPAS, aby umożliwić ośrodkom CPAS wypełnienie ich obowiązków w zakresie pomocy społecznej. Szpitale te podlegają więc w pierwszej kolejności ustawie o CPAS. Jako szpitale podlegają one jednak również ujednoliconej ustawie o szpitalach (LCH) (31) z dnia 7 sierpnia 1987 r., której art. 147 (obecnie art. 163 ustawy LCH w wersji z dnia 10 lipca 2008 r.) (32) stanowi, co następuje:

31

32

„Jeżeli chodzi o szpitale zarządzane przez publiczny ośrodek pomocy społecznej i lekarzy w nich pracujących, przepisy niniejszej ujednoliconej ustawy uzupełniają ustawę organiczną z dnia 8 lipca 1976 r. o publicznych ośrodkach pomocy społecznej, w szczególności art. 48, 51, 52, 53, 54, 55, 56 i 94 tej ustawy”.

| (33) | W ustawie LCH określa się między innymi rodzaje szpitali, które można urzędowo zatwierdzić (33); warunki zarządzania szpitalem i strukturę działalności medycznej (34); programowanie działalności szpitali (35); normy i warunki dotyczące zatwierdzania szpitali i usług szpitalnych (36); stosunki prawne między szpitalem a lekarzami pracującymi w szpitalu, status dochodowy lekarzy pracujących w szpitalu, w tym w szczególności pobieranie i ustalanie wysokości honorariów, zawartość honorariów i przeznaczenie honorariów pobieranych centralnie (37). |
| --- | --- |

(33)

W ustawie LCH określa się między innymi rodzaje szpitali, które można urzędowo zatwierdzić (33); warunki zarządzania szpitalem i strukturę działalności medycznej (34); programowanie działalności szpitali (35); normy i warunki dotyczące zatwierdzania szpitali i usług szpitalnych (36); stosunki prawne między szpitalem a lekarzami pracującymi w szpitalu, status dochodowy lekarzy pracujących w szpitalu, w tym w szczególności pobieranie i ustalanie wysokości honorariów, zawartość honorariów i przeznaczenie honorariów pobieranych centralnie (37).

33

34

35

36

37

| (34) | Ponadto szpitale IRIS podlegają również zasadom ustalonym w statutach lokalnych stowarzyszeń szpitalnych, w których określa się między innymi cel działalności szpitali IRIS, jak również prawa i obowiązki członków stowarzyszenia (zob. również motyw 29). |
| --- | --- |

(34)

Ponadto szpitale IRIS podlegają również zasadom ustalonym w statutach lokalnych stowarzyszeń szpitalnych, w których określa się między innymi cel działalności szpitali IRIS, jak również prawa i obowiązki członków stowarzyszenia (zob. również motyw 29).

| (35) | Co więcej lokalne stowarzyszenia szpitalne znajdują się pod kontrolą organizacji parasolowej IRIS, co ogranicza ich zdolność do podejmowania w niezależny sposób niektórych decyzji finansowych i zarządczych (zob. również motyw 30). Należy zauważyć, że organizacja parasolowa IRIS przyjmuje wieloletnie plany strategiczne, które mają charakter wiążący dla lokalnych stowarzyszeń szpitalnych zgodnie z art. 135d ustawy o CPAS. |
| --- | --- |

(35)

Co więcej lokalne stowarzyszenia szpitalne znajdują się pod kontrolą organizacji parasolowej IRIS, co ogranicza ich zdolność do podejmowania w niezależny sposób niektórych decyzji finansowych i zarządczych (zob. również motyw 30). Należy zauważyć, że organizacja parasolowa IRIS przyjmuje wieloletnie plany strategiczne, które mają charakter wiążący dla lokalnych stowarzyszeń szpitalnych zgodnie z art. 135d ustawy o CPAS.

| (36) | Podsumowując, ramy regulacyjne, w których działają szpitale IRIS, obejmują ustawę o CPAS, ustawę LCH, statuty lokalnych stowarzyszeń szpitalnych i wiążące plany strategiczne przyjęte przez organizację parasolową IRIS. |
| --- | --- |

(36)

Podsumowując, ramy regulacyjne, w których działają szpitale IRIS, obejmują ustawę o CPAS, ustawę LCH, statuty lokalnych stowarzyszeń szpitalnych i wiążące plany strategiczne przyjęte przez organizację parasolową IRIS.

2.4.   Główna działalność szpitali IRIS

Główna działalność szpitali IRIS

| (37) | Główna działalność szpitali IRIS polega na świadczeniu usług szpitalnych pacjentom z Regionu Stołecznego Brukseli. Szpitale IRIS zatrudniają ogółem prawie 10 000 osób, udzielają ponad milion konsultacji rocznie i stanowią największą służbę zapewniającą ostry dyżur w Belgii. Oferują kompleksowe usługi medyczne we wszystkich ważnych dziedzinach medycyny. Dwa z nich specjalizują się w szczególnych dyscyplinach (szpital Hôpital universitaire des enfants Reine Fabiola specjalizuje się w pediatrii, a szpital Institut Bordet specjalizuje się w onkologii). |
| --- | --- |

(37)

Główna działalność szpitali IRIS polega na świadczeniu usług szpitalnych pacjentom z Regionu Stołecznego Brukseli. Szpitale IRIS zatrudniają ogółem prawie 10 000 osób, udzielają ponad milion konsultacji rocznie i stanowią największą służbę zapewniającą ostry dyżur w Belgii. Oferują kompleksowe usługi medyczne we wszystkich ważnych dziedzinach medycyny. Dwa z nich specjalizują się w szczególnych dyscyplinach (szpital Hôpital universitaire des enfants Reine Fabiola specjalizuje się w pediatrii, a szpital Institut Bordet specjalizuje się w onkologii).

| (38) | Poza usługami medycznymi szpitale IRIS zapewniają również szereg powiązanych działań społecznych. W szczególności pracownicy socjalni szpitali IRIS pomagają pacjentom znajdującym się w niekorzystnej sytuacji oraz ich rodzinom w rozwiązywaniu trudności administracyjnych, finansowych, relacyjnych i społecznych. |
| --- | --- |

(38)

Poza usługami medycznymi szpitale IRIS zapewniają również szereg powiązanych działań społecznych. W szczególności pracownicy socjalni szpitali IRIS pomagają pacjentom znajdującym się w niekorzystnej sytuacji oraz ich rodzinom w rozwiązywaniu trudności administracyjnych, finansowych, relacyjnych i społecznych.

| (39) | Pięć szpitali IRIS świadczy obecnie usługi medyczne i powiązane usługi społeczne za pośrednictwem sieci obejmującej jedenaście zakładów szpitalnych w Brukseli. Wspomniane zakłady szpitalne znajdują się w sześciu gminach (Anderlecht, Bruksela, Etterbeek, Forest, Ixelles i Schaerbeek). |
| --- | --- |

(39)

Pięć szpitali IRIS świadczy obecnie usługi medyczne i powiązane usługi społeczne za pośrednictwem sieci obejmującej jedenaście zakładów szpitalnych w Brukseli. Wspomniane zakłady szpitalne znajdują się w sześciu gminach (Anderlecht, Bruksela, Etterbeek, Forest, Ixelles i Schaerbeek).

| (40) | Szpitale IRIS opisują swoje zadania w następujący sposób: „nasze szpitale świadczą usługi od narodzin aż do końca życia wszystkim pacjentom, w każdej chwili ich życia, bez względu na to, z jakimi problemami zdrowotnymi się zmagają” (38). Dziesięć z jedenastu zakładów szpitali IRIS znajduje się w gminach, w których średni dochód nie przekracza mediany dochodu (39) dla Regionu Stołecznego Brukseli. Na podstawie klasyfikacji sporządzonej przez federalną służbę publiczną ds. zdrowia publicznego (zob. tabela przedstawiająca tę klasyfikację w motywie 185) trzy duże szpitale IRIS oferujące kompleksowe usługi (CHU Saint-Pierre, CHU Brugmann i szpitale Iris Sud (HIS)) są zarazem trzema szpitalami, których pacjenci mają najbardziej wrażliwy profil społeczno-ekonomiczny w Belgii. Sytuację tę potwierdza ponadto fakt, że w 2012 r. blisko 11 % wszystkich pacjentów przyjętych do szpitali CHU Saint-Pierre i CHU Brugmann nie było objętych obowiązkowym w Belgii ubezpieczeniem zdrowotnym i nie było w stanie zapłacić za swoje leczenie oraz że 15 % pacjentów tych szpitali było (również) zależnych od wsparcia ze strony ośrodka CPAS. |
| --- | --- |

(40)

Szpitale IRIS opisują swoje zadania w następujący sposób: „nasze szpitale świadczą usługi od narodzin aż do końca życia wszystkim pacjentom, w każdej chwili ich życia, bez względu na to, z jakimi problemami zdrowotnymi się zmagają” (38). Dziesięć z jedenastu zakładów szpitali IRIS znajduje się w gminach, w których średni dochód nie przekracza mediany dochodu (39) dla Regionu Stołecznego Brukseli. Na podstawie klasyfikacji sporządzonej przez federalną służbę publiczną ds. zdrowia publicznego (zob. tabela przedstawiająca tę klasyfikację w motywie 185) trzy duże szpitale IRIS oferujące kompleksowe usługi (CHU Saint-Pierre, CHU Brugmann i szpitale Iris Sud (HIS)) są zarazem trzema szpitalami, których pacjenci mają najbardziej wrażliwy profil społeczno-ekonomiczny w Belgii. Sytuację tę potwierdza ponadto fakt, że w 2012 r. blisko 11 % wszystkich pacjentów przyjętych do szpitali CHU Saint-Pierre i CHU Brugmann nie było objętych obowiązkowym w Belgii ubezpieczeniem zdrowotnym i nie było w stanie zapłacić za swoje leczenie oraz że 15 % pacjentów tych szpitali było (również) zależnych od wsparcia ze strony ośrodka CPAS.

38

39

| (41) | Ponadto szpitale IRIS zapewniają również realizację szeregu działań powiązanych (takich jak przewóz pacjentów ambulansem między szpitalami, prowadzenie żłobka i przedszkola dla dzieci pracowników, placówek opiekuńczo-pielęgnacyjnych, domów spokojnej starości i szkół pielęgniarskich, działalność badawcza, infrastruktura mieszkalno-usługową, zakłady opieki psychiatrycznej, sklep dla pacjentów i odwiedzających, wypożyczanie telewizorów pacjentom, wynajem pokoi osobom trzecim, stołówka i infrastruktura postojowa). Wspomniane działania powiązane stanowią jedynie bardzo niewielki odsetek całej działalności szpitali IRIS, o czym świadczy niewielki wkład (średnio mniej niż 2 %) w całkowite przychody szpitali IRIS. |
| --- | --- |

(41)

Ponadto szpitale IRIS zapewniają również realizację szeregu działań powiązanych (takich jak przewóz pacjentów ambulansem między szpitalami, prowadzenie żłobka i przedszkola dla dzieci pracowników, placówek opiekuńczo-pielęgnacyjnych, domów spokojnej starości i szkół pielęgniarskich, działalność badawcza, infrastruktura mieszkalno-usługową, zakłady opieki psychiatrycznej, sklep dla pacjentów i odwiedzających, wypożyczanie telewizorów pacjentom, wynajem pokoi osobom trzecim, stołówka i infrastruktura postojowa). Wspomniane działania powiązane stanowią jedynie bardzo niewielki odsetek całej działalności szpitali IRIS, o czym świadczy niewielki wkład (średnio mniej niż 2 %) w całkowite przychody szpitali IRIS.

| (42) | Wszystkie te działania wiążą się z kosztami i przychodami szpitali IRIS. Koszty ponoszone przez szpitale IRIS wynikają nie tylko z ich szczególnej działalności, lecz także z ich statusu szpitali publicznych nakładającego na nie szereg obowiązków, którym nie podlegają szpitale prywatne. Koszty operacyjne ponoszone przez szpitale IRIS w ramach usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym (zwanych dalej „UOIG”) i działań powiązanych wzrastają w szczególności za sprawą takich czynników jak:






  — | obowiązek wypłacania premii za kompetencje językowe (40) dwujęzycznym pracownikom, co stanowi roczny koszt szacowany na kwotę (41) [...] (42) mln EUR ponoszony przez szpitale IRIS, |
| --- | --- | --- |

(42)

Wszystkie te działania wiążą się z kosztami i przychodami szpitali IRIS. Koszty ponoszone przez szpitale IRIS wynikają nie tylko z ich szczególnej działalności, lecz także z ich statusu szpitali publicznych nakładającego na nie szereg obowiązków, którym nie podlegają szpitale prywatne. Koszty operacyjne ponoszone przez szpitale IRIS w ramach usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym (zwanych dalej „UOIG”) i działań powiązanych wzrastają w szczególności za sprawą takich czynników jak:

—

obowiązek wypłacania premii za kompetencje językowe (40) dwujęzycznym pracownikom, co stanowi roczny koszt szacowany na kwotę (41) [...] (42) mln EUR ponoszony przez szpitale IRIS,

40

41

42

| — | system emerytalno-rentowy mający zastosowanie do pracowników statutowych (43) (urzędników powołanych), bardziej „hojny” niż system mający zastosowanie do pracowników sektora prywatnego, na rzecz którego szpitale IRIS muszą wnosić wkład szacowany na kwotę [...] mln EUR rocznie, |
| --- | --- |

—

system emerytalno-rentowy mający zastosowanie do pracowników statutowych (43) (urzędników powołanych), bardziej „hojny” niż system mający zastosowanie do pracowników sektora prywatnego, na rzecz którego szpitale IRIS muszą wnosić wkład szacowany na kwotę [...] mln EUR rocznie,

43

| — | koszty związane z chorobami przewlekłymi pracowników statutowych (44), które muszą ponosić szpitale IRIS (a nie system zabezpieczenia społecznego), w wysokości szacowanej na kwotę [...] mln EUR rocznie, |
| --- | --- |

—

koszty związane z chorobami przewlekłymi pracowników statutowych (44), które muszą ponosić szpitale IRIS (a nie system zabezpieczenia społecznego), w wysokości szacowanej na kwotę [...] mln EUR rocznie,

44

| — | podwyżki wynikające z tabeli płac, narzucone szpitalom IRIS przez Region Stołeczny Brukseli (45), który określa stawki mające zastosowanie do pracowników gminy, ośrodków CPAS i szpitali IRIS i który pokrywa jedynie 60 % tych podwyżek, obciążając szpitale IRIS rocznym kosztem wynoszącym około [...] mln EUR, |
| --- | --- |

—

podwyżki wynikające z tabeli płac, narzucone szpitalom IRIS przez Region Stołeczny Brukseli (45), który określa stawki mające zastosowanie do pracowników gminy, ośrodków CPAS i szpitali IRIS i który pokrywa jedynie 60 % tych podwyżek, obciążając szpitale IRIS rocznym kosztem wynoszącym około [...] mln EUR,

45

| — | obowiązkowy wkład szpitali IRIS w koszty organizacji parasolowej IRIS (46), którego roczny koszt szacuje się na kwotę [...] mln EUR. |
| --- | --- |

—

obowiązkowy wkład szpitali IRIS w koszty organizacji parasolowej IRIS (46), którego roczny koszt szacuje się na kwotę [...] mln EUR.

46

| (43) | Wspomniane koszty rezydualne muszą ponosić szpitale IRIS i nie są one pokrywane z innych źródeł finansowania publicznego (na przykład z budżetu środków finansowych (BŚF), zob. motyw 46 lit. a)). |
| --- | --- |

(43)

Wspomniane koszty rezydualne muszą ponosić szpitale IRIS i nie są one pokrywane z innych źródeł finansowania publicznego (na przykład z budżetu środków finansowych (BŚF), zob. motyw 46 lit. a)).

2.5.   Mechanizmy finansowania i mechanizmy księgowe szpitali IRIS

Mechanizmy finansowania i mechanizmy księgowe szpitali IRIS

2.5.1.   Mechanizmy finansowania

Mechanizmy finansowania

| (44) | Główna zasada finansowania szpitali IRIS jest określona w art. 46 (47) statutu każdego z pięciu lokalnych stowarzyszeń szpitalnych (zob. motywy 28–29), który stanowi, co następuje:

  „Nie naruszając art. 109 ustawy o szpitalach z dnia 7 sierpnia 1987 r. uchwałą walnego zgromadzenia dochód za rok obrotowy rozdziela się między członków dysponujących co najmniej jedną piątą całkowitej liczby głosów na walnym zgromadzeniu”
   (48).
  Na tej podstawie gminy i ośrodek CPAS mają obowiązek przejęcia w całości wszelkiego deficytu poniesionego przez szpitale IRIS i wykazanego w ich sprawozdaniach finansowych. Ponadto zgodnie z art. 106 ustawy o CPAS gminy są zobowiązane do pokrycia wszelkiego deficytu wygenerowanego przez ich ośrodki CPAS (zob. motyw 22). W związku z powyższym gminy (bezpośrednio ze względu na ich obowiązek finansowania względem ich odnośnych ośrodków CPAS) ostatecznie gwarantują ciągłość i rentowność szpitali IRIS, w całości pokrywając wszelki deficyt, który szpitale te mogą wygenerować. |
| --- | --- |

(44)

Główna zasada finansowania szpitali IRIS jest określona w art. 46 (47) statutu każdego z pięciu lokalnych stowarzyszeń szpitalnych (zob. motywy 28–29), który stanowi, co następuje:

47

„Nie naruszając art. 109 ustawy o szpitalach z dnia 7 sierpnia 1987 r. uchwałą walnego zgromadzenia dochód za rok obrotowy rozdziela się między członków dysponujących co najmniej jedną piątą całkowitej liczby głosów na walnym zgromadzeniu”
   (48).

48

Na tej podstawie gminy i ośrodek CPAS mają obowiązek przejęcia w całości wszelkiego deficytu poniesionego przez szpitale IRIS i wykazanego w ich sprawozdaniach finansowych. Ponadto zgodnie z art. 106 ustawy o CPAS gminy są zobowiązane do pokrycia wszelkiego deficytu wygenerowanego przez ich ośrodki CPAS (zob. motyw 22). W związku z powyższym gminy (bezpośrednio ze względu na ich obowiązek finansowania względem ich odnośnych ośrodków CPAS) ostatecznie gwarantują ciągłość i rentowność szpitali IRIS, w całości pokrywając wszelki deficyt, który szpitale te mogą wygenerować.

| (45) | Oczywiście zakres, w jakim gminy i ośrodek CPAS muszą interweniować, aby pokryć ewentualne deficyty wygenerowane przez szpitale IRIS, zgodnie z art. 46 ich odpowiednich statutów zależy od stopnia, w jakim szpitale IRIS są w stanie pokryć swoje koszty z innych źródeł finansowania. |
| --- | --- |

(45)

Oczywiście zakres, w jakim gminy i ośrodek CPAS muszą interweniować, aby pokryć ewentualne deficyty wygenerowane przez szpitale IRIS, zgodnie z art. 46 ich odpowiednich statutów zależy od stopnia, w jakim szpitale IRIS są w stanie pokryć swoje koszty z innych źródeł finansowania.

| (46) | W ustawie LCH opisuje się pięć źródeł finansowania dostępnych na równych zasadach dla szpitali publicznych i prywatnych. Koszty eksploatacyjne szpitali belgijskich pokrywane są głównie z trzech pierwszych źródeł (49), natomiast czwarte i piąte źródło dotyczy kosztów inwestycyjnych szpitali.






  a) | Pierwszym źródłem finansowania jest budżet środków finansowych (zwany dalej „BŚF”) (50) ustanowiony przez federalnego ministra zdrowia publicznego, który uwzględnia jedynie leczenie szpitalne powodujące obowiązek zwrotu przez zabezpieczenie społeczne. BŚF ustanawia się dla każdego szpitala w granicach ogólnego budżetu państwa federalnego. Dostępny budżet federalny dzieli się pomiędzy wszystkie szpitale, przy czym niekoniecznie pokrywa on wszystkie ich koszty kwalifikowalne. Od 2002 r. budżet dla każdego szpitala ustala się zasadniczo z uwzględnieniem liczby dni, podczas których świadczono opiekę w poprzednim roku. Tę określoną kwotę wypłaca się następnie na rzecz każdego szpitala na dwa różne sposoby. Mianowicie około 85 % (część stałą) tej kwoty wypaca się na rzecz szpitala co miesiąc, natomiast pozostałe 15 % (część zmienną) wypłaca się na podstawie faktycznej liczby przyjęć i dni świadczenia opieki w szpitalu w ciągu roku. Na koniec każdego roku BŚF oblicza się ponownie na podstawie faktycznych danych liczbowych dotyczących danego roku i w zależności od wyniku tego obliczenia szpital otrzymuje lub musi ją zwrócić określoną kwotę. Bardziej szczegółowo BŚF jest uregulowany w zarządzeniu królewskim z dnia 25 kwietnia 2002 r., w którym określa się warunki i zasady mające zastosowanie do ustalania BŚF przyznawanego szpitalom. W szczególności w zarządzeniu królewskim określa się zasady ustalania BŚF, rodzaje kosztów, które mogą zostać pokryte przez państwo, oraz kryteria, które należy w tym względzie zastosować (51). Należy zauważyć, że BŚF nie ustanowiono, aby pokrywać faktyczne koszty ponoszone przez każdy szpital, lecz wręcz przeciwnie – ustanowiono go w formie finansowania ryczałtowego opartego na faktycznych historycznych kosztach tych szpitali. W związku z powyższym BŚF może okazać się niewystarczający w przypadku znacznego wzrostu kosztów lub innych zmian w organizacji i strukturze kosztów szpitala. |
| --- | --- | --- |

(46)

W ustawie LCH opisuje się pięć źródeł finansowania dostępnych na równych zasadach dla szpitali publicznych i prywatnych. Koszty eksploatacyjne szpitali belgijskich pokrywane są głównie z trzech pierwszych źródeł (49), natomiast czwarte i piąte źródło dotyczy kosztów inwestycyjnych szpitali.

49

a)

Pierwszym źródłem finansowania jest budżet środków finansowych (zwany dalej „BŚF”) (50) ustanowiony przez federalnego ministra zdrowia publicznego, który uwzględnia jedynie leczenie szpitalne powodujące obowiązek zwrotu przez zabezpieczenie społeczne. BŚF ustanawia się dla każdego szpitala w granicach ogólnego budżetu państwa federalnego. Dostępny budżet federalny dzieli się pomiędzy wszystkie szpitale, przy czym niekoniecznie pokrywa on wszystkie ich koszty kwalifikowalne. Od 2002 r. budżet dla każdego szpitala ustala się zasadniczo z uwzględnieniem liczby dni, podczas których świadczono opiekę w poprzednim roku. Tę określoną kwotę wypłaca się następnie na rzecz każdego szpitala na dwa różne sposoby. Mianowicie około 85 % (część stałą) tej kwoty wypaca się na rzecz szpitala co miesiąc, natomiast pozostałe 15 % (część zmienną) wypłaca się na podstawie faktycznej liczby przyjęć i dni świadczenia opieki w szpitalu w ciągu roku. Na koniec każdego roku BŚF oblicza się ponownie na podstawie faktycznych danych liczbowych dotyczących danego roku i w zależności od wyniku tego obliczenia szpital otrzymuje lub musi ją zwrócić określoną kwotę. Bardziej szczegółowo BŚF jest uregulowany w zarządzeniu królewskim z dnia 25 kwietnia 2002 r., w którym określa się warunki i zasady mające zastosowanie do ustalania BŚF przyznawanego szpitalom. W szczególności w zarządzeniu królewskim określa się zasady ustalania BŚF, rodzaje kosztów, które mogą zostać pokryte przez państwo, oraz kryteria, które należy w tym względzie zastosować (51). Należy zauważyć, że BŚF nie ustanowiono, aby pokrywać faktyczne koszty ponoszone przez każdy szpital, lecz wręcz przeciwnie – ustanowiono go w formie finansowania ryczałtowego opartego na faktycznych historycznych kosztach tych szpitali. W związku z powyższym BŚF może okazać się niewystarczający w przypadku znacznego wzrostu kosztów lub innych zmian w organizacji i strukturze kosztów szpitala.

50

51

| b) | Drugie źródło finansowania stanowią kwoty otrzymane z tytułu zabezpieczenia społecznego, tzn. wypłacone przez krajowy instytut ds. ubezpieczenia zdrowotnego i ubezpieczenia na wypadek inwalidztwa (zwany dalej „INAMI”) na rzecz szpitali z tytułu opieki, którą świadczą one na rzecz swoich pacjentów. Finansowanie to opiera się na ustawie o ubezpieczeniu zdrowotnym i ubezpieczeniu na wypadek inwalidztwa (52) lub na jej wersji skonsolidowanej określonej ustawą z dnia 14 lipca 1994 r. (53), w której definiuje się belgijski system zabezpieczenia społecznego w zakresie chorób i inwalidztwa i określa się, które usługi medyczne i leki mogą być objęte rekompensatą w ramach systemu zabezpieczenia społecznego. Szpitale obciążają bezpośrednio INAMI częścią honorariów lekarzy i kosztami leków podawanych pacjentom. Kwoty wypłacane przez INAMI nie pokrywają jednak całości kosztów ponoszonych przez szpitale w związku ze świadczeniami szpitalnymi. W związku z powyższym istnieje ryzyko, że szpitale, które nie dysponują innymi wystarczającymi źródłami finansowania, staną się deficytowe. |
| --- | --- |

b)

Drugie źródło finansowania stanowią kwoty otrzymane z tytułu zabezpieczenia społecznego, tzn. wypłacone przez krajowy instytut ds. ubezpieczenia zdrowotnego i ubezpieczenia na wypadek inwalidztwa (zwany dalej „INAMI”) na rzecz szpitali z tytułu opieki, którą świadczą one na rzecz swoich pacjentów. Finansowanie to opiera się na ustawie o ubezpieczeniu zdrowotnym i ubezpieczeniu na wypadek inwalidztwa (52) lub na jej wersji skonsolidowanej określonej ustawą z dnia 14 lipca 1994 r. (53), w której definiuje się belgijski system zabezpieczenia społecznego w zakresie chorób i inwalidztwa i określa się, które usługi medyczne i leki mogą być objęte rekompensatą w ramach systemu zabezpieczenia społecznego. Szpitale obciążają bezpośrednio INAMI częścią honorariów lekarzy i kosztami leków podawanych pacjentom. Kwoty wypłacane przez INAMI nie pokrywają jednak całości kosztów ponoszonych przez szpitale w związku ze świadczeniami szpitalnymi. W związku z powyższym istnieje ryzyko, że szpitale, które nie dysponują innymi wystarczającymi źródłami finansowania, staną się deficytowe.

52

53

| c) | Trzecie źródło finansowania obejmuje płatności dokonywane bezpośrednio na rzecz szpitali ze strony pacjentów lub ich prywatnego ubezpieczyciela zapewniającego ubezpieczenie zdrowotne. Płatności te są niezbędne, ponieważ zabezpieczenie społeczne nie pokrywa całości honorariów lekarzy ani cen leków i innych świadczeń (na przykład implantów). Ponadto, jeżeli pacjent wybiera salę jednoosobowa, można naliczyć dodatkowe opłaty oprócz zwykłej ceny hospitalizacji i zwykłych honorariów lekarzy (standardowe taryfy naliczane za każde leczenie ulegają podwyższeniu). Co więcej, pacjentów można również obciążyć dodatkowymi kosztami za korzystanie z niektórych usług dodatkowych (na przykład za wypożyczenie telewizora, korzystanie z parkingu szpitalnego itd.).
  Wszystkie płatności dokonywane przez pacjentów lub osoby trzecie, które stanowią zapłatę za świadczenia wykonywane przez lekarzy pracujących w szpitalu odnoszące się do hospitalizowanych pacjentów, muszą być pobierane przez szpital w sposób scentralizowany (54). Szpitale i pracujący w nich lekarze zawierają umowy, w których określa się odsetek potrąceń, który szpitale mogą stosować, aby pokryć koszty pobierania honorariów i inne koszty, które nie są finansowane z BŚF (55). W ten sam sposób, co w przypadku zwykłych honorariów lekarzy, szpitale mogą stosować potrącenia w odniesieniu do części dodatkowych kosztów, o których mowa powyżej, aby pokryć część swoich kosztów (również zgodnie z umową zawartą między szpitalem a pracującymi w nim lekarzami). Część honorariów lekarzy nie służy więc do wypłacania wynagrodzeń tym ostatnim, ale do pokrycia kosztów eksploatacyjnych szpitali. |
| --- | --- |

c)

Trzecie źródło finansowania obejmuje płatności dokonywane bezpośrednio na rzecz szpitali ze strony pacjentów lub ich prywatnego ubezpieczyciela zapewniającego ubezpieczenie zdrowotne. Płatności te są niezbędne, ponieważ zabezpieczenie społeczne nie pokrywa całości honorariów lekarzy ani cen leków i innych świadczeń (na przykład implantów). Ponadto, jeżeli pacjent wybiera salę jednoosobowa, można naliczyć dodatkowe opłaty oprócz zwykłej ceny hospitalizacji i zwykłych honorariów lekarzy (standardowe taryfy naliczane za każde leczenie ulegają podwyższeniu). Co więcej, pacjentów można również obciążyć dodatkowymi kosztami za korzystanie z niektórych usług dodatkowych (na przykład za wypożyczenie telewizora, korzystanie z parkingu szpitalnego itd.).

Wszystkie płatności dokonywane przez pacjentów lub osoby trzecie, które stanowią zapłatę za świadczenia wykonywane przez lekarzy pracujących w szpitalu odnoszące się do hospitalizowanych pacjentów, muszą być pobierane przez szpital w sposób scentralizowany (54). Szpitale i pracujący w nich lekarze zawierają umowy, w których określa się odsetek potrąceń, który szpitale mogą stosować, aby pokryć koszty pobierania honorariów i inne koszty, które nie są finansowane z BŚF (55). W ten sam sposób, co w przypadku zwykłych honorariów lekarzy, szpitale mogą stosować potrącenia w odniesieniu do części dodatkowych kosztów, o których mowa powyżej, aby pokryć część swoich kosztów (również zgodnie z umową zawartą między szpitalem a pracującymi w nim lekarzami). Część honorariów lekarzy nie służy więc do wypłacania wynagrodzeń tym ostatnim, ale do pokrycia kosztów eksploatacyjnych szpitali.

54

55

| d) | Czwarte źródło finansowania jest w szczególności przeznaczone do pokrycia kosztów inwestycyjnych ponoszonych przez szpitale. Inwestycje dokonywane przez szpitale są w głównej mierze finansowane przez państwo (zarówno rząd federalny, jak i dany region płacą swoją odpowiednią część), a pozostałą część finansuje się z kapitału własnego szpitali w połączeniu z pożyczkami bankowymi. Finansowanie przyznawane przez władze publiczne przeznacza się na pokrycie kosztów budowy i remontu szpitala lub oddziału, jak również kosztów pierwszego wyposażenia i pierwszego nabycia wyrobów medycznych (56). Dotacje inwestycyjne są ograniczone (na przykład do kwoty ryczałtowej na metr kwadratowy lub na jednostkę). |
| --- | --- |

d)

Czwarte źródło finansowania jest w szczególności przeznaczone do pokrycia kosztów inwestycyjnych ponoszonych przez szpitale. Inwestycje dokonywane przez szpitale są w głównej mierze finansowane przez państwo (zarówno rząd federalny, jak i dany region płacą swoją odpowiednią część), a pozostałą część finansuje się z kapitału własnego szpitali w połączeniu z pożyczkami bankowymi. Finansowanie przyznawane przez władze publiczne przeznacza się na pokrycie kosztów budowy i remontu szpitala lub oddziału, jak również kosztów pierwszego wyposażenia i pierwszego nabycia wyrobów medycznych (56). Dotacje inwestycyjne są ograniczone (na przykład do kwoty ryczałtowej na metr kwadratowy lub na jednostkę).

56

| e) | Piąte i ostatnie źródło finansowania publicznego związane jest z inwestycjami i dotyczy kosztów badań przygotowawczych i opracowania projektów koncepcyjnych, lecz także kosztów zamknięcia lub wyłączenia z eksploatacji szpitala lub oddziału szpitalnego (57). W praktyce ten rodzaj finansowania nie jest zbyt częsty. |
| --- | --- |

e)

Piąte i ostatnie źródło finansowania publicznego związane jest z inwestycjami i dotyczy kosztów badań przygotowawczych i opracowania projektów koncepcyjnych, lecz także kosztów zamknięcia lub wyłączenia z eksploatacji szpitala lub oddziału szpitalnego (57). W praktyce ten rodzaj finansowania nie jest zbyt częsty.

57

| (47) | W art. 109 ustawy LCH (obecnie art. 125 ustawy LCH w wersji z dnia 10 lipca 2008 r. (58)) przewidziano mechanizm finansowania dodatkowego, z którego mogą korzystać wyłącznie szpitale publiczne (takie jak szpitale IRIS). Zgodnie z tym przepisem deficyty szpitali publicznych związane z ich działalnością szpitalną muszą zostać pokryte przez gminy, które je kontrolują (za pośrednictwem ich ośrodka CPAS lub struktury centralnej, takiej jak IRIS). Zasadę (częściowego) pokrywania deficytów przez gminy włączono już do ustawy poprzedzającej ustawę LCH, czyli do ustawy z dnia 23 grudnia 1963 r. (59), i potwierdzono w art. 34 ustawy z dnia 28 grudnia 1973 r. (60). Kryteria, które należy uwzględnić podczas ustalania deficytów, do których pokrycia gminy są zobowiązane, określono w zarządzeniu królewskim (61). Na tej podstawie minister federalny ds. zdrowia publicznego co roku ustala kwotę deficytów w odniesieniu do każdego szpitala publicznego. W praktyce deficyt, który należy pokryć w kwocie określonej przez ministra, nie odpowiada dokładnie deficytowi stwierdzonemu w sprawozdaniach finansowych szpitala, biorąc pod uwagę, że niektóre składniki kosztów (na przykład wynik działalności pozaszpitalnej, która, jak wyjaśniono w motywie 155) (62) są po prostu powiązane z działalnością szpitalną w przypadku szpitali IRIS (te ostatnie są wykluczone z deficytu objętego zakresem stosowania art. 109 ustawy LCH). |
| --- | --- |

(47)

W art. 109 ustawy LCH (obecnie art. 125 ustawy LCH w wersji z dnia 10 lipca 2008 r. (58)) przewidziano mechanizm finansowania dodatkowego, z którego mogą korzystać wyłącznie szpitale publiczne (takie jak szpitale IRIS). Zgodnie z tym przepisem deficyty szpitali publicznych związane z ich działalnością szpitalną muszą zostać pokryte przez gminy, które je kontrolują (za pośrednictwem ich ośrodka CPAS lub struktury centralnej, takiej jak IRIS). Zasadę (częściowego) pokrywania deficytów przez gminy włączono już do ustawy poprzedzającej ustawę LCH, czyli do ustawy z dnia 23 grudnia 1963 r. (59), i potwierdzono w art. 34 ustawy z dnia 28 grudnia 1973 r. (60). Kryteria, które należy uwzględnić podczas ustalania deficytów, do których pokrycia gminy są zobowiązane, określono w zarządzeniu królewskim (61). Na tej podstawie minister federalny ds. zdrowia publicznego co roku ustala kwotę deficytów w odniesieniu do każdego szpitala publicznego. W praktyce deficyt, który należy pokryć w kwocie określonej przez ministra, nie odpowiada dokładnie deficytowi stwierdzonemu w sprawozdaniach finansowych szpitala, biorąc pod uwagę, że niektóre składniki kosztów (na przykład wynik działalności pozaszpitalnej, która, jak wyjaśniono w motywie 155) (62) są po prostu powiązane z działalnością szpitalną w przypadku szpitali IRIS (te ostatnie są wykluczone z deficytu objętego zakresem stosowania art. 109 ustawy LCH).

58

59

60

61

62

| (48) | Podsumowując, szpitale IRIS korzystają zatem z mechanizmu pełnego finansowania gwarantującego pokrycie wszelkiego deficytu, który szpitale te mogą wygenerować. Pięć ogólnych środkach finansowania przewidzianych w ustawie LCH (zob. motyw 46) zapewnia pokrycie większości kosztów eksploatacyjnych i inwestycyjnych szpitali. W zakresie, w jakim te źródła nie wystarczają do pokrycia kosztów związanych z działalnością szpitali, w art. 46 statutów szpitali IRIS zobowiązuje się gminy do pokrycia w całości wszelkiego deficytu wygenerowanego przez szpitale IRIS (zob. motywy 44–45). Deficyt księgowy objęty zakresem stosowania art. 46 statutu obowiązkowo obejmuje „deficyt objęty zakresem stosowania art. 109 ustawy LCH” (63) (zob. motyw 47). Pokrywając w całości deficyt księgowy, gminy wypełniają również swój obowiązek wynikający z art. 109 ustawy LCH. Zasady płatności w ramach tego mechanizmu wyrównania deficytów zostaną opisane poniżej (zob. sekcja 7.3.5). |
| --- | --- |

(48)

Podsumowując, szpitale IRIS korzystają zatem z mechanizmu pełnego finansowania gwarantującego pokrycie wszelkiego deficytu, który szpitale te mogą wygenerować. Pięć ogólnych środkach finansowania przewidzianych w ustawie LCH (zob. motyw 46) zapewnia pokrycie większości kosztów eksploatacyjnych i inwestycyjnych szpitali. W zakresie, w jakim te źródła nie wystarczają do pokrycia kosztów związanych z działalnością szpitali, w art. 46 statutów szpitali IRIS zobowiązuje się gminy do pokrycia w całości wszelkiego deficytu wygenerowanego przez szpitale IRIS (zob. motywy 44–45). Deficyt księgowy objęty zakresem stosowania art. 46 statutu obowiązkowo obejmuje „deficyt objęty zakresem stosowania art. 109 ustawy LCH” (63) (zob. motyw 47). Pokrywając w całości deficyt księgowy, gminy wypełniają również swój obowiązek wynikający z art. 109 ustawy LCH. Zasady płatności w ramach tego mechanizmu wyrównania deficytów zostaną opisane poniżej (zob. sekcja 7.3.5).

63

2.5.2.   Obowiązki w zakresie rachunkowości

Obowiązki w zakresie rachunkowości

| (49) | Wszystkie szpitale (zarówno publiczne, jak i prywatne) podlegają obowiązkom w zakresie rachunkowości i przejrzystości. W szczególności każdy szpital musi prowadzić oddzielną rachunkowość, w ramach której wykazuje się koszt każdej usługi i która jest zgodna z określonymi przepisami ustawy z dnia 17 lipca 1975 r. (64) w sprawie rachunkowości i rocznych sprawozdań finansowych przedsiębiorstw (65). Zdarzenia w ramach działalności pozaszpitalnej należy rejestrować w oddzielnych księgach rachunkowych. Szpitale zobowiązane są również do wyznaczenia biegłego rewidenta, którego zadaniem jest poświadczanie ich ksiąg rachunkowych i rocznych sprawozdań finansowych (66). Ponadto szpitale zobowiązane są do przekazania niektórych informacji (finansowych) ministrowi federalnemu ds. zdrowia publicznego (67), a jego federalna służba publiczna ds. zdrowia publicznego jest zobowiązana do kontrolowania przestrzegania przepisów ustawy LCH (68). |
| --- | --- |

(49)

Wszystkie szpitale (zarówno publiczne, jak i prywatne) podlegają obowiązkom w zakresie rachunkowości i przejrzystości. W szczególności każdy szpital musi prowadzić oddzielną rachunkowość, w ramach której wykazuje się koszt każdej usługi i która jest zgodna z określonymi przepisami ustawy z dnia 17 lipca 1975 r. (64) w sprawie rachunkowości i rocznych sprawozdań finansowych przedsiębiorstw (65). Zdarzenia w ramach działalności pozaszpitalnej należy rejestrować w oddzielnych księgach rachunkowych. Szpitale zobowiązane są również do wyznaczenia biegłego rewidenta, którego zadaniem jest poświadczanie ich ksiąg rachunkowych i rocznych sprawozdań finansowych (66). Ponadto szpitale zobowiązane są do przekazania niektórych informacji (finansowych) ministrowi federalnemu ds. zdrowia publicznego (67), a jego federalna służba publiczna ds. zdrowia publicznego jest zobowiązana do kontrolowania przestrzegania przepisów ustawy LCH (68).

64

65

66

67

68

3.   OPIS ŚRODKÓW, KTÓRYCH DOTYCZY SKARGA

OPIS ŚRODKÓW, KTÓRYCH DOTYCZY SKARGA

| (50) | Zdaniem skarżących w odniesieniu do wyrównania deficytów szpitali IRIS Region Stołeczny Brukseli postanowił de facto wypełnić funkcję odnośnych brukselskich gmin. W szczególności skarżący wskazują konkretnie na interwencje brukselskiego regionalnego funduszu refinansowania gminnych środków pieniężnych (zwanego dalej „FRBRTC”) utworzonego przez Region Stołeczny Brukseli (69). Wskazują one, że sam Region Stołeczny Brukseli również przyznał gminom subwencje specjalne (70) (do 10 mln EUR rocznie począwszy od 2003 r.), które zdaniem skarżących zostały przelane na rzecz szpitali IRIS jako pomoc. |
| --- | --- |

(50)

Zdaniem skarżących w odniesieniu do wyrównania deficytów szpitali IRIS Region Stołeczny Brukseli postanowił de facto wypełnić funkcję odnośnych brukselskich gmin. W szczególności skarżący wskazują konkretnie na interwencje brukselskiego regionalnego funduszu refinansowania gminnych środków pieniężnych (zwanego dalej „FRBRTC”) utworzonego przez Region Stołeczny Brukseli (69). Wskazują one, że sam Region Stołeczny Brukseli również przyznał gminom subwencje specjalne (70) (do 10 mln EUR rocznie począwszy od 2003 r.), które zdaniem skarżących zostały przelane na rzecz szpitali IRIS jako pomoc.

de facto

69

70

| (51) | Chociaż skarżący nie kwestionują kompetencji Regionu Stołecznego Brukseli względem tych gmin, uważają oni jednak, że działania uznawane przez nich za regionalne finansowanie szpitali IRIS wykraczają poza przewidywane pokrycie deficytu ustanowione w art. 109 ustawy LCH (zob. również motyw 47). Skarżący twierdzą, że szpitale IRIS odniosły znaczną korzyść wynikającą z regionalnego finansowania przyznanego gminom, w których są one zlokalizowane, i że ustawa LCH nie może stanowić podstawy uzasadnienia takiego finansowania. Skarżący nie przywołują obowiązku pokrycia deficytu przewidzianego w art. 46 statutów szpitali IRIS. |
| --- | --- |

(51)

Chociaż skarżący nie kwestionują kompetencji Regionu Stołecznego Brukseli względem tych gmin, uważają oni jednak, że działania uznawane przez nich za regionalne finansowanie szpitali IRIS wykraczają poza przewidywane pokrycie deficytu ustanowione w art. 109 ustawy LCH (zob. również motyw 47). Skarżący twierdzą, że szpitale IRIS odniosły znaczną korzyść wynikającą z regionalnego finansowania przyznanego gminom, w których są one zlokalizowane, i że ustawa LCH nie może stanowić podstawy uzasadnienia takiego finansowania. Skarżący nie przywołują obowiązku pokrycia deficytu przewidzianego w art. 46 statutów szpitali IRIS.

| (52) | Ponadto skarżący wskazują na przyznanie blisko 100 mln EUR za pośrednictwem funduszu FRBRTC w kontekście restrukturyzacji brukselskich szpitali publicznych, które doprowadziło do stworzenia szpitali IRIS (zob. również sekcja 2.2). Skarżący zapewniają, że operacja ta doprowadziła do powstania nadwyżki rekompensaty w stosunku do szpitali IRIS. |
| --- | --- |

(52)

Ponadto skarżący wskazują na przyznanie blisko 100 mln EUR za pośrednictwem funduszu FRBRTC w kontekście restrukturyzacji brukselskich szpitali publicznych, które doprowadziło do stworzenia szpitali IRIS (zob. również sekcja 2.2). Skarżący zapewniają, że operacja ta doprowadziła do powstania nadwyżki rekompensaty w stosunku do szpitali IRIS.

4.   PODSTAWY DO WSZCZĘCIA POSTĘPOWANIA

PODSTAWY DO WSZCZĘCIA POSTĘPOWANIA

4.1.   Decyzja Komisji z 2009 r.

Decyzja Komisji z 2009 r.

| (53) | Jak wspomniano powyżej (zob. motyw 5), dnia 28 października 2009 r. Komisja przyjęła decyzję o niewnoszeniu zastrzeżeń (71), w której stwierdziła, że publiczne finansowanie szpitali IRIS w Regionie Stołecznym Brukseli stanowi zgodną z rynkiem wewnętrznym pomoc państwa w formie rekompensaty z tytułu usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym. Komisja w swojej decyzji opierała się na decyzji w sprawie UOIG z 2005 r., a także bezpośrednio na art. 86 ust. 2 Traktatu WE (aktualnie art. 106 ust. 2 TFUE). |
| --- | --- |

(53)

Jak wspomniano powyżej (zob. motyw 5), dnia 28 października 2009 r. Komisja przyjęła decyzję o niewnoszeniu zastrzeżeń (71), w której stwierdziła, że publiczne finansowanie szpitali IRIS w Regionie Stołecznym Brukseli stanowi zgodną z rynkiem wewnętrznym pomoc państwa w formie rekompensaty z tytułu usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym. Komisja w swojej decyzji opierała się na decyzji w sprawie UOIG z 2005 r., a także bezpośrednio na art. 86 ust. 2 Traktatu WE (aktualnie art. 106 ust. 2 TFUE).

71

| (54) | W swojej decyzji Komisja uważała, że szpitale IRIS są odpowiedzialne za wykonywanie trzech zadań w zakresie świadczenia szpitalnych usług publicznych: po pierwsze, ogólnych zadań szpitalnych we wszystkich szpitalach (publicznych i prywatnych) zgodnie z ustawą LCH (72); po drugie, zobowiązania objęcia leczeniem wszystkich pacjentów w każdych okolicznościach, w tym w sytuacjach wykraczających poza nagłe przypadki (73); po trzecie, zobowiązania zapewnienia pełnej oferty podstawowego leczenia szpitalnego w wielu miejscach (74). Dodatkowo Komisja stwierdziła, że szpitale IRIS są odpowiedzialne za wykonywanie zadania w zakresie świadczenia pozaszpitalnych usług publicznych polegających na zapewnianiu poza pomocą medyczną również pomocy społecznej (75). Ponadto w decyzji odniesiono się również do obowiązku dwujęzyczności (76). Stwierdzono, że zadania te powierzono szpitalom IRIS na mocy ustawy LCH, ustawy o CPAS, planów strategicznych IRIS i umowy zwartej między szpitalami IRIS a ośrodkami CPAS. Komisja uważała również, że parametry rekompensaty ustanowiono ex ante (77), oraz że istniały wystarczające procedury mające na celu zapobieganie nadwyżkom rekompensaty i ich korygowanie (78). Ponadto Komisja odnotowała również z zadowoleniem, że szpitale IRIS prowadzą oddzielną księgowość w odniesieniu do swojej działalności szpitalnej i pozaszpitalnej (79), zapewniając w ten sposób brak subsydiowania skrośnego działalności komercyjnej (innej UOIG) szpitali IRIS (80). |
| --- | --- |

(54)

W swojej decyzji Komisja uważała, że szpitale IRIS są odpowiedzialne za wykonywanie trzech zadań w zakresie świadczenia szpitalnych usług publicznych: po pierwsze, ogólnych zadań szpitalnych we wszystkich szpitalach (publicznych i prywatnych) zgodnie z ustawą LCH (72); po drugie, zobowiązania objęcia leczeniem wszystkich pacjentów w każdych okolicznościach, w tym w sytuacjach wykraczających poza nagłe przypadki (73); po trzecie, zobowiązania zapewnienia pełnej oferty podstawowego leczenia szpitalnego w wielu miejscach (74). Dodatkowo Komisja stwierdziła, że szpitale IRIS są odpowiedzialne za wykonywanie zadania w zakresie świadczenia pozaszpitalnych usług publicznych polegających na zapewnianiu poza pomocą medyczną również pomocy społecznej (75). Ponadto w decyzji odniesiono się również do obowiązku dwujęzyczności (76). Stwierdzono, że zadania te powierzono szpitalom IRIS na mocy ustawy LCH, ustawy o CPAS, planów strategicznych IRIS i umowy zwartej między szpitalami IRIS a ośrodkami CPAS. Komisja uważała również, że parametry rekompensaty ustanowiono ex ante (77), oraz że istniały wystarczające procedury mające na celu zapobieganie nadwyżkom rekompensaty i ich korygowanie (78). Ponadto Komisja odnotowała również z zadowoleniem, że szpitale IRIS prowadzą oddzielną księgowość w odniesieniu do swojej działalności szpitalnej i pozaszpitalnej (79), zapewniając w ten sposób brak subsydiowania skrośnego działalności komercyjnej (innej UOIG) szpitali IRIS (80).

72

73

74

75

76

ex ante

77

78

79

80

| (55) | Komisja zbadała również, czy szpitale IRIS otrzymały nadwyżkę rekompensaty w przeszłości (tzn. w latach 1996–2007) (81) i uznała, że nie miało to miejsca (82). Poza dokonaniem oceny wszystkich środków finansowania Komisja zbadała także rzekomy mechanizm płatności zaliczkowych. Biorąc pod uwagę regularne znaczne opóźnienia w wypłacaniu rekompensaty na mocy art. 109 ustawy LCH, które wynosiły nawet do 10 lat, szpitale IRIS otrzymały zaliczkę na rzecz tych przeterminowanych płatności za pośrednictwem funduszu FRBRTC. Komisja stwierdziła, że ponieważ rzekome zaliczki należało w każdym razie zwrócić po wypłaceniu wyrównania deficytu zgodnie z art. 109 ustawy LCH, nie mogły one doprowadzić do nadwyżki rekompensaty dla szpitali IRIS (83). |
| --- | --- |

(55)

Komisja zbadała również, czy szpitale IRIS otrzymały nadwyżkę rekompensaty w przeszłości (tzn. w latach 1996–2007) (81) i uznała, że nie miało to miejsca (82). Poza dokonaniem oceny wszystkich środków finansowania Komisja zbadała także rzekomy mechanizm płatności zaliczkowych. Biorąc pod uwagę regularne znaczne opóźnienia w wypłacaniu rekompensaty na mocy art. 109 ustawy LCH, które wynosiły nawet do 10 lat, szpitale IRIS otrzymały zaliczkę na rzecz tych przeterminowanych płatności za pośrednictwem funduszu FRBRTC. Komisja stwierdziła, że ponieważ rzekome zaliczki należało w każdym razie zwrócić po wypłaceniu wyrównania deficytu zgodnie z art. 109 ustawy LCH, nie mogły one doprowadzić do nadwyżki rekompensaty dla szpitali IRIS (83).

81

82

83

4.2.   Wyrok Sądu stwierdzający nieważność z 2012 r.

Wyrok Sądu stwierdzający nieważność z 2012 r.

| (56) | W odpowiedzi na decyzję Komisji z 2009 r. skarżący wnieśli pozew o stwierdzenie nieważności tej decyzji przez Sąd (84). Skarżący stwierdzili, że Komisja, nie wszczynając formalnego postępowania wyjaśniającego, naruszyła ich prawa proceduralne, ponieważ Komisja powinna była stwierdzić istnienie poważnych trudności w ramach przedmiotowego postępowania wyjaśniającego (85). |
| --- | --- |

(56)

W odpowiedzi na decyzję Komisji z 2009 r. skarżący wnieśli pozew o stwierdzenie nieważności tej decyzji przez Sąd (84). Skarżący stwierdzili, że Komisja, nie wszczynając formalnego postępowania wyjaśniającego, naruszyła ich prawa proceduralne, ponieważ Komisja powinna była stwierdzić istnienie poważnych trudności w ramach przedmiotowego postępowania wyjaśniającego (85).

84

85

| (57) | W swoim wyroku z dnia 7 listopada 2012 r. w sprawie T-137/10 Sąd stwierdził nieważność decyzję Komisji z 2009 r. i stwierdził, że Komisja była zobowiązana wszcząć formalne postępowanie wyjaśniające (86). |
| --- | --- |

(57)

W swoim wyroku z dnia 7 listopada 2012 r. w sprawie T-137/10 Sąd stwierdził nieważność decyzję Komisji z 2009 r. i stwierdził, że Komisja była zobowiązana wszcząć formalne postępowanie wyjaśniające (86).

86

| (58) | Sąd w pierwszej kolejności zajął się kwestią tego, czy szpitalom IRIS powierzono wykonywanie jasno określonych zadań w zakresie świadczenia usług publicznych (87). Przede wszystkim Sąd stwierdził, że wszystkie strony są zgodne co do tego, że na mocy ustawy LCH na wszystkich szpitalach, publicznych i prywatnych, ciąży obowiązek wykonywania ogólnych zadań szpitalnych w zakresie świadczenia usług publicznych (88). Jedyna wątpliwość dotyczyła więc tego, czy Komisja popełniła błąd, stwierdzając w swoim wstępnym postępowaniu wyjaśniającym, że szpitale IRIS są obciążone wykonywaniem dodatkowych zadań szpitalnych i pozaszpitalnych w zakresie świadczenia usług publicznych (89). Sąd uznał, że istnieją wątpliwości w kwestii tego, czy przepisy, na których Komisja oparła swoją decyzję, były wystarczające, aby nałożyć na szpitale IRIS obowiązek wykonywania dodatkowych zadań polegających na objęciu leczeniem wszystkich pacjentów w każdych okolicznościach (90), świadczeniu leczenia szpitalnego w wielu miejscach (91) i zapewnieniu dodatkowych usług społecznych (92). Ponadto w odniesieniu do rzekomych zadań polegających na świadczeniu leczenia szpitalnego w wielu miejscach Sąd zwrócił uwagę, że trudno jest stwierdzić na czym polega różnica między ogólnymi wymogami w zakresie programowania i funkcjonowania mającymi zastosowanie do wszystkich szpitali podlegających ustawie LCH (93). |
| --- | --- |

(58)

Sąd w pierwszej kolejności zajął się kwestią tego, czy szpitalom IRIS powierzono wykonywanie jasno określonych zadań w zakresie świadczenia usług publicznych (87). Przede wszystkim Sąd stwierdził, że wszystkie strony są zgodne co do tego, że na mocy ustawy LCH na wszystkich szpitalach, publicznych i prywatnych, ciąży obowiązek wykonywania ogólnych zadań szpitalnych w zakresie świadczenia usług publicznych (88). Jedyna wątpliwość dotyczyła więc tego, czy Komisja popełniła błąd, stwierdzając w swoim wstępnym postępowaniu wyjaśniającym, że szpitale IRIS są obciążone wykonywaniem dodatkowych zadań szpitalnych i pozaszpitalnych w zakresie świadczenia usług publicznych (89). Sąd uznał, że istnieją wątpliwości w kwestii tego, czy przepisy, na których Komisja oparła swoją decyzję, były wystarczające, aby nałożyć na szpitale IRIS obowiązek wykonywania dodatkowych zadań polegających na objęciu leczeniem wszystkich pacjentów w każdych okolicznościach (90), świadczeniu leczenia szpitalnego w wielu miejscach (91) i zapewnieniu dodatkowych usług społecznych (92). Ponadto w odniesieniu do rzekomych zadań polegających na świadczeniu leczenia szpitalnego w wielu miejscach Sąd zwrócił uwagę, że trudno jest stwierdzić na czym polega różnica między ogólnymi wymogami w zakresie programowania i funkcjonowania mającymi zastosowanie do wszystkich szpitali podlegających ustawie LCH (93).

87

88

89

90

91

92

93

| (59) | Następnie Sąd zajął się kwestią tego, czy Komisja wykazała istnienie jasnych parametrów rekompensaty (94). W odniesieniu do zadań szpitalnych Sąd zajął się mechanizmem wyrównania deficytów opartym na art. 109 ustawy LCH (95), zauważając, że skarżący nie kwestionują tego mechanizmu (96), oraz domniemanym mechanizmem finansowania regionalnego za pośrednictwem funduszu FRBRTC ustanowionego w celu czasowego wypłacania kwot zaliczkowych niezbędnych do wyrównania deficytu szpitali IRIS przed wejściem w życie pokrycia deficytu przewidzianego w art. 109 ustawy LCH (97). W odniesieniu do art. 109 Sąd stwierdził, że skarżący nie wysunęli argumentów mających wpływ na pozytywną ocenę tego artykułu za strony Komisji (98). Co się tyczy natomiast rzekomych zaliczek przelanych przez pośrednika w ramach mechanizmu funduszu FRBRTC, Sąd stwierdził, że Komisja nie spisała parametrów obliczania tych zaliczek (99), nie przeprowadziła zatem całego postępowania wyjaśniającego (100). Sąd dodał, że Komisja sama zaprzeczyła swojej decyzji, zapewniając podczas przesłuchań, że fundusz FRBRTC stanowił wyłącznie mechanizm, przy pomocy którego Region Stołeczny Brukseli finansował brukselskie gminy, nie zaś szpitale IRIS (101). |
| --- | --- |

(59)

Następnie Sąd zajął się kwestią tego, czy Komisja wykazała istnienie jasnych parametrów rekompensaty (94). W odniesieniu do zadań szpitalnych Sąd zajął się mechanizmem wyrównania deficytów opartym na art. 109 ustawy LCH (95), zauważając, że skarżący nie kwestionują tego mechanizmu (96), oraz domniemanym mechanizmem finansowania regionalnego za pośrednictwem funduszu FRBRTC ustanowionego w celu czasowego wypłacania kwot zaliczkowych niezbędnych do wyrównania deficytu szpitali IRIS przed wejściem w życie pokrycia deficytu przewidzianego w art. 109 ustawy LCH (97). W odniesieniu do art. 109 Sąd stwierdził, że skarżący nie wysunęli argumentów mających wpływ na pozytywną ocenę tego artykułu za strony Komisji (98). Co się tyczy natomiast rzekomych zaliczek przelanych przez pośrednika w ramach mechanizmu funduszu FRBRTC, Sąd stwierdził, że Komisja nie spisała parametrów obliczania tych zaliczek (99), nie przeprowadziła zatem całego postępowania wyjaśniającego (100). Sąd dodał, że Komisja sama zaprzeczyła swojej decyzji, zapewniając podczas przesłuchań, że fundusz FRBRTC stanowił wyłącznie mechanizm, przy pomocy którego Region Stołeczny Brukseli finansował brukselskie gminy, nie zaś szpitale IRIS (101).

94

95

96

97

98

99

100

101

| (60) | W odniesieniu do publicznego finansowania na rzecz domniemanego dodatkowego zadania społecznego (102) Sąd zauważył, że również w tym przypadku finansowanie pochodziło, jak się wydaje, z funduszu FRBRTC, który zawarł porozumienie z odnośnymi brukselskimi gminami, aby przyznać im subwencję specjalną pozwalającą na finansowanie zadań społecznych wykonywanych przez szpitale IRIS (103). Sąd uznał, że w porozumieniu tym nie sprecyzowano wcześniej parametrów rekompensaty związanych z rzekomymi społecznymi dodatkowymi zadaniami szpitali IRIS (104). |
| --- | --- |

(60)

W odniesieniu do publicznego finansowania na rzecz domniemanego dodatkowego zadania społecznego (102) Sąd zauważył, że również w tym przypadku finansowanie pochodziło, jak się wydaje, z funduszu FRBRTC, który zawarł porozumienie z odnośnymi brukselskimi gminami, aby przyznać im subwencję specjalną pozwalającą na finansowanie zadań społecznych wykonywanych przez szpitale IRIS (103). Sąd uznał, że w porozumieniu tym nie sprecyzowano wcześniej parametrów rekompensaty związanych z rzekomymi społecznymi dodatkowymi zadaniami szpitali IRIS (104).

102

103

104

| (61) | Następnie Sąd zajął się kwestią stwierdzenia, czy Komisja wykazała istnienie procedury służącej uniknięciu nadwyżki rekompensaty oraz brak nadwyżki rekompensaty (105). Sąd uznał w pierwszej kolejności, że w ustawie LCH ujęto wystarczające zabezpieczenia służące zapewnieniu, aby wskutek procedury przewidzianej w art. 109 tejże ustawy nie powstała nadwyżka rekompensaty (106). Uznał on również, że Komisja nie wykazała istnienia podobnego mechanizmu dotyczącego rzekomej płatności zaliczek ze strony gmin (107) i stwierdził w szczególności wyraźny brak prawnego wymogu nałożonego na szpitale IRIS dotyczącego zwrotu zaliczek w momencie otrzymania finansowania ich deficytu na mocy art. 109 ustawy LCH (108). W odniesieniu do subwencji specjalnych, co do których Komisja potwierdza, że służą finansowaniu dodatkowych zadań społecznych, Sąd stwierdził, że ocena Komisji dotycząca zasad umożliwiających uniknięcie nadwyżki rekompensaty w ramach finansowania zadań społecznych jest niewystarczająca (109). |
| --- | --- |

(61)

Następnie Sąd zajął się kwestią stwierdzenia, czy Komisja wykazała istnienie procedury służącej uniknięciu nadwyżki rekompensaty oraz brak nadwyżki rekompensaty (105). Sąd uznał w pierwszej kolejności, że w ustawie LCH ujęto wystarczające zabezpieczenia służące zapewnieniu, aby wskutek procedury przewidzianej w art. 109 tejże ustawy nie powstała nadwyżka rekompensaty (106). Uznał on również, że Komisja nie wykazała istnienia podobnego mechanizmu dotyczącego rzekomej płatności zaliczek ze strony gmin (107) i stwierdził w szczególności wyraźny brak prawnego wymogu nałożonego na szpitale IRIS dotyczącego zwrotu zaliczek w momencie otrzymania finansowania ich deficytu na mocy art. 109 ustawy LCH (108). W odniesieniu do subwencji specjalnych, co do których Komisja potwierdza, że służą finansowaniu dodatkowych zadań społecznych, Sąd stwierdził, że ocena Komisji dotycząca zasad umożliwiających uniknięcie nadwyżki rekompensaty w ramach finansowania zadań społecznych jest niewystarczająca (109).

105

106

107

108

109

| (62) | W odniesieniu do kwestii tego, czy szpitale IRIS w praktyce skorzystały z nadwyżki rekompensaty (110), Sąd zauważył jedynie, że zakres analizy jest rozległy i obejmuje całość wyników finansowych szpitali IRIS za okres ponad dziesięciu lat (111). Nie wypowiadając się konkretnie na temat wniosku Komisji, zgodnie z którym nie wystąpiła nadwyżka rekompensaty, Sąd stwierdził, że rozmiar i złożoność dokonanej przez Komisję oceny stanowią same w sobie wskazówkę popierającą tezę skarżących opartą na istnieniu poważnych trudności (112). |
| --- | --- |

(62)

W odniesieniu do kwestii tego, czy szpitale IRIS w praktyce skorzystały z nadwyżki rekompensaty (110), Sąd zauważył jedynie, że zakres analizy jest rozległy i obejmuje całość wyników finansowych szpitali IRIS za okres ponad dziesięciu lat (111). Nie wypowiadając się konkretnie na temat wniosku Komisji, zgodnie z którym nie wystąpiła nadwyżka rekompensaty, Sąd stwierdził, że rozmiar i złożoność dokonanej przez Komisję oceny stanowią same w sobie wskazówkę popierającą tezę skarżących opartą na istnieniu poważnych trudności (112).

110

111

112

| (63) | Ponadto skarżący wysunęli argument, zgodnie z którym Komisja musiałaby uwzględnić w swojej ocenie kryteria efektywności gospodarczej dostawcy UOIG (113). Sąd odrzucił jednak ten argument i stwierdził:

  „kryterium związane z efektywnością gospodarczą przedsiębiorstwa w dostarczaniu UOIG nie wchodzi w zakres oceny zgodności pomocy państwa z rynkiem wewnętrznym na podstawie art. 86 ust. 2 WE [obecnie art. 106 ust. 2 TFUE], wobec czego wybór dotyczący efektywności gospodarczej operatora publicznego dokonywany przez władze krajowe nie może być krytykowany w tej kwestii.”
   (114). |
| --- | --- |

(63)

Ponadto skarżący wysunęli argument, zgodnie z którym Komisja musiałaby uwzględnić w swojej ocenie kryteria efektywności gospodarczej dostawcy UOIG (113). Sąd odrzucił jednak ten argument i stwierdził:

113

„kryterium związane z efektywnością gospodarczą przedsiębiorstwa w dostarczaniu UOIG nie wchodzi w zakres oceny zgodności pomocy państwa z rynkiem wewnętrznym na podstawie art. 86 ust. 2 WE [obecnie art. 106 ust. 2 TFUE], wobec czego wybór dotyczący efektywności gospodarczej operatora publicznego dokonywany przez władze krajowe nie może być krytykowany w tej kwestii.”
   (114).

114

| (64) | Podsumowując te wnioski, Sąd potwierdził co następuje:

  „[Skarżący] przedstawił [...] szereg spójnych wskazówek, które świadczą o istnieniu poważnych wątpliwości co do zgodności badanych środków w świetle kryteriów odnoszących się do stosowania art. 86 ust. 2 WE [obecnie art. 106 ust. 2 TFUE], dotyczących, po pierwsze, istnienia jasno określonego upoważnienia dotyczącego zadań z zakresu publicznych usług szpitalnych i socjalnych, specyficznych dla szpitali IRIS, po drugie, istnienia wcześniej ustalonych parametrów rekompensaty oraz, po trzecie, istnienia zasad umożliwiających uniknięcie nadmiernej rekompensaty w ramach finansowania tych zadań z zakresu usług publicznych [...]”
   (115). |
| --- | --- |

(64)

Podsumowując te wnioski, Sąd potwierdził co następuje:

„[Skarżący] przedstawił [...] szereg spójnych wskazówek, które świadczą o istnieniu poważnych wątpliwości co do zgodności badanych środków w świetle kryteriów odnoszących się do stosowania art. 86 ust. 2 WE [obecnie art. 106 ust. 2 TFUE], dotyczących, po pierwsze, istnienia jasno określonego upoważnienia dotyczącego zadań z zakresu publicznych usług szpitalnych i socjalnych, specyficznych dla szpitali IRIS, po drugie, istnienia wcześniej ustalonych parametrów rekompensaty oraz, po trzecie, istnienia zasad umożliwiających uniknięcie nadmiernej rekompensaty w ramach finansowania tych zadań z zakresu usług publicznych [...]”
   (115).

115

4.3.   Decyzja Komisji o wszczęciu postępowania z dnia 1 października 2014 r.
   (116)

Decyzja Komisji o wszczęciu postępowania z dnia 1 października 2014 r.

116

| (65) | W świetle wniosków Sądu (117), zgodnie z którymi Komisja powinna była mieć wątpliwości dotyczące zgodności spornego publicznego finansowania szpitali IRIS z rynkiem wewnętrznym na podstawie art. 106 ust.2 TFUE, Komisja miała obowiązek wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego, co uczyniła za sprawą decyzji z dnia 1 października 2014 r. W swojej decyzji o wszczęciu postępowania Komisja zwróciła uwagę, że zdaniem władz belgijskich gminy i odnośne ośrodki CPAS w Brukseli postanowiły nałożyć na szpitale IRIS, ale nie na szpitale prywatne, następujące dodatkowe obowiązki (118) uzasadniające zastosowanie środków wyrównania deficytów wprowadzonych na rzecz szpitali IRIS:






  a) | zobowiązanie objęcia opieką wszystkich pacjentów w każdych okolicznościach: szpitale IRIS nie mogą odmówić objęcia opieką pacjentów, którzy nie są w stanie zapłacić za usługi lub którzy nie są objęci ubezpieczeniem, nawet jeżeli pacjenci ci nie wymagają nagłej opieki medycznej. Szpitale prywatne mają obowiązek objęcia opieką wyłącznie pacjentów wymagających nagłej opieki medycznej, lecz nie mają takiego obowiązku w przypadkach nienagłych; |
| --- | --- | --- |

(65)

W świetle wniosków Sądu (117), zgodnie z którymi Komisja powinna była mieć wątpliwości dotyczące zgodności spornego publicznego finansowania szpitali IRIS z rynkiem wewnętrznym na podstawie art. 106 ust.2 TFUE, Komisja miała obowiązek wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego, co uczyniła za sprawą decyzji z dnia 1 października 2014 r. W swojej decyzji o wszczęciu postępowania Komisja zwróciła uwagę, że zdaniem władz belgijskich gminy i odnośne ośrodki CPAS w Brukseli postanowiły nałożyć na szpitale IRIS, ale nie na szpitale prywatne, następujące dodatkowe obowiązki (118) uzasadniające zastosowanie środków wyrównania deficytów wprowadzonych na rzecz szpitali IRIS:

117

118

a)

zobowiązanie objęcia opieką wszystkich pacjentów w każdych okolicznościach: szpitale IRIS nie mogą odmówić objęcia opieką pacjentów, którzy nie są w stanie zapłacić za usługi lub którzy nie są objęci ubezpieczeniem, nawet jeżeli pacjenci ci nie wymagają nagłej opieki medycznej. Szpitale prywatne mają obowiązek objęcia opieką wyłącznie pacjentów wymagających nagłej opieki medycznej, lecz nie mają takiego obowiązku w przypadkach nienagłych;

| b) | zobowiązanie zapewnienia pełnej oferty opieki zdrowotnej w wielu miejscach: gminy i ośrodki CPAS celowo zdecydowały o utrzymywaniu wielu zakładów szpitalnych oferujących pełną opiekę zdrowotną, aby zapewnić dostępność do opieki wszystkim pacjentom. Rozwiązanie alternatywne polegające na zgromadzeniu łóżek i usług wsparcia w bardziej ograniczonej liczbie miejsc oraz na zmniejszeniu w ten sposób kosztów celowo odrzucono. Wybór taki jest szczególnie istotny dla pacjentów znajdujących się w niekorzystnej sytuacji i dla ich rodzin, biorąc pod uwagę, że szpitale IRIS znajdują się głównie w dzielnicach, w których występuje znaczna liczba ludności znajdującej się w niekorzystnej sytuacji, lub w pobliżu takich dzielnic; |
| --- | --- |

b)

zobowiązanie zapewnienia pełnej oferty opieki zdrowotnej w wielu miejscach: gminy i ośrodki CPAS celowo zdecydowały o utrzymywaniu wielu zakładów szpitalnych oferujących pełną opiekę zdrowotną, aby zapewnić dostępność do opieki wszystkim pacjentom. Rozwiązanie alternatywne polegające na zgromadzeniu łóżek i usług wsparcia w bardziej ograniczonej liczbie miejsc oraz na zmniejszeniu w ten sposób kosztów celowo odrzucono. Wybór taki jest szczególnie istotny dla pacjentów znajdujących się w niekorzystnej sytuacji i dla ich rodzin, biorąc pod uwagę, że szpitale IRIS znajdują się głównie w dzielnicach, w których występuje znaczna liczba ludności znajdującej się w niekorzystnej sytuacji, lub w pobliżu takich dzielnic;

| c) | zobowiązanie zapewniania usług społecznych na rzecz pacjentów i ich rodzin: pracownicy socjalni pomagają pacjentom znajdującym się w niekorzystnej sytuacji oraz ich rodzinom w rozwiązywaniu trudności administracyjnych, finansowych, dotyczących relacji międzyludzkich oraz społecznych. Ponadto ustanawiają oni wcześniejsze relacje społeczne w celu ułatwienia interwencji finansowej ośrodka CPAS. Chociaż wszystkie publiczne i prywatne szpitale mają obowiązek zatrudniania pracowników socjalnych w przypadku niektórych usług szpitalnych (np. w przypadku geriatrii i psychiatrii), władze belgijskie zapewniają, że szpitale IRIS mają dodatkowe specjalne zadanie polegające na świadczeniu usług społecznych w o wiele większym zakresie, które niesie ze sobą o wiele wyższe koszty będące przedmiotem rekompensaty zgodnie z ustawą LCH. |
| --- | --- |

c)

zobowiązanie zapewniania usług społecznych na rzecz pacjentów i ich rodzin: pracownicy socjalni pomagają pacjentom znajdującym się w niekorzystnej sytuacji oraz ich rodzinom w rozwiązywaniu trudności administracyjnych, finansowych, dotyczących relacji międzyludzkich oraz społecznych. Ponadto ustanawiają oni wcześniejsze relacje społeczne w celu ułatwienia interwencji finansowej ośrodka CPAS. Chociaż wszystkie publiczne i prywatne szpitale mają obowiązek zatrudniania pracowników socjalnych w przypadku niektórych usług szpitalnych (np. w przypadku geriatrii i psychiatrii), władze belgijskie zapewniają, że szpitale IRIS mają dodatkowe specjalne zadanie polegające na świadczeniu usług społecznych w o wiele większym zakresie, które niesie ze sobą o wiele wyższe koszty będące przedmiotem rekompensaty zgodnie z ustawą LCH.

| (66) | Uwzględniając wątpliwości wyrażone przez Sąd (119), Komisja wezwała władze belgijskie, skarżących i wszystkie inne zainteresowane strony do przekazania wszystkich istotnych informacji w celu weryfikacji zgodności spornego finansowania publicznego z rynkiem wewnętrznym, szczególnie w odniesieniu do następujących kwestii:






  — | dokładnej definicji rzekomych dodatkowych zadań szpitali IRIS i dokumentów stanowiących akty powierzenia tych zadań (zob. motywy 87–89 decyzji o wszczęciu postępowania), |
| --- | --- | --- |

(66)

Uwzględniając wątpliwości wyrażone przez Sąd (119), Komisja wezwała władze belgijskie, skarżących i wszystkie inne zainteresowane strony do przekazania wszystkich istotnych informacji w celu weryfikacji zgodności spornego finansowania publicznego z rynkiem wewnętrznym, szczególnie w odniesieniu do następujących kwestii:

119

—

dokładnej definicji rzekomych dodatkowych zadań szpitali IRIS i dokumentów stanowiących akty powierzenia tych zadań (zob. motywy 87–89 decyzji o wszczęciu postępowania),

| — | podstawy prawnej mającej zastosowanie do wyrównania deficytów szpitali IRIS (które spowodowane są kosztami wykonywania każdego rzekomego dodatkowego zadania) (zob. motyw 91 decyzji o wszczęciu postępowania), |
| --- | --- |

—

podstawy prawnej mającej zastosowanie do wyrównania deficytów szpitali IRIS (które spowodowane są kosztami wykonywania każdego rzekomego dodatkowego zadania) (zob. motyw 91 decyzji o wszczęciu postępowania),

| — | tego, czy istnieją (wystarczające) środki służące uniknięciu jakiejkolwiek nadwyżki rekompensaty z tytułu wykonywania rzekomych dodatkowych zadań, w szczególności poprzez mechanizm wyrównania deficytów w połączeniu ze zwrotnymi zaliczkami (w stosownych przypadkach) oraz czy szpitale IRIS są prawnie zobowiązane do zwrotu wszystkich zaliczek, które otrzymały, w celu uniknięcia jakiejkolwiek nadwyżki rekompensaty (zob. motyw 95 decyzji o wszczęciu postępowania), |
| --- | --- |

—

tego, czy istnieją (wystarczające) środki służące uniknięciu jakiejkolwiek nadwyżki rekompensaty z tytułu wykonywania rzekomych dodatkowych zadań, w szczególności poprzez mechanizm wyrównania deficytów w połączeniu ze zwrotnymi zaliczkami (w stosownych przypadkach) oraz czy szpitale IRIS są prawnie zobowiązane do zwrotu wszystkich zaliczek, które otrzymały, w celu uniknięcia jakiejkolwiek nadwyżki rekompensaty (zob. motyw 95 decyzji o wszczęciu postępowania),

| — | jeżeli płatności subwencji specjalnych w maksymalnej wysokości 10 mln EUR rocznie (zob. motyw 50 powyżej) należy uznać za oddzielną operację w stosunku do wyrównania deficytów szpitali IRIS, tego, czy wdrożono wystarczające środki mające na celu zapewnienie, aby rekompensata nie przekraczała kwoty niezbędnej do pokrycia kosztów poniesionych w ramach wykonywania obowiązków świadczenia usługi publicznej (zob. motyw 96 decyzji o wszczęciu postępowania), |
| --- | --- |

—

jeżeli płatności subwencji specjalnych w maksymalnej wysokości 10 mln EUR rocznie (zob. motyw 50 powyżej) należy uznać za oddzielną operację w stosunku do wyrównania deficytów szpitali IRIS, tego, czy wdrożono wystarczające środki mające na celu zapewnienie, aby rekompensata nie przekraczała kwoty niezbędnej do pokrycia kosztów poniesionych w ramach wykonywania obowiązków świadczenia usługi publicznej (zob. motyw 96 decyzji o wszczęciu postępowania),

| — | tego, czy szpitalom IRIS przyznano faktycznie jakąkolwiek nadwyżkę rekompensaty od momentu, w którym zaczęły one prowadzić działalność jako niezależne podmioty prawne (zob. motyw 97 decyzji o wszczęciu postępowania), |
| --- | --- |

—

tego, czy szpitalom IRIS przyznano faktycznie jakąkolwiek nadwyżkę rekompensaty od momentu, w którym zaczęły one prowadzić działalność jako niezależne podmioty prawne (zob. motyw 97 decyzji o wszczęciu postępowania),

| — | wszystkich przydatnych argumentów, którym towarzyszą określone i szczegółowe dokumenty wyjaśniające czy, dlaczego i w jakim zakresie środki publicznego finansowania szpitali IRIS wchodzą w zakres stosowania decyzji w sprawie UOIG z 2012 r. lub zasad ramowych UOIG z 2012 r. (zob. motyw 98 decyzji o wszczęciu postępowania) lub decyzji w sprawie UOIG z 2005 r. (zob. motyw 100 decyzji o wszczęciu postępowania) oraz czy, dlaczego i w jakim zakresie spełnione są kryteria ustanowione w tych decyzjach. |
| --- | --- |

—

wszystkich przydatnych argumentów, którym towarzyszą określone i szczegółowe dokumenty wyjaśniające czy, dlaczego i w jakim zakresie środki publicznego finansowania szpitali IRIS wchodzą w zakres stosowania decyzji w sprawie UOIG z 2012 r. lub zasad ramowych UOIG z 2012 r. (zob. motyw 98 decyzji o wszczęciu postępowania) lub decyzji w sprawie UOIG z 2005 r. (zob. motyw 100 decyzji o wszczęciu postępowania) oraz czy, dlaczego i w jakim zakresie spełnione są kryteria ustanowione w tych decyzjach.

| (67) | Komisja przy okazji przyjęcia decyzji o wszczęciu postępowania starała się uzyskać wyjaśnienia w odniesnieniu do następujących dodatkowych kwestii dotyczących stanu faktycznego:






  — | tego, czy dokonano bezpośredniego transferu jakichkolwiek środków z funduszu FRBRTC (zob. motyw 50 powyżej), w niniejszym przypadku w ramach subwencji specjalnych, na rzecz szpitali IRIS lub czy fundusz FRBRTC i subwencje specjalne stanowią zwykłe mechanizmy finansowania między Regionem Stołecznym Brukseli i brukselskimi gminami (zob. motyw 17 decyzji o wszczęciu postępowania), |
| --- | --- | --- |

(67)

Komisja przy okazji przyjęcia decyzji o wszczęciu postępowania starała się uzyskać wyjaśnienia w odniesnieniu do następujących dodatkowych kwestii dotyczących stanu faktycznego:

—

tego, czy dokonano bezpośredniego transferu jakichkolwiek środków z funduszu FRBRTC (zob. motyw 50 powyżej), w niniejszym przypadku w ramach subwencji specjalnych, na rzecz szpitali IRIS lub czy fundusz FRBRTC i subwencje specjalne stanowią zwykłe mechanizmy finansowania między Regionem Stołecznym Brukseli i brukselskimi gminami (zob. motyw 17 decyzji o wszczęciu postępowania),

| — | dokładnego charakteru obowiązków przewidzianych w art. 60 ust. 6 ustawy o CPAS (zob. motyw 19 powyżej), możliwości zamknięcia publicznego szpitala i różnicy w stosunku do mechanizmu programowania działalności szpitali (zob. motyw 26 decyzji o wszczęciu postępowania), |
| --- | --- |

—

dokładnego charakteru obowiązków przewidzianych w art. 60 ust. 6 ustawy o CPAS (zob. motyw 19 powyżej), możliwości zamknięcia publicznego szpitala i różnicy w stosunku do mechanizmu programowania działalności szpitali (zob. motyw 26 decyzji o wszczęciu postępowania),

| — | tego, czy dodatkowe usługi społeczne świadczone przez szpitale IRIS mają charakter gospodarczy (zob. motyw 48 decyzji o wszczęciu postępowania), |
| --- | --- |

—

tego, czy dodatkowe usługi społeczne świadczone przez szpitale IRIS mają charakter gospodarczy (zob. motyw 48 decyzji o wszczęciu postępowania),

| — | tego, czy dalsze przekazanie subwencji specjalnych (ze strony Regionu Stołecznego Brukseli na rzecz gmin) przez gminy na rzecz szpitali IRIS można uznać za oddzielną operację w stosunku do mechanizmu pokrycia deficytu (zob. motyw 92 decyzji o wszczęciu postępowania) oraz w stosownych przypadkach jaka jest mająca zastosowanie podstawa prawna, w której ustanowiono szczegółowe zasady tej operacji, |
| --- | --- |

—

tego, czy dalsze przekazanie subwencji specjalnych (ze strony Regionu Stołecznego Brukseli na rzecz gmin) przez gminy na rzecz szpitali IRIS można uznać za oddzielną operację w stosunku do mechanizmu pokrycia deficytu (zob. motyw 92 decyzji o wszczęciu postępowania) oraz w stosownych przypadkach jaka jest mająca zastosowanie podstawa prawna, w której ustanowiono szczegółowe zasady tej operacji,

| — | tego, czy istnieje mechanizm zaliczkowy, jaka jest podstawa prawna tego mechanizmu i w jaki sposób dokonywane są płatności (w stosownych przypadkach) oraz czy zaliczki te uznaje się za oddzielne środki pomocy w stosunku do mechanizmu pokrycia deficytu, a także jaki dokładnie jest sposób ewentualnego finansowania tych zaliczek (w stosownych przypadkach) przez fundusz FRBRTC (zob. motyw 93 decyzji o wszczęciu postępowania), |
| --- | --- |

—

tego, czy istnieje mechanizm zaliczkowy, jaka jest podstawa prawna tego mechanizmu i w jaki sposób dokonywane są płatności (w stosownych przypadkach) oraz czy zaliczki te uznaje się za oddzielne środki pomocy w stosunku do mechanizmu pokrycia deficytu, a także jaki dokładnie jest sposób ewentualnego finansowania tych zaliczek (w stosownych przypadkach) przez fundusz FRBRTC (zob. motyw 93 decyzji o wszczęciu postępowania),

| — | dalszych wyjaśnień dotyczących pojęcia ciągłości i rentowności (tzn. długoterminowej ciągłości i rentowności publicznych szpitali, zob. również motyw 91 poniżej), ich podstawy prawnej (w szczególności na poziomie IRIS i szpitali IRIS), ich konsekwencji i sposobu, w jaki ciągłość i rentowność uzasadniają stosowanie mechanizmu wyrównania deficytów, z którego korzystają szpitale (zob. motywy 102 i 103 decyzji o wszczęciu postępowania), |
| --- | --- |

—

dalszych wyjaśnień dotyczących pojęcia ciągłości i rentowności (tzn. długoterminowej ciągłości i rentowności publicznych szpitali, zob. również motyw 91 poniżej), ich podstawy prawnej (w szczególności na poziomie IRIS i szpitali IRIS), ich konsekwencji i sposobu, w jaki ciągłość i rentowność uzasadniają stosowanie mechanizmu wyrównania deficytów, z którego korzystają szpitale (zob. motywy 102 i 103 decyzji o wszczęciu postępowania),

| — | tego, czy istnieją inne powody niż powody wyraźnie wskazane w decyzji o wszczęciu postępowania (mianowicie istnienie dodatkowych zadań wchodzących w zakres UOIG oraz ciągłość i rentowność publicznych szpitali), które mogą uzasadniać dodatkowe finansowanie szpitali IRIS (zob. motyw 103 decyzji o wszczęciu postępowania). |
| --- | --- |

—

tego, czy istnieją inne powody niż powody wyraźnie wskazane w decyzji o wszczęciu postępowania (mianowicie istnienie dodatkowych zadań wchodzących w zakres UOIG oraz ciągłość i rentowność publicznych szpitali), które mogą uzasadniać dodatkowe finansowanie szpitali IRIS (zob. motyw 103 decyzji o wszczęciu postępowania).

5.   UWAGI ZAINTERESOWANYCH STRON

UWAGI ZAINTERESOWANYCH STRON

| (68) | Komisja otrzymała uwagi od czterech zainteresowanych stron (CBI, ABISP, Zorgnet Vlaanderen i UNCPSY), które to uwagi streszczono poniżej. |
| --- | --- |

(68)

Komisja otrzymała uwagi od czterech zainteresowanych stron (CBI, ABISP, Zorgnet Vlaanderen i UNCPSY), które to uwagi streszczono poniżej.

5.1.   CBI

CBI

| (69) | W odpowiedzi na decyzję o wszczęciu postępowania CBI, skarżący, zauważa, że jego zdaniem decyzja ta nie zawiera żadnego nowego elementu czy argumentu ani żadnego nowego wyjaśnienia, które pozwalałyby ustalić istnienie specjalnego zadania powierzonego szpitalom IRIS, lub które dotyczą mechanizmów rekompensaty za wykonywanie tego rzekomego zadania lub kontroli, które by w tym celu ustanowiono. Skarżący odnosi się głównie do argumentów przedstawionych w jego wcześniejszych uwagach. |
| --- | --- |

(69)

W odpowiedzi na decyzję o wszczęciu postępowania CBI, skarżący, zauważa, że jego zdaniem decyzja ta nie zawiera żadnego nowego elementu czy argumentu ani żadnego nowego wyjaśnienia, które pozwalałyby ustalić istnienie specjalnego zadania powierzonego szpitalom IRIS, lub które dotyczą mechanizmów rekompensaty za wykonywanie tego rzekomego zadania lub kontroli, które by w tym celu ustanowiono. Skarżący odnosi się głównie do argumentów przedstawionych w jego wcześniejszych uwagach.

| (70) | CBI potwierdza swoje stanowisko, zgodnie z którym: 1) szpitale IRIS nie mają za zadanie świadczenia specjalnych UOIG oprócz zadań nałożonych na wszystkie belgijskie szpitale (publiczne lub prywatne); oraz 2) nawet jeżeli Komisja stwierdzi, że istnieją dodatkowe zadania tego typu, nie są one zdefiniowane w wystarczająco jasny sposób, by odpowiadały wymogom unijnego prawodawstwa w tym zakresie. CBI zwraca również uwagę, że w proponowanym programie politycznym nowego rządu Brukseli (opublikowanym w lipcu 2014 r.) przewiduje się „zmianę ordonansu z dnia 13 lutego 2003 r. w celu określenia zadań leżących w interesie gminy, które uzasadniają przyznanie subwencji specjalnych na rzecz gmin”. Skarżący uważają, że wyrażenie to wskazuje, że nie istnieje obecnie żadne zadanie tego typu, lecz zostanie ono określone w przyszłości. |
| --- | --- |

(70)

CBI potwierdza swoje stanowisko, zgodnie z którym: 1) szpitale IRIS nie mają za zadanie świadczenia specjalnych UOIG oprócz zadań nałożonych na wszystkie belgijskie szpitale (publiczne lub prywatne); oraz 2) nawet jeżeli Komisja stwierdzi, że istnieją dodatkowe zadania tego typu, nie są one zdefiniowane w wystarczająco jasny sposób, by odpowiadały wymogom unijnego prawodawstwa w tym zakresie. CBI zwraca również uwagę, że w proponowanym programie politycznym nowego rządu Brukseli (opublikowanym w lipcu 2014 r.) przewiduje się „zmianę ordonansu z dnia 13 lutego 2003 r. w celu określenia zadań leżących w interesie gminy, które uzasadniają przyznanie subwencji specjalnych na rzecz gmin”. Skarżący uważają, że wyrażenie to wskazuje, że nie istnieje obecnie żadne zadanie tego typu, lecz zostanie ono określone w przyszłości.

| (71) | W odniesieniu do wymogów art. 60 ust. 6 ustawy o CPAS CBI uważa, że w zakresie definiowania dodatkowych lub specjalnych UOIG nie wnoszą one do ustawy LCH nic, co miałoby zastosowanie wyłącznie do publicznych szpitali takich jak szpitale IRIS. Skarżący zapewnia również, że dodatkowe zadanie społeczne polega, jak się wydaje, wyłącznie na zapewnieniu większej liczby usług społecznych niż w przypadku innych szpitali, których zadanie określa jako „podstawowe zadanie społeczne (wspólne dla szpitali publicznych i prywatnych)”. CBI uważa, że nie jest to wystarczająca przyczyna, aby uznać, że szpitale IRIS wykonują dodatkowe zadanie społeczne. Dodatkowo w odniesieniu do kwestii stwierdzenia czy usługi te mają charakter gospodarczy CBI zapewnia, że sam fakt, że świadczenie tych usług jest bezpłatne, nie świadczy o tym, że nie mają one charakteru gospodarczego. Ponadto CBI uważa, że dodatkowe usługi społeczne są nierozłącznie związane z rozległą usługą opieki zdrowotnej, która bez wątpienia ma nieodłączny charakter gospodarczy, czego nigdy nie podano w wątpliwość. |
| --- | --- |

(71)

W odniesieniu do wymogów art. 60 ust. 6 ustawy o CPAS CBI uważa, że w zakresie definiowania dodatkowych lub specjalnych UOIG nie wnoszą one do ustawy LCH nic, co miałoby zastosowanie wyłącznie do publicznych szpitali takich jak szpitale IRIS. Skarżący zapewnia również, że dodatkowe zadanie społeczne polega, jak się wydaje, wyłącznie na zapewnieniu większej liczby usług społecznych niż w przypadku innych szpitali, których zadanie określa jako „podstawowe zadanie społeczne (wspólne dla szpitali publicznych i prywatnych)”. CBI uważa, że nie jest to wystarczająca przyczyna, aby uznać, że szpitale IRIS wykonują dodatkowe zadanie społeczne. Dodatkowo w odniesieniu do kwestii stwierdzenia czy usługi te mają charakter gospodarczy CBI zapewnia, że sam fakt, że świadczenie tych usług jest bezpłatne, nie świadczy o tym, że nie mają one charakteru gospodarczego. Ponadto CBI uważa, że dodatkowe usługi społeczne są nierozłącznie związane z rozległą usługą opieki zdrowotnej, która bez wątpienia ma nieodłączny charakter gospodarczy, czego nigdy nie podano w wątpliwość.

| (72) | Zdaniem CBI zadanie zapewnienia powszechnej opieki zdrowotnej ma zastosowanie tak samo do szpitali prywatnych jak i do szpitali publicznych. Według niego nie powinno być żadnej różnicy między szpitalami publicznymi i prywatnymi, jeżeli chodzi o leczenie „pacjentów socjalnych”, zarówno w nagłym przypadku, jak i w ramach kontynuacji leczenia w następstwie nagłego przypadku. W tym kontekście CBI odnosi się do wyroku sądu pierwszej instancji w Brukseli (Tribunal de première instance de Bruxelles) (120) dotyczącego pomocy medycznej w nagłych przypadkach (121) udzielanej cudzoziemcom przebywającym w Belgii nielegalnie (zwanym dalej „migranci nieposiadający dokumentów”), w którym wykazano, że w tym kontekście pomocy mogą udzielić zarówno szpitale publiczne, jak i prywatne. CBI dodaje, że zgodnie z publikacją (122) Mutualités Chrétiennes z 2004 r. (123), szpitale prywatne obsługują ponad 60 % „pacjentów socjalnych” w Regionie Stołecznym Brukseli. Skarżący uważa również, że ustawa o CPAS, plany strategiczne IRIS i umowy związane z „miejscem zamieszkania do celów świadczeń społecznych” (124) nie nakładają żadnego dodatkowego zadania. |
| --- | --- |

(72)

Zdaniem CBI zadanie zapewnienia powszechnej opieki zdrowotnej ma zastosowanie tak samo do szpitali prywatnych jak i do szpitali publicznych. Według niego nie powinno być żadnej różnicy między szpitalami publicznymi i prywatnymi, jeżeli chodzi o leczenie „pacjentów socjalnych”, zarówno w nagłym przypadku, jak i w ramach kontynuacji leczenia w następstwie nagłego przypadku. W tym kontekście CBI odnosi się do wyroku sądu pierwszej instancji w Brukseli (Tribunal de première instance de Bruxelles) (120) dotyczącego pomocy medycznej w nagłych przypadkach (121) udzielanej cudzoziemcom przebywającym w Belgii nielegalnie (zwanym dalej „migranci nieposiadający dokumentów”), w którym wykazano, że w tym kontekście pomocy mogą udzielić zarówno szpitale publiczne, jak i prywatne. CBI dodaje, że zgodnie z publikacją (122) Mutualités Chrétiennes z 2004 r. (123), szpitale prywatne obsługują ponad 60 % „pacjentów socjalnych” w Regionie Stołecznym Brukseli. Skarżący uważa również, że ustawa o CPAS, plany strategiczne IRIS i umowy związane z „miejscem zamieszkania do celów świadczeń społecznych” (124) nie nakładają żadnego dodatkowego zadania.

120

121

122

123

124

| (73) | W odniesieniu do „zadań wykonywanych w wielu miejscach” CBI uważa, że dokładna treść wymogu oferowania leczenia szpitalnego „w wielu miejscach” nie zawsze była wyjaśniona, tak samo jak stopień, w jakim wymóg ten nakłada na szpitale IRIS dodatkowe koszty. W odniesieniu do dodatkowego zadania społecznego CBI jest zdania, że art. 57 ustawy o CPAS nie nakłada na szpitale IRIS dodatkowych wymogów oraz że w ustawie nie określono takich wymogów, w każdym razie nie w sposób zrozumiały (nie określono ich także w planach strategicznych IRIS ani w umowach dotyczących „miejsca zamieszkania do celów świadczeń społecznych”). |
| --- | --- |

(73)

W odniesieniu do „zadań wykonywanych w wielu miejscach” CBI uważa, że dokładna treść wymogu oferowania leczenia szpitalnego „w wielu miejscach” nie zawsze była wyjaśniona, tak samo jak stopień, w jakim wymóg ten nakłada na szpitale IRIS dodatkowe koszty. W odniesieniu do dodatkowego zadania społecznego CBI jest zdania, że art. 57 ustawy o CPAS nie nakłada na szpitale IRIS dodatkowych wymogów oraz że w ustawie nie określono takich wymogów, w każdym razie nie w sposób zrozumiały (nie określono ich także w planach strategicznych IRIS ani w umowach dotyczących „miejsca zamieszkania do celów świadczeń społecznych”).

| (74) | W odniesieniu do jasnej definicji parametrów rekompensaty CBI zwraca uwagę, że zdaniem władz belgijskich szpitale IRIS wykonują szczególne zadanie różniące się od zadań wykonywanych przez szpitale prywatne i że nie zdefiniowano takiego specjalnego zadania w ustawie LCH, lecz opiera się ono na innej podstawie prawnej. Zdaniem CBI wyraźnie wykluczone jest, aby w ustawie LCH ujęto definicję parametrów rekompensaty związanych z co najmniej jednym zadaniem w zakresie świadczenia usług publicznych, skoro nie przewidziano w niej takiego zadania. Ponadto CBI zwraca uwagę, że nie istnieje żadne powiązanie między rzekomymi podstawami prawnymi specjalnych zadań, o których mowa, a mechanizmami rekompensaty. Skarżący zauważa, że najwyraźniej nie stosuje się żadnego rozróżnienia między deficytami wynikającymi z kosztów rzekomych specjalnych zadań a deficytami wynikającymi z kosztów podstawowego zadania. Ponadto CBI odnosi się do szeregu opinii belgijskich inspekcji finansów, w których uznano, że nie można przeprowadzić kontroli wykorzystania subwencji specjalnych na podstawie ordonansu z dnia 13 lutego 2003 r., gdyż w ordonansie tym nie sprecyzowano zadań wykonywanych w interesie gmin, za które przyznawane są subwencje. |
| --- | --- |

(74)

W odniesieniu do jasnej definicji parametrów rekompensaty CBI zwraca uwagę, że zdaniem władz belgijskich szpitale IRIS wykonują szczególne zadanie różniące się od zadań wykonywanych przez szpitale prywatne i że nie zdefiniowano takiego specjalnego zadania w ustawie LCH, lecz opiera się ono na innej podstawie prawnej. Zdaniem CBI wyraźnie wykluczone jest, aby w ustawie LCH ujęto definicję parametrów rekompensaty związanych z co najmniej jednym zadaniem w zakresie świadczenia usług publicznych, skoro nie przewidziano w niej takiego zadania. Ponadto CBI zwraca uwagę, że nie istnieje żadne powiązanie między rzekomymi podstawami prawnymi specjalnych zadań, o których mowa, a mechanizmami rekompensaty. Skarżący zauważa, że najwyraźniej nie stosuje się żadnego rozróżnienia między deficytami wynikającymi z kosztów rzekomych specjalnych zadań a deficytami wynikającymi z kosztów podstawowego zadania. Ponadto CBI odnosi się do szeregu opinii belgijskich inspekcji finansów, w których uznano, że nie można przeprowadzić kontroli wykorzystania subwencji specjalnych na podstawie ordonansu z dnia 13 lutego 2003 r., gdyż w ordonansie tym nie sprecyzowano zadań wykonywanych w interesie gmin, za które przyznawane są subwencje.

| (75) | CBI powtarza również sformułowane wcześniej zapewnienia, zgodnie z którymi nie podejmuje się żadnych środków w celu uniknięcia nadwyżki rekompensaty. Dodaje on, że z uwagi na brak dokładnej definicji specjalnych zadań wykonywanych przez szpitale IRIS nie jest możliwe określenie które działania powinny podlegać rekompensacie. Zdaniem CBI nie jest zatem możliwa weryfikacja istnienia mechanizmu kontroli pozwalającego na uniknięcie nadwyżki rekompensaty. |
| --- | --- |

(75)

CBI powtarza również sformułowane wcześniej zapewnienia, zgodnie z którymi nie podejmuje się żadnych środków w celu uniknięcia nadwyżki rekompensaty. Dodaje on, że z uwagi na brak dokładnej definicji specjalnych zadań wykonywanych przez szpitale IRIS nie jest możliwe określenie które działania powinny podlegać rekompensacie. Zdaniem CBI nie jest zatem możliwa weryfikacja istnienia mechanizmu kontroli pozwalającego na uniknięcie nadwyżki rekompensaty.

| (76) | Ponadto CBI zwraca uwagę, że nawet jeżeli w umowie o współpracy z dnia 19 maja 1994 r. jest mowa o ciągłości i rentowności publicznych szpitali, w dokumencie tym nie zdefiniowano zadania tego typu i nie stanowi on aktu powierzenia. W szczególności CBI uważa, że w umowie tej nic nie wskazuje na to, aby miasto lub gmina miały obowiązek posiadania na swoim terytorium publicznego szpitala, oraz że nie ustanowiono w niej żadnej zasady dotyczącej programowania usług szpitalnych w Belgii, która wymagałaby prowadzenia usługi w publicznych szpitalach. |
| --- | --- |

(76)

Ponadto CBI zwraca uwagę, że nawet jeżeli w umowie o współpracy z dnia 19 maja 1994 r. jest mowa o ciągłości i rentowności publicznych szpitali, w dokumencie tym nie zdefiniowano zadania tego typu i nie stanowi on aktu powierzenia. W szczególności CBI uważa, że w umowie tej nic nie wskazuje na to, aby miasto lub gmina miały obowiązek posiadania na swoim terytorium publicznego szpitala, oraz że nie ustanowiono w niej żadnej zasady dotyczącej programowania usług szpitalnych w Belgii, która wymagałaby prowadzenia usługi w publicznych szpitalach.

5.2.   ABISP

ABISP

| (77) | Brukselskie stowarzyszenie prywatnych instytucji opieki (ABISP), jeden z pierwszych skarżących (zob. motyw 1), zauważa w swoich uwagach dotyczących decyzji o wszczęciu postępowania, że wszystkie belgijskie szpitale, niezależnie od ich statusu lub właścicieli, są prawnie zobligowane do wykonywania zadań leżących w interesie ogólnym. ABISP odnosi się w tym kontekście do art. 2 ustawy LCH (125). Ponadto ABISP przypomina, że wycofało swoją skargę. |
| --- | --- |

(77)

Brukselskie stowarzyszenie prywatnych instytucji opieki (ABISP), jeden z pierwszych skarżących (zob. motyw 1), zauważa w swoich uwagach dotyczących decyzji o wszczęciu postępowania, że wszystkie belgijskie szpitale, niezależnie od ich statusu lub właścicieli, są prawnie zobligowane do wykonywania zadań leżących w interesie ogólnym. ABISP odnosi się w tym kontekście do art. 2 ustawy LCH (125). Ponadto ABISP przypomina, że wycofało swoją skargę.

125

5.3.   Zorgnet Vlaanderen

Zorgnet Vlaanderen

| (78) | Zorgnet Vlaanderen reprezentuje ponad 500 flamandzkich usługodawców w zakresie opieki (takich jak szpitale ogólne, zakłady opieki psychiatrycznej i domy spokojnej starości). W swoich uwagach dotyczących decyzji o wszczęciu postępowania Zorgnet Vlaanderen podkreśla, że wszystkie belgijskie szpitale, zarówno publiczne, jak i prywatne, podlegają takim samym obowiązkom świadczenia usługi publicznej w ramach ustawy LCH. Zauważa ono ponadto, że w ustawie LCH nie zdefiniowano warunków dotyczących formy prawnej (podmiot publiczny czy prywatny), która jest konieczna, aby zakład został uznany za szpital. Co więcej, Zorgnet Vlaanderen zauważa, że w definicji obowiązków świadczenia usługi publicznej szpitali nie odniesiono się do specyfiki regionalnej. Ponadto twierdzi ono, że szpitale we Flandrii i w Regionie Stołecznym Brukseli nie wypełniają innego zadania społecznego. |
| --- | --- |

(78)

Zorgnet Vlaanderen reprezentuje ponad 500 flamandzkich usługodawców w zakresie opieki (takich jak szpitale ogólne, zakłady opieki psychiatrycznej i domy spokojnej starości). W swoich uwagach dotyczących decyzji o wszczęciu postępowania Zorgnet Vlaanderen podkreśla, że wszystkie belgijskie szpitale, zarówno publiczne, jak i prywatne, podlegają takim samym obowiązkom świadczenia usługi publicznej w ramach ustawy LCH. Zauważa ono ponadto, że w ustawie LCH nie zdefiniowano warunków dotyczących formy prawnej (podmiot publiczny czy prywatny), która jest konieczna, aby zakład został uznany za szpital. Co więcej, Zorgnet Vlaanderen zauważa, że w definicji obowiązków świadczenia usługi publicznej szpitali nie odniesiono się do specyfiki regionalnej. Ponadto twierdzi ono, że szpitale we Flandrii i w Regionie Stołecznym Brukseli nie wypełniają innego zadania społecznego.

Zorgnet Vlaanderen

Zorgnet Vlaanderen

Zorgnet Vlaanderen

5.4.   UNCPSY

UNCPSY

| (79) | Krajowa unia prywatnych klinik psychiatrii (fr. Union nationale des cliniques psychiatriques privées, UNCPSY) jest federacją prywatnych klinik psychiatrii we Francji. W swoich uwagach dotyczących decyzji o wszczęciu postępowania UNCPSY twierdzi, że aby można było stwierdzić, czy publiczne finansowanie nie wykracza poza koszty netto usług publicznych, przedmiotowe koszty netto nie mogą być nieograniczone. Ponadto w ocenie tej należy jej zdaniem uwzględnić jakość zarządzania usługodawcy. W tym kontekście UNCPSY jest zdania, że Komisja powinna porównać szpitale publiczne ze szpitalami prywatnymi w celu określenia, czy pomoc jest proporcjonalna w rozumieniu art. 106 ust. 2 TFUE. |
| --- | --- |

(79)

Krajowa unia prywatnych klinik psychiatrii (fr. Union nationale des cliniques psychiatriques privées, UNCPSY) jest federacją prywatnych klinik psychiatrii we Francji. W swoich uwagach dotyczących decyzji o wszczęciu postępowania UNCPSY twierdzi, że aby można było stwierdzić, czy publiczne finansowanie nie wykracza poza koszty netto usług publicznych, przedmiotowe koszty netto nie mogą być nieograniczone. Ponadto w ocenie tej należy jej zdaniem uwzględnić jakość zarządzania usługodawcy. W tym kontekście UNCPSY jest zdania, że Komisja powinna porównać szpitale publiczne ze szpitalami prywatnymi w celu określenia, czy pomoc jest proporcjonalna w rozumieniu art. 106 ust. 2 TFUE.

| (80) | W związku z tym Komisja zauważa, że uwagi UNCPSY są sprzeczne z wnioskiem sformułowanym przez Sąd w pkt 300 w wyroku z dnia 7 listopada 2012 r. (T-137/10), zgodnie z którym efektywność gospodarcza przedsiębiorstwa w dostarczaniu UOIG nie wchodzi w zakres oceny zgodności finansowania publicznego otrzymywanego przez przedsiębiorstwo w świetle zasad pomocy państwa zgodnie z art. 106 ust. 2 TFUE (zob. w tym względzie motyw 63). |
| --- | --- |

(80)

W związku z tym Komisja zauważa, że uwagi UNCPSY są sprzeczne z wnioskiem sformułowanym przez Sąd w pkt 300 w wyroku z dnia 7 listopada 2012 r. (T-137/10), zgodnie z którym efektywność gospodarcza przedsiębiorstwa w dostarczaniu UOIG nie wchodzi w zakres oceny zgodności finansowania publicznego otrzymywanego przez przedsiębiorstwo w świetle zasad pomocy państwa zgodnie z art. 106 ust. 2 TFUE (zob. w tym względzie motyw 63).

6.   UWAGI KRÓLESTWA BELGII

UWAGI KRÓLESTWA BELGII

6.1.   Uwagi Belgii dotyczące decyzji o wszczęciu postępowania

Uwagi Belgii dotyczące decyzji o wszczęciu postępowania

| (81) | W swojej odpowiedzi dotyczącej decyzji Komisji z dnia 1 października 2014 r., w szczególności jej motywu 17, władze belgijskie zauważają, że interwencje finansowe Regionu Stołecznego Brukseli (tzn. subwencje specjalne w maksymalnej wysokości 10 mln EUR rocznie) i funduszu FRBRTC stanowią transfery finansowe przyznawane wyłącznie gminom, nie zaś szpitalom IRIS. W związku z tym władze belgijskie uważają, że chodzi o przekazy finansowe między organami publicznymi, które nie wchodzą w zakres art. 107 ust. 1 TFUE. Zdaniem władz belgijskich ani Region Stołeczny Brukseli, ani fundusz FRBRTC nie przyznały pomocy szpitalom IRIS. Uważają one, że przekazów tych dokonano w ramach kompetencji Regionu w zakresie ogólnego finansowania gmin, co pozwala tym gminom na wypełnianie ich zadań wykonywanych w interesie ogólnym, a szczególnie zadań ośrodków CPAS. W tym kontekście odniesienia skarżących do opinii inspekcji finansów dotyczą wyłącznie Regionu Stołecznego Brukseli i gmin, nie zaś szpitali IRIS. Ponadto władze belgijskie twierdzą, że na mocy specjalnej ustawy z dnia 8 sierpnia 1980 r. w sprawie zmian instytucjonalnych i zdaniem belgijskiej Rady Stanu (126) Region Stołeczny Brukseli może finansować wyłącznie gminy, nie szpitale IRIS, gdyż finansowanie specjalnych zadań szpitalnych nie wchodzi w zakres kompetencji Regionu. |
| --- | --- |

(81)

W swojej odpowiedzi dotyczącej decyzji Komisji z dnia 1 października 2014 r., w szczególności jej motywu 17, władze belgijskie zauważają, że interwencje finansowe Regionu Stołecznego Brukseli (tzn. subwencje specjalne w maksymalnej wysokości 10 mln EUR rocznie) i funduszu FRBRTC stanowią transfery finansowe przyznawane wyłącznie gminom, nie zaś szpitalom IRIS. W związku z tym władze belgijskie uważają, że chodzi o przekazy finansowe między organami publicznymi, które nie wchodzą w zakres art. 107 ust. 1 TFUE. Zdaniem władz belgijskich ani Region Stołeczny Brukseli, ani fundusz FRBRTC nie przyznały pomocy szpitalom IRIS. Uważają one, że przekazów tych dokonano w ramach kompetencji Regionu w zakresie ogólnego finansowania gmin, co pozwala tym gminom na wypełnianie ich zadań wykonywanych w interesie ogólnym, a szczególnie zadań ośrodków CPAS. W tym kontekście odniesienia skarżących do opinii inspekcji finansów dotyczą wyłącznie Regionu Stołecznego Brukseli i gmin, nie zaś szpitali IRIS. Ponadto władze belgijskie twierdzą, że na mocy specjalnej ustawy z dnia 8 sierpnia 1980 r. w sprawie zmian instytucjonalnych i zdaniem belgijskiej Rady Stanu (126) Region Stołeczny Brukseli może finansować wyłącznie gminy, nie szpitale IRIS, gdyż finansowanie specjalnych zadań szpitalnych nie wchodzi w zakres kompetencji Regionu.

126

| (82) | W odniesieniu do wątpliwości wyrażonych w motywie 26 decyzji o wszczęciu postępowania władze belgijskie wyjaśniają różnicę między wymogami wynikającymi z art. 60 ust. 6 ustawy o CPAS z jednej strony, a możliwościami zamknięcia publicznego szpitala przy pomocy mechanizmu programowania działalności szpitali z drugiej strony. Ich zdaniem w art. 60 ust. 6 ustawy o CPAS (127) ustanowiono warunki, których należy przestrzegać, aby pozwolić ośrodkowi CPAS na finansowanie szpitala. Ośrodek CPAS musi przede wszystkim przeanalizować, czy dany szpital jest rzeczywiście niezbędny, uwzględniając potrzeby regionu, a w szczególności potrzeby medyczne i społeczne, oraz obecność podobnej infrastruktury. Władze belgijskie podkreślają również, że mechanizm programowania działalności szpitali polega na określeniu przez rząd federalny maksymalnej liczby łóżek szpitalnych w regionie. Rząd federalny opiera swoją decyzję wyłącznie na wyszczególnionych potrzebach w zakresie leczenia szpitalnego, nie uwzględniając poziomu potrzeb społecznych w każdym regionie (128). Władze belgijskie wyjaśniają, że w przypadku Regionu Stołecznego Brukseli maksymalną liczbę łóżek szpitalnych określa się dla całego Regionu, a nie indywidualnie dla każdej z 19 gmin. Każdy z 19 ośrodków CPAS w Regionie Stołecznym Brukseli decyduje natomiast samodzielnie o utworzeniu lub nieutworzeniu na terenie swojej gminy szpitala w zależności od potrzeb lokalnych. |
| --- | --- |

(82)

W odniesieniu do wątpliwości wyrażonych w motywie 26 decyzji o wszczęciu postępowania władze belgijskie wyjaśniają różnicę między wymogami wynikającymi z art. 60 ust. 6 ustawy o CPAS z jednej strony, a możliwościami zamknięcia publicznego szpitala przy pomocy mechanizmu programowania działalności szpitali z drugiej strony. Ich zdaniem w art. 60 ust. 6 ustawy o CPAS (127) ustanowiono warunki, których należy przestrzegać, aby pozwolić ośrodkowi CPAS na finansowanie szpitala. Ośrodek CPAS musi przede wszystkim przeanalizować, czy dany szpital jest rzeczywiście niezbędny, uwzględniając potrzeby regionu, a w szczególności potrzeby medyczne i społeczne, oraz obecność podobnej infrastruktury. Władze belgijskie podkreślają również, że mechanizm programowania działalności szpitali polega na określeniu przez rząd federalny maksymalnej liczby łóżek szpitalnych w regionie. Rząd federalny opiera swoją decyzję wyłącznie na wyszczególnionych potrzebach w zakresie leczenia szpitalnego, nie uwzględniając poziomu potrzeb społecznych w każdym regionie (128). Władze belgijskie wyjaśniają, że w przypadku Regionu Stołecznego Brukseli maksymalną liczbę łóżek szpitalnych określa się dla całego Regionu, a nie indywidualnie dla każdej z 19 gmin. Każdy z 19 ośrodków CPAS w Regionie Stołecznym Brukseli decyduje natomiast samodzielnie o utworzeniu lub nieutworzeniu na terenie swojej gminy szpitala w zależności od potrzeb lokalnych.

127

128

| (83) | Władze belgijskie wyjaśniły również, że ustawa LCH lub ustawa o CPAS nie regulują formalnie lub szczegółowo zamykania szpitala publicznego lub przekazywania go partnerowi z sektora prywatnego (129). Według władz belgijskich w orzecznictwie belgijskiej Rady Stanu wyjaśniono jednak zasady i warunki zamykania lub przekazywania placówek stworzonych przez ośrodek CPAS. W wyroku nr 113.428 z dnia 9 grudnia 2002 r. Rada Stanu nakazała stwierdzenie nieważności przekazania podmiotowi prywatnemu domu rekonwalescencji należącego do ośrodka CPAS. Orzekła w szczególności, że przed podjęciem decyzji o zamknięciu lub przekazaniu placówki należy również ocenić konieczność świadczenia usług medyczno-społecznych. W ocenie tej trzeba należycie uwzględnić ocenę przeprowadzoną podczas tworzenia placówki oraz wszystkie zmiany, które miały miejsce od czasu decyzji o stworzeniu placówki. Ponadto władze belgijskie zauważają, że ocena ta nie może opierać się wyłącznie na sytuacji finansowej placówki ani na kosztach ponoszonych na jej utrzymanie. Na tej podstawie władze belgijskie stwierdzają, że ośrodek CPAS nie może zamknąć swojego szpitala bez wcześniejszego ustalenia, że potrzeby medyczne i społeczne, dla których stworzono szpital, już nie istnieją. |
| --- | --- |

(83)

Władze belgijskie wyjaśniły również, że ustawa LCH lub ustawa o CPAS nie regulują formalnie lub szczegółowo zamykania szpitala publicznego lub przekazywania go partnerowi z sektora prywatnego (129). Według władz belgijskich w orzecznictwie belgijskiej Rady Stanu wyjaśniono jednak zasady i warunki zamykania lub przekazywania placówek stworzonych przez ośrodek CPAS. W wyroku nr 113.428 z dnia 9 grudnia 2002 r. Rada Stanu nakazała stwierdzenie nieważności przekazania podmiotowi prywatnemu domu rekonwalescencji należącego do ośrodka CPAS. Orzekła w szczególności, że przed podjęciem decyzji o zamknięciu lub przekazaniu placówki należy również ocenić konieczność świadczenia usług medyczno-społecznych. W ocenie tej trzeba należycie uwzględnić ocenę przeprowadzoną podczas tworzenia placówki oraz wszystkie zmiany, które miały miejsce od czasu decyzji o stworzeniu placówki. Ponadto władze belgijskie zauważają, że ocena ta nie może opierać się wyłącznie na sytuacji finansowej placówki ani na kosztach ponoszonych na jej utrzymanie. Na tej podstawie władze belgijskie stwierdzają, że ośrodek CPAS nie może zamknąć swojego szpitala bez wcześniejszego ustalenia, że potrzeby medyczne i społeczne, dla których stworzono szpital, już nie istnieją.

129

| (84) | Według władz belgijskich stworzenie szpitala publicznego wymaga spełniania jednocześnie obowiązków z art. 60 ust. 6 ustawy o CPAS i programowania działalności szpitali przez władze publiczne, podczas gdy w przypadku szpitali prywatnych istotne jest tylko programowanie. Zgodnie z art. 60 ust. 6 ustawy o CPAS otwarcie nowego szpitala publicznego musi być uzasadnione istnieniem rzeczywistej potrzeby. Ponadto władze belgijskie wyjaśniają, że jeżeli szpital otwiera się przy zdolności usługowej równej liczbie łóżek przewidzianej w programowaniu działalności szpitala, w ramach tego programu nie ma już miejsca dla innego szpitala (publicznego lub prywatnego) na tym obszarze, a w takim przypadku nie ma żadnego innego sposobu zaspokojenia potrzeb ludności. Władze belgijskie zauważają, że jeżeli, na jakimś etapie, ośrodek CPAS chce zamknąć swój szpital publiczny, musi przede wszystkim upewnić się, że szpital ten nie jest już niezbędny w świetle orzecznictwa Rady Stanu. W przeciwieństwie do ośrodka CPAS podmiot prywatny, który podejmuje decyzję o zamknięciu swojego szpitala, nie ma ustawowego obowiązku upewnienia się, czy ludność będzie nadal korzystała z opieki zdrowotnej. Według władz belgijskich szpital prywatny pozostaje otwarty wyłącznie na mocy swojej własnej decyzji, która może ulec zmianie w dowolnym momencie. Jako przykład władze belgijskie przytaczają nagłe zamknięcie prywatnego szpitala Hôpital français w Berchem-Sainte-Agathe (Bruksela) w 2008 r. (130). Podsumowując, władze belgijskie wyjaśniają, że mechanizm programowania działalności szpitali ogranicza w równym stopniu swobodę podmiotów publicznych i prywatnych w zakresie tworzenia szpitala (stworzenie szpitala jest możliwe tylko, jeżeli maksymalna liczba łóżek na pewnym obszarze nie została jeszcze osiągnięta). Według nich obowiązki wynikające z ustawy o CPAS nakładają jednak na ośrodki CPAS dodatkowe ograniczenia dotyczące otwarcia lub zamknięcia szpitala publicznego, podczas gdy szpitale prywatne mogą zostać zamknięte w dowolnym momencie. |
| --- | --- |

(84)

Według władz belgijskich stworzenie szpitala publicznego wymaga spełniania jednocześnie obowiązków z art. 60 ust. 6 ustawy o CPAS i programowania działalności szpitali przez władze publiczne, podczas gdy w przypadku szpitali prywatnych istotne jest tylko programowanie. Zgodnie z art. 60 ust. 6 ustawy o CPAS otwarcie nowego szpitala publicznego musi być uzasadnione istnieniem rzeczywistej potrzeby. Ponadto władze belgijskie wyjaśniają, że jeżeli szpital otwiera się przy zdolności usługowej równej liczbie łóżek przewidzianej w programowaniu działalności szpitala, w ramach tego programu nie ma już miejsca dla innego szpitala (publicznego lub prywatnego) na tym obszarze, a w takim przypadku nie ma żadnego innego sposobu zaspokojenia potrzeb ludności. Władze belgijskie zauważają, że jeżeli, na jakimś etapie, ośrodek CPAS chce zamknąć swój szpital publiczny, musi przede wszystkim upewnić się, że szpital ten nie jest już niezbędny w świetle orzecznictwa Rady Stanu. W przeciwieństwie do ośrodka CPAS podmiot prywatny, który podejmuje decyzję o zamknięciu swojego szpitala, nie ma ustawowego obowiązku upewnienia się, czy ludność będzie nadal korzystała z opieki zdrowotnej. Według władz belgijskich szpital prywatny pozostaje otwarty wyłącznie na mocy swojej własnej decyzji, która może ulec zmianie w dowolnym momencie. Jako przykład władze belgijskie przytaczają nagłe zamknięcie prywatnego szpitala Hôpital français w Berchem-Sainte-Agathe (Bruksela) w 2008 r. (130). Podsumowując, władze belgijskie wyjaśniają, że mechanizm programowania działalności szpitali ogranicza w równym stopniu swobodę podmiotów publicznych i prywatnych w zakresie tworzenia szpitala (stworzenie szpitala jest możliwe tylko, jeżeli maksymalna liczba łóżek na pewnym obszarze nie została jeszcze osiągnięta). Według nich obowiązki wynikające z ustawy o CPAS nakładają jednak na ośrodki CPAS dodatkowe ograniczenia dotyczące otwarcia lub zamknięcia szpitala publicznego, podczas gdy szpitale prywatne mogą zostać zamknięte w dowolnym momencie.

130

| (85) | Jeżeli chodzi o obowiązki, którym podlegają rzekomo jedynie szpitale IRIS (zob. motywy 87 i 89 decyzji o wszczęciu postępowania), władze belgijskie twierdzą, że obowiązki te wynikają bezpośrednio z faktu, iż szpitale IRIS utworzono, aby przyczynić się do świadczenia pomocy społecznej przez ośrodek CPAS (zob. sekcja 2.2). Władze belgijskie uważają, że obowiązki te wynikają z ustawy o CPAS, zgodnie z którą stworzono szpitale IRIS i że nałożono je na szpitale IRIS na mocy ich statutów i planów strategicznych IRIS. Władze belgijskie odnoszą się również do tych dokumentów w celu dokładnego określenia tych obowiązków. Ze względu na potrzebę zachowania zwięzłości i w celu uniknięcia powtórzeń Komisja przytoczy w swojej ocenie wyłącznie istotne fragmenty (zob. sekcja 7.3.4.1). |
| --- | --- |

(85)

Jeżeli chodzi o obowiązki, którym podlegają rzekomo jedynie szpitale IRIS (zob. motywy 87 i 89 decyzji o wszczęciu postępowania), władze belgijskie twierdzą, że obowiązki te wynikają bezpośrednio z faktu, iż szpitale IRIS utworzono, aby przyczynić się do świadczenia pomocy społecznej przez ośrodek CPAS (zob. sekcja 2.2). Władze belgijskie uważają, że obowiązki te wynikają z ustawy o CPAS, zgodnie z którą stworzono szpitale IRIS i że nałożono je na szpitale IRIS na mocy ich statutów i planów strategicznych IRIS. Władze belgijskie odnoszą się również do tych dokumentów w celu dokładnego określenia tych obowiązków. Ze względu na potrzebę zachowania zwięzłości i w celu uniknięcia powtórzeń Komisja przytoczy w swojej ocenie wyłącznie istotne fragmenty (zob. sekcja 7.3.4.1).

| (86) | W decyzji o wszczęciu postępowania (zob. motyw 48) Komisja wyraziła wątpliwości co do charakteru gospodarczego lub pozagospodarczego dodatkowych usług społecznych świadczonych przez szpitale IRIS. W odpowiedzi na decyzję o wszczęciu postępowania władze belgijskie uważają, że te usługi społeczne nie mają charakteru gospodarczego. Twierdzą zasadniczo, że pomoc społeczna świadczona przez brukselskie ośrodki CPAS w formie pomocy materialnej, społecznej, medycznej, medyczno-społecznej i psychologicznej nie wpisuje się w rynek konkurencyjny i że jest tak także w przypadku, gdy szpitale IRIS świadczą część pomocy społecznej (a mianowicie dodatkowe usługi społeczne) na podstawie powierzenia świadczenia usługi. |
| --- | --- |

(86)

W decyzji o wszczęciu postępowania (zob. motyw 48) Komisja wyraziła wątpliwości co do charakteru gospodarczego lub pozagospodarczego dodatkowych usług społecznych świadczonych przez szpitale IRIS. W odpowiedzi na decyzję o wszczęciu postępowania władze belgijskie uważają, że te usługi społeczne nie mają charakteru gospodarczego. Twierdzą zasadniczo, że pomoc społeczna świadczona przez brukselskie ośrodki CPAS w formie pomocy materialnej, społecznej, medycznej, medyczno-społecznej i psychologicznej nie wpisuje się w rynek konkurencyjny i że jest tak także w przypadku, gdy szpitale IRIS świadczą część pomocy społecznej (a mianowicie dodatkowe usługi społeczne) na podstawie powierzenia świadczenia usługi.

| (87) | Jeżeli chodzi o podstawę prawną wyrównania deficytów (zob. motyw 91 decyzji o wszczęciu postępowania), władze belgijskie uważają, że nałożony na gminy obowiązek pokrywania deficytu ich szpitali publicznych przewidziano w art. 46 statutów szpitali IRIS oraz w art. 109 LCH. Wyjaśniają one, że w art. 109 ustawy LCH określono zasadę ogólną mającą zastosowanie do wszystkich belgijskich szpitali publicznych, która określa minimalny obowiązek nałożony na gminy (ponieważ gminy mają obowiązek pokrywać jedynie część deficytu, zob. także motyw 47). Władze belgijskie zauważają również, że art. 46 statutów szpitali IRIS określa konkretny obowiązek mający zastosowanie jedynie do sześciu gmin, które utworzyły szpitale IRIS i które zdecydowały się na interwencję wykraczająca poza minimum okreśłone w art. 109 LCH, pokrywając całość deficytu księgowego szpitali IRIS. |
| --- | --- |

(87)

Jeżeli chodzi o podstawę prawną wyrównania deficytów (zob. motyw 91 decyzji o wszczęciu postępowania), władze belgijskie uważają, że nałożony na gminy obowiązek pokrywania deficytu ich szpitali publicznych przewidziano w art. 46 statutów szpitali IRIS oraz w art. 109 LCH. Wyjaśniają one, że w art. 109 ustawy LCH określono zasadę ogólną mającą zastosowanie do wszystkich belgijskich szpitali publicznych, która określa minimalny obowiązek nałożony na gminy (ponieważ gminy mają obowiązek pokrywać jedynie część deficytu, zob. także motyw 47). Władze belgijskie zauważają również, że art. 46 statutów szpitali IRIS określa konkretny obowiązek mający zastosowanie jedynie do sześciu gmin, które utworzyły szpitale IRIS i które zdecydowały się na interwencję wykraczająca poza minimum okreśłone w art. 109 LCH, pokrywając całość deficytu księgowego szpitali IRIS.

| (88) | W motywie 92 decyzji o wszczęciu postępowania Komisja podniosła kwestię tego, czy dalsze przekazanie subwencji specjalnych (które Region Stołeczny Brukseli przyznaje na rzecz gmin) przez gminy na rzecz szpitali IRIS można uznać za oddzieną operację w stosunku do mechanizmu pokrywania deficytu. W odpowiedzi władze belgijskie twierdzą, że brukselskie gminy wykorzystują subwencje specjalne wyłącznie w celu (częściowego) wypełnienia swojego obowiązku pokrycia deficytów szpitali IRIS. Jak wyjaśniono bardziej szczegółowo poniżej (zob. sekcja 7.3.5), wyrównanie deficytów wypłaca się w kilku etapach, wśród których znajduje się przekazanie subwencji specjalnych przez gminę na rzecz szpitala IRIS, ale wszystkich tych płatności dokonuje się na tej samej podstawie, mianowicie na podstawie nałożonego na gminy obowiązku pokrywania deficytu. |
| --- | --- |

(88)

W motywie 92 decyzji o wszczęciu postępowania Komisja podniosła kwestię tego, czy dalsze przekazanie subwencji specjalnych (które Region Stołeczny Brukseli przyznaje na rzecz gmin) przez gminy na rzecz szpitali IRIS można uznać za oddzieną operację w stosunku do mechanizmu pokrywania deficytu. W odpowiedzi władze belgijskie twierdzą, że brukselskie gminy wykorzystują subwencje specjalne wyłącznie w celu (częściowego) wypełnienia swojego obowiązku pokrycia deficytów szpitali IRIS. Jak wyjaśniono bardziej szczegółowo poniżej (zob. sekcja 7.3.5), wyrównanie deficytów wypłaca się w kilku etapach, wśród których znajduje się przekazanie subwencji specjalnych przez gminę na rzecz szpitala IRIS, ale wszystkich tych płatności dokonuje się na tej samej podstawie, mianowicie na podstawie nałożonego na gminy obowiązku pokrywania deficytu.

| (89) | Komisja wezwała również do przedstawienia wyjaśnień dotyczących rzekomego mechanizmu płatności zaliczkowych (w stosownym przypadku), podstawy prawnej tego mechanizmu i jego sposobu funkcjonowania, różnicy w stosunku do mechanizmu pokrywania deficytu i roli odgrywanej przez fundusz FRBRTC w jego finansowaniu (zob. motyw 93 decyzji o wszczęciu postępowania). Władze belgijskie uważają, że nie istnieje żaden mechanizm płatności zaliczkowych. Ściślej rzecz ujmując, wyjaśniają, że obowiązek pokrycia deficytu szpitali IRIS staje się skuteczny wraz z pojawieniem się deficytu. Według władz belgijskich art. 46 statutów szpitali IRIS odnosi się bowiem do deficytu księgowego, który jest wykazywany w sprawozdaniach finansowych szpitali nie później niż sześć miesięcy po zakończeniu roku obrotowego. Obliczanie deficytu objętego art. 109 LCH przez federalną służbę publiczną ds. zdrowia publicznego trwa natomiast znacznie dłużej (do 10 lat). Władze belgijskie twierdzą jednak, że ponieważ deficyt objęty art. 109 ustawy LCH jest po prostu częścią deficytu księgowego pokrywanego niezwłocznie zgodnie z art. 46 statutów szpitali IRIS, szpitale te nie otrzymują zaliczek, które można uznać za pomoc oddzielną od mechanizmu pokrywania deficytu. Ponadto władze belgijskie powtarzają, że fundusz FRBRTC udzielił gminom finansowania, które pomogło im wywiązać się z obowiązku pokrycia deficytów, który, jak wyjaśniono powyżej, nie stanowi mechanizmu płatności zaliczkowych. |
| --- | --- |

(89)

Komisja wezwała również do przedstawienia wyjaśnień dotyczących rzekomego mechanizmu płatności zaliczkowych (w stosownym przypadku), podstawy prawnej tego mechanizmu i jego sposobu funkcjonowania, różnicy w stosunku do mechanizmu pokrywania deficytu i roli odgrywanej przez fundusz FRBRTC w jego finansowaniu (zob. motyw 93 decyzji o wszczęciu postępowania). Władze belgijskie uważają, że nie istnieje żaden mechanizm płatności zaliczkowych. Ściślej rzecz ujmując, wyjaśniają, że obowiązek pokrycia deficytu szpitali IRIS staje się skuteczny wraz z pojawieniem się deficytu. Według władz belgijskich art. 46 statutów szpitali IRIS odnosi się bowiem do deficytu księgowego, który jest wykazywany w sprawozdaniach finansowych szpitali nie później niż sześć miesięcy po zakończeniu roku obrotowego. Obliczanie deficytu objętego art. 109 LCH przez federalną służbę publiczną ds. zdrowia publicznego trwa natomiast znacznie dłużej (do 10 lat). Władze belgijskie twierdzą jednak, że ponieważ deficyt objęty art. 109 ustawy LCH jest po prostu częścią deficytu księgowego pokrywanego niezwłocznie zgodnie z art. 46 statutów szpitali IRIS, szpitale te nie otrzymują zaliczek, które można uznać za pomoc oddzielną od mechanizmu pokrywania deficytu. Ponadto władze belgijskie powtarzają, że fundusz FRBRTC udzielił gminom finansowania, które pomogło im wywiązać się z obowiązku pokrycia deficytów, który, jak wyjaśniono powyżej, nie stanowi mechanizmu płatności zaliczkowych.

| (90) | Jeżeli chodzi o środki mające na celu uniknięcie nadwyżki rekompensaty i faktyczny brak nadwyżki rekompensaty (zob. motywy 95–97 decyzji o wszczęciu postępowania), władze belgijskie podnoszą przedstawione niżej argumenty. Wyjaśniają przede wszystkim, że decyzje dotyczące wyrównania deficytu podejmuje się co roku, kiedy znany jest już szacunkowy deficyt na dany rok obrotowy, w związku z czym nie istnieje żadne ryzyko nadwyżki rekompensaty. Dodają, że belgijskie ramy prawne (w szczególności ustawa z dnia 14 listopada 1983 r. i ustawa o CPAS) pozwalają gminom upewnić się, że szpitale IRIS prawidłowo wykorzystują pomoc państwa i odzyskać tę pomoc w przypadku niespełnienia warunków lub nadwyżki rekompensaty. Ponadto, w celu wykazania braku nadwyżki rekompensaty, władze belgijskie odnoszą się do różnych tabel przedłożonych Komisji, w których przedstawiono deficyt i interwencje gmin w odniesieniu do każdego z pięciu szpitali IRIS w latach 1996–2014 (zob. także sekcja 7.3.5 odnośnie do tych danych liczbowych). |
| --- | --- |

(90)

Jeżeli chodzi o środki mające na celu uniknięcie nadwyżki rekompensaty i faktyczny brak nadwyżki rekompensaty (zob. motywy 95–97 decyzji o wszczęciu postępowania), władze belgijskie podnoszą przedstawione niżej argumenty. Wyjaśniają przede wszystkim, że decyzje dotyczące wyrównania deficytu podejmuje się co roku, kiedy znany jest już szacunkowy deficyt na dany rok obrotowy, w związku z czym nie istnieje żadne ryzyko nadwyżki rekompensaty. Dodają, że belgijskie ramy prawne (w szczególności ustawa z dnia 14 listopada 1983 r. i ustawa o CPAS) pozwalają gminom upewnić się, że szpitale IRIS prawidłowo wykorzystują pomoc państwa i odzyskać tę pomoc w przypadku niespełnienia warunków lub nadwyżki rekompensaty. Ponadto, w celu wykazania braku nadwyżki rekompensaty, władze belgijskie odnoszą się do różnych tabel przedłożonych Komisji, w których przedstawiono deficyt i interwencje gmin w odniesieniu do każdego z pięciu szpitali IRIS w latach 1996–2014 (zob. także sekcja 7.3.5 odnośnie do tych danych liczbowych).

| (91) | Zgodnie z wezwaniem władze belgijskie udzielają również w swojej odpowiedzi dodatkowych wyjaśnień dotyczących pojęcia „ciągłość i rentowność” (zob. motywy 102–103 decyzji o wszczęciu postępowania). Według nich obowiązek zagwarantowania ciągłości i rentowności szpitali IRIS opiera się bezpośrednio na ustawie o CPAS. Jak wyjaśniono powyżej (zob. sekcja 2.1), każdy ośrodek CPAS może tworzyć placówki odpowiedzialne za świadczenie pomocy społecznej, w tym pomocy medycznej i medyczno-społecznej, jeżeli może wykazać, że działanie to jest konieczne w celu spełnienia faktycznej potrzeby zgodnie z art. 60 ust. 6 ustawy o CPAS. Wyjaśniają one, że w przeszłości sześć z 19 ośrodków CPAS z Regionu Stołecznego Brukseli utworzyło szpitale (nie posiadając odrębnej osobowości prawnej) w celu świadczenia pomocy społecznej i że same zarządzały tymi szpitalami do końca 1995 r. Według nich restrukturyzacja tych szpitali publicznych, która zakończyła się stworzeniem szpitali publicznych IRIS, które stały się niezależne pod względem prawnym od ośrodków CPAS w dniu 1 stycznia 1996 r. (zob. także sekcja 2.2), w żaden sposób nie zmieniła nałożonego na ośrodki CPAS obowiązku świadczenia pomocy społecznej, bezpośrednio bądź za pośrednictwem szpitali IRIS. W tym kontekście władze belgijskie podkreślają, że głównym celem restrukturyzacji i stworzenia sieci IRIS i szpitali IRIS było zagwarantowanie ciągłości świadczenia usług szpitali publicznych w Regionie Stołecznym Brukseli (zob. także motyw 27). Zauważają zatem, że w celu zapewnienia ciągłości i rentowności szpitali IRIS i zagwarantowania tym samym zaspokojenia potrzeb społecznych ludności, gminy i ośrodki CPAS są zobowiązane pokrywać wszelki deficyt tych szpitali na podstawie art. 46 statutów szpitali IRIS. Władze belgijskie stwierdzają ponadto, że dopóki istnieje ta faktyczna potrzeba, zgodnie z orzecznictwem Rady Stanu (zob. motyw 83), władze publiczne nie mogą zamykać szpitali IRIS ani zbywać ich na rzecz właściciela z sektora prywatnego. |
| --- | --- |

(91)

Zgodnie z wezwaniem władze belgijskie udzielają również w swojej odpowiedzi dodatkowych wyjaśnień dotyczących pojęcia „ciągłość i rentowność” (zob. motywy 102–103 decyzji o wszczęciu postępowania). Według nich obowiązek zagwarantowania ciągłości i rentowności szpitali IRIS opiera się bezpośrednio na ustawie o CPAS. Jak wyjaśniono powyżej (zob. sekcja 2.1), każdy ośrodek CPAS może tworzyć placówki odpowiedzialne za świadczenie pomocy społecznej, w tym pomocy medycznej i medyczno-społecznej, jeżeli może wykazać, że działanie to jest konieczne w celu spełnienia faktycznej potrzeby zgodnie z art. 60 ust. 6 ustawy o CPAS. Wyjaśniają one, że w przeszłości sześć z 19 ośrodków CPAS z Regionu Stołecznego Brukseli utworzyło szpitale (nie posiadając odrębnej osobowości prawnej) w celu świadczenia pomocy społecznej i że same zarządzały tymi szpitalami do końca 1995 r. Według nich restrukturyzacja tych szpitali publicznych, która zakończyła się stworzeniem szpitali publicznych IRIS, które stały się niezależne pod względem prawnym od ośrodków CPAS w dniu 1 stycznia 1996 r. (zob. także sekcja 2.2), w żaden sposób nie zmieniła nałożonego na ośrodki CPAS obowiązku świadczenia pomocy społecznej, bezpośrednio bądź za pośrednictwem szpitali IRIS. W tym kontekście władze belgijskie podkreślają, że głównym celem restrukturyzacji i stworzenia sieci IRIS i szpitali IRIS było zagwarantowanie ciągłości świadczenia usług szpitali publicznych w Regionie Stołecznym Brukseli (zob. także motyw 27). Zauważają zatem, że w celu zapewnienia ciągłości i rentowności szpitali IRIS i zagwarantowania tym samym zaspokojenia potrzeb społecznych ludności, gminy i ośrodki CPAS są zobowiązane pokrywać wszelki deficyt tych szpitali na podstawie art. 46 statutów szpitali IRIS. Władze belgijskie stwierdzają ponadto, że dopóki istnieje ta faktyczna potrzeba, zgodnie z orzecznictwem Rady Stanu (zob. motyw 83), władze publiczne nie mogą zamykać szpitali IRIS ani zbywać ich na rzecz właściciela z sektora prywatnego.

| (92) | Ponadto, w motywie 103 decyzji o wszczęciu postępowania, Komisja pyta, czy istnieją inne powody, które mogłyby uzasadniać dodatkowe finansowanie szpitali IRIS. W tym względzie władze belgijskie zauważają, że tworzenie „rentownych” usług, zadań i programów szpitalnych nie jest jedynym celem szpitali IRIS, co byłoby możliwe w przypadku belgijskich szpitali prywatnych. Według władz belgijskich szpitale IRIS muszą natomiast zagwarantować jak najszersze spektrum świadczeń opieki zdrowotnej, w szczególności w celu zagwarantowania każdej osobie, a w szczególności najbardziej potrzebującym członkom społeczeństwa, dostępu do dowolnego leczenia wymaganego w związku z jej stanem chorobowym, nawet jeżeli leczenie to zdecydowanie wykracza poza normy planowania i zatwierdzania mające zastosowanie do wszystkich szpitali zgodnie z ustawą LCH. W tym kontekście władze belgijskie odnoszą się również do pkt 162 wyroku Sądu z dnia 7 listopada 2012 r., zgodnie z którym „wyrównanie deficytów szpitali publicznych może okazać się konieczne z powodów natury zdrowotnej i społecznej w celu zapewnienia ciągłości i zdolności do funkcjonowania systemu szpitalnego”. Władze belgijskie podkreślają również, że status szpitala publicznego wiąże się z pewnymi kosztami, których nie rekompensują w całości federalne środki finansowania. Zauważają, że koszty te obejmują, między innymi, wypłacanie językowej premii kompetencyjnej dwujęzycznym członkom personelu, wyższe składki emerytalno-rentowe i zdrowotne dla pracowników objętych regulaminem pracowniczym (urzędników) i podwyżki narzucone (ale wypłacane jedynie w części) przez Region Stołeczny Brukseli. |
| --- | --- |

(92)

Ponadto, w motywie 103 decyzji o wszczęciu postępowania, Komisja pyta, czy istnieją inne powody, które mogłyby uzasadniać dodatkowe finansowanie szpitali IRIS. W tym względzie władze belgijskie zauważają, że tworzenie „rentownych” usług, zadań i programów szpitalnych nie jest jedynym celem szpitali IRIS, co byłoby możliwe w przypadku belgijskich szpitali prywatnych. Według władz belgijskich szpitale IRIS muszą natomiast zagwarantować jak najszersze spektrum świadczeń opieki zdrowotnej, w szczególności w celu zagwarantowania każdej osobie, a w szczególności najbardziej potrzebującym członkom społeczeństwa, dostępu do dowolnego leczenia wymaganego w związku z jej stanem chorobowym, nawet jeżeli leczenie to zdecydowanie wykracza poza normy planowania i zatwierdzania mające zastosowanie do wszystkich szpitali zgodnie z ustawą LCH. W tym kontekście władze belgijskie odnoszą się również do pkt 162 wyroku Sądu z dnia 7 listopada 2012 r., zgodnie z którym „wyrównanie deficytów szpitali publicznych może okazać się konieczne z powodów natury zdrowotnej i społecznej w celu zapewnienia ciągłości i zdolności do funkcjonowania systemu szpitalnego”. Władze belgijskie podkreślają również, że status szpitala publicznego wiąże się z pewnymi kosztami, których nie rekompensują w całości federalne środki finansowania. Zauważają, że koszty te obejmują, między innymi, wypłacanie językowej premii kompetencyjnej dwujęzycznym członkom personelu, wyższe składki emerytalno-rentowe i zdrowotne dla pracowników objętych regulaminem pracowniczym (urzędników) i podwyżki narzucone (ale wypłacane jedynie w części) przez Region Stołeczny Brukseli.

6.2.   Uwagi Belgii dotyczące uwag osób trzecich

Uwagi Belgii dotyczące uwag osób trzecich

| (93) | Władze belgijskie na początku zaznaczają, że uwagi przedstawione przez CBI, ABISP i Zorgnet Vlaanderen dotyczące decyzji Komisji o wszczęciu postępowania opierają się na tym samym argumencie, a mianowicie że, według tych organizacji, szpitale IRIS nie mają za zadanie świadczenia dodatkowych UOIG w stosunku do UOIG nałożonych na każdy szpital (publiczny lub prywatny) w Belgii. Według nich twierdzenie to opiera się na tej samej podstawie, a mianowicie że ustawa LCH nakłada na szpitale prywatne i publiczne ten sam obowiązek świadczenia usługi publicznej, niezależnie od jakichkolwiek względów regionalnych. Według władz belgijskich interwenienci nie wyjaśniają jednak, w jakim zakresie ustawa o CPAS nie ma zastosowania do szpitali IRIS, podczas gdy, według Belgii, ustawa ta stanowi samą podstawę prawną istnienia szpitali IRIS. Władze belgijskie zauważają, że art. 147 ustawy LCH dopuszcza wyraźnie, że, w przypadku szpitali zarządzanych przez ośrodek CPAS (jak szpitale IRIS (131)), ustawa LCH uzupełnia ustawę o CPAS, co potwierdza, że ustawa LCH nie jest jedyną właściwą podstawą prawną mającą zastosowanie do szpitali zarządzanych przez ośrodek CPAS. |
| --- | --- |

(93)

Władze belgijskie na początku zaznaczają, że uwagi przedstawione przez CBI, ABISP i Zorgnet Vlaanderen dotyczące decyzji Komisji o wszczęciu postępowania opierają się na tym samym argumencie, a mianowicie że, według tych organizacji, szpitale IRIS nie mają za zadanie świadczenia dodatkowych UOIG w stosunku do UOIG nałożonych na każdy szpital (publiczny lub prywatny) w Belgii. Według nich twierdzenie to opiera się na tej samej podstawie, a mianowicie że ustawa LCH nakłada na szpitale prywatne i publiczne ten sam obowiązek świadczenia usługi publicznej, niezależnie od jakichkolwiek względów regionalnych. Według władz belgijskich interwenienci nie wyjaśniają jednak, w jakim zakresie ustawa o CPAS nie ma zastosowania do szpitali IRIS, podczas gdy, według Belgii, ustawa ta stanowi samą podstawę prawną istnienia szpitali IRIS. Władze belgijskie zauważają, że art. 147 ustawy LCH dopuszcza wyraźnie, że, w przypadku szpitali zarządzanych przez ośrodek CPAS (jak szpitale IRIS (131)), ustawa LCH uzupełnia ustawę o CPAS, co potwierdza, że ustawa LCH nie jest jedyną właściwą podstawą prawną mającą zastosowanie do szpitali zarządzanych przez ośrodek CPAS.

Zorgnet Vlaanderen

131

| (94) | Władze belgijskie uznają za błędne twierdzenie CBI, że zapowiedziany przez rząd Regionu Stołecznego Brukseli zamiar zmiany ordonansu z dnia 13 lutego 2003 r. w taki sposób, aby uściślić zadania leżące w interesie ogólnym uzasadniające wypłatę gminom subwencji specjalnych (zob. motyw 70), wskazuje, iż obecnie nie istnieje żadne zadanie specjalne (obowiązujące wyłącznie szpitale IRIS). Władze belgijskie wskazują w szczególności, że subwencje specjalne przewidziane w tym ordonansie przyznaje się wyłącznie gminom, a nie szpitalom IRIS. Belgia potwierdza ponadto, że interwencje funduszu FRBRTC i samego Regionu Stołecznego Brukseli (na maksymalną kwotę 10 mln EUR rocznie (132)) w celu wspierania gmin stanowią transfery finansowe między organami publicznymi nieobjęte zakresem stosowania art. 107 ust. 1 TFUE. Władze belgijskie powtarzają, że Region ani fundusz FRBRTC nie przyznały żadnej z tych kwot szpitalom IRIS. Wręcz przeciwnie, według Belgii, chodzi tu jedynie o transfery między Regionem i gminami wynikające z uprawnień w zakresie ogólnego finansowania gmin przez Region. To całościowe finansowanie ma umożliwić gminom wywiązanie się z zadań w interesie gminy, które obejmują zadania ośrodków CPAS. Według władz belgijskich zapowiedziana zmiana ordonansu z dnia 13 lutego 2003 r. nie stanowi w żadnym przypadku uznania braku dodatkowych UOIG powierzonych szpitalom IRIS. Określenie UOIG powierzonych szpitalom zakładanym przez gminy należy do tych gmin, a przedmiotowy ordonans nie jest w tym kontekście istotny, ponieważ dotyczy wyłącznie finansowania wewnątrzpaństwowego. |
| --- | --- |

(94)

Władze belgijskie uznają za błędne twierdzenie CBI, że zapowiedziany przez rząd Regionu Stołecznego Brukseli zamiar zmiany ordonansu z dnia 13 lutego 2003 r. w taki sposób, aby uściślić zadania leżące w interesie ogólnym uzasadniające wypłatę gminom subwencji specjalnych (zob. motyw 70), wskazuje, iż obecnie nie istnieje żadne zadanie specjalne (obowiązujące wyłącznie szpitale IRIS). Władze belgijskie wskazują w szczególności, że subwencje specjalne przewidziane w tym ordonansie przyznaje się wyłącznie gminom, a nie szpitalom IRIS. Belgia potwierdza ponadto, że interwencje funduszu FRBRTC i samego Regionu Stołecznego Brukseli (na maksymalną kwotę 10 mln EUR rocznie (132)) w celu wspierania gmin stanowią transfery finansowe między organami publicznymi nieobjęte zakresem stosowania art. 107 ust. 1 TFUE. Władze belgijskie powtarzają, że Region ani fundusz FRBRTC nie przyznały żadnej z tych kwot szpitalom IRIS. Wręcz przeciwnie, według Belgii, chodzi tu jedynie o transfery między Regionem i gminami wynikające z uprawnień w zakresie ogólnego finansowania gmin przez Region. To całościowe finansowanie ma umożliwić gminom wywiązanie się z zadań w interesie gminy, które obejmują zadania ośrodków CPAS. Według władz belgijskich zapowiedziana zmiana ordonansu z dnia 13 lutego 2003 r. nie stanowi w żadnym przypadku uznania braku dodatkowych UOIG powierzonych szpitalom IRIS. Określenie UOIG powierzonych szpitalom zakładanym przez gminy należy do tych gmin, a przedmiotowy ordonans nie jest w tym kontekście istotny, ponieważ dotyczy wyłącznie finansowania wewnątrzpaństwowego.

132

| (95) | Władze belgijskie odrzucają również, niedokładny ich zdaniem, opis zadań społecznych, który CBI przedstawia w swoich uwagach. CBI twierdzi w szczególności, że ustawa LCH definiuje „podstawowe zadanie społeczne” wspólne dla szpitali publicznych i prywatnych, które jednak tylko szpitale IRIS wypełniają intensywniej. Z tego punktu widzenia „dodatkowych” zadań społecznych szpitali IRIS nie można by oddzielić od usług świadczonych przez szpitale i stanowiłyby ich integralną część. Władze belgijskie nie zgadzają się z tym stanowiskiem. Uważają one, że oprócz faktu, że CBI przyznaje wyraźnie, że istnieje istotna różnica między szpitalami publicznymi i prywatnymi (a mianowicie większa liczba usług społecznych świadczonych przez szpitale IRIS), CBI nie określa, co dokładnie rozumie przez „podstawowe zadanie społeczne”, które uznaje za szpitalną UOIG i nie określa podstawy prawnej, na której opiera się to zadanie ani konkretnego aktu powierzenia tego zadania. Władze belgijskie uważają, że jedynie ustawa o CPAS może stanowić podstawę powierzenia „podstawowych zadań społecznych” szpitalom publicznym. Według nich, jeżeli chodzi tylko o szpitale publiczne, ustawa LCH faktycznie jedynie uzupełnia ustawę o CPAS (zob. art. 147 ustawy LCH). Zasadnicze zadanie, lub „podstawowe zadanie”, szpitali IRIS określono w ustawie o CPAS lub zgodnie z nią, nie jest ono więc „wspólne” dla wszystkich szpitali. Według władz belgijskich zadanie to nie ma charakteru gospodarczego. Szpitale IRIS są zatem tworzone zgodnie z ustawą o CPAS i, po stworzeniu, mają obowiązek stosowania się do dodatkowych zasad określonych w ustawie LCH (133). |
| --- | --- |

(95)

Władze belgijskie odrzucają również, niedokładny ich zdaniem, opis zadań społecznych, który CBI przedstawia w swoich uwagach. CBI twierdzi w szczególności, że ustawa LCH definiuje „podstawowe zadanie społeczne” wspólne dla szpitali publicznych i prywatnych, które jednak tylko szpitale IRIS wypełniają intensywniej. Z tego punktu widzenia „dodatkowych” zadań społecznych szpitali IRIS nie można by oddzielić od usług świadczonych przez szpitale i stanowiłyby ich integralną część. Władze belgijskie nie zgadzają się z tym stanowiskiem. Uważają one, że oprócz faktu, że CBI przyznaje wyraźnie, że istnieje istotna różnica między szpitalami publicznymi i prywatnymi (a mianowicie większa liczba usług społecznych świadczonych przez szpitale IRIS), CBI nie określa, co dokładnie rozumie przez „podstawowe zadanie społeczne”, które uznaje za szpitalną UOIG i nie określa podstawy prawnej, na której opiera się to zadanie ani konkretnego aktu powierzenia tego zadania. Władze belgijskie uważają, że jedynie ustawa o CPAS może stanowić podstawę powierzenia „podstawowych zadań społecznych” szpitalom publicznym. Według nich, jeżeli chodzi tylko o szpitale publiczne, ustawa LCH faktycznie jedynie uzupełnia ustawę o CPAS (zob. art. 147 ustawy LCH). Zasadnicze zadanie, lub „podstawowe zadanie”, szpitali IRIS określono w ustawie o CPAS lub zgodnie z nią, nie jest ono więc „wspólne” dla wszystkich szpitali. Według władz belgijskich zadanie to nie ma charakteru gospodarczego. Szpitale IRIS są zatem tworzone zgodnie z ustawą o CPAS i, po stworzeniu, mają obowiązek stosowania się do dodatkowych zasad określonych w ustawie LCH (133).

133

| (96) | Jeżeli chodzi o uwagi CBI dotyczące zadania w zakresie zapewnienia powszechnej opieki zdrowotnej, władze belgijskie zauważają, że CBI ogranicza zadanie w zakresie zapewnienia powszechnej opieki zdrowotnej, które jego zdaniem jest wspólne dla wszystkich szpitali, wyłącznie do nagłych przypadków i przypadków kontynuacji leczenia w następstwie nagłego przypadku. Władze belgijskie uważają zatem, że CBI uznaje w sposób dorozumiany, że brukselskie szpitale prywatne nie mają żadnego obowiązku leczyć pacjentów poza nagłymi przypadkami i przypadkami kontynuacji leczenia w następstwie nagłego przypadku, które stanowią jednak większą część opieki świadczonej na rzecz osób znajdujacych się w niekorzystnej sytuacji. Władze belgijskie twierdzą ponadto, że odniesienie przez CBI do zadania realizowanego w interesie publicznym opisanego w art. 2 ustawy LCH nie stanowi podstawy takiego obowiązku. Według nich powierzenie podstawowych zadań szpitalnych nie oznacza powierzenia, w podobny sposób, zadania zapewnienia opieki każdej osobie w każdych okolicznościach, niezależnie od zdolności tej osoby do pokrycia kosztów leczenia. Samo istnienie szczegółowych zasad regulujących kwestię nagłych przypadków w znacznym stopniu tego dowodzi. Władze belgijskie twierdzą, że zadanie realizowane w interesie publicznym nie może być dorozumiane, ale że jest wyraźnie nałożone. Uważają, że konieczne było określenie szczegółowych wymogów dotyczących nagłych przypadków, ponieważ w definicji podstawowych zadań szpitalnych w ustawie LCH nie wspomniano o nagłych przypadkach. Władze belgijskie wysuwają argument, że ustawa z dnia 8 lipca 1964 r. (134) i zarządzenia wykonawcze do niej dotyczą doraźnej pomocy medycznej (135) i usług ratowniczych (w tym karetek pogotowia ratunkowego). Na tej podstawie niektóre szpitale, zarówno publiczne, jak i prywatne, wykonują pewne zadania w zakresie doraźnej pomocy medycznej. |
| --- | --- |

(96)

Jeżeli chodzi o uwagi CBI dotyczące zadania w zakresie zapewnienia powszechnej opieki zdrowotnej, władze belgijskie zauważają, że CBI ogranicza zadanie w zakresie zapewnienia powszechnej opieki zdrowotnej, które jego zdaniem jest wspólne dla wszystkich szpitali, wyłącznie do nagłych przypadków i przypadków kontynuacji leczenia w następstwie nagłego przypadku. Władze belgijskie uważają zatem, że CBI uznaje w sposób dorozumiany, że brukselskie szpitale prywatne nie mają żadnego obowiązku leczyć pacjentów poza nagłymi przypadkami i przypadkami kontynuacji leczenia w następstwie nagłego przypadku, które stanowią jednak większą część opieki świadczonej na rzecz osób znajdujacych się w niekorzystnej sytuacji. Władze belgijskie twierdzą ponadto, że odniesienie przez CBI do zadania realizowanego w interesie publicznym opisanego w art. 2 ustawy LCH nie stanowi podstawy takiego obowiązku. Według nich powierzenie podstawowych zadań szpitalnych nie oznacza powierzenia, w podobny sposób, zadania zapewnienia opieki każdej osobie w każdych okolicznościach, niezależnie od zdolności tej osoby do pokrycia kosztów leczenia. Samo istnienie szczegółowych zasad regulujących kwestię nagłych przypadków w znacznym stopniu tego dowodzi. Władze belgijskie twierdzą, że zadanie realizowane w interesie publicznym nie może być dorozumiane, ale że jest wyraźnie nałożone. Uważają, że konieczne było określenie szczegółowych wymogów dotyczących nagłych przypadków, ponieważ w definicji podstawowych zadań szpitalnych w ustawie LCH nie wspomniano o nagłych przypadkach. Władze belgijskie wysuwają argument, że ustawa z dnia 8 lipca 1964 r. (134) i zarządzenia wykonawcze do niej dotyczą doraźnej pomocy medycznej (135) i usług ratowniczych (w tym karetek pogotowia ratunkowego). Na tej podstawie niektóre szpitale, zarówno publiczne, jak i prywatne, wykonują pewne zadania w zakresie doraźnej pomocy medycznej.

134

135

| (97) | Władze belgijskie twierdzą jednak, że obowiązek świadczenia pomocy w nagłych przypadkach w szpitalach publicznych i prywatnych nie wynika z ustawy LCH. Wchodzi natomiast w zakres ogólnego obowiązku udzielenia pomocy każdej osobie zagrożonej. Według władz belgijskich szpitale mają obowiązek świadczenia pomocy w nagłych przypadkach medycznych stosownie do swojej struktury i dostępnej wiedzy specjalistycznej (136). Obowiązek ten dotyczy zarówno szpitali publicznych, jak i prywatnych, a także każdej innej osoby, w związku z obowiązkiem udzielenia pomocy osobie zagrożonej. Władze belgijskie wyjaśniają również, że zgodnie z art. 422b belgijskiego kodeksu karnego obowiązek ten ma zastosowanie wyłącznie w nagłych przypadkach, a w szczególności w nagłych przypadkach medycznych zagrażających życiu. Władze belgijskie zauważają jednak, że we wszystkich pozostałych sytuacjach (tj. sytuacjach innych niż nagły przypadek) szpitale nie mają za zadanie zapewnienia powszechnej opieki zdrowotnej ani obowiązku leczenia pacjentów, którzy nie są w stanie pokryć kosztów swojego leczenia. Ponadto władze belgijskie zauważają, że, choć jest oczywiste, że belgijskie szpitale nie mają prawa dopuszczać się dyskryminacji opartej na sytuacji finansowej pacjentów (a zatem na samym fakcie, że dana osoba jest uboga), nie może ciążyć na nich obowiązek udzielania pomocy poza nagłymi przypadkami, jeżeli pacjent nie jest w stanie pokryć kosztów leczenia lub nie chce pokryć kosztów leczenia. |
| --- | --- |

(97)

Władze belgijskie twierdzą jednak, że obowiązek świadczenia pomocy w nagłych przypadkach w szpitalach publicznych i prywatnych nie wynika z ustawy LCH. Wchodzi natomiast w zakres ogólnego obowiązku udzielenia pomocy każdej osobie zagrożonej. Według władz belgijskich szpitale mają obowiązek świadczenia pomocy w nagłych przypadkach medycznych stosownie do swojej struktury i dostępnej wiedzy specjalistycznej (136). Obowiązek ten dotyczy zarówno szpitali publicznych, jak i prywatnych, a także każdej innej osoby, w związku z obowiązkiem udzielenia pomocy osobie zagrożonej. Władze belgijskie wyjaśniają również, że zgodnie z art. 422b belgijskiego kodeksu karnego obowiązek ten ma zastosowanie wyłącznie w nagłych przypadkach, a w szczególności w nagłych przypadkach medycznych zagrażających życiu. Władze belgijskie zauważają jednak, że we wszystkich pozostałych sytuacjach (tj. sytuacjach innych niż nagły przypadek) szpitale nie mają za zadanie zapewnienia powszechnej opieki zdrowotnej ani obowiązku leczenia pacjentów, którzy nie są w stanie pokryć kosztów swojego leczenia. Ponadto władze belgijskie zauważają, że, choć jest oczywiste, że belgijskie szpitale nie mają prawa dopuszczać się dyskryminacji opartej na sytuacji finansowej pacjentów (a zatem na samym fakcie, że dana osoba jest uboga), nie może ciążyć na nich obowiązek udzielania pomocy poza nagłymi przypadkami, jeżeli pacjent nie jest w stanie pokryć kosztów leczenia lub nie chce pokryć kosztów leczenia.

136

| (98) | W swoich uwagach w odpowiedzi na uwagi CBI władze belgijskie umieszczają także w odpowiednim kontekście odniesienia CBI do wyroku wydanego przez sąd pierwszej instancji w Brukseli (zob. motyw 72). Według władz belgijskich wyrok przytoczony przez CBI dotyczy jedynie bardzo szczególnego przypadku pomocy medycznej w nagłym przypadku (137) dla migranta nieposiadającego dokumentów, który wymagał opieki psychiatrycznej. Zauważają, że szpitale IRIS nie zapewniają opieki tego rodzaju. Według nich wyrok ten potwierdza, że pomoc medyczną w nagłych przypadkach dla migrantów nieposiadających dokumentów zapewniają zwykle szpitale utworzone przez ośrodek CPAS lub szpitale, z którymi ośrodki CPAS zawarły umowę (138). Ponadto władze belgijskie zauważają, że CBI nie uzasadnia, a nawet nie próbuje uzasadnić, nałożonego na szpitale prywatne rzekomego obowiązku leczenia wszystkich pacjentów w ramach kontynuacji leczenia w następstwie nagłego przypadku. Według władz belgijskich na szpitale prywatne nie nałożono żadnego obowiązku tego rodzaju w ramach kontynuacji leczenia w następstwie nagłego przypadku, podczas gdy szpitale IRIS mają obowiązek leczenia wszystkich pacjentów w każdych okolicznościach, nawet wobec braku nagłego przypadku medycznego. |
| --- | --- |

(98)

W swoich uwagach w odpowiedzi na uwagi CBI władze belgijskie umieszczają także w odpowiednim kontekście odniesienia CBI do wyroku wydanego przez sąd pierwszej instancji w Brukseli (zob. motyw 72). Według władz belgijskich wyrok przytoczony przez CBI dotyczy jedynie bardzo szczególnego przypadku pomocy medycznej w nagłym przypadku (137) dla migranta nieposiadającego dokumentów, który wymagał opieki psychiatrycznej. Zauważają, że szpitale IRIS nie zapewniają opieki tego rodzaju. Według nich wyrok ten potwierdza, że pomoc medyczną w nagłych przypadkach dla migrantów nieposiadających dokumentów zapewniają zwykle szpitale utworzone przez ośrodek CPAS lub szpitale, z którymi ośrodki CPAS zawarły umowę (138). Ponadto władze belgijskie zauważają, że CBI nie uzasadnia, a nawet nie próbuje uzasadnić, nałożonego na szpitale prywatne rzekomego obowiązku leczenia wszystkich pacjentów w ramach kontynuacji leczenia w następstwie nagłego przypadku. Według władz belgijskich na szpitale prywatne nie nałożono żadnego obowiązku tego rodzaju w ramach kontynuacji leczenia w następstwie nagłego przypadku, podczas gdy szpitale IRIS mają obowiązek leczenia wszystkich pacjentów w każdych okolicznościach, nawet wobec braku nagłego przypadku medycznego.

137

138

7.   OCENA ŚRODKÓW POMOCY

OCENA ŚRODKÓW POMOCY

7.1.   Przedmiot niniejszej decyzji

Przedmiot niniejszej decyzji

| (99) | Skarga odnosiła się do środka pomocy w wysokości 100 mln EUR przyznanego w kontekście restrukturyzacji, która doprowadziła do stworzenia szpitali IRIS (zob. sekcja 2.2). Jak wyjaśniono w sekcji 3.1 decyzji o wszczęciu postępowania, Komisja przyjęła środek w odniesieniu do tej pomocy jednak dopiero po upływie terminu przedawnienia mającego zastosowanie w przypadku odzyskiwania pomocy na restrukturyzację. W związku z tym tego środka pomocy nie uwzględniono w formalnym postępowaniu wyjaśniającym wszczętym przez Komisję, nie będzie on więc omawiany w niniejszej decyzji. |
| --- | --- |

(99)

Skarga odnosiła się do środka pomocy w wysokości 100 mln EUR przyznanego w kontekście restrukturyzacji, która doprowadziła do stworzenia szpitali IRIS (zob. sekcja 2.2). Jak wyjaśniono w sekcji 3.1 decyzji o wszczęciu postępowania, Komisja przyjęła środek w odniesieniu do tej pomocy jednak dopiero po upływie terminu przedawnienia mającego zastosowanie w przypadku odzyskiwania pomocy na restrukturyzację. W związku z tym tego środka pomocy nie uwzględniono w formalnym postępowaniu wyjaśniającym wszczętym przez Komisję, nie będzie on więc omawiany w niniejszej decyzji.

| (100) | Oprócz środka, którego dotyczył termin przedawnienia, formalnie przedmiotem skargi były (i) środki wypłacone przez fundusz FRBRTC na rzecz gmin odpowiedzialnych za szpitale IRIS i (ii) subwencje specjalne (w wysokości 10 mln EUR rocznie) przyznawane tym gminom przez Region Stołeczny Brukseli na podstawie ordonansu z dnia 13 lutego 2003 r. |
| --- | --- |

(100)

Oprócz środka, którego dotyczył termin przedawnienia, formalnie przedmiotem skargi były (i) środki wypłacone przez fundusz FRBRTC na rzecz gmin odpowiedzialnych za szpitale IRIS i (ii) subwencje specjalne (w wysokości 10 mln EUR rocznie) przyznawane tym gminom przez Region Stołeczny Brukseli na podstawie ordonansu z dnia 13 lutego 2003 r.

| (101) | Te dwa rodzaje środków są jednak przyznawane wyłącznie gminom odpowiedzialnym za szpitale IRIS, a nie samym szpitalom IRIS. W rzeczywistości stanowią one jedynie przepływy finansowe między Regionem Stołecznym Brukseli i sześcioma brukselskimi gminami odpowiedzialnymi za szpitale IRIS i nie stanowią zatem pomocy państwa na rzecz szpitali IRIS. |
| --- | --- |

(101)

Te dwa rodzaje środków są jednak przyznawane wyłącznie gminom odpowiedzialnym za szpitale IRIS, a nie samym szpitalom IRIS. W rzeczywistości stanowią one jedynie przepływy finansowe między Regionem Stołecznym Brukseli i sześcioma brukselskimi gminami odpowiedzialnymi za szpitale IRIS i nie stanowią zatem pomocy państwa na rzecz szpitali IRIS.

| (102) | Prawdą jest, że w decyzji z 2009 r., co do której stwierdzono nieważność, Komisja myliła wypłaty z funduszu FRBRTC z mechanizmem wyrównania deficytów przewidzianym w art. 109 ustawy LCH i że nie dokonała oddzielnej oceny parametrów rekompensaty z tytułu tych dwóch środków (139). Ponadto gminy wykorzystują środki z funduszu FRBRTC w celu wyrównania deficytu szpitali IRIS (140) i maja one obowiązek wypłacenia szpitalom IRIS środków z funduszu FRBRTC najpóźniej w terminie siedmiu dni roboczych (141). |
| --- | --- |

(102)

Prawdą jest, że w decyzji z 2009 r., co do której stwierdzono nieważność, Komisja myliła wypłaty z funduszu FRBRTC z mechanizmem wyrównania deficytów przewidzianym w art. 109 ustawy LCH i że nie dokonała oddzielnej oceny parametrów rekompensaty z tytułu tych dwóch środków (139). Ponadto gminy wykorzystują środki z funduszu FRBRTC w celu wyrównania deficytu szpitali IRIS (140) i maja one obowiązek wypłacenia szpitalom IRIS środków z funduszu FRBRTC najpóźniej w terminie siedmiu dni roboczych (141).

139

140

141

| (103) | Jak potwierdzają informacje otrzymane w odpowiedzi na decyzję o wszczęciu postępowania i jak wyjaśniono poniżej (zob. motyw 230), transfery finansowe z funduszu FRBRTC i Regionu Stołecznego Brukseli do gmin odpowiedzialnych za szpitale IRIS są jednak konieczne, ponieważ zasoby własne, którymi dysponują te gminy są niewystarczające w celu wywiązania się z obowiązku wyrównania gminnego deficytu względem szpitali IRIS. W tym kontekście fundusz FRBRTC i Region Stołeczny Brukseli nałożyły brukselskie gminy wymóg udostępniania środków funduszu z FRBRTC i subwencji specjalnych szpitalom IRIS niemal bezpośrednio po otrzymaniu tych płatności. Niezależnie od tego obowiązku dokonania transferu obowiązek wyrównania deficytów szpitali IRIS spoczywa na samych zainteresowanych gminach, a szpitale te nie mają prawa do żadnej rekompensaty ze strony Regionu Stołecznego Brukseli lub funduszu FRBRTC. Podobnie same gminy, a nie Region Stołeczny Brukseli nałożyły na szpitale IRIS pewne obowiązki (zob. sekcja 7.3.4.1). W związku z tym jedynie płatności dokonywane przez gminy na rzecz szpitali IRIS w celu wyrównania ich deficytów, finansowanych z zasobów własnych gmin lub środków udostępnianych gminom przez Region Stołeczny Brukseli, można uznać za pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. |
| --- | --- |

(103)

Jak potwierdzają informacje otrzymane w odpowiedzi na decyzję o wszczęciu postępowania i jak wyjaśniono poniżej (zob. motyw 230), transfery finansowe z funduszu FRBRTC i Regionu Stołecznego Brukseli do gmin odpowiedzialnych za szpitale IRIS są jednak konieczne, ponieważ zasoby własne, którymi dysponują te gminy są niewystarczające w celu wywiązania się z obowiązku wyrównania gminnego deficytu względem szpitali IRIS. W tym kontekście fundusz FRBRTC i Region Stołeczny Brukseli nałożyły brukselskie gminy wymóg udostępniania środków funduszu z FRBRTC i subwencji specjalnych szpitalom IRIS niemal bezpośrednio po otrzymaniu tych płatności. Niezależnie od tego obowiązku dokonania transferu obowiązek wyrównania deficytów szpitali IRIS spoczywa na samych zainteresowanych gminach, a szpitale te nie mają prawa do żadnej rekompensaty ze strony Regionu Stołecznego Brukseli lub funduszu FRBRTC. Podobnie same gminy, a nie Region Stołeczny Brukseli nałożyły na szpitale IRIS pewne obowiązki (zob. sekcja 7.3.4.1). W związku z tym jedynie płatności dokonywane przez gminy na rzecz szpitali IRIS w celu wyrównania ich deficytów, finansowanych z zasobów własnych gmin lub środków udostępnianych gminom przez Region Stołeczny Brukseli, można uznać za pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

| (104) | Komisja stwierdza, że finansowanie wewnątrzpaństwowe (Regionu Stołecznego Brukseli na rzecz gmin, bezpośrednio lub za pośrednictwem funduszu FRBRTC) stanowi wyłącznie źródło finansowania płatności dokonywanych przez gminy z tytułu wyrównania deficytów, a nie środek, z którego szpitale IRIS mogą korzystać oprócz tego wyrównania deficytu. W związku z tym przepływy finansowe między Regionem Stołecznym Brukseli i odnośnymi gminami brukselskimi, a także ich podstawy prawne (między innymi ordonans z dnia 13 lutego 2003 r.) nie będą oceniane jako takie w niniejszej decyzji. W niniejszej decyzji Komisja będzie się raczej interesowała płatnościami dokonanymi przez gminy na rzecz szpitali IRIS w celu wyrównana ich deficytów i w przypadku których gminy zależą w znacznym stopniu od finansowania wewnątrzpaństwowego zapewnianego przez Region Stołeczny Brukseli (142). Chociaż środki, do których oficjalnie odnoszą się skarżący, nie są już przedmiotem badania, ocena w świetle zasad pomocy państwa dotycząca wyrównania deficytów szpitali przez gminy będzie jednak zasadniczo w pełni odpowiadała obawom skarżących poruszających kwestię istnienia pomocy państwa, ponieważ będzie obejmowała również, de facto, środki przyznane przez Region Stołeczny Brukseli, bezpośrednio lub za pośrednictwem funduszu FRBRTC, wykorzystywane w całości przez gminy na wyrównanie deficytów szpitali IRIS. Dlatego też, w analizie istnienia nadwyżki rekompensaty opisanej poniżej (zob. tabele 9–13 w sekcji 7.3.5) uwzględnia się również płatności dokonane z tytułu wyrównania deficytów, które sfinansowano ze środków funduszu FRBRTC i z subwencji specjalnych pochodzących od Regionu Stołecznego Brukseli. Ponadto należy podkreślić, że część płatności dokonanych przez gminy z tytułu wyrównania deficytów, które zostały sfinansowane przez Region Stołeczny Brukseli lub za pośrednictwem funduszu FRBRTC (143), była niewystarczająca w celu pokrycia w całości deficytów szpitali IRIS i że w latach 1996–2014 w żadnym momencie nie zdarzyło się, aby płatności te doprowadziły do sytuacji, w której dany szpital IRIS otrzymałby faktycznie nadmierną rekompensatę i musiałby zwrócić (częściowo) wyrównanie swojego deficytu (zob. także motywy 234 i 238). |
| --- | --- |

(104)

Komisja stwierdza, że finansowanie wewnątrzpaństwowe (Regionu Stołecznego Brukseli na rzecz gmin, bezpośrednio lub za pośrednictwem funduszu FRBRTC) stanowi wyłącznie źródło finansowania płatności dokonywanych przez gminy z tytułu wyrównania deficytów, a nie środek, z którego szpitale IRIS mogą korzystać oprócz tego wyrównania deficytu. W związku z tym przepływy finansowe między Regionem Stołecznym Brukseli i odnośnymi gminami brukselskimi, a także ich podstawy prawne (między innymi ordonans z dnia 13 lutego 2003 r.) nie będą oceniane jako takie w niniejszej decyzji. W niniejszej decyzji Komisja będzie się raczej interesowała płatnościami dokonanymi przez gminy na rzecz szpitali IRIS w celu wyrównana ich deficytów i w przypadku których gminy zależą w znacznym stopniu od finansowania wewnątrzpaństwowego zapewnianego przez Region Stołeczny Brukseli (142). Chociaż środki, do których oficjalnie odnoszą się skarżący, nie są już przedmiotem badania, ocena w świetle zasad pomocy państwa dotycząca wyrównania deficytów szpitali przez gminy będzie jednak zasadniczo w pełni odpowiadała obawom skarżących poruszających kwestię istnienia pomocy państwa, ponieważ będzie obejmowała również, de facto, środki przyznane przez Region Stołeczny Brukseli, bezpośrednio lub za pośrednictwem funduszu FRBRTC, wykorzystywane w całości przez gminy na wyrównanie deficytów szpitali IRIS. Dlatego też, w analizie istnienia nadwyżki rekompensaty opisanej poniżej (zob. tabele 9–13 w sekcji 7.3.5) uwzględnia się również płatności dokonane z tytułu wyrównania deficytów, które sfinansowano ze środków funduszu FRBRTC i z subwencji specjalnych pochodzących od Regionu Stołecznego Brukseli. Ponadto należy podkreślić, że część płatności dokonanych przez gminy z tytułu wyrównania deficytów, które zostały sfinansowane przez Region Stołeczny Brukseli lub za pośrednictwem funduszu FRBRTC (143), była niewystarczająca w celu pokrycia w całości deficytów szpitali IRIS i że w latach 1996–2014 w żadnym momencie nie zdarzyło się, aby płatności te doprowadziły do sytuacji, w której dany szpital IRIS otrzymałby faktycznie nadmierną rekompensatę i musiałby zwrócić (częściowo) wyrównanie swojego deficytu (zob. także motywy 234 i 238).

142

de facto

143

| (105) | Komisja oceni w związku z tym rekompensaty wypłacone przez gminy od 1996 r. na pokrycie deficytów szpitali IRIS (144). Na tej podstawie na rysunku 1 poniżej przedstawiono podsumowanie finansowania publicznego będącego przedmiotem niniejszej decyzji (w prostokącie narysowanym linią ciągłą) i wskazano również środki finansowania wewnątrzpaństwowego, do których odnoszą się skarżący (w prostokącie narysowanym linią przerywaną). Dalsze informacje na temat tych środków zostaną przedstawione w sekcji 7.3.5 poniżej.

  Rysunek 1


  Przepływy finansowe i przedmiot niniejszej decyzji




  Finansowanie z funduszu FRBRTC (1)
  Subwencje specjalne (maks. 10 mln/rok)
  Pięć szpitali IRIS (4)
  Formalny przedmiot skargi
  Całkowite pokrycie deficytów (art. art. 46 statutów szpitali IRIS)
  Częściowe pokrycie deficytów (art. 109 ustawy LCH), ale natychmiastowy zwrot
  Sześć gmin brukselskich (2) i brukselski ośrodek CPAS (3)
  Region Stołeczny Brukseli
  Przedmiot niniejszej decyzji
  (1) Brukselski regionalny fundusz refinansowania gminnych środków pieniężnych (fr. Fonds Régional Bruxellois de Refinancement des Trésoreries Communales)
  (2) Bruksela, Anderlecht, Etterbeek, Ixelles, Saint-Gilles i Schaerbeek (do końca 2013 r.).
  (3) Publiczne ośrodki działań społecznych (fr. Centres Publics d'Action Sociale) (związane z gminami).
  (4) Szpitale CHU Saint-Pierre, CHU Brugmann, Institut Bordet, Hôpital universitaire des enfants Reine Fabiola (HUDERF) oraz Hôpitaux Iris Sud. |
| --- | --- |

(105)

Komisja oceni w związku z tym rekompensaty wypłacone przez gminy od 1996 r. na pokrycie deficytów szpitali IRIS (144). Na tej podstawie na rysunku 1 poniżej przedstawiono podsumowanie finansowania publicznego będącego przedmiotem niniejszej decyzji (w prostokącie narysowanym linią ciągłą) i wskazano również środki finansowania wewnątrzpaństwowego, do których odnoszą się skarżący (w prostokącie narysowanym linią przerywaną). Dalsze informacje na temat tych środków zostaną przedstawione w sekcji 7.3.5 poniżej.

144

Rysunek 1

Rysunek 1

Przepływy finansowe i przedmiot niniejszej decyzji

Przepływy finansowe i przedmiot niniejszej decyzji

Finansowanie z funduszu FRBRTC (1)

Subwencje specjalne (maks. 10 mln/rok)

Pięć szpitali IRIS (4)

Formalny przedmiot skargi

Całkowite pokrycie deficytów (art. art. 46 statutów szpitali IRIS)

Częściowe pokrycie deficytów (art. 109 ustawy LCH), ale natychmiastowy zwrot

Sześć gmin brukselskich (2) i brukselski ośrodek CPAS (3)

Region Stołeczny Brukseli

Przedmiot niniejszej decyzji

(1) Brukselski regionalny fundusz refinansowania gminnych środków pieniężnych (fr. Fonds Régional Bruxellois de Refinancement des Trésoreries Communales)

(2) Bruksela, Anderlecht, Etterbeek, Ixelles, Saint-Gilles i Schaerbeek (do końca 2013 r.).

(3) Publiczne ośrodki działań społecznych (fr. Centres Publics d'Action Sociale) (związane z gminami).

(4) Szpitale CHU Saint-Pierre, CHU Brugmann, Institut Bordet, Hôpital universitaire des enfants Reine Fabiola (HUDERF) oraz Hôpitaux Iris Sud.

7.2.   Pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE

Pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE

| (106) | Zgodnie z art. 107 ust. 1 TFUE „wszelka pomoc przyznawana przez państwo członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi”. W związku z powyższym środek stanowi pomoc państwa, jeżeli spełniono łącznie cztery następujące warunki (145):






  a) | środek musi przynieść przedsiębiorstwu selektywną korzyść gospodarczą; |
| --- | --- | --- |

(106)

Zgodnie z art. 107 ust. 1 TFUE „wszelka pomoc przyznawana przez państwo członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi”. W związku z powyższym środek stanowi pomoc państwa, jeżeli spełniono łącznie cztery następujące warunki (145):

145

a)

środek musi przynieść przedsiębiorstwu selektywną korzyść gospodarczą;

| b) | środek musi zostać przyznany ze środków państwowych; |
| --- | --- |

b)

środek musi zostać przyznany ze środków państwowych;

| c) | środek musi zakłócać lub grozić zakłóceniem konkurencji; |
| --- | --- |

c)

środek musi zakłócać lub grozić zakłóceniem konkurencji;

| d) | środek może wpływać na wymianę handlową między państwami członkowskimi. |
| --- | --- |

d)

środek może wpływać na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

7.2.1.   Selektywna korzyść gospodarcza przyznana na rzecz przedsiębiorstwa

Selektywna korzyść gospodarcza przyznana na rzecz przedsiębiorstwa

7.2.1.1.   Pojęcie przedsiębiorstwa

Pojęcie przedsiębiorstwa

Zasady ogólne

| (107) | Przyznanie podmiotowi środków publicznych można uznać za pomoc państwa tylko, jeżeli podmiot ten jest „przedsiębiorstwem” w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Zgodnie ze utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości przedsiębiorstwem jest każdy podmiot prowadzący działalność gospodarczą (146). Uznanie podmiotu za przedsiębiorstwo zależy więc od charakteru jego działalności, niezależnie od statusu prawnego tego podmiotu lub jego sposobu finansowania (147). Działalność należy na ogół uważać za działalność gospodarczą, gdy polega ona na oferowaniu towarów lub usług na rynku (148). Podmiot, który prowadzi zarówno działalność gospodarczą, jak i pozagospodarczą, uznaje się za przedsiębiorstwo jedynie w odniesieniu do działalności gospodarczej (149). Sam fakt, że podmiot nie działa w celach zarobkowych nie oznacza koniecznie, że jego działalność nie ma charakteru gospodarczego (150). |
| --- | --- |

(107)

Przyznanie podmiotowi środków publicznych można uznać za pomoc państwa tylko, jeżeli podmiot ten jest „przedsiębiorstwem” w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Zgodnie ze utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości przedsiębiorstwem jest każdy podmiot prowadzący działalność gospodarczą (146). Uznanie podmiotu za przedsiębiorstwo zależy więc od charakteru jego działalności, niezależnie od statusu prawnego tego podmiotu lub jego sposobu finansowania (147). Działalność należy na ogół uważać za działalność gospodarczą, gdy polega ona na oferowaniu towarów lub usług na rynku (148). Podmiot, który prowadzi zarówno działalność gospodarczą, jak i pozagospodarczą, uznaje się za przedsiębiorstwo jedynie w odniesieniu do działalności gospodarczej (149). Sam fakt, że podmiot nie działa w celach zarobkowych nie oznacza koniecznie, że jego działalność nie ma charakteru gospodarczego (150).

146

147

148

149

150

Usługi medyczne

| (108) | Jeżeli opieka zdrowotna świadczona jest przez szpitale i innych świadczeniodawców opieki zdrowotnej za wynagrodzeniem (151), wypłacanym bezpośrednio przez pacjentów lub pochodzącym z innych źródeł, zasadniczo uznaje się, że opieka ta stanowi działalność gospodarczą (152). Finansowanie, z którego korzystają szpitale IRIS za pośrednictwem różnych dotacji ze strony organów federalnych lub sfederowanych (zob. na przykład motyw 46 lit. a), d) i e) w odniesieniu do finansowania publicznego przyznanego wszystkim szpitalom i motyw 44 w odniesieniu do wyrównania deficytu przyznanego szpitalom IRIS) i do którego należy dodać płatności bezpośrednie pacjentów (zob. motyw 46 lit. c) i płatności INAMI (zob. motyw 46 lit. b)), zapewnia szpitalom IRIS wynagrodzenie za świadczone usługi medyczne i może w tym kontekście być uznane za ekonomiczne świadczenie wzajemne z tytułu świadczonych usług szpitalnych. Taki system zakłada pewien stopień konkurencji między szpitalami w zakresie świadczenia usług opieki zdrowotnej. Fakt, że szpital świadczący takie usługi za wynagrodzeniem jest szpitalem publicznym w żadnym stopniu nie znosi gospodarczego charakteru tej działalności (153). |
| --- | --- |

(108)

Jeżeli opieka zdrowotna świadczona jest przez szpitale i innych świadczeniodawców opieki zdrowotnej za wynagrodzeniem (151), wypłacanym bezpośrednio przez pacjentów lub pochodzącym z innych źródeł, zasadniczo uznaje się, że opieka ta stanowi działalność gospodarczą (152). Finansowanie, z którego korzystają szpitale IRIS za pośrednictwem różnych dotacji ze strony organów federalnych lub sfederowanych (zob. na przykład motyw 46 lit. a), d) i e) w odniesieniu do finansowania publicznego przyznanego wszystkim szpitalom i motyw 44 w odniesieniu do wyrównania deficytu przyznanego szpitalom IRIS) i do którego należy dodać płatności bezpośrednie pacjentów (zob. motyw 46 lit. c) i płatności INAMI (zob. motyw 46 lit. b)), zapewnia szpitalom IRIS wynagrodzenie za świadczone usługi medyczne i może w tym kontekście być uznane za ekonomiczne świadczenie wzajemne z tytułu świadczonych usług szpitalnych. Taki system zakłada pewien stopień konkurencji między szpitalami w zakresie świadczenia usług opieki zdrowotnej. Fakt, że szpital świadczący takie usługi za wynagrodzeniem jest szpitalem publicznym w żadnym stopniu nie znosi gospodarczego charakteru tej działalności (153).

151

152

153

| (109) | W przedmiotowej sprawie główna działalność szpitali IRIS to działalność szpitalna polegająca na świadczeniu usług opieki zdrowotnej. Taką działalność prowadzą również inne rodzaje podmiotów, a w szczególności kliniki, szpitale prywatne i inne wyspecjalizowane ośrodki, w tym szpitale prywatne skarżących. Taką działalność szpitalną prowadzoną przez szpitale IRIS za wynagrodzeniem i w środowisku konkurencyjnym należy zatem uznać za działalność mającą charakter gospodarczy. |
| --- | --- |

(109)

W przedmiotowej sprawie główna działalność szpitali IRIS to działalność szpitalna polegająca na świadczeniu usług opieki zdrowotnej. Taką działalność prowadzą również inne rodzaje podmiotów, a w szczególności kliniki, szpitale prywatne i inne wyspecjalizowane ośrodki, w tym szpitale prywatne skarżących. Taką działalność szpitalną prowadzoną przez szpitale IRIS za wynagrodzeniem i w środowisku konkurencyjnym należy zatem uznać za działalność mającą charakter gospodarczy.

| (110) | Elementy solidarności leżące u podstaw belgijskiego krajowego systemu opieki zdrowotnej nie podważają charakteru gospodarczego tej działalności szpitalnej. Należy bowiem przypomnieć, że Sąd orzekł, w sprawie krajowego systemu opieki zdrowotnej zarządzanego przez ministerstwa i inne organy i funkcjonującego „zgodnie z zasadą solidarności, ponieważ jest finansowany przez składki na ubezpieczenie społeczne i inne państwowe fundusze oraz świadczy bezpłatne usługi na rzecz osób objętych tym systemem w ramach powszechnego dostępu do świadczeń”, że przedmiotowe organy zarządzające nie działają jako przedsiębiorstwa w ramach prowadzonej przez nie działalności w zakresie zarządzania krajowym systemem opieki zdrowotnej (154). Komisja uważa jednak, że należy poczynić rozróżnienie między zarządzaniem krajowym systemem opieki zdrowotnej przez podmioty publiczne wdrażające w tym celu prerogatywy organu publicznego i świadczeniem opieki szpitalnej za wynagrodzeniem w środowisku konkurencyjnym (które jest przedmiotem niniejszej sprawy, jak wskazano w motywach 108 i 109). |
| --- | --- |

(110)

Elementy solidarności leżące u podstaw belgijskiego krajowego systemu opieki zdrowotnej nie podważają charakteru gospodarczego tej działalności szpitalnej. Należy bowiem przypomnieć, że Sąd orzekł, w sprawie krajowego systemu opieki zdrowotnej zarządzanego przez ministerstwa i inne organy i funkcjonującego „zgodnie z zasadą solidarności, ponieważ jest finansowany przez składki na ubezpieczenie społeczne i inne państwowe fundusze oraz świadczy bezpłatne usługi na rzecz osób objętych tym systemem w ramach powszechnego dostępu do świadczeń”, że przedmiotowe organy zarządzające nie działają jako przedsiębiorstwa w ramach prowadzonej przez nie działalności w zakresie zarządzania krajowym systemem opieki zdrowotnej (154). Komisja uważa jednak, że należy poczynić rozróżnienie między zarządzaniem krajowym systemem opieki zdrowotnej przez podmioty publiczne wdrażające w tym celu prerogatywy organu publicznego i świadczeniem opieki szpitalnej za wynagrodzeniem w środowisku konkurencyjnym (które jest przedmiotem niniejszej sprawy, jak wskazano w motywach 108 i 109).

154

| (111) | W związku z powyższym, jeżeli chodzi o świadczenie usług opieki zdrowotnej, szpitale IRIS należy uznać za przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. |
| --- | --- |

(111)

W związku z powyższym, jeżeli chodzi o świadczenie usług opieki zdrowotnej, szpitale IRIS należy uznać za przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

Usługi społeczne

| (112) | Jak wyjaśniono w motywie 38, szpitale IRIS oferują swoim pacjentom w niekorzystnej sytuacji społecznej i ich rodzinie wszystkie usługi społeczne. Usługi te obejmują, w zależności od potrzeb pacjentów, pomoc psychospołeczną, społeczno-administracyjną lub społeczno-materialną. Szczególny charakter tych usług społecznych zakłada, że podmioty upoważnione do ich oferowania dysponują szczególnymi zasobami, takimi jak specjalnie przeszkolony w tym celu personel. |
| --- | --- |

(112)

Jak wyjaśniono w motywie 38, szpitale IRIS oferują swoim pacjentom w niekorzystnej sytuacji społecznej i ich rodzinie wszystkie usługi społeczne. Usługi te obejmują, w zależności od potrzeb pacjentów, pomoc psychospołeczną, społeczno-administracyjną lub społeczno-materialną. Szczególny charakter tych usług społecznych zakłada, że podmioty upoważnione do ich oferowania dysponują szczególnymi zasobami, takimi jak specjalnie przeszkolony w tym celu personel.

| (113) | Nie można zaprzeczyć, że dodatkowa działalność społeczna, którą szpitale IRIS mają rzekomo obowiązek wykonywać, służy wyłącznie realizacji celu społecznego. Jak wynika z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości, czysto społeczny cel systemu, zgodnie z którym podmiotowi powierza się zadania szczegółowe, nie wystarczy sam w sobie, by zasadniczo wykluczyć gospodarczy charakter wspomnianych zadań (155). |
| --- | --- |

(113)

Nie można zaprzeczyć, że dodatkowa działalność społeczna, którą szpitale IRIS mają rzekomo obowiązek wykonywać, służy wyłącznie realizacji celu społecznego. Jak wynika z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości, czysto społeczny cel systemu, zgodnie z którym podmiotowi powierza się zadania szczegółowe, nie wystarczy sam w sobie, by zasadniczo wykluczyć gospodarczy charakter wspomnianych zadań (155).

155

| (114) | W decyzji o wszczęciu postępowania Komisja starała się dowiedzieć, czy dodatkowa działalność społeczna rzekomo prowadzona przez szpitale IRIS stanowi działalność gospodarczą, czy też nie. W odpowiedzi na decyzję Komisji o wszczęciu postępowania władze belgijskie utrzymują, że działalność społeczna nie ma charakteru gospodarczego, ponieważ nie wchodzi w zakres rynku konkurencyjnego. Skarżący utrzymują jednak, że odróżnienie działalności społecznej od działalności szpitalnej, która ma charakter gospodarczy jest niemożliwe. Chociaż Komisja starannie zbadała argumenty władz belgijskich, nie może wykluczyć, że prowadzenie dodatkowej działalności społecznej stanowi działalność gospodarczą. Ponadto, jak wyjaśniono poniżej (zob. motyw 165), Komisja uznaje, że dodatkowej działalności społecznej nie można w rzeczywistości odróżnić od działalności szpitalnej, która ma charakter gospodarczy. |
| --- | --- |

(114)

W decyzji o wszczęciu postępowania Komisja starała się dowiedzieć, czy dodatkowa działalność społeczna rzekomo prowadzona przez szpitale IRIS stanowi działalność gospodarczą, czy też nie. W odpowiedzi na decyzję Komisji o wszczęciu postępowania władze belgijskie utrzymują, że działalność społeczna nie ma charakteru gospodarczego, ponieważ nie wchodzi w zakres rynku konkurencyjnego. Skarżący utrzymują jednak, że odróżnienie działalności społecznej od działalności szpitalnej, która ma charakter gospodarczy jest niemożliwe. Chociaż Komisja starannie zbadała argumenty władz belgijskich, nie może wykluczyć, że prowadzenie dodatkowej działalności społecznej stanowi działalność gospodarczą. Ponadto, jak wyjaśniono poniżej (zob. motyw 165), Komisja uznaje, że dodatkowej działalności społecznej nie można w rzeczywistości odróżnić od działalności szpitalnej, która ma charakter gospodarczy.

| (115) | W celu kontynuowania oceny w dalszej części niniejszej decyzji zakłada się zatem, że świadczenie dodatkowych usług społecznych ma w rzeczywistości charakter gospodarczy. |
| --- | --- |

(115)

W celu kontynuowania oceny w dalszej części niniejszej decyzji zakłada się zatem, że świadczenie dodatkowych usług społecznych ma w rzeczywistości charakter gospodarczy.

Powiązane działania

| (116) | Jak wskazano w motywie 41, szpitale IRIS uczestniczą również we wszystkich powiązanych działaniach. Komisja zauważa, że nie wydaje się, aby niektóre z tych działań, gdy ocenia się je oddzielnie od głównej działalności szpitali IRIS, miały charakter gospodarczy (na przykład działalność badawcza), podczas gdy w przypadku innych na pierwszy rzut oka wydaje się, że stanowią działalność gospodarczą (na przykład stołówka lub sklep dla pacjentów i odwiedzających). Można jednak twierdzić, że z uwagi na ścisły związek z główną działalnością (gospodarczą) szpitali IRIS, wszystkie wspomniane powiązane działania należy uznać za stanowiące również działalność gospodarczą. |
| --- | --- |

(116)

Jak wskazano w motywie 41, szpitale IRIS uczestniczą również we wszystkich powiązanych działaniach. Komisja zauważa, że nie wydaje się, aby niektóre z tych działań, gdy ocenia się je oddzielnie od głównej działalności szpitali IRIS, miały charakter gospodarczy (na przykład działalność badawcza), podczas gdy w przypadku innych na pierwszy rzut oka wydaje się, że stanowią działalność gospodarczą (na przykład stołówka lub sklep dla pacjentów i odwiedzających). Można jednak twierdzić, że z uwagi na ścisły związek z główną działalnością (gospodarczą) szpitali IRIS, wszystkie wspomniane powiązane działania należy uznać za stanowiące również działalność gospodarczą.

| (117) | W celu kontynuowania oceny w dalszej części niniejszej decyzji zakłada się zatem, że powiązane działania mają rzeczywiście charakter gospodarczy. |
| --- | --- |

(117)

W celu kontynuowania oceny w dalszej części niniejszej decyzji zakłada się zatem, że powiązane działania mają rzeczywiście charakter gospodarczy.

7.2.1.2.   Korzyść gospodarcza

Korzyść gospodarcza

Ocena ogólna

| (118) | Korzyść w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE odpowiada każdej korzyści gospodarczej, której dane przedsiębiorstwo nie uzyskałoby w normalnych warunkach rynkowych, tj. bez interwencji państwa (156). Znaczenie ma wyłącznie wpływ środka na przedsiębiorstwo, a nie przyczyna czy cel interwencji państwa (157). Korzyść występuje zawsze, ilekroć sytuacja finansowa przedsiębiorstwa ulega poprawie w wyniku interwencji państwa. |
| --- | --- |

(118)

Korzyść w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE odpowiada każdej korzyści gospodarczej, której dane przedsiębiorstwo nie uzyskałoby w normalnych warunkach rynkowych, tj. bez interwencji państwa (156). Znaczenie ma wyłącznie wpływ środka na przedsiębiorstwo, a nie przyczyna czy cel interwencji państwa (157). Korzyść występuje zawsze, ilekroć sytuacja finansowa przedsiębiorstwa ulega poprawie w wyniku interwencji państwa.

156

157

| (119) | W przedmiotowej sprawie należy zauważyć, że różne systemy finansowania publicznego (opisane w sekcji 2.5.1) obejmujące ogólną i dodatkową działalność szpitalną, w tym wyrównanie deficytów, pozwoliły szpitalom IRIS korzystać ze wszystkich środków mających na celu zmniejszenie obciążeń pokrywanych zazwyczaj przez podmioty realizujące działania tego rodzaju. W związku z powyższym, z zastrzeżeniem rozpatrzenia względem zasad z wyroku w sprawie Altmark dokonanego w kolejnych motywach, można uznać, że mechanizm wyrównania deficytów będący przedmiotem niniejszej decyzji przyznaje szpitalom IRIS korzyść gospodarczą, której nie uzyskałyby w normalnych warunkach rynkowych, tj. bez interwencji państwa. |
| --- | --- |

(119)

W przedmiotowej sprawie należy zauważyć, że różne systemy finansowania publicznego (opisane w sekcji 2.5.1) obejmujące ogólną i dodatkową działalność szpitalną, w tym wyrównanie deficytów, pozwoliły szpitalom IRIS korzystać ze wszystkich środków mających na celu zmniejszenie obciążeń pokrywanych zazwyczaj przez podmioty realizujące działania tego rodzaju. W związku z powyższym, z zastrzeżeniem rozpatrzenia względem zasad z wyroku w sprawie Altmark dokonanego w kolejnych motywach, można uznać, że mechanizm wyrównania deficytów będący przedmiotem niniejszej decyzji przyznaje szpitalom IRIS korzyść gospodarczą, której nie uzyskałyby w normalnych warunkach rynkowych, tj. bez interwencji państwa.

Altmark

| (120) | Komisja zauważa, że można uznać, iż finansowanie publiczne szpitali IRIS nie zapewnia im żadnej korzyści, ponieważ polegało ono jedynie na przyznaniu rekompensaty z tytułu usług świadczonych przez te szpitale zgodnie z nałożonymi na nie obowiązkami świadczenia usługi publicznej, o ile spełnione są warunki określone w wyroku w sprawie Altmark. |
| --- | --- |

(120)

Komisja zauważa, że można uznać, iż finansowanie publiczne szpitali IRIS nie zapewnia im żadnej korzyści, ponieważ polegało ono jedynie na przyznaniu rekompensaty z tytułu usług świadczonych przez te szpitale zgodnie z nałożonymi na nie obowiązkami świadczenia usługi publicznej, o ile spełnione są warunki określone w wyroku w sprawie Altmark.

| (121) | W tym wyroku Trybunał Sprawiedliwości uściślił, że wyrównanie, przy użyciu zasobów państwowych, kosztów poniesionych w związku z usługą świadczoną w ogólnym interesie gospodarczym nie stanowi korzyści, o ile spełniono łącznie cztery warunki (158):






  a) | na przedsiębiorstwie będącym beneficjentem muszą faktycznie ciążyć obowiązki świadczenia usług publicznych i obowiązki te muszą być jasno zdefiniowane; |
| --- | --- | --- |

(121)

W tym wyroku Trybunał Sprawiedliwości uściślił, że wyrównanie, przy użyciu zasobów państwowych, kosztów poniesionych w związku z usługą świadczoną w ogólnym interesie gospodarczym nie stanowi korzyści, o ile spełniono łącznie cztery warunki (158):

158

a)

na przedsiębiorstwie będącym beneficjentem muszą faktycznie ciążyć obowiązki świadczenia usług publicznych i obowiązki te muszą być jasno zdefiniowane;

| b) | parametry, na których podstawie obliczana jest rekompensata, muszą być wcześniej ustalone w obiektywny i przejrzysty sposób; |
| --- | --- |

b)

parametry, na których podstawie obliczana jest rekompensata, muszą być wcześniej ustalone w obiektywny i przejrzysty sposób;

| c) | rekompensata nie może przekraczać kwoty niezbędnej do pokrycia całości lub części kosztów poniesionych w ramach wykonywania obowiązków świadczenia usługi publicznej, przy uwzględnieniu związanych z nimi dochodów oraz wystarczającej korzyści z tytułu wypełniania takich obowiązków; |
| --- | --- |

c)

rekompensata nie może przekraczać kwoty niezbędnej do pokrycia całości lub części kosztów poniesionych w ramach wykonywania obowiązków świadczenia usługi publicznej, przy uwzględnieniu związanych z nimi dochodów oraz wystarczającej korzyści z tytułu wypełniania takich obowiązków;

| d) | jeżeli wyboru przedsiębiorstwa, któremu powierza się wykonywanie obowiązków świadczenia usługi publicznej, nie dokonuje się w ramach postępowania o udzielanie zamówienia publicznego, pozwalającego na wybór oferenta zdolnego do świadczenia tych usług po najniższym koszcie dla samorządu, poziom koniecznej rekompensaty należy określić na podstawie analizy kosztów, jakie poniosłoby przeciętne, dobrze zarządzane i odpowiednio wyposażone przedsiębiorstwo w związku z wypełnianiem takich obowiązków. |
| --- | --- |

d)

jeżeli wyboru przedsiębiorstwa, któremu powierza się wykonywanie obowiązków świadczenia usługi publicznej, nie dokonuje się w ramach postępowania o udzielanie zamówienia publicznego, pozwalającego na wybór oferenta zdolnego do świadczenia tych usług po najniższym koszcie dla samorządu, poziom koniecznej rekompensaty należy określić na podstawie analizy kosztów, jakie poniosłoby przeciętne, dobrze zarządzane i odpowiednio wyposażone przedsiębiorstwo w związku z wypełnianiem takich obowiązków.

| (122) | Zasady i uwagi określone w wyroku w spawie Altmark mają zastosowanie ex tunc, tj. stosuje się je również w odniesieniu do stosunków prawnych istniejących przed przedmiotowym wyrokiem (159). W związku z powyższym kryteria oceny przedstawione w wyroku w sprawie Altmark mają pełne zastosowanie do sytuacji faktycznej i prawnej sprawy, nawet w odniesieniu do pomocy przyznanej szpitalom IRIS przed wydaniem wyroku w sprawie Altmark (160). |
| --- | --- |

(122)

Zasady i uwagi określone w wyroku w spawie Altmark mają zastosowanie ex tunc, tj. stosuje się je również w odniesieniu do stosunków prawnych istniejących przed przedmiotowym wyrokiem (159). W związku z powyższym kryteria oceny przedstawione w wyroku w sprawie Altmark mają pełne zastosowanie do sytuacji faktycznej i prawnej sprawy, nawet w odniesieniu do pomocy przyznanej szpitalom IRIS przed wydaniem wyroku w sprawie Altmark (160).

ex tunc

159

160

| (123) | Do celów niniejszej decyzji Komisja postanowiła zbadać w pierwszej kolejności czwarte kryterium określone w wyroku w sprawie Altmark (w przypadku którego należy zbadać, czy wyboru przedsiębiorstwa, które świadczy UOIG dokonano w ramach postępowania o udzielanie zamówienia publicznego lub, w przeciwnym razie, czy rekompensatę wypłaconą z tytułu tej UOIG ustalono na podstawie analizy kosztów poniesionych przez przeciętne i dobrze zarządzane przedsiębiorstwo). Komisja stwierdza, że w zakresie obowiązków świadczenia usługi publicznej powierzonych przez władze belgijskie szpitale IRIS nie zostały wybrane w ramach postępowania o udzielanie zamówienia publicznego. Można zatem stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie spełniono pierwszą część przedmiotowego kryterium. |
| --- | --- |

(123)

Do celów niniejszej decyzji Komisja postanowiła zbadać w pierwszej kolejności czwarte kryterium określone w wyroku w sprawie Altmark (w przypadku którego należy zbadać, czy wyboru przedsiębiorstwa, które świadczy UOIG dokonano w ramach postępowania o udzielanie zamówienia publicznego lub, w przeciwnym razie, czy rekompensatę wypłaconą z tytułu tej UOIG ustalono na podstawie analizy kosztów poniesionych przez przeciętne i dobrze zarządzane przedsiębiorstwo). Komisja stwierdza, że w zakresie obowiązków świadczenia usługi publicznej powierzonych przez władze belgijskie szpitale IRIS nie zostały wybrane w ramach postępowania o udzielanie zamówienia publicznego. Można zatem stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie spełniono pierwszą część przedmiotowego kryterium.

| (124) | Jeżeli chodzi o drugą część badanego kryterium, Komisja przede wszystkim zauważa, że władze belgijskie nie twierdziły, że szpitale IRIS stanowią w tym względzie efektywne przedsiębiorstwa. Komisja stwierdza następnie, że informacje przedstawione zarówno przez władze belgijskie, jak i przez skarżących nie wystarczą, aby stwierdzić, że mechanizmy wyrównania z tytułu obowiązków świadczenia usługi publicznej powierzonych szpitalom IRIS spełniają kryterium efektywnego operatora w rozumieniu czwartego kryterium określonego w wyroku w sprawie Altmark. Nic nie wskazuje, że wypłacona rekompensata opiera się na analizie kosztów przeciętego przedsiębiorstwa posiadającego cechy, których wymaga właściwe orzecznictwo jurysdykcji Unii. Nie ma ponadto wystarczających informacji mogących wykazać, że same szpitale IRIS można uznać za przeciętne, dobrze zarządzane i odpowiednio wyposażone przedsiębiorstwa. Nie wydaje się, aby uwzględniono, do celów ustalenia przyznanej rekompensaty, względy związane z prawidłowym zarządzaniem lub odpowiednim wyposażeniem. Ponadto, należy wskazać, że mechanizm wyrównania pokrywający deficyt szpitali IRIS wynikający ze świadczenia UOIG i realizowania powiązanych działań, nie uwzględniając skuteczności, z jaką zarządza się tymi szpitalami, nie spełnia czwartego kryterium określonego w wyroku w sprawie Altmark. |
| --- | --- |

(124)

Jeżeli chodzi o drugą część badanego kryterium, Komisja przede wszystkim zauważa, że władze belgijskie nie twierdziły, że szpitale IRIS stanowią w tym względzie efektywne przedsiębiorstwa. Komisja stwierdza następnie, że informacje przedstawione zarówno przez władze belgijskie, jak i przez skarżących nie wystarczą, aby stwierdzić, że mechanizmy wyrównania z tytułu obowiązków świadczenia usługi publicznej powierzonych szpitalom IRIS spełniają kryterium efektywnego operatora w rozumieniu czwartego kryterium określonego w wyroku w sprawie Altmark. Nic nie wskazuje, że wypłacona rekompensata opiera się na analizie kosztów przeciętego przedsiębiorstwa posiadającego cechy, których wymaga właściwe orzecznictwo jurysdykcji Unii. Nie ma ponadto wystarczających informacji mogących wykazać, że same szpitale IRIS można uznać za przeciętne, dobrze zarządzane i odpowiednio wyposażone przedsiębiorstwa. Nie wydaje się, aby uwzględniono, do celów ustalenia przyznanej rekompensaty, względy związane z prawidłowym zarządzaniem lub odpowiednim wyposażeniem. Ponadto, należy wskazać, że mechanizm wyrównania pokrywający deficyt szpitali IRIS wynikający ze świadczenia UOIG i realizowania powiązanych działań, nie uwzględniając skuteczności, z jaką zarządza się tymi szpitalami, nie spełnia czwartego kryterium określonego w wyroku w sprawie Altmark.

| (125) | W związku z tym Komisja uważa, że czwarte kryterium określonego w wyroku w sprawie Altmark nie zostało w przedmiotowej sprawie spełnione. Ponieważ warunki określone w wyroku w sprawie Altmark mają charakter łączny, brak spełnienia jednego z czterech warunków prowadzi niewątpliwie do wniosku, że mechanizm wyrównania deficytów badany w niniejszej decyzji przyznaje korzyść gospodarczą w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. |
| --- | --- |

(125)

W związku z tym Komisja uważa, że czwarte kryterium określonego w wyroku w sprawie Altmark nie zostało w przedmiotowej sprawie spełnione. Ponieważ warunki określone w wyroku w sprawie Altmark mają charakter łączny, brak spełnienia jednego z czterech warunków prowadzi niewątpliwie do wniosku, że mechanizm wyrównania deficytów badany w niniejszej decyzji przyznaje korzyść gospodarczą w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

7.2.1.3.   Selektywność

Selektywność

| (126) | Aby środek pomocy państwa został objęty zakresem stosowania art. 107 ust. 1 TFUE, musi sprzyjać „niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów”. W związku z powyższym jedynie środki, które sprzyjają przedsiębiorstwom, przyznając im korzyść w sposób selektywny, wchodzą w zakres pojęcia pomocy. |
| --- | --- |

(126)

Aby środek pomocy państwa został objęty zakresem stosowania art. 107 ust. 1 TFUE, musi sprzyjać „niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów”. W związku z powyższym jedynie środki, które sprzyjają przedsiębiorstwom, przyznając im korzyść w sposób selektywny, wchodzą w zakres pojęcia pomocy.

| (127) | Komisja zauważa, że należy uznać, iż mechanizm rekompensaty wdrożony w celu pokrycia deficytów szpitali publicznych w Brukseli (zob. motyw 44), ale nie deficytów szpitali prywatnych, ma charakter selektywny, ponieważ wyklucza szpitale prywatne i wszystkich pozostałych świadczeniodawców opieki zdrowotnej oraz podmioty należące do innych sektorów działalności. |
| --- | --- |

(127)

Komisja zauważa, że należy uznać, iż mechanizm rekompensaty wdrożony w celu pokrycia deficytów szpitali publicznych w Brukseli (zob. motyw 44), ale nie deficytów szpitali prywatnych, ma charakter selektywny, ponieważ wyklucza szpitale prywatne i wszystkich pozostałych świadczeniodawców opieki zdrowotnej oraz podmioty należące do innych sektorów działalności.

7.2.2.   Zasoby państwowe

Zasoby państwowe

| (128) | Aby środek stanowił pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, pomoc musi być przyznana przez państwo lub przy użyciu zasobów państwowych. Zasoby państwowe obejmują wszystkie zasoby sektora publicznego (161), w tym zasoby podmiotów wewnątrzpaństwowych (zdecentralizowanych, należących do federacji, regionalnych lub innych) (162). |
| --- | --- |

(128)

Aby środek stanowił pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, pomoc musi być przyznana przez państwo lub przy użyciu zasobów państwowych. Zasoby państwowe obejmują wszystkie zasoby sektora publicznego (161), w tym zasoby podmiotów wewnątrzpaństwowych (zdecentralizowanych, należących do federacji, regionalnych lub innych) (162).

161

162

| (129) | W niniejszej sprawie wyrównania deficytów, które szpitale IRIS otrzymują od swoich odpowiednich gmin w celu świadczenia UOIG i realizacji działań powiązanych, pochodzą z zasobów państwowych i można przypisać je państwu. |
| --- | --- |

(129)

W niniejszej sprawie wyrównania deficytów, które szpitale IRIS otrzymują od swoich odpowiednich gmin w celu świadczenia UOIG i realizacji działań powiązanych, pochodzą z zasobów państwowych i można przypisać je państwu.

7.2.3.   Zakłócenie konkurencji oraz wpływ na wymianę handlową

Zakłócenie konkurencji oraz wpływ na wymianę handlową

| (130) | Pomoc publiczna na rzecz przedsiębiorstw stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE tylko, jeżeli „zakłóca konkurencję lub grozi jej zakłóceniem” i to wyłącznie w zakresie, w jakim „wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi”. |
| --- | --- |

(130)

Pomoc publiczna na rzecz przedsiębiorstw stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE tylko, jeżeli „zakłóca konkurencję lub grozi jej zakłóceniem” i to wyłącznie w zakresie, w jakim „wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi”.

7.2.3.1.   Zakłócenie konkurencji

Zakłócenie konkurencji

| (131) | Uznaje się, że środek pomocy przyznany przez państwo zakłóca konkurencję lub grozi jej zakłóceniem, jeżeli może on powodować poprawę pozycji konkurencyjnej beneficjenta w stosunku do przedsiębiorstw, z którymi beneficjent konkuruje (163). W praktyce przyjmuje się, że do zakłócenia konkurencji dochodzi, gdy państwo przyznaje korzyść finansową na rzecz przedsiębiorstwa w sektorze zliberalizowanym, w którym istnieje lub mogłaby istnieć konkurencja. |
| --- | --- |

(131)

Uznaje się, że środek pomocy przyznany przez państwo zakłóca konkurencję lub grozi jej zakłóceniem, jeżeli może on powodować poprawę pozycji konkurencyjnej beneficjenta w stosunku do przedsiębiorstw, z którymi beneficjent konkuruje (163). W praktyce przyjmuje się, że do zakłócenia konkurencji dochodzi, gdy państwo przyznaje korzyść finansową na rzecz przedsiębiorstwa w sektorze zliberalizowanym, w którym istnieje lub mogłaby istnieć konkurencja.

163

| (132) | Mając na uwadze fakt, że między szpitalami publicznymi, szpitalami prywatnymi i innymi placówkami opieki zdrowotnej istnieje pewien stopień konkurencji, finansowanie publiczne, które przyznaje się na rzecz niektórych placówek opieki zdrowotnej (w tym szpitali IRIS) do celów sfinansowania prowadzonej przez nie działalności szpitalnej, może zakłócać konkurencję. Podobnie jest w przypadku dodatkowej działalności społecznej prowadzonej przez szpitale IRIS. |
| --- | --- |

(132)

Mając na uwadze fakt, że między szpitalami publicznymi, szpitalami prywatnymi i innymi placówkami opieki zdrowotnej istnieje pewien stopień konkurencji, finansowanie publiczne, które przyznaje się na rzecz niektórych placówek opieki zdrowotnej (w tym szpitali IRIS) do celów sfinansowania prowadzonej przez nie działalności szpitalnej, może zakłócać konkurencję. Podobnie jest w przypadku dodatkowej działalności społecznej prowadzonej przez szpitale IRIS.

7.2.3.2.   Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi

Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi

Zasady ogólne

| (133) | Sądy europejskie stwierdziły, że „w przypadku gdy pomoc przyznana przez państwo członkowskie poprawia pozycję przedsiębiorstwa w stosunku do innych przedsiębiorstw konkurujących z nim w ramach [wewnątrzunijnej] wymiany handlowej, należy uznać, że pomoc wpływa na tę wymianę handlową” (164). |
| --- | --- |

(133)

Sądy europejskie stwierdziły, że „w przypadku gdy pomoc przyznana przez państwo członkowskie poprawia pozycję przedsiębiorstwa w stosunku do innych przedsiębiorstw konkurujących z nim w ramach [wewnątrzunijnej] wymiany handlowej, należy uznać, że pomoc wpływa na tę wymianę handlową” (164).

164

| (134) | Można uznać, że pomoc publiczna może wpływać na wewnątrzunijną wymianę handlową, nawet jeżeli beneficjenci nie uczestniczą bezpośrednio w transgranicznej wymianie handlowej. Przykładowo, dotacja może utrudnić podmiotom gospodarczym z innych państw członkowskich wejście na rynek z jednoczesnym utrzymaniem lub zwiększeniem lokalnej podaży (165) lub korzystanie przez nie ze swobody przedsiębiorczości. |
| --- | --- |

(134)

Można uznać, że pomoc publiczna może wpływać na wewnątrzunijną wymianę handlową, nawet jeżeli beneficjenci nie uczestniczą bezpośrednio w transgranicznej wymianie handlowej. Przykładowo, dotacja może utrudnić podmiotom gospodarczym z innych państw członkowskich wejście na rynek z jednoczesnym utrzymaniem lub zwiększeniem lokalnej podaży (165) lub korzystanie przez nie ze swobody przedsiębiorczości.

165

| (135) | Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Komisja nie ma obowiązku dokonania analizy ekonomicznej rzeczywistej sytuacji na danym rynku, udziału w rynku przedsiębiorstw będących beneficjentami pomocy, stanowiska przedsiębiorstw konkurencyjnych ani wymiany handlowej między państwami członkowskimi (166). W przypadku pomocy państwa przyznanej niezgodnie z prawem Komisja nie jest zobowiązana do wykazania faktycznego wpływu takiej pomocy na konkurencję i wymianę handlową. |
| --- | --- |

(135)

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Komisja nie ma obowiązku dokonania analizy ekonomicznej rzeczywistej sytuacji na danym rynku, udziału w rynku przedsiębiorstw będących beneficjentami pomocy, stanowiska przedsiębiorstw konkurencyjnych ani wymiany handlowej między państwami członkowskimi (166). W przypadku pomocy państwa przyznanej niezgodnie z prawem Komisja nie jest zobowiązana do wykazania faktycznego wpływu takiej pomocy na konkurencję i wymianę handlową.

166

| (136) | Wpływ na wewnątrzunijną wymianę handlową nie może być jednak czysto hipotetyczny lub domniemany. Należy wykazać, dlaczego środek zakłóca konkurencję lub grozi jej zakłóceniem i może wpływać na wymianę handlową między państwami członkowskimi, na podstawie przewidywanych skutków środka (167). |
| --- | --- |

(136)

Wpływ na wewnątrzunijną wymianę handlową nie może być jednak czysto hipotetyczny lub domniemany. Należy wykazać, dlaczego środek zakłóca konkurencję lub grozi jej zakłóceniem i może wpływać na wymianę handlową między państwami członkowskimi, na podstawie przewidywanych skutków środka (167).

167

| (137) | W tym względzie Komisja stwierdziła w wielu sprawach (168), że niektóre rodzaje działalności mają wymiar czysto lokalny i nie powodują takich skutków. Wydaje się, że należy sprawdzić w szczególności, czy beneficjent dostarcza towary lub świadczy usługi na ograniczonym obszarze w państwie członkowskim i nie jest w stanie przyciągać klientów z innych państw członkowskich, a także czy można przewidywać, że środek będzie wpływać jedynie w marginalnym stopniu na warunki inwestycji transgranicznych lub transgranicznej działalności gospodarczej. |
| --- | --- |

(137)

W tym względzie Komisja stwierdziła w wielu sprawach (168), że niektóre rodzaje działalności mają wymiar czysto lokalny i nie powodują takich skutków. Wydaje się, że należy sprawdzić w szczególności, czy beneficjent dostarcza towary lub świadczy usługi na ograniczonym obszarze w państwie członkowskim i nie jest w stanie przyciągać klientów z innych państw członkowskich, a także czy można przewidywać, że środek będzie wpływać jedynie w marginalnym stopniu na warunki inwestycji transgranicznych lub transgranicznej działalności gospodarczej.

168

Ocena

| (138) | Zgodnie z zasadami przywołanymi powyżej Komisja podkreśla, że wpływ na wymianę handlową można ustalić w odniesieniu do różnych czynników, przede wszystkim po stronie „klienta” (związanej z terytorium, na którym dostarcza się towary i świadczy usługi, oraz z terytorium, z którego pochodzą klienci) oraz po stronie „dostawcy” (w tym należy ustalić, czy środek tworzy przeszkody dla inwestycji transgranicznych i dla prowadzenia transgranicznej działalności gospodarczej wobec usługodawców stanowiących faktyczną lub możliwą konkurencję). Aby stwierdzić, czy środek wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi, wystarczy wykazać istnienie wpływu na wymianę handlową, który wynika z co najmniej jednego z tych czynników. |
| --- | --- |

(138)

Zgodnie z zasadami przywołanymi powyżej Komisja podkreśla, że wpływ na wymianę handlową można ustalić w odniesieniu do różnych czynników, przede wszystkim po stronie „klienta” (związanej z terytorium, na którym dostarcza się towary i świadczy usługi, oraz z terytorium, z którego pochodzą klienci) oraz po stronie „dostawcy” (w tym należy ustalić, czy środek tworzy przeszkody dla inwestycji transgranicznych i dla prowadzenia transgranicznej działalności gospodarczej wobec usługodawców stanowiących faktyczną lub możliwą konkurencję). Aby stwierdzić, czy środek wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi, wystarczy wykazać istnienie wpływu na wymianę handlową, który wynika z co najmniej jednego z tych czynników.

| (139) | Jeżeli chodzi o wpływ środków po stronie „klienta”, Komisja zauważa w niniejszej sprawie, że sektor opieki zdrowotnej ogólnie i opieka zdrowotna świadczona w środowisku szpitalnym w szczególności są przedmiotem wymiany handlowej wewnątrz Unii. Komisja zauważa również, że mobilność transgraniczna pacjentów wzrasta. Wprawdzie opieka zdrowotna nadal należy do kompetencji państw członkowskich, a mobilność pacjentów stanowi przedmiot ścisłych przepisów regulujących interwencje krajowych systemów zabezpieczenia społecznego. W praktyce opieka szpitalna jest bowiem świadczona zwykle w pobliżu miejsca zamieszkania pacjenta, w znanym mu środowisku kulturowym, które umożliwia mu nawiązanie z leczącymi go lekarzami relacji opartej na zaufaniu. Przejazdy transgraniczne mają miejsce w szczególności w przypadku regionów przygranicznych lub gdy pacjenci chcą skorzystać z wysoce specjalistycznego leczenia w związku ze szczególnym problemem zdrowotnym. |
| --- | --- |

(139)

Jeżeli chodzi o wpływ środków po stronie „klienta”, Komisja zauważa w niniejszej sprawie, że sektor opieki zdrowotnej ogólnie i opieka zdrowotna świadczona w środowisku szpitalnym w szczególności są przedmiotem wymiany handlowej wewnątrz Unii. Komisja zauważa również, że mobilność transgraniczna pacjentów wzrasta. Wprawdzie opieka zdrowotna nadal należy do kompetencji państw członkowskich, a mobilność pacjentów stanowi przedmiot ścisłych przepisów regulujących interwencje krajowych systemów zabezpieczenia społecznego. W praktyce opieka szpitalna jest bowiem świadczona zwykle w pobliżu miejsca zamieszkania pacjenta, w znanym mu środowisku kulturowym, które umożliwia mu nawiązanie z leczącymi go lekarzami relacji opartej na zaufaniu. Przejazdy transgraniczne mają miejsce w szczególności w przypadku regionów przygranicznych lub gdy pacjenci chcą skorzystać z wysoce specjalistycznego leczenia w związku ze szczególnym problemem zdrowotnym.

| (140) | W niniejszej sprawie Komisja uważa, że przedmiotowe środki mogą wpływać na wymianę handlową między państwami członkowskimi. W szczególności szczególny charakter tej sprawy odróżnia ją od innych spraw, w przypadku których uznano, że pomoc publiczna na rzecz szpitali nie wpływała na wymianę handlową między państwami członkowskimi (169). Wyciągając taki wniosek, Komisja opiera się w szczególności na łacznym występowaniu następujących elementów:






  a) | wśród szpitali IRIS znajdują się szpitale wysoce specjalistyczne o międzynarodowej renomie. Dziecięcy szpital uniwersytecki Reine Fabiola oraz szpital Institut Bordet, specjalizujące się odpowiednio w pediatrii i w leczeniu nowotworów, a także szpitale uniwersyteckie CHU Saint-Pierre i CHU Brugmann, oferują szeroki zakres wysoce specjalistycznych usług i cieszą się międzynarodową renomą. Szpitale o takiej renomie mogą przyciągać pacjentów z zagranicy, w szczególności z innych państw członkowskich, niezależnie od tego, że zadaniem szpitali IRIS jest świadczenie społecznej opieki zdrowotnej na rzecz brukselskiej społeczności lokalnej (zob. sekcja 7.3.4.1); |
| --- | --- | --- |

(140)

W niniejszej sprawie Komisja uważa, że przedmiotowe środki mogą wpływać na wymianę handlową między państwami członkowskimi. W szczególności szczególny charakter tej sprawy odróżnia ją od innych spraw, w przypadku których uznano, że pomoc publiczna na rzecz szpitali nie wpływała na wymianę handlową między państwami członkowskimi (169). Wyciągając taki wniosek, Komisja opiera się w szczególności na łacznym występowaniu następujących elementów:

169

a)

wśród szpitali IRIS znajdują się szpitale wysoce specjalistyczne o międzynarodowej renomie. Dziecięcy szpital uniwersytecki Reine Fabiola oraz szpital Institut Bordet, specjalizujące się odpowiednio w pediatrii i w leczeniu nowotworów, a także szpitale uniwersyteckie CHU Saint-Pierre i CHU Brugmann, oferują szeroki zakres wysoce specjalistycznych usług i cieszą się międzynarodową renomą. Szpitale o takiej renomie mogą przyciągać pacjentów z zagranicy, w szczególności z innych państw członkowskich, niezależnie od tego, że zadaniem szpitali IRIS jest świadczenie społecznej opieki zdrowotnej na rzecz brukselskiej społeczności lokalnej (zob. sekcja 7.3.4.1);

| b) | brukselskie szpitale IRIS znajdują się stosunkowo blisko dużych miast we Francji, w Niderlandach i w Niemczech. Przykładowo, miasta Aix-la-Chapelle, Lille, Eindhoven i Rotterdam są oddalone od nich o mniej niż 150 kilometrów. Co więcej, Bruksela jest połączona z dużymi miastami europejskimi, takimi jak Paryż, Londyn, Amsterdam i Kolonia, połączeniami kolejowym dużych prędkości, które pozwalają na przyjazd do tych miejsc w maksymalnie dwie godziny. Ponadto Bruksela posiada międzynarodowy port lotniczy, który oferuje połączenia do wszystkich dużych ośrodków europejskich i światowych. Dzięki położeniu geograficznemu Brukseli i licznym połączeniom, z których miasto to korzysta, zagraniczni pacjenci przyciągnięci przez szpitale IRIS mogą do nich łatwo dotrzeć, zwłaszcza jeżeli mieszkają blisko granicy z Belgią lub w jednym z miast posiadających połączenie kolejowe dużej prędkości z Brukselą; |
| --- | --- |

b)

brukselskie szpitale IRIS znajdują się stosunkowo blisko dużych miast we Francji, w Niderlandach i w Niemczech. Przykładowo, miasta Aix-la-Chapelle, Lille, Eindhoven i Rotterdam są oddalone od nich o mniej niż 150 kilometrów. Co więcej, Bruksela jest połączona z dużymi miastami europejskimi, takimi jak Paryż, Londyn, Amsterdam i Kolonia, połączeniami kolejowym dużych prędkości, które pozwalają na przyjazd do tych miejsc w maksymalnie dwie godziny. Ponadto Bruksela posiada międzynarodowy port lotniczy, który oferuje połączenia do wszystkich dużych ośrodków europejskich i światowych. Dzięki położeniu geograficznemu Brukseli i licznym połączeniom, z których miasto to korzysta, zagraniczni pacjenci przyciągnięci przez szpitale IRIS mogą do nich łatwo dotrzeć, zwłaszcza jeżeli mieszkają blisko granicy z Belgią lub w jednym z miast posiadających połączenie kolejowe dużej prędkości z Brukselą;

| c) | Region Stołeczny Brukseli i szpitale IRIS są zasadniczo wielojęzyczne. Język francuski i język niderlandzki są językami urzędowymi, a szpitale IRIS mają obowiązek świadczyć usługi w obu tych językach. Z tego względu szpitale te są szczególnie atrakcyjne dla obywateli francuskich i niderlandzkich. Ponadto język angielski jest bardzo rozpowszechniony w Regionie Stołecznym Brukseli, co ułatwia dostęp dla pacjentów pochodzących z bardzo różnych środowisk; |
| --- | --- |

c)

Region Stołeczny Brukseli i szpitale IRIS są zasadniczo wielojęzyczne. Język francuski i język niderlandzki są językami urzędowymi, a szpitale IRIS mają obowiązek świadczyć usługi w obu tych językach. Z tego względu szpitale te są szczególnie atrakcyjne dla obywateli francuskich i niderlandzkich. Ponadto język angielski jest bardzo rozpowszechniony w Regionie Stołecznym Brukseli, co ułatwia dostęp dla pacjentów pochodzących z bardzo różnych środowisk;

| d) | Region Stołeczny Brukseli przyjmuje znaczną liczbę obywateli innych państw członkowskich. Wśród 321 miast europejskich objętych „audytem miejskim” Eurostatu Bruksela posiada drugi najwyższy odsetek mieszkańców będących cudzoziemcami (33,8 % w 2012 r.) oraz drugi najwyższy odsetek mieszkańców będących cudzoziemcami pochodzącymi z innych państw członkowskich Unii (20,3 % w 2012 r.) (170). Mieszkańcy innych państw członkowskich często mogą wybierać miejsce, w którym chcą otrzymywać usługi medyczne i które zazwyczaj znajduje się bądź w ich kraju pochodzenia, bądź w ich kraju zamieszkania. |
| --- | --- |

d)

Region Stołeczny Brukseli przyjmuje znaczną liczbę obywateli innych państw członkowskich. Wśród 321 miast europejskich objętych „audytem miejskim” Eurostatu Bruksela posiada drugi najwyższy odsetek mieszkańców będących cudzoziemcami (33,8 % w 2012 r.) oraz drugi najwyższy odsetek mieszkańców będących cudzoziemcami pochodzącymi z innych państw członkowskich Unii (20,3 % w 2012 r.) (170). Mieszkańcy innych państw członkowskich często mogą wybierać miejsce, w którym chcą otrzymywać usługi medyczne i które zazwyczaj znajduje się bądź w ich kraju pochodzenia, bądź w ich kraju zamieszkania.

170

| (141) | Jeżeli chodzi o dodatkową działalność społeczną szpitali IRIS, Komisja zauważa, że ponieważ nie można wykluczyć, że prowadzenie takiej działalności stanowi działalność gospodarczą, oraz ze względu na fakt, że istnieją ścisłe powiązania między tą działalnością a ogólną działalnością szpitalną szpitali IRIS, przedstawiona powyżej argumentacja może mieć zastosowanie również w tym względzie. Biorąc pod uwagę rozważania przedstawione poniżej (zob. sekcja 7.3) Komisja uważa jednak, że nawet jeżeli finansowanie publiczne dodatkowych usług społecznych wpływałoby na wymianę handlową między państwami członkowskimi, finansowanie publiczne z korzyścią dla tej działalności stanowiłoby pomoc państwa zgodną z rynkiem wewnętrznym. Ze względów związanych z ekonomią procesową ostatecznie nie jest zatem konieczne określenie, czy finansowanie publiczne dodatkowej działalności społecznej wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi. |
| --- | --- |

(141)

Jeżeli chodzi o dodatkową działalność społeczną szpitali IRIS, Komisja zauważa, że ponieważ nie można wykluczyć, że prowadzenie takiej działalności stanowi działalność gospodarczą, oraz ze względu na fakt, że istnieją ścisłe powiązania między tą działalnością a ogólną działalnością szpitalną szpitali IRIS, przedstawiona powyżej argumentacja może mieć zastosowanie również w tym względzie. Biorąc pod uwagę rozważania przedstawione poniżej (zob. sekcja 7.3) Komisja uważa jednak, że nawet jeżeli finansowanie publiczne dodatkowych usług społecznych wpływałoby na wymianę handlową między państwami członkowskimi, finansowanie publiczne z korzyścią dla tej działalności stanowiłoby pomoc państwa zgodną z rynkiem wewnętrznym. Ze względów związanych z ekonomią procesową ostatecznie nie jest zatem konieczne określenie, czy finansowanie publiczne dodatkowej działalności społecznej wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

| (142) | Te same stwierdzenia mają zastosowanie do powiązanych działań szpitali IRIS (zob. motywy 41, 116 i 117). Zdaniem Komisji, jeżeli finansowanie publiczne (w stosownych przypadkach) większości powiązanych działań szpitali IRIS (takich jak prowadzenie żłobka dla dzieci pracowników, wynajem pokoi, prowadzenie małego sklepu dla pacjentów i odwiedzających, prowadzenie stołówki i parkingu, wypożyczanie telewizorów pacjentom) stanowiłoby przedmiot oddzielnej oceny, można byłoby twierdzić, że finansowanie to nie ma żadnego wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi. Ponieważ istnieje jednak ścisły związek między działaniami powiązanymi a główną działalnością szpitali IRIS, można przypuszczać, że finansowanie publiczne (w stosownych przypadkach) tych działań powiązanych wpływa również na wymianę handlową między państwami członkowskimi. W każdym przypadku, skoro finansowanie publiczne z korzyścią dla działań powiązanych stanowiłoby pomoc państwa zgodną z rynkiem wewnętrznym (zob. sekcja 7.3), Komisja uważa, że nie jest konieczne, aby wypowiadała się ona ostatecznie w tej kwestii. |
| --- | --- |

(142)

Te same stwierdzenia mają zastosowanie do powiązanych działań szpitali IRIS (zob. motywy 41, 116 i 117). Zdaniem Komisji, jeżeli finansowanie publiczne (w stosownych przypadkach) większości powiązanych działań szpitali IRIS (takich jak prowadzenie żłobka dla dzieci pracowników, wynajem pokoi, prowadzenie małego sklepu dla pacjentów i odwiedzających, prowadzenie stołówki i parkingu, wypożyczanie telewizorów pacjentom) stanowiłoby przedmiot oddzielnej oceny, można byłoby twierdzić, że finansowanie to nie ma żadnego wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi. Ponieważ istnieje jednak ścisły związek między działaniami powiązanymi a główną działalnością szpitali IRIS, można przypuszczać, że finansowanie publiczne (w stosownych przypadkach) tych działań powiązanych wpływa również na wymianę handlową między państwami członkowskimi. W każdym przypadku, skoro finansowanie publiczne z korzyścią dla działań powiązanych stanowiłoby pomoc państwa zgodną z rynkiem wewnętrznym (zob. sekcja 7.3), Komisja uważa, że nie jest konieczne, aby wypowiadała się ona ostatecznie w tej kwestii.

| (143) | W celu kontynuacji procesu oceny w dalszej części niniejszej decyzji oparto się na założeniu, że finansowanie publiczne dodatkowej działalności społecznej i działań powiązanych może wpływać na wymianę handlową między państwami członkowskimi. |
| --- | --- |

(143)

W celu kontynuacji procesu oceny w dalszej części niniejszej decyzji oparto się na założeniu, że finansowanie publiczne dodatkowej działalności społecznej i działań powiązanych może wpływać na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

| (144) | Stwierdziwszy zatem, że środki, których dotyczy niniejsze postępowanie mogą wpływać na wymianę handlową między państwami członkowskim pod co najmniej jednym względem (po stronie „klienta”), Komisja uznaje, że nie jest konieczne określenie, czy mogą one wpływać na wymianę handlową między państwami członkowskimi również w zakresie inwestycji transgranicznych i swobody przedsiębiorczości (zob. motyw 138). |
| --- | --- |

(144)

Stwierdziwszy zatem, że środki, których dotyczy niniejsze postępowanie mogą wpływać na wymianę handlową między państwami członkowskim pod co najmniej jednym względem (po stronie „klienta”), Komisja uznaje, że nie jest konieczne określenie, czy mogą one wpływać na wymianę handlową między państwami członkowskimi również w zakresie inwestycji transgranicznych i swobody przedsiębiorczości (zob. motyw 138).

7.2.4.   Wniosek

Wniosek

| (145) | Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, Komisja uważa, że w zakresie środków objętych niniejszym badaniem spełniono łączne warunki istnienia pomocy państwa i w związku z tym środki te stanowią pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. |
| --- | --- |

(145)

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, Komisja uważa, że w zakresie środków objętych niniejszym badaniem spełniono łączne warunki istnienia pomocy państwa i w związku z tym środki te stanowią pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

7.3.   Zgodność z rynkiem wewnętrznym

Zgodność z rynkiem wewnętrznym

7.3.1.   Podstawa prawna

Podstawa prawna

7.3.1.1.   Zasady ogólne

Zasady ogólne

| (146) | Biorąc pod uwagę że wyrównanie deficytów stosowane wobec szpitali IRIS stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, należy ocenić jego zgodność z rynkiem wewnętrznym. Przesłanki, na podstawie których środek pomocy państwa można lub należy uznać za zgodny z rynkiem wewnętrznym, są wyszczególnione w art. 106 ust. 2 i art. 107 ust. 2 i 3 TFUE. |
| --- | --- |

(146)

Biorąc pod uwagę że wyrównanie deficytów stosowane wobec szpitali IRIS stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, należy ocenić jego zgodność z rynkiem wewnętrznym. Przesłanki, na podstawie których środek pomocy państwa można lub należy uznać za zgodny z rynkiem wewnętrznym, są wyszczególnione w art. 106 ust. 2 i art. 107 ust. 2 i 3 TFUE.

| (147) | Ponieważ władze belgijskie konsekwentnie potwierdzały, że finansowanie publiczne szpitali IRIS stanowi rekompensatę z tytułu świadczenia UOIG, zgodność wyrównania deficytu z rynkiem wewnętrznym należy ocenić przede wszystkim w świetle art. 106 ust. 2 TFUE. Artykuł ten stanowi, że:

  „przedsiębiorstwa zobowiązane do zarządzania usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym lub mające charakter monopolu skarbowego podlegają normom Traktatów, zwłaszcza regułom konkurencji, w granicach, w jakich ich stosowanie nie stanowi prawnej lub faktycznej przeszkody w wykonywaniu poszczególnych zadań im powierzonych. Rozwój handlu nie może być naruszony w sposób pozostający w sprzeczności z interesem Unii”. |
| --- | --- |

(147)

Ponieważ władze belgijskie konsekwentnie potwierdzały, że finansowanie publiczne szpitali IRIS stanowi rekompensatę z tytułu świadczenia UOIG, zgodność wyrównania deficytu z rynkiem wewnętrznym należy ocenić przede wszystkim w świetle art. 106 ust. 2 TFUE. Artykuł ten stanowi, że:

„przedsiębiorstwa zobowiązane do zarządzania usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym lub mające charakter monopolu skarbowego podlegają normom Traktatów, zwłaszcza regułom konkurencji, w granicach, w jakich ich stosowanie nie stanowi prawnej lub faktycznej przeszkody w wykonywaniu poszczególnych zadań im powierzonych. Rozwój handlu nie może być naruszony w sposób pozostający w sprzeczności z interesem Unii”.

7.3.1.2.   Stosowanie art. 106 ust. 2 TFUE w czasie – uwagi wstępne

Stosowanie art. 106 ust. 2 TFUE w czasie – uwagi wstępne

| (148) | Komisja ustaliła szczegółowe warunki stosowania przez nią art. 106 ust. 2 TFUE w szeregu instrumentów prawnych, a w ostatnim czasie m.in. w zasadach ramowych UOIG z 2012 r. (171) i w decyzji w sprawie UOIG z 2012 r. (172) (łącznie zwanych dalej „pakietem UOIG z 2012 r.”); wcześniej Komisja opublikowała i stosowała ramy UOIG z 2005 r. (173) i decyzję w sprawie UOIG z 2005 r. (174). Wszelkie środki pomocy spełniające kryteria przedstawione w decyzji w sprawie UOIG z 2012 r. uznaje się za zgodne z rynkiem wewnętrznym i nie ma obowiązku ich zgłaszania. Środki pomocy, które nie wchodzą w zakres stosowania decyzji w sprawie UOIG z 2012 r., ponieważ nie spełniają wszystkich kryteriów określonych w tej decyzji, należy podać ocenie zgodnie z zasadami ramowymi UOIG z 2012 r. po ich uprzednim zgłoszeniu. |
| --- | --- |

(148)

Komisja ustaliła szczegółowe warunki stosowania przez nią art. 106 ust. 2 TFUE w szeregu instrumentów prawnych, a w ostatnim czasie m.in. w zasadach ramowych UOIG z 2012 r. (171) i w decyzji w sprawie UOIG z 2012 r. (172) (łącznie zwanych dalej „pakietem UOIG z 2012 r.”); wcześniej Komisja opublikowała i stosowała ramy UOIG z 2005 r. (173) i decyzję w sprawie UOIG z 2005 r. (174). Wszelkie środki pomocy spełniające kryteria przedstawione w decyzji w sprawie UOIG z 2012 r. uznaje się za zgodne z rynkiem wewnętrznym i nie ma obowiązku ich zgłaszania. Środki pomocy, które nie wchodzą w zakres stosowania decyzji w sprawie UOIG z 2012 r., ponieważ nie spełniają wszystkich kryteriów określonych w tej decyzji, należy podać ocenie zgodnie z zasadami ramowymi UOIG z 2012 r. po ich uprzednim zgłoszeniu.

171

172

173

174

| (149) | W niniejszym przypadku wyrównanie deficytów szpitali IRIS, które jest przedmiotem badania, rozpoczęło się w 1996 r., a więc przed wejściem w życie decyzji i zasad ramowych UOIG z 2012 r. W pakiecie UOIG z 2012 r. ustalono jednak – w art. 10 decyzji w sprawie UOIG z 2012 r. i w pkt 69 zasad ramowych UOIG z 2012 r. – zasady dotyczące jego stosowania również w odniesieniu do pomocy przyznanej przed wejściem pakietu w życie, które miało miejsce w dniu 31 stycznia 2012 r. W szczególności w art. 10 lit. b) decyzji w sprawie UOIG z 2012 r. przewidziano, że

  „wszelka pomoc udzielona przed wejściem w życie niniejszej decyzji [tj. przed dniem 31 stycznia 2012 r.], która nie była zgodna z rynkiem wewnętrznym ani zwolniona z wymogu zgłoszenia zgodnie z decyzją 2005/842/WE, lecz spełnia warunki określone w niniejszej decyzji, jest zgodna z rynkiem wewnętrznym i zwolniona z wymogu uprzedniego zgłoszenia”.
  Jeżeli chodzi o zasady ramowe UOIG z 2012 r., w pkt 68 i 69 tych zasad wyjaśniono, że Komisja będzie stosować zasady określone w tych ramach do wszystkich zgłoszonych jej projektów pomocy, niezależnie od tego, czy ich zgłoszenie miało miejsce przed rozpoczęciem stosowania tych zasad ramowych, czy po rozpoczęciu ich stosowania, które nastąpiło dnia 31 stycznia 2012 r., a także do wszelkiej pomocy niezgodnej z prawem, w sprawie której podejmie decyzję po dniu 31 stycznia 2012 r., nawet jeżeli odnośna pomoc została przyznana przed dniem 31 stycznia 2012 r. |
| --- | --- |

(149)

W niniejszym przypadku wyrównanie deficytów szpitali IRIS, które jest przedmiotem badania, rozpoczęło się w 1996 r., a więc przed wejściem w życie decyzji i zasad ramowych UOIG z 2012 r. W pakiecie UOIG z 2012 r. ustalono jednak – w art. 10 decyzji w sprawie UOIG z 2012 r. i w pkt 69 zasad ramowych UOIG z 2012 r. – zasady dotyczące jego stosowania również w odniesieniu do pomocy przyznanej przed wejściem pakietu w życie, które miało miejsce w dniu 31 stycznia 2012 r. W szczególności w art. 10 lit. b) decyzji w sprawie UOIG z 2012 r. przewidziano, że

„wszelka pomoc udzielona przed wejściem w życie niniejszej decyzji [tj. przed dniem 31 stycznia 2012 r.], która nie była zgodna z rynkiem wewnętrznym ani zwolniona z wymogu zgłoszenia zgodnie z decyzją 2005/842/WE, lecz spełnia warunki określone w niniejszej decyzji, jest zgodna z rynkiem wewnętrznym i zwolniona z wymogu uprzedniego zgłoszenia”.

Jeżeli chodzi o zasady ramowe UOIG z 2012 r., w pkt 68 i 69 tych zasad wyjaśniono, że Komisja będzie stosować zasady określone w tych ramach do wszystkich zgłoszonych jej projektów pomocy, niezależnie od tego, czy ich zgłoszenie miało miejsce przed rozpoczęciem stosowania tych zasad ramowych, czy po rozpoczęciu ich stosowania, które nastąpiło dnia 31 stycznia 2012 r., a także do wszelkiej pomocy niezgodnej z prawem, w sprawie której podejmie decyzję po dniu 31 stycznia 2012 r., nawet jeżeli odnośna pomoc została przyznana przed dniem 31 stycznia 2012 r.

| (150) | W związku z tym zasady dotyczące stosowania decyzji w sprawie UOIG z 2012 r. i zasad ramowych UOIG z 2012 r., które opisano powyżej, wskazują na to, że finansowanie publiczne na rzecz szpitali IRIS przyznawane od 1996 r. może być ocenione na podstawie pakietu UOIG z 2012 r. Jeżeli mechanizm wyrównania deficytów spełnia warunki określone w decyzji w sprawie UOIG z 2012 r. lub w zasadach ramowych UOIG z 2012 r., jest on zgodny z rynkiem wewnętrznym w odniesieniu do od całego okresu począwszy od 1996 r. |
| --- | --- |

(150)

W związku z tym zasady dotyczące stosowania decyzji w sprawie UOIG z 2012 r. i zasad ramowych UOIG z 2012 r., które opisano powyżej, wskazują na to, że finansowanie publiczne na rzecz szpitali IRIS przyznawane od 1996 r. może być ocenione na podstawie pakietu UOIG z 2012 r. Jeżeli mechanizm wyrównania deficytów spełnia warunki określone w decyzji w sprawie UOIG z 2012 r. lub w zasadach ramowych UOIG z 2012 r., jest on zgodny z rynkiem wewnętrznym w odniesieniu do od całego okresu począwszy od 1996 r.

| (151) | Ponadto należy zwrócić uwagę na przepis przejściowy zawarty w art. 10 lit. a) decyzji w sprawie UOIG z 2012 r., zgodnie z którym programy pomocy wprowadzone przed wejściem w życie tej decyzji (tj. przed dniem 31 stycznia 2012 r.), które były zgodne z rynkiem wewnętrznym i zwolnione z wymogu zgłoszenia zgodnie z decyzją 2005/842/WE, są nadal zgodne z rynkiem wewnętrznym i zwolnione z wymogu zgłoszenia na kolejny okres dwóch lat (tj. do dnia 30 stycznia 2014 r. włącznie). Oznacza to, że pomoc, którą przyznano w ramach odnośnego programu w okresie od wejścia w życie decyzji w sprawie UOIG z 2005 r., w dniu 19 grudnia 2005 r., do wejścia w życie decyzji w sprawie UOIG z 2012 r., w dniu 31 stycznia 2012 r., zostanie uznana za zgodną z rynkiem wewnętrznym, ale tylko od dnia, w którym ją przyznano, do dnia 30 stycznia 2014 r. włącznie. W każdym razie, w przypadku pomocy przyznanej od dnia 31 stycznia 2012 r., przepis przejściowy zawarty w art. 10 lit. a) decyzji w sprawie UOIG z 2012 r. nie ma zastosowania, a oceny zgodności należy dokonywać na podstawie decyzji w sprawie UOIG z 2012 r. |
| --- | --- |

(151)

Ponadto należy zwrócić uwagę na przepis przejściowy zawarty w art. 10 lit. a) decyzji w sprawie UOIG z 2012 r., zgodnie z którym programy pomocy wprowadzone przed wejściem w życie tej decyzji (tj. przed dniem 31 stycznia 2012 r.), które były zgodne z rynkiem wewnętrznym i zwolnione z wymogu zgłoszenia zgodnie z decyzją 2005/842/WE, są nadal zgodne z rynkiem wewnętrznym i zwolnione z wymogu zgłoszenia na kolejny okres dwóch lat (tj. do dnia 30 stycznia 2014 r. włącznie). Oznacza to, że pomoc, którą przyznano w ramach odnośnego programu w okresie od wejścia w życie decyzji w sprawie UOIG z 2005 r., w dniu 19 grudnia 2005 r., do wejścia w życie decyzji w sprawie UOIG z 2012 r., w dniu 31 stycznia 2012 r., zostanie uznana za zgodną z rynkiem wewnętrznym, ale tylko od dnia, w którym ją przyznano, do dnia 30 stycznia 2014 r. włącznie. W każdym razie, w przypadku pomocy przyznanej od dnia 31 stycznia 2012 r., przepis przejściowy zawarty w art. 10 lit. a) decyzji w sprawie UOIG z 2012 r. nie ma zastosowania, a oceny zgodności należy dokonywać na podstawie decyzji w sprawie UOIG z 2012 r.

| (152) | W związku z powyższym Komisja ocenia przede wszystkim, czy finansowanie publiczne będące przedmiotem niniejszej decyzji, przyznane szpitalom IRIS od 1996 r. spełnia warunki wymienione w decyzji w sprawie UOIG z 2012 r. Dopiero w przeciwnym przypadku Komisja oceni to finansowanie na podstawie decyzji w sprawie UOIG z 2005 r. (w odniesieniu do pomocy, którą przyznano od dnia 19 grudnia 2005 r. do dnia 31 stycznia 2012 r.) i zasad ramowych UOIG z 2012 r. |
| --- | --- |

(152)

W związku z powyższym Komisja ocenia przede wszystkim, czy finansowanie publiczne będące przedmiotem niniejszej decyzji, przyznane szpitalom IRIS od 1996 r. spełnia warunki wymienione w decyzji w sprawie UOIG z 2012 r. Dopiero w przeciwnym przypadku Komisja oceni to finansowanie na podstawie decyzji w sprawie UOIG z 2005 r. (w odniesieniu do pomocy, którą przyznano od dnia 19 grudnia 2005 r. do dnia 31 stycznia 2012 r.) i zasad ramowych UOIG z 2012 r.

7.3.2.   Zastosowanie art. 106 ust. 2 TFUE – faktyczna UOIG

Zastosowanie art. 106 ust. 2 TFUE – faktyczna UOIG

| (153) | Artykuł 106 ust. 2 TFUE i oparta na nim decyzja w sprawie UOIG z 2012 r. mają zastosowanie wyłącznie do rekompensat wypłaconych przedsiębiorstwu, któremu powierzono wykonywanie „usługi faktycznie świadczonej w ogólnym interesie gospodarczym” (175). Trybunał Sprawiedliwości ustalił, że UOIG są usługami posiadającymi szczególne cechy charakterystyczne w porównaniu z innymi rodzajami działalności gospodarczej (176). Ustalono ponadto, że wobec braku szczególnych uregulowań określających na szczeblu unijnym kryteria do celów stwierdzenia istnienia UOIG, państwa członkowskie dysponują szeroką swobodą uznania w zakresie określania, co uważają za UOIG i w zakresie przyznawania rekompensaty usługodawcy świadczącemu tę usługę (177). Kompetencje Komisji w tym zakresie ograniczają się do sprawdzenia, czy państwo członkowskie nie popełniło oczywistego błędu, uznając usługę za UOIG. |
| --- | --- |

(153)

Artykuł 106 ust. 2 TFUE i oparta na nim decyzja w sprawie UOIG z 2012 r. mają zastosowanie wyłącznie do rekompensat wypłaconych przedsiębiorstwu, któremu powierzono wykonywanie „usługi faktycznie świadczonej w ogólnym interesie gospodarczym” (175). Trybunał Sprawiedliwości ustalił, że UOIG są usługami posiadającymi szczególne cechy charakterystyczne w porównaniu z innymi rodzajami działalności gospodarczej (176). Ustalono ponadto, że wobec braku szczególnych uregulowań określających na szczeblu unijnym kryteria do celów stwierdzenia istnienia UOIG, państwa członkowskie dysponują szeroką swobodą uznania w zakresie określania, co uważają za UOIG i w zakresie przyznawania rekompensaty usługodawcy świadczącemu tę usługę (177). Kompetencje Komisji w tym zakresie ograniczają się do sprawdzenia, czy państwo członkowskie nie popełniło oczywistego błędu, uznając usługę za UOIG.

175

176

177

| (154) | Komisja uznaje, że wszystkie rodzaje działalności gospodarczej szpitali IRIS finansowane ze środków publicznych (tj. spektrum zadań społecznych i szpitalnych wykonywanych przez te szpitale) stanowią usługi faktycznie świadczone w ogólnym interesie gospodarczym, jak utrzymują władze belgijskie, lub odnoszące się do nich działania powiązane. W szczególności wszystkie przedmiotowe usługi medyczne i społeczne w niniejszej sprawie posiadają szczególne cechy w porównaniu z cechami pozostałych rodzajów działalności gospodarczej, tj. zasadniczo ich znaczenie dla dobrobytu medycznego i socjalnego społeczeństwa. W związku z powyższym władze belgijskie nie popełniły oczywistego błędu w ocenie, uznając te usługi za UOIG. |
| --- | --- |

(154)

Komisja uznaje, że wszystkie rodzaje działalności gospodarczej szpitali IRIS finansowane ze środków publicznych (tj. spektrum zadań społecznych i szpitalnych wykonywanych przez te szpitale) stanowią usługi faktycznie świadczone w ogólnym interesie gospodarczym, jak utrzymują władze belgijskie, lub odnoszące się do nich działania powiązane. W szczególności wszystkie przedmiotowe usługi medyczne i społeczne w niniejszej sprawie posiadają szczególne cechy w porównaniu z cechami pozostałych rodzajów działalności gospodarczej, tj. zasadniczo ich znaczenie dla dobrobytu medycznego i socjalnego społeczeństwa. W związku z powyższym władze belgijskie nie popełniły oczywistego błędu w ocenie, uznając te usługi za UOIG.

| (155) | Jeżeli chodzi o działania powiązane wyszczególnione w motywie 41, Komisja zauważa, że działanie można uznać za powiązane z UOIG, jeżeli jest bezpośrednio połączone ze świadczeniem tej UOIG i konieczne do jej świadczenia lub jest z nim nieodłącznie związane. W tym ostatnim przypadku przedmiotowe działania pochłaniają takie same nakłady jak ta UOIG, na przykład materiały, sprzęt, siłę roboczą, środki trwałe. Działania powiązane muszą również pozostać ograniczone w swoim zakresie. Komisja uważa, że wszystkie działania opisane w motywie 41 można uznać za powiązane z główną działalnością szpitali IRIS w zakresie UOIG. Działania uznawane za powiązane 1) są bezpośrednio połączone z wykonywaniem przez szpitale IRIS działalności w zakresie UOIG i konieczne do jej świadczenia, ponieważ stanowią działania, które nowoczesny szpital ma realizować oprócz świadczenia usług medycznych i społecznych lub 2) są z nią nieodłącznie związane, ponieważ korzystają z infrastruktury szpitali (tj. budynków i terenów). Uwzględniając niewielką część, jaką stanowią działania powiązane w całkowitych przychodach szpitali IRIS (średnio poniżej 2 %), Komisja jest również zdania, że wszystkie działania powiązane pozostają bardzo ograniczone w swoim zasięgu. |
| --- | --- |

(155)

Jeżeli chodzi o działania powiązane wyszczególnione w motywie 41, Komisja zauważa, że działanie można uznać za powiązane z UOIG, jeżeli jest bezpośrednio połączone ze świadczeniem tej UOIG i konieczne do jej świadczenia lub jest z nim nieodłącznie związane. W tym ostatnim przypadku przedmiotowe działania pochłaniają takie same nakłady jak ta UOIG, na przykład materiały, sprzęt, siłę roboczą, środki trwałe. Działania powiązane muszą również pozostać ograniczone w swoim zakresie. Komisja uważa, że wszystkie działania opisane w motywie 41 można uznać za powiązane z główną działalnością szpitali IRIS w zakresie UOIG. Działania uznawane za powiązane 1) są bezpośrednio połączone z wykonywaniem przez szpitale IRIS działalności w zakresie UOIG i konieczne do jej świadczenia, ponieważ stanowią działania, które nowoczesny szpital ma realizować oprócz świadczenia usług medycznych i społecznych lub 2) są z nią nieodłącznie związane, ponieważ korzystają z infrastruktury szpitali (tj. budynków i terenów). Uwzględniając niewielką część, jaką stanowią działania powiązane w całkowitych przychodach szpitali IRIS (średnio poniżej 2 %), Komisja jest również zdania, że wszystkie działania powiązane pozostają bardzo ograniczone w swoim zasięgu.

7.3.3.   Zastosowanie decyzji w sprawie UOIG z 2012 r.

Zastosowanie decyzji w sprawie UOIG z 2012 r.

| (156) | Komisja uważa ponadto, że przyznanie szpitalom IRIS środków publicznych na świadczenie UOIG wchodzi w zakres przedmiotowy decyzji w sprawie UOIG z 2012 r., jak stanowi jej art. 2. Jak uściślono w art. 2 ust. 1 lit. b) i c) decyzji w sprawie UOIG z 2012 r., ma ona zastosowanie do pomocy państwa przyznanej w formie rekompensat za świadczenie UOIG dla szpitali, które świadczą opiekę medyczną (co obejmuje wykonywanie działań powiązanych bezpośrednio z główną działalnością, zwłaszcza, ale nie wyłącznie, w zakresie badań naukowych) i dla przedsiębiorstw, które realizują UOIG zaspokajające potrzeby społeczne w zakresie, między innymi, opieki zdrowotnej i włączenia społecznego słabszych grup społecznych. Biorąc pod uwagę, że wszystkie UOIG i działania powiązane finansowane ze środków publicznych realizowane przez szpitale IRIS można włączyć do tych kategorii działalności, Komisja stwierdza, że mechanizm wyrównania deficytów badany w niniejszej sprawie wchodzi w zakres przedmiotowy decyzji w sprawie UOIG z 2012 r. W związku z powyższym koszty wynikające ze wszystkich rodzajów działalności szpitali IRIS (UOIG i działania powiązane) można pokrywać z rekompensat przyznanych zgodnie z decyzją w sprawie UOIG z 2012 r. |
| --- | --- |

(156)

Komisja uważa ponadto, że przyznanie szpitalom IRIS środków publicznych na świadczenie UOIG wchodzi w zakres przedmiotowy decyzji w sprawie UOIG z 2012 r., jak stanowi jej art. 2. Jak uściślono w art. 2 ust. 1 lit. b) i c) decyzji w sprawie UOIG z 2012 r., ma ona zastosowanie do pomocy państwa przyznanej w formie rekompensat za świadczenie UOIG dla szpitali, które świadczą opiekę medyczną (co obejmuje wykonywanie działań powiązanych bezpośrednio z główną działalnością, zwłaszcza, ale nie wyłącznie, w zakresie badań naukowych) i dla przedsiębiorstw, które realizują UOIG zaspokajające potrzeby społeczne w zakresie, między innymi, opieki zdrowotnej i włączenia społecznego słabszych grup społecznych. Biorąc pod uwagę, że wszystkie UOIG i działania powiązane finansowane ze środków publicznych realizowane przez szpitale IRIS można włączyć do tych kategorii działalności, Komisja stwierdza, że mechanizm wyrównania deficytów badany w niniejszej sprawie wchodzi w zakres przedmiotowy decyzji w sprawie UOIG z 2012 r. W związku z powyższym koszty wynikające ze wszystkich rodzajów działalności szpitali IRIS (UOIG i działania powiązane) można pokrywać z rekompensat przyznanych zgodnie z decyzją w sprawie UOIG z 2012 r.

7.3.4.   Akt powierzenia

Akt powierzenia

| (157) | Zgodnie z pierwszym warunkiem zasadniczej zgodności zapisanym w decyzji w sprawie UOIG z 2012 r. powierzenie przedsiębiorstwu wykonywania UOIG następuje poprzez jeden akt lub kilka aktów, których forma może zostać określona przez każde państwo członkowskie (178). Akt lub akty powinny jasno określać:






  — | treść i czas trwania zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych (179), |
| --- | --- | --- |

(157)

Zgodnie z pierwszym warunkiem zasadniczej zgodności zapisanym w decyzji w sprawie UOIG z 2012 r. powierzenie przedsiębiorstwu wykonywania UOIG następuje poprzez jeden akt lub kilka aktów, których forma może zostać określona przez każde państwo członkowskie (178). Akt lub akty powinny jasno określać:

178

—

treść i czas trwania zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych (179),

179

| — | nazwę przedsiębiorstwa, na które nałożono te zobowiązania, oraz w stosownych przypadkach odpowiednie terytorium (180), |
| --- | --- |

—

nazwę przedsiębiorstwa, na które nałożono te zobowiązania, oraz w stosownych przypadkach odpowiednie terytorium (180),

180

| — | rodzaj wszystkich wyłącznych lub specjalnych praw przyznanych przedsiębiorstwu przez organ powierzający (181), |
| --- | --- |

—

rodzaj wszystkich wyłącznych lub specjalnych praw przyznanych przedsiębiorstwu przez organ powierzający (181),

181

| — | opis mechanizmu rekompensaty oraz wskaźniki służące do obliczania, kontrolowania i przeglądu wysokości rekompensaty (182), |
| --- | --- |

—

opis mechanizmu rekompensaty oraz wskaźniki służące do obliczania, kontrolowania i przeglądu wysokości rekompensaty (182),

182

| — | ustalenia na temat unikania i odzyskiwania nadwyżek rekompensaty (183). |
| --- | --- |

—

ustalenia na temat unikania i odzyskiwania nadwyżek rekompensaty (183).

183

| (158) | Ponadto decyzja w sprawie UOIG z 2012 r. nakazuje, by akt powierzenia zawierał odniesienie do tej decyzji (184). |
| --- | --- |

(158)

Ponadto decyzja w sprawie UOIG z 2012 r. nakazuje, by akt powierzenia zawierał odniesienie do tej decyzji (184).

184

7.3.4.1.   Charakter obowiązków świadczenia usługi publicznej nałożonych na szpitale IRIS oraz obciążenia z nimi związane

Charakter obowiązków świadczenia usługi publicznej nałożonych na szpitale IRIS oraz obciążenia z nimi związane

| (159) | W wyroku stwierdzającym nieważność z dnia 7 listopada 2012 r. Sąd sformułował uwagę wstępną, zgodnie z którą „w sytuacji gdy różne wymogi ciążą na jednostkach publicznych i prywatnych zobowiązanych do świadczenia tej samej usługi publicznej, co zakłada różny poziom kosztów i rekompensaty, różnice te muszą wynikać jasno z ich upoważnienia do świadczenia danej usługi, zwłaszcza by umożliwić sprawdzenie zgodności subwencji z zasadą równego traktowania. Pomoc państwa, która z powodu pewnych jej szczegółów narusza ogólne zasady prawa Unii, przykładowo zasadę równego traktowania, nie może być uznana przez Komisję za zgodną z rynkiem wewnętrznym (wyrok Trybunału z dnia 15 kwietnia 2008 r. w sprawie C-390/06 Nuova Agricast, Zb.Orz. s. I-2577, pkt 51)” (185). |
| --- | --- |

(159)

W wyroku stwierdzającym nieważność z dnia 7 listopada 2012 r. Sąd sformułował uwagę wstępną, zgodnie z którą „w sytuacji gdy różne wymogi ciążą na jednostkach publicznych i prywatnych zobowiązanych do świadczenia tej samej usługi publicznej, co zakłada różny poziom kosztów i rekompensaty, różnice te muszą wynikać jasno z ich upoważnienia do świadczenia danej usługi, zwłaszcza by umożliwić sprawdzenie zgodności subwencji z zasadą równego traktowania. Pomoc państwa, która z powodu pewnych jej szczegółów narusza ogólne zasady prawa Unii, przykładowo zasadę równego traktowania, nie może być uznana przez Komisję za zgodną z rynkiem wewnętrznym (wyrok Trybunału z dnia 15 kwietnia 2008 r. w sprawie C-390/06 Nuova Agricast, Zb.Orz. s. I-2577, pkt 51)” (185).

185

| (160) | W pkt 66 wyroku w sprawie Nuova Agricast (186) uściślono, że „poszanowanie zasady równości wymaga, aby porównywalne sytuacje nie były traktowane w sposób odmienny, a sytuacje odmienne nie były traktowane w sposób identyczny, chyba że jest to obiektywnie uzasadnione (zob. w szczególności wyrok z dnia 26 października 2006 r. w sprawie C-248/04 Koninklijke Coöperatie Cosun, Zb.Orz. s. I-10211, pkt 72 wraz z cytowanym orzecznictwem)”. |
| --- | --- |

(160)

W pkt 66 wyroku w sprawie Nuova Agricast (186) uściślono, że „poszanowanie zasady równości wymaga, aby porównywalne sytuacje nie były traktowane w sposób odmienny, a sytuacje odmienne nie były traktowane w sposób identyczny, chyba że jest to obiektywnie uzasadnione (zob. w szczególności wyrok z dnia 26 października 2006 r. w sprawie C-248/04 Koninklijke Coöperatie Cosun, Zb.Orz. s. I-10211, pkt 72 wraz z cytowanym orzecznictwem)”.

186

| (161) | Komisja zauważa jednak, że w decyzji w sprawie UOIG z 2012 r. jako kryterium zgodności nie wymieniono zasady niedyskryminacji. Komisja zamierza zbadać, czy szpitale publiczne IRIS i brukselskie szpitale prywatne znajdują się w porównywalnej czy też innej sytuacji prawnej i faktycznej. W tym kontekście, opisując charakter obowiązków świadczenia usługi publicznej, które powierzono szpitalom IRIS, Komisja wskaże, czy porównywalny obowiązek nałożono na brukselskie szpitale prywatne, czy też nie. |
| --- | --- |

(161)

Komisja zauważa jednak, że w decyzji w sprawie UOIG z 2012 r. jako kryterium zgodności nie wymieniono zasady niedyskryminacji. Komisja zamierza zbadać, czy szpitale publiczne IRIS i brukselskie szpitale prywatne znajdują się w porównywalnej czy też innej sytuacji prawnej i faktycznej. W tym kontekście, opisując charakter obowiązków świadczenia usługi publicznej, które powierzono szpitalom IRIS, Komisja wskaże, czy porównywalny obowiązek nałożono na brukselskie szpitale prywatne, czy też nie.

| (162) | Jak wyjaśniono powyżej (zob. sekcja 2.3), szpitale IRIS podlegają ramom regulacyjnym, które obejmują ustawę o CPAS (na podstawie której utworzono szpitale IRIS), ustawę LCH, statut lokalnych stowarzyszeń szpitalnych i plany strategiczne przyjęte przez organizację parasolową IRIS. Biorąc pod uwagę, że władze publiczne (tj. gminy i ośrodki CPAS) sprawują większościową kontrolę nad stowarzyszeniami lokalnymi objętymi przepisami rozdziału XII ustawy o CPAS i nad organizacją parasolową IRIS, statuty i plany strategiczne mają obowiązkowy charakter dla szpitali IRIS, a zatem można je uznać za ważne akty powierzenia, których charakter zostanie wyjaśniony poniżej (zob. motywy 164, 170 i nast.). W tym kontekście warto również podkreślić, że władze publiczne mogą bezpośrednio kontrolować codzienne operacje szpitali IRIS i w razie potrzeby zapewniać dodatkowe wskazówki. |
| --- | --- |

(162)

Jak wyjaśniono powyżej (zob. sekcja 2.3), szpitale IRIS podlegają ramom regulacyjnym, które obejmują ustawę o CPAS (na podstawie której utworzono szpitale IRIS), ustawę LCH, statut lokalnych stowarzyszeń szpitalnych i plany strategiczne przyjęte przez organizację parasolową IRIS. Biorąc pod uwagę, że władze publiczne (tj. gminy i ośrodki CPAS) sprawują większościową kontrolę nad stowarzyszeniami lokalnymi objętymi przepisami rozdziału XII ustawy o CPAS i nad organizacją parasolową IRIS, statuty i plany strategiczne mają obowiązkowy charakter dla szpitali IRIS, a zatem można je uznać za ważne akty powierzenia, których charakter zostanie wyjaśniony poniżej (zob. motywy 164, 170 i nast.). W tym kontekście warto również podkreślić, że władze publiczne mogą bezpośrednio kontrolować codzienne operacje szpitali IRIS i w razie potrzeby zapewniać dodatkowe wskazówki.

| (163) | Zauważono również (zob. motyw 24), że początkowo zarządzaniem i kontrolą szpitali IRIS zajmowały się bezpośrednio ośrodki CPAS, które je utworzyły w celu spełnienia obowiązku w zakresie pomocy społecznej zgodnie z ustawą o CPAS. W celu zapewnienia ciągłości i rentowności brukselskich szpitali publicznych (zob. motyw 24), konieczna była restrukturyzacja, na skutek której utworzono szpitale IRIS (które przyjęły formę stowarzyszeń lokalnych objętych przepisami rozdziału XII ustawy o CPAS, posiadających niezależność finansową i prawną). Restrukturyzacja ta nie zmieniła jednak podstawowego zadania brukselskich szpitali publicznych IRIS (187), jakim jest świadczenie opieki medycznej i społeczno-medycznej, a tym samym przyczynianie się do wypełniania obowiązku w zakresie pomocy społecznej spoczywającego na ośrodku CPAS, który je utworzył. |
| --- | --- |

(163)

Zauważono również (zob. motyw 24), że początkowo zarządzaniem i kontrolą szpitali IRIS zajmowały się bezpośrednio ośrodki CPAS, które je utworzyły w celu spełnienia obowiązku w zakresie pomocy społecznej zgodnie z ustawą o CPAS. W celu zapewnienia ciągłości i rentowności brukselskich szpitali publicznych (zob. motyw 24), konieczna była restrukturyzacja, na skutek której utworzono szpitale IRIS (które przyjęły formę stowarzyszeń lokalnych objętych przepisami rozdziału XII ustawy o CPAS, posiadających niezależność finansową i prawną). Restrukturyzacja ta nie zmieniła jednak podstawowego zadania brukselskich szpitali publicznych IRIS (187), jakim jest świadczenie opieki medycznej i społeczno-medycznej, a tym samym przyczynianie się do wypełniania obowiązku w zakresie pomocy społecznej spoczywającego na ośrodku CPAS, który je utworzył.

187

| (164) | Opiekę medyczną świadczoną przez szpitale IRIS określono również w ustawie LCH, w której ustalono istotne ramy mające zastosowanie do organizacji całego belgijskiego sektora szpitalnego. Na tej podstawie ustawa LCH powierza podstawowe zadania szpitalne wszystkim belgijskim szpitalom, niezależnie od tego, czy są to szpitale publiczne czy prywatne, w tym szpitalom IRIS. W szczególności art. 2 ustawy LCH określa placówki, które można uznać za szpitale, podczas gdy art. 68–76e określają warunki dotyczące zatwierdzania szpitali i usług szpitalnych (które opisano szczegółowo w dekretach wykonawczych określających warunki w zakresie jakości, wymogi dotyczące personelu itd.). Artykuły 23–45 ustawy LCH określają wymogi dotyczące mechanizmu programowania działalności szpitali, w którym ustala się ograniczenia dotyczące liczby łóżek szpitalnych, usług szpitalnych i niektórych sprzętów medycznych (jak tomografy), które można oddawać do użytku i wykorzystywać. Jedynie zatwierdzone usługi szpitalne, które spełniają warunki programowania, kwalifikują się do otrzymania finansowania publicznego. Jak wskazano w decyzji o wszczęciu postępowania (188) i co potwierdza brak uwag osób trzecich w tym względzie, nie istniały i nie istnieją żadne wątpliwości dotyczące jasności podstawowych zadań szpitalnych określonych w ustawie LCH. Jest również jasne, że szpitale IRIS spełniają te wymogi, ponieważ posiadają wszystkie niezbędne zatwierdzenia, a ich funkcjonowanie zostało zatwierdzone w ramach mechanizmu programowania. |
| --- | --- |

(164)

Opiekę medyczną świadczoną przez szpitale IRIS określono również w ustawie LCH, w której ustalono istotne ramy mające zastosowanie do organizacji całego belgijskiego sektora szpitalnego. Na tej podstawie ustawa LCH powierza podstawowe zadania szpitalne wszystkim belgijskim szpitalom, niezależnie od tego, czy są to szpitale publiczne czy prywatne, w tym szpitalom IRIS. W szczególności art. 2 ustawy LCH określa placówki, które można uznać za szpitale, podczas gdy art. 68–76e określają warunki dotyczące zatwierdzania szpitali i usług szpitalnych (które opisano szczegółowo w dekretach wykonawczych określających warunki w zakresie jakości, wymogi dotyczące personelu itd.). Artykuły 23–45 ustawy LCH określają wymogi dotyczące mechanizmu programowania działalności szpitali, w którym ustala się ograniczenia dotyczące liczby łóżek szpitalnych, usług szpitalnych i niektórych sprzętów medycznych (jak tomografy), które można oddawać do użytku i wykorzystywać. Jedynie zatwierdzone usługi szpitalne, które spełniają warunki programowania, kwalifikują się do otrzymania finansowania publicznego. Jak wskazano w decyzji o wszczęciu postępowania (188) i co potwierdza brak uwag osób trzecich w tym względzie, nie istniały i nie istnieją żadne wątpliwości dotyczące jasności podstawowych zadań szpitalnych określonych w ustawie LCH. Jest również jasne, że szpitale IRIS spełniają te wymogi, ponieważ posiadają wszystkie niezbędne zatwierdzenia, a ich funkcjonowanie zostało zatwierdzone w ramach mechanizmu programowania.

188

| (165) | Oprócz podstawowych zadań szpitalnych, które powierzono wszystkim belgijskim szpitalom publicznym i prywatnym, w decyzji Komisji z dnia 28 października 2009 r. (zob. sekcja 4.1 powyżej), wyroku Sądu stwierdzającym nieważność z dnia 7 listopada 2012 r. (zob. sekcja 4.2 powyżej) i decyzji Komisji o wszczęciu postępowania z dnia 1 października 2014 r. (zob. sekcja 4.3 powyżej) odniesiono się do trzech dodatkowych (lub szczególnych) UOIG dotyczących zasadniczo 1) powszechnego dostępu do opieki zdrowotnej, 2) obowiązku zapewniania opieki w wielu miejscach i 3) dodatkowych usług społecznych, które powierzono jedynie i wyłącznie szpitalom IRIS. Nie oznacza to jednak, że podstawowe zadania szpitalne i dodatkowe UOIG należy koniecznie oceniać niezależnie od siebie. W tym względzie w motywie 23 decyzji o wszczęciu postępowania wspomniano, że władze belgijskie twierdziły, że podstawowe zadania szpitalne wpisują się w szerszą UOIG, tj. obowiązek świadczenia pomocy społecznej, który jest wymogiem ustawy o CPAS, lub uzupełniają tę UOIG. |
| --- | --- |

(165)

Oprócz podstawowych zadań szpitalnych, które powierzono wszystkim belgijskim szpitalom publicznym i prywatnym, w decyzji Komisji z dnia 28 października 2009 r. (zob. sekcja 4.1 powyżej), wyroku Sądu stwierdzającym nieważność z dnia 7 listopada 2012 r. (zob. sekcja 4.2 powyżej) i decyzji Komisji o wszczęciu postępowania z dnia 1 października 2014 r. (zob. sekcja 4.3 powyżej) odniesiono się do trzech dodatkowych (lub szczególnych) UOIG dotyczących zasadniczo 1) powszechnego dostępu do opieki zdrowotnej, 2) obowiązku zapewniania opieki w wielu miejscach i 3) dodatkowych usług społecznych, które powierzono jedynie i wyłącznie szpitalom IRIS. Nie oznacza to jednak, że podstawowe zadania szpitalne i dodatkowe UOIG należy koniecznie oceniać niezależnie od siebie. W tym względzie w motywie 23 decyzji o wszczęciu postępowania wspomniano, że władze belgijskie twierdziły, że podstawowe zadania szpitalne wpisują się w szerszą UOIG, tj. obowiązek świadczenia pomocy społecznej, który jest wymogiem ustawy o CPAS, lub uzupełniają tę UOIG.

| (166) | W tym kontekście Komisja uznaje, że połączenie podstawowych zadań szpitalnych powierzonych wszystkim szpitalom zgodnie z ustawą LCH i trzech dodatkowych obowiązków w zakresie UOIG nałożonych (189) wyłącznie na szpitale IRIS stanowi de facto„UOIG w zakresie społecznej opieki zdrowotnej”, która jest właściwa dla szpitali IRIS i świadczona wyłącznie przez nie. Badając faktyczny charakter wszystkich obowiązków w zakresie UOIG nałożonych na szpitale IRIS i opierając się na swojej analizie charakteru i cech wszystkich tych obowiązków, Komisja jest zdania, że badanie trzech dodatkowych obowiązków w zakresie UOIG nałożonych na poziomie gminy niezależnie od podstawowych zadań szpitalnych powierzonych zgodnie z ustawą LCH nie byłoby właściwe. Dodatkowe obowiązki w zakresie UOIG opierają się bowiem, z jednej strony, na podstawowych zadaniach szpitalnych powierzonych szpitalom IRIS zgodnie z ustawą LCH, a z drugiej strony znacznie wykraczają poza ten podstawowy obowiązek, zobowiązując szpitale IRIS 1) do oferowania szerokiego zakresu usług opieki zdrowotnej wszystkim pacjentom bez względu na ich zdolność do pokrycia kosztów leczenia (powszechny dostęp do opieki zdrowotnej) (zob. motywy 170–190), 2) w wielu zakładach szpitalnych (zapewniających opiekę świadczoną lokalnie) (zob. motywy 191–204), przy jednoczesnym 3) poświęcaniu szczególnej uwagi potrzebom społecznym pacjentów (za pośrednictwem dodatkowych usług społecznych) (zob. motywy 205–214). Jeżeli chodzi o podstawowe zadania szpitalne powierzone zgodnie z ustawą LCH (zob. motyw 164), trzech dodatkowych obowiązków nie można uznać za niezależne działania, na co wskazuje wyraźnie fakt, że nigdy nie nałożono by tych obowiązków, gdyby nie istniał główny obowiązek realizowania podstawowych zadań szpitalnych na mocy ustawy LCH. Ponadto podejście to potwierdzają w pewnym stopniu również skarżący, gdy wskazują (zob. motyw 71), że dodatkowych usług społecznych nie można oddzielić od świadczenia ogólnej opieki zdrowotnej. |
| --- | --- |

(166)

W tym kontekście Komisja uznaje, że połączenie podstawowych zadań szpitalnych powierzonych wszystkim szpitalom zgodnie z ustawą LCH i trzech dodatkowych obowiązków w zakresie UOIG nałożonych (189) wyłącznie na szpitale IRIS stanowi de facto„UOIG w zakresie społecznej opieki zdrowotnej”, która jest właściwa dla szpitali IRIS i świadczona wyłącznie przez nie. Badając faktyczny charakter wszystkich obowiązków w zakresie UOIG nałożonych na szpitale IRIS i opierając się na swojej analizie charakteru i cech wszystkich tych obowiązków, Komisja jest zdania, że badanie trzech dodatkowych obowiązków w zakresie UOIG nałożonych na poziomie gminy niezależnie od podstawowych zadań szpitalnych powierzonych zgodnie z ustawą LCH nie byłoby właściwe. Dodatkowe obowiązki w zakresie UOIG opierają się bowiem, z jednej strony, na podstawowych zadaniach szpitalnych powierzonych szpitalom IRIS zgodnie z ustawą LCH, a z drugiej strony znacznie wykraczają poza ten podstawowy obowiązek, zobowiązując szpitale IRIS 1) do oferowania szerokiego zakresu usług opieki zdrowotnej wszystkim pacjentom bez względu na ich zdolność do pokrycia kosztów leczenia (powszechny dostęp do opieki zdrowotnej) (zob. motywy 170–190), 2) w wielu zakładach szpitalnych (zapewniających opiekę świadczoną lokalnie) (zob. motywy 191–204), przy jednoczesnym 3) poświęcaniu szczególnej uwagi potrzebom społecznym pacjentów (za pośrednictwem dodatkowych usług społecznych) (zob. motywy 205–214). Jeżeli chodzi o podstawowe zadania szpitalne powierzone zgodnie z ustawą LCH (zob. motyw 164), trzech dodatkowych obowiązków nie można uznać za niezależne działania, na co wskazuje wyraźnie fakt, że nigdy nie nałożono by tych obowiązków, gdyby nie istniał główny obowiązek realizowania podstawowych zadań szpitalnych na mocy ustawy LCH. Ponadto podejście to potwierdzają w pewnym stopniu również skarżący, gdy wskazują (zob. motyw 71), że dodatkowych usług społecznych nie można oddzielić od świadczenia ogólnej opieki zdrowotnej.

189

de facto

| (167) | Jeżeli chodzi o podejście przedstawione w poprzednich motywach (zob. motywy 162–166), Komisja podkreśla poniższe trzy punkty. Po pierwsze UOIG w zakresie społecznej opieki zdrowotnej świadczona przez szpitale IRIS obejmuje dokładnie nałożone na nie podstawowe zadania szpitalne (zob. motyw 164) i trzy dodatkowe obowiązki w zakresie UOIG, które na nich spoczywają (zob. motywy 170 i nast.). Po drugie, jak zostanie wykazane poniżej, szpitale IRIS i brukselskie szpitale prywatne nie znajdują się w porównywalnej sytuacji, w szczególności w zakresie, w jakim szpitale IRIS są jedynymi szpitalami, na które nałożono trzy dodatkowe obowiązki w zakresie UOIG (zob. motyw 170 i nast.), w związku z czym są jedynymi szpitalami, które świadczą opisaną powyżej UOIG w zakresie społecznej opieki zdrowotnej (zob. motywy 166 i 167). Po trzecie szpitale IRIS podlegają również ograniczeniom, które mają wpływ na świadczenie UOIG w zakresie społecznej opieki zdrowotnej, tj. swojemu statusowi publicznemu (zob. motyw 42) i konieczności zapewnienia ciągłości i rentowności świadczenia tej UOIG (zob. motywy 91 i 168). Rysunek 2 poniżej przedstawia te dwa elementy.

  Rysunek 2


  Obowiązki, ograniczenia i mechanizmy finansowania publicznego mające zastosowanie do szpitali publicznych IRIS w porównaniu ze szpitalami prywatnymi




  UOIG w zakresie społecznej opieki zdrowotnej
  Podstawowe zadania szpitalne (ustawa LCH)
  Ciągłość i rentowność (publicznych usług szpitalnych)
  Status publiczny (dwujęzyczność, urzędnicy, ...)
  Finansowanie federalne (ustawa LCH)
  Obowiązek zapewnienia powszechnej opieki zdrowotnej
  Finansowanie deficytów przez gminy (art. art. 46 statutów IRIS-H)
  Szpitale prywatne
  Szpitale publiczne IRIS
  Podstawowe zadania szpitalne (ustawa LCH)
  Obowiązek opieki w wielu miejscach
  Dodatkowy obowiązek społeczny |
| --- | --- |

(167)

Jeżeli chodzi o podejście przedstawione w poprzednich motywach (zob. motywy 162–166), Komisja podkreśla poniższe trzy punkty. Po pierwsze UOIG w zakresie społecznej opieki zdrowotnej świadczona przez szpitale IRIS obejmuje dokładnie nałożone na nie podstawowe zadania szpitalne (zob. motyw 164) i trzy dodatkowe obowiązki w zakresie UOIG, które na nich spoczywają (zob. motywy 170 i nast.). Po drugie, jak zostanie wykazane poniżej, szpitale IRIS i brukselskie szpitale prywatne nie znajdują się w porównywalnej sytuacji, w szczególności w zakresie, w jakim szpitale IRIS są jedynymi szpitalami, na które nałożono trzy dodatkowe obowiązki w zakresie UOIG (zob. motyw 170 i nast.), w związku z czym są jedynymi szpitalami, które świadczą opisaną powyżej UOIG w zakresie społecznej opieki zdrowotnej (zob. motywy 166 i 167). Po trzecie szpitale IRIS podlegają również ograniczeniom, które mają wpływ na świadczenie UOIG w zakresie społecznej opieki zdrowotnej, tj. swojemu statusowi publicznemu (zob. motyw 42) i konieczności zapewnienia ciągłości i rentowności świadczenia tej UOIG (zob. motywy 91 i 168). Rysunek 2 poniżej przedstawia te dwa elementy.

Rysunek 2

Rysunek 2

Obowiązki, ograniczenia i mechanizmy finansowania publicznego mające zastosowanie do szpitali publicznych IRIS w porównaniu ze szpitalami prywatnymi

Obowiązki, ograniczenia i mechanizmy finansowania publicznego mające zastosowanie do szpitali publicznych IRIS w porównaniu ze szpitalami prywatnymi

UOIG w zakresie społecznej opieki zdrowotnej

Podstawowe zadania szpitalne (ustawa LCH)

Ciągłość i rentowność (publicznych usług szpitalnych)

Status publiczny (dwujęzyczność, urzędnicy, ...)

Finansowanie federalne (ustawa LCH)

Obowiązek zapewnienia powszechnej opieki zdrowotnej

Finansowanie deficytów przez gminy (art. art. 46 statutów IRIS-H)

Szpitale prywatne

Szpitale publiczne IRIS

Podstawowe zadania szpitalne (ustawa LCH)

Obowiązek opieki w wielu miejscach

Dodatkowy obowiązek społeczny

| (168) | Biorąc pod uwagę, że te trzy dodatkowe obowiązki w zakresie UOIG wykraczają poza minimalne wymogi mające zastosowanie do wszystkich szpitali (publicznych lub prywatnych w Belgii), pociągają one za sobą koszty, które nie są pokrywane lub są tylko częściowo pokrywane z BŚF (zob. sekcja 2.5.1) i z systemu zabezpieczenia społecznego. Dodanie do tego wyższych kosztów, które wynikają z ich statusu publicznego (urzędnicy, dwujęzyczność itd., zob. również motyw 42), wyjaśnia, dlaczego szpitale IRIS wykazywały deficyty w odniesieniu do większości lat w okresie 1996–2014. Deficyty księgowe szpitali IRIS w okresie 1996–2014 wynoszą łącznie około 250 mln EUR (zob. motyw 234). Zainteresowane ośrodki CPAS i brukselskie gminy chcą i muszą (190) zapewniać ciągłość i rentowność swoich szpitali IRIS w celu zadbania, aby świadczono UOIG w zakresie społecznej opieki zdrowotnej i wypełniano obowiązek w zakresie pomocy społecznej spoczywający na ośrodku CPAS (zob. również sekcja 2.2). Z tego powodu pokrywają deficyty w całości, co pozwala zrekompensować koszty rezydualne UOIG w zakresie społecznej opieki zdrowotnej (obejmującej podstawowe zadania szpitalne i trzy dodatkowe obowiązki w zakresie UOIG) (191) i zapewnić w ten sposób ciągłość i rentowność szpitali IRIS (zob. motyw 91). W ten sposób przy wyrównaniu deficytu nie dokonuje się rozróżnienia między różnymi obowiązkami w zakresie UOIG. W tym kontekście należy sprawdzić, czy ogólnie można wykluczyć każdą nadwyżkę rekompensaty (na przykład w przypadku różnych połączonych UOIG), jak wyjaśniono poniżej (zob. tabele 9–13 w sekcji 7.3.5). |
| --- | --- |

(168)

Biorąc pod uwagę, że te trzy dodatkowe obowiązki w zakresie UOIG wykraczają poza minimalne wymogi mające zastosowanie do wszystkich szpitali (publicznych lub prywatnych w Belgii), pociągają one za sobą koszty, które nie są pokrywane lub są tylko częściowo pokrywane z BŚF (zob. sekcja 2.5.1) i z systemu zabezpieczenia społecznego. Dodanie do tego wyższych kosztów, które wynikają z ich statusu publicznego (urzędnicy, dwujęzyczność itd., zob. również motyw 42), wyjaśnia, dlaczego szpitale IRIS wykazywały deficyty w odniesieniu do większości lat w okresie 1996–2014. Deficyty księgowe szpitali IRIS w okresie 1996–2014 wynoszą łącznie około 250 mln EUR (zob. motyw 234). Zainteresowane ośrodki CPAS i brukselskie gminy chcą i muszą (190) zapewniać ciągłość i rentowność swoich szpitali IRIS w celu zadbania, aby świadczono UOIG w zakresie społecznej opieki zdrowotnej i wypełniano obowiązek w zakresie pomocy społecznej spoczywający na ośrodku CPAS (zob. również sekcja 2.2). Z tego powodu pokrywają deficyty w całości, co pozwala zrekompensować koszty rezydualne UOIG w zakresie społecznej opieki zdrowotnej (obejmującej podstawowe zadania szpitalne i trzy dodatkowe obowiązki w zakresie UOIG) (191) i zapewnić w ten sposób ciągłość i rentowność szpitali IRIS (zob. motyw 91). W ten sposób przy wyrównaniu deficytu nie dokonuje się rozróżnienia między różnymi obowiązkami w zakresie UOIG. W tym kontekście należy sprawdzić, czy ogólnie można wykluczyć każdą nadwyżkę rekompensaty (na przykład w przypadku różnych połączonych UOIG), jak wyjaśniono poniżej (zob. tabele 9–13 w sekcji 7.3.5).

190

191

| (169) | Jak wyjaśniono w motywach 165–167, Komisja stwierdziła, że dodatkowe obowiązki szpitali IRIS i podstawowe zadania szpitalne należy uznać łącznie za de facto UOIG w zakresie społecznej opieki zdrowotnej. Podczas gdy podstawowe zadania szpitalne określono powyżej (zob. motyw 164), dokładny charakter każdego z dodatkowych obowiązków w zakresie UOIG określono w dalszej części niniejszej sekcji. Ponadto wyjaśniono w niej również wzajemne powiązania między tymi dodatkowymi obowiązkami w zakresie UOIG i sposób, w jaki przyczyniają się do świadczenia UOIG w zakresie społecznej opieki zdrowotnej. |
| --- | --- |

(169)

Jak wyjaśniono w motywach 165–167, Komisja stwierdziła, że dodatkowe obowiązki szpitali IRIS i podstawowe zadania szpitalne należy uznać łącznie za de facto UOIG w zakresie społecznej opieki zdrowotnej. Podczas gdy podstawowe zadania szpitalne określono powyżej (zob. motyw 164), dokładny charakter każdego z dodatkowych obowiązków w zakresie UOIG określono w dalszej części niniejszej sekcji. Ponadto wyjaśniono w niej również wzajemne powiązania między tymi dodatkowymi obowiązkami w zakresie UOIG i sposób, w jaki przyczyniają się do świadczenia UOIG w zakresie społecznej opieki zdrowotnej.

de facto

I.   Obowiązek leczenia wszystkich pacjentów w każdych okolicznościach bez względu na ich zdolność do pokrycia kosztów leczenia (obowiązek zapewnienia powszechnej opieki zdrowotnej)

| (170) | Według władz belgijskich szpitale IRIS mają obowiązek leczenia wszystkich pacjentów, nawet jeżeli nie są oni w stanie pokryć kosztów leczenia lub nie są objęci ubezpieczeniem, również jeżeli pacjenci ci nie wymagają nagłej opieki medycznej. Skarżący podważają fakt, że obowiązek ten ma zastosowanie do szpitali IRIS i twierdzą, że brukselskie szpitale prywatne nie mogą odmówić przyjęcia pacjentów i faktycznie leczą wielu tak zwanych pacjentów „socjalnych”. Na poparcie swoich opinii skarżący twierdzą, że ustawa LCH powierza te same zadania szpitalne wszystkim szpitalom i, zgodne z pkt 150 wyroku stwierdzającego nieważność z dnia 7 listopada 2012 r., odnoszą się również do ogólnej zasady niedyskryminacji, która miałaby uniemożliwiać szpitalom selekcję pacjentów według ich przekonań ideologicznych, filozoficznych, religijnych lub ich ubóstwa. Według nich szpitale publiczne i prywatne podlegają temu samemu obowiązkowi leczenia pacjentów zarówno w nagłych przypadkach, jak i w ramach kontynuacji leczenia w następstwie nagłego przypadku. |
| --- | --- |

(170)

Według władz belgijskich szpitale IRIS mają obowiązek leczenia wszystkich pacjentów, nawet jeżeli nie są oni w stanie pokryć kosztów leczenia lub nie są objęci ubezpieczeniem, również jeżeli pacjenci ci nie wymagają nagłej opieki medycznej. Skarżący podważają fakt, że obowiązek ten ma zastosowanie do szpitali IRIS i twierdzą, że brukselskie szpitale prywatne nie mogą odmówić przyjęcia pacjentów i faktycznie leczą wielu tak zwanych pacjentów „socjalnych”. Na poparcie swoich opinii skarżący twierdzą, że ustawa LCH powierza te same zadania szpitalne wszystkim szpitalom i, zgodne z pkt 150 wyroku stwierdzającego nieważność z dnia 7 listopada 2012 r., odnoszą się również do ogólnej zasady niedyskryminacji, która miałaby uniemożliwiać szpitalom selekcję pacjentów według ich przekonań ideologicznych, filozoficznych, religijnych lub ich ubóstwa. Według nich szpitale publiczne i prywatne podlegają temu samemu obowiązkowi leczenia pacjentów zarówno w nagłych przypadkach, jak i w ramach kontynuacji leczenia w następstwie nagłego przypadku.

| (171) | Przede wszystkim Komisja zauważa, że ustawa LCH nie zawiera żadnego sformułowania, które można interpretować jako zobowiązujące szpitale (publiczne lub prywatne) do leczenia pacjentów w każdych okolicznościach, niezależnie od ich zdolności do pokrycia kosztów leczenia. Prawo belgijskie przewiduje jednak ogólny obowiązek udzielenia pomocy osobie zagrożonej. Jak podkreśliły władze belgijskie, zgodnie z art. 422b belgijskiego kodeksu karnego, obowiązek ten ma zastosowanie w nagłych przypadkach, a w szczególności w nagłych przypadkach medycznych zagrażających życiu. Szpitale mają zatem obowiązek świadczenia pomocy w nagłych przypadkach medycznych stosownie do swojej struktury i dostępnej wiedzy specjalistycznej. Zarówno szpitale publiczne, jak i szpitale prywatne podlegają temu obowiązkowi, zresztą jak każdy obywatel zgodnie z obowiązkiem udzielenia pomocy osobie zagrożonej. Nie ulega zatem wątpliwości, że brukselskie szpitale publiczne i prywatne mają obowiązek leczenia pacjentów w nagłym przypadku, niezależnie od ich zdolności do pokrycia kosztów leczenia. Podobnie kodeks etyki zawodowej lekarzy pozwala im wyraźnie odmówić przyjęcia pacjentów, z wyjątkiem nagłych przypadków (192). |
| --- | --- |

(171)

Przede wszystkim Komisja zauważa, że ustawa LCH nie zawiera żadnego sformułowania, które można interpretować jako zobowiązujące szpitale (publiczne lub prywatne) do leczenia pacjentów w każdych okolicznościach, niezależnie od ich zdolności do pokrycia kosztów leczenia. Prawo belgijskie przewiduje jednak ogólny obowiązek udzielenia pomocy osobie zagrożonej. Jak podkreśliły władze belgijskie, zgodnie z art. 422b belgijskiego kodeksu karnego, obowiązek ten ma zastosowanie w nagłych przypadkach, a w szczególności w nagłych przypadkach medycznych zagrażających życiu. Szpitale mają zatem obowiązek świadczenia pomocy w nagłych przypadkach medycznych stosownie do swojej struktury i dostępnej wiedzy specjalistycznej. Zarówno szpitale publiczne, jak i szpitale prywatne podlegają temu obowiązkowi, zresztą jak każdy obywatel zgodnie z obowiązkiem udzielenia pomocy osobie zagrożonej. Nie ulega zatem wątpliwości, że brukselskie szpitale publiczne i prywatne mają obowiązek leczenia pacjentów w nagłym przypadku, niezależnie od ich zdolności do pokrycia kosztów leczenia. Podobnie kodeks etyki zawodowej lekarzy pozwala im wyraźnie odmówić przyjęcia pacjentów, z wyjątkiem nagłych przypadków (192).

192

| (172) | Ponadto skarżący opierają się na wyroku sądu pierwszej instancji w Brukseli (193) w celu uzasadnienia, że nie ma żadnej różnicy między szpitalami publicznymi i szpitalami prywatnymi, jeżeli chodzi o leczenie „pacjentów socjalnych”, zarówno w nagłym przypadku, jak i w ramach kontynuacji leczenia w następstwie nagłego przypadku. Wyrok ten dotyczy bardzo szczególnego przypadku pomocy medycznej w nagłych przypadkach, którą ośrodek CPAS musi świadczyć na podstawie art. 57 ust. 2 ustawy o CPAS. Sąd pierwszej instancji w Brukseli zauważył, że pomocy medycznej w nagłych przypadkach faktycznie nie zapewnia nigdy sam ośrodek CPAS, lecz zapewniają ją raczej wyspecjalizowane służby medyczne, i że w żaden sposób nie można uzasadnić jakiegokolwiek rozróżnienia między usługą publiczną i usługą prywatną w tym zakresie. Komisja zauważa jednak, że obowiązek świadczenia pomocy medycznej w nagłych przypadkach ma zastosowanie do ośrodków CPAS, a nie do szpitali, które zapewniają opiekę. W odnośnym przypadku migrant nieposiadający dokumentów został przyjęty w trybie nagłym przez brukselski prywatny szpital psychiatryczny, który zwrócił się do ośrodka CPAS o pokrycie kosztów tej pomocy medycznej w nagłym przypadku ze względu na wyraźną sytuację ubóstwa tego migranta. Sąd w Brukseli stwierdził, że jeżeli ośrodek CPAS nie świadczy pomocy medycznej w nagłych przypadkach w szpitalu, którym zarządza, musi pokryć koszty opieki zapewnionej przez szpital prywatny, do którego służby ratownicze postanowiły zabrać pacjenta ze względu na nagły charakter sytuacji. Wyrok ten wyraźnie dotyczy wyjątkowej sytuacji, która odbiega od normalnych ram pomocy społecznej, zgodnie z którymi ośrodek CPAS opiera się na swoich własnych szpitalach (publicznych). W przedmiotowej sprawie odstępstwo to wynikało z faktu, że szpitale publiczne nie zapewniają opieki psychiatrycznej, która była w tej sytuacji konieczna. Ponadto sąd w Brukseli podkreślił, że „chociaż pomocy udziela się najczęściej w placówce zależnej od odnośnego ośrodka CPAS lub z którą zawarł on umowę, może się zdarzyć, że hospitalizacja będzie odbywała się w innej placówce, z uwagi na nagły charakter wynikający z sytuacji osoby, która ma zostać hospitalizowana”. Sąd zauważył również, że jeżeli odnośny ośrodek CPAS (tj. w niniejszym przypadku ośrodek CPAS w Uccle) utworzył własny szpital psychiatryczny lub zawarł umowę z takim szpitalem, odnośny szpital prywatny nie musiał zapewniać opieki przedmiotowemu migrantowi nieposiadającemu dokumentów, ale mógł wystąpić o przeniesienie go do tego szpitala. Ponieważ nie miało to miejsca, nie było żadnego innego możliwego rozwiązania i, w związku z powyższym, ośrodkowi CPAS nakazano zwrot na rzecz szpitala prywatnego kosztów opieki zapewnionej pacjentowi. W związku z powyższym wyrok sądu w Brukseli przytoczony przez skarżących pozwala stwierdzić, że w niektórych przypadkach, ze względu na ich nagły charakter, szpitale prywatne mogą również świadczyć pomoc medyczną w nagłych przypadkach na rzecz migrantów nieposiadających dokumentów i że ośrodek CPAS musi zwrócić tym szpitalom prywatnym poniesione koszty, jeżeli został w ten szczególny sposób zwolniony z obowiązku świadczenia pomocy medycznej w nagłych przypadkach. W związku z tym faktu, że brukselskie szpitale prywatne mogą świadczyć pomoc medyczną w trybie nagłym w ograniczonej liczbie przypadków (194) nie można interpretować jako nałożonego na te szpitale ogólnego obowiązku leczenia wszystkich pacjentów niezależnie od ich zdolności do pokrycia kosztów leczenia. |
| --- | --- |

(172)

Ponadto skarżący opierają się na wyroku sądu pierwszej instancji w Brukseli (193) w celu uzasadnienia, że nie ma żadnej różnicy między szpitalami publicznymi i szpitalami prywatnymi, jeżeli chodzi o leczenie „pacjentów socjalnych”, zarówno w nagłym przypadku, jak i w ramach kontynuacji leczenia w następstwie nagłego przypadku. Wyrok ten dotyczy bardzo szczególnego przypadku pomocy medycznej w nagłych przypadkach, którą ośrodek CPAS musi świadczyć na podstawie art. 57 ust. 2 ustawy o CPAS. Sąd pierwszej instancji w Brukseli zauważył, że pomocy medycznej w nagłych przypadkach faktycznie nie zapewnia nigdy sam ośrodek CPAS, lecz zapewniają ją raczej wyspecjalizowane służby medyczne, i że w żaden sposób nie można uzasadnić jakiegokolwiek rozróżnienia między usługą publiczną i usługą prywatną w tym zakresie. Komisja zauważa jednak, że obowiązek świadczenia pomocy medycznej w nagłych przypadkach ma zastosowanie do ośrodków CPAS, a nie do szpitali, które zapewniają opiekę. W odnośnym przypadku migrant nieposiadający dokumentów został przyjęty w trybie nagłym przez brukselski prywatny szpital psychiatryczny, który zwrócił się do ośrodka CPAS o pokrycie kosztów tej pomocy medycznej w nagłym przypadku ze względu na wyraźną sytuację ubóstwa tego migranta. Sąd w Brukseli stwierdził, że jeżeli ośrodek CPAS nie świadczy pomocy medycznej w nagłych przypadkach w szpitalu, którym zarządza, musi pokryć koszty opieki zapewnionej przez szpital prywatny, do którego służby ratownicze postanowiły zabrać pacjenta ze względu na nagły charakter sytuacji. Wyrok ten wyraźnie dotyczy wyjątkowej sytuacji, która odbiega od normalnych ram pomocy społecznej, zgodnie z którymi ośrodek CPAS opiera się na swoich własnych szpitalach (publicznych). W przedmiotowej sprawie odstępstwo to wynikało z faktu, że szpitale publiczne nie zapewniają opieki psychiatrycznej, która była w tej sytuacji konieczna. Ponadto sąd w Brukseli podkreślił, że „chociaż pomocy udziela się najczęściej w placówce zależnej od odnośnego ośrodka CPAS lub z którą zawarł on umowę, może się zdarzyć, że hospitalizacja będzie odbywała się w innej placówce, z uwagi na nagły charakter wynikający z sytuacji osoby, która ma zostać hospitalizowana”. Sąd zauważył również, że jeżeli odnośny ośrodek CPAS (tj. w niniejszym przypadku ośrodek CPAS w Uccle) utworzył własny szpital psychiatryczny lub zawarł umowę z takim szpitalem, odnośny szpital prywatny nie musiał zapewniać opieki przedmiotowemu migrantowi nieposiadającemu dokumentów, ale mógł wystąpić o przeniesienie go do tego szpitala. Ponieważ nie miało to miejsca, nie było żadnego innego możliwego rozwiązania i, w związku z powyższym, ośrodkowi CPAS nakazano zwrot na rzecz szpitala prywatnego kosztów opieki zapewnionej pacjentowi. W związku z powyższym wyrok sądu w Brukseli przytoczony przez skarżących pozwala stwierdzić, że w niektórych przypadkach, ze względu na ich nagły charakter, szpitale prywatne mogą również świadczyć pomoc medyczną w nagłych przypadkach na rzecz migrantów nieposiadających dokumentów i że ośrodek CPAS musi zwrócić tym szpitalom prywatnym poniesione koszty, jeżeli został w ten szczególny sposób zwolniony z obowiązku świadczenia pomocy medycznej w nagłych przypadkach. W związku z tym faktu, że brukselskie szpitale prywatne mogą świadczyć pomoc medyczną w trybie nagłym w ograniczonej liczbie przypadków (194) nie można interpretować jako nałożonego na te szpitale ogólnego obowiązku leczenia wszystkich pacjentów niezależnie od ich zdolności do pokrycia kosztów leczenia.

193

194

| (173) | Ponadto, jeżeli chodzi o zasadę niedyskryminacji (wspomnianą przez skarżących, zob. motyw 170), jasne jest, że żaden szpital w Belgii nie ma prawa dopuszczać się dyskryminacji opartej na sytuacji finansowej danego pacjenta (a zatem na samym fakcie, że jest on zamożny lub ubogi) lub na jakimkolwiek innym kryterium osobistym (na przykład pochodzeniu etnicznym lub religijnym). Wobec braku nagłego przypadku zasada niedyskryminacji nie może jednak zmuszać szpitali do zapewniania bezpłatnej opieki, jeżeli można jednoznacznie przewidzieć, że pacjent nie będzie w stanie pokryć kosztów leczenia. Jeżeli warunki te są spełnione w sytuacjach nienagłych, szpitale dysponują obiektywnym uzasadnieniem pozwalającym poczynić rozróżnienie przy odmowie przyjęcia tych pacjentów (195). Jak wskazano powyżej (zob. motyw 171), kodeks etyki zawodowej obowiązujący belgijskich lekarzy pozwala im wyraźnie odmówić przyjęcia pacjentów w sytuacjach nienagłych. Badanie przeprowadzone wśród mediatorów długów (196) wskazuje ponadto, że lekarze i szpitale odmawiają niekiedy przyjęcia pacjentów, którzy w przeszłości mieli problem z pokryciem kosztów swojego leczenia. W tym kontekście warto podkreślić, że szpitale same w sobie nie odmawiają bezwzględnie przyjmowania pacjentów, ale proszą ich o wpłacenie zaliczki, czym mogą zniechęcić osoby potrzebujące. Dane empiryczne sugerują również, że szpitale prywatne odsyłają niekiedy pacjentów do szpitala podlegającego ośrodkowi CPAS (197). Dlatego też, w 2013 r. belgijskiemu Senatowi przedstawiono ustawę (której jednak nie przyjęto) mającą na celu wprowadzenie zakazu odmawiania świadczenia opieki zdrowotnej pacjentom borykającym się z problemami finansowymi oraz pobierania zaliczek (198). Nie można zatem powoływać się na zasadę niedyskryminacji jako na zasadę nakładającą na wszystkie belgijskie szpitale (publiczne i prywatne) obowiązek leczenia wszystkich pacjentów w każdych okolicznościach (tj. oprócz nagłych przypadków), nawet jeżeli pacjenci nie mogą pokryć kosztów leczenia. |
| --- | --- |

(173)

Ponadto, jeżeli chodzi o zasadę niedyskryminacji (wspomnianą przez skarżących, zob. motyw 170), jasne jest, że żaden szpital w Belgii nie ma prawa dopuszczać się dyskryminacji opartej na sytuacji finansowej danego pacjenta (a zatem na samym fakcie, że jest on zamożny lub ubogi) lub na jakimkolwiek innym kryterium osobistym (na przykład pochodzeniu etnicznym lub religijnym). Wobec braku nagłego przypadku zasada niedyskryminacji nie może jednak zmuszać szpitali do zapewniania bezpłatnej opieki, jeżeli można jednoznacznie przewidzieć, że pacjent nie będzie w stanie pokryć kosztów leczenia. Jeżeli warunki te są spełnione w sytuacjach nienagłych, szpitale dysponują obiektywnym uzasadnieniem pozwalającym poczynić rozróżnienie przy odmowie przyjęcia tych pacjentów (195). Jak wskazano powyżej (zob. motyw 171), kodeks etyki zawodowej obowiązujący belgijskich lekarzy pozwala im wyraźnie odmówić przyjęcia pacjentów w sytuacjach nienagłych. Badanie przeprowadzone wśród mediatorów długów (196) wskazuje ponadto, że lekarze i szpitale odmawiają niekiedy przyjęcia pacjentów, którzy w przeszłości mieli problem z pokryciem kosztów swojego leczenia. W tym kontekście warto podkreślić, że szpitale same w sobie nie odmawiają bezwzględnie przyjmowania pacjentów, ale proszą ich o wpłacenie zaliczki, czym mogą zniechęcić osoby potrzebujące. Dane empiryczne sugerują również, że szpitale prywatne odsyłają niekiedy pacjentów do szpitala podlegającego ośrodkowi CPAS (197). Dlatego też, w 2013 r. belgijskiemu Senatowi przedstawiono ustawę (której jednak nie przyjęto) mającą na celu wprowadzenie zakazu odmawiania świadczenia opieki zdrowotnej pacjentom borykającym się z problemami finansowymi oraz pobierania zaliczek (198). Nie można zatem powoływać się na zasadę niedyskryminacji jako na zasadę nakładającą na wszystkie belgijskie szpitale (publiczne i prywatne) obowiązek leczenia wszystkich pacjentów w każdych okolicznościach (tj. oprócz nagłych przypadków), nawet jeżeli pacjenci nie mogą pokryć kosztów leczenia.

195

196

197

198

| (174) | W związku z powyższym Komisja stwierdza, że należy dokonać rozróżnienia między sytuacjami nagłymi i nienagłymi. W nagłych sytuacjach szpitale publiczne i prywatne podlegają temu samemu ogólnemu obowiązkowi (opartemu na belgijskim kodeksie karnym) leczenia pacjentów w nagłych przypadkach medycznych. Żadna podstawa prawna nie nakłada jednak na szpitale prywatne zadań ani obowiązku w odniesieniu do leczenia pacjentów również w sytuacjach nienagłymi i niezależnie od ich zdolności do pokrycia kosztów leczenia. Ani ustawa LCH ani kodeks karny nie przewidują takiego obowiązku, nie można także uznawać, że zasada niedyskryminacji nakłada taki obowiązek. Ponadto obowiązek świadczenia pomocy medycznej w nagłych przypadkach dla migrantów nieposiadających dokumentów ma zastosowanie do ośrodków CPAS, a nie do szpitali, które zapewniają tę opiekę. |
| --- | --- |

(174)

W związku z powyższym Komisja stwierdza, że należy dokonać rozróżnienia między sytuacjami nagłymi i nienagłymi. W nagłych sytuacjach szpitale publiczne i prywatne podlegają temu samemu ogólnemu obowiązkowi (opartemu na belgijskim kodeksie karnym) leczenia pacjentów w nagłych przypadkach medycznych. Żadna podstawa prawna nie nakłada jednak na szpitale prywatne zadań ani obowiązku w odniesieniu do leczenia pacjentów również w sytuacjach nienagłymi i niezależnie od ich zdolności do pokrycia kosztów leczenia. Ani ustawa LCH ani kodeks karny nie przewidują takiego obowiązku, nie można także uznawać, że zasada niedyskryminacji nakłada taki obowiązek. Ponadto obowiązek świadczenia pomocy medycznej w nagłych przypadkach dla migrantów nieposiadających dokumentów ma zastosowanie do ośrodków CPAS, a nie do szpitali, które zapewniają tę opiekę.

Obowiązek zapewnienia powszechnej opieki zdrowotnej nałożony na szpitale IRIS

Obowiązek zapewnienia powszechnej opieki zdrowotnej nałożony na szpitale IRIS

| (175) | W przeciwieństwie do szpitali prywatnych szpitale IRIS mają jednak obowiązek (199) leczenia wszystkich pacjentów w każdych okolicznościach, w tym w sytuacjach nienagłych, niezależnie od zdolności pacjentów do pokrycia kosztów leczenia lub od ich sytuacji w zakresie ubezpieczenia, na podstawie przepisów szczegółowych mających zastosowanie wyłącznie do szpitali IRIS, tj. ich statutów i planów strategicznych IRIS, jak wskazano poniżej. Jak wyjaśniono powyżej (zob. motyw 24), szpitale IRIS zostały utworzone przez ośrodki CPAS, aby umożliwić im pełnienie zadania polegającego na świadczeniu pomocy społecznej wszystkim, którzy tego potrzebują. Ośrodki CPAS mają obowiązek świadczenia takiej pomocy (w tym opieki medycznej i społeczno-medycznej) każdej osobie i każdej rodzinie, która tego potrzebuje (200). Ośrodki CPAS świadczą swoje usługi bezpłatnie i zostały stworzone w szczególności w celu udzielania pomocy osobom potrzebującym. W tym kontekście art. 5 statutów szpitali IRIS stanowi, co następuje:






  „(1) | Nie naruszając kompetencji stowarzyszenia parasolowego IRIS i kompetencji iris-achats oraz pozostałych jednostek, które stowarzyszenie parasolowe IRIS mogłoby utworzyć zgodnie z art. 135j ustawy organicznej z dnia 8 lipca 1976 r. o publicznych ośrodkach działań społecznych oraz zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi, stowarzyszenie dysponuje najszerszymi uprawnieniami w zakresie wykonywania swoich zadań szpitalnych.Wykonuje ono te zadania z jednej strony w trosce o zapewnienie opieki medycznej wysokiej jakości, jak najkorzystniejszej pod względem kosztów, każdej osobie, niezależnie od jej dochodów, sytuacji w zakresie możliwości ubezpieczenia, pochodzenia i przekonań filozoficznych, a z drugiej strony w celu osiągnięcia trwałej równowagi finansowej stowarzyszenia”
   (201). |
| --- | --- | --- |

(175)

W przeciwieństwie do szpitali prywatnych szpitale IRIS mają jednak obowiązek (199) leczenia wszystkich pacjentów w każdych okolicznościach, w tym w sytuacjach nienagłych, niezależnie od zdolności pacjentów do pokrycia kosztów leczenia lub od ich sytuacji w zakresie ubezpieczenia, na podstawie przepisów szczegółowych mających zastosowanie wyłącznie do szpitali IRIS, tj. ich statutów i planów strategicznych IRIS, jak wskazano poniżej. Jak wyjaśniono powyżej (zob. motyw 24), szpitale IRIS zostały utworzone przez ośrodki CPAS, aby umożliwić im pełnienie zadania polegającego na świadczeniu pomocy społecznej wszystkim, którzy tego potrzebują. Ośrodki CPAS mają obowiązek świadczenia takiej pomocy (w tym opieki medycznej i społeczno-medycznej) każdej osobie i każdej rodzinie, która tego potrzebuje (200). Ośrodki CPAS świadczą swoje usługi bezpłatnie i zostały stworzone w szczególności w celu udzielania pomocy osobom potrzebującym. W tym kontekście art. 5 statutów szpitali IRIS stanowi, co następuje:

199

200

„(1)

wykonywania swoich zadań szpitalnych

Wykonuje ono te zadania z jednej strony w trosce o zapewnienie opieki medycznej wysokiej jakości, jak najkorzystniejszej pod względem kosztów, każdej osobie, niezależnie od jej dochodów, sytuacji w zakresie możliwości ubezpieczenia, pochodzenia i przekonań filozoficznych, a z drugiej strony w celu osiągnięcia trwałej równowagi finansowej stowarzyszenia”
   (201).

zapewnienie opieki medycznej wysokiej jakości, jak najkorzystniejszej pod względem kosztów, każdej osobie, niezależnie od jej dochodów, sytuacji w zakresie możliwości ubezpieczenia, pochodzenia i przekonań filozoficznych

201

| (176) | Podobnie we wprowadzeniu do planu strategicznego IRIS na lata 1996–2001 wskazuje się, co następuje:

  „W celu wykonania swojego zadania społecznego w każdym momencie szpital publiczny sieci IRIS będzie oferował zakres usług gwarantujący każdemu pacjentowi opiekę optymalnej jakości na warunkach finansowych ogólnie akceptowalnych dla wszystkich i będzie dostępny dla każdego pacjenta, niezależnie od jego dochodów, sytuacji w zakresie możliwości ubezpieczenia, pochodzenia i przekonań ideologicznych”
   (202). |
| --- | --- |

(176)

Podobnie we wprowadzeniu do planu strategicznego IRIS na lata 1996–2001 wskazuje się, co następuje:

„W celu wykonania swojego zadania społecznego w każdym momencie szpital publiczny sieci IRIS będzie oferował zakres usług gwarantujący każdemu pacjentowi opiekę optymalnej jakości na warunkach finansowych ogólnie akceptowalnych dla wszystkich i będzie dostępny dla każdego pacjenta, niezależnie od jego dochodów, sytuacji w zakresie możliwości ubezpieczenia, pochodzenia i przekonań ideologicznych”
   (202).

gwarantujący każdemu pacjentowi opiekę optymalnej jakości na warunkach finansowych ogólnie akceptowalnych dla wszystkich

dostępny dla każdego pacjenta, niezależnie od jego dochodów, sytuacji w zakresie możliwości ubezpieczenia,

202

| (177) | We wprowadzeniu tym dodaje się:

  „
  Głównym celem planu IRIS jest utrzymanie w Brukseli wzmocnionej sieci szpitali publicznych, dostępnej dla każdego pacjenta, niezależnie od jego dochodów, sytuacji w zakresie możliwości ubezpieczenia, pochodzenia, przekonań ideologicznych i filozoficznych”
   (203). |
| --- | --- |

(177)

We wprowadzeniu tym dodaje się:

„
  Głównym celem planu IRIS jest utrzymanie w Brukseli wzmocnionej sieci szpitali publicznych, dostępnej dla każdego pacjenta, niezależnie od jego dochodów, sytuacji w zakresie możliwości ubezpieczenia, pochodzenia, przekonań ideologicznych i filozoficznych”
   (203).

Głównym celem

dostępnej dla każdego pacjenta, niezależnie od jego dochodów, sytuacji w zakresie możliwości ubezpieczenia

203

| (178) | W innej sekcji tego planu stwierdza się, że karta pacjenta IRIS będzie gwarantowała

  „
  dostęp dla wszystkich pacjentów, bez rozróżnienia według pochodzenia, dochodów, przekonań filozoficznych i ideologicznych, sytuacji w zakresie możliwości ubezpieczenia
  ”
   (204). |
| --- | --- |

(178)

W innej sekcji tego planu stwierdza się, że karta pacjenta IRIS będzie gwarantowała

„
  dostęp dla wszystkich pacjentów, bez rozróżnienia według pochodzenia, dochodów, przekonań filozoficznych i ideologicznych, sytuacji w zakresie możliwości ubezpieczenia
  ”
   (204).

dostęp dla wszystkich pacjentów, bez rozróżnienia według

dochodów

sytuacji w zakresie możliwości ubezpieczenia

204

| (179) | Ponadto plan strategiczny IRIS na lata 1996–2001 obejmuje podsekcję 2.5.4 zatytułowaną „Objęcie opieką i leczenie każdej osoby zgłaszającej się do jednego ze szpitali sieci IRIS”, która zawiera następujące postanowienia:

  „Podstawowym celem szpitali publicznych [tj. szpitali IRIS] jest świadczenie usług medycyny społecznej; wiąże się to z obowiązkiem spełnienia wymogów w zakresie zadań społecznych, nawet jeżeli funkcja ta nie została uznana w przepisach ustawowych i wykonawczych regulujących sektor szpitalny.
  Celem szpitali publicznych jest przyjmowanie wszystkich pacjentów i zapewnianie im opieki, niezależnie od ich pochodzenia, sytuacji, kultury, przekonań i ich chorób. Wynika z tego, że ponieważ nasze szpitale są publiczne, ich działalność musi być zgodna z zasadami powszechności, równości, ciągłości i zmiany.






  1. | Zasada powszechności nakłada obowiązek przyjmowania wszystkich pacjentów bez wyjątku. Szpital musi zatem oferować usługi medyczne na możliwie najwyższym poziomie, aby móc spełniać potrzeby wszystkich pacjentów. |
| --- | --- | --- |

(179)

Ponadto plan strategiczny IRIS na lata 1996–2001 obejmuje podsekcję 2.5.4 zatytułowaną „Objęcie opieką i leczenie każdej osoby zgłaszającej się do jednego ze szpitali sieci IRIS”, która zawiera następujące postanowienia:

„Podstawowym celem szpitali publicznych [tj. szpitali IRIS] jest świadczenie usług medycyny społecznej; wiąże się to z obowiązkiem spełnienia wymogów w zakresie zadań społecznych, nawet jeżeli funkcja ta nie została uznana w przepisach ustawowych i wykonawczych regulujących sektor szpitalny.

świadczenie usług medycyny społecznej

nawet jeżeli funkcja ta nie została uznana w przepisach ustawowych i wykonawczych regulujących sektor szpitalny

Celem szpitali publicznych jest przyjmowanie wszystkich pacjentów i zapewnianie im opieki, niezależnie od ich pochodzenia, sytuacji, kultury, przekonań i ich chorób. Wynika z tego, że ponieważ nasze szpitale są publiczne, ich działalność musi być zgodna z zasadami powszechności, równości, ciągłości i zmiany.

przyjmowanie wszystkich pacjentów i zapewnianie im opieki

1.

Zasada powszechności nakłada obowiązek przyjmowania wszystkich pacjentów bez wyjątku. Szpital musi zatem oferować usługi medyczne na możliwie najwyższym poziomie, aby móc spełniać potrzeby wszystkich pacjentów.

Zasada powszechności nakłada obowiązek przyjmowania wszystkich pacjentów bez wyjątku. Szpital musi zatem oferować usługi medyczne na możliwie najwyższym poziomie, aby móc spełniać potrzeby wszystkich pacjentów.

| 2. | Zasada równości, będąca prawem zagwarantowanym w konstytucji, nakazuje przyjmowanie wszystkich osób bez żadnej dyskryminacji. [...]” (205). |
| --- | --- |

2.

Zasada równości, będąca prawem zagwarantowanym w konstytucji, nakazuje przyjmowanie wszystkich osób bez żadnej dyskryminacji. [...]” (205).

205

| (180) | W związku z powyższym jasne jest, że w momencie przyjmowania pacjentów do szpitali IRIS nie bierze się pod uwagę ich zdolności do pokrycia kosztów leczenia i ich sytuacji w zakresie ubezpieczenia, a zatem wszyscy pacjenci mają zagwarantowany dostęp do opieki zdrowotnej, w tym w sytuacjach nienagłych. Wiele elementów planu strategicznego IRIS na lata 1996–2001 wskazuje również na społeczny charakter opieki szpitalnej świadczonej przez szpitale IRIS (na przykład „w celu umożliwienia dalszego leczenia pozbawionego wszelkiej logiki handlowej” (206)) i silną wolę oferowania opieki wysokiej jakości wszystkim warstwom ludności brukselskiej, w szczególności najbardziej potrzebującym (207). |
| --- | --- |

(180)

W związku z powyższym jasne jest, że w momencie przyjmowania pacjentów do szpitali IRIS nie bierze się pod uwagę ich zdolności do pokrycia kosztów leczenia i ich sytuacji w zakresie ubezpieczenia, a zatem wszyscy pacjenci mają zagwarantowany dostęp do opieki zdrowotnej, w tym w sytuacjach nienagłych. Wiele elementów planu strategicznego IRIS na lata 1996–2001 wskazuje również na społeczny charakter opieki szpitalnej świadczonej przez szpitale IRIS (na przykład „w celu umożliwienia dalszego leczenia pozbawionego wszelkiej logiki handlowej” (206)) i silną wolę oferowania opieki wysokiej jakości wszystkim warstwom ludności brukselskiej, w szczególności najbardziej potrzebującym (207).

leczenia pozbawionego wszelkiej logiki handlowej

206

207

| (181) | W planie strategicznym IRIS obejmującym lata 2002–2014 powtórzono niektóre główne zasady (dostęp dla wszystkich pacjentów, zwiększenie dostępności dla osób ubogich), w szczególności poprzez przywołanie art. 5 statutów szpitali IRIS (208) (zob. również motyw 175) oraz najważniejszego celu planu strategicznego IRIS na lata 1996–2001 (209) (zob. motyw 177), a także poprzez odesłanie do karty pacjenta IRIS (210) (zob. motyw 178), oraz dodano, co następuje:

  „Usługi publiczne definiuje się zgodnie z trzema podstawowymi zasadami, a mianowicie zasadami powszechności, równości i ciągłości. Zgodnie z tymi trzema zasadami i ze względu na publicznego charakter szpitale IRIS:






  — | przyjmują wszystkich pacjentów bez wyjątku, |
| --- | --- | --- |

(181)

W planie strategicznym IRIS obejmującym lata 2002–2014 powtórzono niektóre główne zasady (dostęp dla wszystkich pacjentów, zwiększenie dostępności dla osób ubogich), w szczególności poprzez przywołanie art. 5 statutów szpitali IRIS (208) (zob. również motyw 175) oraz najważniejszego celu planu strategicznego IRIS na lata 1996–2001 (209) (zob. motyw 177), a także poprzez odesłanie do karty pacjenta IRIS (210) (zob. motyw 178), oraz dodano, co następuje:

208

209

210

„Usługi publiczne definiuje się zgodnie z trzema podstawowymi zasadami, a mianowicie zasadami powszechności, równości i ciągłości. Zgodnie z tymi trzema zasadami i ze względu na publicznego charakter szpitale IRIS:

—

przyjmują wszystkich pacjentów bez wyjątku,

przyjmują wszystkich pacjentów

| — | leczą wszystkich pacjentów bez żadnej dyskryminacji, |
| --- | --- |

—

leczą wszystkich pacjentów bez żadnej dyskryminacji,

leczą wszystkich pacjentów

| — | zobowiązują się do zorganizowania opieki nad pacjentami i zagwarantowania wszystkich możliwości opieki, których wymagają pacjenci
  ”
   (211). |
| --- | --- |

—

zobowiązują się do zorganizowania opieki nad pacjentami i zagwarantowania wszystkich możliwości opieki, których wymagają pacjenci
  ”
   (211).

zobowiązują się do zorganizowania opieki nad pacjentami

zagwarantowania wszystkich możliwości opieki, których wymagają pacjenci

211

| (182) | Na podstawie powyższych elementów Komisja stwierdza, że szpitale IRIS mają obowiązek zapewniania leczenia wszystkim pacjentom w każdych okolicznościach (zarówno w sytuacjach nagłych, jak i nienagłych), nawet jeżeli nie mogą oni lub przypuszczalnie nie będą oni mogli zapłacić za swoje leczenie lub nie są ubezpieczeni. Obowiązek ten przewidziano i nałożono na szpitale IRIS w ich przywołanych wyżej statutach i planach strategicznych IRIS, które są wiążące dla szpitali IRIS i które opierają się na obowiązku zapewniania pomocy społecznej wynikającym z ustawy o CPAS (obowiązku, który ośrodek CPAS oddelegował do szpitali IRIS w drodze tych statutów i planów strategicznych). |
| --- | --- |

(182)

Na podstawie powyższych elementów Komisja stwierdza, że szpitale IRIS mają obowiązek zapewniania leczenia wszystkim pacjentom w każdych okolicznościach (zarówno w sytuacjach nagłych, jak i nienagłych), nawet jeżeli nie mogą oni lub przypuszczalnie nie będą oni mogli zapłacić za swoje leczenie lub nie są ubezpieczeni. Obowiązek ten przewidziano i nałożono na szpitale IRIS w ich przywołanych wyżej statutach i planach strategicznych IRIS, które są wiążące dla szpitali IRIS i które opierają się na obowiązku zapewniania pomocy społecznej wynikającym z ustawy o CPAS (obowiązku, który ośrodek CPAS oddelegował do szpitali IRIS w drodze tych statutów i planów strategicznych).

Praktyczny skutek obowiązku zapewnienia powszechnej opieki zdrowotnej nałożonego na szpitale IRIS

Praktyczny skutek obowiązku zapewnienia powszechnej opieki zdrowotnej nałożonego na szpitale IRIS

| (183) | Komisja zauważa również, że powyższy wniosek, tj. fakt, że szpitale IRIS mają obowiązek zapewniania leczenia wszystkim pacjentom w każdych okolicznościach (a więc zarówno w sytuacjach nagłych, jak i nienagłych) i niezależnie od zdolności pacjentów do zapłacenia za leczenie, podczas gdy szpitale prywatne są zobowiązane do zapewniania leczenia wszystkim pacjentom jedynie w sytuacjach nagłych (tj. wtedy, gdy w sytuacji zagrażającej życiu niezbędne jest natychmiastowe leczenie), znajduje również potwierdzenie w tym, że szpitale IRIS i szpitale prywatne Regionu Stołecznego Brukseli leczą pacjentów o różnych profilach w polityce ustalania cen obowiązującej odpowiednio w tych szpitalach. |
| --- | --- |

(183)

Komisja zauważa również, że powyższy wniosek, tj. fakt, że szpitale IRIS mają obowiązek zapewniania leczenia wszystkim pacjentom w każdych okolicznościach (a więc zarówno w sytuacjach nagłych, jak i nienagłych) i niezależnie od zdolności pacjentów do zapłacenia za leczenie, podczas gdy szpitale prywatne są zobowiązane do zapewniania leczenia wszystkim pacjentom jedynie w sytuacjach nagłych (tj. wtedy, gdy w sytuacji zagrażającej życiu niezbędne jest natychmiastowe leczenie), znajduje również potwierdzenie w tym, że szpitale IRIS i szpitale prywatne Regionu Stołecznego Brukseli leczą pacjentów o różnych profilach w polityce ustalania cen obowiązującej odpowiednio w tych szpitalach.

| (184) | Należy przede wszystkim zwrócić uwagę na to, że w planie strategicznym na lata 2002–2014 przedstawiono również niższe przychody (212) i wyższe koszty (213) związane z leczeniem pacjentów znajdujących się w niepewnej sytuacji społeczno-ekonomicznej, którzy stanowią znaczną część pacjentów szpitali IRIS. W tym kontekście warto podkreślić, że szpitale IRIS ustaliły ze swoimi lekarzami, że nie można naliczać dodatkowych opłat (zob. motyw 46 lit. c) odnośnie do dalszych informacji) dla pacjentów z ośrodków CPAS ani dla pacjentów o niskich dochodach (tj. dla tych, którzy mają prawo do wyższej kwoty zwrotu ze strony INAMI). Ponadto odsetek przyjęć do sal jednoosobowych (tj. do jedynych sal, w przypadku których można naliczać dodatkowe opłaty) jest znacznie poniżej średniego odsetka dla Regionu Stołecznego Brukseli (214). Dostępne dane liczbowe dostarczone przez jedno z towarzystw ubezpieczeń wzajemnych (215) pokazują ponadto, że jeżeli szpitale IRIS naliczają opłatę dodatkową, jej kwota jest również znacznie mniejsza niż średnia w regionie (tj. o 25–67 % mniejsza). Dla porównania w badanym okresie niektóre brukselskie szpitale prywatne naliczyły swoim pacjentom kwotę średnio o 180 % większą niż kwota wynikająca z cen ustalonych przez system zabezpieczenia społecznego. |
| --- | --- |

(184)

Należy przede wszystkim zwrócić uwagę na to, że w planie strategicznym na lata 2002–2014 przedstawiono również niższe przychody (212) i wyższe koszty (213) związane z leczeniem pacjentów znajdujących się w niepewnej sytuacji społeczno-ekonomicznej, którzy stanowią znaczną część pacjentów szpitali IRIS. W tym kontekście warto podkreślić, że szpitale IRIS ustaliły ze swoimi lekarzami, że nie można naliczać dodatkowych opłat (zob. motyw 46 lit. c) odnośnie do dalszych informacji) dla pacjentów z ośrodków CPAS ani dla pacjentów o niskich dochodach (tj. dla tych, którzy mają prawo do wyższej kwoty zwrotu ze strony INAMI). Ponadto odsetek przyjęć do sal jednoosobowych (tj. do jedynych sal, w przypadku których można naliczać dodatkowe opłaty) jest znacznie poniżej średniego odsetka dla Regionu Stołecznego Brukseli (214). Dostępne dane liczbowe dostarczone przez jedno z towarzystw ubezpieczeń wzajemnych (215) pokazują ponadto, że jeżeli szpitale IRIS naliczają opłatę dodatkową, jej kwota jest również znacznie mniejsza niż średnia w regionie (tj. o 25–67 % mniejsza). Dla porównania w badanym okresie niektóre brukselskie szpitale prywatne naliczyły swoim pacjentom kwotę średnio o 180 % większą niż kwota wynikająca z cen ustalonych przez system zabezpieczenia społecznego.

212

213

214

215

| (185) | Obowiązek zapewnienia powszechnej opieki zdrowotnej został powierzony szpitalom IRIS w celu zapewnienia, aby pacjenci, którzy nie mają możliwości zapłacenia za opiekę, nie posiadają prywatnego ubezpieczenia i nie mogą uzyskać (nawet częściowego) zwrotu z zabezpieczenia społecznego, otrzymywali opiekę medyczną, której potrzebują. Istotną podgrupę tych pacjentów stanowią wspomniani wyżej migranci nieposiadający dokumentów, ponieważ nie są oni objęci belgijskim zabezpieczeniem społecznym i zasadniczo nie są w stanie zapłacić za opiekę. W 85 % przypadków w Regionie Stołecznym Brukseli wspomniani migranci otrzymują pomoc medyczną w nagłych przypadkach ze strony szpitali IRIS (zob. motyw 172), mimo że szpitale te dysponują jedynie 35 % łóżek szpitalnych w tym regionie. Innym znaczącym wskaźnikiem jest klasyfikacja (216) prowadzona przez federalną służbę publiczną ds. zdrowia publicznego, która klasyfikuje wszystkie szpitale belgijskie na podstawie profili społeczno-ekonomicznych ich pacjentów (zob. tabela 1 i motyw 40). Klasyfikacja ta odzwierciedla między innymi odsetek pacjentów, którzy nie mogą zapłacić za leczenie i którzy nie są objęci zabezpieczeniem społecznym oraz w odniesieniu do których opłaty za leczenie mogą pokrywać ośrodki CPAS (217) (zob. również motywy 187–188) (218). W latach 2007–2013 w skali całej Belgii trzy pierwsze miejsca klasyfikacji zajęły szpitale IRIS (wyjątkami były szpitale Institut Bordet i HUDERF ze względu na ich specjalistyczny charakter). W tym samym okresie brukselskie szpitale prywatne nie zajmowały natomiast żadnego z 20 pierwszych miejsc, co wskazuje na to, że średni profil społeczno-ekonomiczny ich pacjentów był znacznie lepszy od profilu pacjentów szpitali IRIS. Nawet jeżeli kryteria stosowane w celu ustalenia tej klasyfikacji nie dotyczą jedynie pacjentów, którzy nie mogą zapłacić za leczenie lub którzy nie są ubezpieczeni, klasyfikacja ta przeczy również twierdzeniu skarżących, że brukselskie szpitale prywatne mają obowiązek leczenia wszystkich pacjentów w każdych okolicznościach, oraz potwierdza, że taki obowiązek nałożono jedynie na szpitale IRIS. Jeżeli brukselskie szpitale prywatne byłyby objęte takim obowiązkiem, można byłoby się bowiem spodziewać, że zajmowałyby wyższe miejsce w klasyfikacji.

  Tabela 1


  Klasyfikacja szpitali w zależności od profilu społeczno-ekonomicznego ich pacjentów, sporządzona przez federalną służbę publiczną ds. zdrowia publicznego (* = szpitale IRIS, + = brukselskie szpitale prywatne) | 2007 | 2008 | 2009 | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| CHU Saint-Pierre* | 1. | 1. | 1. | 1. | 1. | 1. | 1. |
| CHU Brugmann* | 2. | 2. | 2. | 2. | 2. | 2. | 2. |
| Szpitale IRIS Sud* | 5. | 3. | 3. | 3. | 3. | 3. | 3. |
| HUDERF* | 62. | 4. | 4. | 6. | Brak | 5. | Brak |
| Institut Bordet* | 23. | 16. | 31. | 34. | Brak | 18. | 35. |
| Clin. Ste Anne St Rémi+ | 52. | 42. | 52. | 62. | 40. | 32. | 28. |
| Clinique Saint Jean+ | 25. | 21. | 44. | 59. | 39. | 27. | Brak |
| Cliniques de l'Europe+ | 64. | 24. | 90. | 93. | 61. | 63. | 62. |
| CHIR Edith Cavell+ | 110. | 103. | 108. | 105. | Brak | 105. | 103. |
| Clinique Univ. Erasme+ | 49. | 41. | 48. | 58. | 51. | 41. | 36. |
| Clinique Univ. St Luc+ | 93. | 67. | 95. | 94. | 76. | Brak | Brak |
| UZ Brussel+ | 80. | 74. | 91. | 97. | 78. | Brak | Brak |

(185)

Obowiązek zapewnienia powszechnej opieki zdrowotnej został powierzony szpitalom IRIS w celu zapewnienia, aby pacjenci, którzy nie mają możliwości zapłacenia za opiekę, nie posiadają prywatnego ubezpieczenia i nie mogą uzyskać (nawet częściowego) zwrotu z zabezpieczenia społecznego, otrzymywali opiekę medyczną, której potrzebują. Istotną podgrupę tych pacjentów stanowią wspomniani wyżej migranci nieposiadający dokumentów, ponieważ nie są oni objęci belgijskim zabezpieczeniem społecznym i zasadniczo nie są w stanie zapłacić za opiekę. W 85 % przypadków w Regionie Stołecznym Brukseli wspomniani migranci otrzymują pomoc medyczną w nagłych przypadkach ze strony szpitali IRIS (zob. motyw 172), mimo że szpitale te dysponują jedynie 35 % łóżek szpitalnych w tym regionie. Innym znaczącym wskaźnikiem jest klasyfikacja (216) prowadzona przez federalną służbę publiczną ds. zdrowia publicznego, która klasyfikuje wszystkie szpitale belgijskie na podstawie profili społeczno-ekonomicznych ich pacjentów (zob. tabela 1 i motyw 40). Klasyfikacja ta odzwierciedla między innymi odsetek pacjentów, którzy nie mogą zapłacić za leczenie i którzy nie są objęci zabezpieczeniem społecznym oraz w odniesieniu do których opłaty za leczenie mogą pokrywać ośrodki CPAS (217) (zob. również motywy 187–188) (218). W latach 2007–2013 w skali całej Belgii trzy pierwsze miejsca klasyfikacji zajęły szpitale IRIS (wyjątkami były szpitale Institut Bordet i HUDERF ze względu na ich specjalistyczny charakter). W tym samym okresie brukselskie szpitale prywatne nie zajmowały natomiast żadnego z 20 pierwszych miejsc, co wskazuje na to, że średni profil społeczno-ekonomiczny ich pacjentów był znacznie lepszy od profilu pacjentów szpitali IRIS. Nawet jeżeli kryteria stosowane w celu ustalenia tej klasyfikacji nie dotyczą jedynie pacjentów, którzy nie mogą zapłacić za leczenie lub którzy nie są ubezpieczeni, klasyfikacja ta przeczy również twierdzeniu skarżących, że brukselskie szpitale prywatne mają obowiązek leczenia wszystkich pacjentów w każdych okolicznościach, oraz potwierdza, że taki obowiązek nałożono jedynie na szpitale IRIS. Jeżeli brukselskie szpitale prywatne byłyby objęte takim obowiązkiem, można byłoby się bowiem spodziewać, że zajmowałyby wyższe miejsce w klasyfikacji.

216

217

218

Tabela 1

Tabela 1

Klasyfikacja szpitali w zależności od profilu społeczno-ekonomicznego ich pacjentów, sporządzona przez federalną służbę publiczną ds. zdrowia publicznego (* = szpitale IRIS, + = brukselskie szpitale prywatne)

Klasyfikacja szpitali w zależności od profilu społeczno-ekonomicznego ich pacjentów, sporządzona przez federalną służbę publiczną ds. zdrowia publicznego (*

+

2007

2008

2009

2010

2011

2012

2013

CHU Saint-Pierre*

*

1.

1.

1.

1.

1.

1.

1.

CHU Brugmann*

*

2.

2.

2.

2.

2.

2.

2.

Szpitale IRIS Sud*

*

5.

3.

3.

3.

3.

3.

3.

HUDERF*

*

62.

4.

4.

6.

Brak

5.

Brak

Institut Bordet*

*

23.

16.

31.

34.

Brak

18.

35.

Clin. Ste Anne St Rémi+

+

52.

42.

52.

62.

40.

32.

28.

Clinique Saint Jean+

+

25.

21.

44.

59.

39.

27.

Brak

Cliniques de l'Europe+

+

64.

24.

90.

93.

61.

63.

62.

CHIR Edith Cavell+

+

110.

103.

108.

105.

Brak

105.

103.

Clinique Univ. Erasme+

+

49.

41.

48.

58.

51.

41.

36.

Clinique Univ. St Luc+

+

93.

67.

95.

94.

76.

Brak

Brak

UZ Brussel+

+

80.

74.

91.

97.

78.

Brak

Brak

| (186) | Należy umieścić w odpowiednim kontekście odesłanie skarżących do publikacji Mutualités Chrétiennes z lutego 2004 r. (zob. motyw 72), która dotyczy jedynie 2001 r. i która miałaby wykazywać, że szpitale prywatne zapewniają leczenie ponad 60 % „pacjentów socjalnych” z Regionu Stołecznego Brukseli. Może się wydawać, że pojęcie „pacjentów socjalnych” obejmuje pacjentów, którzy nie są w stanie zapłacić za leczenie i w związku z tym wszystkich z nich dotyczy obowiązek zapewnienia powszechnej opieki zdrowotnej. Nie jest tak jednak z następujących przyczyn:






  — | Po pierwsze, definicja „pacjentów socjalnych”
   (219) przedstawiona w publikacji dotyczy jedynie osób ubezpieczonych w ramach belgijskiego systemu zabezpieczenia społecznego (220), w związku z czym nie obejmuje pacjentów, którzy nie mogą zapłacić za leczenie i którzy nie są objęci zabezpieczeniem społecznym. To jednak ta ostatnia grupa w największym stopniu korzysta z obowiązku zapewnienia powszechnej opieki zdrowotnej i odpowiada za największe koszty finansowe ponoszone przez szpitale IRIS (zob. również motywy 187–188). Zgodnie z szeroką definicją zastosowaną w publikacji prawie 20 % przyjęć do brukselskich szpitali prywatnych (w porównaniu z około 26 % przyjęć do brukselskich szpitali publicznych) dotyczyłoby „pacjentów socjalnych”, a szpitale prywatne zapewniałyby leczenie w odniesieniu do prawie 66 % łącznej liczby tych pacjentów w 2001 r. |
| --- | --- | --- |

(186)

Należy umieścić w odpowiednim kontekście odesłanie skarżących do publikacji Mutualités Chrétiennes z lutego 2004 r. (zob. motyw 72), która dotyczy jedynie 2001 r. i która miałaby wykazywać, że szpitale prywatne zapewniają leczenie ponad 60 % „pacjentów socjalnych” z Regionu Stołecznego Brukseli. Może się wydawać, że pojęcie „pacjentów socjalnych” obejmuje pacjentów, którzy nie są w stanie zapłacić za leczenie i w związku z tym wszystkich z nich dotyczy obowiązek zapewnienia powszechnej opieki zdrowotnej. Nie jest tak jednak z następujących przyczyn:

—

Po pierwsze, definicja „pacjentów socjalnych”
   (219) przedstawiona w publikacji dotyczy jedynie osób ubezpieczonych w ramach belgijskiego systemu zabezpieczenia społecznego (220), w związku z czym nie obejmuje pacjentów, którzy nie mogą zapłacić za leczenie i którzy nie są objęci zabezpieczeniem społecznym. To jednak ta ostatnia grupa w największym stopniu korzysta z obowiązku zapewnienia powszechnej opieki zdrowotnej i odpowiada za największe koszty finansowe ponoszone przez szpitale IRIS (zob. również motywy 187–188). Zgodnie z szeroką definicją zastosowaną w publikacji prawie 20 % przyjęć do brukselskich szpitali prywatnych (w porównaniu z około 26 % przyjęć do brukselskich szpitali publicznych) dotyczyłoby „pacjentów socjalnych”, a szpitale prywatne zapewniałyby leczenie w odniesieniu do prawie 66 % łącznej liczby tych pacjentów w 2001 r.

219

220

| — | Po drugie, nawet „pacjenci znajdujący się w niepewnej sytuacji”
   (221), których zdefiniowano w publikacji jako podgrupę „pacjentów socjalnych”, objęci są zabezpieczeniem społecznym i nie ma żadnego powodu, aby zakładać, że nie mogą zapłacić pozostałej kwoty, którą mają pokryć. Można jednak potwierdzić, że w przypadku pacjentów znajdujących się w niepewnej sytuacji istnieje większe prawdopodobieństwo, że nie będą oni w stanie zapłacić szpitalowi pozostałej kwoty, którą mają pokryć. W publikacji wykazano, że szpitale publiczne zapewniają leczenie około 48 % „pacjentów znajdujących się w niepewnej sytuacji” w porównaniu z 52 % w przypadku brukselskich szpitali prywatnych. W ujęciu proporcjonalnym szpitale publiczne zapewniają jednak leczenie znacznie większej liczbie tych pacjentów niż liczba, na którą wskazuje ich udział w rynku (pod względem liczby łóżek i liczby przyjęć). Przyjęcia „pacjentów znajdujących się w niepewnej sytuacji” stanowią bowiem 9,5 % przyjęć do szpitali publicznych wobec jedynie 4,1 % przyjęć w szpitalach prywatnych. |
| --- | --- |

—

Po drugie, nawet „pacjenci znajdujący się w niepewnej sytuacji”
   (221), których zdefiniowano w publikacji jako podgrupę „pacjentów socjalnych”, objęci są zabezpieczeniem społecznym i nie ma żadnego powodu, aby zakładać, że nie mogą zapłacić pozostałej kwoty, którą mają pokryć. Można jednak potwierdzić, że w przypadku pacjentów znajdujących się w niepewnej sytuacji istnieje większe prawdopodobieństwo, że nie będą oni w stanie zapłacić szpitalowi pozostałej kwoty, którą mają pokryć. W publikacji wykazano, że szpitale publiczne zapewniają leczenie około 48 % „pacjentów znajdujących się w niepewnej sytuacji” w porównaniu z 52 % w przypadku brukselskich szpitali prywatnych. W ujęciu proporcjonalnym szpitale publiczne zapewniają jednak leczenie znacznie większej liczbie tych pacjentów niż liczba, na którą wskazuje ich udział w rynku (pod względem liczby łóżek i liczby przyjęć). Przyjęcia „pacjentów znajdujących się w niepewnej sytuacji” stanowią bowiem 9,5 % przyjęć do szpitali publicznych wobec jedynie 4,1 % przyjęć w szpitalach prywatnych.

221

| — | Po trzecie, niezależnie od powyższego, spostrzeżenie, że w 2001 r. brukselskie szpitale prywatne zapewniły leczenie 52 % pacjentów znajdujących się „w niepewnej sytuacji” (w porównaniu z 66 % pacjentów „socjalnych”), nie wpływa na zmianę wniosku, zgodnie z którym tylko szpitale IRIS są objęte obowiązkiem zapewnienia powszechnej opieki zdrowotnej. W związku z brakiem jakiegokolwiek prawnego obowiązku narzucającego szpitalom prywatnym zapewnianie leczenia pacjentom niezależnie od ich zdolności do zapłacenia za leczenie i od ich sytuacji w zakresie ubezpieczenia, szpitale prywatne mogą bowiem swobodnie decydować o zapewnieniu opieki pacjentom „w niepewnej sytuacji” lub „socjalnym” w sytuacjach nienagłych, a więc mogą również w każdej chwili zmienić swoją decyzję. Ponadto w danych statystycznych zawartych w publikacji nie uwzględniono najbardziej wrażliwej grupy pacjentów, a mianowicie pacjentów nieobjętych zabezpieczeniem społecznym ani żadnym innym ubezpieczeniem. Wyjaśnia to również wyraźną rozbieżność między przedstawionymi w publikacji danymi liczbowymi za 2001 r. a klasyfikacją federalnej służby publicznej ds. zdrowia publicznego (zob. motyw 185) za lata 2007–2013. Podczas gdy w klasyfikacji prowadzonej przez federalną służbę publiczną uwzględniono udział pacjentów nieobjętych zabezpieczeniem społecznym, dane statystyczne przedstawione w publikacji dotyczą jedynie pacjentów objętych zabezpieczeniem społecznym. |
| --- | --- |

—

Po trzecie, niezależnie od powyższego, spostrzeżenie, że w 2001 r. brukselskie szpitale prywatne zapewniły leczenie 52 % pacjentów znajdujących się „w niepewnej sytuacji” (w porównaniu z 66 % pacjentów „socjalnych”), nie wpływa na zmianę wniosku, zgodnie z którym tylko szpitale IRIS są objęte obowiązkiem zapewnienia powszechnej opieki zdrowotnej. W związku z brakiem jakiegokolwiek prawnego obowiązku narzucającego szpitalom prywatnym zapewnianie leczenia pacjentom niezależnie od ich zdolności do zapłacenia za leczenie i od ich sytuacji w zakresie ubezpieczenia, szpitale prywatne mogą bowiem swobodnie decydować o zapewnieniu opieki pacjentom „w niepewnej sytuacji” lub „socjalnym” w sytuacjach nienagłych, a więc mogą również w każdej chwili zmienić swoją decyzję. Ponadto w danych statystycznych zawartych w publikacji nie uwzględniono najbardziej wrażliwej grupy pacjentów, a mianowicie pacjentów nieobjętych zabezpieczeniem społecznym ani żadnym innym ubezpieczeniem. Wyjaśnia to również wyraźną rozbieżność między przedstawionymi w publikacji danymi liczbowymi za 2001 r. a klasyfikacją federalnej służby publicznej ds. zdrowia publicznego (zob. motyw 185) za lata 2007–2013. Podczas gdy w klasyfikacji prowadzonej przez federalną służbę publiczną uwzględniono udział pacjentów nieobjętych zabezpieczeniem społecznym, dane statystyczne przedstawione w publikacji dotyczą jedynie pacjentów objętych zabezpieczeniem społecznym.

Ze wszystkich powyższych przyczyn Komisja stwierdza, że publikacja Mutualités Chrétiennes przedstawiająca dane statystyczne za 2001 r. nie może stanowić dowodu na to, że szpitale IRIS nie są objęte obowiązkiem zapewnienia powszechnej opieki zdrowotnej lub że brukselskie szpitale prywatne są objęte porównywalnym obowiązkiem.

| (187) | Obowiązek zapewnienia powszechnej opieki zdrowotnej, który nałożono na szpitale IRIS, gwarantuje leczenie pacjentów borykających się ze skrajnymi trudnościami finansowymi, uchodźców politycznych, nielegalnych imigrantów itd. w każdych okolicznościach. Jeżeli ci pacjenci nie mogą zapłacić za swoje leczenie i nie są objęci żadnym ubezpieczeniem (to jest ani zabezpieczeniem społecznym, ani prywatnym ubezpieczeniem chorobowym), ośrodki CPAS pokrywają koszty tych pacjentów jedynie wtedy, gdy spełnione zostaną pewne warunki. Aby określić zasady mające zastosowanie do takiego zwrotu, szpitale IRIS i 17 spośród 19 ośrodków CPAS z Regionu Stołecznego Brukseli zawarły umowy wielostronne zwane umowami w sprawie „miejsca zamieszkania do celów świadczeń społecznych”. W odniesieniu do opieki w sytuacjach nienagłych ośrodki CPAS kierowały dane osoby do szpitali IRIS i zobowiązywały się pisemnie (w drodze „zaświadczenia”) do pokrycia kosztów leczenia. Jeżeli pacjenci przestawiają to zaświadczenie, szpitale IRIS wysyłają fakturę bezpośrednio do ośrodka CPAS. Oczywiście w przypadku opieki medycznej w sytuacjach nagłych nie można stosować tej procedury. Zamiast tego zwrot z ośrodka CPAS uzależnia się od (i) przedstawienia zaświadczenia medycznego potwierdzającego konieczność pilnego przyjęcia lub natychmiastowego leczenia danej osoby oraz od (ii) od tego, czy dane osoba znajduje się w sytuacji ubóstwa potwierdzonej ośrodki CPAS przy wykorzystaniu informacji zgromadzonych przez szpital w celu przeprowadzenia badania społecznego. Gromadzenie wymaganych informacji stanowi istotne zadanie departamentów ds. usług społecznych w szpitalach IRIS (zob. również motywy 210 i 211) (222). |
| --- | --- |

(187)

Obowiązek zapewnienia powszechnej opieki zdrowotnej, który nałożono na szpitale IRIS, gwarantuje leczenie pacjentów borykających się ze skrajnymi trudnościami finansowymi, uchodźców politycznych, nielegalnych imigrantów itd. w każdych okolicznościach. Jeżeli ci pacjenci nie mogą zapłacić za swoje leczenie i nie są objęci żadnym ubezpieczeniem (to jest ani zabezpieczeniem społecznym, ani prywatnym ubezpieczeniem chorobowym), ośrodki CPAS pokrywają koszty tych pacjentów jedynie wtedy, gdy spełnione zostaną pewne warunki. Aby określić zasady mające zastosowanie do takiego zwrotu, szpitale IRIS i 17 spośród 19 ośrodków CPAS z Regionu Stołecznego Brukseli zawarły umowy wielostronne zwane umowami w sprawie „miejsca zamieszkania do celów świadczeń społecznych”. W odniesieniu do opieki w sytuacjach nienagłych ośrodki CPAS kierowały dane osoby do szpitali IRIS i zobowiązywały się pisemnie (w drodze „zaświadczenia”) do pokrycia kosztów leczenia. Jeżeli pacjenci przestawiają to zaświadczenie, szpitale IRIS wysyłają fakturę bezpośrednio do ośrodka CPAS. Oczywiście w przypadku opieki medycznej w sytuacjach nagłych nie można stosować tej procedury. Zamiast tego zwrot z ośrodka CPAS uzależnia się od (i) przedstawienia zaświadczenia medycznego potwierdzającego konieczność pilnego przyjęcia lub natychmiastowego leczenia danej osoby oraz od (ii) od tego, czy dane osoba znajduje się w sytuacji ubóstwa potwierdzonej ośrodki CPAS przy wykorzystaniu informacji zgromadzonych przez szpital w celu przeprowadzenia badania społecznego. Gromadzenie wymaganych informacji stanowi istotne zadanie departamentów ds. usług społecznych w szpitalach IRIS (zob. również motywy 210 i 211) (222).

222

| (188) | Pod warunkiem spełnienia wymienionych wyżej warunków (a mianowicie przedstawienia zaświadczenia w przypadku opieki w sytuacjach nienagłych oraz zaświadczenia medycznego i badania społecznego w przypadku opieki w sytuacjach nagłych) ośrodek CPAS zwraca szpitalom IRIS koszty związane z leczeniem pacjentów, którzy nie mogą zapłacić za swoje leczenie i którzy nie są objęci ubezpieczeniem. Nie zwalnia to jednak szpitali IRIS z całości opłat wynikających z obowiązku zapewnienia powszechnej opieki zdrowotnej. Aby uzyskać zwrot z ośrodka CPAS, szpitale IRIS muszą bowiem zgromadzić informacje do badania społecznego (co uczyniły w odniesieniu do 25 749 przypadków w 2012 r.). Jest to jedną z przykładowych przyczyn, dla których szpitale IRIS zatrudniają ponad dwa razy więcej pracowników socjalnych niż szpitale uniwersyteckie (zob. motyw 213). Ośrodki CPAS nie zwracają jednak szpitalom IRIS kosztów związanych z gromadzeniem informacji do badań społecznych (223). Ponadto ośrodki CPAS mają dłuższe terminy płatności (niekiedy dłuższe niż jeden rok) niż towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych i zakłady ubezpieczeń (które płacą w terminie od jednego do dwóch miesięcy od otrzymania faktury). W związku z tym szpitale IRIS muszą wstępnie finansować te koszty przez okres dłuższy niż ma to miejsce w przypadku „zwykłych” pacjentów. Na dzień 31 grudnia 2010 r. zobowiązania ośrodka CPAS w Brukseli wobec szpitali IRIS wynosiły prawie 35 mln EUR (w tym około 71 % z tytułu faktur z 2010 r., 12 % z tytułu faktur z 2009 r. i około 13 % z tytułu faktur z poprzednich lat). Szpitale IRIS oszacowały, że przy zastosowaniu nominalnej rocznej stopy procentowej w wysokości 2 % koszt związany z dłuższymi terminami płatności na ten dzień prawie 700 000 EUR (224). Ponadto nie wszystkie osoby, które mogą mieć problem z opłaceniem swojej faktury, są uprawnione do pokrycia kosztów przez ośrodek CPAS (225). Zgodnie ze swoim obowiązkiem zapewnienia powszechnej opieki zdrowotnej szpitale IRIS zapewniają jednak leczenie pacjentom, w odniesieniu do których ośrodki CPAS nie zobowiązują się do pokrycia kosztów. W takiej sytuacji szpitale IRIS wysyłają faktury do pacjentów, którzy w niektórych przypadkach nie będą w stanie ich opłacić. Wynika z tego, że szpitale IRIS muszą zmierzyć się z poziomem wierzytelności nieściągalnych, który jest znacznie wyższy niż w przypadku innych szpitali publicznych i szpitali prywatnych w Belgii (226). Szpitale IRIS oszacowały, że w 2010 r. kwota ich umorzonego długu przekraczała średnią dla szpitali publicznych w Belgii o około [...] mln EUR. |
| --- | --- |

(188)

Pod warunkiem spełnienia wymienionych wyżej warunków (a mianowicie przedstawienia zaświadczenia w przypadku opieki w sytuacjach nienagłych oraz zaświadczenia medycznego i badania społecznego w przypadku opieki w sytuacjach nagłych) ośrodek CPAS zwraca szpitalom IRIS koszty związane z leczeniem pacjentów, którzy nie mogą zapłacić za swoje leczenie i którzy nie są objęci ubezpieczeniem. Nie zwalnia to jednak szpitali IRIS z całości opłat wynikających z obowiązku zapewnienia powszechnej opieki zdrowotnej. Aby uzyskać zwrot z ośrodka CPAS, szpitale IRIS muszą bowiem zgromadzić informacje do badania społecznego (co uczyniły w odniesieniu do 25 749 przypadków w 2012 r.). Jest to jedną z przykładowych przyczyn, dla których szpitale IRIS zatrudniają ponad dwa razy więcej pracowników socjalnych niż szpitale uniwersyteckie (zob. motyw 213). Ośrodki CPAS nie zwracają jednak szpitalom IRIS kosztów związanych z gromadzeniem informacji do badań społecznych (223). Ponadto ośrodki CPAS mają dłuższe terminy płatności (niekiedy dłuższe niż jeden rok) niż towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych i zakłady ubezpieczeń (które płacą w terminie od jednego do dwóch miesięcy od otrzymania faktury). W związku z tym szpitale IRIS muszą wstępnie finansować te koszty przez okres dłuższy niż ma to miejsce w przypadku „zwykłych” pacjentów. Na dzień 31 grudnia 2010 r. zobowiązania ośrodka CPAS w Brukseli wobec szpitali IRIS wynosiły prawie 35 mln EUR (w tym około 71 % z tytułu faktur z 2010 r., 12 % z tytułu faktur z 2009 r. i około 13 % z tytułu faktur z poprzednich lat). Szpitale IRIS oszacowały, że przy zastosowaniu nominalnej rocznej stopy procentowej w wysokości 2 % koszt związany z dłuższymi terminami płatności na ten dzień prawie 700 000 EUR (224). Ponadto nie wszystkie osoby, które mogą mieć problem z opłaceniem swojej faktury, są uprawnione do pokrycia kosztów przez ośrodek CPAS (225). Zgodnie ze swoim obowiązkiem zapewnienia powszechnej opieki zdrowotnej szpitale IRIS zapewniają jednak leczenie pacjentom, w odniesieniu do których ośrodki CPAS nie zobowiązują się do pokrycia kosztów. W takiej sytuacji szpitale IRIS wysyłają faktury do pacjentów, którzy w niektórych przypadkach nie będą w stanie ich opłacić. Wynika z tego, że szpitale IRIS muszą zmierzyć się z poziomem wierzytelności nieściągalnych, który jest znacznie wyższy niż w przypadku innych szpitali publicznych i szpitali prywatnych w Belgii (226). Szpitale IRIS oszacowały, że w 2010 r. kwota ich umorzonego długu przekraczała średnią dla szpitali publicznych w Belgii o około [...] mln EUR.

223

224

225

226

| (189) | Ponadto należy umieścić w odpowiednim kontekście finansowanie przewidziane w sekcji B8 BŚF, przyznawane szpitalom, których pacjenci mają niekorzystny profil społeczno-ekonomiczny. To ograniczone finansowanie federalne ma na celu zrekompensowanie części kosztów związanych z „pacjentami socjalnymi” (na przykład związanych z tym, że ci pacjenci średnio przebywają dłużej w szpitalu niż pozostali), ale nie stanowi rekompensaty z tytułu obowiązku zapewnienia powszechnej opieki zdrowotnej. Finansowanie w ramach sekcji B8 nie rekompensuje rzeczywistych kosztów ponoszonych przez szpitale na leczenie pacjentów socjalnych (na przykład faktur niezapłaconych przez pacjentów socjalnych lub konieczności dysponowania dodatkowymi pracownikami socjalnymi). Z drugiej strony na podstawie klasyfikacji szpitali w zależności od profilu społeczno-ekonomicznego ich pacjentów (zob. motyw 185) przydzielany jest budżet statyczny (wynoszący około 25 mln EUR rocznie dla całej Belgii). Ze względu na to, że trzy pierwsze miejsca tej klasyfikacji zajmują szpitale IRIS, otrzymują one zatem większą część finansowania w ramach sekcji B8 niż szpitale zajmujące znacznie niższe miejsca w klasyfikacji (takie jak brukselskie szpitale prywatne). Przyczyną tego, że zarówno szpitale publiczne, jak i prywatne są co do zasady uprawnione do tego finansowania, jest fakt, że nawet jeżeli szpitale nie mają obowiązku zapewnienia powszechnej opieki zdrowotnej, który powierzono szpitalom IRIS, mogą one swobodnie decydować o leczeniu pacjentów socjalnych. Mogą podjąć taką decyzję, ponieważ niektórzy pacjenci socjalni są w stanie zapłacić za leczenie lub są ubezpieczeni. W odniesieniu do pacjentów socjalnych objętych zabezpieczeniem społecznym stosuje się bowiem często niższe taryfy, a INAMI pokrywa większą część kosztów, co zmniejsza ryzyko finansowe dla szpitala. Okazuje się również, że nie wszystkie ośrodki CPAS w Belgii podjęły decyzję o utworzeniu własnego szpitala. W związku z tym, aby wypełnić swój obowiązek zapewnienia pomocy społecznej, ośrodki CPAS mogą korzystać ze szpitali prywatnych. W takich sytuacjach szpital prywatny oczywiście zapewniałby leczenie pewnej liczbie pacjentów socjalnych i mógłby również skorzystać z finansowania przewidzianego w ramach sekcji B8 BŚF. W Regionie Stołecznym Brukseli ośrodki CPAS mogą jednak korzystać z publicznych szpitali IRIS, co wyjaśnia, dlaczego klasyfikacja przedstawiona w motywie 185 wskazuje, że profil społeczno-ekonomiczny pacjentów brukselskich szpitali prywatnych jest znacznie lepszy niż profil pacjentów szpitali IRIS. Z wszystkich powyższych przyczyn nie można uznać, że finansowanie w ramach sekcji B8 BŚF wskazuje na istnienie obowiązku zapewnienia powszechnej opieki zdrowotnej obejmującego wszystkie belgijskie szpitale. |
| --- | --- |

(189)

Ponadto należy umieścić w odpowiednim kontekście finansowanie przewidziane w sekcji B8 BŚF, przyznawane szpitalom, których pacjenci mają niekorzystny profil społeczno-ekonomiczny. To ograniczone finansowanie federalne ma na celu zrekompensowanie części kosztów związanych z „pacjentami socjalnymi” (na przykład związanych z tym, że ci pacjenci średnio przebywają dłużej w szpitalu niż pozostali), ale nie stanowi rekompensaty z tytułu obowiązku zapewnienia powszechnej opieki zdrowotnej. Finansowanie w ramach sekcji B8 nie rekompensuje rzeczywistych kosztów ponoszonych przez szpitale na leczenie pacjentów socjalnych (na przykład faktur niezapłaconych przez pacjentów socjalnych lub konieczności dysponowania dodatkowymi pracownikami socjalnymi). Z drugiej strony na podstawie klasyfikacji szpitali w zależności od profilu społeczno-ekonomicznego ich pacjentów (zob. motyw 185) przydzielany jest budżet statyczny (wynoszący około 25 mln EUR rocznie dla całej Belgii). Ze względu na to, że trzy pierwsze miejsca tej klasyfikacji zajmują szpitale IRIS, otrzymują one zatem większą część finansowania w ramach sekcji B8 niż szpitale zajmujące znacznie niższe miejsca w klasyfikacji (takie jak brukselskie szpitale prywatne). Przyczyną tego, że zarówno szpitale publiczne, jak i prywatne są co do zasady uprawnione do tego finansowania, jest fakt, że nawet jeżeli szpitale nie mają obowiązku zapewnienia powszechnej opieki zdrowotnej, który powierzono szpitalom IRIS, mogą one swobodnie decydować o leczeniu pacjentów socjalnych. Mogą podjąć taką decyzję, ponieważ niektórzy pacjenci socjalni są w stanie zapłacić za leczenie lub są ubezpieczeni. W odniesieniu do pacjentów socjalnych objętych zabezpieczeniem społecznym stosuje się bowiem często niższe taryfy, a INAMI pokrywa większą część kosztów, co zmniejsza ryzyko finansowe dla szpitala. Okazuje się również, że nie wszystkie ośrodki CPAS w Belgii podjęły decyzję o utworzeniu własnego szpitala. W związku z tym, aby wypełnić swój obowiązek zapewnienia pomocy społecznej, ośrodki CPAS mogą korzystać ze szpitali prywatnych. W takich sytuacjach szpital prywatny oczywiście zapewniałby leczenie pewnej liczbie pacjentów socjalnych i mógłby również skorzystać z finansowania przewidzianego w ramach sekcji B8 BŚF. W Regionie Stołecznym Brukseli ośrodki CPAS mogą jednak korzystać z publicznych szpitali IRIS, co wyjaśnia, dlaczego klasyfikacja przedstawiona w motywie 185 wskazuje, że profil społeczno-ekonomiczny pacjentów brukselskich szpitali prywatnych jest znacznie lepszy niż profil pacjentów szpitali IRIS. Z wszystkich powyższych przyczyn nie można uznać, że finansowanie w ramach sekcji B8 BŚF wskazuje na istnienie obowiązku zapewnienia powszechnej opieki zdrowotnej obejmującego wszystkie belgijskie szpitale.

Wniosek dotyczący obowiązku zapewnienia powszechnej opieki zdrowotnej nałożonego na szpitale IRIS

Wniosek dotyczący obowiązku zapewnienia powszechnej opieki zdrowotnej nałożonego na szpitale IRIS

| (190) | Na podstawie powyższych elementów Komisja stwierdza, że obowiązek zapewnienia powszechnej opieki zdrowotnej nałożono jedynie na szpitale IRIS, że jest on przedmiotem wyraźnego aktu powierzenia i że jest określony w statutach szpitali IRIS i w planach strategicznych IRIS zgodnie z wymogami ustawy o CPAS (zob. motywy 29 i 30). Na wspomniany obowiązek wskazuje również klasyfikacja szpitali ustalana w zależności od profilu społeczno-ekonomicznego ich pacjentów (zob. motyw 185). Obowiązek ten zapewnia otrzymywanie przez osoby potrzebujące z Regionu Stołecznego Brukseli właściwej opieki medycznej, nawet jeżeli nie mogą one zapłacić za te opiekę, w tym w sytuacjach nienagłych. Szpitale IRIS zapewniają zatem społeczną opiekę zdrowotną, która odpowiada potrzebom lokalnej ludności. Jak wyjaśniono w poprzednim motywie, jedynie część kosztów związanych z tym obowiązkiem jest pokrywana bezpośrednio (na przykład poprzez zwrot kosztów leczenia przez ośrodki CPAS). Z tego powodu pozostałe koszty są objęte wyrównaniem deficytów, które jest przedmiotem niniejszej decyzji. |
| --- | --- |

(190)

Na podstawie powyższych elementów Komisja stwierdza, że obowiązek zapewnienia powszechnej opieki zdrowotnej nałożono jedynie na szpitale IRIS, że jest on przedmiotem wyraźnego aktu powierzenia i że jest określony w statutach szpitali IRIS i w planach strategicznych IRIS zgodnie z wymogami ustawy o CPAS (zob. motywy 29 i 30). Na wspomniany obowiązek wskazuje również klasyfikacja szpitali ustalana w zależności od profilu społeczno-ekonomicznego ich pacjentów (zob. motyw 185). Obowiązek ten zapewnia otrzymywanie przez osoby potrzebujące z Regionu Stołecznego Brukseli właściwej opieki medycznej, nawet jeżeli nie mogą one zapłacić za te opiekę, w tym w sytuacjach nienagłych. Szpitale IRIS zapewniają zatem społeczną opiekę zdrowotną, która odpowiada potrzebom lokalnej ludności. Jak wyjaśniono w poprzednim motywie, jedynie część kosztów związanych z tym obowiązkiem jest pokrywana bezpośrednio (na przykład poprzez zwrot kosztów leczenia przez ośrodki CPAS). Z tego powodu pozostałe koszty są objęte wyrównaniem deficytów, które jest przedmiotem niniejszej decyzji.

II.   Obowiązek zapewnienia pełnej oferty podstawowego leczenia szpitalnego w wielu miejscach

| (191) | Władze belgijskie uważają, że szpitale IRIS mają również szczególny obowiązek zapewniania pełnej oferty podstawowego leczenia szpitalnego w wielu miejscach, a więc obowiązek „opieki w wielu miejscach” w Regionie Stołecznym Brukseli. Zdaniem skarżących nie wiadomo jednak dokładnie, co obejmuje obowiązek zapewnienia pełnej oferty podstawowego leczenia szpitalnego w wielu miejscach oraz w jakim zakresie ten obowiązek powoduje powstanie dodatkowych kosztów dla szpitali IRIS. Skarżący nie twierdzą jednak, że szpitale prywatne w Brukseli mają taki obowiązek. |
| --- | --- |

(191)

Władze belgijskie uważają, że szpitale IRIS mają również szczególny obowiązek zapewniania pełnej oferty podstawowego leczenia szpitalnego w wielu miejscach, a więc obowiązek „opieki w wielu miejscach” w Regionie Stołecznym Brukseli. Zdaniem skarżących nie wiadomo jednak dokładnie, co obejmuje obowiązek zapewnienia pełnej oferty podstawowego leczenia szpitalnego w wielu miejscach oraz w jakim zakresie ten obowiązek powoduje powstanie dodatkowych kosztów dla szpitali IRIS. Skarżący nie twierdzą jednak, że szpitale prywatne w Brukseli mają taki obowiązek.

| (192) | Komisja stwierdza, że ustawa LCH nie nakłada na szpitale (publiczne lub prywatne) obowiązku prowadzenia działalności w wielu miejscach. Mechanizm programowania działalności szpitali określa natomiast maksymalną liczbę łóżek szpitalnych, które można udostępnić w każdym regionie Belgii. W przypadku Regionu Stołecznego Brukseli liczba łóżek w szpitalach (ogólnych) jest ograniczona do około 7 260, a każdy szpital brukselski jest upoważniony do udostępnienia określonej liczby łóżek w ramach tego limitu. Co do zasady, jeżeli w ramach systemu programowania zatwierdzono zdolność usługową szpitala, szpital może swobodnie zadecydować o zgromadzeniu swoich łóżek w jednym miejscu lub rozłożenia ich na więcej miejsc w danym regionie według swojego uznania. Może również zdecydować o powieleniu niektórych usług lub o oferowaniu jedynie odmiennych rodzajów leczenia w każdym ze swoich zakładów. W tym kontekście niektóre brukselskie szpitale prywatne podjęły z własnej woli decyzję o prowadzeniu działalności w wielu miejscach, podczas gdy inne prowadzą działalność tylko w jednym miejscu (227). Szpitale prywatne mogą jednak w każdym momencie podjąć decyzję o zgromadzeniu swoich łóżek i usług w jednym miejscu (228). Należy również zauważyć, że w granicach określonych przez mechanizm programowania (229) szpitale prywatne również dysponują swobodą wyboru oferowanych rodzajach opieki, co umożliwia im wyspecjalizowanie się w najbardziej opłacalnych rodzajach opieki zdrowotnej (230). |
| --- | --- |

(192)

Komisja stwierdza, że ustawa LCH nie nakłada na szpitale (publiczne lub prywatne) obowiązku prowadzenia działalności w wielu miejscach. Mechanizm programowania działalności szpitali określa natomiast maksymalną liczbę łóżek szpitalnych, które można udostępnić w każdym regionie Belgii. W przypadku Regionu Stołecznego Brukseli liczba łóżek w szpitalach (ogólnych) jest ograniczona do około 7 260, a każdy szpital brukselski jest upoważniony do udostępnienia określonej liczby łóżek w ramach tego limitu. Co do zasady, jeżeli w ramach systemu programowania zatwierdzono zdolność usługową szpitala, szpital może swobodnie zadecydować o zgromadzeniu swoich łóżek w jednym miejscu lub rozłożenia ich na więcej miejsc w danym regionie według swojego uznania. Może również zdecydować o powieleniu niektórych usług lub o oferowaniu jedynie odmiennych rodzajów leczenia w każdym ze swoich zakładów. W tym kontekście niektóre brukselskie szpitale prywatne podjęły z własnej woli decyzję o prowadzeniu działalności w wielu miejscach, podczas gdy inne prowadzą działalność tylko w jednym miejscu (227). Szpitale prywatne mogą jednak w każdym momencie podjąć decyzję o zgromadzeniu swoich łóżek i usług w jednym miejscu (228). Należy również zauważyć, że w granicach określonych przez mechanizm programowania (229) szpitale prywatne również dysponują swobodą wyboru oferowanych rodzajach opieki, co umożliwia im wyspecjalizowanie się w najbardziej opłacalnych rodzajach opieki zdrowotnej (230).

227

228

229

230

Obowiązek opieki w wielu miejscach nałożony na szpitale IRIS

Obowiązek opieki w wielu miejscach nałożony na szpitale IRIS

| (193) | Jeżeli chodzi o szpitale IRIS, gminy i ośrodki CPAS preferują utrzymywanie lokalnej oferty opieki zdrowotnej w stosunku do koncentracji łóżek szpitalnych. Podjęły one wyraźną decyzję o zapewnianiu pełnej oferty podstawowej opieki zdrowotnej we wszystkich zakładach szpitalnych, co z powodu koniecznego powielenia infrastruktury, sprzętu i działalności pociąga za sobą koszty dodatkowe. Na tej podstawie podczas restrukturyzacji brukselskich szpitali w 1995 r. ośrodki CPAS i gminy podjęły świadomą decyzję o zachowaniu istniejących lokalnych usług szpitalnych świadczonych w wielu miejscach, które zapewniają pełną ofertę leczenia, uwzględniając potrzeby ludności. Uznały one, że lokalne potrzeby medyczno-społeczne, które były powodem utworzenia szpitali publicznych, nie przestały istnieć. W związku z tym należy zauważyć, że większość zakładów szpitali IRIS znajduje się w najuboższych gminach Regionu Stołecznego Brukseli (zob. również motyw 202). Organy publiczne dobrowolnie zrezygnowały zatem z przyrostu efektywności ze szkodą dla swojego czysto finansowego interesu i podjęły decyzję o zachowaniu wszystkich istniejących zakładów szpitalnych, chociaż wiedziały, że federalne środki finansowania szpitali nie pokryją wszystkich kosztów (na przykład z powodu powielenia infrastruktury i kosztów eksploatacyjnych, zob. również motyw 203). Wybór ten został potwierdzony w planach strategicznych IRIS i spowodował zobowiązanie szpitali IRIS do utrzymania wszystkich zakładów szpitalnych, aby pacjenci mogli mieć zapewnioną pełną opiekę podstawową jak najbliżej ich miejsca zamieszkania. |
| --- | --- |

(193)

Jeżeli chodzi o szpitale IRIS, gminy i ośrodki CPAS preferują utrzymywanie lokalnej oferty opieki zdrowotnej w stosunku do koncentracji łóżek szpitalnych. Podjęły one wyraźną decyzję o zapewnianiu pełnej oferty podstawowej opieki zdrowotnej we wszystkich zakładach szpitalnych, co z powodu koniecznego powielenia infrastruktury, sprzętu i działalności pociąga za sobą koszty dodatkowe. Na tej podstawie podczas restrukturyzacji brukselskich szpitali w 1995 r. ośrodki CPAS i gminy podjęły świadomą decyzję o zachowaniu istniejących lokalnych usług szpitalnych świadczonych w wielu miejscach, które zapewniają pełną ofertę leczenia, uwzględniając potrzeby ludności. Uznały one, że lokalne potrzeby medyczno-społeczne, które były powodem utworzenia szpitali publicznych, nie przestały istnieć. W związku z tym należy zauważyć, że większość zakładów szpitali IRIS znajduje się w najuboższych gminach Regionu Stołecznego Brukseli (zob. również motyw 202). Organy publiczne dobrowolnie zrezygnowały zatem z przyrostu efektywności ze szkodą dla swojego czysto finansowego interesu i podjęły decyzję o zachowaniu wszystkich istniejących zakładów szpitalnych, chociaż wiedziały, że federalne środki finansowania szpitali nie pokryją wszystkich kosztów (na przykład z powodu powielenia infrastruktury i kosztów eksploatacyjnych, zob. również motyw 203). Wybór ten został potwierdzony w planach strategicznych IRIS i spowodował zobowiązanie szpitali IRIS do utrzymania wszystkich zakładów szpitalnych, aby pacjenci mogli mieć zapewnioną pełną opiekę podstawową jak najbliżej ich miejsca zamieszkania.

| (194) | W szczególności w sekcji „Główne osie” planu strategicznego IRIS na lata 1996–2001 określono, co następuje:

  „
  Utrzymanie zdecentralizowanej działalności w zakresie szpitalnictwa i zapewnienie szerokiego zakresu opieki ambulatoryjnej. Działalność zostanie utrzymana w dziewięciu zakładach”
   (231), (232).
  [...]

  „
  Utrzymanie podstawowej działalności w różnych zakładach. Pacjenci, w szczególności pacjenci w podeszłym wieku, będą mogli w ten sposób nadal otrzymywać opiekę szpitalną w rozsądnej odległości od ich miejsca zamieszkania
  ”
   (233). |
| --- | --- |

(194)

W szczególności w sekcji „Główne osie” planu strategicznego IRIS na lata 1996–2001 określono, co następuje:

„
  Utrzymanie zdecentralizowanej działalności w zakresie szpitalnictwa i zapewnienie szerokiego zakresu opieki ambulatoryjnej. Działalność zostanie utrzymana w dziewięciu zakładach”
   (231), (232).

Utrzymanie zdecentralizowanej działalności w zakresie szpitalnictwa

231

232

[...]

„
  Utrzymanie podstawowej działalności w różnych zakładach. Pacjenci, w szczególności pacjenci w podeszłym wieku, będą mogli w ten sposób nadal otrzymywać opiekę szpitalną w rozsądnej odległości od ich miejsca zamieszkania
  ”
   (233).

Utrzymanie podstawowej działalności w różnych zakładach

nadal otrzymywać opiekę szpitalną w rozsądnej odległości od ich miejsca zamieszkania

233

| (195) | W planie strategicznym na lata 1996–2001 podkreślono również, że szpitale IRIS zapewniają leczenie głównie pacjentom, którzy mieszkają w bliskim sąsiedztwie, przez co szpitale te określa się jako „szpitale lokalne” (234). Co więcej, szpitale IRIS chcą „zwiększyć stopień dostosowania [swoich] usług do potrzeb ludności brukselskiej oraz wzmocnić [swoją] dostępność dla wszystkich warstw ludności, w szczególności dla osób znajdujących się w niekorzystnej sytuacji” (235). |
| --- | --- |

(195)

W planie strategicznym na lata 1996–2001 podkreślono również, że szpitale IRIS zapewniają leczenie głównie pacjentom, którzy mieszkają w bliskim sąsiedztwie, przez co szpitale te określa się jako „szpitale lokalne” (234). Co więcej, szpitale IRIS chcą „zwiększyć stopień dostosowania [swoich] usług do potrzeb ludności brukselskiej oraz wzmocnić [swoją] dostępność dla wszystkich warstw ludności, w szczególności dla osób znajdujących się w niekorzystnej sytuacji” (235).

234

potrzeb ludności brukselskiej

wzmocnić

dostępność

w szczególności dla osób znajdujących się w niekorzystnej sytuacji

235

| (196) | W planie strategicznym na lata 2002–2014 dodano:

  „Sieć IRIS przyjmuje zasadę organizacji skupionej na pacjentach, stanowiącej część publicznej sieci instytucji współpracujących wzajemnie, aby zapewnić ofertę opieki zdrowotnej świadczonej lokalnie i specjalistycznej
  ”
   (236). |
| --- | --- |

(196)

W planie strategicznym na lata 2002–2014 dodano:

„Sieć IRIS przyjmuje zasadę organizacji skupionej na pacjentach, stanowiącej część publicznej sieci instytucji współpracujących wzajemnie, aby zapewnić ofertę opieki zdrowotnej świadczonej lokalnie i specjalistycznej
  ”
   (236).

organizacji skupionej na pacjentach

ofertę opieki zdrowotnej świadczonej lokalnie i specjalistycznej

236

| (197) | Jeżeli chodzi o opiekę świadczoną lokalnie, w planie strategicznym dodano:

  „Uwzględniając rozmieszczenie geograficzne zakładów sieci IRIS, ich wpływ na objęcie powszechną opieką ludności niekiedy borykającej się z trudnościami społecznymi, podstawowym celem jest zagwarantowanie w każdym zakładzie leczenia świadczonego lokalnie i cechującego się wysoką jakością, skutecznością i dostępnością.
  Podstawowym celem szpitali IRIS – z wyjątkiem szpitali Institut Bordet i Hôpital des Enfants [HUDERF] (237), które są szpitalami referencyjnymi o jednej specjalizacji – jest oferowanie leczenia świadczonego lokalnie, które odpowiada lokalnemu zapotrzebowaniu pacjentów mieszkających w sąsiednich gminach
  ”
   (238). |
| --- | --- |

(197)

Jeżeli chodzi o opiekę świadczoną lokalnie, w planie strategicznym dodano:

„Uwzględniając rozmieszczenie geograficzne zakładów sieci IRIS, ich wpływ na objęcie powszechną opieką ludności niekiedy borykającej się z trudnościami społecznymi, podstawowym celem jest zagwarantowanie w każdym zakładzie leczenia świadczonego lokalnie i cechującego się wysoką jakością, skutecznością i dostępnością.

rozmieszczenie geograficzne zakładów sieci IRIS

zagwarantowanie w każdym zakładzie leczenia świadczonego lokalnie i cechującego się wysoką jakością, skutecznością i dostępnością

Podstawowym celem szpitali IRIS – z wyjątkiem szpitali Institut Bordet i Hôpital des Enfants [HUDERF] (237), które są szpitalami referencyjnymi o jednej specjalizacji – jest oferowanie leczenia świadczonego lokalnie, które odpowiada lokalnemu zapotrzebowaniu pacjentów mieszkających w sąsiednich gminach
  ”
   (238).

237

oferowanie leczenia świadczonego lokalnie, które odpowiada lokalnemu zapotrzebowaniu pacjentów mieszkających w sąsiednich gminach

238

| (198) | W planie strategicznym sieci IRIS na lata 2002–2014 wyjaśniono, że poza świadczonym lokalnie leczeniem w zakresie podstawowej opieki zdrowotnej szpitale IRIS oferują opiekę specjalistyczną (tj. większy lub bardziej rozwinięty zakres opieki (239)). Te rodzaje opieki nie są jednak oferowane we wszystkich zakładach (chociaż co do zasady stanowią część oferty w większości zakładów) i stanowią przedmiot planowania na szczeblu sieci IRIS (240). Stałym celem jest zapewnienie ludności brukselskiej powszechnego dostępu do optymalnej oferty opieki zdrowotnej (poprzez leczenie świadczone lokalnie lub opiekę specjalistyczną) (241). Ten plan strategiczny zawiera również szczegółowe tabele, w których określono rodzaje opieki podstawowej i opieki specjalistycznej oferowane w zakładach szpitali IRIS. Działalność w zakresie opieki podstawowej opisuje się jako „poziom 1 – poziom leczenia świadczonego lokalnie”, podczas gdy działalność w zakresie opieki specjalistycznej – jako „poziom 2 – poziom specjalistyczny” oraz „poziom 3 – poziom referencyjny” (242). Szpitale IRIS mają zatem dokładną wiedzę na temat tego, które rodzaje opieki muszą świadczyć w każdym ze swoich zakładów. |
| --- | --- |

(198)

W planie strategicznym sieci IRIS na lata 2002–2014 wyjaśniono, że poza świadczonym lokalnie leczeniem w zakresie podstawowej opieki zdrowotnej szpitale IRIS oferują opiekę specjalistyczną (tj. większy lub bardziej rozwinięty zakres opieki (239)). Te rodzaje opieki nie są jednak oferowane we wszystkich zakładach (chociaż co do zasady stanowią część oferty w większości zakładów) i stanowią przedmiot planowania na szczeblu sieci IRIS (240). Stałym celem jest zapewnienie ludności brukselskiej powszechnego dostępu do optymalnej oferty opieki zdrowotnej (poprzez leczenie świadczone lokalnie lub opiekę specjalistyczną) (241). Ten plan strategiczny zawiera również szczegółowe tabele, w których określono rodzaje opieki podstawowej i opieki specjalistycznej oferowane w zakładach szpitali IRIS. Działalność w zakresie opieki podstawowej opisuje się jako „poziom 1 – poziom leczenia świadczonego lokalnie”, podczas gdy działalność w zakresie opieki specjalistycznej – jako „poziom 2 – poziom specjalistyczny” oraz „poziom 3 – poziom referencyjny” (242). Szpitale IRIS mają zatem dokładną wiedzę na temat tego, które rodzaje opieki muszą świadczyć w każdym ze swoich zakładów.

239

240

241

242

| (199) | W celu zapewnienia, aby każdy szpital IRIS był w pełni świadomy potrzeb medyczno-społecznych ludności lokalnej i aby był w związku z tym odpowiednio zarządzany, stworzenie szpitali IRIS zostało również wyraźnie powiązane z utrzymaniem „bazy lokalnej” dla publicznych usług szpitalnych. Fakt ten znajduje potwierdzenie w umowie o restrukturyzacji, którą zatwierdzono poprzez umowę o współpracy z dnia 19 maja 1994 r. (243), a także w składzie organów zarządzających szpitali IRIS (244). W bardziej szczegółowym ujęciu, zgodnie z art. 11 statutów większość członków walnego zgromadzenia pochodzących ze stowarzyszeń szpitali IRIS wybiera rada gminy i rada usług społecznych (zorganizowana na szczeblu gminy), podczas gdy burmistrz gminy i prezes ośrodka CPAS są członkami mianowanymi z urzędu. Podobnie 10 z 14 członków zarządu jest wybieranych spośród przedstawicieli organów publicznych w walnym zgromadzeniu (czego wymaga art. 27 statutu). |
| --- | --- |

(199)

W celu zapewnienia, aby każdy szpital IRIS był w pełni świadomy potrzeb medyczno-społecznych ludności lokalnej i aby był w związku z tym odpowiednio zarządzany, stworzenie szpitali IRIS zostało również wyraźnie powiązane z utrzymaniem „bazy lokalnej” dla publicznych usług szpitalnych. Fakt ten znajduje potwierdzenie w umowie o restrukturyzacji, którą zatwierdzono poprzez umowę o współpracy z dnia 19 maja 1994 r. (243), a także w składzie organów zarządzających szpitali IRIS (244). W bardziej szczegółowym ujęciu, zgodnie z art. 11 statutów większość członków walnego zgromadzenia pochodzących ze stowarzyszeń szpitali IRIS wybiera rada gminy i rada usług społecznych (zorganizowana na szczeblu gminy), podczas gdy burmistrz gminy i prezes ośrodka CPAS są członkami mianowanymi z urzędu. Podobnie 10 z 14 członków zarządu jest wybieranych spośród przedstawicieli organów publicznych w walnym zgromadzeniu (czego wymaga art. 27 statutu).

243

244

| (200) | Zamiar zarządzania szpitalami IRIS w zależności od potrzeb medyczno-społecznych ludności lokalnej potwierdzono na posiedzeniu zarządu sieci IRIS w dniu 20 listopada 1996 r., podczas którego przyjęto zmianę planu strategicznego na lata 1996–2001 wyraźnie stwierdzającą w tym względzie, że:

  „Ze wszystkimi wspomnianymi ograniczeniami, z których wynika konieczność restrukturyzacji, należy zmierzyć się w ramach wykraczających poza nasze cele strategiczne. Cele te można podsumować jak następuje:






  — | sieć szpitali publicznych IRIS musi stanowić rdzeń przyszłego brukselskiego systemu ochrony zdrowia, |
| --- | --- | --- |

(200)

Zamiar zarządzania szpitalami IRIS w zależności od potrzeb medyczno-społecznych ludności lokalnej potwierdzono na posiedzeniu zarządu sieci IRIS w dniu 20 listopada 1996 r., podczas którego przyjęto zmianę planu strategicznego na lata 1996–2001 wyraźnie stwierdzającą w tym względzie, że:

„Ze wszystkimi wspomnianymi ograniczeniami, z których wynika konieczność restrukturyzacji, należy zmierzyć się w ramach wykraczających poza nasze cele strategiczne. Cele te można podsumować jak następuje:

—

sieć szpitali publicznych IRIS musi stanowić rdzeń przyszłego brukselskiego systemu ochrony zdrowia,

| — | nasze szpitale muszą dostosowywać się do zmian potrzeb ludności brukselskiej, |
| --- | --- |

—

nasze szpitale muszą dostosowywać się do zmian potrzeb ludności brukselskiej,

potrzeb ludności brukselskiej

| — | restrukturyzację sieci należy przeprowadzić w służbie osobom chorym, umieszczając je w centrum działań, |
| --- | --- |

—

restrukturyzację sieci należy przeprowadzić w służbie osobom chorym, umieszczając je w centrum działań,

restrukturyzację sieci należy przeprowadzić w służbie osobom chorym, umieszczając je w centrum działań

| — | modernizacja sieci musi opierać się na nowym impulsie dla środowiska szpitalnego ogólnie, a szczególnie dla środowiska medycznego”. |
| --- | --- |

—

modernizacja sieci musi opierać się na nowym impulsie dla środowiska szpitalnego ogólnie, a szczególnie dla środowiska medycznego”.

| (201) | Dodano również:

  „W tym kontekście restrukturyzacja powinna zapewniać:






  — | kontynuację działalności leczniczej i działalności w zakresie opieki w każdym zakładzie szpitalnym zgodnie z naszą misją leczenia świadczonego lokalnie, |
| --- | --- | --- |

(201)

Dodano również:

„W tym kontekście restrukturyzacja powinna zapewniać:

—

kontynuację działalności leczniczej i działalności w zakresie opieki w każdym zakładzie szpitalnym zgodnie z naszą misją leczenia świadczonego lokalnie,

kontynuację działalności leczniczej i działalności w zakresie opieki w każdym zakładzie szpitalnym zgodnie z naszą misją leczenia świadczonego lokalnie

| — | dążenie do celów związanych z równowagą finansową, |
| --- | --- |

—

dążenie do celów związanych z równowagą finansową,

| — | harmonijną ewolucję sieci w celu zachowania równowagi między interesem ogólnym a interesem szczególnym każdego podmiotu, |
| --- | --- |

—

harmonijną ewolucję sieci w celu zachowania równowagi między interesem ogólnym a interesem szczególnym każdego podmiotu,

| — | intensyfikację koordynacji i współdziałania podmiotów sieci, |
| --- | --- |

—

intensyfikację koordynacji i współdziałania podmiotów sieci,

| — | dostępność sieci i utrzymanie jej publicznego charakteru, |
| --- | --- |

—

dostępność sieci i utrzymanie jej publicznego charakteru,

dostępność sieci i utrzymanie jej publicznego charakteru

| — | [...]”
   (245). |
| --- | --- |

—

[...]”
   (245).

245

Obowiązek opieki w wielu miejscach obejmujący szpitale IRIS, faktyczny obowiązek świadczenia usługi publicznej (UOIG)

Obowiązek opieki w wielu miejscach obejmujący szpitale IRIS, faktyczny obowiązek świadczenia usługi publicznej (UOIG)

| (202) | Komisja zbadała również argument skarżących w kontekście sprawy rozpatrzonej przez Sąd (zob. sekcja 4.2), zgodnie z którym potrzeby w zakresie opieki świadczonej lokalnie należy rozważać z uwzględnieniem dużej liczby szpitali publicznych i prywatnych istniejących w Regionie Stołecznym Brukseli. Jak wyjaśniono wyżej, w ramach mechanizmu programowania działalności szpitali ustala się maksymalną liczbę łóżek w szpitalach ogólnych w Regionie Stołecznym Brukseli wynoszącą 7 260 łóżek, aby uniknąć nadmiernej podaży usług medycznych. Wspomniana liczba łóżek jest udostępniana łącznie przez szpitale publiczne i szpitale prywatne po to, aby spełnić potrzeby w zakresie opieki szpitalnej w Regionie Stołecznym Brukseli. W mechanizmie programowania uwzględniono jednak tylko potrzeby medyczne na szczeblu regionalnym, a nie wzięto pod uwagę potrzeb społecznych konkretnej grupy ludności ani sytuacji społecznej właściwej dla danego obszaru geograficznego. Wspomniane potrzeby społeczne ocenia się w ramach polityki pomocy społecznej ośrodków CPAS (tj. na szczeblu gminnym). Podmioty będące poprzednikami szpitali IRIS utworzono po to, aby spełnić potrzeby społeczne, a po restrukturyzacji utrzymano różne zakłady IRIS, ponieważ nadal odpowiadają one prawdziwej potrzebie społecznej (zob. motywy 82–84 i 91). Właśnie bowiem dlatego, że szpitale IRIS świadczą UOIG w zakresie społecznej opieki zdrowotnej, istnieje również konieczność i obowiązek dysponowania zakładami w wielu miejscach. Dla potrzebujących mieszkańców Regionu Stołecznego Brukseli ważna jest nie tylko możliwość dotarcia do szpitala niedaleko od ich miejsca zamieszkania, lecz także pewność, że otrzymają oni opiekę nawet wtedy, gdy nie będą w stanie za nią zapłacić, oraz możliwość ubiegania się o pomoc służb społecznych. Zobowiązując szpitale IRIS do utrzymywania zakładów w różnych miejscach, Region Stołeczny Brukseli i ośrodki CPAS chcą zapewnić świadczenie społecznej opieki zdrowotnej jak najbliżej miejsca, w którym istnieje taka potrzeba. W związku z tym należy podkreślić, że dziesięć z jedenastu zakładów szpitali IRIS znajduje się w gminach, w których średni dochód nie przekracza mediany (246) dla Regionu Stołecznego Brukseli. Pięć z jedenastu zakładów szpitali prywatnych znajduje się natomiast w gminach, w których średni dochód jest wyższy od tej mediany (247). Jak wskazuje mapa przedstawiona poniżej (248) (zob. rysunek 3), wydaje się, że zasięgi geograficzne szpitali publicznych (okręgi narysowane linią przerywaną) i szpitali prywatnych ogólnych i uniwersyteckich (okręgi linią narysowane ciągłą) nie pokrywają się w znacznym stopniu w Regionie Stołecznym Brukseli. Na tej podstawie można sądzić, że sam fakt, iż w Regionie Stołecznym Brukseli działalność prowadzi duża liczba szpitali, nie wystarczy do zapewnienia dostępu do opieki szpitalnej dla wszystkich mieszkańców. Co więcej, jak wyjaśniono powyżej, szpitale IRIS są jedynymi szpitalami w Regionie Stołecznym Brukseli, które zapewniają UOIG w zakresie społecznej opieki zdrowotnej, w związku z czym szpitali prywatnych nie można uznać za równoważne od względem spełnienia potrzeb społecznych miejscowej ludności. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, Komisja stwierdza, że istnienie wielu szpitali prywatnych w Regionie Stołecznym Brukseli nie stanowi przesłanki pozwalającej na podanie w wątpliwość tego, że obowiązek opieki w wielu miejscach nałożony na szpitale IRIS, a nie na brukselskie szpitale prywatne, ma charakter faktycznego obowiązku świadczenia usługi publicznej, w szczególności w odniesieniu do UOIG w zakresie społecznej opieki zdrowotnej.

  Rysunek 3


  Mapa zakładów szpitalnych w Regionie Stołecznym Brukseli




  Hôpitaux généraux
  Hôpitaux à caractère universitaire
  Hôpitaux universitaires
  Hôpitaux gériatriques et spécialisés
  Hôpitaux spécialisés
  Hôpitaux psihiatriques
  Implantations hospitalières |
| --- | --- |

(202)

Komisja zbadała również argument skarżących w kontekście sprawy rozpatrzonej przez Sąd (zob. sekcja 4.2), zgodnie z którym potrzeby w zakresie opieki świadczonej lokalnie należy rozważać z uwzględnieniem dużej liczby szpitali publicznych i prywatnych istniejących w Regionie Stołecznym Brukseli. Jak wyjaśniono wyżej, w ramach mechanizmu programowania działalności szpitali ustala się maksymalną liczbę łóżek w szpitalach ogólnych w Regionie Stołecznym Brukseli wynoszącą 7 260 łóżek, aby uniknąć nadmiernej podaży usług medycznych. Wspomniana liczba łóżek jest udostępniana łącznie przez szpitale publiczne i szpitale prywatne po to, aby spełnić potrzeby w zakresie opieki szpitalnej w Regionie Stołecznym Brukseli. W mechanizmie programowania uwzględniono jednak tylko potrzeby medyczne na szczeblu regionalnym, a nie wzięto pod uwagę potrzeb społecznych konkretnej grupy ludności ani sytuacji społecznej właściwej dla danego obszaru geograficznego. Wspomniane potrzeby społeczne ocenia się w ramach polityki pomocy społecznej ośrodków CPAS (tj. na szczeblu gminnym). Podmioty będące poprzednikami szpitali IRIS utworzono po to, aby spełnić potrzeby społeczne, a po restrukturyzacji utrzymano różne zakłady IRIS, ponieważ nadal odpowiadają one prawdziwej potrzebie społecznej (zob. motywy 82–84 i 91). Właśnie bowiem dlatego, że szpitale IRIS świadczą UOIG w zakresie społecznej opieki zdrowotnej, istnieje również konieczność i obowiązek dysponowania zakładami w wielu miejscach. Dla potrzebujących mieszkańców Regionu Stołecznego Brukseli ważna jest nie tylko możliwość dotarcia do szpitala niedaleko od ich miejsca zamieszkania, lecz także pewność, że otrzymają oni opiekę nawet wtedy, gdy nie będą w stanie za nią zapłacić, oraz możliwość ubiegania się o pomoc służb społecznych. Zobowiązując szpitale IRIS do utrzymywania zakładów w różnych miejscach, Region Stołeczny Brukseli i ośrodki CPAS chcą zapewnić świadczenie społecznej opieki zdrowotnej jak najbliżej miejsca, w którym istnieje taka potrzeba. W związku z tym należy podkreślić, że dziesięć z jedenastu zakładów szpitali IRIS znajduje się w gminach, w których średni dochód nie przekracza mediany (246) dla Regionu Stołecznego Brukseli. Pięć z jedenastu zakładów szpitali prywatnych znajduje się natomiast w gminach, w których średni dochód jest wyższy od tej mediany (247). Jak wskazuje mapa przedstawiona poniżej (248) (zob. rysunek 3), wydaje się, że zasięgi geograficzne szpitali publicznych (okręgi narysowane linią przerywaną) i szpitali prywatnych ogólnych i uniwersyteckich (okręgi linią narysowane ciągłą) nie pokrywają się w znacznym stopniu w Regionie Stołecznym Brukseli. Na tej podstawie można sądzić, że sam fakt, iż w Regionie Stołecznym Brukseli działalność prowadzi duża liczba szpitali, nie wystarczy do zapewnienia dostępu do opieki szpitalnej dla wszystkich mieszkańców. Co więcej, jak wyjaśniono powyżej, szpitale IRIS są jedynymi szpitalami w Regionie Stołecznym Brukseli, które zapewniają UOIG w zakresie społecznej opieki zdrowotnej, w związku z czym szpitali prywatnych nie można uznać za równoważne od względem spełnienia potrzeb społecznych miejscowej ludności. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, Komisja stwierdza, że istnienie wielu szpitali prywatnych w Regionie Stołecznym Brukseli nie stanowi przesłanki pozwalającej na podanie w wątpliwość tego, że obowiązek opieki w wielu miejscach nałożony na szpitale IRIS, a nie na brukselskie szpitale prywatne, ma charakter faktycznego obowiązku świadczenia usługi publicznej, w szczególności w odniesieniu do UOIG w zakresie społecznej opieki zdrowotnej.

246

247

248

Rysunek 3

Rysunek 3

Mapa zakładów szpitalnych w Regionie Stołecznym Brukseli

Mapa zakładów szpitalnych w Regionie Stołecznym Brukseli

Hôpitaux généraux

Hôpitaux à caractère universitaire

Hôpitaux universitaires

Hôpitaux gériatriques et spécialisés

Hôpitaux spécialisés

Hôpitaux psihiatriques

Implantations hospitalières

Praktyczny skutek obowiązku opieki w wielu miejscach nałożonego na szpitale IRIS

Praktyczny skutek obowiązku opieki w wielu miejscach nałożonego na szpitale IRIS

| (203) | Obowiązek opieki w wielu miejscach również można uznać za obciążenie dla szpitali IRIS, ponieważ zobowiązuje on je do powielania niektórych składników infrastruktury i pociąga za sobą wyższe koszty eksploatacyjne. Koszty te związane są przede wszystkim z koniecznością zapewnienia w zakładach takich usług jak ostry dyżur, usługa sterylizacji, usługa nadzoru i ochrony, a także własnej administracji. Finansowanie z BŚF (zob. motyw 46 lit. a)) przyznaje się jedynie w odniesieniu do jednej z tych usług dla każdego szpitala, bez względu na to, ile zakładów wchodzi w jego skład. Koszty eksploatacyjne dotyczące różnych pozycji (konserwacji, ogrzewania, sprzątania itd.) są doliczane do kosztów infrastruktury i wyposażenia. W ramach badania przeprowadzonego przez stowarzyszenie parasolowe IRIS w 2009 r. oszacowano, że koszty obowiązku opieki w wielu miejscach nieobjęte finansowaniem z BŚF wynosiły [...] mln EUR w 2008 r. i [...] mln EUR w 2009 r. dla pięciu szpitali IRIS ogółem. |
| --- | --- |

(203)

Obowiązek opieki w wielu miejscach również można uznać za obciążenie dla szpitali IRIS, ponieważ zobowiązuje on je do powielania niektórych składników infrastruktury i pociąga za sobą wyższe koszty eksploatacyjne. Koszty te związane są przede wszystkim z koniecznością zapewnienia w zakładach takich usług jak ostry dyżur, usługa sterylizacji, usługa nadzoru i ochrony, a także własnej administracji. Finansowanie z BŚF (zob. motyw 46 lit. a)) przyznaje się jedynie w odniesieniu do jednej z tych usług dla każdego szpitala, bez względu na to, ile zakładów wchodzi w jego skład. Koszty eksploatacyjne dotyczące różnych pozycji (konserwacji, ogrzewania, sprzątania itd.) są doliczane do kosztów infrastruktury i wyposażenia. W ramach badania przeprowadzonego przez stowarzyszenie parasolowe IRIS w 2009 r. oszacowano, że koszty obowiązku opieki w wielu miejscach nieobjęte finansowaniem z BŚF wynosiły [...] mln EUR w 2008 r. i [...] mln EUR w 2009 r. dla pięciu szpitali IRIS ogółem.

Wniosek dotyczący obowiązku opieki w wielu miejscach nałożonego na szpitale IRIS

Wniosek dotyczący obowiązku opieki w wielu miejscach nałożonego na szpitale IRIS

| (204) | Komisja stwierdza, że zgodnie z planami strategicznymi IRIS szpitale IRIS mają wyraźny obowiązek 1) utrzymywania wszystkich zakładów szpitalnych w celu spełnienia potrzeb medyczno-społecznych odnośnej lokalnej ludności oraz 2) zapewnienia pełnej oferty podstawowej opieki zdrowotnej we wszystkich tych zakładach. W szczególności w planie strategicznym IRIS określono działania, które uznaje się za opiekę zdrowotną i za opiekę specjalistyczną, oraz wskazano dla każdego zakładu szpitalnego IRIS, jakie rodzaje opieki należy oferować. Ponadto postanowienia statutów szpitali IRIS i przepisy ustawy o CPAS zapewniają, aby szpitale IRIS były w pełni świadome potrzeb medyczno-społecznych lokalnej ludności i były w związku z tym odpowiednio zarządzane. Co więcej, obowiązek opieki w wielu miejscach przekracza wymogi ustawy LCH i mechanizmu programowania, ponieważ w mechanizmie tym nie uwzględniono potrzeb społecznych konkretnej grupy ludności ani sytuacji społecznej właściwej dla danego obszaru geograficznego. Szpitale prywatne nie mają zatem obowiązku ani prowadzenia działalności w wielu miejscach, ani zapewniania pełnej oferty podstawowej opieki zdrowotnej w każdym zakładzie (jeżeli podejmują decyzję o prowadzaniu działalności w wielu miejscach). Ponadto, jak wyjaśniono w poprzednim motywie, obowiązek opieki w wielu miejscach generuje znaczne koszty dla szpitali IRIS, których nie pokrywa BŚF i które tym samym przyczyniają się do deficytu szpitali IRIS. |
| --- | --- |

(204)

Komisja stwierdza, że zgodnie z planami strategicznymi IRIS szpitale IRIS mają wyraźny obowiązek 1) utrzymywania wszystkich zakładów szpitalnych w celu spełnienia potrzeb medyczno-społecznych odnośnej lokalnej ludności oraz 2) zapewnienia pełnej oferty podstawowej opieki zdrowotnej we wszystkich tych zakładach. W szczególności w planie strategicznym IRIS określono działania, które uznaje się za opiekę zdrowotną i za opiekę specjalistyczną, oraz wskazano dla każdego zakładu szpitalnego IRIS, jakie rodzaje opieki należy oferować. Ponadto postanowienia statutów szpitali IRIS i przepisy ustawy o CPAS zapewniają, aby szpitale IRIS były w pełni świadome potrzeb medyczno-społecznych lokalnej ludności i były w związku z tym odpowiednio zarządzane. Co więcej, obowiązek opieki w wielu miejscach przekracza wymogi ustawy LCH i mechanizmu programowania, ponieważ w mechanizmie tym nie uwzględniono potrzeb społecznych konkretnej grupy ludności ani sytuacji społecznej właściwej dla danego obszaru geograficznego. Szpitale prywatne nie mają zatem obowiązku ani prowadzenia działalności w wielu miejscach, ani zapewniania pełnej oferty podstawowej opieki zdrowotnej w każdym zakładzie (jeżeli podejmują decyzję o prowadzaniu działalności w wielu miejscach). Ponadto, jak wyjaśniono w poprzednim motywie, obowiązek opieki w wielu miejscach generuje znaczne koszty dla szpitali IRIS, których nie pokrywa BŚF i które tym samym przyczyniają się do deficytu szpitali IRIS.

III.   Obowiązek świadczenia rozszerzonych usług społecznych

| (205) | Ponadto władze belgijskie uważają, że szpitale IRIS mają obowiązek świadczenia rozszerzonych usług społecznych na rzecz pacjentów i ich rodzin. Zdaniem skarżących, obowiązek polega jedynie na tym, że ilość usług społecznych jest większa niż ich ilość oferowana przez inne szpitale. W tym kontekście należy podkreślić, że ani ustawa LCH, ani warunki wydawania zatwierdzenia szpitali (na podstawie zarządzenia królewskiego z dnia 23 października 1964 r.) nie nakładają ogólnego obowiązku zapewniania usług społecznych przez szpital. Jedynie niektóre pojedyncze zasady dotyczące niektórych usług szpitalnych (usług geriatrycznych i psychiatrycznych (249)) przewidują interwencję pracowników socjalnych. Ponadto zasada właściwa dla szpitali uniwersyteckich przewiduje obecność tylko jednego pracownika socjalnego przypadającego na 2 000 przyjęć (250). Z wyjątkiem sytuacji szczególnych szpitale prywatne nie mają żadnego obowiązku zapewniania usług społecznych wszystkim swoim pacjentom. Na podstawie planów strategicznych IRIS szpitale IRIS są natomiast zobowiązane do dysponowania służbami społecznymi pomagającymi wszystkim pacjentom, którzy ich potrzebują. |
| --- | --- |

(205)

Ponadto władze belgijskie uważają, że szpitale IRIS mają obowiązek świadczenia rozszerzonych usług społecznych na rzecz pacjentów i ich rodzin. Zdaniem skarżących, obowiązek polega jedynie na tym, że ilość usług społecznych jest większa niż ich ilość oferowana przez inne szpitale. W tym kontekście należy podkreślić, że ani ustawa LCH, ani warunki wydawania zatwierdzenia szpitali (na podstawie zarządzenia królewskiego z dnia 23 października 1964 r.) nie nakładają ogólnego obowiązku zapewniania usług społecznych przez szpital. Jedynie niektóre pojedyncze zasady dotyczące niektórych usług szpitalnych (usług geriatrycznych i psychiatrycznych (249)) przewidują interwencję pracowników socjalnych. Ponadto zasada właściwa dla szpitali uniwersyteckich przewiduje obecność tylko jednego pracownika socjalnego przypadającego na 2 000 przyjęć (250). Z wyjątkiem sytuacji szczególnych szpitale prywatne nie mają żadnego obowiązku zapewniania usług społecznych wszystkim swoim pacjentom. Na podstawie planów strategicznych IRIS szpitale IRIS są natomiast zobowiązane do dysponowania służbami społecznymi pomagającymi wszystkim pacjentom, którzy ich potrzebują.

249

250

Obowiązek świadczenia rozszerzonych usług społecznych nałożony na szpitale IRIS

Obowiązek świadczenia rozszerzonych usług społecznych nałożony na szpitale IRIS

| (206) | W planie strategicznym IRIS na lata 1996–2001 przedstawiono ogólny kontekst wszechstronnej opieki nad pacjentami w szpitalach IRIS, w tym w odniesieniu do aspektów psychospołecznych i środowiskowych:

  „Wszechstronna opieka nad pacjentami: pacjenta nie można zredukować do choroby, w zakresie której wymaga on opieki. Szczególnie niektóre kategorie pacjentów muszą korzystać z wszechstronnej opieki, pod względem zarówno czysto medycznym, jak i psychospołecznym i środowiskowym: dotyczy to pacjentów geriatrycznych, pacjentów pediatrycznych, pacjentów chorych terminalnie, pacjentów psychiatrycznych, pacjentów znajdujących się w trudnej sytuacji społecznej itd.”
   (251). |
| --- | --- |

(206)

W planie strategicznym IRIS na lata 1996–2001 przedstawiono ogólny kontekst wszechstronnej opieki nad pacjentami w szpitalach IRIS, w tym w odniesieniu do aspektów psychospołecznych i środowiskowych:

„Wszechstronna opieka nad pacjentami: pacjenta nie można zredukować do choroby, w zakresie której wymaga on opieki. Szczególnie niektóre kategorie pacjentów muszą korzystać z wszechstronnej opieki, pod względem zarówno czysto medycznym, jak i psychospołecznym i środowiskowym: dotyczy to pacjentów geriatrycznych, pacjentów pediatrycznych, pacjentów chorych terminalnie, pacjentów psychiatrycznych, pacjentów znajdujących się w trudnej sytuacji społecznej itd.”
   (251).

wszechstronnej opieki

jak i psychospołecznym i środowiskowym

pacjentów znajdujących się w trudnej sytuacji społecznej

251

| (207) | W planie tym opisano bardziej szczegółowo rolę służby społecznej i jej główne zadania:

  „
  Szpitale [IRIS] muszą dysponować służbą społeczną, której główną rolą jest przyczynianie się do dobrego samopoczucia pacjentów, jakości usług medycznych i optymalnego funkcjonowania instytucji. Służba społeczna współpracuje z kierownikiem jednostki i jest partnerem dla wszystkich służb w szpitalu. Odpowiada ona za humanizację warunków pobytu [pacjentów w szpitalu]. Musi skupiać się na społecznych trudnościach pacjentów najlepiej przed hospitalizacją, ale także w trakcie pobytu w szpitalu i w czasie jego opuszczania. Stanowi ona uprzywilejowany czynnik łączący pacjenta, szpital, rodzinę pacjenta i jego otoczenie. W tym celu służba ta musi:






  — | dysponować czasem i umiejętnościami zawodowymi w celu przeprowadzenia wraz pacjentem, jego otoczeniem i zespołami opieki oceny jego potrzeb oraz opracować wraz z nim właściwe odpowiedzi, |
| --- | --- | --- |

(207)

W planie tym opisano bardziej szczegółowo rolę służby społecznej i jej główne zadania:

„
  Szpitale [IRIS] muszą dysponować służbą społeczną, której główną rolą jest przyczynianie się do dobrego samopoczucia pacjentów, jakości usług medycznych i optymalnego funkcjonowania instytucji. Służba społeczna współpracuje z kierownikiem jednostki i jest partnerem dla wszystkich służb w szpitalu. Odpowiada ona za humanizację warunków pobytu [pacjentów w szpitalu]. Musi skupiać się na społecznych trudnościach pacjentów najlepiej przed hospitalizacją, ale także w trakcie pobytu w szpitalu i w czasie jego opuszczania. Stanowi ona uprzywilejowany czynnik łączący pacjenta, szpital, rodzinę pacjenta i jego otoczenie. W tym celu służba ta musi:

Szpitale [IRIS] muszą dysponować służbą społeczną, której główną rolą jest przyczynianie się do dobrego samopoczucia pacjentów

skupiać się na społecznych trudnościach pacjentów najlepiej przed hospitalizacją, ale także w trakcie pobytu w szpitalu i w czasie jego opuszczania

—

dysponować czasem i umiejętnościami zawodowymi w celu przeprowadzenia wraz pacjentem, jego otoczeniem i zespołami opieki oceny jego potrzeb oraz opracować wraz z nim właściwe odpowiedzi,

| — | posiadać dostęp do dokumentacji dotyczącej przyjęcia i dokumentacji medycznej pacjentów, w której może ona wskazać dane społeczne mające wpływ na jakość opieki, |
| --- | --- |

—

posiadać dostęp do dokumentacji dotyczącej przyjęcia i dokumentacji medycznej pacjentów, w której może ona wskazać dane społeczne mające wpływ na jakość opieki,

| — | być powiadamiana z odpowiednim wyprzedzeniem o dacie przeniesienia lub wypisania pacjenta, aby wdrożyć odpowiednie zalecenia, |
| --- | --- |

—

być powiadamiana z odpowiednim wyprzedzeniem o dacie przeniesienia lub wypisania pacjenta, aby wdrożyć odpowiednie zalecenia,

| — | przedstawiać opinię o pacjentach, których profile i stany chorobowe są złożone, |
| --- | --- |

—

przedstawiać opinię o pacjentach, których profile i stany chorobowe są złożone,

| — | wdrażać, wraz ze służbą finansową, mechanizmy określone w przepisach prawa, przy czym zakres jej interwencji jest ograniczony zasadami etyki zawodowej w ramach relacji skupionej na pacjencie we wszystkich dotyczących go aspektach społecznych, |
| --- | --- |

—

wdrażać, wraz ze służbą finansową, mechanizmy określone w przepisach prawa, przy czym zakres jej interwencji jest ograniczony zasadami etyki zawodowej w ramach relacji skupionej na pacjencie we wszystkich dotyczących go aspektach społecznych,

| — | zapewniać koordynację z ośrodkami CPAS, |
| --- | --- |

—

zapewniać koordynację z ośrodkami CPAS,

zapewniać koordynację z ośrodkami CPAS

| — | znać istniejące sieci społeczne i sanitarne, |
| --- | --- |

—

znać istniejące sieci społeczne i sanitarne,

| — | proponować zmiany ulepszające funkcjonowanie szpitala, |
| --- | --- |

—

proponować zmiany ulepszające funkcjonowanie szpitala,

| — | dysponować infrastrukturą, która gwarantuje poufność wymiany informacji i danych. |
| --- | --- |

—

dysponować infrastrukturą, która gwarantuje poufność wymiany informacji i danych.

Zadania związane z medycyną społeczną, które stanowią istotę działalności szpitali publicznych, wskazują, że szpitale te pełnią funkcję koordynacji podmiotów służby zdrowia, uczestniczą w sieciach sanitarnych i społecznych, a nawet je tworzą, oraz bezpośrednio uczestniczą w tworzeniu dodatkowych usług IRIS niezbędnych do tego, aby spełnić potrzeby ludności (takich jak ośrodek opieki, hotel dla rodziny, opieka paliatywna w miejscu zamieszkania, ośrodki opieki dla osób używających środków odurzających i dla bezdomnych, usługi opieki w domu itd.). Szpitale akredytują podmioty, z którymi współpracują”
   (252).

Zadania związane z medycyną społeczną

niezbędnych do tego, aby spełnić potrzeby ludności

252

| (208) | Zgodnie z tym planem strategicznym usługa społeczna odgrywa również ważną rolę podczas przyjmowania pacjentów:

  „Przyjęcia muszą odbywać się odmiennie w zależności od tego, czy przybycie pacjenta związane jest z nagłym przypadkiem czy też ma na celu skorzystanie z konsultacji lub przyjęcie go do szpitala; w każdym przypadku podczas przyjmowania należy zapewnić pacjentowi dyskrecję i komfort oraz przyczynić się do ograniczenia jego niepokoju i niepokoju jego rodziny w jak największym stopniu. Usługi społeczne naszych szpitali odgrywają w tym względzie główną rolę
  ”
   (253). |
| --- | --- |

(208)

Zgodnie z tym planem strategicznym usługa społeczna odgrywa również ważną rolę podczas przyjmowania pacjentów:

„Przyjęcia muszą odbywać się odmiennie w zależności od tego, czy przybycie pacjenta związane jest z nagłym przypadkiem czy też ma na celu skorzystanie z konsultacji lub przyjęcie go do szpitala; w każdym przypadku podczas przyjmowania należy zapewnić pacjentowi dyskrecję i komfort oraz przyczynić się do ograniczenia jego niepokoju i niepokoju jego rodziny w jak największym stopniu. Usługi społeczne naszych szpitali odgrywają w tym względzie główną rolę
  ”
   (253).

Usługi społeczne naszych szpitali odgrywają w tym względzie główną rolę

253

| (209) | W planie strategicznym IRIS na lata 2002–2014 dodano:

  „
  Usługi społeczne w szpitalu publicznym są niezbędne, aby towarzyszyć pacjentom zarówno objętym opieką ambulatoryjną, jak i hospitalizowanym. Polegają one na tym, aby pomagać pacjentom i ich rodzinom w rozwiązywaniu problemów i trudności administracyjnych, finansowych, społecznych i relacyjnych oraz związanych ze stanem chorobowym, pobytem i leczeniem w szpitalu oraz nowymi perspektywami i sytuacjami, a także w zarządzaniu tymi problemami i trudnościami.
  Służba społeczna:






  — | towarzyszy pacjentom w ich samodzielności i niezależności, |
| --- | --- | --- |

(209)

W planie strategicznym IRIS na lata 2002–2014 dodano:

„
  Usługi społeczne w szpitalu publicznym są niezbędne, aby towarzyszyć pacjentom zarówno objętym opieką ambulatoryjną, jak i hospitalizowanym. Polegają one na tym, aby pomagać pacjentom i ich rodzinom w rozwiązywaniu problemów i trudności administracyjnych, finansowych, społecznych i relacyjnych oraz związanych ze stanem chorobowym, pobytem i leczeniem w szpitalu oraz nowymi perspektywami i sytuacjami, a także w zarządzaniu tymi problemami i trudnościami.

Usługi społeczne w szpitalu publicznym są niezbędne

pomagać pacjentom i ich rodzinom w rozwiązywaniu problemów i trudności administracyjnych, finansowych, społecznych i relacyjnych oraz związanych ze stanem chorobowym, pobytem i leczeniem w szpitalu oraz nowymi perspektywami i sytuacjami, a także w zarządzaniu tymi problemami i trudnościami

Służba społeczna:

—

towarzyszy pacjentom w ich samodzielności i niezależności,

| — | dąży do uwzględnienia w opiece ogólnej norm, wartości, kultury pacjenta, w związku z czym opiera się ona na pomocy administracyjnej, wsparciu psychospołecznym, a także roli w zakresie informowania, zapobiegania, uświadamiania, współpracy i koordynacji. Usługa społeczna świadczona jest zatem na różnych poziomach w zależności od tego, czy pacjenci potrzebują pomocy społeczno-materialnej, społeczno-administracyjnej lub psychospołecznej, |
| --- | --- |

—

dąży do uwzględnienia w opiece ogólnej norm, wartości, kultury pacjenta, w związku z czym opiera się ona na pomocy administracyjnej, wsparciu psychospołecznym, a także roli w zakresie informowania, zapobiegania, uświadamiania, współpracy i koordynacji. Usługa społeczna świadczona jest zatem na różnych poziomach w zależności od tego, czy pacjenci potrzebują pomocy społeczno-materialnej, społeczno-administracyjnej lub psychospołecznej,

Usługa społeczna świadczona jest zatem na różnych poziomach w zależności od tego, czy pacjenci potrzebują pomocy społeczno-materialnej, społeczno-administracyjnej lub psychospołecznej

| — | wymaga kompetencji w zakresie wiedzy fachowej i umiejętności społecznych, zarazem teoretycznych i technicznych, a także cech osobowościowych i relacyjnych. |
| --- | --- |

—

wymaga kompetencji w zakresie wiedzy fachowej i umiejętności społecznych, zarazem teoretycznych i technicznych, a także cech osobowościowych i relacyjnych.

[...]

Podsumowując, zadania służby społecznej są wielorakie:

zadania służby społecznej są wielorakie

| — | zapewnienie przyjęcia pacjenta do szpitala i przygotowanie w najlepszych warunkach jego wyjścia za szpitala do odpowiedniego miejsca życia, |
| --- | --- |

—

zapewnienie przyjęcia pacjenta do szpitala i przygotowanie w najlepszych warunkach jego wyjścia za szpitala do odpowiedniego miejsca życia,

przyjęcia pacjenta do szpitala

jego wyjścia za szpitala do odpowiedniego miejsca życia

| — | zapewnienie pacjentowi pomocy w uzyskaniu ubezpieczenia społecznego umożliwiającego mu pokrycie kosztów jego leczenia. |
| --- | --- |

—

zapewnienie pacjentowi pomocy w uzyskaniu ubezpieczenia społecznego umożliwiającego mu pokrycie kosztów jego leczenia.

zapewnienie pacjentowi pomocy w uzyskaniu ubezpieczenia społecznego umożliwiającego mu pokrycie kosztów jego leczenia

W tym zakresie służby społeczne i wszyscy pracownicy socjalni dążą do tych samych celów i mają ten sam interes co szpital, a ich szczególna działalność ma wpływ na skrócenie pobytu w szpitalu i na odzyskanie przez szpital poniesionych kosztów
  ”
   (254).

wpływ na skrócenie pobytu w szpitalu i na odzyskanie przez szpital poniesionych kosztów

254

| (210) | Rolę służb społecznych w odzyskaniu opłat za leczenie od ośrodków CPAS (zob. również motyw 187) potwierdzono również w treści planu strategicznego IRIS na lata 2002–2014. W planie tym podkreślono w szczególności, że jednym z zadań służb społecznych jest przygotowanie badań dotyczących wypłacalności odnoszących się do pacjentów:

  „Służba społeczna sporządza zinformatyzowaną dokumentację społeczną, która ma pozwolić na obserwowanie pacjentów w sieci [IRIS]. Służba przeprowadza badania wypłacalności [dotyczące pacjentów] oraz wprowadza kody »V« karty RCM (255) i dokonuje innych czynności rejestracyjnych określonych w przepisach. Ta dokumentacja [społeczna] zostanie jak najszybciej powiązana z dokumentacją medyczną i z centralnymi systemami informatycznymi. Należy zapewnić możliwość wykorzystania tej rejestracji dokumentacji społecznej jako podstawy realizacji społecznych zadań szpitala publicznego [IRIS]”
   (256). |
| --- | --- |

(210)

Rolę służb społecznych w odzyskaniu opłat za leczenie od ośrodków CPAS (zob. również motyw 187) potwierdzono również w treści planu strategicznego IRIS na lata 2002–2014. W planie tym podkreślono w szczególności, że jednym z zadań służb społecznych jest przygotowanie badań dotyczących wypłacalności odnoszących się do pacjentów:

„Służba społeczna sporządza zinformatyzowaną dokumentację społeczną, która ma pozwolić na obserwowanie pacjentów w sieci [IRIS]. Służba przeprowadza badania wypłacalności [dotyczące pacjentów] oraz wprowadza kody »V« karty RCM (255) i dokonuje innych czynności rejestracyjnych określonych w przepisach. Ta dokumentacja [społeczna] zostanie jak najszybciej powiązana z dokumentacją medyczną i z centralnymi systemami informatycznymi. Należy zapewnić możliwość wykorzystania tej rejestracji dokumentacji społecznej jako podstawy realizacji społecznych zadań szpitala publicznego [IRIS]”
   (256).

przeprowadza badania wypłacalności

255

256

| (211) | Zadania te dotyczą gromadzenia informacji wymaganych do „badań społecznych”, które są niezbędne w celu określenia, czy pacjenci spełniają warunki konieczne do tego, by ośrodek CPAS pokrył koszty ich świadczeń medycznych (zob. również motywy 187–188). Ściślej rzecz ujmując, pracownicy socjalni szpitala gromadzą użyteczne informacje (257), aby umożliwić ośrodkowi CPAS zweryfikowanie, zgodnie z jego obowiązkami prawnymi (258), statusu ubóstwa pacjenta, a tym samym podjęcie decyzji, czy zwrot ze strony ośrodka CPAS jest uzasadniony. |
| --- | --- |

(211)

Zadania te dotyczą gromadzenia informacji wymaganych do „badań społecznych”, które są niezbędne w celu określenia, czy pacjenci spełniają warunki konieczne do tego, by ośrodek CPAS pokrył koszty ich świadczeń medycznych (zob. również motywy 187–188). Ściślej rzecz ujmując, pracownicy socjalni szpitala gromadzą użyteczne informacje (257), aby umożliwić ośrodkowi CPAS zweryfikowanie, zgodnie z jego obowiązkami prawnymi (258), statusu ubóstwa pacjenta, a tym samym podjęcie decyzji, czy zwrot ze strony ośrodka CPAS jest uzasadniony.

257

258

Praktyczny wpływ obowiązku świadczenia rozszerzonych usług społecznych nałożonego na szpitale IRIS

Praktyczny wpływ obowiązku świadczenia rozszerzonych usług społecznych nałożonego na szpitale IRIS

| (212) | Personel służb społecznych szpitali IRIS przeszedł szczegółowe szkolenie i działa zgodnie z kodeksem etyki zawodowej, uwzględniając swoją rolę łącznika między różnymi służbami w szpitalu (w szczególności między lekarzami, personelem pielęgniarskim, jednostkami odpowiedzialnymi za fakturowanie i przyjęcia) oraz poza szpitalem (na przykład objęcie ubezpieczeniem społecznym, opieka i pomoc w miejscu zamieszkania, aspekty językowe i kulturowe). |
| --- | --- |

(212)

Personel służb społecznych szpitali IRIS przeszedł szczegółowe szkolenie i działa zgodnie z kodeksem etyki zawodowej, uwzględniając swoją rolę łącznika między różnymi służbami w szpitalu (w szczególności między lekarzami, personelem pielęgniarskim, jednostkami odpowiedzialnymi za fakturowanie i przyjęcia) oraz poza szpitalem (na przykład objęcie ubezpieczeniem społecznym, opieka i pomoc w miejscu zamieszkania, aspekty językowe i kulturowe).

| (213) | Aby ocenić koszt usług społecznych, sieć IRIS porównała faktyczny koszt pracowników socjalnych zatrudnionych w szpitalach IRIS z rozsądnym poziomem odpowiadającym jednemu pracownikowi socjalnemu przypadającemu na 2 000 przyjęć (co odpowiada obowiązkowi mającemu zastosowanie do szpitali uniwersyteckich). Analiza ta pokazuje, że pięć szpitali IRIS zatrudniało 81,1 pracowników socjalnych (259), podczas gdy zgodnie z rozsądnym poziomem szpitale te zatrudniałyby jedynie 36,7 pracowników socjalnych. Różnica wynosi zatem 44,4, co wskazuje na to, że szpitale IRIS zatrudniają ponad dwa razy więcej pracowników socjalnych niż wynika to z zasady stosowanej w odniesieniu do szpitali uniwersyteckich. Stanowi to dobrą ilustrację faktu, że wymogi określone w planach strategicznych zobowiązują szpitale IRIS do świadczenia o wiele szerszego zakresu usług społecznych niż oferta minimalna (na przykład w odniesieniu do usług geriatrycznych i psychiatrycznych) stosowana w innych szpitalach nieuniwersyteckich (niezależnie od tego, czy są one publiczne czy prywatne). Fakt, że brukselskie nieuniwersyteckie szpitale prywatne również zatrudniają pracowników socjalnych, można wyjaśnić nie tyle ogólnym obowiązkiem świadczenia usług społecznych na rzecz ich pacjentów, co wspomnianymi minimalnymi wymogami. Podobnie, jak wykazano wyżej, szpitale IRIS wychodzą znacznie poza podstawowy wymóg, zgodnie z którym na 2 000 przyjęć przypada jeden pracownik socjalny i który ma zastosowanie do szpitali uniwersyteckich w Belgii. W związku z tym niesfinansowany koszt usług społecznych szpitali IRIS wynosił w 2010 r. [...] mln EUR (260). Obowiązek świadczenia rozszerzonych usług społecznych stanowi zatem znaczny koszt dla szpitali IRIS, którego nie muszą ponosić brukselskie szpitale prywatne. |
| --- | --- |

(213)

Aby ocenić koszt usług społecznych, sieć IRIS porównała faktyczny koszt pracowników socjalnych zatrudnionych w szpitalach IRIS z rozsądnym poziomem odpowiadającym jednemu pracownikowi socjalnemu przypadającemu na 2 000 przyjęć (co odpowiada obowiązkowi mającemu zastosowanie do szpitali uniwersyteckich). Analiza ta pokazuje, że pięć szpitali IRIS zatrudniało 81,1 pracowników socjalnych (259), podczas gdy zgodnie z rozsądnym poziomem szpitale te zatrudniałyby jedynie 36,7 pracowników socjalnych. Różnica wynosi zatem 44,4, co wskazuje na to, że szpitale IRIS zatrudniają ponad dwa razy więcej pracowników socjalnych niż wynika to z zasady stosowanej w odniesieniu do szpitali uniwersyteckich. Stanowi to dobrą ilustrację faktu, że wymogi określone w planach strategicznych zobowiązują szpitale IRIS do świadczenia o wiele szerszego zakresu usług społecznych niż oferta minimalna (na przykład w odniesieniu do usług geriatrycznych i psychiatrycznych) stosowana w innych szpitalach nieuniwersyteckich (niezależnie od tego, czy są one publiczne czy prywatne). Fakt, że brukselskie nieuniwersyteckie szpitale prywatne również zatrudniają pracowników socjalnych, można wyjaśnić nie tyle ogólnym obowiązkiem świadczenia usług społecznych na rzecz ich pacjentów, co wspomnianymi minimalnymi wymogami. Podobnie, jak wykazano wyżej, szpitale IRIS wychodzą znacznie poza podstawowy wymóg, zgodnie z którym na 2 000 przyjęć przypada jeden pracownik socjalny i który ma zastosowanie do szpitali uniwersyteckich w Belgii. W związku z tym niesfinansowany koszt usług społecznych szpitali IRIS wynosił w 2010 r. [...] mln EUR (260). Obowiązek świadczenia rozszerzonych usług społecznych stanowi zatem znaczny koszt dla szpitali IRIS, którego nie muszą ponosić brukselskie szpitale prywatne.

259

260

Wniosek dotyczący obowiązku rozszerzonych usług społecznych nałożonego na szpitale IRIS

Wniosek dotyczący obowiązku rozszerzonych usług społecznych nałożonego na szpitale IRIS

| (214) | Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, Komisja stwierdza, że w przeciwieństwie do brukselskich szpitali prywatnych szpitale IRIS mają obowiązek świadczenia rozbudowanych usług społecznych, które pomagają pacjentom i ich rodzinom w rozwiązywaniu problemów administracyjnych, finansowych, społecznych i relacyjnych. Obowiązek ten określono w planach strategicznych IRIS, które narzucają ten obowiązek szpitalom IRIS. Istnienie tego obowiązku świadczenia rozszerzonych usług społecznych przekłada się na dużą liczbę pracowników socjalnych zatrudnionych w szpitalach IRIS, która znacznie przewyższa poziom ustalony dla innych belgijskich szpitali. Zadaniem służb społecznych szpitali IRIS jest przede wszystkim zajmowanie się wspomnianymi wyżej trudnościami, których pacjenci doświadczają nie tylko podczas swoje pobytu, lecz także po wyjściu ze szpitala, udzielanie pomocy pacjentom w uzyskaniu ubezpieczenia społecznego, co pozwoli im na opłacenie kosztów świadczeń medycznych, a także realizacja ankietowych badań społecznych i wymiana informacji z innymi służbami szpitala oraz z ośrodkiem CPAS. Obowiązek ten i jego koszt są ściśle związane z pozostałymi obowiązkami, które składają się na UOIG w zakresie społecznej opieki zdrowotnej (zob. motyw 167). Szpitale IRIS mają bowiem do czynienia z dużym zapotrzebowaniem na pracowników socjalnych właśnie ze względu na to, że ich obowiązkiem jest leczenie wszystkich pacjentów w każdych okolicznościach i niezależnie od ich zdolności do zapłacenia za leczenie. Dodatkowe usługi społeczne są niezbędne przede wszystkim dla pacjentów potrzebujących i ich rodzin, dlatego właśnie należy przeprowadzać badania społeczne. Ponadto liczba pracowników socjalnych jest większa od liczby, której można się rozsądnie spodziewać (tj. wynikającej z reguły: jeden pracownik na 2 000 przyjęć, zob. motyw 213), ponieważ szpitale IRIS mają obowiązek utrzymywania zakładów w wielu miejscach. |
| --- | --- |

(214)

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, Komisja stwierdza, że w przeciwieństwie do brukselskich szpitali prywatnych szpitale IRIS mają obowiązek świadczenia rozbudowanych usług społecznych, które pomagają pacjentom i ich rodzinom w rozwiązywaniu problemów administracyjnych, finansowych, społecznych i relacyjnych. Obowiązek ten określono w planach strategicznych IRIS, które narzucają ten obowiązek szpitalom IRIS. Istnienie tego obowiązku świadczenia rozszerzonych usług społecznych przekłada się na dużą liczbę pracowników socjalnych zatrudnionych w szpitalach IRIS, która znacznie przewyższa poziom ustalony dla innych belgijskich szpitali. Zadaniem służb społecznych szpitali IRIS jest przede wszystkim zajmowanie się wspomnianymi wyżej trudnościami, których pacjenci doświadczają nie tylko podczas swoje pobytu, lecz także po wyjściu ze szpitala, udzielanie pomocy pacjentom w uzyskaniu ubezpieczenia społecznego, co pozwoli im na opłacenie kosztów świadczeń medycznych, a także realizacja ankietowych badań społecznych i wymiana informacji z innymi służbami szpitala oraz z ośrodkiem CPAS. Obowiązek ten i jego koszt są ściśle związane z pozostałymi obowiązkami, które składają się na UOIG w zakresie społecznej opieki zdrowotnej (zob. motyw 167). Szpitale IRIS mają bowiem do czynienia z dużym zapotrzebowaniem na pracowników socjalnych właśnie ze względu na to, że ich obowiązkiem jest leczenie wszystkich pacjentów w każdych okolicznościach i niezależnie od ich zdolności do zapłacenia za leczenie. Dodatkowe usługi społeczne są niezbędne przede wszystkim dla pacjentów potrzebujących i ich rodzin, dlatego właśnie należy przeprowadzać badania społeczne. Ponadto liczba pracowników socjalnych jest większa od liczby, której można się rozsądnie spodziewać (tj. wynikającej z reguły: jeden pracownik na 2 000 przyjęć, zob. motyw 213), ponieważ szpitale IRIS mają obowiązek utrzymywania zakładów w wielu miejscach.

IV.   Wniosek dotyczący dodatkowych obowiązków

| (215) | Komisja stwierdza, że szpitale IRIS zapewniają UOIG w zakresie społecznych świadczeń zdrowotnych, które poza ich podstawowymi zadaniami szpitalnymi obejmują obowiązek 1) leczenia wszystkich pacjentów w każdych okolicznościach (w tym w sytuacjach niestanowiący nagłych przypadków) niezależnie od zdolności pacjentów do zapłacenia za leczenie, 2) zapewnienia pełnej oferty podstawowej opieki szpitalnej w wielu miejscach oraz 3) uzupełniania opieki medycznej o rozszerzoną pomoc zapewnianą w ramach ich rozbudowanych usług społecznych. To połączenie obowiązków zapewnia spełnienie szczególnych potrzeb społecznych ludności brukselskiej w zakresie usług szpitalnych, a także dostęp do opieki szpitalnej wysokiej jakości dla wszystkich, a w szczególności dla osób najbardziej potrzebujących. Żaden tego rodzaju dodatkowy obowiązek nie ma zastosowania do brukselskich szpitali prywatnych, których jedyne zadanie stanowi świadczenie podstawowej opieki szpitalnej określonej w ustawie LCH. UOIG w zakresie społecznej opieki zdrowotnej świadczone są zatem jedynie przez szpitale IRIS, ponieważ są one jedynymi szpitalami, które muszą wypełniać surowsze i szersze obowiązki poza spełnieniem wymogów minimalnych (tj. realizacją zadań w zakresie podstawowej opieki szpitalnej), które mają zastosowanie do wszystkich szpitali w Belgii na mocy ustawy LCH. Świadczenie wspomnianych UOIG w zakresie społecznej opieki zdrowotnej pociąga za sobą znaczne koszty dla szpitali IRIS, które nie są w ogóle pokrywane ze źródeł finansowania wspólnych dla szpitali publicznych i prywatnych lub są pokrywane w ten sposób jedynie częściowo i które powodują deficyty zgłaszane przez szpitale IRIS. Aby zapewnić ciągłość działalności swoich szpitali publicznych, ośrodki CPAS i odnośne gminy Brukseli muszą więc wyrównywać deficyty szpitali IRIS, jak opisano poniżej w pkt 7.3.4.4 i 7.3.5. |
| --- | --- |

(215)

Komisja stwierdza, że szpitale IRIS zapewniają UOIG w zakresie społecznych świadczeń zdrowotnych, które poza ich podstawowymi zadaniami szpitalnymi obejmują obowiązek 1) leczenia wszystkich pacjentów w każdych okolicznościach (w tym w sytuacjach niestanowiący nagłych przypadków) niezależnie od zdolności pacjentów do zapłacenia za leczenie, 2) zapewnienia pełnej oferty podstawowej opieki szpitalnej w wielu miejscach oraz 3) uzupełniania opieki medycznej o rozszerzoną pomoc zapewnianą w ramach ich rozbudowanych usług społecznych. To połączenie obowiązków zapewnia spełnienie szczególnych potrzeb społecznych ludności brukselskiej w zakresie usług szpitalnych, a także dostęp do opieki szpitalnej wysokiej jakości dla wszystkich, a w szczególności dla osób najbardziej potrzebujących. Żaden tego rodzaju dodatkowy obowiązek nie ma zastosowania do brukselskich szpitali prywatnych, których jedyne zadanie stanowi świadczenie podstawowej opieki szpitalnej określonej w ustawie LCH. UOIG w zakresie społecznej opieki zdrowotnej świadczone są zatem jedynie przez szpitale IRIS, ponieważ są one jedynymi szpitalami, które muszą wypełniać surowsze i szersze obowiązki poza spełnieniem wymogów minimalnych (tj. realizacją zadań w zakresie podstawowej opieki szpitalnej), które mają zastosowanie do wszystkich szpitali w Belgii na mocy ustawy LCH. Świadczenie wspomnianych UOIG w zakresie społecznej opieki zdrowotnej pociąga za sobą znaczne koszty dla szpitali IRIS, które nie są w ogóle pokrywane ze źródeł finansowania wspólnych dla szpitali publicznych i prywatnych lub są pokrywane w ten sposób jedynie częściowo i które powodują deficyty zgłaszane przez szpitale IRIS. Aby zapewnić ciągłość działalności swoich szpitali publicznych, ośrodki CPAS i odnośne gminy Brukseli muszą więc wyrównywać deficyty szpitali IRIS, jak opisano poniżej w pkt 7.3.4.4 i 7.3.5.

7.3.4.2.   Przedsiębiorstwo, któremu powierzono realizację zadań, i w stosownych przypadkach odnośne terytorium

Przedsiębiorstwo, któremu powierzono realizację zadań, i w stosownych przypadkach odnośne terytorium

| (216) | Każdy szpital IRIS posiada własny statut, w którym określa się jego cel, podczas gdy plany strategiczne IRIS mają zastosowanie do każdego z pięciu szpitali IRIS. Ponadto, tak jak w przypadku wszystkich belgijskich szpitali, szpitale IRIS otrzymały indywidualną upoważnienie, której potrzebują, aby móc ubiegać się o inne rodzaje finansowania publicznego (takie jak BŚF). W ramach tych aktów powierzenia nie wyszczególnia się terytorium, na których szpitale realizują UOIG. |
| --- | --- |

(216)

Każdy szpital IRIS posiada własny statut, w którym określa się jego cel, podczas gdy plany strategiczne IRIS mają zastosowanie do każdego z pięciu szpitali IRIS. Ponadto, tak jak w przypadku wszystkich belgijskich szpitali, szpitale IRIS otrzymały indywidualną upoważnienie, której potrzebują, aby móc ubiegać się o inne rodzaje finansowania publicznego (takie jak BŚF). W ramach tych aktów powierzenia nie wyszczególnia się terytorium, na których szpitale realizują UOIG.

7.3.4.3.   Prawa wyłączne lub specjalne

Prawa wyłączne lub specjalne

| (217) | Szpitale IRIS nie posiadają żadnych praw wyłącznych lub specjalnych. |
| --- | --- |

(217)

Szpitale IRIS nie posiadają żadnych praw wyłącznych lub specjalnych.

7.3.4.4.   Mechanizm rekompensaty

Mechanizm rekompensaty

| (218) | Mechanizm wyrównania deficytów opisano w art. 46 statutu każdego z pięciu szpitali IRIS. Artykuł ten ma obecnie następujące brzmienie (zob. również przypis 48):

  „Nie naruszając art. 109 [ustawy LCH], uchwałą walnego zgromadzenia wyniki za rok obrotowy rozdziela się między członków stowarzyszenia dysponujących co najmniej jedną piątą całkowitej liczby głosów na walnym zgromadzeniu”. |
| --- | --- |

(218)

Mechanizm wyrównania deficytów opisano w art. 46 statutu każdego z pięciu szpitali IRIS. Artykuł ten ma obecnie następujące brzmienie (zob. również przypis 48):

„Nie naruszając art. 109 [ustawy LCH], uchwałą walnego zgromadzenia wyniki za rok obrotowy rozdziela się między członków stowarzyszenia dysponujących co najmniej jedną piątą całkowitej liczby głosów na walnym zgromadzeniu”.

| (219) | Z art. 46 statutów szpitali IRIS wynika wyraźnie, że:






  — | wspomniane wyrównanie deficytów nie narusza mechanizmu przewidzianego w art. 109 ustawy LCH (obecnie art. 125 ustawy LCH w wersji z dnia 10 lipca 2008 r.), zgodnie z którym gminy mają obowiązek pokrycia deficytu ich szpitali publicznych z wyłączeniem niektórych rodzajów działalności (261). Jak wyjaśniono poniżej (zob. motyw 235), wyrównanie deficytów zgodnie z art. 109 nie ma jednak rzeczywistego wpływu w niniejszym przypadku, ponieważ w momencie otrzymania tego wyrównania szpitale IRIS niezwłocznie zwracają te kwoty gminie, |
| --- | --- | --- |

(219)

Z art. 46 statutów szpitali IRIS wynika wyraźnie, że:

—

wspomniane wyrównanie deficytów nie narusza mechanizmu przewidzianego w art. 109 ustawy LCH (obecnie art. 125 ustawy LCH w wersji z dnia 10 lipca 2008 r.), zgodnie z którym gminy mają obowiązek pokrycia deficytu ich szpitali publicznych z wyłączeniem niektórych rodzajów działalności (261). Jak wyjaśniono poniżej (zob. motyw 235), wyrównanie deficytów zgodnie z art. 109 nie ma jednak rzeczywistego wpływu w niniejszym przypadku, ponieważ w momencie otrzymania tego wyrównania szpitale IRIS niezwłocznie zwracają te kwoty gminie,

261

| — | wynik do pokrycia jest to wynik figurujący w sprawozdaniach finansowych szpitala (dotyczy on deficytu księgowego szpitala jako całości, a zatem obejmuje także wynik działań powiązanych szpitala IRIS, zob. również motyw 41). Odwrotnie niż w art. 109 ustawy LCH w art. 46 statutów szpitali IRIS z deficytu nie wyłącza się niektórych rodzajów działalności. Jasne jest jednak również, że wyrównanie nie może przekraczać kwoty deficytu księgowego, ponieważ jest ono ograniczone do wyniku roku obrotowego, |
| --- | --- |

—

wynik do pokrycia jest to wynik figurujący w sprawozdaniach finansowych szpitala (dotyczy on deficytu księgowego szpitala jako całości, a zatem obejmuje także wynik działań powiązanych szpitala IRIS, zob. również motyw 41). Odwrotnie niż w art. 109 ustawy LCH w art. 46 statutów szpitali IRIS z deficytu nie wyłącza się niektórych rodzajów działalności. Jasne jest jednak również, że wyrównanie nie może przekraczać kwoty deficytu księgowego, ponieważ jest ono ograniczone do wyniku roku obrotowego,

| — | jedynie członkowie stowarzyszenia, którzy posiadają jedną piątą głosów w walnym zgromadzeniu, mają obowiązek uczestniczyć w pokryciu deficytu. W praktyce oznacza to, że jedynie gminy i ośrodki CPAS muszą zapewnić to pokrycie (262). |
| --- | --- |

—

jedynie członkowie stowarzyszenia, którzy posiadają jedną piątą głosów w walnym zgromadzeniu, mają obowiązek uczestniczyć w pokryciu deficytu. W praktyce oznacza to, że jedynie gminy i ośrodki CPAS muszą zapewnić to pokrycie (262).

262

| (220) | Biorąc pod uwagę, że szpitale IRIS realizują jedynie UOIG i działania powiązane, w art. 46 statutu każdego szpitala IRIS określono wyraźny mechanizm wyrównania, wskazując, że wynik roku obrotowego (bez żadnego wyjątku) musi zostać pokryty. Wynik ten określa się na podstawie wyraźnie określonego zestawu zasad rachunkowości, które stosuje się w ten sam sposób w odniesieniu do belgijskich szpitali publicznych i prywatnych. Ponadto każdy szpital ma obowiązek (zgodnie z art. 80–85 ustawy LCH) wyznaczenia niezależnego biegłego rewidenta, który weryfikuje jego sprawozdania finansowe i wyniki (zob. motyw 49). |
| --- | --- |

(220)

Biorąc pod uwagę, że szpitale IRIS realizują jedynie UOIG i działania powiązane, w art. 46 statutu każdego szpitala IRIS określono wyraźny mechanizm wyrównania, wskazując, że wynik roku obrotowego (bez żadnego wyjątku) musi zostać pokryty. Wynik ten określa się na podstawie wyraźnie określonego zestawu zasad rachunkowości, które stosuje się w ten sam sposób w odniesieniu do belgijskich szpitali publicznych i prywatnych. Ponadto każdy szpital ma obowiązek (zgodnie z art. 80–85 ustawy LCH) wyznaczenia niezależnego biegłego rewidenta, który weryfikuje jego sprawozdania finansowe i wyniki (zob. motyw 49).

| (221) | Ponieważ art. 46 wymaga pokrycia całego deficytu szpitala IRIS, postanowienia tego artykułu wykraczają poza minimalny wymóg przewidziany w art. 109 ustawy LCH. Przyczyną całkowitego pokrycia deficytu w związku z realizacją UOIG i działań powiązanych (263) jest to, że brukselskie organy samorządowe chcą zapewnić ciągłość i rentowność szpitali IRIS (zob. motyw 91) w każdej chwili. Art. 46 wpisuje się zatem w logikę art. 61 ustawy o CPAS, który ma następujące brzmienie:

  „Ośrodek może nawiązać współpracę z osobami, placówkami lub służbami, które – utworzone bądź przez władze publiczne, bądź z inicjatywy prywatnej – dysponują środkami niezbędnymi do wdrożenia różnych niezbędnych rozwiązań przy poszanowaniu wolnego wyboru zainteresowanej strony.
  Ośrodek może pokrywać ewentualne koszty tej współpracy, jeżeli nie są one pokrywane na podstawie innej ustawy, rozporządzenia, umowy lub orzeczenia sądowego”. |
| --- | --- |

(221)

Ponieważ art. 46 wymaga pokrycia całego deficytu szpitala IRIS, postanowienia tego artykułu wykraczają poza minimalny wymóg przewidziany w art. 109 ustawy LCH. Przyczyną całkowitego pokrycia deficytu w związku z realizacją UOIG i działań powiązanych (263) jest to, że brukselskie organy samorządowe chcą zapewnić ciągłość i rentowność szpitali IRIS (zob. motyw 91) w każdej chwili. Art. 46 wpisuje się zatem w logikę art. 61 ustawy o CPAS, który ma następujące brzmienie:

263

„Ośrodek może nawiązać współpracę z osobami, placówkami lub służbami, które – utworzone bądź przez władze publiczne, bądź z inicjatywy prywatnej – dysponują środkami niezbędnymi do wdrożenia różnych niezbędnych rozwiązań przy poszanowaniu wolnego wyboru zainteresowanej strony.

Ośrodek może pokrywać ewentualne koszty tej współpracy, jeżeli nie są one pokrywane na podstawie innej ustawy, rozporządzenia, umowy lub orzeczenia sądowego”.

| (222) | Ponadto, jak wyjaśniono powyżej (zob. motywy 22 i 44), gminy mają obowiązek pokrycia deficytu swoich ośrodków CPAS. W związku z tym to na gminie spoczywa ostateczna odpowiedzialność za pokrycie całości deficytu jej szpitala publicznego. |
| --- | --- |

(222)

Ponadto, jak wyjaśniono powyżej (zob. motywy 22 i 44), gminy mają obowiązek pokrycia deficytu swoich ośrodków CPAS. W związku z tym to na gminie spoczywa ostateczna odpowiedzialność za pokrycie całości deficytu jej szpitala publicznego.

7.3.4.5.   Zasady odzyskiwania ewentualnych nadwyżek rekompensaty i sposoby unikania tych nadwyżek

Zasady odzyskiwania ewentualnych nadwyżek rekompensaty i sposoby unikania tych nadwyżek

| (223) | Jak wyjaśniono poniżej, mechanizm wyrównania deficytów funkcjonuje w taki sposób, że ryzyko nadwyżki rekompensaty jest od początku bardzo ograniczone (zob. motyw 247). Ponadto ustawą z dnia 14 listopada 1983 r. (zob. motywy 248–250) i ustawą o CPAS (zob. motywy 251 i 252) gminom zapewniono środki prawne niezbędne do kontrolowania nadwyżki rekompensaty oraz, w stosownych przypadkach, odzyskania nadwyżek rekompensaty. |
| --- | --- |

(223)

Jak wyjaśniono poniżej, mechanizm wyrównania deficytów funkcjonuje w taki sposób, że ryzyko nadwyżki rekompensaty jest od początku bardzo ograniczone (zob. motyw 247). Ponadto ustawą z dnia 14 listopada 1983 r. (zob. motywy 248–250) i ustawą o CPAS (zob. motywy 251 i 252) gminom zapewniono środki prawne niezbędne do kontrolowania nadwyżki rekompensaty oraz, w stosownych przypadkach, odzyskania nadwyżek rekompensaty.

7.3.4.6.   Odniesienie do decyzji w sprawie UOIG z 2012 r.

Odniesienie do decyzji w sprawie UOIG z 2012 r.

| (224) | W art. 4 lit. f) decyzji w sprawie UOIG z 2012 r. ustanowiono wymóg, zgodnie z którym akt powierzenia zawiera w szczególności odniesienie do tej decyzji. W art. 10 lit. a) tej samej decyzji przewidziano dwuletni okres przejściowy w odniesieniu do programów pomocy wdrożonych przed dniem 31 stycznia 2012 r. i zgodnych z rynkiem wewnętrznym na podstawie decyzji w sprawie UOIG z 2005 r. W związku z tym w niniejszym przypadku odniesienie do decyzji w sprawie UOIG z 2012 r. wprowadzono dopiero w 2014 r. W szczególności od 2014 r. każda decyzja gmin brukselskich o dokonaniu płatności na rzecz szpitala IRIS zgodnie z art. 46 statutów szpitali IRIS zawiera również odniesienie do decyzji w sprawie UOIG z 2012 r. Należy ponadto zauważyć, że ustawą z dnia 10 kwietnia 2014 r. (264) dodano odniesienie do decyzji w sprawie UOIG z 2012 r. w art. 108 obecnej wersji ustawy LCH. Ściślej rzecz ujmując, w artykule tym zawarto wymóg, aby każda decyzja dotycząca kwoty z BŚF, która ma być przyznana szpitalowi, zawierała wyraźnie odniesienie do decyzji w sprawie UOIG z 2012 r. Komisja stwierdza zatem, że ten warunek formalny jest spełniony. |
| --- | --- |

(224)

W art. 4 lit. f) decyzji w sprawie UOIG z 2012 r. ustanowiono wymóg, zgodnie z którym akt powierzenia zawiera w szczególności odniesienie do tej decyzji. W art. 10 lit. a) tej samej decyzji przewidziano dwuletni okres przejściowy w odniesieniu do programów pomocy wdrożonych przed dniem 31 stycznia 2012 r. i zgodnych z rynkiem wewnętrznym na podstawie decyzji w sprawie UOIG z 2005 r. W związku z tym w niniejszym przypadku odniesienie do decyzji w sprawie UOIG z 2012 r. wprowadzono dopiero w 2014 r. W szczególności od 2014 r. każda decyzja gmin brukselskich o dokonaniu płatności na rzecz szpitala IRIS zgodnie z art. 46 statutów szpitali IRIS zawiera również odniesienie do decyzji w sprawie UOIG z 2012 r. Należy ponadto zauważyć, że ustawą z dnia 10 kwietnia 2014 r. (264) dodano odniesienie do decyzji w sprawie UOIG z 2012 r. w art. 108 obecnej wersji ustawy LCH. Ściślej rzecz ujmując, w artykule tym zawarto wymóg, aby każda decyzja dotycząca kwoty z BŚF, która ma być przyznana szpitalowi, zawierała wyraźnie odniesienie do decyzji w sprawie UOIG z 2012 r. Komisja stwierdza zatem, że ten warunek formalny jest spełniony.

264

7.3.5.   Rekompensata

Rekompensata

| (225) | Drugim istotnym warunkiem zgodności przewidzianym w decyzji w sprawie UOIG z 2012 r. jest warunek, że kwota rekompensaty wypłacona za świadczenie UOIG nie może przekraczać kwoty niezbędnej do pokrycia kosztów netto wynikających z wywiązywania się z obowiązków świadczenia usługi publicznej, z uwzględnieniem rozsądnego zysku (265). W decyzji w sprawie UOIG z 2012 r. określono również, w jaki sposób należy obliczyć koszty netto (w szczególności poprzez określenie kosztów i przychodów, które można uwzględnić), wskazano, w jaki sposób należy określić rozsądny zysk, oraz wprowadzono wymóg, zgodnie z którym przedsiębiorstwo prowadzące zarówno działalność wchodzącą w zakres UOIG, jak i działalność wykraczającą poza ten zakres, prowadzi oddzielną księgowość wewnętrzną dla działalności związanej z UOIG i dla pozostałej działalności (266). |
| --- | --- |

(225)

Drugim istotnym warunkiem zgodności przewidzianym w decyzji w sprawie UOIG z 2012 r. jest warunek, że kwota rekompensaty wypłacona za świadczenie UOIG nie może przekraczać kwoty niezbędnej do pokrycia kosztów netto wynikających z wywiązywania się z obowiązków świadczenia usługi publicznej, z uwzględnieniem rozsądnego zysku (265). W decyzji w sprawie UOIG z 2012 r. określono również, w jaki sposób należy obliczyć koszty netto (w szczególności poprzez określenie kosztów i przychodów, które można uwzględnić), wskazano, w jaki sposób należy określić rozsądny zysk, oraz wprowadzono wymóg, zgodnie z którym przedsiębiorstwo prowadzące zarówno działalność wchodzącą w zakres UOIG, jak i działalność wykraczającą poza ten zakres, prowadzi oddzielną księgowość wewnętrzną dla działalności związanej z UOIG i dla pozostałej działalności (266).

265

266

| (226) | W niniejszym przypadku szpitale IRIS realizowały tylko UOIG i ograniczone działania powiązane z tą UOIG, które opisano wyżej (zob. motyw 41 i 155). Prowadząc wszystkie te rodzaje działalności (UOIG i ograniczone działania powiązane), szpitale IRIS ponoszą koszty, które są w znacznym stopniu (267) pokrywane z różnych publicznych i prywatnych źródeł finansowania opisanych wyżej (zob. motyw 46). Jak przedstawiono poniżej (zob. tabele 3–7), w ciągu większości lat od 1996 r. prowadzenie tych rodzajów działalności przez szpitale IRIS generowało jednak deficyt. Komisja szacuje, że deficyty te stanowią koszt rezydualny netto (tj. część kosztu netto, której nie pokryto ze źródeł finansowania opisanych w motywie 46) UOIG i ograniczonych działań powiązanych realizowanych przez szpitale IRIS. Wyrównując te deficyty, gminy pokrywają jedynie koszt rezydualny netto ponoszony przez szpitale IRIS w związku z realizacją UOIG i działań powiązanych oraz nie przyznają nawet rozsądnego zysku. W związku z tym wyrównanie deficytów zarejestrowanych przez szpitale IRIS z definicji nie musi powodować i nie spowodowało wystąpienia faktycznej nadwyżki rekompensaty (zob. także motywy 234–245 poniżej). |
| --- | --- |

(226)

W niniejszym przypadku szpitale IRIS realizowały tylko UOIG i ograniczone działania powiązane z tą UOIG, które opisano wyżej (zob. motyw 41 i 155). Prowadząc wszystkie te rodzaje działalności (UOIG i ograniczone działania powiązane), szpitale IRIS ponoszą koszty, które są w znacznym stopniu (267) pokrywane z różnych publicznych i prywatnych źródeł finansowania opisanych wyżej (zob. motyw 46). Jak przedstawiono poniżej (zob. tabele 3–7), w ciągu większości lat od 1996 r. prowadzenie tych rodzajów działalności przez szpitale IRIS generowało jednak deficyt. Komisja szacuje, że deficyty te stanowią koszt rezydualny netto (tj. część kosztu netto, której nie pokryto ze źródeł finansowania opisanych w motywie 46) UOIG i ograniczonych działań powiązanych realizowanych przez szpitale IRIS. Wyrównując te deficyty, gminy pokrywają jedynie koszt rezydualny netto ponoszony przez szpitale IRIS w związku z realizacją UOIG i działań powiązanych oraz nie przyznają nawet rozsądnego zysku. W związku z tym wyrównanie deficytów zarejestrowanych przez szpitale IRIS z definicji nie musi powodować i nie spowodowało wystąpienia faktycznej nadwyżki rekompensaty (zob. także motywy 234–245 poniżej).

267

| (227) | Zgodnie z art. 77 ustawy LCH wszystkie szpitale mają obowiązek prowadzenia oddzielnych rachunków, które uwidaczniają koszt każdej usługi. Zasady rachunkowości mające zastosowanie do szpitali publicznych i prywatnych określono w zarządzeniu królewskim z dnia 19 czerwca 2007 r. (268). Zgodnie z tym zarządzeniem królewskim działalność pozaszpitalna (tj. w niniejszym przypadku działania powiązane opisane wyżej w motywach 41 i 155) powinna być księgowana oddzielnie (ściślej rzecz ujmując, należy ją ewidencjonować pod kodami księgowymi 900–999, zob. również motyw 49). Komisja otrzymała poświadczenia od niezależnych biegłych rewidentów każdego szpitala IRIS potwierdzające, że rozdzielenie rachunków przeprowadzono zgodnie z wymogami prawa belgijskiego (269). W związku z tym Komisja stwierdza, że spełniono obowiązek przewidziany w art. 5 ust. 9 decyzji w sprawie UOIG z 2012 r. dotyczący prowadzenia oddzielnych rachunków. |
| --- | --- |

(227)

Zgodnie z art. 77 ustawy LCH wszystkie szpitale mają obowiązek prowadzenia oddzielnych rachunków, które uwidaczniają koszt każdej usługi. Zasady rachunkowości mające zastosowanie do szpitali publicznych i prywatnych określono w zarządzeniu królewskim z dnia 19 czerwca 2007 r. (268). Zgodnie z tym zarządzeniem królewskim działalność pozaszpitalna (tj. w niniejszym przypadku działania powiązane opisane wyżej w motywach 41 i 155) powinna być księgowana oddzielnie (ściślej rzecz ujmując, należy ją ewidencjonować pod kodami księgowymi 900–999, zob. również motyw 49). Komisja otrzymała poświadczenia od niezależnych biegłych rewidentów każdego szpitala IRIS potwierdzające, że rozdzielenie rachunków przeprowadzono zgodnie z wymogami prawa belgijskiego (269). W związku z tym Komisja stwierdza, że spełniono obowiązek przewidziany w art. 5 ust. 9 decyzji w sprawie UOIG z 2012 r. dotyczący prowadzenia oddzielnych rachunków.

268

269

| (228) | Jak wyjaśniono powyżej (zob. motyw 44), zgodnie z art. 46 statutów szpitali IRIS brukselskie gminy i ośrodki CPAS są zobowiązane do pokrycia całości deficytu księgowego ich szpitali. Obowiązek ten, który istnieje od czasu utworzenia szpitali IRIS, wykracza poza mechanizm częściowego wyrównania deficytów przewidziany w art. 109 ustawy LCH (zob. motyw 47). Wyrównanie przyznane na podstawie art. 46 statutów szpitali IRIS nie może jednak nigdy przewyższać deficytu księgowego za dany rok obrotowy. Ponadto, chociaż w art. 46 przewidziano wyraźny obowiązek wyrównania deficytów, nie określono w nim jednak wyraźnie, w którym momencie gminy i ośrodki CPAS muszą faktycznie przekazać środki (270). |
| --- | --- |

(228)

Jak wyjaśniono powyżej (zob. motyw 44), zgodnie z art. 46 statutów szpitali IRIS brukselskie gminy i ośrodki CPAS są zobowiązane do pokrycia całości deficytu księgowego ich szpitali. Obowiązek ten, który istnieje od czasu utworzenia szpitali IRIS, wykracza poza mechanizm częściowego wyrównania deficytów przewidziany w art. 109 ustawy LCH (zob. motyw 47). Wyrównanie przyznane na podstawie art. 46 statutów szpitali IRIS nie może jednak nigdy przewyższać deficytu księgowego za dany rok obrotowy. Ponadto, chociaż w art. 46 przewidziano wyraźny obowiązek wyrównania deficytów, nie określono w nim jednak wyraźnie, w którym momencie gminy i ośrodki CPAS muszą faktycznie przekazać środki (270).

270

| (229) | W praktyce czas, w którym gminy muszą dokonać płatności na rzecz szpitali IRIS, zależał zawsze od dostępności środków pieniężnych w gminnych. Ze względu na to, że dostępne fundusze były zwykle niewystarczające, gminy zazwyczaj opóźniały płatność wyrównania deficytów szpitali. Gminy mogły teoretycznie nadal opóźniać płatność aż do momentu, w którym federalna służba publiczna ds. zdrowia publicznego określa deficyt zgodnie z art. 109 ustawy LCH, ponieważ zdarzenie to zobowiązywało je do dokonania (częściowej) płatności wyrównania deficytów szpitali. Mogło jednak upłynąć dużo czasu (w niektórych przypadkach dziesięć lat) od momentu, w którym poznano wysokość deficytu księgowego, do momentu, w którym obliczono deficyt zgodnie z art. 109 ustawy LCH. Oznacza to, że w latach 1996–2002 szpitale IRIS zakumulowały ogromne deficyty (wynoszące ponad 50 mln EUR). Aby uzupełnić tę lukę w finansowaniu, szpitale IRIS zostały zmuszone do zaciągnięcia pożyczek bankowych, których koszty jeszcze bardziej zwiększyły ich deficyty. |
| --- | --- |

(229)

W praktyce czas, w którym gminy muszą dokonać płatności na rzecz szpitali IRIS, zależał zawsze od dostępności środków pieniężnych w gminnych. Ze względu na to, że dostępne fundusze były zwykle niewystarczające, gminy zazwyczaj opóźniały płatność wyrównania deficytów szpitali. Gminy mogły teoretycznie nadal opóźniać płatność aż do momentu, w którym federalna służba publiczna ds. zdrowia publicznego określa deficyt zgodnie z art. 109 ustawy LCH, ponieważ zdarzenie to zobowiązywało je do dokonania (częściowej) płatności wyrównania deficytów szpitali. Mogło jednak upłynąć dużo czasu (w niektórych przypadkach dziesięć lat) od momentu, w którym poznano wysokość deficytu księgowego, do momentu, w którym obliczono deficyt zgodnie z art. 109 ustawy LCH. Oznacza to, że w latach 1996–2002 szpitale IRIS zakumulowały ogromne deficyty (wynoszące ponad 50 mln EUR). Aby uzupełnić tę lukę w finansowaniu, szpitale IRIS zostały zmuszone do zaciągnięcia pożyczek bankowych, których koszty jeszcze bardziej zwiększyły ich deficyty.

| (230) | Gminy zdały sobie sprawę z tego, że sytuacja ta jest dla nich niekorzystna, skoro ostatecznie zapłaciły odsetki od tych pożyczek na pokrycie deficytów; zamierzały zatem płacić szpitalom IRIS szybciej, zanim federalna służba publiczna ds. zdrowia publicznego zmusi je do pokrycia deficytu zgodnie z art. 109 ustawy LCH. Ze względu na niewystarczające zasoby finansowe na szczeblu gminnym Region Stołeczny Brukseli musiał interweniować, aby umożliwić takie działanie. Region w szczególności zapewnił finansowanie odnośnym gminom 1) w sposób pośredni poprzez fundusz FRBRTC (zob. motyw 231) oraz 2) od 2003 r. również w sposób bezpośredni, udzielając subwencji specjalnych (zob. motywy 232 i 233). Umożliwiło to gminom szybsze, chociaż częściowe (271), spełnienie ich obowiązku w zakresie wyrównania deficytów szpitali IRIS. Jak wyjaśniono powyżej (zob. pkt 7.1), Region Stołeczny Brukseli przyznał i w dalszym ciągu przyznaje finansowanie publiczne jedynie na rzecz odnośnych gmin brukselskich, a nie na rzecz szpitali IRIS. |
| --- | --- |

(230)

Gminy zdały sobie sprawę z tego, że sytuacja ta jest dla nich niekorzystna, skoro ostatecznie zapłaciły odsetki od tych pożyczek na pokrycie deficytów; zamierzały zatem płacić szpitalom IRIS szybciej, zanim federalna służba publiczna ds. zdrowia publicznego zmusi je do pokrycia deficytu zgodnie z art. 109 ustawy LCH. Ze względu na niewystarczające zasoby finansowe na szczeblu gminnym Region Stołeczny Brukseli musiał interweniować, aby umożliwić takie działanie. Region w szczególności zapewnił finansowanie odnośnym gminom 1) w sposób pośredni poprzez fundusz FRBRTC (zob. motyw 231) oraz 2) od 2003 r. również w sposób bezpośredni, udzielając subwencji specjalnych (zob. motywy 232 i 233). Umożliwiło to gminom szybsze, chociaż częściowe (271), spełnienie ich obowiązku w zakresie wyrównania deficytów szpitali IRIS. Jak wyjaśniono powyżej (zob. pkt 7.1), Region Stołeczny Brukseli przyznał i w dalszym ciągu przyznaje finansowanie publiczne jedynie na rzecz odnośnych gmin brukselskich, a nie na rzecz szpitali IRIS.

271

| (231) | Deficyty szpitali IRIS w latach obrotowych 1996–2002 były wyrównywane przez gminy dopiero od 2002 r. przy pomocy finansowania otrzymanego z funduszu FRBRTC. Wyrównywanie deficytów z tego okresu zakończono dopiero w 2008 r. W celu wyrównania deficytów zarejestrowanych od 2003 r. gminy nie korzystały już z finansowania z funduszu FRBRTC. |
| --- | --- |

(231)

Deficyty szpitali IRIS w latach obrotowych 1996–2002 były wyrównywane przez gminy dopiero od 2002 r. przy pomocy finansowania otrzymanego z funduszu FRBRTC. Wyrównywanie deficytów z tego okresu zakończono dopiero w 2008 r. W celu wyrównania deficytów zarejestrowanych od 2003 r. gminy nie korzystały już z finansowania z funduszu FRBRTC.

| (232) | Począwszy od roku obrotowego 2003, Region Stołeczny Brukseli zaczął przyznawać gminom średnio 10 mln EUR rocznie (zob. tabela 2 poniżej odnośnie do dokładnych kwot) w formie subwencji specjalnych. Każda gmina po kolei płaciła swoją część tej subwencji specjalnej, zwykle na początku następnego roku, na podstawie deficytu oszacowanego przez szpital (na przykład na początku 2015 r. za rok obrotowy 2014). Deficyt oszacowuje się na podstawie audytu działalności szpitala i przewidywanego wyniku za dziewięć pierwszych miesięcy roku. W ciągu sześciu miesięcy od końca roku obrotowego (tj. przed końcem czerwca) walne zgromadzenie każdego szpitala IRIS zatwierdza sprawozdania finansowe szpitala i przyjmuje ostateczny deficyt księgowy. Kwota deficytu księgowego pozostającego po wypłaceniu części subwencji specjalnej jest rozliczana w zależności od dostępności środków pieniężnych w gminach. Proces rozliczania może trwać przez wiele kolejnych lat, a podczas całego ocenianego okresu (lata 1996–2014) szpitale IRIS nieustannie oczekiwały na płatności z gmin (zob. tabela w motywie 234 odnośnie do szczegółowych informacji o należnej kwocie pozostającej do rozliczenia).

  Tabela 2


  Płatności (sfinansowane z subwencji specjalnej) dokonane przez gminy na rzecz szpitali IRIS












  (w EUR) |
| --- | --- |
| Rok | CHU St. Pierre | CHU Brugmann | HIS | HUDERF | Institut Bordet | Razem |
| 2003 | 1 620 000 | 1 770 000 | 3 765 000 | 820 000 | 2 025 000 | 10 000 000 |
| 2004 | 1 541 775 | 1 457 000 | 3 765 000 | 781 981 | 1 321 316 | 8 867 072 |
| 2005 | 2 132 928 | 3 657 000 | 3 765 000 | 778 000 | 800 000 | 11 132 928 |
| 2006 | — | 3 657 000 | 3 765 000 | 778 000 | 1 800 000 | 10 000 000 |
| 2007 | 278 330 | 4 125 610 | 3 765 000 | 622 529 | 1 208 531 | 10 000 000 |
| 2008 | 308 367 | 3 999 767 | 3 765 000 | 871 350 | 1 055 516 | 10 000 000 |
| 2009 | 490 002 | 3 231 504 | 3 765 000 | 1 246 998 | 1 266 496 | 10 000 000 |
| 2010 | 565 440 | 3 644 432 | 3 388 500 | 1 401 628 | — | 9 000 000 |
| 2011 | 654 580 | 3 206 932 | 3 576 750 | 1 220 232 | 841 506 | 9 500 000 |
| 2012 | 1 091 761 | 3 380 656 | 3 765 000 | 945 316 | 817 267 | 10 000 000 |
| 2013 | 1 826 753 | 2 500 348 | 3 765 000 | 635 966 | 1 271 933 | 10 000 000 |
| 2014 | 1 390 000 | 2 847 000 | 3 765 000 | 618 000 | 1 380 000 | 10 000 000 |
| Razem | 11 899 936 | 37 477 249 | 44 615 250 | 10 720 000 | 13 787 565 | 118 500 000 |

(232)

Począwszy od roku obrotowego 2003, Region Stołeczny Brukseli zaczął przyznawać gminom średnio 10 mln EUR rocznie (zob. tabela 2 poniżej odnośnie do dokładnych kwot) w formie subwencji specjalnych. Każda gmina po kolei płaciła swoją część tej subwencji specjalnej, zwykle na początku następnego roku, na podstawie deficytu oszacowanego przez szpital (na przykład na początku 2015 r. za rok obrotowy 2014). Deficyt oszacowuje się na podstawie audytu działalności szpitala i przewidywanego wyniku za dziewięć pierwszych miesięcy roku. W ciągu sześciu miesięcy od końca roku obrotowego (tj. przed końcem czerwca) walne zgromadzenie każdego szpitala IRIS zatwierdza sprawozdania finansowe szpitala i przyjmuje ostateczny deficyt księgowy. Kwota deficytu księgowego pozostającego po wypłaceniu części subwencji specjalnej jest rozliczana w zależności od dostępności środków pieniężnych w gminach. Proces rozliczania może trwać przez wiele kolejnych lat, a podczas całego ocenianego okresu (lata 1996–2014) szpitale IRIS nieustannie oczekiwały na płatności z gmin (zob. tabela w motywie 234 odnośnie do szczegółowych informacji o należnej kwocie pozostającej do rozliczenia).

Tabela 2

Tabela 2

Płatności (sfinansowane z subwencji specjalnej) dokonane przez gminy na rzecz szpitali IRIS

Płatności (sfinansowane z subwencji specjalnej) dokonane przez gminy na rzecz szpitali IRIS

(w EUR)

Rok

CHU St. Pierre

CHU Brugmann

HIS

HUDERF

Institut Bordet

Razem

2003

2003

1 620 000

1 770 000

3 765 000

820 000

2 025 000

10 000 000

10 000 000

2004

2004

1 541 775

1 457 000

3 765 000

781 981

1 321 316

8 867 072

8 867 072

2005

2005

2 132 928

3 657 000

3 765 000

778 000

800 000

11 132 928

11 132 928

2006

2006

—

3 657 000

3 765 000

778 000

1 800 000

10 000 000

10 000 000

2007

2007

278 330

4 125 610

3 765 000

622 529

1 208 531

10 000 000

10 000 000

2008

2008

308 367

3 999 767

3 765 000

871 350

1 055 516

10 000 000

10 000 000

2009

2009

490 002

3 231 504

3 765 000

1 246 998

1 266 496

10 000 000

10 000 000

2010

2010

565 440

3 644 432

3 388 500

1 401 628

—

9 000 000

9 000 000

2011

2011

654 580

3 206 932

3 576 750

1 220 232

841 506

9 500 000

9 500 000

2012

2012

1 091 761

3 380 656

3 765 000

945 316

817 267

10 000 000

10 000 000

2013

2013

1 826 753

2 500 348

3 765 000

635 966

1 271 933

10 000 000

10 000 000

2014

2014

1 390 000

2 847 000

3 765 000

618 000

1 380 000

10 000 000

10 000 000

Razem

Razem

11 899 936

11 899 936

37 477 249

37 477 249

44 615 250

44 615 250

10 720 000

10 720 000

13 787 565

13 787 565

118 500 000

118 500 000

| (233) | Jeżeli chodzi o rachunkowość, część odpowiadająca subwencji specjalnej została w niektórych latach bezpośrednio uwzględniona w wyniku finansowym szpitala (zmniejszając tym samym pozostały deficyt), podczas gdy w innych latach odnośna kwota została uwzględniona jako wyrównanie deficytu (tj. w podziale wyniku). Ponadto w szpitalu CHU Saint-Pierre doszło do opóźnienia w księgowaniu w 2004 r., przez co jego część subwencji specjalnej została zarejestrowana dopiero w księgach rachunkowych dotyczących następnego roku. Fakt ten wyjaśnia, dlaczego łączna kwota subwencji specjalnej dla pięciu szpitali IRIS w 2004 r. wynosiła jedynie 8 867 072 EUR, podczas gdy w 2005 r. wynosiła ona 11 132 928 EUR, tj. ogółem 20 mln EUR (lub 10 mln EUR rocznie, jak przewidziano). Mimo tych różnic w podejściu księgowym podstawową zasadą tych płatności zawsze było zapewnieni szybkiego (i zazwyczaj częściowego) wyrównania deficytu bez powodowania nadwyżki rekompensaty (zob. pozostała część niniejszej sekcji). |
| --- | --- |

(233)

Jeżeli chodzi o rachunkowość, część odpowiadająca subwencji specjalnej została w niektórych latach bezpośrednio uwzględniona w wyniku finansowym szpitala (zmniejszając tym samym pozostały deficyt), podczas gdy w innych latach odnośna kwota została uwzględniona jako wyrównanie deficytu (tj. w podziale wyniku). Ponadto w szpitalu CHU Saint-Pierre doszło do opóźnienia w księgowaniu w 2004 r., przez co jego część subwencji specjalnej została zarejestrowana dopiero w księgach rachunkowych dotyczących następnego roku. Fakt ten wyjaśnia, dlaczego łączna kwota subwencji specjalnej dla pięciu szpitali IRIS w 2004 r. wynosiła jedynie 8 867 072 EUR, podczas gdy w 2005 r. wynosiła ona 11 132 928 EUR, tj. ogółem 20 mln EUR (lub 10 mln EUR rocznie, jak przewidziano). Mimo tych różnic w podejściu księgowym podstawową zasadą tych płatności zawsze było zapewnieni szybkiego (i zazwyczaj częściowego) wyrównania deficytu bez powodowania nadwyżki rekompensaty (zob. pozostała część niniejszej sekcji).

| (234) | W poniższych tabelach 3–7 przedstawiono – dla każdego z pięciu szpitali IRIS – deficyty księgowe zarejestrowane w każdym roku (łącznie deficyty te wynoszą prawie 250 mln EUR za okres 1996–2014) oraz płatności dokonywane każdego roku przez gminy (przy czym płatności te mogą dotyczyć deficytów z poprzednich lat). W tabelach 3–7 wskazano daty (tj. lata), w których gminy dokonały płatności w celu wyrównania deficytów różnych szpitali IRIS, ale nie określono lat, których te płatności dotyczą (272). W tabelach tych przedstawiono również akumulację deficytów w okresie 1996–2002 oraz opóźnienie gmin w płatnościach. Ponadto jasne jest, że w okresie 1996–2014 różne odnośne gminy stale posiadały wobec szpitali IRIS zobowiązania na znaczne kwoty z tytułu wyrównania deficytów. Należna kwota pozostająca do rozliczenia do końca 2014 r. w odniesieniu do pięciu szpitali IRIS łącznie wynosiła ponad 15 mln EUR. W tym kontekście należy podkreślić, że jeżeli szpitale IRIS generują zysk, nie podlega on podziałowi, lecz jest przeznaczany na pokrycie deficytów z przeszłości lub przewidywanych w przyszłości, co ogranicza interwencję gmin. Ponadto z tabel tych wynika również wyraźnie, że zgodnie ze stwierdzeniem władz belgijskich (zob. motyw 89) i przeciwnie do argumentów skarżących nie istnieje mechanizm płatności zaliczkowych (zob. motyw 55). Gminy dokonywały bowiem płatności ze znacznym opóźnieniem w stosunku do momentu, w którym zarejestrowano deficyt oraz w którym obowiązek przewidziany w art. 46 statutów szpitali IRIS zaczął mieć zastosowanie. W związku z tym nie można uznać, że data płatności wyrównania deficytów z tytułu realizacji UOIG i działań powiązanych zapewnia korzyść szpitalom IRIS.

  Tabela 3


  Data płatności z tytułu deficytu i należna kwota pozostająca do rozliczenia w odniesieniu do szpitala CHU Saint-Pierre









  (w EUR) |
| --- | --- |
| CHU Saint-Pierre | Deficyt księgowy | Płatności dokonane przez gminę | Należna kwota pozostająca do rozliczenia |
| 1996 | – 5 737 856 | 0 | – 5 737 856 |
| 1997 | – 6 754 920 | 0 | – 12 492 776 |
| 1998 | – 3 696 235 | 0 | – 16 189 011 |
| 1999 | – 752 234 | 0 | – 16 941 245 |
| 2000 | – 1 072 993 | 0 | – 18 014 238 |
| 2001 | – 1 416 937 | 0 | – 19 431 174 |
| 2002 | – 2 914 245 | 3 368 351 | – 18 977 068 |
| 2003 | – 2 629 012 | 4 925 162 | – 16 680 918 |
| 2004 | – 1 541 775 | 11 571 300 | – 6 651 393 |
| 2005 | – 2 248 399 | 1 000 000 | – 7 899 792 |
| 2006 | 98 114 | 2 886 635 | – 4 915 043 |
| 2007 | – 774 755 | 2 217 900 | – 3 471 897 |
| 2008 | – 1 054 119 | 2 356 333 | – 2 169 683 |
| 2009 | – 1 000 933 | 490 002 | – 2 680 614 |
| 2010 | – 1 576 429 | 565 440 | – 3 691 602 |
| 2011 | – 949 668 | 654 580 | – 3 986 690 |
| 2012 | – 1 079 200 | 1 091 761 | – 3 974 129 |
| 2013 | – 1 880 205 | 1 826 753 | – 4 027 580 |
| 2014 | – 1 441 778 | 1 900 931 | – 3 568 427 |
| Razem | – 38 423 575 | 34 855 148 | – 3 568 427 |

(234)

W poniższych tabelach 3–7 przedstawiono – dla każdego z pięciu szpitali IRIS – deficyty księgowe zarejestrowane w każdym roku (łącznie deficyty te wynoszą prawie 250 mln EUR za okres 1996–2014) oraz płatności dokonywane każdego roku przez gminy (przy czym płatności te mogą dotyczyć deficytów z poprzednich lat). W tabelach 3–7 wskazano daty (tj. lata), w których gminy dokonały płatności w celu wyrównania deficytów różnych szpitali IRIS, ale nie określono lat, których te płatności dotyczą (272). W tabelach tych przedstawiono również akumulację deficytów w okresie 1996–2002 oraz opóźnienie gmin w płatnościach. Ponadto jasne jest, że w okresie 1996–2014 różne odnośne gminy stale posiadały wobec szpitali IRIS zobowiązania na znaczne kwoty z tytułu wyrównania deficytów. Należna kwota pozostająca do rozliczenia do końca 2014 r. w odniesieniu do pięciu szpitali IRIS łącznie wynosiła ponad 15 mln EUR. W tym kontekście należy podkreślić, że jeżeli szpitale IRIS generują zysk, nie podlega on podziałowi, lecz jest przeznaczany na pokrycie deficytów z przeszłości lub przewidywanych w przyszłości, co ogranicza interwencję gmin. Ponadto z tabel tych wynika również wyraźnie, że zgodnie ze stwierdzeniem władz belgijskich (zob. motyw 89) i przeciwnie do argumentów skarżących nie istnieje mechanizm płatności zaliczkowych (zob. motyw 55). Gminy dokonywały bowiem płatności ze znacznym opóźnieniem w stosunku do momentu, w którym zarejestrowano deficyt oraz w którym obowiązek przewidziany w art. 46 statutów szpitali IRIS zaczął mieć zastosowanie. W związku z tym nie można uznać, że data płatności wyrównania deficytów z tytułu realizacji UOIG i działań powiązanych zapewnia korzyść szpitalom IRIS.

272

Tabela 3

Tabela 3

Data płatności z tytułu deficytu i należna kwota pozostająca do rozliczenia w odniesieniu do szpitala CHU Saint-Pierre

Data płatności z tytułu deficytu i należna kwota pozostająca do rozliczenia w odniesieniu do szpitala CHU Saint-Pierre

(w EUR)

CHU Saint-Pierre

Deficyt księgowy

Płatności dokonane przez gminę

Należna kwota pozostająca do rozliczenia

1996

1996

– 5 737 856

0

– 5 737 856

1997

1997

– 6 754 920

0

– 12 492 776

1998

1998

– 3 696 235

0

– 16 189 011

1999

1999

– 752 234

0

– 16 941 245

2000

2000

– 1 072 993

0

– 18 014 238

2001

2001

– 1 416 937

0

– 19 431 174

2002

2002

– 2 914 245

3 368 351

– 18 977 068

2003

2003

– 2 629 012

4 925 162

– 16 680 918

2004

2004

– 1 541 775

11 571 300

– 6 651 393

2005

2005

– 2 248 399

1 000 000

– 7 899 792

2006

2006

98 114

2 886 635

– 4 915 043

2007

2007

– 774 755

2 217 900

– 3 471 897

2008

2008

– 1 054 119

2 356 333

– 2 169 683

2009

2009

– 1 000 933

490 002

– 2 680 614

2010

2010

– 1 576 429

565 440

– 3 691 602

2011

2011

– 949 668

654 580

– 3 986 690

2012

2012

– 1 079 200

1 091 761

– 3 974 129

2013

2013

– 1 880 205

1 826 753

– 4 027 580

2014

2014

– 1 441 778

1 900 931

– 3 568 427

Razem

Razem

– 38 423 575

– 38 423 575

34 855 148

34 855 148

– 3 568 427

– 3 568 427

Tabela 4

Tabela 4

Data płatności z tytułu deficytu i należna kwota pozostająca do rozliczenia w odniesieniu do szpitala CHU Brugmann
   (273)

Data płatności z tytułu deficytu i należna kwota pozostająca do rozliczenia w odniesieniu do szpitala CHU Brugmann

273

| (w EUR) |
| --- |
| CHU Brugmann | Deficyt księgowy | Płatności dokonane przez gminę | Należna kwota pozostająca do rozliczenia |
| 1996 | Nie dotyczy | Nie dotyczy | Nie dotyczy |
| 1997 | Nie dotyczy | Nie dotyczy | Nie dotyczy |
| 1998 | Nie dotyczy | Nie dotyczy | Nie dotyczy |
| 1999 | – 508 171 | 0 | – 508 171 |
| 2000 | – 3 755 229 | 0 | – 4 263 399 |
| 2001 | – 5 440 039 | 0 | – 9 703 438 |
| 2002 | – 1 976 934 | 0 | – 11 680 371 |
| 2003 | – 1 697 238 | 1 770 000 | – 11 607 609 |
| 2004 | – 1 442 292 | 1 457 000 | – 11 592 901 |
| 2005 | – 7 413 186 | 4 404 420 | – 14 601 667 |
| 2006 | – 14 180 725 | 10 893 584 | – 17 888 808 |
| 2007 | – 6 954 466 | 10 151 330 | – 14 691 944 |
| 2008 | – 6 308 290 | 6 699 647 | – 14 300 587 |
| 2009 | – 6 228 859 | 3 231 504 | – 17 297 942 |
| 2010 | – 5 011 208 | 3 644 432 | – 18 664 719 |
| 2011 | – 2 982 442 | 3 224 315 | – 18 422 846 |
| 2012 | – 2 945 806 | 16 219 985 | – 5 148 666 |
| 2013 | – 2 799 788 | 7 090 156 | – 858 298 |
| 2014 | – 2 923 714 | 2 847 000 | – 935 012 |
| Razem | – 72 568 385 | 71 633 373 | – 935 012 |

(w EUR)

CHU Brugmann

Deficyt księgowy

Płatności dokonane przez gminę

Należna kwota pozostająca do rozliczenia

1996

1996

Nie dotyczy

Nie dotyczy

Nie dotyczy

1997

1997

Nie dotyczy

Nie dotyczy

Nie dotyczy

1998

1998

Nie dotyczy

Nie dotyczy

Nie dotyczy

1999

1999

– 508 171

0

– 508 171

2000

2000

– 3 755 229

0

– 4 263 399

2001

2001

– 5 440 039

0

– 9 703 438

2002

2002

– 1 976 934

0

– 11 680 371

2003

2003

– 1 697 238

1 770 000

– 11 607 609

2004

2004

– 1 442 292

1 457 000

– 11 592 901

2005

2005

– 7 413 186

4 404 420

– 14 601 667

2006

2006

– 14 180 725

10 893 584

– 17 888 808

2007

2007

– 6 954 466

10 151 330

– 14 691 944

2008

2008

– 6 308 290

6 699 647

– 14 300 587

2009

2009

– 6 228 859

3 231 504

– 17 297 942

2010

2010

– 5 011 208

3 644 432

– 18 664 719

2011

2011

– 2 982 442

3 224 315

– 18 422 846

2012

2012

– 2 945 806

16 219 985

– 5 148 666

2013

2013

– 2 799 788

7 090 156

– 858 298

2014

2014

– 2 923 714

2 847 000

– 935 012

Razem

Razem

– 72 568 385

– 72 568 385

71 633 373

71 633 373

– 935 012

– 935 012

Tabela 5

Tabela 5

Data płatności z tytułu deficytu i należna kwota pozostająca do rozliczenia w odniesieniu do szpitala HUDERF

Data płatności z tytułu deficytu i należna kwota pozostająca do rozliczenia w odniesieniu do szpitala HUDERF

| (w EUR) |
| --- |
| HUDERF | Deficyt księgowy | Płatności dokonane przez gminę | Należna kwota pozostająca do rozliczenia |
| 1996 | – 1 505 830 | 0 | – 1 505 830 |
| 1997 | – 1 026 881 | 0 | – 2 532 711 |
| 1998 | – 245 113 | 0 | – 2 777 825 |
| 1999 | 1 642 | 0 | – 2 776 183 |
| 2000 | – 484 951 | 0 | – 3 261 134 |
| 2001 | – 1 218 954 | 0 | – 4 480 088 |
| 2002 | – 479 490 | 883 192 | – 4 076 386 |
| 2003 | – 1 117 778 | 1 583 539 | – 3 610 625 |
| 2004 | – 781 981 | 1 863 863 | – 2 528 742 |
| 2005 | – 1 279 230 | 778 000 | – 3 029 973 |
| 2006 | – 2 494 074 | 1 605 532 | – 3 918 515 |
| 2007 | – 2 687 621 | 1 688 424 | – 4 917 712 |
| 2008 | – 2 314 050 | 1 208 667 | – 6 023 095 |
| 2009 | – 1 868 670 | 1 246 998 | – 6 644 767 |
| 2010 | – 1 823 049 | 1 401 628 | – 7 066 187 |
| 2011 | – 1 620 663 | 1 220 232 | – 7 466 618 |
| 2012 | – 945 316 | 5 525 711 | – 2 886 223 |
| 2013 | – 528 779 | 635 966 | – 2 779 036 |
| 2014 | – 618 000 | 2 682 372 | – 714 664 |
| Razem | – 23 038 788 | 22 324 124 | – 714 664 |

(w EUR)

HUDERF

Deficyt księgowy

Płatności dokonane przez gminę

Należna kwota pozostająca do rozliczenia

1996

1996

– 1 505 830

0

– 1 505 830

1997

1997

– 1 026 881

0

– 2 532 711

1998

1998

– 245 113

0

– 2 777 825

1999

1999

1 642

0

– 2 776 183

2000

2000

– 484 951

0

– 3 261 134

2001

2001

– 1 218 954

0

– 4 480 088

2002

2002

– 479 490

883 192

– 4 076 386

2003

2003

– 1 117 778

1 583 539

– 3 610 625

2004

2004

– 781 981

1 863 863

– 2 528 742

2005

2005

– 1 279 230

778 000

– 3 029 973

2006

2006

– 2 494 074

1 605 532

– 3 918 515

2007

2007

– 2 687 621

1 688 424

– 4 917 712

2008

2008

– 2 314 050

1 208 667

– 6 023 095

2009

2009

– 1 868 670

1 246 998

– 6 644 767

2010

2010

– 1 823 049

1 401 628

– 7 066 187

2011

2011

– 1 620 663

1 220 232

– 7 466 618

2012

2012

– 945 316

5 525 711

– 2 886 223

2013

2013

– 528 779

635 966

– 2 779 036

2014

2014

– 618 000

2 682 372

– 714 664

Razem

Razem

– 23 038 788

– 23 038 788

22 324 124

22 324 124

– 714 664

– 714 664

Tabela 6

Tabela 6

Data płatności z tytułu deficytu i należna kwota pozostająca do rozliczenia w odniesieniu do szpitala Institut Bordet

Data płatności z tytułu deficytu i należna kwota pozostająca do rozliczenia w odniesieniu do szpitala Institut Bordet

| (w EUR) |
| --- |
| Institut Bordet | Deficyt księgowy | Płatności dokonane przez gminy | Należna kwota pozostająca do rozliczenia |
| 1996 | 752 505 | 0 | 752 505 |
| 1997 | 170 241 | 0 | 922 745 |
| 1998 | 41 349 | 0 | 964 094 |
| 1999 | 44 371 | 0 | 1 008 465 |
| 2000 | 5 439 | 0 | 1 013 904 |
| 2001 | 154 518 | 0 | 1 168 423 |
| 2002 | -4 929 106 | 0 | -3 760 683 |
| 2003 | -4 916 506 | 2 025 000 | -6 652 189 |
| 2004 | -2 001 995 | 1 321 316 | -7 332 868 |
| 2005 | -771 467 | 800 000 | -7 304 335 |
| 2006 | -1 817 630 | 1 800 000 | -7 321 966 |
| 2007 | -1 874 162 | 2 673 741 | -6 522 386 |
| 2008 | -1 624 347 | 4 519 412 | -3 627 322 |
| 2009 | -688 005 | 1 266 496 | -3 048 830 |
| 2010 | -655 634 | 0 | -3 704 465 |
| 2011 | -838 644 | 841 506 | -3 701 602 |
| 2012 | -833 460 | 4 465 110 | -69 952 |
| 2013 | -2 551 468 | 1 271 933 | -1 349 487 |
| 2014 | -1 943 857 | 2 023 112 | -1 270 232 |
| Razem | -24 277 858 | 23 007 626 | -1 270 232 |

(w EUR)

Institut Bordet

Deficyt księgowy

Płatności dokonane przez gminy

Należna kwota pozostająca do rozliczenia

1996

1996

752 505

0

752 505

1997

1997

170 241

0

922 745

1998

1998

41 349

0

964 094

1999

1999

44 371

0

1 008 465

2000

2000

5 439

0

1 013 904

2001

2001

154 518

0

1 168 423

2002

2002

-4 929 106

0

-3 760 683

2003

2003

-4 916 506

2 025 000

-6 652 189

2004

2004

-2 001 995

1 321 316

-7 332 868

2005

2005

-771 467

800 000

-7 304 335

2006

2006

-1 817 630

1 800 000

-7 321 966

2007

2007

-1 874 162

2 673 741

-6 522 386

2008

2008

-1 624 347

4 519 412

-3 627 322

2009

2009

-688 005

1 266 496

-3 048 830

2010

2010

-655 634

0

-3 704 465

2011

2011

-838 644

841 506

-3 701 602

2012

2012

-833 460

4 465 110

-69 952

2013

2013

-2 551 468

1 271 933

-1 349 487

2014

2014

-1 943 857

2 023 112

-1 270 232

Razem

Razem

-24 277 858

-24 277 858

23 007 626

23 007 626

-1 270 232

-1 270 232

Tabela 7

Tabela 7

Data płatności z tytułu deficytu i należna kwota pozostająca do rozliczenia w odniesieniu do szpitala HIS
   (274)

Data płatności z tytułu deficytu i należna kwota pozostająca do rozliczenia w odniesieniu do szpitala HIS

274

| (w EUR) |
| --- |
| HIS | Deficyt księgowy | Płatności dokonane przez gminę | Należna kwota pozostająca do rozliczenia |
| 1996 | Nie dotyczy | Nie dotyczy | Nie dotyczy |
| 1997 | Nie dotyczy | Nie dotyczy | Nie dotyczy |
| 1998 | Nie dotyczy | Nie dotyczy | Nie dotyczy |
| 1999 | – 1 248 404 | 0 | – 1 248 404 |
| 2000 | – 7 220 971 | 0 | – 8 469 375 |
| 2001 | – 14 782 680 | 0 | – 23 252 055 |
| 2002 | – 12 978 574 | 416 079 | – 35 814 550 |
| 2003 | – 7 990 196 | 6 018 822 | – 37 785 924 |
| 2004 | – 5 941 987 | 13 425 604 | – 30 302 307 |
| 2005 | – 4 440 896 | 3 765 000 | – 30 978 203 |
| 2006 | – 5 022 247 | 12 622 542 | – 23 377 907 |
| 2007 | – 3 882 170 | 10 885 280 | – 16 374 797 |
| 2008 | – 3 779 570 | 10 885 190 | – 9 269 178 |
| 2009 | – 3 774 545 | 3 765 000 | – 9 278 722 |
| 2010 | – 3 387 655 | 3 388 500 | – 9 277 877 |
| 2011 | – 3 572 694 | 3 576 750 | – 9 273 821 |
| 2012 | – 3 767 190 | 3 765 000 | – 9 276 011 |
| 2013 | – 3 761 761 | 3 765 000 | – 9 272 772 |
| 2014 | – 3 760 497 | 3 765 000 | – 9 268 269 |
| Razem | – 89 312 036 | 80 043 767 | – 9 268 269 |

(w EUR)

HIS

Deficyt księgowy

Płatności dokonane przez gminę

Należna kwota pozostająca do rozliczenia

1996

1996

Nie dotyczy

Nie dotyczy

Nie dotyczy

1997

1997

Nie dotyczy

Nie dotyczy

Nie dotyczy

1998

1998

Nie dotyczy

Nie dotyczy

Nie dotyczy

1999

1999

– 1 248 404

0

– 1 248 404

2000

2000

– 7 220 971

0

– 8 469 375

2001

2001

– 14 782 680

0

– 23 252 055

2002

2002

– 12 978 574

416 079

– 35 814 550

2003

2003

– 7 990 196

6 018 822

– 37 785 924

2004

2004

– 5 941 987

13 425 604

– 30 302 307

2005

2005

– 4 440 896

3 765 000

– 30 978 203

2006

2006

– 5 022 247

12 622 542

– 23 377 907

2007

2007

– 3 882 170

10 885 280

– 16 374 797

2008

2008

– 3 779 570

10 885 190

– 9 269 178

2009

2009

– 3 774 545

3 765 000

– 9 278 722

2010

2010

– 3 387 655

3 388 500

– 9 277 877

2011

2011

– 3 572 694

3 576 750

– 9 273 821

2012

2012

– 3 767 190

3 765 000

– 9 276 011

2013

2013

– 3 761 761

3 765 000

– 9 272 772

2014

2014

– 3 760 497

3 765 000

– 9 268 269

Razem

Razem

– 89 312 036

– 89 312 036

80 043 767

80 043 767

– 9 268 269

– 9 268 269

| (235) | W praktyce wyrównanie deficytu zgodnie z art. 46 statutów szpitali IRIS ma pierwszeństwo przed wyrównaniem deficytu zgonie z art. 109 ustawy LCH. W rzeczywistości po określeniu deficytu przez federalnego ministra zdrowia publicznego zgodnie z art. 109 ustawy LCH (zob. motyw 47), do gminy wysyła się pismo, a jej bank otrzymuje polecenie niezwłocznego przelewu tej kwoty na rzecz odnośnego szpitala z uwzględnieniem ewentualnych płatności z tytułu wyrównania deficytu dokonanych już przez gminę na rzecz tego szpitala zgodnie z art. 46 jego statutu. Ponadto gminy i szpitale IRIS uzgodniły, że szpitale niezwłocznie zwracają gminom kwoty, które zostały im przekazane zgodnie z art. 109 ustawy LCH, aby uniknąć jakiegokolwiek przypadku podwójnego pokrycia tego samego deficytu. W tym względzie Komisja otrzymała od obsługującego gminy banku Belfius pismo i tabelę, które potwierdzają, że te płatności te zostały dokonane niezwłocznie w odniesieniu do każdego roku i dla wszystkich pięciu szpitali IRIS, co wyklucza zatem podwójne pokrycie deficytu. W poniższej tabeli 8 przedstawiono pełne podsumowanie wszystkich kwot wyrównań „deficytu zgodnie z art. 109 ustawy LCH”, które gminy wypłaciły szpitalom IRIS i które niezwłocznie zwrócono, prze co transakcje te miały charakter neutralny. W związku z tym szpitale IRIS nie otrzymały żadnej korzyści wynikającej z tych płatności dokonywanych zgodnie z art. 109 ustawy LCH, a znaczenie dla dalszej oceny w ramach niniejszej decyzji ma jedynie wyrównanie deficytu zgodnie z art. 46 statutów szpitali IRIS. W tabeli 8 zawarto jedynie płatności dokonane do roku obrotowego 2006, gdyż rok ten jest obecnie ostatnim rokiem, w odniesieniu do którego federalna służba publiczna ds. zdrowia publicznego określiła deficyt zgodnie z art. 109 ustawy LCH. Ten stan rzeczy odzwierciedla znaczne opóźnienie, które w praktyce cechuje płatności z tytułu wyrównania tego deficytu w ramach mechanizmu przewidzianego w art. 109 ustawy LCH, oraz stanowi również wyjaśnienie przyczyn niekorzystania przez szpitale IRIS z tego mechanizmu (i w związku z tym niezwłocznie zwracają to wyrównanie po jego otrzymaniu). Rekompensata zgodnie z art. 46 statutu szpitali IRIS jest bowiem szybszym mechanizmem (w szczególności od czasu wprowadzenia subwencji specjalnych dla gmin, zob. motyw 232) niż mechanizm przewidziany w art. 109 ustawy LCH. Co więcej, pokrycie deficytu zgodnie z art. 46 statutów szpitali IRIS wykracza poza częściowe pokrycie deficytu przewidziane w art. 109 ustawy LCH (zob. motywy 47 i 48), ponieważ wyrównuje w całości deficyt księgowy zarejestrowany przez szpitale IRIS. Ze wszystkich powyższych przyczyn w niniejszej decyzji przeprowadza się ocenę dotyczącą jedynie mechanizmu rekompensaty zgodnie z art. 46, odstępuje się natomiast od dalszej oceny mechanizmu wyrównania deficytu zgodnie z art. 109 ustawy LCH, przeciwnie niż miało to miejsce w decyzji Komisji z 2009 r., co do której stwierdzono nieważność, a w której oceniano mechanizm przewidziany w art. 109 ustawy LCH.

  Tabela 8


  Pełne podsumowanie kwot deficytu zgodnie z art. 109 ustawy LCH
   (275)
  , które wpłacono i niezwłocznie zwrócono (stan na dzień 9 listopada 2015 r.)











  (w EUR) |
| --- | --- |
| | CHU St. Pierre | CHU Brugmann | HIS | HUDERF | Institut Bordet |
| 1996 | 560 322,61 | 0 | 2 727 844,19 | 0 | 0 |
| 1997 | 0 | 0 | 3 051 321,12 | 0 | 0 |
| 1998 | 0 | 0 | 553 331 | 0 | 0 |
| 1999 | 0 | 781 686,52 | 345 176,04 | 0 | 0 |
| 2000 | 1 019 647,97 | 0 | 0 | 0 | 2 483 585,21 |
| 2001 | 0 | 2 511 189,37 | 126 193,12 | 263 390,41 | 4 681 594,58 |
| 2002 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 |
| 2003 | 0 | 0 | 3 658 304,97 | 0 | 1 699 065,20 |
| 2004 | 0 | 0 | 0 | 0 | 705 798,98 |
| 2005 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 |
| 2006 | 0 | 5 727 775,67 | 0 | 384 527,59 | 0 |

(235)

W praktyce wyrównanie deficytu zgodnie z art. 46 statutów szpitali IRIS ma pierwszeństwo przed wyrównaniem deficytu zgonie z art. 109 ustawy LCH. W rzeczywistości po określeniu deficytu przez federalnego ministra zdrowia publicznego zgodnie z art. 109 ustawy LCH (zob. motyw 47), do gminy wysyła się pismo, a jej bank otrzymuje polecenie niezwłocznego przelewu tej kwoty na rzecz odnośnego szpitala z uwzględnieniem ewentualnych płatności z tytułu wyrównania deficytu dokonanych już przez gminę na rzecz tego szpitala zgodnie z art. 46 jego statutu. Ponadto gminy i szpitale IRIS uzgodniły, że szpitale niezwłocznie zwracają gminom kwoty, które zostały im przekazane zgodnie z art. 109 ustawy LCH, aby uniknąć jakiegokolwiek przypadku podwójnego pokrycia tego samego deficytu. W tym względzie Komisja otrzymała od obsługującego gminy banku Belfius pismo i tabelę, które potwierdzają, że te płatności te zostały dokonane niezwłocznie w odniesieniu do każdego roku i dla wszystkich pięciu szpitali IRIS, co wyklucza zatem podwójne pokrycie deficytu. W poniższej tabeli 8 przedstawiono pełne podsumowanie wszystkich kwot wyrównań „deficytu zgodnie z art. 109 ustawy LCH”, które gminy wypłaciły szpitalom IRIS i które niezwłocznie zwrócono, prze co transakcje te miały charakter neutralny. W związku z tym szpitale IRIS nie otrzymały żadnej korzyści wynikającej z tych płatności dokonywanych zgodnie z art. 109 ustawy LCH, a znaczenie dla dalszej oceny w ramach niniejszej decyzji ma jedynie wyrównanie deficytu zgodnie z art. 46 statutów szpitali IRIS. W tabeli 8 zawarto jedynie płatności dokonane do roku obrotowego 2006, gdyż rok ten jest obecnie ostatnim rokiem, w odniesieniu do którego federalna służba publiczna ds. zdrowia publicznego określiła deficyt zgodnie z art. 109 ustawy LCH. Ten stan rzeczy odzwierciedla znaczne opóźnienie, które w praktyce cechuje płatności z tytułu wyrównania tego deficytu w ramach mechanizmu przewidzianego w art. 109 ustawy LCH, oraz stanowi również wyjaśnienie przyczyn niekorzystania przez szpitale IRIS z tego mechanizmu (i w związku z tym niezwłocznie zwracają to wyrównanie po jego otrzymaniu). Rekompensata zgodnie z art. 46 statutu szpitali IRIS jest bowiem szybszym mechanizmem (w szczególności od czasu wprowadzenia subwencji specjalnych dla gmin, zob. motyw 232) niż mechanizm przewidziany w art. 109 ustawy LCH. Co więcej, pokrycie deficytu zgodnie z art. 46 statutów szpitali IRIS wykracza poza częściowe pokrycie deficytu przewidziane w art. 109 ustawy LCH (zob. motywy 47 i 48), ponieważ wyrównuje w całości deficyt księgowy zarejestrowany przez szpitale IRIS. Ze wszystkich powyższych przyczyn w niniejszej decyzji przeprowadza się ocenę dotyczącą jedynie mechanizmu rekompensaty zgodnie z art. 46, odstępuje się natomiast od dalszej oceny mechanizmu wyrównania deficytu zgodnie z art. 109 ustawy LCH, przeciwnie niż miało to miejsce w decyzji Komisji z 2009 r., co do której stwierdzono nieważność, a w której oceniano mechanizm przewidziany w art. 109 ustawy LCH.

Tabela 8

Tabela 8

Pełne podsumowanie kwot deficytu zgodnie z art. 109 ustawy LCH
   (275)
  , które wpłacono i niezwłocznie zwrócono (stan na dzień 9 listopada 2015 r.)

Pełne podsumowanie kwot deficytu zgodnie z art. 109 ustawy LCH

275

, które wpłacono i niezwłocznie zwrócono (stan na dzień 9 listopada 2015 r.)

(w EUR)

CHU St. Pierre

CHU Brugmann

HIS

HUDERF

Institut Bordet

1996

1996

560 322,61

0

2 727 844,19

0

0

1997

1997

0

0

3 051 321,12

0

0

1998

1998

0

0

553 331

0

0

1999

1999

0

781 686,52

345 176,04

0

0

2000

2000

1 019 647,97

0

0

0

2 483 585,21

2001

2001

0

2 511 189,37

126 193,12

263 390,41

4 681 594,58

2002

2002

0

0

0

0

0

2003

2003

0

0

3 658 304,97

0

1 699 065,20

2004

2004

0

0

0

0

705 798,98

2005

2005

0

0

0

0

0

2006

2006

0

5 727 775,67

0

384 527,59

0

| (236) | Komisja oceniła również, czy w ciągu okresu 1996–2014 (276) szpitale IRIS faktycznie otrzymały nadwyżkę rekompensaty. Z powodu połączeń, które nastąpiły w dniu 1 lipca 1999 r. (zob. również motyw 28), i długiego okresu, który minął od tego czasu, analiza nadwyżki rekompensaty nie może obejmować lat 1996–1998 w odniesieniu do szpitala CHU Brugmann, ponieważ nie zdołano odnaleźć odnośnych archiwów. Z tych samych przyczyn w przypadku szpitali HIS wspomnianą analizę można przeprowadzić jedynie w formie zagregowanej w odniesieniu do lat 1996–1998. W związku z tym należy również podkreślić, że władze belgijskie przekazały wszystkie przydatne informacje księgowe dotyczące szpitali IRIS, a także dane dotyczące płatności z tytułu deficytu dokonanych przez gminy, o ile takie dane liczbowe były dostępne. Do czasu wejścia w życie decyzji w sprawie UOIG z 2005 r. w dniu 19 grudnia 2005 r. państwa członkowie były bowiem jednakowo zobowiązane do przechowywania informacji do dyspozycji Komisji przez okres pięciu lat (277) (zamiast dziesięciu, jak przewidziano w decyzjach w sprawie UOIG z 2005 r. i 2012 r. (278)). Chociaż Komisja wysłała pierwsze wezwanie do udzielenia informacji dopiero w dniu 22 marca 2006 r., władzom belgijskim udało się jednak dostarczyć dane liczbowe za okres od 1996 r. dla szpitali CHU Saint-Pierre, HUDERF i Institut Bordet oraz za okresu od 1999 r. dla szpitali HIS (oraz zagregowane dane liczbowe za lata 1996–1998) i szpitala CHU Brugmann. |
| --- | --- |

(236)

Komisja oceniła również, czy w ciągu okresu 1996–2014 (276) szpitale IRIS faktycznie otrzymały nadwyżkę rekompensaty. Z powodu połączeń, które nastąpiły w dniu 1 lipca 1999 r. (zob. również motyw 28), i długiego okresu, który minął od tego czasu, analiza nadwyżki rekompensaty nie może obejmować lat 1996–1998 w odniesieniu do szpitala CHU Brugmann, ponieważ nie zdołano odnaleźć odnośnych archiwów. Z tych samych przyczyn w przypadku szpitali HIS wspomnianą analizę można przeprowadzić jedynie w formie zagregowanej w odniesieniu do lat 1996–1998. W związku z tym należy również podkreślić, że władze belgijskie przekazały wszystkie przydatne informacje księgowe dotyczące szpitali IRIS, a także dane dotyczące płatności z tytułu deficytu dokonanych przez gminy, o ile takie dane liczbowe były dostępne. Do czasu wejścia w życie decyzji w sprawie UOIG z 2005 r. w dniu 19 grudnia 2005 r. państwa członkowie były bowiem jednakowo zobowiązane do przechowywania informacji do dyspozycji Komisji przez okres pięciu lat (277) (zamiast dziesięciu, jak przewidziano w decyzjach w sprawie UOIG z 2005 r. i 2012 r. (278)). Chociaż Komisja wysłała pierwsze wezwanie do udzielenia informacji dopiero w dniu 22 marca 2006 r., władzom belgijskim udało się jednak dostarczyć dane liczbowe za okres od 1996 r. dla szpitali CHU Saint-Pierre, HUDERF i Institut Bordet oraz za okresu od 1999 r. dla szpitali HIS (oraz zagregowane dane liczbowe za lata 1996–1998) i szpitala CHU Brugmann.

276

277

278

| (237) | Komisja zbadała, czy płatności z tytułu wyrównania deficytu dokonane przez gminy dla danego roku (przy pomocy finansowania z funduszu FRBRTC i subwencji specjalnych z Regionu Stołecznego Brukseli oraz ze środków własnych) przekraczały deficyt księgowy za dany rok. W tym kontekście Komisja przypomina, że szpitale IRIS otrzymały wyrównanie jedynie za deficyty zaksięgowane w związku z realizacją UOIG i niektórych ograniczonych działań powiązanych. W poniższych tabelach 9–13 przedstawiono dane liczbowe dotyczące każdego szpitala IRIS. Należy jednak pamiętać o tym, że te tabele nie pozwalają na stwierdzenie, w którym momencie gmina (częściowo) wyrównała deficyt. Lata, w których gminy dokonały płatności z tytułu wyrównania deficytów na rzecz szpitali IRIS, określono bowiem w tabelach 3–7 powyżej (zob. motyw 234). W tabelach 9–13 wskazano natomiast jedynie kwoty, które gminy wypłaciły szpitalom IRIS (zwykle w wielu transzach) w celu wyrównania deficytu za dany rok, nie określając, w którym momencie kwoty te zostały faktycznie wypłacone. Chociaż tabele 9–13 sporządzono w taki sposób, aby umożliwić określenie ewentualnej nadwyżki rekompensaty w odniesieniu do konkretnego roku, w praktyce żaden ze szpitali IRIS nigdy nie uzyskał faktycznej nadwyżki rekompensaty, jak wyjaśniono poniżej (zob. motyw 238). |
| --- | --- |

(237)

Komisja zbadała, czy płatności z tytułu wyrównania deficytu dokonane przez gminy dla danego roku (przy pomocy finansowania z funduszu FRBRTC i subwencji specjalnych z Regionu Stołecznego Brukseli oraz ze środków własnych) przekraczały deficyt księgowy za dany rok. W tym kontekście Komisja przypomina, że szpitale IRIS otrzymały wyrównanie jedynie za deficyty zaksięgowane w związku z realizacją UOIG i niektórych ograniczonych działań powiązanych. W poniższych tabelach 9–13 przedstawiono dane liczbowe dotyczące każdego szpitala IRIS. Należy jednak pamiętać o tym, że te tabele nie pozwalają na stwierdzenie, w którym momencie gmina (częściowo) wyrównała deficyt. Lata, w których gminy dokonały płatności z tytułu wyrównania deficytów na rzecz szpitali IRIS, określono bowiem w tabelach 3–7 powyżej (zob. motyw 234). W tabelach 9–13 wskazano natomiast jedynie kwoty, które gminy wypłaciły szpitalom IRIS (zwykle w wielu transzach) w celu wyrównania deficytu za dany rok, nie określając, w którym momencie kwoty te zostały faktycznie wypłacone. Chociaż tabele 9–13 sporządzono w taki sposób, aby umożliwić określenie ewentualnej nadwyżki rekompensaty w odniesieniu do konkretnego roku, w praktyce żaden ze szpitali IRIS nigdy nie uzyskał faktycznej nadwyżki rekompensaty, jak wyjaśniono poniżej (zob. motyw 238).

| (238) | Jak przedstawiono w poniższych tabelach, porównanie deficytu księgowego i kwoty wyrównania wypłaconej za dany rok wskazuje jedynie na kilka przypadków (279) istnienia technicznej nadwyżki rekompensaty, jeżeli dany rok rozpatruje się oddzielnie. Z tabel 3–7 przedstawionych w motywie 234 wynika jednak wyraźnie, że w praktyce żaden szpital IRIS nie uzyskał nigdy faktycznej nadwyżki rekompensaty, ponieważ w ciągu badanego okresu (lata 1996–2014) gminy stale posiadały znaczne zobowiązania wobec szpitali IRIS z tytułu wyrównania deficytów. Techniczne nadwyżki rekompensaty mogły wynikać z tego, że w danym roku gmina chciała nie tylko pokryć deficyt księgowy za dany rok, lecz także odrobić zaległości w pokrywaniu deficytów dotyczących poprzednich lat. Nawet jeżeli takiego zamiaru nie można udowodnić, faktem jest, że w każdym roku, w którym szpitale IRIS otrzymały płatności odpowiadające technicznie, jeżeli dany rok rozpatruje się oddzielnie, nadwyżce rekompensaty z tytułu UOIG i ograniczonych działań powiązanych zrealizowanych w danym roku, szpital IRIS będący beneficjentem otrzymywał faktycznie niewystarczającą w ujęciu ogólnym rekompensatę z tytułu tych samych UOIG i ograniczonych działań powiązanych co UOIG i ograniczone działania powiązane zrealizowane w ciągu poprzednich lat i w danym roku (280). |
| --- | --- |

(238)

Jak przedstawiono w poniższych tabelach, porównanie deficytu księgowego i kwoty wyrównania wypłaconej za dany rok wskazuje jedynie na kilka przypadków (279) istnienia technicznej nadwyżki rekompensaty, jeżeli dany rok rozpatruje się oddzielnie. Z tabel 3–7 przedstawionych w motywie 234 wynika jednak wyraźnie, że w praktyce żaden szpital IRIS nie uzyskał nigdy faktycznej nadwyżki rekompensaty, ponieważ w ciągu badanego okresu (lata 1996–2014) gminy stale posiadały znaczne zobowiązania wobec szpitali IRIS z tytułu wyrównania deficytów. Techniczne nadwyżki rekompensaty mogły wynikać z tego, że w danym roku gmina chciała nie tylko pokryć deficyt księgowy za dany rok, lecz także odrobić zaległości w pokrywaniu deficytów dotyczących poprzednich lat. Nawet jeżeli takiego zamiaru nie można udowodnić, faktem jest, że w każdym roku, w którym szpitale IRIS otrzymały płatności odpowiadające technicznie, jeżeli dany rok rozpatruje się oddzielnie, nadwyżce rekompensaty z tytułu UOIG i ograniczonych działań powiązanych zrealizowanych w danym roku, szpital IRIS będący beneficjentem otrzymywał faktycznie niewystarczającą w ujęciu ogólnym rekompensatę z tytułu tych samych UOIG i ograniczonych działań powiązanych co UOIG i ograniczone działania powiązane zrealizowane w ciągu poprzednich lat i w danym roku (280).

279

280

| (239) | W przypadku szpitala CHU Saint-Pierre z poniższej tabeli 9 wynika, że jeżeli każdy rok rozpatruje się oddzielnie, w latach 1996, 1997 i 2012 wystąpiła ograniczona techniczna nadwyżka rekompensaty. W każdym przypadku te nadwyżki rekompensaty wynosiły mniej niż 1,5 % rekompensaty przyznanej za dany rok, w związku z czym musiały zostać przeniesione na następny rok, jak przewidziano w decyzji w sprawie UOIG (281). W praktyce jednak, jak wykazano powyżej (zob. tabela 3 w motywie 234), szpital CHU Saint-Pierre w okresie 1996–2014 stale otrzymywał niewystarczającą rekompensatę, a gmina stale miała zobowiązania pieniężne wobec tego szpitala. W okresie 1996–2014 ta niedostateczna rekompensata wynosiła 3 666 541 EUR. Zgodnie z obowiązkiem nałożonym na gminy w art. 46 statutów szpitali IRIS odnośne gminy będą jednak musiały wyrównać w przyszłości ten rezydualny deficyt księgowy (282).

  Tabela 9


  Deficyt księgowy i wyrównanie przyznane dla szpitala CHU Saint-Pierre












  (w EUR) |
| --- | --- |
| CHU St. Pierre | Deficyt księgowy | Sfinansowane z funduszu FRBRTC lub subwencji specjalnej Regionu (283) | Dodatkowe wkłady gmin | Całkowita przyznana rekompensata | Nadwyżka rekompensaty (+) lub niedostateczna rekompensata (–) w danym roku | Nadwyżka rekompensaty (+) lub niedostateczna rekompensata (–) ogółem |
| 1996 | – 5 737 856 | 5 738 735 | 0 | 5 738 735 | 879 | 879 |
| 1997 | – 6 754 920 | 6 855 099 | 0 | 6 855 099 | 100 179 | 101 058 |
| 1998 | – 3 696 235 | 3 696 092 | 0 | 3 696 092 | – 143 | 100 915 |
| 1999 | – 752 234 | 751 117 | 0 | 751 117 | – 1 117 | 99 798 |
| 2000 | – 1 072 993 | 1 072 993 | 0 | 1 072 993 | 0 | 99 798 |
| 2001 | – 1 416 937 | 1 416 000 | 0 | 1 416 000 | – 937 | 98 862 |
| 2002 | – 2 914 245 | 2 914 245 | 0 | 2 914 245 | 0 | 98 862 |
| 2003 | – 2 629 012 | 1 620 000 | 0 | 1 620 000 | – 1 009 012 | – 910 150 |
| 2004 | – 1 541 775 | 1 541 775 | 0 | 1 541 775 | 0 | – 910 150 |
| 2005 | – 2 248 399 | 2 132 928 | 0 | 2 132 928 | – 115 471 | – 1 025 621 |
| 2006 | 98 114 | 0 | 0 | 0 | 0 | – 1 025 621 |
| 2007 | – 774 755 | 278 330 | 0 | 278 330 | – 496 425 | – 1 522 045 |
| 2008 | – 1 054 119 | 308 367 | 0 | 308 367 | – 745 752 | – 2 267 797 |
| 2009 | – 1 000 933 | 490 002 | 510 931 | 1 000 933 | 0 | – 2 267 797 |
| 2010 | – 1 576 429 | 565 440 | 0 | 565 440 | – 1 010 989 | – 3 278 785 |
| 2011 | – 949 668 | 654 580 | 0 | 654 580 | – 295 088 | – 3 573 873 |
| 2012 | – 1 079 200 | 1 091 761 | 0 | 1 091 761 | 12 561 | – 3 561 312 |
| 2013 | – 1 880 205 | 1 826 753 | 0 | 1 826 753 | – 53 452 | – 3 614 763 |
| 2014 | – 1 441 778 | 1 390 000 | 0 | 1 390 000 | – 51 778 | – 3 666 541 |
| | – 38 423 575 | 34 344 217 | 510 931 | 34 855 148 | – 3 666 541 | |

(239)

W przypadku szpitala CHU Saint-Pierre z poniższej tabeli 9 wynika, że jeżeli każdy rok rozpatruje się oddzielnie, w latach 1996, 1997 i 2012 wystąpiła ograniczona techniczna nadwyżka rekompensaty. W każdym przypadku te nadwyżki rekompensaty wynosiły mniej niż 1,5 % rekompensaty przyznanej za dany rok, w związku z czym musiały zostać przeniesione na następny rok, jak przewidziano w decyzji w sprawie UOIG (281). W praktyce jednak, jak wykazano powyżej (zob. tabela 3 w motywie 234), szpital CHU Saint-Pierre w okresie 1996–2014 stale otrzymywał niewystarczającą rekompensatę, a gmina stale miała zobowiązania pieniężne wobec tego szpitala. W okresie 1996–2014 ta niedostateczna rekompensata wynosiła 3 666 541 EUR. Zgodnie z obowiązkiem nałożonym na gminy w art. 46 statutów szpitali IRIS odnośne gminy będą jednak musiały wyrównać w przyszłości ten rezydualny deficyt księgowy (282).

281

282

Tabela 9

Tabela 9

Deficyt księgowy i wyrównanie przyznane dla szpitala CHU Saint-Pierre

Deficyt księgowy i wyrównanie przyznane dla szpitala CHU Saint-Pierre

(w EUR)

CHU St. Pierre

Deficyt księgowy

Sfinansowane z funduszu FRBRTC lub subwencji specjalnej Regionu (283)

283

Dodatkowe wkłady gmin

Całkowita przyznana rekompensata

Nadwyżka rekompensaty (+) lub niedostateczna rekompensata (–) w danym roku

Nadwyżka rekompensaty (+) lub niedostateczna rekompensata (–) ogółem

1996

1996

– 5 737 856

5 738 735

0

5 738 735

879

879

1997

1997

– 6 754 920

6 855 099

0

6 855 099

100 179

101 058

1998

1998

– 3 696 235

3 696 092

0

3 696 092

– 143

100 915

1999

1999

– 752 234

751 117

0

751 117

– 1 117

99 798

2000

2000

– 1 072 993

1 072 993

0

1 072 993

0

99 798

2001

2001

– 1 416 937

1 416 000

0

1 416 000

– 937

98 862

2002

2002

– 2 914 245

2 914 245

0

2 914 245

0

98 862

2003

2003

– 2 629 012

1 620 000

0

1 620 000

– 1 009 012

– 910 150

2004

2004

– 1 541 775

1 541 775

0

1 541 775

0

– 910 150

2005

2005

– 2 248 399

2 132 928

0

2 132 928

– 115 471

– 1 025 621

2006

2006

98 114

0

0

0

0

– 1 025 621

2007

2007

– 774 755

278 330

0

278 330

– 496 425

– 1 522 045

2008

2008

– 1 054 119

308 367

0

308 367

– 745 752

– 2 267 797

2009

2009

– 1 000 933

490 002

510 931

1 000 933

0

– 2 267 797

2010

2010

– 1 576 429

565 440

0

565 440

– 1 010 989

– 3 278 785

2011

2011

– 949 668

654 580

0

654 580

– 295 088

– 3 573 873

2012

2012

– 1 079 200

1 091 761

0

1 091 761

12 561

– 3 561 312

2013

2013

– 1 880 205

1 826 753

0

1 826 753

– 53 452

– 3 614 763

2014

2014

– 1 441 778

1 390 000

0

1 390 000

– 51 778

– 3 666 541

– 38 423 575

– 38 423 575

34 344 217

34 344 217

510 931

510 931

34 855 148

34 855 148

– 3 666 541

– 3 666 541

| (240) | Jak wyjaśniono powyżej (zob. motyw 236), nie można było przeprowadzić analizy istnienia nadwyżki rekompensaty w przypadku szpitali Iris Sud (HIS) indywidualnie w odniesieniu do lat 1996–1998 z powodu braku niezbędnych danych liczbowych. Władze belgijskie były jednak w stanie odszukać zagregowane kwoty za ten okres, podczas którego szpitale HIS były jeszcze czterema niezależnymi szpitalami. W ciągu tych trzech lat niektóre szpitale HIS odnotowały straty w łącznej kwocie 2 622 714 EUR, podczas gdy pozostałe szpitale wygenerowały zyski wynoszące łącznie 703 624 EUR. Straty zostały w całości pokryte ze środków funduszu FRBRTC przyznanych gminie. Zyski przeniesiono na rok następny, co wyjaśnia, dlaczego wyrównanie deficytu zarejestrowanego w 1999 r. pokrywa ten deficyt jedynie częściowo. Pozostały deficyt został wyrównany poprzez zyski niepodzielone z okresu 1996–1998. W tabeli 10 wskazano również, że poza bardzo niewielkimi technicznymi nadwyżkami rekompensaty w latach 2000, 2010, 2011, 2013 i 2014 (w każdym przypadku nieprzekraczającymi 0,12 % rekompensaty przyznanej za te lata) szpitale HIS otrzymywały każdego roku niewystarczającą rekompensatę. Ta ogólna niedostateczna rekompensata wynosi ponad 9 mln EUR za okres 1999–2014.

  Tabela 10


  Deficyt księgowy i wyrównanie przyznane dla szpitali HIS












  (w EUR) |
| --- | --- |
| HIS | Deficyt księgowy | Sfinansowane z funduszu FRBRTC lub subwencji specjalnej Regionu | Dodatkowe wkłady gmin | Całkowita przyznana rekompensata | Nadwyżka rekompensaty (+) lub niedostateczna rekompensata (–) w danym roku | Nadwyżka rekompensaty (+) lub niedostateczna rekompensata (–) ogółem |
| 1999 | – 1 248 404 | 446 209 | 0 | 446 209 | – 802 195 | – 98 571  (*1) |
| 2000 | – 7 220 971 | 7 221 056 | 0 | 7 221 056 | 85 | – 98 486 |
| 2001 | – 14 782 680 | 14 782 680 | 0 | 14 782 680 | 0 | – 98 486 |
| 2002 | – 12 978 574 | 12 978 572 | 0 | 12 978 572 | – 2 | – 98 488 |
| 2003 | – 7 990 196 | 3 765 000 | 0 | 3 765 000 | – 4 225 196 | – 4 323 684 |
| 2004 | – 5 941 987 | 3 765 000 | 0 | 3 765 000 | – 2 176 987 | – 6 500 671 |
| 2005 | – 4 440 896 | 3 765 000 | 0 | 3 765 000 | – 675 896 | – 7 176 566 |
| 2006 | – 5 022 247 | 3 765 000 | 0 | 3 765 000 | – 1 257 247 | – 8 433 813 |
| 2007 | – 3 882 170 | 3 765 000 | 0 | 3 765 000 | – 117 170 | – 8 550 983 |
| 2008 | – 3 779 570 | 3 765 000 | 0 | 3 765 000 | – 14 570 | – 8 565 553 |
| 2009 | – 3 774 545 | 3 765 000 | 0 | 3 765 000 | – 9 545 | – 8 575 098 |
| 2010 | – 3 387 655 | 3 388 500 | 0 | 3 388 500 | 845 | – 8 574 253 |
| 2011 | – 3 572 694 | 3 576 750 | 0 | 3 576 750 | 4 056 | – 8 570 197 |
| 2012 | – 3 767 190 | 3 765 000 | 0 | 3 765 000 | – 2 190 | – 8 572 387 |
| 2013 | – 3 761 761 | 3 765 000 | 0 | 3 765 000 | 3 239 | – 8 569 148 |
| 2014 | – 3 760 497 | 3 765 000 | 0 | 3 765 000 | 4 503 | – 8 564 645 |
| | – 89 312 036 | 80 043 767 | 0 | 80 043 767 | – 9 268 269 | |

(240)

Jak wyjaśniono powyżej (zob. motyw 236), nie można było przeprowadzić analizy istnienia nadwyżki rekompensaty w przypadku szpitali Iris Sud (HIS) indywidualnie w odniesieniu do lat 1996–1998 z powodu braku niezbędnych danych liczbowych. Władze belgijskie były jednak w stanie odszukać zagregowane kwoty za ten okres, podczas którego szpitale HIS były jeszcze czterema niezależnymi szpitalami. W ciągu tych trzech lat niektóre szpitale HIS odnotowały straty w łącznej kwocie 2 622 714 EUR, podczas gdy pozostałe szpitale wygenerowały zyski wynoszące łącznie 703 624 EUR. Straty zostały w całości pokryte ze środków funduszu FRBRTC przyznanych gminie. Zyski przeniesiono na rok następny, co wyjaśnia, dlaczego wyrównanie deficytu zarejestrowanego w 1999 r. pokrywa ten deficyt jedynie częściowo. Pozostały deficyt został wyrównany poprzez zyski niepodzielone z okresu 1996–1998. W tabeli 10 wskazano również, że poza bardzo niewielkimi technicznymi nadwyżkami rekompensaty w latach 2000, 2010, 2011, 2013 i 2014 (w każdym przypadku nieprzekraczającymi 0,12 % rekompensaty przyznanej za te lata) szpitale HIS otrzymywały każdego roku niewystarczającą rekompensatę. Ta ogólna niedostateczna rekompensata wynosi ponad 9 mln EUR za okres 1999–2014.

Tabela 10

Tabela 10

Deficyt księgowy i wyrównanie przyznane dla szpitali HIS

Deficyt księgowy i wyrównanie przyznane dla szpitali HIS

(w EUR)

HIS

Deficyt księgowy

Sfinansowane z funduszu FRBRTC lub subwencji specjalnej Regionu

Dodatkowe wkłady gmin

Całkowita przyznana rekompensata

Nadwyżka rekompensaty (+) lub niedostateczna rekompensata (–) w danym roku

Nadwyżka rekompensaty (+) lub niedostateczna rekompensata (–) ogółem

1999

1999

– 1 248 404

446 209

0

446 209

– 802 195

– 98 571  (*1)

*1

2000

2000

– 7 220 971

7 221 056

0

7 221 056

85

– 98 486

2001

2001

– 14 782 680

14 782 680

0

14 782 680

0

– 98 486

2002

2002

– 12 978 574

12 978 572

0

12 978 572

– 2

– 98 488

2003

2003

– 7 990 196

3 765 000

0

3 765 000

– 4 225 196

– 4 323 684

2004

2004

– 5 941 987

3 765 000

0

3 765 000

– 2 176 987

– 6 500 671

2005

2005

– 4 440 896

3 765 000

0

3 765 000

– 675 896

– 7 176 566

2006

2006

– 5 022 247

3 765 000

0

3 765 000

– 1 257 247

– 8 433 813

2007

2007

– 3 882 170

3 765 000

0

3 765 000

– 117 170

– 8 550 983

2008

2008

– 3 779 570

3 765 000

0

3 765 000

– 14 570

– 8 565 553

2009

2009

– 3 774 545

3 765 000

0

3 765 000

– 9 545

– 8 575 098

2010

2010

– 3 387 655

3 388 500

0

3 388 500

845

– 8 574 253

2011

2011

– 3 572 694

3 576 750

0

3 576 750

4 056

– 8 570 197

2012

2012

– 3 767 190

3 765 000

0

3 765 000

– 2 190

– 8 572 387

2013

2013

– 3 761 761

3 765 000

0

3 765 000

3 239

– 8 569 148

2014

2014

– 3 760 497

3 765 000

0

3 765 000

4 503

– 8 564 645

– 89 312 036

– 89 312 036

80 043 767

80 043 767

0

0

80 043 767

80 043 767

– 9 268 269

– 9 268 269

| (241) | Jeżeli chodzi o szpital HUDERF, w tabeli 11 poniżej przedstawiono bardzo niewielkie techniczne nadwyżki rekompensaty w latach 1998, 2002 i 2007 (w każdym przypadku wynoszące mniej niż 0,15 % rekompensaty przyznanej za dany rok). W 2013 r. zarejestrowano większą techniczną nadwyżkę rekompensaty (około 17 % rekompensaty przyznanej za dany rok). Chociaż rekompensata, którą otrzymał szpital HUDERF, była już w znacznym stopniu niewystarczająca w 2010 r. i 2011 r., w ogólnym ujęciu szpital ten znalazł się jednak w takiej samej sytuacji w 2013 r. w odniesieniu do UOIG i działań powiązanych, które zrealizował do tego momentu. Dla całego okresu 1996–2014 łączna faktyczna niedostateczna rekompensata wynosi ponad 700 000 EUR. Co więcej, jak wykazano powyżej (zob. tabela 5 w motywie 234), w praktyce szpital HUDERF w żadnym momencie nie odnotował faktycznej nadwyżki rekompensaty, która zobowiązywałaby go do (częściowego) zwrotu wyrównania deficytu. Wynika to z tego, że w okresie 1996–2014 stale znajdował się on w sytuacji niedostatecznej rekompensaty, a gmina stale miała wobec niego zobowiązania pieniężne.

  Tabela 11


  Deficyt księgowy i wyrównanie przyznane dla szpitala HUDERF












  (w EUR) |
| --- | --- |
| HUDERF | Deficyt księgowy | Sfinansowane z funduszu FRBRTC lub subwencji specjalnej Regionu | Dodatkowe wkłady gmin | Całkowita przyznana rekompensata | Nadwyżka rekompensaty (+) lub niedostateczna rekompensata (–) w danym roku | Nadwyżka rekompensaty (+) lub niedostateczna rekompensata (–) ogółem |
| 1996 | – 1 505 830 | 1 504 714 | 0 | 1 504 714 | – 1 116 | – 1 116 |
| 1997 | – 1 026 881 | 1 026 279 | 0 | 1 026 279 | – 602 | – 1 718 |
| 1998 | – 245 113 | 245 415 | 0 | 245 415 | 302 | – 1 417 |
| 1999 | 1 642 | 0 | 0 | 0 | 0 | – 1 417 |
| 2000 | – 484 951 | 484 949 | 0 | 484 949 | – 2 | – 1 419 |
| 2001 | – 1 218 954 | 1 218 000 | 0 | 1 218 000 | – 954 | – 2 373 |
| 2002 | – 479 490 | 480 000 | 0 | 480 000 | 510 | – 1 863 |
| 2003 | – 1 117 778 | 820 000 | 297 778 | 1 117 778 | 0 | – 1 862 |
| 2004 | – 781 981 | 781 981 | 0 | 781 981 | 0 | – 1 862 |
| 2005 | – 1 279 230 | 778 000 | 501 230 | 1 279 230 | 0 | – 1 863 |
| 2006 | – 2 494 074 | 778 000 | 1 716 074 | 2 494 074 | 0 | – 1 863 |
| 2007 | – 2 687 621 | 622 529 | 2 065 313 | 2 687 842 | 221 | – 1 642 |
| 2008 | – 2 314 050 | 871 350 | 1 442 700 | 2 314 050 | 0 | – 1 642 |
| 2009 | – 1 868 670 | 1 246 998 | 621 672 | 1 868 670 | 0 | – 1 642 |
| 2010 | – 1 823 049 | 1 401 628 | 0 | 1 401 628 | – 421 421 | – 423 062 |
| 2011 | – 1 620 663 | 1 220 232 | 0 | 1 220 232 | – 400 431 | – 823 493 |
| 2012 | – 945 316 | 945 316 | 0 | 945 316 | 0 | – 823 493 |
| 2013 | – 528 779 | 635 966 | 0 | 635 966 | 107 187 | – 716 306 |
| 2014 | – 618 000 | 618 000 | 0 | 618 000 | 0 | – 716 306 |
| | – 23 038 788 | 15 679 357 | 6 644 767 | 22 324 124 | – 716 306 | |

(241)

Jeżeli chodzi o szpital HUDERF, w tabeli 11 poniżej przedstawiono bardzo niewielkie techniczne nadwyżki rekompensaty w latach 1998, 2002 i 2007 (w każdym przypadku wynoszące mniej niż 0,15 % rekompensaty przyznanej za dany rok). W 2013 r. zarejestrowano większą techniczną nadwyżkę rekompensaty (około 17 % rekompensaty przyznanej za dany rok). Chociaż rekompensata, którą otrzymał szpital HUDERF, była już w znacznym stopniu niewystarczająca w 2010 r. i 2011 r., w ogólnym ujęciu szpital ten znalazł się jednak w takiej samej sytuacji w 2013 r. w odniesieniu do UOIG i działań powiązanych, które zrealizował do tego momentu. Dla całego okresu 1996–2014 łączna faktyczna niedostateczna rekompensata wynosi ponad 700 000 EUR. Co więcej, jak wykazano powyżej (zob. tabela 5 w motywie 234), w praktyce szpital HUDERF w żadnym momencie nie odnotował faktycznej nadwyżki rekompensaty, która zobowiązywałaby go do (częściowego) zwrotu wyrównania deficytu. Wynika to z tego, że w okresie 1996–2014 stale znajdował się on w sytuacji niedostatecznej rekompensaty, a gmina stale miała wobec niego zobowiązania pieniężne.

Tabela 11

Tabela 11

Deficyt księgowy i wyrównanie przyznane dla szpitala HUDERF

Deficyt księgowy i wyrównanie przyznane dla szpitala HUDERF

(w EUR)

HUDERF

Deficyt księgowy

Sfinansowane z funduszu FRBRTC lub subwencji specjalnej Regionu

Dodatkowe wkłady gmin

Całkowita przyznana rekompensata

Nadwyżka rekompensaty (+) lub niedostateczna rekompensata (–) w danym roku

Nadwyżka rekompensaty (+) lub niedostateczna rekompensata (–) ogółem

1996

1996

– 1 505 830

1 504 714

0

1 504 714

– 1 116

– 1 116

1997

1997

– 1 026 881

1 026 279

0

1 026 279

– 602

– 1 718

1998

1998

– 245 113

245 415

0

245 415

302

– 1 417

1999

1999

1 642

0

0

0

0

– 1 417

2000

2000

– 484 951

484 949

0

484 949

– 2

– 1 419

2001

2001

– 1 218 954

1 218 000

0

1 218 000

– 954

– 2 373

2002

2002

– 479 490

480 000

0

480 000

510

– 1 863

2003

2003

– 1 117 778

820 000

297 778

1 117 778

0

– 1 862

2004

2004

– 781 981

781 981

0

781 981

0

– 1 862

2005

2005

– 1 279 230

778 000

501 230

1 279 230

0

– 1 863

2006

2006

– 2 494 074

778 000

1 716 074

2 494 074

0

– 1 863

2007

2007

– 2 687 621

622 529

2 065 313

2 687 842

221

– 1 642

2008

2008

– 2 314 050

871 350

1 442 700

2 314 050

0

– 1 642

2009

2009

– 1 868 670

1 246 998

621 672

1 868 670

0

– 1 642

2010

2010

– 1 823 049

1 401 628

0

1 401 628

– 421 421

– 423 062

2011

2011

– 1 620 663

1 220 232

0

1 220 232

– 400 431

– 823 493

2012

2012

– 945 316

945 316

0

945 316

0

– 823 493

2013

2013

– 528 779

635 966

0

635 966

107 187

– 716 306

2014

2014

– 618 000

618 000

0

618 000

0

– 716 306

– 23 038 788

– 23 038 788

15 679 357

15 679 357

6 644 767

6 644 767

22 324 124

22 324 124

– 716 306

– 716 306

| (242) | W przypadku szpitala Institut Bordet wyniki księgowe w latach 1996–2001 były dodatnie, w związku z czym gmina nie interweniowała w tych latach. Począwszy od 2002 r., wynik księgowany zaczął przyjmować wartości ujemne, w związku z czym dokonano płatności w celu wyrównania deficytów. W tabeli 12 poniżej przedstawiono niewielkie techniczne nadwyżki rekompensaty w latach 2005 i 2011 (wynoszące odpowiednio mniej niż 4 % i 0,5 % rekompensaty przyznanej za te lata). W 2009 r. miała miejsce znaczna techniczna nadwyżka rekompensaty, wynosząca około 580 000 EUR (tj. prawie 46 % rekompensaty przyznanej za ten rok). W 2008 r. odnotowano jednak niedostateczną rekompensatę wynoszącą około 533 000 EUR (w ujęciu zagregowanym – około 505 000 EUR). Z powyższego wynika ogólna zagregowana techniczna nadwyżka rekompensaty wynosząca jedynie 73 702 EUR (mniej niż 6 % rekompensaty przyznanej za 2009 r.), którą można było przenieść na rok 2010 r. (284) (podczas gdy za 2010 r. do chwili obecnej nie przyznano żadnej rekompensaty). Ponadto w każdym badanym roku szpital Institut Bordet stale oczekiwał na wyrównanie zarejestrowanych deficytów (zob. tabela 6 w motywie 234). W 2009 r. zobowiązania gminy wobec szpitala Institut Bordet wynosiły około 3 mln EUR. Dla całego okresu 1996-2014 faktyczna niedostateczna rekompensata wynosi łącznie ponad 2,4 mln EUR. Jak wyjaśniono w motywie 234, zyski z lat 1996–2001 zmniejszają należną kwotę pozostającą do rozliczenia przez gminy, ponieważ gminy odliczają te zyski przed podjęciem interwencji.

  Tabela 12


  Deficyt księgowy i wyrównanie przyznane dla szpitala Institut Bordet












  (w EUR) |
| --- | --- |
| Institut Bordet | Deficyt księgowy | Sfinansowane z funduszu FRBRTC lub subwencji specjalnej Regionu | Dodatkowe wkłady gmin | Całkowita przyznana rekompensata | Nadwyżka rekompensaty (+) lub niedostateczna rekompensata (–) w danym roku | Nadwyżka rekompensaty (+) lub niedostateczna rekompensata (–) ogółem |
| 1996 | 752 505 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 |
| 1997 | 170 241 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 |
| 1998 | 41 349 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 |
| 1999 | 44 371 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 |
| 2000 | 5 439 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 |
| 2001 | 154 518 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 |
| 2002 | – 4 929 105 | 4 929 106 | 0 | 4 929 106 | 1 | 1 |
| 2003 | – 4 916 506 | 2 025 000 | 2 891 506 | 4 916 506 | 0 | 1 |
| 2004 | – 2 001 995 | 1 321 316 | 680 679 | 2 001 995 | 0 | 1 |
| 2005 | – 771 467 | 800 000 | 0 | 800 000 | 28 533 | 28 534 |
| 2006 | – 1 817 630 | 1 800 000 | 17 630 | 1 817 630 | 0 | 28 533 |
| 2007 | – 1 874 162 | 1 208 531 | 665 631 | 1 874 162 | 0 | 28 533 |
| 2008 | – 1 624 347 | 1 055 516 | 35 509 | 1 091 025 | – 533 322 | – 504 789 |
| 2009 | – 688 005 | 1 266 496 | 0 | 1 266 496 | 578 491 | 73 702 |
| 2010 | – 655 634 | 0 | 0 | 0 | – 655 634 | – 581 932 |
| 2011 | – 838 644 | 841 506 | 0 | 841 506 | 2 862 | – 579 070 |
| 2012 | – 833 460 | 817 267 | 0 | 817 267 | – 16 193 | – 595 263 |
| 2013 | – 2 551 468 | 1 271 933 | 0 | 1 271 933 | – 1 279 535 | – 1 874 798 |
| 2014 | – 1 943 857 | 1 380 000 | 0 | 1 380 000 | – 563 857 | – 2 438 654 |
| | – 24 277 858 | 18 716 671 | 4 290 955 | 23 007 626 | – 2 438 654 | |

(242)

W przypadku szpitala Institut Bordet wyniki księgowe w latach 1996–2001 były dodatnie, w związku z czym gmina nie interweniowała w tych latach. Począwszy od 2002 r., wynik księgowany zaczął przyjmować wartości ujemne, w związku z czym dokonano płatności w celu wyrównania deficytów. W tabeli 12 poniżej przedstawiono niewielkie techniczne nadwyżki rekompensaty w latach 2005 i 2011 (wynoszące odpowiednio mniej niż 4 % i 0,5 % rekompensaty przyznanej za te lata). W 2009 r. miała miejsce znaczna techniczna nadwyżka rekompensaty, wynosząca około 580 000 EUR (tj. prawie 46 % rekompensaty przyznanej za ten rok). W 2008 r. odnotowano jednak niedostateczną rekompensatę wynoszącą około 533 000 EUR (w ujęciu zagregowanym – około 505 000 EUR). Z powyższego wynika ogólna zagregowana techniczna nadwyżka rekompensaty wynosząca jedynie 73 702 EUR (mniej niż 6 % rekompensaty przyznanej za 2009 r.), którą można było przenieść na rok 2010 r. (284) (podczas gdy za 2010 r. do chwili obecnej nie przyznano żadnej rekompensaty). Ponadto w każdym badanym roku szpital Institut Bordet stale oczekiwał na wyrównanie zarejestrowanych deficytów (zob. tabela 6 w motywie 234). W 2009 r. zobowiązania gminy wobec szpitala Institut Bordet wynosiły około 3 mln EUR. Dla całego okresu 1996-2014 faktyczna niedostateczna rekompensata wynosi łącznie ponad 2,4 mln EUR. Jak wyjaśniono w motywie 234, zyski z lat 1996–2001 zmniejszają należną kwotę pozostającą do rozliczenia przez gminy, ponieważ gminy odliczają te zyski przed podjęciem interwencji.

284

Tabela 12

Tabela 12

Deficyt księgowy i wyrównanie przyznane dla szpitala Institut Bordet

Deficyt księgowy i wyrównanie przyznane dla szpitala Institut Bordet

(w EUR)

Institut Bordet

Deficyt księgowy

Sfinansowane z funduszu FRBRTC lub subwencji specjalnej Regionu

Dodatkowe wkłady gmin

Całkowita przyznana rekompensata

Nadwyżka rekompensaty (+) lub niedostateczna rekompensata (–) w danym roku

Nadwyżka rekompensaty (+) lub niedostateczna rekompensata (–) ogółem

1996

1996

752 505

0

0

0

0

0

1997

1997

170 241

0

0

0

0

0

1998

1998

41 349

0

0

0

0

0

1999

1999

44 371

0

0

0

0

0

2000

2000

5 439

0

0

0

0

0

2001

2001

154 518

0

0

0

0

0

2002

2002

– 4 929 105

4 929 106

0

4 929 106

1

1

2003

2003

– 4 916 506

2 025 000

2 891 506

4 916 506

0

1

2004

2004

– 2 001 995

1 321 316

680 679

2 001 995

0

1

2005

2005

– 771 467

800 000

0

800 000

28 533

28 534

2006

2006

– 1 817 630

1 800 000

17 630

1 817 630

0

28 533

2007

2007

– 1 874 162

1 208 531

665 631

1 874 162

0

28 533

2008

2008

– 1 624 347

1 055 516

35 509

1 091 025

– 533 322

– 504 789

2009

2009

– 688 005

1 266 496

0

1 266 496

578 491

73 702

2010

2010

– 655 634

0

0

0

– 655 634

– 581 932

2011

2011

– 838 644

841 506

0

841 506

2 862

– 579 070

2012

2012

– 833 460

817 267

0

817 267

– 16 193

– 595 263

2013

2013

– 2 551 468

1 271 933

0

1 271 933

– 1 279 535

– 1 874 798

2014

2014

– 1 943 857

1 380 000

0

1 380 000

– 563 857

– 2 438 654

– 24 277 858

– 24 277 858

18 716 671

18 716 671

4 290 955

4 290 955

23 007 626

23 007 626

– 2 438 654

– 2 438 654

| (243) | Jak wyjaśniono powyżej (zob. motyw 236), nie można było przeprowadzić analizy istnienia nadwyżki rekompensaty na rzecz szpitala CHU Brugmann w odniesieniu do lat 1996–1998 z powodu braku niezbędnych danych liczbowych. W tabeli 13 poniżej przedstawiono nieznaczne techniczne nadwyżki rekompensaty w latach 2000, 2003, 2004, 2008 i 2011 (tj. w każdym przypadku nieprzekraczające 7 % rekompensaty przyznanej za dany rok). W dwóch latach, tj. w 1999 r. i 2012 r., techniczna nadwyżka rekompensaty wynosiła ponad 10 % rekompensaty przyznanej za dany rok (tj. odpowiednio 15,3 % i 12,9 %). W 2012 r. szpital CHU Brugmann znajdował się jednak ogólnie w sytuacji niedostatecznej rekompensaty, po wcześniejszym otrzymaniu wyraźnie niewystarczających rekompensat w latach 2009 i 2010 (tj. niedostatecznej rekompensaty wynoszącej 558 858 EUR). Jeżeli chodzi o 1999 r., nie istnieją dane liczbowe za lata poprzednie, które można byłoby uwzględnić w ocenie ogólnej sytuacji szpitala CHU Brugmann pod względem rekompensaty w 1999 r. Należy jednak zauważyć, że gmina dokonała pierwszych płatności (w oparciu o finansowanie z funduszu FRBRTC) dopiero w 2003 r. i, jak wykazano w tabeli 4 w motywie 234, szpital CHU Brugmann w żadnym momencie nie znajdował się w sytuacji nadwyżki rekompensaty, która zobowiązywałaby go do (częściowego) zwrotu kwoty wyrównania deficytu na rzecz gminy. W każdym momencie okresu 1996–2014 szpital CHU Brugmann znajdował się bowiem ogólnie w sytuacji niedostatecznej rekompensaty, a gmina stale miała wobec niego zobowiązania pieniężne z tytułu pokrycia deficytów z przeszłości. Faktyczna niedostateczna rekompensata za ten okres wynosiła łącznie około 935 000 EUR.

  Tabela 13


  Deficyt księgowy i wyrównanie przyznane dla szpitala CHU Brugmann












  (w EUR) |
| --- | --- |
| CHU Brugmann | Deficyt księgowy | Sfinansowane z funduszu FRBRTC lub subwencji specjalnej Regionu | Dodatkowe wkłady gmin | Całkowita przyznana rekompensata | Nadwyżka rekompensaty (+) lub niedostateczna rekompensata (–) w danym roku | Nadwyżka rekompensaty (+) lub niedostateczna rekompensata (–) ogółem |
| 1999 | – 508 171 | 600 000 | 0 | 600 000 | 91 829 | 91 829 |
| 2000 | – 3 755 229 | 3 755 587 | 0 | 3 755 587 | 358 | 92 188 |
| 2001 | – 5 440 039 | 5 440 000 | 0 | 5 440 000 | – 39 | 92 149 |
| 2002 | – 1 976 934 | 1 976 933 | 0 | 1 976 933 | – 1 | 92 149 |
| 2003 | – 1 697 238 | 1 770 000 | 0 | 1 770 000 | 72 762 | 164 911 |
| 2004 | – 1 442 292 | 1 457 000 | 0 | 1 457 000 | 14 708 | 179 619 |
| 2005 | – 7 413 186 | 3 657 000 | 3 756 186 | 7 413 186 | 0 | 179 619 |
| 2006 | – 14 180 725 | 3 657 000 | 10 523 725 | 14 180 725 | 0 | 179 619 |
| 2007 | – 6 954 466 | 4 125 610 | 2 828 856 | 6 954 466 | 0 | 179 619 |
| 2008 | – 6 308 290 | 3 999 767 | 2 505 046 | 6 504 813 | 196 523 | 376 142 |
| 2009 | – 6 228 859 | 3 231 504 | 2 600 612 | 5 832 116 | – 396 743 | – 20 601 |
| 2010 | – 5 011 208 | 3 644 432 | 169 179 | 3 813 611 | – 1 197 597 | – 1 218 198 |
| 2011 | – 2 982 442 | 3 206 932 | 0 | 3 206 932 | 224 490 | – 993 708 |
| 2012 | – 2 945 806 | 3 380 656 | 0 | 3 380 656 | 434 850 | – 558 858 |
| 2013 | – 2 799 788 | 2 500 348 | 0 | 2 500 348 | – 299 440 | – 858 298 |
| 2014 | – 2 923 714 | 2 847 000 | 0 | 2 847 000 | – 76 714 | – 935 011 |
| | – 72 568 384 | 49 249 769 | 22 383 604 | 71 633 373 | – 935 011 | |

(243)

Jak wyjaśniono powyżej (zob. motyw 236), nie można było przeprowadzić analizy istnienia nadwyżki rekompensaty na rzecz szpitala CHU Brugmann w odniesieniu do lat 1996–1998 z powodu braku niezbędnych danych liczbowych. W tabeli 13 poniżej przedstawiono nieznaczne techniczne nadwyżki rekompensaty w latach 2000, 2003, 2004, 2008 i 2011 (tj. w każdym przypadku nieprzekraczające 7 % rekompensaty przyznanej za dany rok). W dwóch latach, tj. w 1999 r. i 2012 r., techniczna nadwyżka rekompensaty wynosiła ponad 10 % rekompensaty przyznanej za dany rok (tj. odpowiednio 15,3 % i 12,9 %). W 2012 r. szpital CHU Brugmann znajdował się jednak ogólnie w sytuacji niedostatecznej rekompensaty, po wcześniejszym otrzymaniu wyraźnie niewystarczających rekompensat w latach 2009 i 2010 (tj. niedostatecznej rekompensaty wynoszącej 558 858 EUR). Jeżeli chodzi o 1999 r., nie istnieją dane liczbowe za lata poprzednie, które można byłoby uwzględnić w ocenie ogólnej sytuacji szpitala CHU Brugmann pod względem rekompensaty w 1999 r. Należy jednak zauważyć, że gmina dokonała pierwszych płatności (w oparciu o finansowanie z funduszu FRBRTC) dopiero w 2003 r. i, jak wykazano w tabeli 4 w motywie 234, szpital CHU Brugmann w żadnym momencie nie znajdował się w sytuacji nadwyżki rekompensaty, która zobowiązywałaby go do (częściowego) zwrotu kwoty wyrównania deficytu na rzecz gminy. W każdym momencie okresu 1996–2014 szpital CHU Brugmann znajdował się bowiem ogólnie w sytuacji niedostatecznej rekompensaty, a gmina stale miała wobec niego zobowiązania pieniężne z tytułu pokrycia deficytów z przeszłości. Faktyczna niedostateczna rekompensata za ten okres wynosiła łącznie około 935 000 EUR.

Tabela 13

Tabela 13

Deficyt księgowy i wyrównanie przyznane dla szpitala CHU Brugmann

Deficyt księgowy i wyrównanie przyznane dla szpitala CHU Brugmann

(w EUR)

CHU Brugmann

Deficyt księgowy

Sfinansowane z funduszu FRBRTC lub subwencji specjalnej Regionu

Dodatkowe wkłady gmin

Całkowita przyznana rekompensata

Nadwyżka rekompensaty (+) lub niedostateczna rekompensata (–) w danym roku

Nadwyżka rekompensaty (+) lub niedostateczna rekompensata (–) ogółem

1999

1999

– 508 171

600 000

0

600 000

91 829

91 829

2000

2000

– 3 755 229

3 755 587

0

3 755 587

358

92 188

2001

2001

– 5 440 039

5 440 000

0

5 440 000

– 39

92 149

2002

2002

– 1 976 934

1 976 933

0

1 976 933

– 1

92 149

2003

2003

– 1 697 238

1 770 000

0

1 770 000

72 762

164 911

2004

2004

– 1 442 292

1 457 000

0

1 457 000

14 708

179 619

2005

2005

– 7 413 186

3 657 000

3 756 186

7 413 186

0

179 619

2006

2006

– 14 180 725

3 657 000

10 523 725

14 180 725

0

179 619

2007

2007

– 6 954 466

4 125 610

2 828 856

6 954 466

0

179 619

2008

2008

– 6 308 290

3 999 767

2 505 046

6 504 813

196 523

376 142

2009

2009

– 6 228 859

3 231 504

2 600 612

5 832 116

– 396 743

– 20 601

2010

2010

– 5 011 208

3 644 432

169 179

3 813 611

– 1 197 597

– 1 218 198

2011

2011

– 2 982 442

3 206 932

0

3 206 932

224 490

– 993 708

2012

2012

– 2 945 806

3 380 656

0

3 380 656

434 850

– 558 858

2013

2013

– 2 799 788

2 500 348

0

2 500 348

– 299 440

– 858 298

2014

2014

– 2 923 714

2 847 000

0

2 847 000

– 76 714

– 935 011

– 72 568 384

– 72 568 384

49 249 769

49 249 769

22 383 604

22 383 604

71 633 373

71 633 373

– 935 011

– 935 011

| (244) | Ponadto nie można uznać, że ograniczone zyski wykazane przez niektóre szpitale IRIS (tj. szpital CHU Saint-Pierre w 2006 r., szpital HUDERF w 1999 r. i szpital Institut Bordet w latach 1996–2001) wskazują na nadwyżkę rekompensaty. Na podstawie rozdzielenia rachunków obowiązującego (zob. motyw 226) w szpitalach IRIS, Komisja stwierdza bowiem, że zyski te – we wszystkich przypadkach poza jednym – wynikają z zysków wygenerowanych poprzez działania powiązane (zob. motywy 41, 116 i 117) realizowane przez te szpitale IRIS. Działalność związana z UOIG szpitala Institut Bordet wygenerowała w 1996 r. ograniczony zysk rzędu 1 % łącznych przychodów szpitala za ten rok. Komisja uważa, że w każdym przypadku tak ograniczony zysk byłby rozsądny i nie prowadziłby do powstania nadwyżki rekompensaty. Ponadto, jak wyjaśniono wyżej (zob. motyw 234), wszystkie zyski (które wynikają z UOIG lub z działań powiązanych) zachowano i wykorzystano w celu wyrównania przyszłych deficytów (lub nieuregulowanych deficytów z przeszłości), przez co zmniejszono wkład gmin. |
| --- | --- |

(244)

Ponadto nie można uznać, że ograniczone zyski wykazane przez niektóre szpitale IRIS (tj. szpital CHU Saint-Pierre w 2006 r., szpital HUDERF w 1999 r. i szpital Institut Bordet w latach 1996–2001) wskazują na nadwyżkę rekompensaty. Na podstawie rozdzielenia rachunków obowiązującego (zob. motyw 226) w szpitalach IRIS, Komisja stwierdza bowiem, że zyski te – we wszystkich przypadkach poza jednym – wynikają z zysków wygenerowanych poprzez działania powiązane (zob. motywy 41, 116 i 117) realizowane przez te szpitale IRIS. Działalność związana z UOIG szpitala Institut Bordet wygenerowała w 1996 r. ograniczony zysk rzędu 1 % łącznych przychodów szpitala za ten rok. Komisja uważa, że w każdym przypadku tak ograniczony zysk byłby rozsądny i nie prowadziłby do powstania nadwyżki rekompensaty. Ponadto, jak wyjaśniono wyżej (zob. motyw 234), wszystkie zyski (które wynikają z UOIG lub z działań powiązanych) zachowano i wykorzystano w celu wyrównania przyszłych deficytów (lub nieuregulowanych deficytów z przeszłości), przez co zmniejszono wkład gmin.

| (245) | Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, Komisja stwierdza, że z powodu opóźnienia w płatnościach z tytułu wyrównania deficytu, wynikającego z faktu, że w okresie 1996–2014 odnośne gminy posiadały stale wobec każdego ze szpitali IRIS zobowiązania na znaczne kwoty z tytułu wyrównania deficytów, oraz ponieważ każdy ze szpitali IRIS znajdował się ogólnie w sytuacji niedostatecznej rekompensaty, w praktyce żaden ze szpitali IRIS nie uzyskał nadwyżki rekompensaty. |
| --- | --- |

(245)

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, Komisja stwierdza, że z powodu opóźnienia w płatnościach z tytułu wyrównania deficytu, wynikającego z faktu, że w okresie 1996–2014 odnośne gminy posiadały stale wobec każdego ze szpitali IRIS zobowiązania na znaczne kwoty z tytułu wyrównania deficytów, oraz ponieważ każdy ze szpitali IRIS znajdował się ogólnie w sytuacji niedostatecznej rekompensaty, w praktyce żaden ze szpitali IRIS nie uzyskał nadwyżki rekompensaty.

7.3.6.   Kontrola nadwyżek rekompensaty

Kontrola nadwyżek rekompensaty

| (246) | Trzeci niezbędny warunek zgodności przewidziany w decyzji w sprawie UOIG z 2012 r. zobowiązuje państwa członkowskie do podjęcia środków w celu zapewnienia, aby przedsiębiorstwa świadczące UOIG nie otrzymywały żadnych nadwyżek rekompensaty, oraz do przeprowadzania lub zapewnienia przeprowadzania regularnych kontroli co najmniej co trzy lata (285). Ponadto jeżeli przedsiębiorstwo faktycznie otrzymało nadwyżkę rekompensaty, państwa członkowskie mają obowiązek żądać od danego przedsiębiorstwa zwrotu tej nadwyżki (286). |
| --- | --- |

(246)

Trzeci niezbędny warunek zgodności przewidziany w decyzji w sprawie UOIG z 2012 r. zobowiązuje państwa członkowskie do podjęcia środków w celu zapewnienia, aby przedsiębiorstwa świadczące UOIG nie otrzymywały żadnych nadwyżek rekompensaty, oraz do przeprowadzania lub zapewnienia przeprowadzania regularnych kontroli co najmniej co trzy lata (285). Ponadto jeżeli przedsiębiorstwo faktycznie otrzymało nadwyżkę rekompensaty, państwa członkowskie mają obowiązek żądać od danego przedsiębiorstwa zwrotu tej nadwyżki (286).

285

286

| (247) | W pierwszej kolejności należy zauważyć, że w odniesieniu do pokrycia przedmiotowego deficytu, sam charakter tego mechanizmu wyrównania w znacznym stopniu ogranicza ryzyko nadwyżki rekompensaty, przez co stanowi środek przyczyniający się do uniknięcia nadwyżki rekompensaty. Gminy mogą bowiem pokryć jedynie faktyczny deficyt zarejestrowany przez szpitale IRIS w następstwie usług świadczonych przez nie w ogólnym interesie gospodarczym oraz ograniczonych działań powiązanych. Wyrównanie pokrywa zatem wyłącznie koszty rezydualne netto (zob. motyw 226) ponoszone podczas realizacji tych UOIG oraz działań powiązanych i nie obejmuje nawet rozsądnego zysku. Wszystkich płatności dokonuje się ex post, tj. po zaksięgowaniu deficytów (zob. w tym względzie motyw 234). Płatności dokonuje się w kilku częściach (jak przedstawiono w tabelach w motywie 234), dzięki czemu gminy mogą zatrzymać płatność, gdy pojawia się choćby najmniejsza oznaka ryzyka nadmiernej rekompensaty. Gminy przed dokonaniem płatności na rzecz szpitali IRIS sprawdzają również kwotę niepokrytych zagregowanych deficytów. Jak wyjaśniono powyżej (zob. motyw 235), gminy i szpitale IRIS uzgodniły również zasadę niezwłocznego zwrotu wyrównania deficytu zgodnie z art. 109 ustawy LCH, aby uniknąć jakiegokolwiek podwójnego pokrycia tego samego deficytu. Istnieje zatem jedynie szczątkowe, ograniczone i teoretyczne ryzyko technicznej nadwyżki rekompensaty, jeżeli rekompensatę analizuje się oddzielnie w odniesieniu do każdego roku (zob. motywy 237 i 238). W praktyce jednak żaden szpital IRIS nigdy nie uzyskał w ogólnym ujęciu faktycznej nadwyżki rekompensaty, ponieważ w każdym momencie w okresie 1996–2014 gminy posiadały wobec szpitali IRIS zobowiązania na znaczne kwoty z tytułu niezapłaconego wyrównania deficytu (jak potwierdzają tabele w motywie 234). |
| --- | --- |

(247)

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że w odniesieniu do pokrycia przedmiotowego deficytu, sam charakter tego mechanizmu wyrównania w znacznym stopniu ogranicza ryzyko nadwyżki rekompensaty, przez co stanowi środek przyczyniający się do uniknięcia nadwyżki rekompensaty. Gminy mogą bowiem pokryć jedynie faktyczny deficyt zarejestrowany przez szpitale IRIS w następstwie usług świadczonych przez nie w ogólnym interesie gospodarczym oraz ograniczonych działań powiązanych. Wyrównanie pokrywa zatem wyłącznie koszty rezydualne netto (zob. motyw 226) ponoszone podczas realizacji tych UOIG oraz działań powiązanych i nie obejmuje nawet rozsądnego zysku. Wszystkich płatności dokonuje się ex post, tj. po zaksięgowaniu deficytów (zob. w tym względzie motyw 234). Płatności dokonuje się w kilku częściach (jak przedstawiono w tabelach w motywie 234), dzięki czemu gminy mogą zatrzymać płatność, gdy pojawia się choćby najmniejsza oznaka ryzyka nadmiernej rekompensaty. Gminy przed dokonaniem płatności na rzecz szpitali IRIS sprawdzają również kwotę niepokrytych zagregowanych deficytów. Jak wyjaśniono powyżej (zob. motyw 235), gminy i szpitale IRIS uzgodniły również zasadę niezwłocznego zwrotu wyrównania deficytu zgodnie z art. 109 ustawy LCH, aby uniknąć jakiegokolwiek podwójnego pokrycia tego samego deficytu. Istnieje zatem jedynie szczątkowe, ograniczone i teoretyczne ryzyko technicznej nadwyżki rekompensaty, jeżeli rekompensatę analizuje się oddzielnie w odniesieniu do każdego roku (zob. motywy 237 i 238). W praktyce jednak żaden szpital IRIS nigdy nie uzyskał w ogólnym ujęciu faktycznej nadwyżki rekompensaty, ponieważ w każdym momencie w okresie 1996–2014 gminy posiadały wobec szpitali IRIS zobowiązania na znaczne kwoty z tytułu niezapłaconego wyrównania deficytu (jak potwierdzają tabele w motywie 234).

ex post

| (248) | Po drugie w ustawie z dnia 14 listopada 1983 r. (287) o kontroli przyznawania i wykorzystywania niektórych dotacji określa się zasady mające zastosowanie do kontroli dotacji przyznawanych w szczególności przez organy samorządowe na szczeblu lokalnym. Zawiera ona te same przepisy co brukselski ordonans organiczny z dnia 23 lutego 2006 r., w którym określa się przepisy mające zastosowanie do budżetu, sprawozdań finansowych i audytów (288) i który zawiera w odniesieniu do Regionu Stołecznego Brukseli przepisy ogólne określone w ustawie z dnia 16 maja 2003 r. ustanawiającej przepisy ogólne mające zastosowanie do budżetów, do kontroli dotacji i do rachunkowości wspólnot i regionów, jak również do organizacji kontroli sprawowanej przez belgijski trybunał obrachunkowy (289). Artykuł 1 ustawy z dnia 14 listopada 1983 stanowi, co następuje:

  „Niniejsza ustawa ma zastosowanie do wszystkich dotacji przyznawanych przez:






  1° | prowincje, gminy, jednostki działające na szczeblu prowincji lub gminy posiadające osobowość prawną, aglomeracje, związki gmin, komisje ds. kultury, stowarzyszenia prowincji i stowarzyszenia gmin; |
| --- | --- | --- |

(248)

Po drugie w ustawie z dnia 14 listopada 1983 r. (287) o kontroli przyznawania i wykorzystywania niektórych dotacji określa się zasady mające zastosowanie do kontroli dotacji przyznawanych w szczególności przez organy samorządowe na szczeblu lokalnym. Zawiera ona te same przepisy co brukselski ordonans organiczny z dnia 23 lutego 2006 r., w którym określa się przepisy mające zastosowanie do budżetu, sprawozdań finansowych i audytów (288) i który zawiera w odniesieniu do Regionu Stołecznego Brukseli przepisy ogólne określone w ustawie z dnia 16 maja 2003 r. ustanawiającej przepisy ogólne mające zastosowanie do budżetów, do kontroli dotacji i do rachunkowości wspólnot i regionów, jak również do organizacji kontroli sprawowanej przez belgijski trybunał obrachunkowy (289). Artykuł 1 ustawy z dnia 14 listopada 1983 stanowi, co następuje:

287

288

289

„Niniejsza ustawa ma zastosowanie do wszystkich dotacji przyznawanych przez:

1°

prowincje, gminy, jednostki działające na szczeblu prowincji lub gminy posiadające osobowość prawną, aglomeracje, związki gmin, komisje ds. kultury, stowarzyszenia prowincji i stowarzyszenia gmin;

| 2° | osoby prawne lub osoby fizyczne, które uzyskały dotację bezpośrednio lub pośrednio od jednego z podmiotów, o których mowa w ust. 1°”. |
| --- | --- |

2°

osoby prawne lub osoby fizyczne, które uzyskały dotację bezpośrednio lub pośrednio od jednego z podmiotów, o których mowa w ust. 1°”.

Artykuł 2 tej ustawy, w którym określa się również jej bardzo szeroki zakres stosowania, stanowi, co następuje:

„Przez dotację rozumie się [...] każdy wkład, każdą korzyść lub pomoc, bez względu na ich formę lub nazwę, w tym zaliczki zwrotne udzielone bez odsetek, przyznane w celu promowania działań mających znaczenie dla interesu ogólnego [...]”.

Z przytoczonych wyżej artykułów wyraźnie wynika, że wyrównanie deficytu przyznane przez gminy brukselskie na rzecz szpitali IRIS z tytułu realizacji UOIG i działań powiązanych wchodzi w zakres stosowania tej ustawy.

| (249) | W art. 3 ustawy z dnia 14 listopada 1983 r. ustanawia się zasadę, zgodnie z którą dotację należy wykorzystywać wyłącznie do celów, do których ją przyznano, a beneficjent musi być w stanie uzasadnić jej wykorzystanie. W art. 4 i 5 określa się inne zasady dotyczące przyznawania takich dotacji i obowiązków w zakresie przejrzystości nakładanych na beneficjenta. W art. 6 i 7 określa się zasady dotyczące kontroli przeprowadzanej przez podmiot przyznający dotację lub w jego w imieniu w zakresie wykorzystywania dotacji. W szczególności art. 6 stanowi, co następuje:

  „Każdy podmiot [przyznający dotacje] ma prawo do zlecenia przeprowadzenia kontroli na miejscu w zakresie wykorzystywania przyznanej dotacji”.
  W art. 7 określa się obowiązki w zakresie zwrotu i odzyskiwania dotacji. Artykuł ten ma następujące brzmienie:

  „Nie naruszając postanowień, którym podlega dotacja, beneficjent jest zobowiązany do jej zwrotu w następujących przypadkach:






  1° | jeżeli nie wykorzystuje on dotacji do celów, na które mu ją przyznano; |
| --- | --- | --- |

(249)

W art. 3 ustawy z dnia 14 listopada 1983 r. ustanawia się zasadę, zgodnie z którą dotację należy wykorzystywać wyłącznie do celów, do których ją przyznano, a beneficjent musi być w stanie uzasadnić jej wykorzystanie. W art. 4 i 5 określa się inne zasady dotyczące przyznawania takich dotacji i obowiązków w zakresie przejrzystości nakładanych na beneficjenta. W art. 6 i 7 określa się zasady dotyczące kontroli przeprowadzanej przez podmiot przyznający dotację lub w jego w imieniu w zakresie wykorzystywania dotacji. W szczególności art. 6 stanowi, co następuje:

„Każdy podmiot [przyznający dotacje] ma prawo do zlecenia przeprowadzenia kontroli na miejscu w zakresie wykorzystywania przyznanej dotacji”.

W art. 7 określa się obowiązki w zakresie zwrotu i odzyskiwania dotacji. Artykuł ten ma następujące brzmienie:

„Nie naruszając postanowień, którym podlega dotacja, beneficjent jest zobowiązany do jej zwrotu w następujących przypadkach:

1°

jeżeli nie wykorzystuje on dotacji do celów, na które mu ją przyznano;

| 2° | jeżeli nie przedstawi jednego z uzasadnień, o których mowa w art. 4 i 5; |
| --- | --- |

2°

jeżeli nie przedstawi jednego z uzasadnień, o których mowa w art. 4 i 5;

| 3° | jeżeli sprzeciwi się przeprowadzeniu kontroli, o której mowa w art. 6. |
| --- | --- |

3°

jeżeli sprzeciwi się przeprowadzeniu kontroli, o której mowa w art. 6.

W przypadku przewidzianym w ust. 1°, 2° beneficjent musi zwrócić jedynie tę część dotacji, w odniesieniu do której nie przedstawił on uzasadnienia.

Osoby prawne prawa publicznego, które mają prawo do ustanawiania podatków bezpośrednich, są uprawnione do odzyskiwania dotacji podlegających zwrotowi poprzez stosowanie środków przymusu. Decyzję w sprawie zastosowania środków przymus podejmuje urzędnik księgowy odpowiedzialny za odzyskiwanie. Wykonalność tej decyzji zapewnia organ administracyjny uprawniony do nadawania wykonalności odpowiednich bezpośrednich postanowień wspomnianych osób prawnych prawa publicznego”.

| (250) | Ustawa pozwala zatem gminom na zapewnienie przyznawania subwencji zgodnie z niezbędnymi warunkami oraz na kontrolowanie wykorzystania środków i odzyskiwanie kwot, które nie są niezbędne. Wypłata wyrównania deficytów przez gminy podlega więc bardzo rygorystycznym zasadom. Ich akceptacja przez odnośne szpitale wiąże się z prawem do przeprowadzania inspekcji przez niezależny organ, który może zapewnić faktyczne przeznaczenie subwencji na cel, w którym ją przyznano. W przeciwnym wypadku szpital jest zobowiązany do jej natychmiastowego zwrotu, co gwarantuje odzyskanie wszelkiej nadwyżki rekompensaty na rzecz szpitali IRIS. |
| --- | --- |

(250)

Ustawa pozwala zatem gminom na zapewnienie przyznawania subwencji zgodnie z niezbędnymi warunkami oraz na kontrolowanie wykorzystania środków i odzyskiwanie kwot, które nie są niezbędne. Wypłata wyrównania deficytów przez gminy podlega więc bardzo rygorystycznym zasadom. Ich akceptacja przez odnośne szpitale wiąże się z prawem do przeprowadzania inspekcji przez niezależny organ, który może zapewnić faktyczne przeznaczenie subwencji na cel, w którym ją przyznano. W przeciwnym wypadku szpital jest zobowiązany do jej natychmiastowego zwrotu, co gwarantuje odzyskanie wszelkiej nadwyżki rekompensaty na rzecz szpitali IRIS.

| (251) | Powyższy fakt znajduje potwierdzenie w ustawie o CPAS, której art. 60 ust. 6 ma następujące brzmienie:

  „Decyzję o utworzeniu lub o rozszerzeniu działalności placówek lub służb, które mogłyby skorzystać z dotacji inwestycyjnych albo operacyjnych, można podjąć wyłącznie na podstawie dokumentacji wskazującej na spełnienie warunków przewidzianych w przepisach ustawodawczych lub w regulacjach organicznych w odniesieniu do przyznawania tych dotacji”.
  Jeżeli ośrodek CPAS pomaga szpitalowi publicznemu, należy udowodnić, że zasady dotyczące przyznawania finansowania będą przestrzegane. |
| --- | --- |

(251)

Powyższy fakt znajduje potwierdzenie w ustawie o CPAS, której art. 60 ust. 6 ma następujące brzmienie:

„Decyzję o utworzeniu lub o rozszerzeniu działalności placówek lub służb, które mogłyby skorzystać z dotacji inwestycyjnych albo operacyjnych, można podjąć wyłącznie na podstawie dokumentacji wskazującej na spełnienie warunków przewidzianych w przepisach ustawodawczych lub w regulacjach organicznych w odniesieniu do przyznawania tych dotacji”.

Jeżeli ośrodek CPAS pomaga szpitalowi publicznemu, należy udowodnić, że zasady dotyczące przyznawania finansowania będą przestrzegane.

| (252) | Podobnie w art. 135d ustawy o CPAS określa się zasady nadzoru nad stowarzyszeniami lokalnymi objętymi przepisami rozdziału XII (w niniejszym przypadku – nad szpitalami IRIS) przez stowarzyszenie parasolowe (w niniejszym przypadku – IRIS) w ramach kontroli przeprowadzanej raz na kwartał. Oznacza to w szczególności, że IRIS kontroluje zgodność decyzji podejmowanych przez szpitale IRIS:






  „1° | z ogólnym planem strategicznym i zakładowym planem działalności szpitalnej oraz decyzjami podejmowanymi na jego podstawie; |
| --- | --- | --- |

(252)

Podobnie w art. 135d ustawy o CPAS określa się zasady nadzoru nad stowarzyszeniami lokalnymi objętymi przepisami rozdziału XII (w niniejszym przypadku – nad szpitalami IRIS) przez stowarzyszenie parasolowe (w niniejszym przypadku – IRIS) w ramach kontroli przeprowadzanej raz na kwartał. Oznacza to w szczególności, że IRIS kontroluje zgodność decyzji podejmowanych przez szpitale IRIS:

„1°

z ogólnym planem strategicznym i zakładowym planem działalności szpitalnej oraz decyzjami podejmowanymi na jego podstawie;

| 2° | z planem zakładowym i z planem finansowym przyjętymi przez stowarzyszenie lokalne na podstawie wytycznych określonych przez stowarzyszenie parasolowe, jak również wprowadzonymi do nich poprawkami i aktualizacjami; |
| --- | --- |

2°

z planem zakładowym i z planem finansowym przyjętymi przez stowarzyszenie lokalne na podstawie wytycznych określonych przez stowarzyszenie parasolowe, jak również wprowadzonymi do nich poprawkami i aktualizacjami;

| 3° | z budżetem rocznym ustalonym przez stowarzyszenie lokalne na podstawie wytycznych określonych przez stowarzyszenie parasolowe. |
| --- | --- |

3°

z budżetem rocznym ustalonym przez stowarzyszenie lokalne na podstawie wytycznych określonych przez stowarzyszenie parasolowe.

W przypadku niezgodności stowarzyszenie parasolowe podejmuje wszelkie środki, które uznaje za stosowne, aby usunąć niezgodność oraz informuje o nich odnośne stowarzyszenie lokalne w celu wykonania w terminie, który wyznacza.

W przypadku niewykonania środków przez odnośne stowarzyszenie lokalne w wyznaczonym terminie stowarzyszenie parasolowe może niezwłocznie zobowiązać komisarza, o którym mowa w art. 135h, do zastąpienia niewywiązującego się z obowiązku organu stowarzyszenia lokalnego”.

| (253) | Z powyższych przepisów wynika, że zarówno ustawa o CPAS, jak i ustawa z dnia 14 listopada 1983 r. umożliwiają gminom brukselskim zapewnienie prawidłowego wykorzystania subwencji przyznawanych na rzecz szpitali IRIS oraz braku nadwyżki rekompensaty. Łączne stosowanie tych przepisów ułatwia kontrolę nad nadwyżkami rekompensaty i przewiduje ich odzyskanie. Ponadto w przypadku niezgodności osobie trzeciej przyznaje się uprawnienie do zastąpienia, aby zapewnić wypełnienie obowiązków nałożonych na szpitale IRIS, w szczególności w odniesieniu do budżetu. Gminy, ośrodki CPAS i stowarzyszenie parasolowe IRIS dysponują więc rozszerzonymi uprawnieniami w zakresie kontroli, nawet jeżeli nie istnieje właściwie żadne ryzyko wystąpienia nadwyżki rekompensaty z tytułu mechanizmu wyrównania deficytów będącego przedmiotem niniejszej decyzji. |
| --- | --- |

(253)

Z powyższych przepisów wynika, że zarówno ustawa o CPAS, jak i ustawa z dnia 14 listopada 1983 r. umożliwiają gminom brukselskim zapewnienie prawidłowego wykorzystania subwencji przyznawanych na rzecz szpitali IRIS oraz braku nadwyżki rekompensaty. Łączne stosowanie tych przepisów ułatwia kontrolę nad nadwyżkami rekompensaty i przewiduje ich odzyskanie. Ponadto w przypadku niezgodności osobie trzeciej przyznaje się uprawnienie do zastąpienia, aby zapewnić wypełnienie obowiązków nałożonych na szpitale IRIS, w szczególności w odniesieniu do budżetu. Gminy, ośrodki CPAS i stowarzyszenie parasolowe IRIS dysponują więc rozszerzonymi uprawnieniami w zakresie kontroli, nawet jeżeli nie istnieje właściwie żadne ryzyko wystąpienia nadwyżki rekompensaty z tytułu mechanizmu wyrównania deficytów będącego przedmiotem niniejszej decyzji.

| (254) | Ponadto, jeżeli rachunki tworzenia dochodów szpitala publicznego wykazują deficyt, zarząd gminy może zgodnie z art. 111 ust. 2 i z art. 126 ustawy o CPAS zawiesić wykonywanie „każdej decyzji ośrodka CPAS, która szkodzi interesowi gminy, a zwłaszcza interesom finansowym gminy”. |
| --- | --- |

(254)

Ponadto, jeżeli rachunki tworzenia dochodów szpitala publicznego wykazują deficyt, zarząd gminy może zgodnie z art. 111 ust. 2 i z art. 126 ustawy o CPAS zawiesić wykonywanie „każdej decyzji ośrodka CPAS, która szkodzi interesowi gminy, a zwłaszcza interesom finansowym gminy”.

| (255) | Należy również podkreślić, że władze, które przyznają przedmiotowy środek pomocy (tj. gminy i ośrodki CPAS), bezpośrednio kontrolują beneficjentów. W szczególności władze te posiadają większość głosów w zarządach szpitali IRIS, które między innymi powołują dyrektora generalnego ich odnośnych szpitali. Przy mało prawdopodobnym założeniu, że szpital IRIS odmówiłby zwrotu nadwyżki rekompensaty, organy publiczne mogłyby łatwo zastąpić dyrektora generalnego, aby zaradzić tej sytuacji. Ponadto zgodnie z wymaganiami statutu każdego ze szpitali IRIS zarząd zbiera się co najmniej osiem razy w roku, co pozwala władzom, które przyznały pomoc, ściśle monitorować sytuację finansową szpitali IRIS (w szczególności za pośrednictwem sprawozdań kwartalnych w tym zakresie zgodnie z wymaganiami statutu). |
| --- | --- |

(255)

Należy również podkreślić, że władze, które przyznają przedmiotowy środek pomocy (tj. gminy i ośrodki CPAS), bezpośrednio kontrolują beneficjentów. W szczególności władze te posiadają większość głosów w zarządach szpitali IRIS, które między innymi powołują dyrektora generalnego ich odnośnych szpitali. Przy mało prawdopodobnym założeniu, że szpital IRIS odmówiłby zwrotu nadwyżki rekompensaty, organy publiczne mogłyby łatwo zastąpić dyrektora generalnego, aby zaradzić tej sytuacji. Ponadto zgodnie z wymaganiami statutu każdego ze szpitali IRIS zarząd zbiera się co najmniej osiem razy w roku, co pozwala władzom, które przyznały pomoc, ściśle monitorować sytuację finansową szpitali IRIS (w szczególności za pośrednictwem sprawozdań kwartalnych w tym zakresie zgodnie z wymaganiami statutu).

| (256) | Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, Komisja stwierdza, że istnieją wystarczające mechanizmy unikania, wykrywania i odzyskiwania nadwyżek rekompensaty, podczas gdy ryzyko wystąpienia faktycznej nadwyżki rekompensaty wydaje się bardzo ograniczone, uwzględniając charakter przedmiotowego środka pomocy. |
| --- | --- |

(256)

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, Komisja stwierdza, że istnieją wystarczające mechanizmy unikania, wykrywania i odzyskiwania nadwyżek rekompensaty, podczas gdy ryzyko wystąpienia faktycznej nadwyżki rekompensaty wydaje się bardzo ograniczone, uwzględniając charakter przedmiotowego środka pomocy.

7.3.7.   Okres powierzenia

Okres powierzenia

| (257) | W art. 2 ust. 2 decyzji w sprawie UOIG z 2012 r. określono, że decyzję stosuje się wyłącznie do aktów powierzenia, w przypadku których okres powierzenia nie przekracza dziecięciu lat, chyba że dłuższy okres można uzasadnić koniecznością amortyzacji dużych inwestycji przez upoważnione przedsiębiorstwo w dłuższym okresie zgodnie z ogólnie przyjętymi zasadami rachunkowości. |
| --- | --- |

(257)

W art. 2 ust. 2 decyzji w sprawie UOIG z 2012 r. określono, że decyzję stosuje się wyłącznie do aktów powierzenia, w przypadku których okres powierzenia nie przekracza dziecięciu lat, chyba że dłuższy okres można uzasadnić koniecznością amortyzacji dużych inwestycji przez upoważnione przedsiębiorstwo w dłuższym okresie zgodnie z ogólnie przyjętymi zasadami rachunkowości.

| (258) | Czas obowiązywania statutów szpitali IRIS, które na poziomie gminy są właściwymi aktami powierzenia w przedmiotowej sprawie, ustalono na 30 lat. Komisja uważa, że tak długi czas jest uzasadniony koniecznością przeprowadzenia dużych inwestycji przez szpitale IRIS jako upoważnione podmioty świadczące UOIG. Ściślej rzecz ujmując, najważniejszymi aktywami szpitali IRIS są ich nieruchomości (stanowiące ponad 60 % wartości ich aktywów), które podlegają amortyzacji w okresie 30 lat zgodnie z ogólnie przyjętymi zasadami rachunkowości (290). Z kolei plany strategiczne IRIS, które określają dodatkowe obowiązki nałożone na szpitale IRIS, również dotyczą ograniczonego okresu, który jest krótszy. Pierwszy plan strategiczny obejmował okres 1996–2001. Drugi plan strategiczny obejmował początkowo okres 2002–2006, jednak następnie został zmieniony i przedłużony do końca 2014 r. Nowy plan strategiczny na okres 2015–2018 przyjęto w styczniu 2015 r. |
| --- | --- |

(258)

Czas obowiązywania statutów szpitali IRIS, które na poziomie gminy są właściwymi aktami powierzenia w przedmiotowej sprawie, ustalono na 30 lat. Komisja uważa, że tak długi czas jest uzasadniony koniecznością przeprowadzenia dużych inwestycji przez szpitale IRIS jako upoważnione podmioty świadczące UOIG. Ściślej rzecz ujmując, najważniejszymi aktywami szpitali IRIS są ich nieruchomości (stanowiące ponad 60 % wartości ich aktywów), które podlegają amortyzacji w okresie 30 lat zgodnie z ogólnie przyjętymi zasadami rachunkowości (290). Z kolei plany strategiczne IRIS, które określają dodatkowe obowiązki nałożone na szpitale IRIS, również dotyczą ograniczonego okresu, który jest krótszy. Pierwszy plan strategiczny obejmował okres 1996–2001. Drugi plan strategiczny obejmował początkowo okres 2002–2006, jednak następnie został zmieniony i przedłużony do końca 2014 r. Nowy plan strategiczny na okres 2015–2018 przyjęto w styczniu 2015 r.

290

| (259) | Dodatkowo w ustawie z dnia 10 kwietnia 2014 r. (291) ograniczono okres powierzenia na szczeblu federalnym w zakresie podstawowych zadań szpitalnych (292), zmieniając art. 105 obecnie obwiązującej wersji ustawy LCH (293). W szczególności zgodnie z art. 105 wymaga się obecnie, by okres, na który przyznaje się BŚF, nie przekraczał dziesięciu lat, z wyłączeniem tych elementów BŚF, które pokrywają koszty dużych inwestycji szpitalnych, wymagających amortyzacji w dłuższym okresie zgodnie z ogólnie przyjętymi zasadami rachunkowości. Ponadto indywidualne pozwolenie, które muszą posiadać szpitale, by móc ubiegać się o finansowanie z BŚF, ma również ograniczony okres obowiązywania (który zależy od regionu, ale co do zasady wynosi około pięciu lat, a w każdym przypadku maksymalnie dziesięć lat). |
| --- | --- |

(259)

Dodatkowo w ustawie z dnia 10 kwietnia 2014 r. (291) ograniczono okres powierzenia na szczeblu federalnym w zakresie podstawowych zadań szpitalnych (292), zmieniając art. 105 obecnie obwiązującej wersji ustawy LCH (293). W szczególności zgodnie z art. 105 wymaga się obecnie, by okres, na który przyznaje się BŚF, nie przekraczał dziesięciu lat, z wyłączeniem tych elementów BŚF, które pokrywają koszty dużych inwestycji szpitalnych, wymagających amortyzacji w dłuższym okresie zgodnie z ogólnie przyjętymi zasadami rachunkowości. Ponadto indywidualne pozwolenie, które muszą posiadać szpitale, by móc ubiegać się o finansowanie z BŚF, ma również ograniczony okres obowiązywania (który zależy od regionu, ale co do zasady wynosi około pięciu lat, a w każdym przypadku maksymalnie dziesięć lat).

291

292

293

| (260) | Komisja uważa zatem, że spełniono obowiązek przewidziany w art. 2 ust. 2 decyzji w sprawie UOIG z 2012 r. dotyczący ograniczenia okresu powierzenia i uzasadnienia tego okresu. |
| --- | --- |

(260)

Komisja uważa zatem, że spełniono obowiązek przewidziany w art. 2 ust. 2 decyzji w sprawie UOIG z 2012 r. dotyczący ograniczenia okresu powierzenia i uzasadnienia tego okresu.

7.3.8.   Przejrzystość

Przejrzystość

| (261) | Ponadto w decyzji w sprawie UOIG z 2012 r. wymaga się, aby państwa członkowskie publikowały określone informacje. Ściślej rzecz ujmując, w odniesieniu do rekompensat przekraczających kwotę 15 mln EUR przyznanych przedsiębiorstwu prowadzącemu działalność wykraczającą poza zakres usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym zgodnie z art. 7 decyzji w sprawie UOIG z 2012 r. wymaga się, aby państwa członkowskie publikowały w internecie lub innych stosownych środkach przekazu akt powierzenia (lub streszczenie, które obejmuje elementy określone w art. 4 odnośnej decyzji) oraz kwoty pomocy przyznawanej przedsiębiorstwu w skali roku. |
| --- | --- |

(261)

Ponadto w decyzji w sprawie UOIG z 2012 r. wymaga się, aby państwa członkowskie publikowały określone informacje. Ściślej rzecz ujmując, w odniesieniu do rekompensat przekraczających kwotę 15 mln EUR przyznanych przedsiębiorstwu prowadzącemu działalność wykraczającą poza zakres usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym zgodnie z art. 7 decyzji w sprawie UOIG z 2012 r. wymaga się, aby państwa członkowskie publikowały w internecie lub innych stosownych środkach przekazu akt powierzenia (lub streszczenie, które obejmuje elementy określone w art. 4 odnośnej decyzji) oraz kwoty pomocy przyznawanej przedsiębiorstwu w skali roku.

| (262) | Obowiązek przejrzystości zawarty w decyzji w sprawie UOIG z 2012 r. ma zastosowanie do „rekompensaty przekraczającej kwotę 15 mln EUR przyznanej przedsiębiorstwu, które prowadzi także działalność wykraczającą poza zakres usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym”. Jak wskazano w tabelach 9–13, kwota gminnego wyrównania deficytu na jeden szpital IRIS nigdy, w odniesieniu do żadnego roku, nie przekracza progu 15 mln EUR. Komisja uważa zatem, że obowiązek przejrzystości przewidziany w art. 7 decyzji w sprawie UOIG z 2012 r. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. |
| --- | --- |

(262)

Obowiązek przejrzystości zawarty w decyzji w sprawie UOIG z 2012 r. ma zastosowanie do „rekompensaty przekraczającej kwotę 15 mln EUR przyznanej przedsiębiorstwu, które prowadzi także działalność wykraczającą poza zakres usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym”. Jak wskazano w tabelach 9–13, kwota gminnego wyrównania deficytu na jeden szpital IRIS nigdy, w odniesieniu do żadnego roku, nie przekracza progu 15 mln EUR. Komisja uważa zatem, że obowiązek przejrzystości przewidziany w art. 7 decyzji w sprawie UOIG z 2012 r. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

7.3.9.   Podsumowanie wniosków dotyczących zgodności pomocy z rynkiem wewnętrznym

Podsumowanie wniosków dotyczących zgodności pomocy z rynkiem wewnętrznym

| (263) | Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, Komisja stwierdza, że wyrównanie deficytów brukselskich szpitali publicznych IRIS dokonywane przez gminy brukselskie od 1996 r., będące przedmiotem niniejszej decyzji jest zgodne z wymogami decyzji w sprawie UOIG z 2012 r., a zatem jest zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu z art. 106 ust. 2 TFUE. |
| --- | --- |

(263)

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, Komisja stwierdza, że wyrównanie deficytów brukselskich szpitali publicznych IRIS dokonywane przez gminy brukselskie od 1996 r., będące przedmiotem niniejszej decyzji jest zgodne z wymogami decyzji w sprawie UOIG z 2012 r., a zatem jest zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu z art. 106 ust. 2 TFUE.

| (264) | Z powyższego wniosku oraz z wyjaśnień przedstawionych w motywach 148–152 wynika, że Komisja nie musi oceniać, czy wyrównanie deficytów brukselskich szpitali publicznych IRIS dokonywane przez gminy brukselskie jest również zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu decyzji w sprawie UOIG z 2005 r. (w odniesieniu do pomocy przyznanej od dnia 19 grudnia 2005 r. do dnia 31 stycznia 2012 r.) lub zasad ramowych UOIG z 2012 r. |
| --- | --- |

(264)

Z powyższego wniosku oraz z wyjaśnień przedstawionych w motywach 148–152 wynika, że Komisja nie musi oceniać, czy wyrównanie deficytów brukselskich szpitali publicznych IRIS dokonywane przez gminy brukselskie jest również zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu decyzji w sprawie UOIG z 2005 r. (w odniesieniu do pomocy przyznanej od dnia 19 grudnia 2005 r. do dnia 31 stycznia 2012 r.) lub zasad ramowych UOIG z 2012 r.

7.4.   Uwagi końcowe

Uwagi końcowe

| (265) | Jak wyjaśniono powyżej (zob. motyw 159), w swoim wyroku stwierdzającym nieważność z dnia 7 listopada 2012 r. Sąd odniósł się do zasady równego traktowania. W związku z tym Komisja przypomina, że zasada niedyskryminacji/równego traktowania nie figuruje wśród kryteriów zgodności określonych w decyzji w sprawie UOIG z 2012 r. W niniejszej sprawie Komisja stwierdza jednak, że zasada ta jest w każdym przypadku przestrzegana, ponieważ szpitale IRIS i belgijskie szpitale prywatne znajdują się w różnej sytuacji prawnej i faktycznej, biorąc pod uwagę, że zakres zadań dotyczących świadczenia UOIG przez publiczne szpitale IRIS jest szerszy niż zakres zadań szpitali prywatnych, a zatem ich realizacja jest bardziej kosztowna (jak wyjaśniono wyżej, zob. pkt 7.3.4.1). Tytułem uzupełnienia Komisja zauważa, że publiczne szpitale IRIS podlegają pewnej liczbie ograniczeń, jak również dodatkowych kosztów (zob. motywy 42 i 43) podczas świadczenia powierzonej im UOIG. |
| --- | --- |

(265)

Jak wyjaśniono powyżej (zob. motyw 159), w swoim wyroku stwierdzającym nieważność z dnia 7 listopada 2012 r. Sąd odniósł się do zasady równego traktowania. W związku z tym Komisja przypomina, że zasada niedyskryminacji/równego traktowania nie figuruje wśród kryteriów zgodności określonych w decyzji w sprawie UOIG z 2012 r. W niniejszej sprawie Komisja stwierdza jednak, że zasada ta jest w każdym przypadku przestrzegana, ponieważ szpitale IRIS i belgijskie szpitale prywatne znajdują się w różnej sytuacji prawnej i faktycznej, biorąc pod uwagę, że zakres zadań dotyczących świadczenia UOIG przez publiczne szpitale IRIS jest szerszy niż zakres zadań szpitali prywatnych, a zatem ich realizacja jest bardziej kosztowna (jak wyjaśniono wyżej, zob. pkt 7.3.4.1). Tytułem uzupełnienia Komisja zauważa, że publiczne szpitale IRIS podlegają pewnej liczbie ograniczeń, jak również dodatkowych kosztów (zob. motywy 42 i 43) podczas świadczenia powierzonej im UOIG.

| (266) | Skoro szpitale IRIS i brukselskie szpitale prywatne znajdują się w różnych/nieporównywalnych sytuacjach, wyrównania deficytów szpitali IRIS nie można uznać za naruszenie zasady równego traktowania. |
| --- | --- |

(266)

Skoro szpitale IRIS i brukselskie szpitale prywatne znajdują się w różnych/nieporównywalnych sytuacjach, wyrównania deficytów szpitali IRIS nie można uznać za naruszenie zasady równego traktowania.

8.   WNIOSEK

WNIOSEK

| (267) | Uwzględniając powyższą ocenę Komisja stwierdza, że przedmiotowa pomoc państwa w niniejszej sprawie jest zgodna z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 106 ust. 2 TFUE, |
| --- | --- |

(267)

Uwzględniając powyższą ocenę Komisja stwierdza, że przedmiotowa pomoc państwa w niniejszej sprawie jest zgodna z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 106 ust. 2 TFUE,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Pomoc państwa w formie wyrównania deficytów szpitali publicznych IRIS dokonywanego przez gminy brukselskie od 1996 r. jest zgodna z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 106 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Belgii.

Sporządzono w Brukseli dnia 5 lipca 2016 r.

W imieniu Komisji

Margrethe VESTAGER

Członek Komisji

---

(1)  Ze skutkiem od dnia 1 grudnia 2009 r. art. 87 i 88 Traktatu WE stały się odpowiednio art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej („TFUE”). W obu przypadkach treść postanowień jest zasadniczo identyczna. Do celów niniejszej decyzji odniesienia do art. 107 i 108 TFUE należy rozumieć, w stosownych przypadkach, jako odniesienia odpowiednio do art. 87 i 88 Traktatu WE. W TFUE wprowadzono także pewne zmiany terminologii, na przykład termin „Wspólnota” zastąpiono terminem „Unia”, „wspólny rynek” terminem „rynek wewnętrzny”, a „Sąd Pierwszej Instancji” terminem „Sąd”. W niniejszej decyzji stosuje się terminologię TFUE.

1

(2)  
  Dz.U. C 437 z 5.12.2014, s. 10.

2

(3)  W ujęciu łącznym wspomnianych pięć szpitali publicznych zarządza ok. 2 425 z około 7 260 łóżek należących do szpitali ogólnych i szpitali uniwersyteckich Regionu Stołecznego Brukseli (z wyłączeniem szpitali psychiatrycznych, geriatrycznych i innych szpitali specjalistycznych). Szpitale te zatrudniają około 10 000 osób. Udziela się w nich ponad milion konsultacji medycznych rocznie. Władze belgijskie (po konsultacji z Komisją Wspólnotową i federalną służbą publiczną ds. zdrowia publicznego) podały liczbę zatwierdzonych łóżek szpitalnych za 2015 r. Pozostałe informacje są dostępne na stronie internetowej IRIS (zob.http://www.iris-hopitaux.be).

3

(4)  Zob. sekcje 2.2 i 2.4, w których przedstawiono więcej informacji na temat tych szpitali publicznych i ich działalności.

4

(5)  Skrót „IRIS” oznacza międzyszpitalną regionalną sieć zakładów opieki zdrowotnej (fr. Interhospitalière régionale des infrastructures de soins).

5

(6)  Skarżący zwrócili się z wnioskiem o nieujawnianie ich poszczególnych tożsamości. Z powodu skargi o stwierdzenie nieważności złożonej przez te strony i wyroku stwierdzającego nieważność z dnia 7 listopada 2012 r. wydanego przez Sąd w sprawie T-137/10 tożsamości te są jednak obecnie publiczne znane (zob. motywy 4 i 6). Należy również zauważyć, że stowarzyszenie ABISP i jego członkowie wycofali skargę.

6

(7)  Argument dotyczący tej ostatniej kwestii skarżący podnieśli po raz pierwszy w piśmie z dnia 15 grudnia 2008 r.

7

(8)  Zasadniczo służby Komisji uznały wstępnie, że szpitale IRIS były niewątpliwie należycie uprawnione do wykonywania zadań w zakresie świadczenia usług publicznych, że rekompensata, którą otrzymywały, była wyraźnie określona i że nie była ona nadmierna. W związku z tym służby Komisji stwierdziły, że odnośna sytuacja nie stanowi problemu w świetle zasad pomocy państwa. Stwierdziły ponadto, że przestrzegano również, jak się wydaje, wymogów w zakresie przejrzystości. Służby Komisji stwierdziły zatem, że wobec braku nowych elementów dostarczonych przez skarżących nie ma wystarczających powodów, aby kontynuować postępowanie wyjaśniające.

8

(9)  Sprawa T-128/08, dotychczas nieopublikowana.

9

(10)  Sprawa T-241/08, dotychczas nieopublikowana.

10

(11)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. L 83 z 27.3.1999, s. 1).

11

(12)  
  Dz.U. C 74 z 24.3.2010, s. 1.

12

(13)  Decyzja Komisji 2005/842/WE z dnia 28 listopada 2005 r. w sprawie stosowania art. 86 ust. 2 Traktatu WE do pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych, przyznawanej przedsiębiorstwom zobowiązanym do zarządzania usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym (Dz.U. L 312 z 29.11.2005, s. 67).

13

(14)  Sprawa T-137/10, CBI/Komisja, ECLI:EU:T:2012:584.

14

(15)  
  Ibidem, pkt 313.

15

Ibidem,

(16)  Zob. przypis 2.

16

(17)  Moniteur belge z dnia 5 sierpnia 1976 r., s. 9876.

17

(18)  Wśród dziewiętnastu gmin tworzących Region Stołeczny Brukseli dotyczy to sześciu następujących gmin: Anderlecht, Bruksela, Etterbeek, Ixelles, Schaerbeek i Saint-Gilles.

18

(19)  Chodzi w szczególności o następujące szpitale: CHU Brugmann-Huderf (jeden podmiot do dnia 1stycznia 1997 r.), CHU Saint-Pierre, Institut Bordet, Centre Hospitalier Baron Lambert, Centre Hospitalier Bracops, Centre Hospitalier Molière, Centre Hospitalier Brien oraz Centre Hospitalier Etterbeek-Ixelles.

19

(20)  Dodano pogrubienie.

20

(21)  Dodano pogrubienie.

21

(22)  Sesja zwyczajna 1995–1996. Dokumenty zgromadzenia Wspólnej Komisji Wspólnotowej Regionu Stołecznego Brukseli, projekt ordonansu: B-10/1. – Sprawozdanie: B-10/2. Pełne sprawozdanie. – Dyskusja i przyjęcie: posiedzenie w dniu 22 grudnia 1995 r.

22

(23)  W ramach prac przygotowawczych stwierdza się w szczególności, że umowę o współpracy z dnia 19 maja 1994 r. zawarto „w celu zapewnienia ciągłości i rentowności brukselskich szpitali publicznych poprzez sprzyjanie między innymi wdrażaniu mechanizmów koordynacji i współpracy między podmiotami odpowiedzialnymi za różne publiczne instytucje szpitalne położone na terytorium Regionu Stołecznego Brukseli, tj. gminy, [ośrodki CPAS] i stowarzyszenia utworzone zgodnie z rozdziałem XII [ustawy o CPAS]”.

23

(24)  W art. 121 ustawy o CPAS określa się, że stowarzyszenia objęte przepisami rozdziału XII posiadają osobowość prawną.

24

(25)  Niektóre szpitale IRIS prowadzą swoją działalność w kilku miejscach. Obecnie szpital CHU-B prowadzi działalność w trzech miejscach (Victor Horta, Paul Brien i Reine Astrid), szpital CHU-SP w dwóch miejscach (Porte de Hal i César de Paepe), a szpitale HIS w czterech miejscach (Etterbeek-Ixelles, J. Bracops, Molière-Longchamp i Baron Lambert).

25

(26)  Kontrola sprawowana przez IRIS podlega warunkom określonym w ordonansie (Regionu Stołecznego Brukseli) z dnia 22 grudnia 1995 r. (Moniteur belge z dnia 7 lutego 1996 r., s. 2737).

26

(27)  W art. 120 ustawy o CPAS określa się minimalne wymogi mające zastosowanie do statutów stowarzyszeń utworzonych przez ośrodek CPAS na podstawie rozdziału XII ustawy o CPAS.

27

(28)  Artykuł 125 ustawy o CPAS stanowi, co następuje: „Niezależnie od proporcji wkładów wniesionych przez różnych członków osoby prawne prawa publicznego dysponują zawsze większością głosów w różnych organach nadzorczych lub zarządczych stowarzyszenia”.

28

(29)  Fundusz FRBRTC utworzono ordonansem z dnia 8 kwietnia 1993 r. Moniteur belge z dnia 12 maja 1993 r., s. 10889 (zmienioną uchwałą z dnia 2 maja 2002 r.).

29

(30)  Kwota 100 mln EUR była niewystarczająca, aby pokryć całkowite pasywa finansowe szpitali według stanu na koniec 1995 r. przy skumulowanym deficycie szacowanym na kwotę blisko 200 mln EUR.

30

(31)  Moniteur belge z dnia 7 października 1987 r., s. 14652. Zastąpiona ujednoliconą ustawą o szpitalach i innych zakładach opieki z dnia 10 lipca 2008 r. (Moniteur belge z dnia 7 listopada 2008 r., s. 58624).

31

(32)  Aby uprościć odniesienia w niniejszej decyzji odniesiono się jedynie do art. 147 ustawy LCH z zastrzeżeniem, że od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 10 lipca 2008 r. odniesienie to dotyczy art. 163 ustawy LCH.

32

(33)  Zob. art. 2–7 ustawy z dnia 7 sierpnia 1987 r.

33

(34)  Zob. art. 10–17 ustawy z dnia 7 sierpnia 1987 r.

34

(35)  Zob. art. 23–45 ustawy z dnia 7 sierpnia 1987 r. Mechanizm programowania polega na określeniu na podstawie potrzeb medycznych ocenionych przez organ władzy federalnej maksymalnej liczby łóżek szpitalnych w regionie. Wynika z tego, że o ile zapotrzebowanie na łóżka szpitalne nie wzrasta, jakiekolwiek tworzenie nowych łóżek (lub tworzenie szpitali) jest dozwolone wyłącznie pod warunkiem likwidacji łóżek w innym miejscu.

35

(36)  Zob. art. 68–76e ustawy z dnia 7 sierpnia 1987 r.

36

(37)  Zob. art. 130–142 ustawy z dnia 7 sierpnia 1987 r.

37

(38)  Zob. http://www.iris-hopitaux.be/fr (stronę odwiedzono dnia 19 sierpnia 2015 r.).

38

(39)  Zob. przypis 246 odnośnie do informacji o średniej medianie dochodu.

39

(40)  Obowiązek ten opiera się głównie na ustawie z dnia 18 lipca 1966 r., na art. 42 ust. 5 ustawy o CPAS, na ustawie z dnia 24 czerwca 1988 r., na zarządzeniu władzy wykonawczej Regionu Stołecznego Brukseli z dnia 25 lipca 1991 r. oraz na zarządzeniu rządu Regionu Stołecznego Brukseli z dnia 6 maja 1999 r.

40

(41)  Wszystkie szacunki dotyczące kosztów wskazane w niniejszym i w następnym motywie obejmują rok 2010 i odzwierciedlają koszt rezydualny ponoszony przez szpitale IRIS po odliczeniu finansowania publicznego, w stosownych przypadkach, ze strony Regionu Stołecznego Brukseli lub rządu federalnego.

41

(42)  Informacja objęta tajemnicą służbową.

42

(43)  Obowiązek ten opiera się w szczególności na art. 156 i art. 161 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1988 r., na art. 42 ust. 5 ustawy o CPAS i na pkt 3.4 protokołu związków zawodowych 95/3 z dnia 27 października 1995 r.

43

(44)  Obowiązek ten opiera się głównie na ustawie z dnia 14 lutego 1961 r., na art. 42 ust. 5 ustawy o CPAS, na ustawie z dnia 24 czerwca 1988 r. oraz na zarządzeniu władzy wykonawczej Regionu Stołecznego Brukseli z dnia 6 maja 1999 r.

44

(45)  Wspomniane podwyżki wynikające z tabeli płac są określone w umowach 2003/1, 2004/10, 2007/1 i 2009/1.

45

(46)  Region Stołeczny Brukseli narzucił utworzenie struktury parasolowej odpowiedzialnej za koordynację i kontrolę działalności szpitalnej prowadzonej przez szpitale IRIS zgodnie z rozdziałem XIIa ustawy o CPAS.

46

(47)  Należy zauważyć, że w odniesieniu do niektórych szpitali IRIS zasadę tę początkowo określono w art. 44 lub 47. Niezależnie od numeru artykułu istotne jest to, że zasadę określano w każdym przypadku już w pierwotnych statutach.

47

(48)  W momencie utworzenia szpitali IRIS zasadę tę określono w art. 44 statutów w następującym brzmieniu: „Uchwałą walnego zgromadzenia dochód z działalności operacyjnej rozdziela się między członków dysponujących co najmniej jedną piątą liczby głosów na walnym zgromadzeniu proporcjonalnie do ich reprezentacji na walnym zgromadzeniu”.

48

(49)  We wrześniu 2013 r. chrześcijańskie towarzystwo Mutualité chrétienne, jedno z najważniejszych belgijskich towarzystw ubezpieczeń wzajemnych (towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych są organizacjami nienastawionymi na zysk, odpowiedzialnymi za zwrot kosztów świadczeń medycznych pokrywanych przez zabezpieczenie społeczne), opublikowało artykuł, zgodnie z którym w 2011 r. przychody szpitali belgijskich rozkładały się średnio między tymi trzema źródłami finansowania następująco: 1) BŚF: 49 %; 2) INAMI: 42 %; oraz 3) pacjenci (lub ich ubezpieczyciele prywatni): 9 %.

49

(50)  Zob. art. 87 i nast. ustawy z dnia 7 sierpnia 1987 r.

50

(51)  Zob. art. 24–87 zarządzenia królewskiego z dnia 25 kwietnia 2002 r. (Moniteur belge z dnia 5 lipca 2002 r., s. 30290).

51

(52)  Zob. ustawa z dnia 9 sierpnia 1963 r. z późniejszymi zmianami (Moniteur belge z dnia 1 listopada 1963 r., s. 10555).

52

(53)  Moniteur belge z dnia 27 sierpnia 1994 r., s. 21524.

53

(54)  Zob. art. 133–135 ustawy z dnia 7 sierpnia 1987 r.

54

(55)  Zob. art. 140 ustawy z dnia 7 sierpnia 1987 r.

55

(56)  Zob. art. 46 i nast. ustawy z dnia 7 sierpnia 1987 r.

56

(57)  Zob. art. 47 ustawy z dnia 7 sierpnia 1987 r.

57

(58)  Aby uprościć odniesienia w niniejszej decyzji odniesiono się jedynie do art. 109 ustawy LCH z zastrzeżeniem, że od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 10 lipca 2008 r. odniesienie to dotyczy art. 125 ustawy LCH.

58

(59)  Moniteur belge z dnia 1 stycznia 1964 r., s. 2. W ustawie tej wymagano, aby 10 % deficytu pokrywała gmina, w której położony był szpital i aby pozostałe 90 % pokrywały belgijskie gminy będące miejscem zamieszkania pacjentów.

59

(60)  Moniteur belge z dnia 29 grudnia 1973 r., s. 15027.

60

(61)  Określono je pierwotnie w zarządzeniu królewskim z dnia 8 grudnia 1986 r. (Moniteur belge z dnia 12 grudnia 1986 r., s. 17023), zmienionym zarządzeniem królewskim z dnia 10 listopada 1989 r. i zastąpionym następnie zarządzeniem królewskim z dnia 8 marca 2006 r. (Moniteur belge z dnia 12 kwietnia 2006 r., s. 20232).

61

(62)  Innymi elementami, które wyłączono z deficytu objętego zakresem stosowania art. 109 ustawy LCH, są w szczególności oszacowania płatności korygujących w kontekście BŚF, niektóre rezerwy i niektóre rodzaje amortyzacji.

62

(63)  Deficyt, o którym mowa w art. 109 ustawy LCH, oblicza się bowiem na podstawie deficytu księgowego, wyłączając z niego niektóre elementy.

63

(64)  Moniteur belge z dnia 4 września 1975 r., s. 10847.

64

(65)  Zob. art. 77 i 78 ustawy z dnia 7 sierpnia 1987 r.

65

(66)  Zob. art. 80–85 ustawy z dnia 7 sierpnia 1987 r.

66

(67)  Zob. art. 86–86b ustawy z dnia 7 sierpnia 1987 r.

67

(68)  Zob. art. 115 ustawy z dnia 7 sierpnia 1987 r.

68

(69)  Zob. przypis 29.

69

(70)  Wspomniane subwencje specjalne przyznano na podstawie ordonansu z dnia 13 lutego 2003 r. (Moniteur belge z dnia 5 maja 2003 r., s. 24098).

70

(71)  Decyzja Komisji w sprawie SA.19864 (ex NN 54/2009) (Dz.U. C 74 z 24.3.2010, s. 1).

71

(72)  
  Ibidem, motywy 140–145.

72

Ibidem

(73)  
  Ibidem, motywy 146–150.

73

Ibidem

(74)  
  Ibidem.

74

Ibidem

(75)  
  Ibidem, motywy 151–155.

75

Ibidem

(76)  
  Ibidem, motyw 156.

76

Ibidem

(77)  
  Ibidem, motywy 175–181.

77

Ibidem

(78)  
  Ibidem, motywy 182–193.

78

Ibidem

(79)  
  Ibidem, motywy 204 i 205.

79

Ibidem

(80)  
  Ibidem, motyw 206.

80

Ibidem

(81)  
  Ibidem, motyw 198.

81

Ibidem

(82)  
  Ibidem, motyw 199.

82

Ibidem

(83)  
  Ibidem, motyw 201.

83

Ibidem

(84)  Zob. przypis 14.

84

(85)  
  Ibidem, pkt 70.

85

Ibidem

(86)  
  Ibidem, pkt 313.

86

Ibidem

(87)  
  Ibidem, pkt 97–188.

87

Ibidem

(88)  
  Ibidem, pkt 119–120.

88

Ibidem

(89)  
  Ibidem, pkt 104.

89

Ibidem

(90)  
  Ibidem, pkt 123–151.

90

Ibidem

(91)  
  Ibidem, pkt 152–159.

91

Ibidem

(92)  
  Ibidem, pkt 174–188.

92

Ibidem

(93)  
  Ibidem, pkt 159.

93

Ibidem

(94)  
  Ibidem, pkt 189–244.

94

Ibidem

(95)  
  Ibidem, pkt 194 i pkt 195–202.

95

Ibidem

(96)  
  Ibidem, pkt 196.

96

Ibidem

(97)  
  Ibidem, pkt 194.

97

Ibidem

(98)  
  Ibidem, pkt 203–207.

98

Ibidem

(99)  
  Ibidem, pkt 208–211.

99

Ibidem

(100)  
  Ibidem, pkt 215.

100

Ibidem

(101)  
  Ibidem, pkt 216–218.

101

Ibidem

(102)  
  Ibidem, pkt 231–244.

102

Ibidem

(103)  
  Ibidem, pkt 238.

103

Ibidem

(104)  
  Ibidem, pkt 239–244.

104

Ibidem

(105)  
  Ibidem, pkt 245–301.

105

Ibidem

(106)  
  Ibidem, pkt 253–255.

106

Ibidem

(107)  
  Ibidem, pkt 257, 258 i 265.

107

Ibidem

(108)  
  Ibidem, pkt 259–264.

108

Ibidem

(109)  
  Ibidem, pkt 266–278.

109

Ibidem

(110)  
  Ibidem, pkt 279–288.

110

Ibidem

(111)  
  Ibidem, pkt 286.

111

Ibidem

(112)  
  Ibidem, pkt 288.

112

Ibidem

(113)  
  Ibidem, pkt 290.

113

Ibidem

(114)  
  Ibidem, pkt 300.

114

Ibidem

(115)  
  Ibidem, pkt 308.

115

Ibidem

(116)  Zob. przypis 2.

116

(117)  W niniejszej kwestii zob. wyrok w sprawie T-137/10, pkt 310 i 313.

117

(118)  Ocena kwestii, czy działania te stanowią usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym w rozumieniu art. 106 ust. 2 TFUE oraz czy działania te powierzono szpitalom w drodze należycie ustanowionego aktu powierzenia zostanie przedstawiona poniżej (sekcja 7.3.4).

118

(119)  W tej kwestii zob. wyrok w sprawie T-137/10, pkt 308.

119

(120)  Zob. wyrok z dnia 25 stycznia 2013 r. w sprawie RG 2010/15534/A, ASBL La Clinique Fond'Roy/[...] oraz CPAS w Uccle i w Anderlechcie.

120

(121)  W zarządzeniu królewskim z dnia 12 grudnia 1996 r. dotyczącym pomocy medycznej w nagłych przypadkach określono szczegółowo, że nagłe przypadki ocenia i poświadcza lekarz lub stomatolog. Definicji nagłego przypadku nie ujęto w prawie, oceny dokonuje jednak w ramach konsultacji pracownik medyczny. Pomoc medyczna w nagłych przypadkach może zatem obejmować wszelką opiekę medyczną o charakterze leczniczym i zapobiegawczym, świadczoną w szpitalu lub ambulatoryjnie, jak również wypisywanie recept na leki. Pomoc medyczna w nagłych przypadkach różni się zatem od nagłych przypadków zagrażających życiu określonych w motywie 97.

121

(122)  MC-Informations nr 211 (luty 2004), s. 8–14.

122

(123)  Zob. przypis 49, w którym zawarto zwięzły opis tej organizacji.

123

(124)  Szpitale IRIS zawarły umowy dotyczące „miejsca zamieszkania do celów świadczeń społecznych” z 17 spośród 19 ośrodków CPAS w Regionie Stołecznym Brukseli (zob. również motywy 187 i 188). W umowach tych ustanowiono zasady zwrotu kosztów leczenia ze strony ośrodków CPAS za pacjentów, którzy nie są w stanie zapłacić za swoje leczenie, i którzy nie posiadają ubezpieczenia, o ile spełniają pewne warunki. W umowach tych określono między innymi, że szpitale IRIS mają obowiązek gromadzić w miarę możliwości informacje niezbędne do potrzeb „badań społecznych” (zob. również motywy 210 i 211).

124

(125)  Artykuł 2 ustawy LCH ma następujące brzmienie: „Na potrzeby stosowania obowiązującej ujednoliconej ustawy za szpitale uważa się placówki opieki zdrowotnej, w których można w każdym momencie wykonywać badania lub stosować leczenie szczególne dla medycyny specjalistycznej, wchodzące w zakres medycyny, chirurgii i ewentualnie położnictwa, w wielodyscyplinarnym kontekście, w odpowiadających wymogom i odpowiednich warunkach opieki, przeprowadzane przez odpowiadający wymogom i odpowiedni personel medyczny, medyczno-techniczny, paramedyczny i logistyczny, na rzecz przyjętych pacjentów, którzy mogą w nich przebywać, gdyż ich stan zdrowia wymaga takiej całościowej opieki w celu jak najszybszego wyleczenia choroby lub jej ograniczenia, przywrócenia zdrowia lub poprawy stanu zdrowia lub stabilizacji uszkodzeń.”.

125

(126)  Opinia sekcji legislacyjnej Rady Stanu w sprawie wstępnego projektu ordonansu z dnia 13 lutego 2003 r. w sprawie przyznania subwencji specjalnych na rzecz gmin Regionu Stołecznego Brukseli.

126

(127)  Zob. motyw 19 odnośnie do dokładnego brzmienia tego artykułu.

127

(128)  Rząd federalny przyjmuje plan dotyczący łóżek szpitalnych („programowanie działalności szpitali”) na podstawie różnych wskaźników (medycznych, chirurgicznych, geriatrycznych, położniczych, pediatrycznych, rehabilitacyjnych, psychiatrycznych, neonatologicznych itp.), uwzględniając łączną liczbę ludności Brukseli, regionu Flandrii i regionu Walonii oraz całego Królestwa, na wniosek Krajowej Rady Placówek Szpitalnych.

128

(129)  Ściślej rzecz ujmując, władze belgijskie zauważają, że ustawa LCH co najwyżej określa zasady wyrównania deficytu w przypadku przekazania szpitala publicznego właścicielowi prywatnemu, podczas gdy ustawa o CPAS określa jedynie ogólne zasady otwierania placówek tworzonych przez ośrodek CPAS i zarządzania nimi.

129

(130)  Władze belgijskie zauważają, że chociaż poszukiwano nabywcy, Hôpital français przestał nagle przyjmować pacjentów w dniu 9 maja 2008 r. Wyjaśniają, że szpital ten zamknął wcześniej oddział pediatryczny i położniczy. Według władz belgijskich pacjentów tych oddziałów przeniesiono tego dnia do innych szpitali w Regionie Stołecznym Brukseli.

130

(131)  Do celów ustawy LCH uznaje się, że szpitalami IRIS zarządza ośrodek CPAS.

131

(132)  Roczna kwota zależy od środków dostępnych w budżecie Regionu Stołecznego Brukseli i od wniosków odnośnych gmin. W latach 2003–2014 subwencja specjalna osiągała co roku pułap 10 mln EUR, oprócz 2010 r. (9 mln) i 2011 r. (9,5 mln).

132

(133)  W tym kontekście władze belgijskie podkreślają, że szpitale prywatne, utworzone na przykład na podstawie ustawy o stowarzyszeniach o charakterze niezarobkowym, muszą stosować się do ustawy LCH w zakresie swoich funkcji szpitalnych. Niemniej w zakresie, w jakim ustawa o stowarzyszeniach o charakterze niezarobkowym nie powierza instytucjom, które jej podlegają, żadnego zadania społecznego, zadania tych szpitali prywatnych podlegają wyłącznie ustawie LCH.

133

(134)  Zob. ustawa z dnia 8 lipca 1964 r. z późniejszymi zmianami (Moniteur belge z dnia 25 lipca 1964 r., s. 8153).

134

(135)  W przeciwieństwie do pomocy medycznej w nagłych przypadkach, o której mowa powyżej (zob. motyw 72), obejmującej planowaną opiekę zdrowotną, doraźna pomoc medyczna w nagłych przypadkach dotyczy opieki wymaganej natychmiast w sytuacjach zagrażających życiu.

135

(136)  Oznacza to, że nawet jeżeli szpital nie wykonuje niektórych zadań w zakresie doraźnej pomocy medycznej wskazanych w ustawie z dnia 8 lipca 1964 r., nadal ciąży na nim obowiązek udzielenia jak najlepszej pomocy w nagłych przypadkach medycznych w ramach jego zdolności (tj. przy uwzględnieniu jego infrastruktury i personelu).

136

(137)  Pomoc medyczn w nagłych przypadkach reguluje art. 57 ust. 2 i zarządzenie królewskie z dnia 12 grudnia 1996 r.

137

(138)  W swoim wyroku z dnia 25 stycznia 2013 r. sąd pierwszej instancji w Brukseli zauważa, co następuje: „Ogólna struktura systemu polega na tym, że ośrodek CPAS sam udziela pomocy medycznej w nagłych przypadkach, lecząc osobę wymagającą opieki w trybie nagłym w szpitalu, którym zarządza, lub ponosi koszt opieki świadczonej na rzecz tej osoby przez szpital prywatny. Chociaż pomocy udziela się najczęściej w placówce zależnej od odnośnego ośrodka CPAS lub z którą zawarł on umowę, może się zdarzyć, że hospitalizacja będzie odbywała się w innej placówce, z uwagi na nagły charakter wynikający z sytuacji osoby, która ma zostać hospitalizowana. Przy tym założeniu nie ma wcześniejszych konsultacji z ośrodkiem CPAS, ani nawet najczęściej z zainteresowaną osobą, ale szybka i jednostronna decyzja ratowników medycznych z wezwanych służb ratowniczych, a nawet, jak w przedmiotowej sprawie, prokuratora królewskiego. Niezwykły lub wyjątkowy charakter tej szybkiej procedury nie upoważnia ośrodka CPAS do odmowy pokrycia kosztów hospitalizacji w innej placówce niż jego placówka [...]” [dodano pogrubienie].

138

pomocy udziela się najczęściej w placówce zależnej od odnośnego ośrodka CPAS lub z którą zawarł on umowę,

Niezwykły lub wyjątkowy charakter tej szybkiej procedury

(139)  Sprawa T-137/10, pkt 208–215.

139

(140)  
  Ibidem, pkt 217.

140

Ibidem

(141)  
  Ibidem, pkt 218.

141

Ibidem

(142)  Wynika z tego, że ocena przeprowadzona w niniejszej decyzji różni się od oceny dokonanej w decyzji Komisji z 2009 r., co do której stwierdzono nieważność, gdyż kwestia interwencji z funduszu FRBRTC i subwencji specjalnych została w pewnym stopniu poddana ocenie oddzielnie od kwestii wyrównania deficytów.

142

(143)  Średnio 68–90 % odpowiednich deficytów poszczególnych szpitali zarejestrowanych w całym okresie 1996–2014 zostało wyrównanych przez gminy ze środków funduszu FRBRTC lub z subwencji specjalnych Regionu Stołecznego Brukseli. W celu pokrycia reszty gminy musiały korzystać z zasobów własnych i, jak wyjaśniono poniżej (zob. motyw 234), na koniec 2014 r., miały jeszcze wypłacić (ponownie korzystając z zasobów własnych) dodatkową rekompensatę w łącznej kwocie około 15 mln EUR na pokrycie deficytów pięciu szpitali IRIS.

143

(144)  W przypadku konieczności dokonania obliczeń w celu zakończenia tej oceny Komisja opiera się na dostępnych danych liczbowych, tj. danych z lat 1996–2014 (zob. motyw 236 odnośnie do wyjątków).

144

(145)  Sprawa C-222/04 Ministero dell'Economia e delle Finanze przeciwko Cassa di Risparmio di Firenze SpA, Fondazione Cassa di Risparmio di San Miniato i Cassa di Risparmio di San Miniato, ECLI:EU:C:2006:8, pkt 129.

145

(146)  Sprawy połączone C-180/98 do C-184/98 Pavel Pavlov i in. przeciwko Stichting Pensioenfonds Medische Specialisten, ECLI:EU:C:2000:428, pkt 74.

146

(147)  Sprawa C-41/90 Höfner & Fritz Elser przeciwko Macrotron GmbH, ECLI:EU:C:1991:161, pkt 21 i sprawy połączone C-180/98 do C-184/98 Pavel Pavlov i in. przeciwko Stichting Pensioenfonds Medische Specialisten, ECLI:EU:C:2000:428, pkt 74.

147

(148)  Sprawa C-118/85 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej, ECLI:EU:C:1987:283, pkt 7 i sprawa C-35/96 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej, ECLI:EU:C:1998:303, pkt 36.

148

(149)  Sprawa C-82/01 P Aéroports de Paris przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, ECLI:EU:C:2002:617, pkt 74 i sprawa C-49/07 Motosykletistiki Omospondia Ellados NPID (MOTOE) przeciwko Elliniko Dimosio, ECLI:EU:C:2008:376, pkt 25. Zob. również komunikat Komisji w sprawie stosowania reguł Unii Europejskiej w dziedzinie pomocy państwa w odniesieniu do rekompensaty z tytułu usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym (Dz.U. C 8 z 11.1.2012, s. 4, pkt 9).

149

(150)  Sprawa C-49/07 Motosykletistiki Omospondia Ellados NPID (MOTOE) przeciwko Elliniko Dimosio, ECLI:EU:C:2008:376, pkt 27 i sprawa C-244/94 Fédération française des sociétés d'assurance, Société Paternelle-Vie, Union des assurances de Paris-Vie et Caisse d'assurance et de prévoyance mutuelle des agriculteurs przeciwko Ministère de l'Agriculture et de la Pêche, ECLI:EU:C:1995:392, pkt 21.

150

(151)  Sprawa C-157/99 B.S.M. Geraets-Smits przeciwko Stichting Ziekenfonds VGZ i H.T.M. Peerbooms przeciwko Stichting CZ Groep Zorgverzekeringen, ECLI:EU:C:2001:404, pkt 58, w ramach której Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że fakt, iż leczenie szpitalne realizowane przez szpital jest finansowane bezpośrednio przez kasy chorych na podstawie umów i według wcześniej ustalonych stawek, nie przemawia za wykluczeniem tego leczenia z zakresu działalności gospodarczej w rozumieniu TFUE i że płatność dokonywana przez kasy chorych, „nawet jeżeli jest ona zryczałtowana, stanowi ekonomiczne świadczenie wzajemne za świadczenia szpitalne i niewątpliwie ma cechy wynagrodzenia na rzecz zakładu szpitalnego, który z niego korzysta i jest zaangażowany w działalność o charakterze gospodarczym”. Trybunał Sprawiedliwości dodał również w tym względzie, że nie jest konieczne, aby takie wynagrodzenie było uiszczane przez osobę lub osoby, które korzystają z tej usługi.

151

(152)  Sprawa C-157/99 B.S.M. Geraets-Smits przeciwko Stichting Ziekenfonds VGZ i H.T.M. Peerbooms przeciwko Stichting CZ Groep Zorgverzekeringen, ECLI:EU:C:2001:404, pkt 53; sprawy połączone 286/82 i 26/83 Graziana Luisi i Giuseppe Carbone przeciwko Ministero del Tesoro, ECLI:EU:C:1984:35, pkt 16; sprawa C-159/90 The Society for the Protection of Unborn Children Ireland Ltd przeciwko Stephen Grogan i innym, ECLI:EU:C:1991:378, pkt 18; sprawa C-368/98 Abdon Vanbraekel i inni przeciwko Alliance nationale des mutualités chrétiennes (ANMC), ECLI:EU:C:2001:400, pkt 43; i sprawa T-167/04 Asklepios Kliniken GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, ECLI:EU:T:2007:215, pkt 49–55.

152

(153)  Zob. również komunikat Komisji w sprawie stosowania reguł Unii Europejskiej w dziedzinie pomocy państwa w odniesieniu do rekompensaty z tytułu usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym (Dz.U. C 8 z 11.1.2012, s. 4, pkt 24).

153

(154)  Sprawa T-319/99 Federación Nacional de Empresas de Instrumentación Científica, Médica, Técnica y Dental (FENIN) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, ECLI:EU:T:2003:50, pkt 39. Zob. również sprawa T-137/10, pkt 90 i 91 oraz komunikat Komisji w sprawie stosowania reguł Unii Europejskiej w dziedzinie pomocy państwa w odniesieniu do rekompensaty z tytułu usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym (Dz.U. C 8 z 11.1.2012, s. 4, pkt 22).

154

(155)  W tym względzie zob. sprawa C-355/00 Freskot AE przeciwko Elliniko Dimosio, ECLI:EU:C:2003:298, pkt 53. W tej sprawie Trybunał Sprawiedliwości podkreślił również, że usługi i składki z tytułu ubezpieczenia obowiązkowego ustalił szczegółowo ustawodawca krajowy.

155

(156)  Sprawa C-39/94 Syndicat français de l'Express international (SFEI) i in. przeciwko La Poste i in., ECLI:EU:C:1996:285, pkt 60 i sprawa C-342/96 Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, ECLI:EU:C:1999:210, pkt 41.

156

(157)  Sprawa 173/73 Republika Włoska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, ECLI:EU:C:1974:71, pkt 13.

157

(158)  Sprawa C-280/00 Altmark Trans GmbH i Regierungspräsidium Magdeburg przeciwko Nahverkehrsgesellschaft Altmark GmbH, przy udziale Oberbundesanwalt beim Bundesverwaltungsgericht, ECLI:EU:C:2003:415, pkt 87–95.

158

(159)  Sprawa T-289/03 British United Provident Association Ltd (BUPA), BUPA Insurance Ltd i BUPA Ireland Ltd przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, ECLI:EU:T:2008:29, pkt 159. Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że „... wykładnia przepisu prawa wspólnotowego, jakiej dokonuje Trybunał, ogranicza się jedynie do wyjaśnienia oraz sprecyzowania znaczenia i zakresu tego przepisu, tak jak powinien był on być pojmowany i stosowany od momentu jego wejścia w życie. Stąd tak interpretowany przepis może i powinien być stosowany nawet wobec stosunków prawnych powstałych przed wydaniem rozpatrywanego wyroku i jedynie w drodze wyjątku Trybunał może, w oparciu o wynikającą z systemu prawa wspólnotowego ogólną zasadę pewności prawa, skłonić się do ograniczenia wobec wszystkich zainteresowanych możliwości powołania się na przepis, który był przedmiotem jego wykładni, w celu podważenia stosunków prawnych nawiązanych w dobrej wierze”.

159

(160)  Sprawa C-209/03 The Queen, na wniosek Dany Bidar przeciwko London Borough of Ealing oraz Secretary of State for Education and Skills, ECLI:EU:C:2005:169, pkt 66 i 67 i sprawa C-292/04 Wienand Meilicke, Heidi Christa Weyde i Marina Stöffler przeciwko Finanzamt Bonn-Innenstadt, ECLI:EU:C:2007:132, pkt 34–36.

160

(161)  Sprawa T-358/94 Compagnie nationale Air France przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, ECLI:EU:T:1996:194, pkt 56.

161

(162)  Sprawa 248/84 Republika Federalna Niemiec przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, ECLI:EU:C:1987:437, pkt 17 i sprawy połączone T-92/00 i T-103/00 Territorio Histórico de Álava – Diputación Foral de Álava, EU:T:2002:61, Ramondín, SA i Ramondín Cápsulas, SA (T-103/00) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, EU:T:2002:61, pkt 57.

162

(163)  Sprawa 730/79 Philip Morris Holland BV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, ECLI:EU:C:1980:209, pkt 11 oraz sprawy połączone T-298/97, T-312/97, T-313/97, T-315/97, T-600/97 do 607/97, T-1/98, T-3/98 do T-6/98 oraz T-23/98 Alzetta Mauro i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, ECLI:EU:T:2000:151, pkt 80.

163

(164)  Sprawa T-288/97 Regione autonoma Friuli Venezia Giulia przeciwko Komisji, ECLI:EU:1999:125, pkt 41.

164

(165)  Zob. na przykład sprawa C-280/00 Altmark Trans i Regierungspräsidium Magdeburg, ECLI:EU:C:2003:415, pkt 78; sprawy połączone C-197/11 i C-203/11 Libert i in., ECLI:EU:C:2013:288, pkt 78; oraz sprawa C-518/13 Eventech, ECLI:EU:C:2015:9, pkt 67.

165

(166)  Sprawa C-279/08 P Komisja przeciwko Niderlandom, ECLI:EU:C:2011:551, pkt 131.

166

(167)  Zob. sprawy połączone T-447/93, T-448/93 i T-449/93 AITEC i in. przeciwko Komisji, ECLI:EU:T:1995:130, pkt 141.

167

(168)  Zob. na przykład decyzje Komisji w sprawie pomocy państwa N 258/2000 Piscine Dorsten (Dz.U. C 172 z 16.6.2001, s. 16); Commission Decision 2004/114/EC of 29 October 2003 on measures in favour of non-profit harbours for recreational crafts, the Netherlands, (Dz.U. L 34 z 6.2.2004, s. 63); N 458/2004, Editorial Andaluza Holding (Dz.U. C 131 z 28.5.2005, s. 12); SA.33243, Jornal de Madeira (Dz.U. C 131 z 28.5.2005, s. 12); SA.34576, Portugalia – Ośrodek opieki stałej Jean Piaget w Nordeste (Dz.U. C 73 z 13.3.2013, s. 1); N 543/2001, Irlandia – Amortyzacja podatkowa dla szpitali (Dz.U. C 154 z 28.6.2002, s. 4); SA.37432, Finansowanie szpitali publicznych w kraju hradeckim (Dz.U. C 203 z 19.6.2015, s. 1); SA.37904, Domniemana pomoc państwa na rzecz ośrodka medycznego w Durmersheim (Dz.U. C 188 z 5.6.2015, s. 1); SA.33149, Städtische Projektgesellschaft „Wirtschaftsbüro Gaarden-Kiel” (Dz.U. C 188 z 5.6.2015, s. 1); SA.38035, Domniemana pomoc na rzecz kliniki rehabilitacyjnej specjalizującej się w ortopedii i chirurgii urazowej (Dz.U. C 188 z 5.6.2015, s. 1); SA.39403, Niderlandy – Pomoc inwestycyjna na rzecz portu w Lauwersoog (Dz.U. C 259 z 7.8.2015, s. 1); SA.37963 Zjednoczone Królestwo – Glenmore Lodge (Dz.U. C 277 z 21.8.2015, s. 1); oraz SA. 38208 Zjednoczone Królestwo – Kluby golfowe będące w posiadaniu ich członków (Dz.U. C 277 z 21.8.2015, s. 1).

168

(169)  Zob. N 543/2001, Irlandia – Amortyzacja podatkowa dla szpitali (Dz.U. C 154 z 28.6.2002, s. 4); SA.37432, Finansowanie szpitali publicznych w kraju hradeckim (Dz.U. C 203 z 19.6.2015, s. 1); SA.38035, Domniemana pomoc na rzecz kliniki rehabilitacyjnej specjalizującej się w ortopedii i chirurgii urazowej (Dz.U. C 188 z 5.6.2015, s. 1).

169

(170)  http://ec.europa.eu/eurostat/statistics-explained/index.php/Statistics_on_European_cities/fr, dostęp w dniu 8 lipca 2015 r.

170

(171)  Komunikat Komisji – Zasady ramowe Unii Europejskiej dotyczące pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych (Dz.U. C 8 z 11.1.2012, s. 15).

171

(172)  Decyzja Komisji 2012/21/UE z dnia 20 grudnia 2011 r. w sprawie stosowania art. 106 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych, przyznawanej przedsiębiorstwom zobowiązanym do wykonywania usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym (Dz.U. L 7 z 11.1.2012, s. 3).

172

(173)  Wspólnotowe ramy dotyczące pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych (Dz.U. C 297 z 29.11.2005, s. 4).

173

(174)  Zob. przypis 13.

174

(175)  Zob. motyw 8 decyzji w sprawie UOIG z 2012 r.

175

(176)  Sprawa C-179/90 Merci convenzionali porto di Genova, ECLI:EU:C:1991:464, pkt 27; sprawa C-242/95 GT-Link A/S, ECLI:EU:C:1997:376, pkt 53; i sprawa C-266/96 Corsica Ferries France SA, ECLI:EU:C:1997:376, ECLI:EU:C:1998:306, pkt 45.

176

(177)  Sprawa T-289/03 BUPA i in. przeciwko Komisji, ECLI:EU:T:2008:29, pkt 166–169 i 172; sprawa T-17/02 Fred Olsen, ECLI:EU:T:2005:218, pkt 216.

177

(178)  Zob. art. 4 decyzji w sprawie UOIG z 2012 r.

178

(179)  Zob. art. 4 lit. a) decyzji w sprawie UOIG z 2012 r.

179

(180)  Zob. art. 4 lit. b) decyzji w sprawie UOIG z 2012 r.

180

(181)  Zob. art. 4 lit. c) decyzji w sprawie UOIG z 2012 r.

181

(182)  Zob. art. 4 lit. d) decyzji w sprawie UOIG z 2012 r.

182

(183)  Zob. art. 4 lit. e) decyzji w sprawie UOIG z 2012 r.

183

(184)  Zob. art. 4 lit. f) decyzji w sprawie UOIG z 2012 r.

184

(185)  Sprawa T-137/10, pkt 95.

185

(186)  Sprawa C-390/06 Nuova Agricast Srl przeciwko Ministero delle Attività Produttive, ECLI:EU:C:2008:224.

186

(187)  Zob. motyw 25, w szczególności wzmiankę w umowie o współpracy z dnia 19 maja 1994 r. dotyczącą konieczności „uwzględnienia gwarancji utrzymania [...] specyfiki szpitali publicznych
  ” (dodano pogrubienie). Zob. również plan strategiczny IRIS na lata 1996–2001, w szczególności sekcja „Główne osie” (s. 3): „w celu umożliwienia dalszego świadczenia usług medycznych pozbawionych wszelkiej logiki handlowej
  ” i sekcja „Cele towarzyszące” (s. 54): „
  Podstawowym celem szpitali publicznych [tj. szpitali IRIS] jest
  świadczenie usług medycyny społecznej
  ; zobowiązuje to je do spełnienia wymogów związanych z zadaniami społecznymi
  ” (dodano pogrubienie).

187

utrzymania

specyfiki szpitali publicznych

świadczenia usług medycznych pozbawionych wszelkiej logiki handlowej

Podstawowym celem

świadczenie usług medycyny społecznej

spełnienia wymogów związanych z zadaniami społecznymi

(188)  Zob. motyw 87 decyzji o wszczęciu postępowania.

188

(189)  Zob. motyw 170 i nast. odnośnie do dalszych informacji na temat aktów powierzenia tych trzech obowiązków.

189

(190)  Jak wyjaśniono powyżej (zob. motywy 83 i 91), zgodnie z orzecznictwem belgijskiej Rady Stanu, dopóki istnieją potrzeby medyczne i społeczne, w związku z którymi utworzono szpitale IRIS, władze publiczne nie mogą zamykać tych szpitali ani zbywać ich właścicielowi z sektora prywatnego.

190

(191)  Koszty nieodłącznie związane ze statusem publicznym szpitali IRIS uwzględnia się w kosztach podstawowych zadań szpitalnych i dodatkowych obowiązków w zakresie UOIG, w związku z czym mogą one przyczyniać się do deficytów generowanych w ramach tej działalności.

191

(192)  Zob. w szczególności art. 28 kodeksu etyki zawodowej lekarzy opracowanego przez krajową radę lekarzy (wersja z dnia 27 lipca 2015 r.).

192

(193)  Zob. przypis 120.

193

(194)  Dane liczbowe przedstawiono przez władze belgijskie pokazują bowiem, że w ponad 85 % przypadków w Regionie Stołecznym Brukseli pomoc medyczną w nagłych przypadkach świadczą szpitale IRIS. Tę wartość liczbową należy odnieść do faktu, że szpitale IRIS wykorzystują jedynie 35 % łóżek szpitalnych w Regionie (zob. również przypis 3). Leczeniem pozostałych przypadków zajmują się inni świadczeniodawcy, w szczególności lekarze interniści i szpitale prywatne. Dotyczy to w szczególności opieki psychiatrycznej, jak w przypadku opisanym w motywie 172, ponieważ szpitale IRIS nie zapewniają opieki tego rodzaju.

194

(195)  Na podobne uzasadnienie mógłby powołać się, na przykład, operator pocztowy świadczący powszechną usługę pocztową. Operator ten odpowiada za świadczenie UOIG, ale nie ma obowiązku bezpłatnego przewożenia listów, jeżeli klient nie może lub nie chce płacić za tę usługę.

195

(196)  Zob. opublikowane w 2008 r. przez Verbruikersateljee badanie zatytułowane „Is uw portemonnee ook ziek?– Een onderzoek naar medische kosten en schulden”.

196

(197)  
  Ibidem.

197

Ibidem

(198)  Posiedzenie Senatu Belgii w dniu 16 lipca 2013 r., projekt ustawy mającej na celu poprawę dostępu do opieki zdrowotnej złożony przez Leonę Detiège i in. Projekt wygasł z powodu wyborów federalnych w 2014 r.

198

(199)  W praktyce szpitale odpowiadają za przyjmowanie pacjentów (zarówno na konsultacje, jak i w celu hospitalizacji), fakturowanie i monitorowanie w przypadku niedokonania płatności. Większość lekarzy ze szpitali CHU Saint-Pierre, CHU Brugmann, HUDERF i Institut Bordet otrzymuje wynagrodzenie, podczas gdy pozostałym lekarzom płaci się na podstawie faktur związanych z leczeniem, które zapewniają, niezależnie od faktu, czy pacjent pokrywa koszty leczenia, czy też nie. W związku z powyższym żaden z lekarzy z tych szpitali nie ma powodu, aby odmówić przyjęcia pacjentów, którzy nie mogą pokryć kosztów leczenia. Lekarze pracujący dla szpitali Iris Sud muszą stosować się do ogólnych zasad szpitalnych przez co najmniej 80 % swojego czasu pracy, podczas gdy przez nie więcej niż 20 % czasu pracy mogą prowadzić gabinet prywatny. Przez 80 % swojego czasu pracy lekarze muszą stosować taryfy INAMI i pracować w oparciu o zasadę, że wszystkich pacjentów należy leczyć zgodnie z obowiązkiem nałożonym na szpitale IRIS. W ten sposób szpitale Iris Sud zapewniają leczenie wszystkich pacjentów, niezależnie od ich zdolności do pokrycia kosztów leczenia.

199

(200)  Artykuł 57 ust. 2 ustawy o CPAS ogranicza zadania ośrodka CPAS w dwóch szczególnych okolicznościach, tj. w przypadku cudzoziemców przebywających nielegalnie w Belgii (tzn. migrantów nieposiadających dokumentów) i dzieci tych cudzoziemców.

200

(201)  Dodano pogrubienie.

201

(202)  Sekcja „Ogólne cele planu strategicznego” (s. 2). Dodano pogrubienie.

202

(203)  
  Ibidem. Dodano pogrubienie.

203

Ibidem

(204)  Sekcja „Cele towarzyszące” (s. 52). Dodano pogrubienie.

204

(205)  
  Ibidem (s. 54). Dodano pogrubienie.

205

Ibidem

(206)  Sekcja „Główne osie” (s. 3). Dodano pogrubienie.

206

(207)  W tym zakresie zob. sekcja „Cele towarzyszące” (s. 74): „zwiększenie naszej dostępności dla wszystkich warstw ludności, a w szczególności dla osób znajdujących się w mniej korzystnej sytuacji
  ” (dodano pogrubienie).

207

w szczególności dla osób znajdujących się w mniej korzystnej sytuacji

(208)  Zob. sekcja „Wprowadzenie” (s. 7).

208

(209)  
  Ibidem (s. 10).

209

Ibidem

(210)  Zob. sekcja „Projekt szpitalny – szpital ukierunkowany na potrzeby pacjenta” (s. 79).

210

(211)  Zob. sekcja „Szczególne zadania szpitala publicznego” (s. 85) (dodano pogrubienie).

211

(212)  Zob. sekcja „Wprowadzenie” (s. 12), w której zauważono, że szpitale IRIS leczą proporcjonalnie mniej pacjentów, którym szpital może naliczyć dodatkowe opłaty (stanowiące dodatkowe źródło dochodów dla szpitali).

212

(213)  Zob. sekcja „Wprowadzenie” (s. 13), w której odniesiono do się oszacowanego (na 2001 r.) kosztu dodatkowego wynikającego z przyjęć pacjentów o (bardziej) niekorzystnym profilu społeczno-ekonomicznym. Koszt ten wynosił około 10,4 mln EUR rocznie i wzrastał.

213

(214)  Wyjątek stanowi szpital Institut Bordet, w przypadku którego odsetek jest wyższy od średniej, co można uzasadnić poważnym charakterem chorób (tj. chorób nowotworowych) leczonych w tym szpitalu.

214

(215)  Chodzi o podmioty prywatne, które są odpowiedzialne za zwrot kosztów świadczeń medycznych w belgijskim systemie zabezpieczenia społecznego (w szczególności w zakresie obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego i ubezpieczenia na wypadek inwalidztwa).

215

(216)  Na podstawie tej klasyfikacji przyznawane jest finansowanie w ramach sekcji B8 BŚF (zob. również motyw 189).

216

(217)  Federalna służba publiczna ds. integracji społecznej może również dokonać zwrotu na rzecz ośrodków CPAS, jeżeli spełnione zostaną określone warunki (zob. również przypis 258 dotyczący mającej zastosowanie podstawy prawnej).

217

(218)  W klasyfikacji uwzględniono również odsetek pacjentów, którzy są objęci zabezpieczeniem społecznym, ale którzy muszą płacić na rzecz szpitala niższą składkę własną, ponieważ są uprawnieni 1) do „maksymalnej kwoty naliczanej z tytułu zabezpieczenia społecznego” albo 2) do „maksymalnej kwoty naliczanej w odniesieniu do nielicznych pacjentów o niskich dochodach”.

218

(219)  W publikacji Mutualités Chrétiennes określono pacjentów socjalnych jako pacjentów, którzy korzystają z „franczyzy socjalnej” (na przykład emeryci, którzy otrzymują gwarantowany dochód, osoby uprawnione do wyższych jednorazowych świadczeń lub zasiłku z tytułu inwalidztwa, do zasiłku na rzecz integracji i do wyższych świadczeń na dziecko, a także długotrwale bezrobotni). Zdaniem władz belgijskich z pojęcia „franczyzy socjalnej” zrezygnowano w 1993 r. i zastąpiono je w prawie belgijskim pojęciem „maksymalnej kwoty naliczanej z tytułu zabezpieczenia społecznego”.

219

(220)  Znajduje to również potwierdzenie w fakcie, że tabele przedstawione we wspomnianej publikacji opierają się na danych „podmiotów ubezpieczeniowych”, tj. organizacji takich jak towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych, które są odpowiedzialne za zwrot kosztów świadczeń medycznych zgodnie z belgijskim systemem zabezpieczenia społecznego zarządzanym przez INAMI.

220

(221)  W publikacji Mutualités Chrétiennes określono ich jako pacjentów, którzy są zarejestrowani w ośrodku CPAS.

221

(222)  W związku z tym należy podkreślić, że chociaż szpitale IRIS dostarczają dane wykorzystywane do badania społecznego, to ośrodki CPAS decydują o tym, czy dana osoba kwalifikuje się do zwrotu kosztów jej leczenia. W umowie w sprawie „miejsca zamieszkania do celów świadczeń społecznych” wyjaśniono w tym względzie, że każdy szpital IRIS „gromadzi w miarę możliwości podstawowe informacje, na których opiera się badanie społeczne, i przekazuje je ośrodkowi CPAS”.

222

(223)  Ze względu na to, że gromadzenie informacji do badań społecznych stanowi tylko jedno z wielu zadań departamentów ds. usług społecznych szpitali IRIS, związany z nim koszt stanowi część ogólnych kosztów związanych z szerszym zobowiązaniem szpitali IRIS w zakresie usług społecznych, które zostanie zbadane poniżej (zob. motyw 213).

223

(224)  Komisja zauważa, że stopa procentowa zastosowana przez szpitale IRIS wydaje się zgodna z rynkową stopą procentową stosowaną w tym czasie (tj. jest na początku 2011 r.). Obecnie (w 2016 r.) stopy procentowe są znacznie niższe, co zmniejsza koszt ponoszony przez szpitale IRIS. Dłuższy termin płatności pozostaje jednak kosztem ciążącym na szpitalach IRIS, ponieważ muszą one stale uzupełniać niedopasowanie poziomu płynności między płatnościami wychodzącymi a przychodzącymi.

224

(225)  W przypadku pacjentów ubogich zwrot ze strony ośrodka CPAS nie jest automatyczny, ale wynika z oceny przeprowadzanej w poszczególnych przypadkach przez każdy ośrodek CPAS na podstawie badania społecznego (w zakresie opieki w nagłych przypadkach). Władze belgijskie zauważają w związku z tym, że w ciągu trzech pierwszych kwartałów 2015 r. ośrodek CPAS odrzucił 749 wniosków o zwrot przedstawionych przez szpitale IRIS, co przekłada się na niezapłaconą kwotę wynoszącą około 3 mln EUR. W 2012 r. ośrodki CPAS odmówiły dokonania zwrotu z tytułu faktur, o który ubiegały się szpitale IRIS, na łączną kwotę 4 174 200 EUR. Około 80 % tych faktur dotyczyło opieki świadczonej na rzecz migrantów nieposiadających dokumentów.

225

(226)  Ściślej rzecz ujmując, sprawozdanie opublikowane przez Belfius Banque wskazuje, że w 2010 r. koszty netto umorzonych należności krótkoterminowych (tj. faktur, które nie zostaną opłacone) stanowią średnio 0,28 % przychodów szpitali prywatnych w Belgii i 0,40 % przychodów szpitali publicznych w tym państwie. Dla porównania koszt ten wynosi 1,22 % przychodów szpitali IRIS, a więc trzy razy więcej niż średnia wartość dla szpitali publicznych.

226

(227)  Przykładowo prywatny szpital Cliniques de l'Europe posiada jeden zakład w Uccle i drugi w Etterbeek, podczas gdy prywatny szpital Cliniques universitaires Saint-Luc posiada tylko jeden zakład w Woluwe-Saint-Lambert.

227

(228)  Taki wybór może oczywiście pociągać za sobą koszty, które powinny zostać zrekompensowane przyrostem wydajności lub które można uzasadnić innymi względami uznanymi za istotne przez dyrekcje szpitali prywatnych.

228

(229)  W ramach mechanizmu programowania nie tylko określa się łączną liczbę łóżek szpitalnych na region, lecz także ustala się limity w odniesieniu do rodzaju usługi (np. położnictwa, geriatrii, pediatrii, psychiatrii itd.).

229

(230)  Przykładowo nie wszystkie szpitale prywatne oferują usługi geriatryczne, które są mniej opłacalne.

230

(231)  Zob. sekcja „Główne osie” (s. 6). Dodano pogrubienie.

231

(232)  Plan strategiczny odnosi się do dziewięciu zakładów, a nie jedenastu (obecna liczba zakładów), ponieważ dwa zespoły szpitalne obejmują po dwa szpitale każdy, tj. szpitale HUDERF i CHU-B w zakładzie Victor Hota w Laeken oraz szpitale IB i CHU-SP w zakładzie Porte de Hal w Brukseli.

232

(233)  Zob. sekcja „Główne osie” (s. 10). Dodano pogrubienie.

233

(234)  Zob. sekcja „Kontekst i otoczenie” (s. 21): „[...] szpitale publiczne [szpitale IRIS] prowadzące działalność, której co najmniej 80 % stanowi działalność podstawowa, są szpitalami lokalnymi przyciągającymi znaczna część pacjentów z gminy, w której się znajdują lub z dzielnic ją otaczających”.

234

(235)  Zob. sekcja „Cele towarzyszące” (s. 74). Dodano pogrubienie.

235

(236)  Zob. sekcja „Projekt szpitalny” (s. 36). Dodano pogrubienie.

236

(237)  Należy zauważyć, że oba wspomniane dwa szpitale specjalistyczne wchodzą w skład zespołów szpitalnych współtworzonych przez inne szpitale IRIS (zob. przypis 232), co gwarantuje świadczenie pełnej podstawowej opieki zdrowotnej w każdym zakładzie. Dodano przypis.

237

(238)  Zob. sekcja „Projekt szpitalny” (s. 53). Dodano pogrubienie.

238

(239)  W ten sposób szpitale Institut Bordet i HUDERF, które oferują głównie opiekę specjalistyczną, stanowią uzupełnienie dla trzech pozostałych szpitali IRIS, aby sprostać potrzebom lokalnej ludności w zakresie opieki zdrowotnej.

239

(240)  Zob. sekcja „Projekt szpitalny” (s. 53, 54).

240

(241)  Zob. sekcja „Projekt szpitalny” (s. 62).

241

(242)  Zob. sekcja „Projekt szpitalny” odnośnie do opisu tych poziomów (s. 37) i tabel (s. 55–59).

242

(243)  W tym względzie w art. 2 umowy o współpracy między państwem federalnym, Regionem Stołecznym Brukseli i Komisją Wspólnotową przewidziano co następuje: „Pakt restrukturyzacyjny musi spełniać następujące warunki: 1) uwzględniać gwarancje utrzymania z jednej strony specyfiki szpitali publicznych, między innymi przez wybór struktur prawnych i koordynacyjnych zapewniających dominację sektora publicznego w organach zarządzających i w ramach procedur decyzyjnych, a z drugiej strony – wymiaru lokalnego przez zwiększenie liczby osób wybranych w wyborach bezpośrednich w składzie organów zarządzających
  ” (dodano pogrubienie).

243

utrzymania

specyfiki szpitali publicznych

wymiaru lokalnego przez zwiększenie liczby osób wybranych w wyborach bezpośrednich w składzie organów zarządzających

(244)  Zgodnie z art. 125 ustawy o CPAS osoby prawa publicznego dysponują zawsze większością głosów w różnych organach nadzorczych lub zarządczych stowarzyszenia oraz w strukturze parasolowej IRIS.

244

(245)  Dodano pogrubienie.

245

(246)  Mediana średnich dochodów za 2012 r. w 19 gminach Regionu Stołecznego Brukseli wynosiła 13 746 EUR na mieszkańca. Jedenasty zakład szpitalny IRIS znajduje się w Ixelles, gdzie średni dochód wynosi 14 513 EUR, a więc między medianą a trzecim kwartylem (tj. 75. percentyl) dla Regionu Stołecznego Brukseli. Źródło: Centrum informacji, dokumentacji i badań dotyczących Brukseli (Centre d'information, de documentation et de recherche sur Bruxelles, http://www.briobrussel.be/ned/webpage.asp?WebpageId=345).

246

(247)  Trzy z tych pięciu zakładów szpitali prywatnych znajdują się w gminach, w których średni dochód na mieszkańca przekracza trzeci kwartyl (tj. 75 percentyl) dla Regionu Stołecznego Brukseli.

247

(248)  Oryginalna mapa została opublikowana w tabeli wyników służby zdrowia w Regionie Brukseli z 2010 r. i odzwierciedla sytuację na dzień 1 lipca 2009 r. Komisja dodała okręgi i usunęła z mapy szpital ogólny (Clinique des Deux Alice, który znajdował się w Uccle), ponieważ został on zamknięty na koniec 2011 r. (jego działalność przeniesiono do zakładu Sainte-Élisabeth szpitala prywatnego Cliniques de l'Europe). Jeden z zakładów HIS (Baron Lambert w Etterbeek) nie znajduje się na mapie, ponieważ oferuje jedynie opiekę ambulatoryjną, w związku z czym nie dysponuje łóżkami szpitalnymi objętymi mechanizmem programowania.

248

(249)  Przykładowo w załączniku 19 do zarządzenia królewskiego z dnia 23 października 1964 r. (Moniteur belge z dnia 7 listopada 1964 r., s. 11709) określono, że w zakresie usług neuropsychiatrycznych zapewnianych pacjentom dorosłym należy dysponować co najmniej jednym asystentem socjalnym na 120 pacjentów.

249

(250)  Zarządzenie królewskie z dnia 15 grudnia 1978 r. określające szczególne normy dla szpitali uniwersyteckich (Moniteur belge z dnia 4 lipca 1979 r., s. 7818).

250

(251)  Zob. sekcja „Główne osie” (s. 6). Dodano pogrubienie.

251

(252)  Zob. sekcja „Cele towarzyszące” (s. 54, 55). Dodano pogrubienie.

252

(253)  Zob. plan strategiczny na lata 1996–2000, sekcja „Główne osie” (s. 10). Dodano pogrubienie.

253

(254)  Zob. sekcja „Szczególne zadania szpitala publicznego” (s. 82). Dodano pogrubienie.

254

(255)  Karta RCM (fr. résumé clinique minimum) jest to znormalizowane zwięzłe podsumowanie historii medycznej pacjenta, którą szpitale ogólne mają obowiązek rejestrować od 1990 r. Karta ta jest wykorzystywana między innymi do określenia potrzeb w zakresie wyposażenia szpitalnego, do ustalania norm jakościowych i ilościowych w zakresie akredytacji szpitali i ich usług oraz do organizowania finansowania szpitali. Kody „V” dotyczą czynników, które wypływają na stan zdrowia pacjenta i kontakt ze służbą zdrowia. Kody te można wykorzystać do wskazania problemów społeczno-gospodarczych, prawnych i rodzinnych, które mogą wpływać na pobyt pacjenta.

255

résumé clinique minimum

(256)  Zob. sekcja „Szczególne zadania szpitala publicznego” (s. 83). Dodano pogrubienie.

256

(257)  Przykładowo w 2012 r. pracownicy socjalni szpitali IRIS zgromadzili informacje w ramach 25 749 ankietowych badań społecznych. Liczba ta odpowiada około 5,4 % pacjentów hospitalizowanych w tamtym roku.

257

(258)  Obowiązek ten wynika z art. 60 ust. 1 ustawy o CPAS, art. 9 a ustawy z dnia 2 kwietnia 1965 r. (w zakresie ewentualnego zwrotu ze strony federalnej służby publicznej ds. integracji społecznej na rzecz ośrodka CPAS, o ile spełnione są określone warunki) i z okólnika z dnia 25 marca 2010 r. dotyczącego badań społecznych (Moniteur belge z dnia 6 maja 2010 r., s. 25432).

258

(259)  Jest to liczba ekwiwalentów pełnego czasu pracy (EPC).

259

(260)  W ramach BŚF przewidziano finansowanie dotyczące pracowników socjalnych (w odniesieniu do dziedzin, takich jak geriatria, w przypadku których istnieje wymóg minimalny), ale w 2010 r. wynosiło ono jedynie około 400 000 EUR.

260

(261)  W zarządzeniu królewskim (obecnie zarządzenie królewskie z dnia 8 marca 2006 r.) określono metodę obliczania deficytu, który gminy mają obowiązek pokryć zgodnie z art. 109 ustawy LCH.

261

(262)  Stowarzyszenie, które reprezentuje lekarzy danego szpitala, oraz w stosownych przypadkach Université libre de Bruxelles lub Vrije Universiteit Brussel posiadają nadal mniej niż 20 % głosów w lokalnych stowarzyszeniach szpitali IRIS. Podobnie od 2000 r. gmina i ośrodek CPAS w Jette są członkami stowarzyszenia szpitala CHU Brugmann, ponieważ jednak posiadają mniej niż 20 % głosów w tym stowarzyszeniu, nie uczestniczą w wyrównaniu deficytu. Ponadto od roku obrotowego 2014 gmina i ośrodek CPAS w Schaerbeek posiadają również mniej niż 20 % głosów w stowarzyszeniu szpitala CHU Brugmann, w związku z czym także nie uczestniczą już w pokrywaniu deficytu tego szpitala. Oznacza to, że od 2014 r. jedynie miasto Bruksela i jego ośrodek CPAS mają obowiązek pokrywania deficytu szpitala CHU Brugmann.

262

(263)  Wszystkie koszty ponoszone w celu realizacji UOIG i działań powiązanych stanowią koszty usługi publicznej obejmujące koszt działań powiązanych.

263

(264)  Moniteur belge z dnia 30 kwietnia 2014 r., s. 35442. Ustawę stosuje się od dnia 10 maja 2014 r.

264

(265)  Art. 5 decyzji w sprawie UOIG z 2012 r.

265

(266)  Art. 5 ust. 2–9 decyzji w sprawie UOIG z 2012 r.

266

(267)  W latach 2007–2011 z finansowania tego pokryto średnio około [...] % kosztów szpitali IRIS.

267

(268)  Moniteur belge z dnia 29 czerwca 2007 r., s. 35929. Mające zastosowanie od dnia 9 lipca 2007 r. Wspomniane zarządzenie królewskie zastąpiło zarządzenie królewskie z dnia 14 grudnia 1987 r. dotyczące rocznych sprawozdań finansowych szpitali, w którym przewidziano bardzo podobne wymogi.

268

(269)  W tym kontekście należy zauważyć, że niektóre przepływy księgowe związane z działalnością szpitalną również należy księgować pod kodami księgowymi 900–999. Dotyczy to niektórych przepływów, których nie uwzględnia się przy określaniu finansowania z BŚF (co opiera się na zasadach rachunkowości kasowej, a nie na metodzie rachunkowości memoriałowej, którą stosuje się w księgowości szpitalnej).

269

(270)  W teorii szpitale IRIS mogą zwrócić się do gmin z wnioskiem o przekazanie wyrównania deficytu, gdy znany jest wynik roku obrotowego. W praktyce nie uczyniły tego, ponieważ są kontrolowane przez gminy, a gminy nie (zawsze) dysponują niezbędnymi funduszami, aby niezwłocznie dokonać płatności.

270

(271)  W latach 1996–2014 finansowanie regionalne przyznane na rzecz gmin było faktycznie niewystarczające, aby w całości pokryć deficyty szpitali IRIS (zob. również przypis 143).

271

(272)  Przykładowo w tabeli 3 wskazano, że chociaż szpital CHU Saint-Pierre rejterował deficyty każdego roku od 1996 r., pierwsza płatność (w wysokości 3 368 351 EUR) dokonana przez gminę z tytułu wyrównania jego deficytu nastąpiła dopiero w 2002 r. Tabele nie pozwalają na uzyskanie informacji o tym, który deficyt spośród rocznych deficytów zarejestrowanych od 1996 r. został wyrównany poprzez płatność dokonaną w 2002 r. Szczegółowe informacje dostarczone Komisji przez władze belgijskie wskazują jednak na to, że płatności tej dokonano faktycznie w celu pokrycia części deficytu zarejestrowanego w 1996 r.

272

(273)  Zob. motyw 236 odnośnie do wyjaśnienia przyczyny braku danych liczbowych za lata 1996, 1997 i 1998.

273

(274)  Zob. motyw 236 odnośnie do wyjaśnienia przyczyny braku danych liczbowych za lata 1996, 1997 i 1998.

274

(275)  Chodzi tu o kwoty, które faktycznie wypłacono i zwrócono po uwzględnieniu ewentualnych płatności z tytułu wyrównania deficytu, których gmina już dokonała.

275

(276)  Rok 2014 jest ostatnim rokiem obrotowym, dla którego dostępne były dane liczbowe.

276

(277)  Zob. art. 5 dyrektywy Komisji 80/723/EWG z dnia 25 czerwca 1980 r. w sprawie przejrzystości stosunków finansowych między państwami członkowskimi a przedsiębiorstwami publicznymi (Dz.U. L 195 z 29.7.1980, s. 35).

277

(278)  Zob. w tym względzie art. 7 decyzji w sprawie UOIG z 2005 r. i art. 8 decyzji w sprawie UOIG z 2012 r.

278

(279)  W szczególności tylko w przypadku czterech lat, spośród 89 ocenionych przypadków w odniesieniu do pięciu szpitali IRIS, techniczna nadwyżka rekompensaty dotycząca danych lat uwzględnianych oddzielnie przekraczała 10 % kwoty rocznej rekompensaty.

279

(280)  Co więcej, należy pamiętać, że kwoty wyrównania deficytu stanowią jedynie ograniczoną część całkowitego finansowania publicznego otrzymanego przez szpitale IRIS z tytułu świadczonej przez nie UOIG. W okresie 2007–2011 roczne średnie płatności z BŚF dokonywane przez rząd federalny wynosiły około 323 mln EUR dla wszystkich szpitali IRIS łącznie. W tym samym okresie szpitale IRIS odnotowały łącznie średnie deficyty księgowe wynoszące 13,4 mln EUR rocznie, podczas gdy gminy wypłaciły średnio 16,4 mln EUR rocznie jako wyrównanie deficytów (które obejmowało również deficyty z poprzednich lat). Kwoty wyrównania deficytów stanowiły zatem jedynie około 5 % finansowania federalnego z BŚF przyznanego szpitalom IRIS. W związku z tym, jeżeli wspomniane znaczne kwoty finansowania publicznego przyznanego poprzez BŚF zostałyby uwzględnione podczas obliczeń mających na celu stwierdzenie, czy nadwyżka rekompensaty przewyższała 10 % rekompensaty wypłaconej za dany rok (a zatem czy rekompensatę tę można byłoby przenieść na następny rok zgodnie z art. 6 ust. 2 decyzji w sprawie UOIG z 2012 r.), wartość procentowa nadwyżki rekompensaty byłaby prawdopodobnie znacznie niższa. Wniosek ten opiera się na stosunkowo dużej kwocie płatności z BŚF w porównaniu z deficytami oraz z faktu, że ryzyko nadwyżki rekompensaty poprzez BŚF jest minimalne. W szczególności BŚF został opracowany przede wszystkim jako finansowanie ryczałtowe obliczane na podstawie faktycznych kosztów poniesionych przez szpitale w poprzednich latach (i nie wiąże się z żadną nadwyżką rekompensaty). Federalna służba publiczna ds. zdrowia publicznego przeprowadza ponadto szczegółowe kontrole ex post faktycznych kosztów ponoszonych przez każdy szpitali i ponownie oblicza kwotę z BŚF, do której dany szpital jest uprawniony. Ponadto należy zauważyć, że przy porównaniu kwot wyrównań wypłaconych przez gminy z deficytami księgowymi zarejestrowanymi przez szpitale IRIS nie uwzględniono żadnego rozsądnego zysku.

280

ex post

(281)  Odnośny przepis art. 6 ust. 2 decyzji w sprawie UOIG z 2012 r. ma następujące brzmienie: „W przypadku gdy nadwyżka rekompensaty nie przekracza 10 % kwoty średniej rocznej rekompensaty, nadwyżka ta może zostać przeniesiona na kolejny okres i odliczona od kwoty rekompensaty należnej w tym okresie”. Ze względu na brak faktycznej nadwyżki rekompensaty (ponieważ w ujęciu ogólnym szpital stale znajdował się on w sytuacji niedostatecznej rekompensaty w okresie 1996–2014) w praktyce nigdy nie dokonano takiego przeniesienia. Uwaga ta dotyczy wszystkich szpitali IRIS (zob. również motywy 240–243).

281

(282)  Inne rozwiązanie, jeżeli szpital CHU Saint-Pierre osiągnąłby rentowność w przyszłych latach, polegałoby po prostu na zachowaniu zysków i wykorzystaniu ich w celu wyrównania strat odnotowanych w przeszłości. W tym przypadku gminy nie musiałyby wyrównywać rezydualnego deficytu księgowego lub musiałby wyrównać ten deficyt jedynie częściowo. Taki scenariusz jest jednak hipotetyczny, ponieważ szpital CHU Saint-Pierre odnotował ograniczony zysk tylko w jednym roku (2006 r.) podczas okresu 1996–2014.

282

(283)  Jak wyjaśniono w motywie 104, fundusz FRBRTC i subwencje specjalne przyznawane gminom przez Region Stołeczny Brukseli są wewnątrzpaństwowymi środkami finansowania, które stanowią źródło finansowania mechanizmu płatności dokonanych przez gminy z tytułu wyrównania deficytów. Kwoty te wskazano w oddzielnej kolumnie, aby zilustrować fakt, że gminy wykorzystują te fundusze regionalne w całości do celów płatności z tytułu wyrównania deficytów. Nie należy tego interpretować jako wskazówki, że kwoty zostały przekazane z funduszu FRBRTC lub od Regionu Stołecznego Brukseli szpitalom IRIS. Są to transfery na rzecz gmin, które z kolei wykorzystały te fundusze w celu sfinansowania swojego obowiązku wyrównania deficytu szpitali IRIS.

283

(*1)  Po dodaniu zysków niepodzielonych z okresu 1996–1998, tj. kwoty 703 624 EUR.

*1

(284)  Zob. w tym względzie art. 6 decyzji w sprawie UOIG z 2005 r. i art. 6 ust. 2 decyzji w sprawie UOIG z 2012 r.

284

(285)  Art. 6 ust. 1 decyzji w sprawie UOIG z 2012 r.

285

(286)  Art. 6 ust. 2 decyzji w sprawie UOIG z 2012 r.

286

(287)  Moniteur belge z dnia 6 grudnia 1983 r., s. 15009.

287

(288)  Moniteur belge z dnia 23 marca 2006 r., s. 16710.

288

(289)  Moniteur belge z dnia 25 czerwca 2003 r., s. 33692.

289

(290)  Ten okres amortyzacji ustanowiono w zarządzeniu królewskim z dnia 19 czerwca 2007 r., które ma zastosowanie do wszystkich belgijskich szpitali (zob. również motyw 226).

290

(291)  Zob. przypis 264.

291

(292)  Jak wyjaśniono w motywie 166, Komisja uważa, że trzech dodatkowych obowiązków nie powierzono by w przypadku braku podstawowych zadań szpitalnych. W związku z tym Komisja uznaje, że należy ocenić okres powierzenia w odniesieniu do podstawowych zadań szpitalnych.

292

(293)  Tj. ujednoliconej ustawy o szpitalach z dnia 10 lipca 2008 r. (Moniteur belge z dnia 7 listopada 2008 r., s. 58624).

293

---