# Dziennik Urzędowy L 265/2016

| | ISSN 1977-0766 |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | L 265 |
| | |
| Wydanie polskie | Legislacja | Rocznik 5930 września 2016 |

ISSN 1977-0766

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

L 265

Wydanie polskie

Legislacja

Rocznik 5930 września 2016

---

| Spis treści | | II   Akty o charakterze nieustawodawczym | Strona |
| --- | --- | --- | --- |
| | | AKTY PRZYJĘTE PRZEZ ORGANY UTWORZONE NA MOCY UMÓW MIĘDZYNARODOWYCH |
| | * | Regulamin nr 44 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych(EKG ONZ) – Jednolite przepisy dotyczące homologacji urządzeń przytrzymujących dla dzieci przebywających w pojazdach o napędzie silnikowym (urządzenia przytrzymujące dla dzieci) [2016/1722] | 1 |
| | * | Regulamin nr 48 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ) – Jednolite przepisy dotyczące homologacji pojazdów w odniesieniu do rozmieszczenia urządzeń oświetlenia i sygnalizacji świetlnej [2016/1723] | 125 |

Spis treści

II   Akty o charakterze nieustawodawczym

Strona

AKTY PRZYJĘTE PRZEZ ORGANY UTWORZONE NA MOCY UMÓW MIĘDZYNARODOWYCH

*

Regulamin nr 44 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych(EKG ONZ) – Jednolite przepisy dotyczące homologacji urządzeń przytrzymujących dla dzieci przebywających w pojazdach o napędzie silnikowym (urządzenia przytrzymujące dla dzieci) [2016/1722]

1

*

Regulamin nr 48 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ) – Jednolite przepisy dotyczące homologacji pojazdów w odniesieniu do rozmieszczenia urządzeń oświetlenia i sygnalizacji świetlnej [2016/1723]

125

| PL | Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.
  Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną. |
| --- | --- |

PL

Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.

Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną.

---

II Akty o charakterze nieustawodawczym

AKTY PRZYJĘTE PRZEZ ORGANY UTWORZONE NA MOCY UMÓW MIĘDZYNARODOWYCH

| 30.9.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 265/1 |
| --- | --- | --- | --- |

30.9.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 265/1

---

Jedynie oryginalne teksty EKG ONZ mają skutek prawny w świetle międzynarodowego prawa publicznego. Status i datę wejścia w życie niniejszego regulaminu należy sprawdzać w najnowszej wersji dokumentu EKG ONZ dotyczącego statusu TRANS/WP.29/343, dostępnej pod adresem:

http://www.unece.org/trans/main/wp29/wp29wgs/wp29gen/wp29fdocstts.html

Regulamin nr 44 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych(EKG ONZ) – Jednolite przepisy dotyczące homologacji urządzeń przytrzymujących dla dzieci przebywających w pojazdach o napędzie silnikowym („urządzenia przytrzymujące dla dzieci”) [2016/1722]

Obejmujący wszystkie obowiązujące teksty, w tym:

Suplement nr 10 do serii poprawek 04 – data wejścia w życie: 18 czerwca 2016 r.

SPIS TREŚCI

REGULAMIN

| 1. | Zakres |
| --- | --- |

1.

| 2. | Definicje |
| --- | --- |

2.

| 3. | Wystąpienie o homologację |
| --- | --- |

3.

| 4. | Oznakowanie |
| --- | --- |

4.

| 5. | Homologacja |
| --- | --- |

5.

| 6. | Specyfikacje ogólne |
| --- | --- |

6.

| 7. | Specyfikacje szczegółowe |
| --- | --- |

7.

| 8. | Opis badań |
| --- | --- |

8.

| 9. | Sprawozdania z badania homologacji typu i kwalifikacji produkcji |
| --- | --- |

9.

| 10. | Zmiana i rozszerzenie homologacji typu urządzenia przytrzymującego dla dzieci |
| --- | --- |

10.

| 11. | Kwalifikacja produkcji |
| --- | --- |

11.

| 12. | Zgodność produkcji i badania rutynowe |
| --- | --- |

12.

| 13. | Sankcje z tytułu niezgodności produkcji |
| --- | --- |

13.

| 14. | Ostateczne zaniechanie produkcji |
| --- | --- |

14.

| 15. | Instrukcje |
| --- | --- |

15.

| 16. | Nazwy i adresy służb technicznych upoważnionych do przeprowadzania badań homologacyjnych oraz nazwy i adresy organów udzielających homologacji typu |
| --- | --- |

16.

| 17. | Postanowienia przejściowe |
| --- | --- |

17.

ZAŁĄCZNIKI

| 1 | Zawiadomienie |
| --- | --- |

1

| 2 | Rozmieszczenie znaków homologacji |
| --- | --- |

2

| 3 | Układ aparatu do badania odporności na pył |
| --- | --- |

3

| 4 | Badanie korozyjne |
| --- | --- |

4

| 5 | Badanie ścierania i mikroprzesuwu |
| --- | --- |

5

| 6 | Opis wózka |
| --- | --- |

6

| 7 | Opis krzywej opóźnienia lub przyspieszenia w czasie |
| --- | --- |

7

| 8 | Opis manekinów |
| --- | --- |

8

| 9 | Badanie zderzenia czołowego z przeszkodą |
| --- | --- |

9

| 10 | Procedura badania zderzenia tylnego |
| --- | --- |

10

| 11 | Dodatkowe kotwiczenia wymagane do instalacji w pojazdach urządzeń przytrzymujących dla dzieci kategorii półuniwersalnej |
| --- | --- |

11

| 12 | Fotelik |
| --- | --- |

12

| 13 | Standardowy pas bezpieczeństwa |
| --- | --- |

13

| 14 | Schemat homologacji typu (schemat ISO 9002:2000) |
| --- | --- |

14

| 15 | Objaśnienia |
| --- | --- |

15

| 16 | Kontrola zgodności produkcji |
| --- | --- |

16

| 17 | Badanie materiałów pochłaniających energię |
| --- | --- |

17

| 18 | Metoda określania obszaru uderzenia głową w urządzeniach posiadających oparcia oraz określenie minimalnych rozmiarów płatów bocznych w urządzeniach zwróconych tyłem do kierunku jazdy |
| --- | --- |

18

| 19 | Opis sposobu kondycjonowania regulatorów zamontowanych bezpośrednio w urządzeniu przytrzymującym dla dzieci |
| --- | --- |

19

| 20 | Typowe urządzenie do badania wytrzymałościowego zamka |
| --- | --- |

20

| 21 | Stanowisko badawcze do dynamicznych testów zderzeniowych |
| --- | --- |

21

| 22 | Badanie bloku dolnej części tułowia |
| --- | --- |

22

| 23 | Urządzenia służące do przykładania obciążenia |
| --- | --- |

23

1.   ZAKRES

1.1.   Niniejszy regulamin stosuje się do urządzeń przytrzymujących dla dzieci, które nadają się do instalacji w pojazdach o napędzie silnikowym, posiadających trzy lub więcej kół, oraz które nie są przeznaczone do eksploatacji ze składanymi (odchylnymi) lub bocznymi siedzeniami.

2.   DEFINICJE

Do celów niniejszego regulaminu:

| 2.1. | „urządzenie przytrzymujące dla dzieci” („urządzenie przytrzymujące”) oznacza układ części, który może obejmować zespół taśm lub części elastycznych z zamkiem zabezpieczającym, elementami regulującymi, mocowaniami, a w niektórych przypadkach dodatkowe urządzenie, takie jak przenośne łóżeczko, nosidełko dla niemowląt, dodatkowy fotel lub osłonę przed uderzeniem, które mogą być przymocowane w pojeździe o napędzie silnikowym. Urządzenie jest zaprojektowane tak, aby zmniejszyć ryzyko zranienia użytkownika w przypadku zderzenia lub nagłego spowolnienia pojazdu poprzez ograniczenie ruchów jego ciała.

  „ISOFIX” oznacza system mocowania do pojazdów urządzeń przytrzymujących dla dzieci, obejmujący dwa sztywne kotwiczenia w pojeździe i dwa odpowiadające im sztywne zaczepy na urządzeniu przytrzymującym dla dzieci, który to system ma na celu ograniczenie rotacji wzdłużnej urządzenia przytrzymującego dla dzieci.
  2.1.1.   Urządzenia przytrzymujące dla dzieci klasyfikuje się według pięciu „grup wagowych”:






  2.1.1.1. | grupa 0 dla dzieci o wadze mniejszej niż 10 kg; |
| --- | --- | --- |

2.1.

„urządzenie przytrzymujące dla dzieci” („urządzenie przytrzymujące”) oznacza układ części, który może obejmować zespół taśm lub części elastycznych z zamkiem zabezpieczającym, elementami regulującymi, mocowaniami, a w niektórych przypadkach dodatkowe urządzenie, takie jak przenośne łóżeczko, nosidełko dla niemowląt, dodatkowy fotel lub osłonę przed uderzeniem, które mogą być przymocowane w pojeździe o napędzie silnikowym. Urządzenie jest zaprojektowane tak, aby zmniejszyć ryzyko zranienia użytkownika w przypadku zderzenia lub nagłego spowolnienia pojazdu poprzez ograniczenie ruchów jego ciała.

„ISOFIX” oznacza system mocowania do pojazdów urządzeń przytrzymujących dla dzieci, obejmujący dwa sztywne kotwiczenia w pojeździe i dwa odpowiadające im sztywne zaczepy na urządzeniu przytrzymującym dla dzieci, który to system ma na celu ograniczenie rotacji wzdłużnej urządzenia przytrzymującego dla dzieci.

2.1.1.   Urządzenia przytrzymujące dla dzieci klasyfikuje się według pięciu „grup wagowych”:

2.1.1.1.

grupa 0 dla dzieci o wadze mniejszej niż 10 kg;

| 2.1.1.2. | grupa 0+ dla dzieci o wadze mniejszej niż 13 kg; |
| --- | --- |

2.1.1.2.

grupa 0+ dla dzieci o wadze mniejszej niż 13 kg;

| 2.1.1.3. | grupa I dla dzieci o wadze od 9 do 18 kg; |
| --- | --- |

2.1.1.3.

grupa I dla dzieci o wadze od 9 do 18 kg;

| 2.1.1.4. | grupa II dla dzieci o wadze od 15 do 25 kg; |
| --- | --- |

2.1.1.4.

grupa II dla dzieci o wadze od 15 do 25 kg;

| 2.1.1.5. | grupa III dla dzieci o wadze od 22 do 36 kg. |
| --- | --- |

2.1.1.5.

grupa III dla dzieci o wadze od 22 do 36 kg.

| 2.1.1.6. | Urządzenia przytrzymujące dla dzieci dzielą się na siedem klas wielkości ISOFIX opisanych w regulaminie nr 16, załącznik 17, dodatek 2:







  A | – | ISO/F3: Fotelik dla dzieci z wysokim oparciem zwrócony przodem do kierunku jazdy |
| --- | --- | --- | --- |
| B | – | ISO/F2: Fotelik dla dzieci obniżony zwrócony przodem do kierunku jazdy |
| B1 | – | ISO/F2X: Fotelik dla dzieci obniżony zwrócony przodem do kierunku jazdy |
| C | – | ISO/R3: Duży fotelik dla dzieci zwrócony tyłem do kierunku jazdy |
| D | – | ISO/R2: Mały fotelik dla dzieci zwrócony tyłem do kierunku jazdy |
| E | – | ISO/R1: Urządzenie przytrzymujące dla niemowlęcia zwrócone tyłem do kierunku jazdy |
| F | – | ISO/L1: Urządzenie przytrzymujące zwrócone w lewo w stosunku do kierunku jazdy (przenośne łóżeczko) |
| G | – | ISO/L2: Urządzenie przytrzymujące zwrócone w prawo w stosunku do kierunku jazdy (przenośne łóżeczko) |

2.1.1.6.

Urządzenia przytrzymujące dla dzieci dzielą się na siedem klas wielkości ISOFIX opisanych w regulaminie nr 16, załącznik 17, dodatek 2:

A

–

ISO/F3: Fotelik dla dzieci z wysokim oparciem zwrócony przodem do kierunku jazdy

B

–

ISO/F2: Fotelik dla dzieci obniżony zwrócony przodem do kierunku jazdy

B1

–

ISO/F2X: Fotelik dla dzieci obniżony zwrócony przodem do kierunku jazdy

C

–

ISO/R3: Duży fotelik dla dzieci zwrócony tyłem do kierunku jazdy

D

–

ISO/R2: Mały fotelik dla dzieci zwrócony tyłem do kierunku jazdy

E

–

ISO/R1: Urządzenie przytrzymujące dla niemowlęcia zwrócone tyłem do kierunku jazdy

F

–

ISO/L1: Urządzenie przytrzymujące zwrócone w lewo w stosunku do kierunku jazdy (przenośne łóżeczko)

G

–

ISO/L2: Urządzenie przytrzymujące zwrócone w prawo w stosunku do kierunku jazdy (przenośne łóżeczko)

| Grupa wagowa | | Klasa wielkości ISOFIX |
| --- | --- | --- |
| 0 – do 10 kg | F | ISO/L1 |
| G | ISO/L2 |
| E | ISO/R1 |
| 0+ – do 13 kg | C | ISO/R3 |
| D | ISO/R2 |
| E | ISO/R1 |
| I – 9 do 18 kg | A | ISO/F3 |
| B | ISO/F2 |
| B1 | ISO/F2X |
| C | ISO/R3 |
| D | ISO/R2 |

Grupa wagowa

Klasa wielkości ISOFIX

0 – do 10 kg

F

ISO/L1

G

ISO/L2

E

ISO/R1

0+ – do 13 kg

C

ISO/R3

D

ISO/R2

E

ISO/R1

I – 9 do 18 kg

A

ISO/F3

B

ISO/F2

B1

ISO/F2X

C

ISO/R3

D

ISO/R2

2.1.2.   Urządzenia przytrzymujące dla dzieci dzieli się na cztery „kategorie”:

| 2.1.2.1. | „uniwersalne” do zastosowań określonych w pkt 6.1.1, 6.1.3.1 i 6.1.3.2 na większości miejsc siedzących w pojeździe, a w szczególności na miejscach, które oceniono zgodnie z regulaminem nr 16 jako zgodne z taką kategorią urządzeń przytrzymujących dla dzieci; |
| --- | --- |

2.1.2.1.

„uniwersalne” do zastosowań określonych w pkt 6.1.1, 6.1.3.1 i 6.1.3.2 na większości miejsc siedzących w pojeździe, a w szczególności na miejscach, które oceniono zgodnie z regulaminem nr 16 jako zgodne z taką kategorią urządzeń przytrzymujących dla dzieci;

| 2.1.2.2. | „zastrzeżone” do zastosowań określonych w pkt 6.1.1 i 6.1.3.1 na wyznaczonych miejscach siedzących dla określonych typów pojazdów zgodnie ze wskazaniem producenta urządzenia przytrzymującego dla dzieci lub producenta pojazdu; |
| --- | --- |

2.1.2.2.

„zastrzeżone” do zastosowań określonych w pkt 6.1.1 i 6.1.3.1 na wyznaczonych miejscach siedzących dla określonych typów pojazdów zgodnie ze wskazaniem producenta urządzenia przytrzymującego dla dzieci lub producenta pojazdu;

| 2.1.2.3. | „półuniwersalne” do zastosowań określonych w pkt 6.1.1 i 6.1.3.2; |
| --- | --- |

2.1.2.3.

„półuniwersalne” do zastosowań określonych w pkt 6.1.1 i 6.1.3.2;

| 2.1.2.4. | „tylko dla niektórych pojazdów” do zastosowania:






  2.1.2.4.1. | w konkretnych typach pojazdów, zgodnie z pkt 6.1.2 i 6.1.3.3; lub |
| --- | --- | --- |

2.1.2.4.

„tylko dla niektórych pojazdów” do zastosowania:

2.1.2.4.1.

w konkretnych typach pojazdów, zgodnie z pkt 6.1.2 i 6.1.3.3; lub

| 2.1.2.4.2. | jako „wbudowane” urządzenie przytrzymujące dla dzieci. |
| --- | --- |

2.1.2.4.2.

jako „wbudowane” urządzenie przytrzymujące dla dzieci.

2.1.3.   Urządzenia przytrzymujące dla dzieci można podzielić na dwie klasy:

| | klasa integralna, jeśli mocowanie dziecka w urządzeniu przytrzymującym dla dzieci jest niezależne od wszelkich elementów bezpośrednio zamocowanych do pojazdu; |
| --- | --- |

klasa integralna, jeśli mocowanie dziecka w urządzeniu przytrzymującym dla dzieci jest niezależne od wszelkich elementów bezpośrednio zamocowanych do pojazdu;

| | klasa nieintegralna, jeśli mocowanie dziecka w urządzeniu przytrzymującym dla dzieci jest zależne od elementów bezpośrednio zamocowanych do pojazdu; |
| --- | --- |

klasa nieintegralna, jeśli mocowanie dziecka w urządzeniu przytrzymującym dla dzieci jest zależne od elementów bezpośrednio zamocowanych do pojazdu;

2.1.3.1.   
  „częściowe urządzenie przytrzymujące” oznacza na przykład takie urządzenie jak poduszka podwyższająca, które w połączeniu z pasem dla dorosłych otaczającym ciało dziecka lub przytrzymującym urządzenie, w którym umieszczone jest dziecko, tworzy kompletne urządzenie przytrzymujące dla dzieci;

2.1.3.2.   
  „poduszka podwyższająca” oznacza twardą poduszkę, której można używać wraz z pasem bezpieczeństwa dla dorosłych;

| 2.2. | „fotelik bezpieczeństwa dla dziecka” oznacza urządzenie przytrzymujące dla dziecka obejmujące fotelik, w którym umieszczone jest dziecko; |
| --- | --- |

2.2.

„fotelik bezpieczeństwa dla dziecka” oznacza urządzenie przytrzymujące dla dziecka obejmujące fotelik, w którym umieszczone jest dziecko;

| 2.3. | „pas” oznacza urządzenie przytrzymujące dla dzieci obejmujące zespół taśm z zamkiem bezpieczeństwa, elementami regulującymi i mocującymi; |
| --- | --- |

2.3.

„pas” oznacza urządzenie przytrzymujące dla dzieci obejmujące zespół taśm z zamkiem bezpieczeństwa, elementami regulującymi i mocującymi;

| 2.4. | „fotelik” oznacza konstrukcję będącą częścią składową urządzenia przytrzymującego dla dziecka, przeznaczoną do umieszczania dziecka w pozycji siedzącej;
  2.4.1.   
  „przenośne łóżeczko” oznacza urządzenie przytrzymujące przeznaczone do umieszczania i przytrzymywania dzieci w pozycji leżącej na wznak lub na brzuchu, przy czym kręgosłup dziecka jest w pozycji prostopadłej do środkowej płaszczyzny wzdłużnej pojazdu. Urządzenie jest tak zaprojektowane, aby w przypadku zderzenia rozłożyć siły przytrzymujące na głowę i ciało dziecka z wyjątkiem jego kończyn;
  2.4.2.   
  „urządzenie przytrzymujące przenośne łóżeczko” oznacza urządzenie służące do przytwierdzenia przenośnego łóżeczka do struktury pojazdu;
  2.4.3.   
  „nosidełko dla niemowląt” oznacza urządzenie przytrzymujące przeznaczone do umieszczenia dziecka w pozycji półleżącej, tyłem do kierunku jazdy. Urządzenie jest tak zaprojektowane, aby w przypadku zderzenia czołowego rozłożyć siły przytrzymujące na głowę i ciało dziecka z wyjątkiem jego kończyn; |
| --- | --- |

2.4.

„fotelik” oznacza konstrukcję będącą częścią składową urządzenia przytrzymującego dla dziecka, przeznaczoną do umieszczania dziecka w pozycji siedzącej;

2.4.1.   
  „przenośne łóżeczko” oznacza urządzenie przytrzymujące przeznaczone do umieszczania i przytrzymywania dzieci w pozycji leżącej na wznak lub na brzuchu, przy czym kręgosłup dziecka jest w pozycji prostopadłej do środkowej płaszczyzny wzdłużnej pojazdu. Urządzenie jest tak zaprojektowane, aby w przypadku zderzenia rozłożyć siły przytrzymujące na głowę i ciało dziecka z wyjątkiem jego kończyn;

2.4.2.   
  „urządzenie przytrzymujące przenośne łóżeczko” oznacza urządzenie służące do przytwierdzenia przenośnego łóżeczka do struktury pojazdu;

2.4.3.   
  „nosidełko dla niemowląt” oznacza urządzenie przytrzymujące przeznaczone do umieszczenia dziecka w pozycji półleżącej, tyłem do kierunku jazdy. Urządzenie jest tak zaprojektowane, aby w przypadku zderzenia czołowego rozłożyć siły przytrzymujące na głowę i ciało dziecka z wyjątkiem jego kończyn;

| 2.5. | „podpórka fotelika” oznacza tę część urządzenia przytrzymującego dla dziecka, za pomocą której można podnieść fotel; |
| --- | --- |

2.5.

„podpórka fotelika” oznacza tę część urządzenia przytrzymującego dla dziecka, za pomocą której można podnieść fotel;

| 2.6. | „podparcie dla dziecka” oznacza tę część urządzenia przytrzymującego dla dziecka, za pomocą której można podnieść dziecko w urządzeniu przytrzymującym; |
| --- | --- |

2.6.

„podparcie dla dziecka” oznacza tę część urządzenia przytrzymującego dla dziecka, za pomocą której można podnieść dziecko w urządzeniu przytrzymującym;

| 2.7. | „osłona przed uderzeniem” oznacza urządzenie zamocowane przed dzieckiem i zaprojektowane w celu rozkładania sił przytrzymujących na większą część wysokości ciała dziecka w przypadku zderzenia czołowego.
  W odniesieniu do pkt 2.1.3 są one podzielone na dwie klasy:







  Klasa A | : | integralna |
| --- | --- | --- | --- |
| Klasa B | : | nieintegralna; |

2.7.

„osłona przed uderzeniem” oznacza urządzenie zamocowane przed dzieckiem i zaprojektowane w celu rozkładania sił przytrzymujących na większą część wysokości ciała dziecka w przypadku zderzenia czołowego.

W odniesieniu do pkt 2.1.3 są one podzielone na dwie klasy:

Klasa A

:

integralna

Klasa B

:

nieintegralna;

| 2.8. | „taśma” oznacza część elastyczną przeznaczoną do przenoszenia sił;
  2.8.1.   
  „taśma biodrowa” oznacza taśmę, która w postaci całego pasa lub jako jego element przechodzi przed obszarem miednicy dziecka i przytrzymuje miednicę dziecka bezpośrednio lub pośrednio;
  2.8.2.   
  „pas barkowy” oznacza tę część pasa, która przytrzymuje górną część tułowia dziecka;
  2.8.3.   
  „taśma krokowa” oznacza taśmę (lub rozdzielające się taśmy, w przypadku gdy tworzą ją dwie lub więcej taśm) zamocowaną do urządzenia przytrzymującego dla dzieci oraz taśmy biodrowej, umieszczoną w taki sposób, że przechodzi między udami dziecka; taśma ta jest zaprojektowana tak, aby zapobiec wysunięciu się dziecka z taśmy biodrowej w normalnych warunkach użytkowania oraz przesunięciu się taśmy biodrowej w górę względem miednicy w trakcie zderzenia.
  2.8.4.   
  „taśma przytrzymująca dla dziecka” oznacza taśmę stanowiącą element składowy pasa i przytrzymującą jedynie ciało dziecka;
  2.8.5.   
  „taśma mocująca urządzenia przytrzymującego dla dzieci” oznacza taśmę, która mocuje urządzenie przytrzymujące dla dzieci do konstrukcji pojazdu i może stanowić część urządzenia zabezpieczającego siedzenia pojazdu;
  2.8.6.   
  „podwójny szelkowy pas piersiowy” oznacza zespół pasów obejmujący pas biodrowy, pasy barkowe oraz ewentualnie taśmę krokową;
  2.8.7.   
  „pas w kształcie litery Y” oznacza pas, w przypadku którego taśma przeprowadzona między nogami dziecka oraz dwie taśmy barkowe tworzą zespół taśm;
  2.8.8.   
  „prowadnica taśmy” oznacza taśmę, która mocuje taśmę barkową pasa bezpieczeństwa dla dorosłych w pozycji odpowiedniej dla dzieci, oraz gdy skuteczna pozycja, w której taśma barkowa zmienia kierunek, może być regulowana za pomocą elementu, który da się przesuwać w górę i w dół taśmy w celu zlokalizowania barku użytkownika, a następnie zablokowania w tej pozycji. Prowadnica taśmy nie służy do przenoszenia znaczącej części obciążenia dynamicznego; |
| --- | --- |

2.8.

„taśma” oznacza część elastyczną przeznaczoną do przenoszenia sił;

2.8.1.   
  „taśma biodrowa” oznacza taśmę, która w postaci całego pasa lub jako jego element przechodzi przed obszarem miednicy dziecka i przytrzymuje miednicę dziecka bezpośrednio lub pośrednio;

2.8.2.   
  „pas barkowy” oznacza tę część pasa, która przytrzymuje górną część tułowia dziecka;

2.8.3.   
  „taśma krokowa” oznacza taśmę (lub rozdzielające się taśmy, w przypadku gdy tworzą ją dwie lub więcej taśm) zamocowaną do urządzenia przytrzymującego dla dzieci oraz taśmy biodrowej, umieszczoną w taki sposób, że przechodzi między udami dziecka; taśma ta jest zaprojektowana tak, aby zapobiec wysunięciu się dziecka z taśmy biodrowej w normalnych warunkach użytkowania oraz przesunięciu się taśmy biodrowej w górę względem miednicy w trakcie zderzenia.

2.8.4.   
  „taśma przytrzymująca dla dziecka” oznacza taśmę stanowiącą element składowy pasa i przytrzymującą jedynie ciało dziecka;

2.8.5.   
  „taśma mocująca urządzenia przytrzymującego dla dzieci” oznacza taśmę, która mocuje urządzenie przytrzymujące dla dzieci do konstrukcji pojazdu i może stanowić część urządzenia zabezpieczającego siedzenia pojazdu;

2.8.6.   
  „podwójny szelkowy pas piersiowy” oznacza zespół pasów obejmujący pas biodrowy, pasy barkowe oraz ewentualnie taśmę krokową;

2.8.7.   
  „pas w kształcie litery Y” oznacza pas, w przypadku którego taśma przeprowadzona między nogami dziecka oraz dwie taśmy barkowe tworzą zespół taśm;

2.8.8.   
  „prowadnica taśmy” oznacza taśmę, która mocuje taśmę barkową pasa bezpieczeństwa dla dorosłych w pozycji odpowiedniej dla dzieci, oraz gdy skuteczna pozycja, w której taśma barkowa zmienia kierunek, może być regulowana za pomocą elementu, który da się przesuwać w górę i w dół taśmy w celu zlokalizowania barku użytkownika, a następnie zablokowania w tej pozycji. Prowadnica taśmy nie służy do przenoszenia znaczącej części obciążenia dynamicznego;

| 2.9. | „zamek” oznacza mechanizm szybkiego zwolnienia, który umożliwia trzymanie dziecka za pomocą urządzenia przytrzymującego lub zamocowanie urządzenia przytrzymującego do struktury samochodu, oraz który można szybko otworzyć. Zamek może obejmować element regulujący;
  2.9.1.   
  „przycisk odblokowujący zamek z obudową” oznacza taki przycisk odblokowujący zamek, że nie można go zwolnić przy użyciu kuli o średnicy 40 mm;
  2.9.2.   
  „przycisk odblokowujący zamek bez obudowy” oznacza taki przycisk odblokowujący zamek, że można go zwolnić przy użyciu kuli o średnicy 40 mm; |
| --- | --- |

2.9.

„zamek” oznacza mechanizm szybkiego zwolnienia, który umożliwia trzymanie dziecka za pomocą urządzenia przytrzymującego lub zamocowanie urządzenia przytrzymującego do struktury samochodu, oraz który można szybko otworzyć. Zamek może obejmować element regulujący;

2.9.1.   
  „przycisk odblokowujący zamek z obudową” oznacza taki przycisk odblokowujący zamek, że nie można go zwolnić przy użyciu kuli o średnicy 40 mm;

2.9.2.   
  „przycisk odblokowujący zamek bez obudowy” oznacza taki przycisk odblokowujący zamek, że można go zwolnić przy użyciu kuli o średnicy 40 mm;

| 2.10. | „element regulujący” oznacza element umożliwiający dostosowanie urządzenia przytrzymującego lub jego mocowań do budowy ciała użytkownika lub konfiguracji pojazdu. Element regulujący może być częścią zamka lub zwijaczem, bądź każdą inną częścią pasa bezpieczeństwa;
  2.10.1.   
  „szybki regulator” oznacza element regulujący, który można uruchomić płynnym ruchem jednej ręki;
  2.10.2.   
  „regulator zamontowany bezpośrednio w urządzeniu przytrzymującym dla dzieci” oznacza regulator integralnego paska szelkowego, który zamontowany jest bezpośrednio w urządzeniu przytrzymującym dla dzieci, nie jest natomiast bezpośrednio osadzony na taśmach, do których regulacji został zaprojektowany; |
| --- | --- |

2.10.

„element regulujący” oznacza element umożliwiający dostosowanie urządzenia przytrzymującego lub jego mocowań do budowy ciała użytkownika lub konfiguracji pojazdu. Element regulujący może być częścią zamka lub zwijaczem, bądź każdą inną częścią pasa bezpieczeństwa;

2.10.1.   
  „szybki regulator” oznacza element regulujący, który można uruchomić płynnym ruchem jednej ręki;

2.10.2.   
  „regulator zamontowany bezpośrednio w urządzeniu przytrzymującym dla dzieci” oznacza regulator integralnego paska szelkowego, który zamontowany jest bezpośrednio w urządzeniu przytrzymującym dla dzieci, nie jest natomiast bezpośrednio osadzony na taśmach, do których regulacji został zaprojektowany;

| 2.11. | „mocowania” oznaczają elementy urządzenia przytrzymującego dla dzieci, obejmujące elementy mocujące, które umożliwiają zamocowanie urządzenia przytrzymującego dla dzieci do konstrukcji pojazdu bezpośrednio lub przez siedzenie pojazdu;
  2.11.1.   
  „wspornik” oznacza element trwale zamocowany do urządzenia przytrzymującego dla dzieci, zapewniający pełne przeniesienie obciążenia z urządzenia przytrzymującego dla dzieci na konstrukcję pojazdu, aby wyeliminować działanie amortyzujące siedzenia w czasie hamowania; wspornik może być regulowany; |
| --- | --- |

2.11.

„mocowania” oznaczają elementy urządzenia przytrzymującego dla dzieci, obejmujące elementy mocujące, które umożliwiają zamocowanie urządzenia przytrzymującego dla dzieci do konstrukcji pojazdu bezpośrednio lub przez siedzenie pojazdu;

2.11.1.   
  „wspornik” oznacza element trwale zamocowany do urządzenia przytrzymującego dla dzieci, zapewniający pełne przeniesienie obciążenia z urządzenia przytrzymującego dla dzieci na konstrukcję pojazdu, aby wyeliminować działanie amortyzujące siedzenia w czasie hamowania; wspornik może być regulowany;

| 2.12. | „pochłaniacz energii” oznacza urządzenie zaprojektowane do rozpraszania energii niezależnie od taśmy lub w połączeniu z nią oraz stanowiące część urządzenia przytrzymującego dla dzieci; |
| --- | --- |

2.12.

„pochłaniacz energii” oznacza urządzenie zaprojektowane do rozpraszania energii niezależnie od taśmy lub w połączeniu z nią oraz stanowiące część urządzenia przytrzymującego dla dzieci;

| 2.13. | „zwijacz” oznacza urządzenie zaprojektowane do przechowywania części lub całości taśmy urządzenia przytrzymującego dla dzieci. Określenie to obejmuje następujące urządzenia:






  2.13.1. | „zwijacz samoblokujący” to zwijacz umożliwiający rozwinięcie żądanej długości taśmy, zaś po zapięciu zamka automatycznie dostosowujący taśmę do budowy ciała użytkownika, przy czym nie jest możliwe dalsze wysunięcie taśmy bez świadomego działania użytkownika; |
| --- | --- | --- |

2.13.

„zwijacz” oznacza urządzenie zaprojektowane do przechowywania części lub całości taśmy urządzenia przytrzymującego dla dzieci. Określenie to obejmuje następujące urządzenia:

2.13.1.

„zwijacz samoblokujący” to zwijacz umożliwiający rozwinięcie żądanej długości taśmy, zaś po zapięciu zamka automatycznie dostosowujący taśmę do budowy ciała użytkownika, przy czym nie jest możliwe dalsze wysunięcie taśmy bez świadomego działania użytkownika;

| 2.13.2. | „zwijacz blokowany awaryjnie” to zwijacz, który nie ogranicza swobody ruchów użytkownika pasa w normalnych warunkach jazdy. Takie urządzenie wyposażone jest w elementy regulujące długość, które automatycznie dostosowują taśmę do budowy ciała użytkownika, oraz mechanizm blokujący uruchamiany awaryjnie przez:






  2.13.2.1. | spowolnienie pojazdu, wyciągnięcie taśmy ze zwijacza lub dowolny inny automatyczny środek (reakcja jednoczynnikowa); lub |
| --- | --- | --- |

2.13.2.

„zwijacz blokowany awaryjnie” to zwijacz, który nie ogranicza swobody ruchów użytkownika pasa w normalnych warunkach jazdy. Takie urządzenie wyposażone jest w elementy regulujące długość, które automatycznie dostosowują taśmę do budowy ciała użytkownika, oraz mechanizm blokujący uruchamiany awaryjnie przez:

2.13.2.1.

spowolnienie pojazdu, wyciągnięcie taśmy ze zwijacza lub dowolny inny automatyczny środek (reakcja jednoczynnikowa); lub

| 2.13.2.2. | połączenie jakichkolwiek z wymienionych środków (reakcja wieloczynnikowa); |
| --- | --- |

2.13.2.2.

połączenie jakichkolwiek z wymienionych środków (reakcja wieloczynnikowa);

| 2.14. | „kotwiczenia urządzenia przytrzymującego” oznaczają części konstrukcji pojazdu lub siedzenia, do których przytwierdzone są mocowania urządzenia przytrzymującego dla dzieci;
  2.14.1.   
  „dodatkowe kotwiczenie” oznacza część konstrukcji pojazdu lub siedzenia, bądź dowolnej innej części pojazdu, do której zamierza się przymocować urządzenie przytrzymujące dla dzieci, oraz która występuje oprócz kotwiczeń homologowanych zgodnie z regulaminem nr 14. Obejmuje ona podstawę wózka opisaną w załączniku 6 lub inne elementy konstrukcyjne danego pojazdu obciążone wspornikiem;
  2.14.2.   
  „dolne kotwiczenie ISOFIX” oznacza jeden sztywny okrągły pręt poziomy o średnicy 6 mm, wystający z konstrukcji pojazdu lub siedzenia, umożliwiający umieszczenie i montaż urządzenia przytrzymującego ISOFIX dla dziecka wyposażonego w zaczepy ISOFIX;
  2.14.3.   
  „układ kotwiczeń ISOFIX” oznacza układ złożony z dwóch dolnych kotwiczeń ISOFIX spełniających wymagania regulaminu nr 14, przeznaczony do zamocowania urządzenia przytrzymującego dla dzieci ISOFIX w połączeniu z zabezpieczeniem przeciwobrotowym;
  2.14.4.   
  „zabezpieczenie przeciwobrotowe”







  a) | zabezpieczenie przeciwobrotowe dla uniwersalnego urządzenia przytrzymującego dla dzieci ISOFIX obejmuje górny pasek mocujący ISOFIX; |
| --- | --- | --- |

2.14.

„kotwiczenia urządzenia przytrzymującego” oznaczają części konstrukcji pojazdu lub siedzenia, do których przytwierdzone są mocowania urządzenia przytrzymującego dla dzieci;

2.14.1.   
  „dodatkowe kotwiczenie” oznacza część konstrukcji pojazdu lub siedzenia, bądź dowolnej innej części pojazdu, do której zamierza się przymocować urządzenie przytrzymujące dla dzieci, oraz która występuje oprócz kotwiczeń homologowanych zgodnie z regulaminem nr 14. Obejmuje ona podstawę wózka opisaną w załączniku 6 lub inne elementy konstrukcyjne danego pojazdu obciążone wspornikiem;

2.14.2.   
  „dolne kotwiczenie ISOFIX” oznacza jeden sztywny okrągły pręt poziomy o średnicy 6 mm, wystający z konstrukcji pojazdu lub siedzenia, umożliwiający umieszczenie i montaż urządzenia przytrzymującego ISOFIX dla dziecka wyposażonego w zaczepy ISOFIX;

2.14.3.   
  „układ kotwiczeń ISOFIX” oznacza układ złożony z dwóch dolnych kotwiczeń ISOFIX spełniających wymagania regulaminu nr 14, przeznaczony do zamocowania urządzenia przytrzymującego dla dzieci ISOFIX w połączeniu z zabezpieczeniem przeciwobrotowym;

2.14.4.   
  „zabezpieczenie przeciwobrotowe”

a)

zabezpieczenie przeciwobrotowe dla uniwersalnego urządzenia przytrzymującego dla dzieci ISOFIX obejmuje górny pasek mocujący ISOFIX;

| b) | zabezpieczenie przeciwobrotowe dla półuniwersalnego urządzenia przytrzymującego dla dzieci ISOFIX obejmuje górny pasek mocujący, deskę rozdzielczą pojazdu lub wspornik, który ma ograniczyć rotację urządzenia w przypadku zderzenia czołowego; |
| --- | --- |

b)

zabezpieczenie przeciwobrotowe dla półuniwersalnego urządzenia przytrzymującego dla dzieci ISOFIX obejmuje górny pasek mocujący, deskę rozdzielczą pojazdu lub wspornik, który ma ograniczyć rotację urządzenia w przypadku zderzenia czołowego;

| c) | w przypadku uniwersalnych i półuniwersalnych urządzeń przytrzymujących dla dzieci ISOFIX samo siedzenie pojazdu nie stanowi zabezpieczenia przeciwobrotowego; |
| --- | --- |

c)

w przypadku uniwersalnych i półuniwersalnych urządzeń przytrzymujących dla dzieci ISOFIX samo siedzenie pojazdu nie stanowi zabezpieczenia przeciwobrotowego;

2.14.5.   
  „kotwiczenie górnego paska mocującego ISOFIX” oznacza element spełniający wymagania regulaminu nr 14, taki jak pręt, umieszczony w określonej strefie, który ma umożliwić podłączenie taśmy górnego paska mocującego ISOFIX i przenieść jego siłę przytrzymującą na konstrukcję pojazdu;

| 2.15. | „zwrócone przodem do kierunku jazdy” oznacza zwrócone przodem do normalnego kierunku jazdy pojazdu; |
| --- | --- |

2.15.

„zwrócone przodem do kierunku jazdy” oznacza zwrócone przodem do normalnego kierunku jazdy pojazdu;

| 2.16. | „zwrócone tyłem do kierunku jazdy” oznacza zwrócone w kierunku przeciwnym do normalnego kierunku jazdy pojazdu; |
| --- | --- |

2.16.

„zwrócone tyłem do kierunku jazdy” oznacza zwrócone w kierunku przeciwnym do normalnego kierunku jazdy pojazdu;

| 2.17. | „pozycja odchylona” oznacza specjalną pozycję fotelika, która umożliwia dziecku przyjęcie pozycji półleżącej; |
| --- | --- |

2.17.

„pozycja odchylona” oznacza specjalną pozycję fotelika, która umożliwia dziecku przyjęcie pozycji półleżącej;

| 2.18. | „pozycja leżąca / na wznak / na brzuchu” oznacza pozycję, w której przynajmniej głowa i ciało dziecka, z wyjątkiem jego kończyn, spoczywają na poziomej powierzchni w urządzeniu przytrzymującym; |
| --- | --- |

2.18.

„pozycja leżąca / na wznak / na brzuchu” oznacza pozycję, w której przynajmniej głowa i ciało dziecka, z wyjątkiem jego kończyn, spoczywają na poziomej powierzchni w urządzeniu przytrzymującym;

| 2.19. | „typ urządzeń przytrzymujących dla dzieci” oznacza urządzenia przytrzymujące dla dzieci, które nie różnią się pod następującymi istotnymi względami:






  2.19.1. | kategoria oraz grupa wagowa (grupy wagowe), a także pozycja i kierunek (określone w pkt 2.15 i 2.16), przy których zamierza się używać urządzenia przytrzymujące; |
| --- | --- | --- |

2.19.

„typ urządzeń przytrzymujących dla dzieci” oznacza urządzenia przytrzymujące dla dzieci, które nie różnią się pod następującymi istotnymi względami:

2.19.1.

kategoria oraz grupa wagowa (grupy wagowe), a także pozycja i kierunek (określone w pkt 2.15 i 2.16), przy których zamierza się używać urządzenia przytrzymujące;

| 2.19.2. | geometria urządzenia przytrzymującego dla dzieci; |
| --- | --- |

2.19.2.

geometria urządzenia przytrzymującego dla dzieci;

| 2.19.3. | wymiary, masa, materiał i kolor:






  a) | siedzenia; |
| --- | --- | --- |

2.19.3.

wymiary, masa, materiał i kolor:

a)

siedzenia;

| b) | wypełniacza; oraz |
| --- | --- |

b)

wypełniacza; oraz

| c) | osłony przed uderzeniem; |
| --- | --- |

c)

osłony przed uderzeniem;

| 2.19.4. | materiał, splot, wymiary i kolor taśm; |
| --- | --- |

2.19.4.

materiał, splot, wymiary i kolor taśm;

| 2.19.5. | elementy twarde (zamek, mocowania itp.); |
| --- | --- |

2.19.5.

elementy twarde (zamek, mocowania itp.);

| 2.20. | „siedzenie pojazdu” oznacza strukturę, która może (lecz nie musi) stanowić integralną część konstrukcji pojazdu, z wykończeniem, przeznaczoną do użytkowania przez jedną osobę dorosłą. W tym kontekście:






  2.20.1. | „zestaw siedzeń pojazdu” oznacza kanapę lub kilka osobnych siedzeń przylegających do siebie (tzn. zamocowanych w ten sposób, że przednie kotwiczenia jednego z tych siedzeń leżą na jednej linii z przednimi lub tylnymi kotwiczeniami innego siedzenia, lub pomiędzy tymi kotwiczeniami), przy czym każde siedzenie mieści jedną lub więcej osób dorosłych; |
| --- | --- | --- |

2.20.

„siedzenie pojazdu” oznacza strukturę, która może (lecz nie musi) stanowić integralną część konstrukcji pojazdu, z wykończeniem, przeznaczoną do użytkowania przez jedną osobę dorosłą. W tym kontekście:

2.20.1.

„zestaw siedzeń pojazdu” oznacza kanapę lub kilka osobnych siedzeń przylegających do siebie (tzn. zamocowanych w ten sposób, że przednie kotwiczenia jednego z tych siedzeń leżą na jednej linii z przednimi lub tylnymi kotwiczeniami innego siedzenia, lub pomiędzy tymi kotwiczeniami), przy czym każde siedzenie mieści jedną lub więcej osób dorosłych;

| 2.20.2. | „kanapa pojazdu” oznacza strukturę z wykończeniem przeznaczoną do użytkowania przez więcej niż jedną osobę dorosłą; |
| --- | --- |

2.20.2.

„kanapa pojazdu” oznacza strukturę z wykończeniem przeznaczoną do użytkowania przez więcej niż jedną osobę dorosłą;

| 2.20.3. | „przednie siedzenia pojazdu” oznacza zestaw siedzeń najbardziej wysuniętych do przodu w przedziale pasażerskim, tj. przed którymi nie znajduje się bezpośrednio żadne inne siedzenie; |
| --- | --- |

2.20.3.

„przednie siedzenia pojazdu” oznacza zestaw siedzeń najbardziej wysuniętych do przodu w przedziale pasażerskim, tj. przed którymi nie znajduje się bezpośrednio żadne inne siedzenie;

| 2.20.4. | „tylne siedzenia pojazdu” to zamocowane, zwrócone przodem do kierunku jazdy siedzenia umieszczone za innym zestawem siedzeń pojazdu; |
| --- | --- |

2.20.4.

„tylne siedzenia pojazdu” to zamocowane, zwrócone przodem do kierunku jazdy siedzenia umieszczone za innym zestawem siedzeń pojazdu;

| 2.20.5. | „pozycja ISOFIX” oznacza system, który umożliwia instalację:






  a) | uniwersalnego urządzenia przytrzymującego dla dzieci ISOFIX zwróconego przodem do kierunku jazdy zgodnie z definicją zawartą w niniejszym regulaminie; |
| --- | --- | --- |

2.20.5.

„pozycja ISOFIX” oznacza system, który umożliwia instalację:

a)

uniwersalnego urządzenia przytrzymującego dla dzieci ISOFIX zwróconego przodem do kierunku jazdy zgodnie z definicją zawartą w niniejszym regulaminie;

| b) | lub półuniwersalnego urządzenia przytrzymującego dla dzieci ISOFIX zwróconego przodem do kierunku jazdy zgodnie z definicją zawartą w niniejszym regulaminie; |
| --- | --- |

b)

lub półuniwersalnego urządzenia przytrzymującego dla dzieci ISOFIX zwróconego przodem do kierunku jazdy zgodnie z definicją zawartą w niniejszym regulaminie;

| c) | lub półuniwersalnego urządzenia przytrzymującego dla dzieci ISOFIX zwróconego tyłem do kierunku jazdy zgodnie z definicją zawartą w niniejszym regulaminie; |
| --- | --- |

c)

lub półuniwersalnego urządzenia przytrzymującego dla dzieci ISOFIX zwróconego tyłem do kierunku jazdy zgodnie z definicją zawartą w niniejszym regulaminie;

| d) | lub półuniwersalnego urządzenia przytrzymującego dla dzieci ISOFIX zwróconego bokiem do kierunku jazdy zgodnie z definicją zawartą w niniejszym regulaminie; |
| --- | --- |

d)

lub półuniwersalnego urządzenia przytrzymującego dla dzieci ISOFIX zwróconego bokiem do kierunku jazdy zgodnie z definicją zawartą w niniejszym regulaminie;

| e) | lub urządzenia przytrzymującego dla dzieci ISOFIX przeznaczonego tylko dla niektórych pojazdów zgodnie z definicją zawartą w niniejszym regulaminie; |
| --- | --- |

e)

lub urządzenia przytrzymującego dla dzieci ISOFIX przeznaczonego tylko dla niektórych pojazdów zgodnie z definicją zawartą w niniejszym regulaminie;

| 2.21. | „system regulacji” oznacza kompletne urządzenie, za pomocą którego można regulować siedzenie pojazdu lub jego części, tak aby dopasować je do budowy ciała dorosłego użytkownika; urządzenie to może w szczególności pozwalać na:






  2.21.1. | przemieszczanie wzdłużne lub |
| --- | --- | --- |

2.21.

„system regulacji” oznacza kompletne urządzenie, za pomocą którego można regulować siedzenie pojazdu lub jego części, tak aby dopasować je do budowy ciała dorosłego użytkownika; urządzenie to może w szczególności pozwalać na:

2.21.1.

przemieszczanie wzdłużne lub

| 2.21.2. | przemieszczanie pionowe lub |
| --- | --- |

2.21.2.

przemieszczanie pionowe lub

| 2.21.3. | przemieszczanie kątowe; |
| --- | --- |

2.21.3.

przemieszczanie kątowe;

| 2.22. | „kotwiczenie siedzenia” oznacza system, dzięki któremu siedzenie dla dorosłego przymocowane jest do konstrukcji pojazdu, wraz z przynależnymi częściami konstrukcji pojazdu; |
| --- | --- |

2.22.

„kotwiczenie siedzenia” oznacza system, dzięki któremu siedzenie dla dorosłego przymocowane jest do konstrukcji pojazdu, wraz z przynależnymi częściami konstrukcji pojazdu;

| 2.23. | „typ siedzenia” oznacza kategorię siedzeń dla dorosłych, które nie różnią się pod następującymi istotnymi względami:






  2.23.1. | kształt i wymiary konstrukcji siedzenia oraz materiał użyty do jego wykonania; |
| --- | --- | --- |

2.23.

„typ siedzenia” oznacza kategorię siedzeń dla dorosłych, które nie różnią się pod następującymi istotnymi względami:

2.23.1.

kształt i wymiary konstrukcji siedzenia oraz materiał użyty do jego wykonania;

| 2.23.2. | typy i wymiary układów regulacji i blokady siedzenia; oraz |
| --- | --- |

2.23.2.

typy i wymiary układów regulacji i blokady siedzenia; oraz

| 2.23.3. | typ i wymiary kotwiczenia pasa bezpieczeństwa dla dorosłych do siedzenia, kotwiczenia siedzenia oraz przynależnych części konstrukcji pojazdu; |
| --- | --- |

2.23.3.

typ i wymiary kotwiczenia pasa bezpieczeństwa dla dorosłych do siedzenia, kotwiczenia siedzenia oraz przynależnych części konstrukcji pojazdu;

| 2.24. | „układ przesuwu” oznacza urządzenie pozwalające na kątowe lub wzdłużne przemieszczenie siedzenia dla dorosłego użytkownika lub pewnej jego części (bez ustalonego położenia pośredniego) w celu ułatwienia pasażerom zajęcia miejsca w pojeździe oraz włożenia lub wyjęcia przedmiotów; |
| --- | --- |

2.24.

„układ przesuwu” oznacza urządzenie pozwalające na kątowe lub wzdłużne przemieszczenie siedzenia dla dorosłego użytkownika lub pewnej jego części (bez ustalonego położenia pośredniego) w celu ułatwienia pasażerom zajęcia miejsca w pojeździe oraz włożenia lub wyjęcia przedmiotów;

| 2.25. | „układ blokady” oznacza urządzenie służące do unieruchamiania i utrzymywania siedzenia i jego części składowych w pozycji, w której jest używane; |
| --- | --- |

2.25.

„układ blokady” oznacza urządzenie służące do unieruchamiania i utrzymywania siedzenia i jego części składowych w pozycji, w której jest używane;

| 2.26. | „mechanizm blokujący” jest mechanizmem blokującym i zapobiegającym przemieszczaniu się jednego odcinka taśmy tapicerskiej pasa bezpieczeństwa dla dorosłych względem innego odcinka taśmy tego samego pasa. Taki mechanizm może działać w części pasa biodrowego lub diagonalnego pasa bezpieczeństwa dla dorosłych. Określenie to obejmuje następujące klasy:






  2.26.1. | „mechanizm klasy A” to mechanizm zapobiegający wyciągnięciu przez dziecko taśmy tapicerskiej ze zwijacza do części biodrowej pasa, gdy stosowany jest pas dla dorosłych do bezpośredniego przytrzymywania dziecka; |
| --- | --- | --- |

2.26.

„mechanizm blokujący” jest mechanizmem blokującym i zapobiegającym przemieszczaniu się jednego odcinka taśmy tapicerskiej pasa bezpieczeństwa dla dorosłych względem innego odcinka taśmy tego samego pasa. Taki mechanizm może działać w części pasa biodrowego lub diagonalnego pasa bezpieczeństwa dla dorosłych. Określenie to obejmuje następujące klasy:

2.26.1.

„mechanizm klasy A” to mechanizm zapobiegający wyciągnięciu przez dziecko taśmy tapicerskiej ze zwijacza do części biodrowej pasa, gdy stosowany jest pas dla dorosłych do bezpośredniego przytrzymywania dziecka;

| 2.26.2. | „mechanizm klasy B” to mechanizm umożliwiający zachowanie zastosowanego naciągu w części biodrowej pasa bezpieczeństwa dla dorosłych, gdy pas ten stosowany jest do mocowania urządzenia przytrzymującego dla dzieci. Mechanizm ten ma na celu zapobieżenie wysunięciu się taśmy tapicerskiej ze zwijacza, co spowodowałoby zwolnienie naciągu, a urządzenie przytrzymujące znalazłoby się w pozycji nieoptymalnej; |
| --- | --- |

2.26.2.

„mechanizm klasy B” to mechanizm umożliwiający zachowanie zastosowanego naciągu w części biodrowej pasa bezpieczeństwa dla dorosłych, gdy pas ten stosowany jest do mocowania urządzenia przytrzymującego dla dzieci. Mechanizm ten ma na celu zapobieżenie wysunięciu się taśmy tapicerskiej ze zwijacza, co spowodowałoby zwolnienie naciągu, a urządzenie przytrzymujące znalazłoby się w pozycji nieoptymalnej;

| 2.27. | „urządzenie przytrzymujące dla osób specjalnej troski” jest urządzeniem przytrzymującym przeznaczonym dla dzieci o szczególnych potrzebach wynikających z niepełnosprawności fizycznej lub umysłowej; urządzenie to może w szczególności umożliwić użycie dodatkowych urządzeń przytrzymujących dla dowolnej części ciała dziecka, jednak musi zawierać jako minimum podstawowe środki przytrzymywania, które zgodne są z wymogami niniejszego regulaminu; |
| --- | --- |

2.27.

„urządzenie przytrzymujące dla osób specjalnej troski” jest urządzeniem przytrzymującym przeznaczonym dla dzieci o szczególnych potrzebach wynikających z niepełnosprawności fizycznej lub umysłowej; urządzenie to może w szczególności umożliwić użycie dodatkowych urządzeń przytrzymujących dla dowolnej części ciała dziecka, jednak musi zawierać jako minimum podstawowe środki przytrzymywania, które zgodne są z wymogami niniejszego regulaminu;

| 2.28. | „zaczep ISOFIX” oznacza jeden z dwóch zaczepów spełniających wymagania pkt 6.3.2 niniejszego regulaminu, wystający z konstrukcji urządzenia przytrzymującego dla dzieci ISOFIX, dostosowany do kotwiczenia dolnego ISOFIX; |
| --- | --- |

2.28.

„zaczep ISOFIX” oznacza jeden z dwóch zaczepów spełniających wymagania pkt 6.3.2 niniejszego regulaminu, wystający z konstrukcji urządzenia przytrzymującego dla dzieci ISOFIX, dostosowany do kotwiczenia dolnego ISOFIX;

| 2.29. | „urządzenie przytrzymujące dla dzieci ISOFIX” oznacza urządzenie przytrzymujące dla dzieci, które musi być przymocowane do systemu kotwiczenia ISOFIX spełniającego wymagania regulaminu nr 14; |
| --- | --- |

2.29.

„urządzenie przytrzymujące dla dzieci ISOFIX” oznacza urządzenie przytrzymujące dla dzieci, które musi być przymocowane do systemu kotwiczenia ISOFIX spełniającego wymagania regulaminu nr 14;

| 2.30. | „zatoka siedzenia” oznacza obszar w pobliżu przecięcia się powierzchni poduszki siedzenia pojazdu i oparcia siedzenia; |
| --- | --- |

2.30.

„zatoka siedzenia” oznacza obszar w pobliżu przecięcia się powierzchni poduszki siedzenia pojazdu i oparcia siedzenia;

| 2.31. | „mocowanie siedzenia pojazdu (VSF)” oznacza mocowanie dopasowane do klas wielkości ISOFIX określonych w pkt 2.1.1.6, którego wymiary podano na rysunkach 1–6 w dodatku 2 do załącznika 17 do regulaminu nr 16, wykorzystane przez producenta urządzenia przytrzymującego dla dzieci do określenia odpowiednich rozmiarów urządzenia przytrzymującego dla dzieci ISOFIX i lokalizacji zaczepów ISOFIX; |
| --- | --- |

2.31.

„mocowanie siedzenia pojazdu (VSF)” oznacza mocowanie dopasowane do klas wielkości ISOFIX określonych w pkt 2.1.1.6, którego wymiary podano na rysunkach 1–6 w dodatku 2 do załącznika 17 do regulaminu nr 16, wykorzystane przez producenta urządzenia przytrzymującego dla dzieci do określenia odpowiednich rozmiarów urządzenia przytrzymującego dla dzieci ISOFIX i lokalizacji zaczepów ISOFIX;

| 2.32. | „podłączenie górnego paska mocującego ISOFIX” oznacza mechanizm, który ma być przyłączony do kotwiczenia górnego paska mocującego ISOFIX; |
| --- | --- |

2.32.

„podłączenie górnego paska mocującego ISOFIX” oznacza mechanizm, który ma być przyłączony do kotwiczenia górnego paska mocującego ISOFIX;

| 2.33. | „hak górnego paska mocującego ISOFIX” oznacza podłączenie taśmy górnego paska mocującego ISOFIX stosowane standardowo do celów przyłączenia górnego paska mocującego ISOFIX do kotwiczenia górnego paska mocującego ISOFIX zgodnie z rys. 3 w regulaminie nr 14; |
| --- | --- |

2.33.

„hak górnego paska mocującego ISOFIX” oznacza podłączenie taśmy górnego paska mocującego ISOFIX stosowane standardowo do celów przyłączenia górnego paska mocującego ISOFIX do kotwiczenia górnego paska mocującego ISOFIX zgodnie z rys. 3 w regulaminie nr 14;

| 2.34. | „taśma górnego paska mocującego ISOFIX” oznacza taśmę tapicerską (lub podobną) sięgającą od góry urządzenia przytrzymującego dla dzieci ISOFIX do kotwiczenia górnego paska mocującego ISOFIX, wyposażoną w regulację, urządzenie luzujące i podłączenie górnego paska mocującego ISOFIX; |
| --- | --- |

2.34.

„taśma górnego paska mocującego ISOFIX” oznacza taśmę tapicerską (lub podobną) sięgającą od góry urządzenia przytrzymującego dla dzieci ISOFIX do kotwiczenia górnego paska mocującego ISOFIX, wyposażoną w regulację, urządzenie luzujące i podłączenie górnego paska mocującego ISOFIX;

| 2.35. | „zaczep górnego paska mocującego ISOFIX” oznacza urządzenie łączące taśmę górnego paska mocującego ISOFIX z urządzeniem przytrzymującym dla dzieci ISOFIX; |
| --- | --- |

2.35.

„zaczep górnego paska mocującego ISOFIX” oznacza urządzenie łączące taśmę górnego paska mocującego ISOFIX z urządzeniem przytrzymującym dla dzieci ISOFIX;

| 2.36. | „urządzenie luzujące” oznacza system umożliwiający zwolnienie urządzenia, które reguluje i utrzymuje napięcie taśmy górnego paska mocującego ISOFIX; |
| --- | --- |

2.36.

„urządzenie luzujące” oznacza system umożliwiający zwolnienie urządzenia, które reguluje i utrzymuje napięcie taśmy górnego paska mocującego ISOFIX;

| 2.37. | „prowadnica taśmy tapicerskiej pasa bezpieczeństwa dla dorosłych” oznacza urządzenie, przez które przechodzi pas bezpieczeństwa dla dorosłych, zapewniające jego prawidłowe położenie, umożliwiające swobodne przemieszczanie się taśmy tapicerskiej; |
| --- | --- |

2.37.

„prowadnica taśmy tapicerskiej pasa bezpieczeństwa dla dorosłych” oznacza urządzenie, przez które przechodzi pas bezpieczeństwa dla dorosłych, zapewniające jego prawidłowe położenie, umożliwiające swobodne przemieszczanie się taśmy tapicerskiej;

| 2.38. | „badanie homologacji typu” oznacza badanie mające na celu określenie, w jakim zakresie typ urządzenia przytrzymującego dla dzieci przedstawiony do homologacji spełnia wymagania; |
| --- | --- |

2.38.

„badanie homologacji typu” oznacza badanie mające na celu określenie, w jakim zakresie typ urządzenia przytrzymującego dla dzieci przedstawiony do homologacji spełnia wymagania;

| 2.39. | „badanie kwalifikacyjne produkcji” oznacza badanie mające na celu określenie, czy producent jest w stanie produkować urządzenia przytrzymujące dla dzieci zgodne z urządzeniami przytrzymującymi dla dzieci przedstawionymi do homologacji typu; |
| --- | --- |

2.39.

„badanie kwalifikacyjne produkcji” oznacza badanie mające na celu określenie, czy producent jest w stanie produkować urządzenia przytrzymujące dla dzieci zgodne z urządzeniami przytrzymującymi dla dzieci przedstawionymi do homologacji typu;

| 2.40. | „badanie rutynowe” oznacza badanie różnych urządzeń przytrzymujących wybranych z jednej partii w celu sprawdzenia, w jakim stopniu spełniają one wymagania; |
| --- | --- |

2.40.

„badanie rutynowe” oznacza badanie różnych urządzeń przytrzymujących wybranych z jednej partii w celu sprawdzenia, w jakim stopniu spełniają one wymagania;

| 2.41. | „układ przesuwu urządzenia przytrzymującego dla dzieci” oznacza urządzenie pozwalające na kątowe lub wzdłużne przemieszczanie urządzenia przytrzymującego dla dzieci lub jego części; |
| --- | --- |

2.41.

„układ przesuwu urządzenia przytrzymującego dla dzieci” oznacza urządzenie pozwalające na kątowe lub wzdłużne przemieszczanie urządzenia przytrzymującego dla dzieci lub jego części;

| 2.42. | „układ blokady urządzenia przytrzymującego dla dzieci” oznacza urządzenie służące do unieruchamiania i utrzymywania urządzenia przytrzymującego dla dzieci i jego części w pozycji, w której jest używane; |
| --- | --- |

2.42.

„układ blokady urządzenia przytrzymującego dla dzieci” oznacza urządzenie służące do unieruchamiania i utrzymywania urządzenia przytrzymującego dla dzieci i jego części w pozycji, w której jest używane;

| 2.43. | „urządzenie ograniczające obciążenia” oznacza urządzenie, które może złamać się lub zablokować się w warunkach określonego obciążenia. Urządzenie jest specjalnie zaprojektowane do takich warunków, a jego zachowanie może być odtworzone i zostało obiektywnie udokumentowane w dokumentacji technicznej. |
| --- | --- |

2.43.

„urządzenie ograniczające obciążenia” oznacza urządzenie, które może złamać się lub zablokować się w warunkach określonego obciążenia. Urządzenie jest specjalnie zaprojektowane do takich warunków, a jego zachowanie może być odtworzone i zostało obiektywnie udokumentowane w dokumentacji technicznej.

3.   WYSTĄPIENIE O HOMOLOGACJĘ

3.1.   O udzielenie homologacji typu urządzenia przytrzymującego dla dzieci występuje posiadacz znaku towarowego lub jego należycie upoważniony przedstawiciel, z zastosowaniem systemu badań homologacyjnych opisanych w załączniku 14.

3.2.   Do wniosku o homologację dotyczącego każdego typu urządzenia przytrzymującego dla dzieci należy dołączyć:

| 3.2.1. | opis techniczny urządzenia przytrzymującego dla dzieci, określający taśmy i inne użyte materiały wraz z przewidywanym i odtwarzalnym zachowaniem urządzeń ograniczających obciążenia. Należy do niego dołączyć rysunki części tworzących urządzenie przytrzymujące dla dzieci, zaś w przypadku zwijaczy instrukcje montażu zwijaczy oraz ich czujników, deklarację poziomu toksyczności (pkt 6.1.5) i łatwopalności (pkt 6.1.6); rysunki muszą przedstawiać pozycję przewidzianą dla numeru homologacji oraz dodatkowy symbol (symbole) w odniesieniu do okręgu znaku homologacji. Opis musi określać kolor modelu zgłoszonego do procedury homologacji; |
| --- | --- |

3.2.1.

opis techniczny urządzenia przytrzymującego dla dzieci, określający taśmy i inne użyte materiały wraz z przewidywanym i odtwarzalnym zachowaniem urządzeń ograniczających obciążenia. Należy do niego dołączyć rysunki części tworzących urządzenie przytrzymujące dla dzieci, zaś w przypadku zwijaczy instrukcje montażu zwijaczy oraz ich czujników, deklarację poziomu toksyczności (pkt 6.1.5) i łatwopalności (pkt 6.1.6); rysunki muszą przedstawiać pozycję przewidzianą dla numeru homologacji oraz dodatkowy symbol (symbole) w odniesieniu do okręgu znaku homologacji. Opis musi określać kolor modelu zgłoszonego do procedury homologacji;

| 3.2.2. | cztery próbki urządzenia przytrzymującego dla dzieci; |
| --- | --- |

3.2.2.

cztery próbki urządzenia przytrzymującego dla dzieci;

| 3.2.3. | 10-metrowy odcinek każdej kategorii taśm użytych w urządzeniu przytrzymującym dla dzieci; oraz |
| --- | --- |

3.2.3.

10-metrowy odcinek każdej kategorii taśm użytych w urządzeniu przytrzymującym dla dzieci; oraz

| 3.2.4. | dodatkowe próbki dostarcza się na żądanie służby technicznej odpowiedzialnej za prowadzenie badania; |
| --- | --- |

3.2.4.

dodatkowe próbki dostarcza się na żądanie służby technicznej odpowiedzialnej za prowadzenie badania;

| 3.2.5. | instrukcje i szczegóły opakowania zgodnie z pkt 15 poniżej; |
| --- | --- |

3.2.5.

instrukcje i szczegóły opakowania zgodnie z pkt 15 poniżej;

| 3.2.6. | w przypadku przenośnego łóżeczka, jeśli urządzenie przytrzymujące przenośne łóżeczko można używać w połączeniu z różnymi typami łóżeczek, producent urządzenia przytrzymującego musi dostarczyć listę takich łóżeczek. |
| --- | --- |

3.2.6.

w przypadku przenośnego łóżeczka, jeśli urządzenie przytrzymujące przenośne łóżeczko można używać w połączeniu z różnymi typami łóżeczek, producent urządzenia przytrzymującego musi dostarczyć listę takich łóżeczek.

3.3.   Jeżeli homologowany pas bezpieczeństwa dla dorosłych stosowany jest do przymocowania urządzenia przytrzymującego dla dzieci, wniosek musi określać kategorię używanego pasa bezpieczeństwa dla dorosłych, np. statyczny pas biodrowy.

3.4.   Organ udzielający homologacji typu Umawiającej się Strony przed udzieleniem homologacji typu musi sprawdzić istnienie zadowalających ustaleń i procedur zapewniających skuteczną kontrolę, tak aby urządzenia przytrzymujące dla dzieci, sprzęt lub części w produkcji były zgodne z typem homologowanym.

4.   OZNAKOWANIE

4.1.   Próbki urządzeń przytrzymujących dla dzieci zgłoszone do procedury homologacji zgodnie z postanowieniami pkt 3.2.2 i 3.2.3 powyżej muszą być wyraźnie i trwale oznakowane z podaniem nazwy, inicjałów lub znaku towarowego producenta.

4.2.   Na jednej z części urządzenia przytrzymującego dla dzieci wykonanej z tworzywa sztucznego (szkielet urządzenia, osłona przed uderzeniem, poduszka podwyższająca itp.), z wyjątkiem pasa (pasów) lub pasa szelkowego, oznacza się w sposób wyraźny (i trwały) rok produkcji.

4.3.   Jeśli urządzenie przytrzymujące będzie używane w połączeniu z pasem bezpieczeństwa dla dorosłych, należy wyraźnie oznakować prawidłowe ułożenie taśmy tapicerskiej za pomocą rysunku umieszczonego na stałe na urządzeniu przytrzymującym. Jeśli urządzenie przytrzymujące jest unieruchomione pasem bezpieczeństwa dla dorosłych, ułożenie taśmy tapicerskiej musi być wyraźnie oznakowane na produkcie za pomocą kodów kolorystycznych. W przypadku zainstalowania urządzenia przodem do kierunku jazdy ułożenie pasa bezpieczeństwa należy oznakować kolorem czerwonym, jeśli zaś urządzenie zwrócone jest tyłem do kierunku jazdy, kolorem niebieskim. W urządzeniach, które mogą być instalowane tyłem i przodem do kierunku jazdy bez zmiany przełożenia pasów (np. układ obrotowy), należy stosować oba kolory. Takie same kolory należy także zastosować na tabliczkach przymocowanych do urządzenia przedstawiających sposób użycia.

Konieczne jest jasne rozróżnienie przewidywanego położenia biodrowego i diagonalnego pasa bezpieczeństwa. Każdą część pasa bezpieczeństwa musi wyróżniać oznaczenie, takie jak kodowanie kolorem, opis, symbole itp.

Na każdym rysunku przedstawiającym położenie pasa na produkcie należy wyraźnie zaznaczyć położenie urządzenia przytrzymującego dla dzieci w odniesieniu do pojazdu. Nie akceptuje się schematów przebiegu pasów bezpieczeństwa, które nie pokazują siedzeń w pojeździe.

Oznakowanie określone w niniejszym punkcie musi być widoczne po zainstalowaniu urządzenia w pojeździe. W przypadku urządzeń przytrzymujących z grupy 0 oznakowanie to musi być także widoczne, gdy w urządzeniu znajduje się dziecko.

4.4.   Na widocznej powierzchni wewnętrznej (w tym płatach bocznych przy głowie dziecka), w przybliżeniu w miejscu, gdzie leży głowa dziecka w urządzeniu przytrzymującym, w urządzeniach zwróconych tyłem do kierunku jazdy należy umieścić na stałe następującą etykietę (minimalnym wymaganiem jest umieszczenie podanych informacji).

Minimalne wymiary etykiety: 60 × 120 mm.

Etykieta musi być przyszyta do tapicerki na całym obwodzie lub w sposób trwały złączona z tapicerką na całej tylnej powierzchni. Do przyjęcia jest każda inna forma mocowania, która jest trwała i uniemożliwia usunięcie etykiety z produktu lub jej przysłonięcie. W szczególności zabrania się stosowania etykiet w postaci metek.

Jeśli części urządzenia przytrzymującego lub akcesoria dostarczone przez producenta urządzenia przytrzymującego dla dzieci mogłyby zasłaniać etykietę, konieczna jest etykieta dodatkowa. Jedna etykieta ostrzegawcza musi być trwale widoczna we wszystkich sytuacjach związanych z przygotowaniem urządzenia przytrzymującego do użytku w każdym ustawieniu.

Obrazki na piktogramach zgru-powane, dokładnie takie same lub większe oraz w określonych kolorach: czerwonym, czarnym i białym

Piktogram zgodnie z ISO 2575:2004 - Z.01 dokładnie taki sam lub większy oraz w określonych kolorach: czerwonym, czarnym i białym

Zarys etykiety, linia pionowa i pozioma w kolorze czarnym

Symbole u góry czarne, na żółtym tle

Białe tło

Białe tło

4.5.   W przypadku urządzeń przytrzymujących dla dzieci, które można zainstalować przodem lub tyłem do kierunku jazdy, należy umieścić następujący tekst:

„UWAGA – NIE UŻYWAJ URZĄDZEŃ ZWRÓCONYCH PRZODEM DO KIERUNKU JAZDY, JEŚLI WAGA DZIECKA NIE PRZEKRACZA ...(należy sprawdzić w instrukcji)”

4.6.   W przypadku urządzeń przytrzymujących dla dzieci, w których możliwe jest alternatywne ułożenie pasa, alternatywne nośne punkty styczności między urządzeniem a pasem bezpieczeństwa dla dorosłych należy oznakować w sposób nieusuwalny. Oznakowanie musi wskazywać, że jest to alternatywne ułożenie pasa i musi być zgodne ze wspomnianymi powyżej wymaganiami w zakresie używania kodów kolorystycznych dla siedzeń zwróconych przodem i tyłem do kierunku jazdy.

4.7.   Jeśli urządzenie przytrzymujące dla dzieci umożliwia użycie alternatywnych nośnych punktów styczności, oznakowanie wymagane w pkt 4.3 musi zawierać wskazanie, że alternatywne ułożenie pasa opisane jest w instrukcji.

4.8.   Oznakowanie ISOFIX

Jeśli produkt posiada zaczepy ISOFIX, osoba instalująca urządzenie przytrzymujące w pojeździe musi zawsze widzieć następujące informacje:

Logo ISO ISOFIX z umieszczoną(ymi) za nim literą(ami) odpowiadającą(ymi) klasie(om) wielkości ISOFIX, do których produkt jest przeznaczony. Minimum stanowi symbol obejmujący okrąg o średnicy przynajmniej 13 mm, zawierający piktogram; piktogram musi kontrastować z tłem okręgu. Piktogram musi być wyraźnie widoczny dzięki kontrastującym kolorom lub odpowiedniemu uwypukleniu, jeśli jest on wytłoczony lub wbudowany.

B, C i F

Następujące informacje mogą być przekazane za pomocą piktogramów lub tekstu. Oznakowanie musi wskazywać:

| a) | podstawowe właściwe działania konieczne do przygotowania siedzenia do instalacji. Należy na przykład wyjaśnić metodę wyciągania systemu zatrzasków ISOFIX; |
| --- | --- |

a)

podstawowe właściwe działania konieczne do przygotowania siedzenia do instalacji. Należy na przykład wyjaśnić metodę wyciągania systemu zatrzasków ISOFIX;

| b) | konieczne jest wyjaśnienie ustawienia, funkcji i interpretacji każdego wskaźnika; |
| --- | --- |

b)

konieczne jest wyjaśnienie ustawienia, funkcji i interpretacji każdego wskaźnika;

| c) | należy wskazać położenie i w razie potrzeby przeprowadzenie górnych pasków mocujących ograniczających rotację fotelika, które wymagają zaangażowania użytkownika, korzystając z jednego z następujących symboli; |
| --- | --- |

c)

należy wskazać położenie i w razie potrzeby przeprowadzenie górnych pasków mocujących ograniczających rotację fotelika, które wymagają zaangażowania użytkownika, korzystając z jednego z następujących symboli;

Image 3

| d) | należy wskazać regulację zatrzasków ISOFIX i górnego paska mocującego, a także innych elementów ograniczających rotację fotelika, która wymaga udziału użytkownika; |
| --- | --- |

d)

należy wskazać regulację zatrzasków ISOFIX i górnego paska mocującego, a także innych elementów ograniczających rotację fotelika, która wymaga udziału użytkownika;

| e) | oznakowanie musi być zamocowane w sposób trwały i musi być widoczne dla użytkownika instalującego fotelik; |
| --- | --- |

e)

oznakowanie musi być zamocowane w sposób trwały i musi być widoczne dla użytkownika instalującego fotelik;

| f) | w razie potrzeby należy umieścić odwołanie do instrukcji obsługi urządzenia przytrzymującego dla dzieci i części tego dokumentu, korzystając z następującego symbolu. |
| --- | --- |

f)

w razie potrzeby należy umieścić odwołanie do instrukcji obsługi urządzenia przytrzymującego dla dzieci i części tego dokumentu, korzystając z następującego symbolu.

Image 4

5.   HOMOLOGACJA

5.1.   Każda próbka zgłoszona zgodnie z pkt 3.2.2 i 3.2.3 powyżej musi pod każdym względem spełniać wymagania specyfikacji określonych w pkt 6–8 niniejszego regulaminu przed udzieleniem homologacji.

5.2.   Każdemu homologowanemu typowi nadaje się numer homologacji. Dwie pierwsze cyfry takiego numeru (obecnie 04, odpowiadające serii poprawek 04, która weszła w życie 12 września 1995 r.) wskazują serię poprawek obejmujących ostatnie poważniejsze zmiany techniczne wprowadzone do niniejszego regulaminu w chwili udzielenia homologacji. Ta sama Umawiająca się Strona nie może przydzielić tego samego numeru homologacji innemu typowi urządzenia przytrzymującego dla dzieci objętemu niniejszym regulaminem.

5.3.   Powiadomienie o homologacji, rozszerzeniu homologacji lub odmowie homologacji urządzenia przytrzymującego dla dzieci zgodnie z niniejszym regulaminem zostaje przekazane Stronom Porozumienia stosującym niniejszy regulamin na formularzu zgodnym ze wzorem w załączniku 1 do niniejszego regulaminu.

5.4.   Oprócz znaków określonych w pkt 4 powyżej w odpowiednim miejscu, na każdym urządzeniu przytrzymującym dla dzieci zgodnym z typem urządzenia homologowanego na mocy niniejszego regulaminu należy umieścić następujące dane szczegółowe:

| 5.4.1. | Międzynarodowy znak homologacji zawierający:






  5.4.1.1. | okrąg otaczający literę „E”, po której następuje numer wyróżniający państwo udzielające homologacji (1); |
| --- | --- | --- |

5.4.1.

Międzynarodowy znak homologacji zawierający:

5.4.1.1.

okrąg otaczający literę „E”, po której następuje numer wyróżniający państwo udzielające homologacji (1);

1

| 5.4.1.2. | Numer homologacji; |
| --- | --- |

5.4.1.2.

Numer homologacji;

| 5.4.2. | Następujące dodatkowe symbole:






  5.4.2.1. | „uniwersalne”, „zastrzeżone”, „półuniwersalne” lub „tylko dla niektórych pojazdów” w zależności od kategorii urządzenia przytrzymującego; |
| --- | --- | --- |

5.4.2.

Następujące dodatkowe symbole:

5.4.2.1.

„uniwersalne”, „zastrzeżone”, „półuniwersalne” lub „tylko dla niektórych pojazdów” w zależności od kategorii urządzenia przytrzymującego;

| 5.4.2.2. | zakres wagowy, dla którego zaprojektowano urządzenie przytrzymujące dla dzieci, tj. 0–10 kg; 0–13 kg; 9–18 kg; 15–25 kg; 22–36 kg; 0–18 kg; 9–25 kg; 15–36 kg; 0–25 kg; 9–36 kg; 0–36 kg; |
| --- | --- |

5.4.2.2.

zakres wagowy, dla którego zaprojektowano urządzenie przytrzymujące dla dzieci, tj. 0–10 kg; 0–13 kg; 9–18 kg; 15–25 kg; 22–36 kg; 0–18 kg; 9–25 kg; 15–36 kg; 0–25 kg; 9–36 kg; 0–36 kg;

| 5.4.2.3. | Symbol „Y” w przypadku urządzenia obejmującego taśmę krokową zgodnie z wymogami suplementu 3 do serii poprawek 02 do niniejszego regulaminu; |
| --- | --- |

5.4.2.3.

Symbol „Y” w przypadku urządzenia obejmującego taśmę krokową zgodnie z wymogami suplementu 3 do serii poprawek 02 do niniejszego regulaminu;

| 5.4.2.4. | Symbol „S” w przypadku „urządzenia przytrzymującego dla osób specjalnej troski”. |
| --- | --- |

5.4.2.4.

Symbol „S” w przypadku „urządzenia przytrzymującego dla osób specjalnej troski”.

5.5.   Przykładowy układ znaku homologacji przedstawiono w załączniku 2 do niniejszego regulaminu.

5.6.   Dane szczegółowe określone w pkt 5.4 powyżej muszą być czytelne i trwałe oraz mogą być umieszczone na urządzeniu w postaci etykiety lub bezpośredniego oznakowania. Taka etykieta lub oznakowanie muszą być odporne na zużycie.

5.7.   Etykiety, o których mowa w pkt 5.6 powyżej, mogą zostać wydane przez organ, który udzielił homologacji, lub, za upoważnieniem tego organu, przez producenta.

6.   SPECYFIKACJE OGÓLNE

6.1.   Umieszczanie i mocowanie w pojeździe

6.1.1.   Używanie urządzeń przytrzymujących dla dzieci kategorii „uniwersalnej”, „półuniwersalnej” i „zastrzeżonej” dozwolone jest na przednich i tylnych miejscach siedzących, jeśli urządzenia przytrzymujące zamontowane są zgodnie z instrukcjami producenta.

6.1.2.   Używanie urządzeń przytrzymujących dla dzieci kategorii „tylko dla niektórych pojazdów” dozwolone jest na wszystkich miejscach siedzących, a także w bagażniku, jeśli urządzenia przytrzymujące zamontowane są zgodnie z instrukcjami producenta. W przypadku urządzenia przytrzymującego zwróconego tyłem do kierunku jazdy jego konstrukcja musi zapewniać oparcie pod głowę dziecka, gdy urządzenie jest gotowe do użytku. Powyższe określa się jako linię prostopadłą do oparcia siedzenia przebiegającą wzdłuż linii wzroku; punkt przecięcia musi znajdować się co najmniej 40 mm poniżej początku promienia takiego oparcia pod głowę.

6.1.3.   Urządzenie przytrzymujące dla dzieci musi być przymocowane do konstrukcji pojazdu lub konstrukcji siedzenia, zależnie od kategorii urządzenia.

Możliwe konfiguracje w homologacji

Możliwe konfiguracje w homologacji

Tabela grup/kategorii

Tabela grup/kategorii

| Kategoria grupy | Uniwersalna (2) | Półuniwersalna (3) | Zastrzeżona | Tylko dla niektórych pojazdów |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| CRS | ISOFIXCRS | CRS | ISOFIXCRS | CRS | ISOFIXCRS | CRS | ISOFIXCRS |
| 0 | Przenośne łóżeczko | D | ND | D | D | D | ND | D | D |
| Zwrócone tyłem do kierunku jazdy | D | ND | D | D | D | ND | D | D |
| 0+ | Zwrócone tyłem do kierunku jazdy | D | ND | D | D | D | ND | D | D |
| I | Zwrócone tyłem do kierunku jazdy | D | ND | D | D | D | ND | D | D |
| Zwrócone przodem do kierunku jazdy
  (integralne) | D | D | D | D | D | ND | D | D |
| Zwrócone przodem do kierunku jazdy
  (nieintegralne) | ND | ND | ND | ND | ND | ND | ND | ND |
| Zwrócone przodem do kierunku jazdy
  (nieintegralne – zob. pkt 6.1.12) | D | ND | D | ND | D | ND | D | D |
| II | Zwrócone tyłem do kierunku jazdy | D | ND | D | ND | D | ND | D | D |
| Zwrócone przodem do kierunku jazdy
  (integralne) | D | ND | D | ND | D | ND | D | D |
| Zwrócone przodem do kierunku jazdy
  (nieintegralne) | D | ND | D | ND | D | ND | D | D |
| III | Zwrócone tyłem do kierunku jazdy | D | ND | D | ND | D | ND | D | D |
| Zwrócone przodem do kierunku jazdy
  (integralne) | D | ND | D | ND | D | ND | D | D |
| Zwrócone przodem do kierunku jazdy
  (nieintegralne) | D | ND | D | ND | D | ND | D | D |
| gdzie:
  CRS: Urządzenie przytrzymujące dla dzieci
  D: Dotyczy
  ND: Nie dotyczy |

Kategoria grupy

Uniwersalna (2)

2

Półuniwersalna (3)

3

Zastrzeżona

Tylko dla niektórych pojazdów

CRS

ISOFIXCRS

CRS

ISOFIXCRS

CRS

ISOFIXCRS

CRS

ISOFIXCRS

0

Przenośne łóżeczko

D

ND

D

D

D

ND

D

D

Zwrócone tyłem do kierunku jazdy

D

ND

D

D

D

ND

D

D

0+

Zwrócone tyłem do kierunku jazdy

D

ND

D

D

D

ND

D

D

I

Zwrócone tyłem do kierunku jazdy

D

ND

D

D

D

ND

D

D

Zwrócone przodem do kierunku jazdy

(integralne)

D

D

D

D

D

ND

D

D

Zwrócone przodem do kierunku jazdy

(nieintegralne)

ND

ND

ND

ND

ND

ND

ND

ND

Zwrócone przodem do kierunku jazdy

(nieintegralne – zob. pkt 6.1.12)

D

ND

D

ND

D

ND

D

D

II

Zwrócone tyłem do kierunku jazdy

D

ND

D

ND

D

ND

D

D

Zwrócone przodem do kierunku jazdy

(integralne)

D

ND

D

ND

D

ND

D

D

Zwrócone przodem do kierunku jazdy

(nieintegralne)

D

ND

D

ND

D

ND

D

D

III

Zwrócone tyłem do kierunku jazdy

D

ND

D

ND

D

ND

D

D

Zwrócone przodem do kierunku jazdy

(integralne)

D

ND

D

ND

D

ND

D

D

Zwrócone przodem do kierunku jazdy

(nieintegralne)

D

ND

D

ND

D

ND

D

D

gdzie:

CRS: Urządzenie przytrzymujące dla dzieci

D: Dotyczy

ND: Nie dotyczy

6.1.3.1.   W przypadku kategorii „uniwersalnej” lub „zastrzeżonej”, za pomocą pasa bezpieczeństwa dla dorosłych (ze zwijaczem lub bez) spełniającego wymogi regulaminu nr 16 (lub równoważnego) przytwierdzonego do kotwiczeń spełniających wymogi regulaminu nr 14 (lub równoważnego).

6.1.3.2.   W przypadku „uniwersalnych” urządzeń przytrzymujących dla dzieci ISOFIX, przy pomocy zaczepów ISOFIX i taśmy górnego paska mocującego ISOFIX spełniającego wymagania niniejszego regulaminu, zamocowanych do systemu kotwiczeń ISOFIX i kotwiczenia górnego paska mocującego ISOFIX spełniających wymagania regulaminu nr 14.

6.1.3.3.   W przypadku kategorii „półuniwersalnej”: za pomocą dolnych kotwiczeń zgodnych z regulaminem 14 oraz dodatkowych kotwiczeń spełniających zalecenia załącznika 11 do niniejszego regulaminu.

6.1.3.4.   W przypadku „półuniwersalnych” urządzeń przytrzymujących dla dzieci ISOFIX, przy pomocy zaczepów ISOFIX i taśmy górnego paska mocującego ISOFIX lub wspornika, lub deski rozdzielczej pojazdu spełniającej wymagania niniejszego regulaminu, zamocowanych do systemu kotwiczeń ISOFIX lub kotwiczenia górnego paska mocującego ISOFIX spełniającego wymogi regulaminu nr 14.

6.1.3.5.   W przypadku kategorii „tylko dla niektórych pojazdów”: za pomocą kotwiczeń zaprojektowanych przez producenta pojazdu lub producenta urządzenia przytrzymującego dla dzieci;

6.1.3.6.   W przypadku taśm przytrzymujących dla dziecka lub taśmy mocującej urządzenia przytrzymującego dla dzieci wykorzystujące kotwiczenie pasa, do którego został już przymocowany pas lub pasy dla dorosłych, służba techniczna sprawdza, czy:

| | skuteczna pozycja kotwiczenia dla dorosłych jest pozycją, która uzyskała homologację zgodnie z regulaminem 14 lub równoważnym; |
| --- | --- |

skuteczna pozycja kotwiczenia dla dorosłych jest pozycją, która uzyskała homologację zgodnie z regulaminem 14 lub równoważnym;

| | skuteczne działanie obu urządzeń nie jest utrudnione przez jedno z nich; |
| --- | --- |

skuteczne działanie obu urządzeń nie jest utrudnione przez jedno z nich;

| | zamki systemu dla dorosłych i systemu dodatkowego nie są wymienne. |
| --- | --- |

zamki systemu dla dorosłych i systemu dodatkowego nie są wymienne.

W przypadku urządzeń przytrzymujących dla dzieci wykorzystujących pręty lub dodatkowe elementy mocujące przytwierdzone do kotwiczeń posiadających homologację zgodnie z regulaminem 14, które w związku ze skuteczną pozycją kotwiczeń pozostają poza zakresem regulaminu 14, mają zastosowanie następujące wymogi:

| | takie urządzenia uzyskują homologację jedynie jako urządzenia półuniwersalne lub przeznaczone tylko dla niektórych pojazdów; |
| --- | --- |

takie urządzenia uzyskują homologację jedynie jako urządzenia półuniwersalne lub przeznaczone tylko dla niektórych pojazdów;

| | służba techniczna stosuje wymogi załącznika 11 do niniejszego regulaminu w odniesieniu do pręta i mocowań; |
| --- | --- |

służba techniczna stosuje wymogi załącznika 11 do niniejszego regulaminu w odniesieniu do pręta i mocowań;

| | pręt jest objęty badaniem dynamicznym, przy czym obciążenie jest przykładane w połowie pręta przy jego największym wydłużeniu, jeśli jest regulowany; |
| --- | --- |

pręt jest objęty badaniem dynamicznym, przy czym obciążenie jest przykładane w połowie pręta przy jego największym wydłużeniu, jeśli jest regulowany;

| | nie może być negatywnego wpływu na skuteczną pozycję i działanie wszelkich kotwiczeń dla dorosłych, za pomocą których pręt jest przymocowany. |
| --- | --- |

nie może być negatywnego wpływu na skuteczną pozycję i działanie wszelkich kotwiczeń dla dorosłych, za pomocą których pręt jest przymocowany.

6.1.3.7.   Urządzenia przytrzymujące dla dzieci wykorzystujące wspornik mogą być homologowane wyłącznie w kategorii „półuniwersalne” lub „tylko dla niektórych pojazdów”, przy czym stosuje się wymagania załącznika 11 do niniejszego regulaminu. Producent urządzenia przytrzymującego dla dzieci uwzględnia wymagania związane z wykorzystaniem wspornika, warunkujące prawidłowe funkcjonowanie w każdym pojeździe, i przedstawia stosowne informacje.

6.1.4.   Poduszka podwyższająca musi być przytrzymywana przez pas dla dorosłych przy zastosowaniu badania określonego w pkt 8.1.4 lub przez odrębne środki.

6.1.5.   Producent urządzenia przytrzymującego dla dzieci musi oświadczyć na piśmie, że poziom toksyczności materiałów stosowanych przy wytwarzaniu urządzeń przytrzymujących i dostępnych dla dziecka w urządzeniu przytrzymującym jest zgodny z odnośnymi częściami EN 71:2009, część 3. Badania potwierdzające ważność oświadczenia mogą być przeprowadzane według uznania organu nadzorującego badania. Niniejszy punkt nie ma zastosowania do urządzeń przytrzymujących z grupy II i III.

6.1.6.   Producent urządzenia przytrzymującego dla dzieci musi oświadczyć na piśmie, że poziom łatwopalności materiałów stosowanych przy wytwarzaniu urządzenia przytrzymującego jest zgodny z odnośnymi częściami EN 71:2009, część 2. Badania potwierdzające ważność oświadczenia mogą być przeprowadzane według uznania organu nadzorującego badania.

6.1.7.   W celu homologacji zgodnie z niniejszym regulaminem przyjmuje się, że deska rozdzielcza jest odpowiednio sztywna w przypadku urządzeń przytrzymujących dla dzieci zwróconych tyłem do kierunku jazdy i wspartych o deskę rozdzielczą pojazdu.

6.1.8.   Urządzenia przytrzymujące dla dzieci kategorii „uniwersalnej”, z wyjątkiem „uniwersalnych” urządzeń przytrzymujących dla dzieci ISOFIX, muszą mieć główny nośny punkt styczności między urządzeniem a pasem bezpieczeństwa dla dorosłych. Punkt ten nie może być oddalony o mniej niż 150 mm od osi Cr podczas pomiaru z urządzeniem przytrzymującym dla dzieci umieszczonym na stanowisku do badań dynamicznych zainstalowanym zgodnie z załącznikiem 21 do niniejszego regulaminu, bez manekina. Powyższe dotyczy wszystkich konfiguracji dopasowania. Zezwala się na dodatkowe alternatywne ułożenie pasów. Jeśli możliwe jest alternatywne ułożenie pasa, producent musi zawrzeć szczególne odniesienie do ułożenia alternatywnego w instrukcji użytkownika, zgodnie z wymogami pkt 15. Podczas badań przy zastosowaniu alternatywnego ułożenia pasa (alternatywnych ułożeń pasa), urządzenie przytrzymujące musi spełniać wszystkie wymogi niniejszego regulaminu z wyjątkiem postanowień niniejszego punktu.

6.1.9.   Maksymalna długość pasa dla dorosłych, jaka może być stosowana do zamocowania urządzeń przytrzymujących dla dzieci kategorii „uniwersalnej” na stanowisku do badań dynamicznych, określona jest w załączniku 13 do niniejszego regulaminu.

W celu stwierdzenia zgodności z tym wymogiem, urządzenia przytrzymujące dla dzieci należy zabezpieczyć na stanowisku do badań przy pomocy spełniającego właściwe normy pasa bezpieczeństwa, opisanego w załączniku 13. Nie należy instalować manekina, chyba że urządzenie przytrzymujące dla dzieci jest zaprojektowane w taki sposób, że zainstalowanie manekina zwiększałoby liczbę użytych pasów. Po ułożeniu urządzenia przytrzymującego dla dzieci w zainstalowanej pozycji, pas nie może być napięty, z wyjątkiem napięcia wywołanego przez standardowe zwijacze, jeżeli są one zainstalowane. Jeżeli stosowane są zwijacze do pasów, warunek ten jest spełniony w przypadku, gdy na szpuli zostaje co najmniej 150 mm pasa.

6.1.10.   Urządzenia przytrzymujące dla dzieci należące do grupy 0 i 0+ nie mogą być zwrócone przodem do kierunku jazdy.

6.1.11.   Urządzenia przytrzymujące dla dzieci należące do grupy 0 i 0+, z wyjątkiem przenośnych łóżeczek zdefiniowanych w pkt 2.4.1, muszą należeć do klasy integralnej.

6.1.12.   Urządzenia przytrzymujące dla dzieci należące do grupy I muszą należeć do klasy integralnej, chyba że wyposażone są w osłonę przed uderzeniem klasy B zdefiniowaną w pkt 2.7 niniejszego regulaminu.

6.2.   Konfiguracja

6.2.1.   Konfiguracja urządzenia przytrzymującego musi być taka, że

| 6.2.1.1. | urządzenie przytrzymujące zapewnia wymagany poziom ochrony w każdej pozycji; w przypadku „urządzeń przytrzymujących dla osób specjalnej troski” podstawowe środki przytrzymywania muszą zapewniać wymagany poziom ochrony w każdej pozycji bez konieczności stosowania dodatkowych urządzeń przytrzymujących, które mogą być także zainstalowane. |
| --- | --- |

6.2.1.1.

urządzenie przytrzymujące zapewnia wymagany poziom ochrony w każdej pozycji; w przypadku „urządzeń przytrzymujących dla osób specjalnej troski” podstawowe środki przytrzymywania muszą zapewniać wymagany poziom ochrony w każdej pozycji bez konieczności stosowania dodatkowych urządzeń przytrzymujących, które mogą być także zainstalowane.

| 6.2.1.2. | można w sposób łatwy i szybki umieścić i wyjąć z niego dziecko; w przypadku urządzenia przytrzymującego dla dzieci, w którym dziecko przytrzymywane jest za pomocą podwójnego szelkowego pasa piersiowego lub pasa w kształcie litery Y bez zwijacza, każdy pas barkowy oraz taśma biodrowa muszą mieć swobodę przemieszczania się względem siebie podczas procedury określonej w pkt 7.2.1.4.
  W takich przypadkach zespół pasa urządzenia przytrzymującego dla dzieci może być wyposażony w dwie lub więcej części łączących. W przypadku „urządzeń przytrzymujących dla osób specjalnej troski” uznaje się, że dodatkowe urządzenia przytrzymujące ograniczą szybkość, z jaką dziecko może zostać umieszczone w urządzeniu i z niego wyjęte. Jednak dodatkowe urządzenia muszą być zaprojektowane w taki sposób, by możliwie szybko można je było odblokować; |
| --- | --- |

6.2.1.2.

można w sposób łatwy i szybki umieścić i wyjąć z niego dziecko; w przypadku urządzenia przytrzymującego dla dzieci, w którym dziecko przytrzymywane jest za pomocą podwójnego szelkowego pasa piersiowego lub pasa w kształcie litery Y bez zwijacza, każdy pas barkowy oraz taśma biodrowa muszą mieć swobodę przemieszczania się względem siebie podczas procedury określonej w pkt 7.2.1.4.

W takich przypadkach zespół pasa urządzenia przytrzymującego dla dzieci może być wyposażony w dwie lub więcej części łączących. W przypadku „urządzeń przytrzymujących dla osób specjalnej troski” uznaje się, że dodatkowe urządzenia przytrzymujące ograniczą szybkość, z jaką dziecko może zostać umieszczone w urządzeniu i z niego wyjęte. Jednak dodatkowe urządzenia muszą być zaprojektowane w taki sposób, by możliwie szybko można je było odblokować;

| 6.2.1.3. | jeśli istnieje możliwość zmiany pochylenia urządzenia przytrzymującego, taka zmiana nie może wymagać ręcznego dostosowania pasów. Zmiany pochylenia urządzenia przytrzymującego można dokonać jedynie ręcznie, przy świadomym udziale użytkownika. |
| --- | --- |

6.2.1.3.

jeśli istnieje możliwość zmiany pochylenia urządzenia przytrzymującego, taka zmiana nie może wymagać ręcznego dostosowania pasów. Zmiany pochylenia urządzenia przytrzymującego można dokonać jedynie ręcznie, przy świadomym udziale użytkownika.

| 6.2.1.4. | urządzenia przytrzymujące z grup 0, 0+ i I utrzymują dziecko w takiej pozycji, by zapewnić wymagany poziom ochrony nawet podczas jego snu; |
| --- | --- |

6.2.1.4.

urządzenia przytrzymujące z grup 0, 0+ i I utrzymują dziecko w takiej pozycji, by zapewnić wymagany poziom ochrony nawet podczas jego snu;

| 6.2.1.5. | we wszystkich urządzeniach przytrzymujących z grupy I zwróconych przodem do kierunku jazdy i obejmujących integralny podwójny szelkowy pas piersiowy w celu zapobieżenia wysunięciu się spod zapiętego pasa wskutek zderzenia lub niespokojnych ruchów dziecka, wymaga się zamontowania taśmy krokowej. |
| --- | --- |

6.2.1.5.

we wszystkich urządzeniach przytrzymujących z grupy I zwróconych przodem do kierunku jazdy i obejmujących integralny podwójny szelkowy pas piersiowy w celu zapobieżenia wysunięciu się spod zapiętego pasa wskutek zderzenia lub niespokojnych ruchów dziecka, wymaga się zamontowania taśmy krokowej.

6.2.2.   W przypadku grup I, II i III wszystkie urządzenia przytrzymujące z taśmą biodrową muszą odpowiednio prowadzić taśmę, tak aby siły przenoszone za pośrednictwem przez „taśmę biodrową” były przenoszone przez obszar miednicy. Zespół nie może narażać delikatnych części ciała dziecka (brzuch, okolice kroku itp.) na nadmierne obciążenia.

6.2.2.1.   Po przymocowaniu taśmy krokowej w pozycji najbardziej wyciągniętej, o ile jest regulowana, nie może być możliwe dostosowanie taśmy biodrowej tak, by znajdowała się ponad miednicą największego i najmniejszego manekina z grup wagowych objętych homologacją. W przypadku wszystkich urządzeń przytrzymujących zwróconych przodem do kierunku jazdy nie może być możliwe regulowanie taśmy biodrowej, tak aby znajdowała się powyżej miednicy, ani w przypadku największego, ani najmniejszego manekina z grup wagowych objętych homologacją.

6.2.2.2.   W trakcie badań dynamicznych określonych w pkt 8.1.3 pas biodrowy nie może całkowicie przejść poza strukturę miednicy manekina w okresie poprzedzającym maksymalne poziome przemieszczenie głowy. Ocenę przeprowadza się przy użyciu szybkiego zapisu wideo.

6.2.3.   Wszystkie taśmy urządzenia przytrzymującego muszą być umieszczone w taki sposób, by nie powodowały niewygody u użytkownika w normalnych warunkach eksploatacji i nie układały się w niebezpiecznej konfiguracji. Odległość między taśmami barkowymi w pobliżu szyi musi wynosić co najmniej tyle, ile szerokość szyi odpowiedniego manekina.

6.2.4.   Konstrukcja musi wykluczać działanie sił ściskających na ciemię głowy dziecka w przypadku zderzenia.

6.2.4.1.   Pasy w kształcie litery Y mogą być stosowane jedynie w urządzeniach przytrzymujących dla dzieci zwróconych tyłem do kierunku jazdy i bocznych urządzeniach przytrzymujących dla dzieci (przenośne łóżeczka).

6.2.5.   Urządzenie przytrzymujące musi być skonstruowane i zainstalowane w taki sposób, by:

| 6.2.5.1. | zminimalizować ryzyko uszkodzenia ciała dziecka lub innych osób przebywających w pojeździe spowodowane przez ostre krawędzie lub występy (określone na przykład w regulaminie nr 21); |
| --- | --- |

6.2.5.1.

zminimalizować ryzyko uszkodzenia ciała dziecka lub innych osób przebywających w pojeździe spowodowane przez ostre krawędzie lub występy (określone na przykład w regulaminie nr 21);

| 6.2.5.2. | nie wystawały ostre krawędzie lub występy, które mogą zniszczyć tapicerkę siedzeń pojazdu lub odzież osób przebywających w pojeździe; |
| --- | --- |

6.2.5.2.

nie wystawały ostre krawędzie lub występy, które mogą zniszczyć tapicerkę siedzeń pojazdu lub odzież osób przebywających w pojeździe;

| 6.2.5.3. | nie narażać delikatnych części ciała dziecka (brzuch, okolice kroku itp.) na dodatkowe siły bezwładności, które urządzenie wywołuje; |
| --- | --- |

6.2.5.3.

nie narażać delikatnych części ciała dziecka (brzuch, okolice kroku itp.) na dodatkowe siły bezwładności, które urządzenie wywołuje;

| 6.2.5.4. | zapewnić, aby jego twarde części, w punktach styczności z taśmami, nie posiadały ostrych krawędzi, które mogą ścierać pasy. |
| --- | --- |

6.2.5.4.

zapewnić, aby jego twarde części, w punktach styczności z taśmami, nie posiadały ostrych krawędzi, które mogą ścierać pasy.

6.2.6.   Każda część wytworzona oddzielnie tak, by umożliwić zamocowanie i demontaż elementów, musi być zaprojektowana w taki sposób, by w miarę możliwości zapobiec ryzyku nieprawidłowego montażu i użytkowania. „Urządzenia przytrzymujące dla osób specjalnej troski” mogą być wyposażone w dodatkowe urządzenia przytrzymujące; muszą być one zaprojektowane w taki sposób, by zapobiec ryzyku nieprawidłowego montażu, zaś metody ich odłączania i działania muszą być oczywiste dla ratownika w razie niebezpieczeństwa.

6.2.7.   Jeśli urządzenie przytrzymujące dla dzieci, przeznaczone dla grup I, II oraz łącznie grup I i II, obejmuje oparcie fotelika, wewnętrzna wysokość oparcia, określona zgodnie ze schematem w załączniku 12, nie może być mniejsza niż 500 mm.

6.2.8.   Można stosować jedynie zwijacze samoblokujące lub blokowane awaryjnie.

6.2.9.   W przypadku urządzeń przeznaczonych do użycia w grupie I dziecko nie może mieć możliwości łatwego poluzowania tej części urządzenia, która przytrzymuje miednicę po umieszczeniu dziecka w urządzeniu; w tym celu muszą zostać spełnione wszystkie wymogi zawarte w pkt 7.2.5 (mechanizm blokujący); wszelkie urządzenia zaprojektowane w takim celu muszą być przymocowane na stałe do urządzenia przytrzymującego dla dzieci.

6.2.10.   Urządzenie przytrzymujące dla dzieci może być zaprojektowane do użycia w więcej niż jednej grupie wagowej lub przez więcej niż jedno dziecko, pod warunkiem że jest w stanie spełnić wymogi określone dla każdej z grup. Urządzenie przytrzymujące dla dzieci kategorii „uniwersalnej” musi spełniać wymogi tej kategorii dla wszystkich grup wagowych, dla których uzyskało homologację.

6.2.11.   Urządzenia przytrzymujące dla dzieci ze zwijaczem

W przypadku urządzenia przytrzymującego dla dzieci wyposażonego w zwijacz, musi on spełniać wymogi pkt 7.2.3 poniżej.

6.2.12.   W przypadku poduszek podwyższających należy zbadać swobodę przechodzenia pasów i wypustów pasa dla dorosłych przez punkty mocowania. Dotyczy to w szczególności poduszek podwyższających, które przeznaczone są dla przednich siedzeń w samochodach i które mogą mieć długi półsztywny szkielet. Zamocowany zamek nie może przechodzić przez punkty mocowania podwyższonych siedzeń ani umożliwiać ułożenia pasa całkowicie odmiennie od ułożenia w wózku doświadczalnym.

6.2.13.   Jeśli urządzenie przytrzymujące dla dzieci zaprojektowane jest dla więcej niż jednego dziecka, każde urządzenie przytrzymujące musi być w pełni niezależne w kontekście przenoszenia sił i regulacji.

6.2.14.   Urządzenia przytrzymujące dla dzieci obejmujące elementy nadmuchiwane muszą być zaprojektowane w taki sposób, by warunki użytkowania (ciśnienie, temperatura, wilgotność) nie miały wpływu na zachowanie przez nie zgodności z wymogami niniejszego regulaminu.

6.3.   Specyfikacje urządzeń przytrzymujących ISOFIX

6.3.1.   Charakterystyka ogólna

6.3.1.1.   Wymiary

Maksymalne wymiary boczne, dolne i tylne urządzenia przytrzymującego dla dzieci ISOFIX oraz umieszczenie systemu kotwiczenia ISOFIX, do którego mocuje się jego uchwyty, są ustalane dla producenta urządzenia przytrzymującego dla dzieci ISOFIX przez mocowanie siedzenia pojazdu (VSF) zdefiniowane w pkt 2.31 niniejszego regulaminu.

6.3.1.2.   Masa

Masa urządzenia przytrzymującego dla dzieci ISOFIX kategorii uniwersalnej lub półuniwersalnej dla grupy wagowej 0, 0+ i 1 nie może przekraczać 15 kg.

6.3.2.   Zaczepy ISOFIX

6.3.2.1.   Typ

Zaczepy ISOFIX mogą być zgodne z przykładami przedstawionymi na rysunku 0 (a) poniżej lub z innymi odpowiednimi rozwiązaniami, będącymi częścią sztywnego mechanizmu posiadającego regulację, których charakter określa producent urządzenia przytrzymującego dla dzieci ISOFIX.

Rysunek 0 (a)

Rysunek 0 (a)

Image 5

maks. 33

maks. 33

Wymiary w mm

Legenda

1 Zaczep urządzenia przytrzymującego dla dzieci ISOFIX – przykład 1

2 Zaczep urządzenia przytrzymującego dla dzieci ISOFIX – przykład 2

6.3.2.2.   Wymiary

Wymiary części zaczepu urządzenia przytrzymującego dla dzieci ISOFIX, która łączy się z systemem kotwiczenia ISOFIX, nie mogą przekraczać maksymalnych wymiarów wynikających z rys. 0 (b).

Rysunek 0 (b)

Rysunek 0 (b)

Image 6

6.3.2.3.   Wskazanie częściowego zatrzaśnięcia

Urządzenie przytrzymujące dla dzieci ISOFIX musi obejmować element zapewniający wyraźne potwierdzenie pełnego zatrzaśnięcia się obu zaczepów ISOFIX na odpowiednich kotwiczeniach dolnych ISOFIX. Tego rodzaju wskazanie może obejmować potwierdzenie dźwiękowe, dotykowe lub wizualne, lub kombinację dwóch lub więcej rozwiązań. W przypadku potwierdzenia wizualnego, musi być ono widoczne w normalnych warunkach oświetleniowych.

6.3.3.   Specyfikacje taśmy górnego paska mocującego ISOFIX

6.3.3.1.   Podłączenie górnego paska mocującego

Podłączeniem górnego paska mocującego powinien być hak górnego paska mocującego ISOFIX przedstawiony na rysunku 0 (c) lub podobne urządzenie, które uwzględnia ograniczenia wynikające z rysunku 0 (c).

6.3.3.2.   Cechy taśmy górnego paska mocującego ISOFIX

Taśma górnego paska mocującego ISOFIX musi być wsparta taśmą tapicerską (lub równoważną) wyposażoną w regulację i zwolnienie napięcia.

6.3.3.2.1.   Długość taśmy górnego paska mocującego ISOFIX

Długość taśmy górnego paska mocującego ISOFIX w urządzeniu przytrzymującym dla dzieci wynosi przynajmniej 2 000 mm.

6.3.3.2.2.   Wskazanie braku luzu

Taśma górnego paska mocującego ISOFIX lub fotelik dla dzieci ISOFIX muszą być wyposażone w urządzenie potwierdzające eliminację usunięcia luzu z paska. Urządzenie takie może być częścią regulacji lub urządzenia luzującego.

6.3.3.2.3.   Wymiary

Wymiary przyłączenia dla haków górnego paska mocującego ISOFIX przedstawiono na rys. 0 (c).

Rysunek 0 (c)

Rysunek 0 (c)

Wymiary podłączenia (typu hak) górnego paska mocującego ISOFIX

Wymiary podłączenia (typu hak) górnego paska mocującego ISOFIX

Image 7

Widok z góry

10 do 12

Image 8

Widok z boku

Min. 2,5

Detal A

45° nominalnie

Promień 2,3–3,8

Pręt o średn. 6,4

Promień maks. 12

maks. 20

min. 10,4

Zob. detal A

Wymiary w milimetrach

Legenda:

Struktura otaczająca (ewentualnie)

Obszar, w którym musi całkowicie znaleźć się profil łączący hak górnego paska mocującego

6.3.4.   Zapewnienie regulacji

Zaczepy ISOFIX lub samo urządzenie przytrzymujące dla dzieci ISOFIX muszą posiadać regulację umożliwiającą dostosowanie do zakresu lokalizacji kotwiczenia ISOFIX, opisanego w regulaminie nr 14.

6.4.   Kontrola oznakowania

6.4.1.   Służba techniczna prowadząca badania homologacyjne sprawdza zgodność oznakowania z wymaganiami pkt 4.

6.5.   Kontrola instrukcji instalacji i instrukcji obsługi

6.5.1.   Służba techniczna prowadząca badania homologacyjne sprawdza zgodność instrukcji instalacji i instrukcji obsługi z wymaganiami pkt 15.

7.   SPECYFIKACJE SZCZEGÓŁOWE

7.1.   Postanowienia mające zastosowanie do zamontowanego urządzenia przytrzymującego

7.1.1.   Odporność na korozję

7.1.1.1.   Kompletne urządzenie przytrzymujące dla dzieci lub jego części podatne na korozję podlegają badaniom korozyjnym określonym w pkt 8.1.1 poniżej.

7.1.1.2.   Po przeprowadzeniu badania korozyjnego określonego w pkt 8.1.1.1 i 8.1.1.2 żadne oznaki zużycia mogące zakłócić prawidłowe funkcjonowanie urządzenia ani też żadne znaczne oznaki korozji nie mogą być widoczne dla nieuzbrojonego oka wykwalifikowanego obserwatora.

7.1.2.   Pochłanianie energii

7.1.2.1.   We wszystkich urządzeniach z oparciem, szczytowe przyspieszenie powierzchni określonych w załączniku 18 do niniejszego regulaminu, badane zgodnie z załącznikiem 17, musi wynosić poniżej 60 g. Wymóg ten stosuje się także do fragmentów osłon przed uderzeniem, które znajdują się w strefie uderzenia głowy.

7.1.2.2.   W przypadku urządzeń przytrzymujących dla dzieci wyposażonych w stałe mechanicznie dołączone regulowane urządzenia podpierające głowę, w których regulowana podpórka pod głowę bezpośrednio kontroluje wysokość pasa bezpieczeństwa dla dorosłych lub szelek dla dziecka, nie ma konieczności wymagania pochłaniania energii w obszarach wskazanych w załączniku 18, które nie wchodzą w kontakt z głową manekina, tj. za podpórką głowy.

7.1.3.   Wywrócenie

7.1.3.1.   Urządzenie przytrzymujące dla dzieci należy poddać badaniom określonym w pkt 8.1.2; w żadnym momencie badania manekin nie może całkowicie wypaść z urządzenia, zaś gdy siedzenie do badań znajduje się w pozycji do góry nogami, głowa manekina nie może się przesunąć o więcej niż 300 mm w stosunku do swego pierwotnego położenia w kierunku pionowym względem siedzenia.

7.1.4.   Badanie dynamiczne

7.1.4.1.   Kwestie ogólne. Urządzenie przytrzymujące dla dzieci należy poddać badaniu dynamicznemu zgodnie z pkt 8.1.3 poniżej.

7.1.4.1.1.   Urządzenia przytrzymujące dla dzieci kategorii „uniwersalnej”, „zastrzeżonej” i „półuniwersalnej” należy poddać badaniu na wózku doświadczalnym przy użyciu siedzenia do badań określonego w pkt 6 oraz godnie z pkt 8.1.3.1.

7.1.4.1.2.   Urządzenia przytrzymujące dla dzieci kategorii „tylko dla niektórych pojazdów” należy poddać badaniu z każdym modelem pojazdu, dla jakiego są przeznaczone. Służba techniczna odpowiedzialna za przeprowadzanie badań może zmniejszyć liczbę badanych modeli pojazdów, jeśli nie różnią się one w sposób znaczący pod względem aspektów wymienionych w pkt 7.1.4.1.2.3. Urządzenie przytrzymujące dla dzieci można poddać badaniom w jeden z następujących sposobów:

| 7.1.4.1.2.1. | w kompletnym pojeździe zgodnie z pkt 8.1.3.3; |
| --- | --- |

7.1.4.1.2.1.

w kompletnym pojeździe zgodnie z pkt 8.1.3.3;

| 7.1.4.1.2.2. | w kadłubie nadwozia pojazdu na wózku doświadczalnym zgodnie z pkt 8.1.3.2; lub |
| --- | --- |

7.1.4.1.2.2.

w kadłubie nadwozia pojazdu na wózku doświadczalnym zgodnie z pkt 8.1.3.2; lub

| 7.1.4.1.2.3. | w częściach kadłuba nadwozia pojazdu reprezentatywnych dla struktury pojazdu i powierzchni zderzenia. Jeśli urządzenie przytrzymujące dla dzieci przeznaczone jest do eksploatacji na tylnym siedzeniu, części te obejmują oparcie przedniego siedzenia, siedzenie tylne, podłogę, słupki „B” i „C” oraz dach. Jeśli urządzenie przytrzymujące dla dzieci przeznaczone jest do eksploatacji na przednim siedzeniu, części pojazdu obejmują deskę rozdzielczą, słupki „A”, przednią szybę oraz dźwignie lub gałki zainstalowane w podłodze bądź na konsoli, przednie siedzenie, podłogę oraz dach. Ponadto, jeśli urządzenie przytrzymujące dla dzieci przeznaczone jest do eksploatacji w połączeniu z pasem bezpieczeństwa dla dorosłych, części pojazdu obejmują odpowiedni pas bądź pasy dla dorosłych. Służba techniczna odpowiedzialna za przeprowadzanie badań może zezwolić na wyłączenie z badania elementów, jeśli uzna je za zbędne. Badania należy przeprowadzać zgodnie z pkt 8.1.3.2. |
| --- | --- |

7.1.4.1.2.3.

w częściach kadłuba nadwozia pojazdu reprezentatywnych dla struktury pojazdu i powierzchni zderzenia. Jeśli urządzenie przytrzymujące dla dzieci przeznaczone jest do eksploatacji na tylnym siedzeniu, części te obejmują oparcie przedniego siedzenia, siedzenie tylne, podłogę, słupki „B” i „C” oraz dach. Jeśli urządzenie przytrzymujące dla dzieci przeznaczone jest do eksploatacji na przednim siedzeniu, części pojazdu obejmują deskę rozdzielczą, słupki „A”, przednią szybę oraz dźwignie lub gałki zainstalowane w podłodze bądź na konsoli, przednie siedzenie, podłogę oraz dach. Ponadto, jeśli urządzenie przytrzymujące dla dzieci przeznaczone jest do eksploatacji w połączeniu z pasem bezpieczeństwa dla dorosłych, części pojazdu obejmują odpowiedni pas bądź pasy dla dorosłych. Służba techniczna odpowiedzialna za przeprowadzanie badań może zezwolić na wyłączenie z badania elementów, jeśli uzna je za zbędne. Badania należy przeprowadzać zgodnie z pkt 8.1.3.2.

7.1.4.1.3.   Badanie dynamiczne należy przeprowadzić na urządzeniach przytrzymujących dla dzieci, które wcześniej nie były poddawane obciążeniu.

7.1.4.1.4.   Podczas badań dynamicznych żadna część urządzenia przytrzymującego dla dzieci umożliwiająca utrzymanie dziecka na miejscu nie może się złamać, zaś zamki, układ blokady, układ przesuwu ani wspornik nie mogą się złamać, odblokować ani zapaść, chyba że zostały one oznaczone jako urządzenia ograniczające obciążenia. Każde urządzenie ograniczające obciążenia należy wyraźnie oznaczyć w opisie technicznym producenta, jak określono w pkt 3.2.1 niniejszego regulaminu.

7.1.4.1.5.   W przypadku urządzeń niezintegrowanych stosowany pas bezpieczeństwa musi być pasem standardowym, zaś jego zamki mocujące muszą być zgodne z załącznikiem 13 do niniejszego regulaminu. Powyższe nie ma zastosowania do homologacji urządzeń kategorii „tylko dla niektórych pojazdów”, w którym to przypadku należy użyć faktycznego pasu w pojeździe.

7.1.4.1.6.   Jeśli urządzenie przytrzymujące dla dzieci kategorii „tylko dla niektórych pojazdów” zainstalowane jest za najdalej wysuniętymi do tyłu siedzeniami dla użytkowników dorosłych zwróconymi przodem do kierunku jazdy (na przykład bagażnik), należy przeprowadzić jedno badanie przy użyciu największego manekina bądź manekinów w kompletnym pojeździe, jak określono w pkt 8.1.3.3.3. Pozostałe badania, w tym badanie zgodności produkcji, można przeprowadzić zgodnie z pkt 8.1.3.2 na życzenie producenta.

7.1.4.1.7.   W przypadku „urządzenia przytrzymującego dla osób specjalnej troski” należy przeprowadzić dwukrotnie każde badanie dynamiczne określone w niniejszym regulaminie dla każdej grupy wagowej: za pierwszym razem przy użyciu podstawowych środków przytrzymywania, za drugim zaś przy użyciu wszystkich urządzeń przytrzymujących. W przypadku tych badań należy zwrócić szczególną uwagę na wymogi określone w pkt 6.2.3 i 6.2.4.

7.1.4.1.8.   Podczas badań dynamicznych standardowy pas bezpieczeństwa używany do instalacji integralnego urządzenia przytrzymującego dla dzieci nie może się odłączyć od żadnej prowadnicy ani mechanizmu blokady wykorzystywanego w prowadzonym badaniu.

Podczas badań dynamicznych standardowy pas bezpieczeństwa używany do instalacji nieintegralnego urządzenia przytrzymującego dla dzieci nie może się odłączyć od żadnej prowadnicy ani mechanizmu blokady wykorzystywanego w prowadzonym badaniu; jednakże dla odcinka barkowego standardowego pasa bezpieczeństwa powyższy warunek ocenia się do momentu osiągnięcia maksymalnego poziomego przemieszczenia głowy manekina. Ponadto podczas badania dynamicznego nieintegralnego urządzenia przytrzymującego dla dzieci przemieszczenie pasa barkowego jest dopuszczalne, gdy dolna krawędź odcinka barkowego standardowego pasa bezpieczeństwa nie znajduje się niżej niż łokieć manekina w punkcie maksymalnego poziomego przemieszczenia głowy manekina.

7.1.4.1.9.   Urządzenia przytrzymujące dla dzieci ze wspornikiem bada się w następujący sposób:

| a) | W przypadku kategorii półuniwersalnej, prowadzi się badania w zderzeniu czołowym przy wsporniku wysuniętym maksymalnie i minimalnie, zgodnie z ustawieniem podłogi wózka. Badania dla zderzenia tylnego prowadzi się dla najgorszej pozycji wybranej przez służbę techniczną. W czasie badań wspornik opiera się o podłogę wózka zgodnie z opisem w załączniku 6, dodatek 3, rysunek 2. Jeśli pomiędzy najmniejszą długością wspornika i najwyższym poziomem podłogi jest prześwit, wspornik dostosowywany jest do poziomu podłogi 140 mm poniżej Cr. Jeśli maksymalna długość wspornika powoduje, że najniższy poziom podłogi nie pozwala na jej zastosowanie, wspornik dostosowywany jest do najniższego poziomu podłogi 280 mm poniżej Cr. W przypadku podpórki z regulacją stopniową, długość podpórki należy dostosować do najbliższego położenia zapewniającego kontakt wspornika z podłogą. |
| --- | --- |

a)

W przypadku kategorii półuniwersalnej, prowadzi się badania w zderzeniu czołowym przy wsporniku wysuniętym maksymalnie i minimalnie, zgodnie z ustawieniem podłogi wózka. Badania dla zderzenia tylnego prowadzi się dla najgorszej pozycji wybranej przez służbę techniczną. W czasie badań wspornik opiera się o podłogę wózka zgodnie z opisem w załączniku 6, dodatek 3, rysunek 2. Jeśli pomiędzy najmniejszą długością wspornika i najwyższym poziomem podłogi jest prześwit, wspornik dostosowywany jest do poziomu podłogi 140 mm poniżej Cr. Jeśli maksymalna długość wspornika powoduje, że najniższy poziom podłogi nie pozwala na jej zastosowanie, wspornik dostosowywany jest do najniższego poziomu podłogi 280 mm poniżej Cr. W przypadku podpórki z regulacją stopniową, długość podpórki należy dostosować do najbliższego położenia zapewniającego kontakt wspornika z podłogą.

| b) | W przypadku wsporników poza płaszczyzną symetrii służby techniczne wybierają do badania najgorszy przypadek. |
| --- | --- |

b)

W przypadku wsporników poza płaszczyzną symetrii służby techniczne wybierają do badania najgorszy przypadek.

| c) | W przypadku kategorii tylko dla niektórych pojazdów, wspornik jest dostosowany zgodnie z zaleceniami producenta urządzenia przytrzymującego dla dzieci. |
| --- | --- |

c)

W przypadku kategorii tylko dla niektórych pojazdów, wspornik jest dostosowany zgodnie z zaleceniami producenta urządzenia przytrzymującego dla dzieci.

7.1.4.1.10.   W przypadku urządzeń przytrzymujących dla dzieci korzystających z systemu kotwiczenia ISOFIX i zabezpieczenia przeciwobrotowego, jeśli takie jest, przeprowadza się badanie dynamiczne:

| 7.1.4.1.10.1. | Dla ISOFIX CRS klasy wielkości A, B i B1:






  7.1.4.1.10.1.1. | z użyciem zabezpieczenia przeciwobrotowego; oraz |
| --- | --- | --- |

7.1.4.1.10.1.

Dla ISOFIX CRS klasy wielkości A, B i B1:

7.1.4.1.10.1.1.

z użyciem zabezpieczenia przeciwobrotowego; oraz

| 7.1.4.1.10.1.2. | bez użycia zabezpieczenia przeciwobrotowego. Jeżeli zabezpieczeniem przeciwobrotowym jest wspornik, który można całkowicie złożyć do podstawy lub korpusu urządzenia przytrzymującego dla dzieci, badanie przeprowadza się w pozycji złożonej lub, odpowiednio, po wymontowaniu wspornika. Jeżeli wspornik nie składa się całkowicie do podstawy, urządzenie w badaniu jest złożone, tak że ma ono najkrótszą możliwą długość, a podłoga wózka jest w najniższej pozycji
  Wymaganie to nie obowiązuje, jeśli jako zabezpieczenie przeciwobrotowe służy stały nieregulowany wspornik. |
| --- | --- |

7.1.4.1.10.1.2.

bez użycia zabezpieczenia przeciwobrotowego. Jeżeli zabezpieczeniem przeciwobrotowym jest wspornik, który można całkowicie złożyć do podstawy lub korpusu urządzenia przytrzymującego dla dzieci, badanie przeprowadza się w pozycji złożonej lub, odpowiednio, po wymontowaniu wspornika. Jeżeli wspornik nie składa się całkowicie do podstawy, urządzenie w badaniu jest złożone, tak że ma ono najkrótszą możliwą długość, a podłoga wózka jest w najniższej pozycji

Wymaganie to nie obowiązuje, jeśli jako zabezpieczenie przeciwobrotowe służy stały nieregulowany wspornik.

| 7.1.4.1.10.2. | W przypadku urządzeń przytrzymujących dla dzieci ISOFIX pozostałych klas wielkości – z użyciem zabezpieczenia przeciwobrotowego. |
| --- | --- |

7.1.4.1.10.2.

W przypadku urządzeń przytrzymujących dla dzieci ISOFIX pozostałych klas wielkości – z użyciem zabezpieczenia przeciwobrotowego.

7.1.4.2.   Przyspieszenie klatki piersiowej (4)

4

7.1.4.2.1.   Przyspieszenie wynikowe klatki piersiowej nie może przekraczać 55 g, z wyjątkiem okresów, których suma nie przekracza 3 ms.

7.1.4.2.2.   Element pionowy przyspieszenia od brzucha w kierunku głowy nie może przekraczać 30 g, z wyjątkiem okresów, których suma nie przekracza 3 ms.

7.1.4.3.   Nacisk na brzuch (5)

5

7.1.4.3.1.   Podczas weryfikacji opisanej w załączniku 8 – dodatek 1, pkt 5.3, nie mogą być widoczne żadne ślady wgnieceń modeliny w okolicy brzucha spowodowanych przez jakąkolwiek część urządzenia przytrzymującego.

7.1.4.4.   Przemieszczenie manekina

7.1.4.4.1.   Urządzenia przytrzymujące dla dzieci kategorii „uniwersalnej”, „zastrzeżonej” i „półuniwersalnej”:

| 7.1.4.4.1.1. | Urządzenia przytrzymujące dla dzieci zwrócone przodem do kierunku jazdy: głowa manekina nie może wyjść poza płaszczyzny BA i DA przedstawione na rysunku 1 poniżej, z wyjątkiem podwyższonych siedzeń przy wykorzystaniu największego manekina P10, gdzie wartość w odniesieniu do płaszczyzny DA wynosi 840 mm.

  Rysunek 1


  Układ stosowany podczas badań urządzenia zwróconego przodem do kierunku jazdy |
| --- | --- |

7.1.4.4.1.1.

Urządzenia przytrzymujące dla dzieci zwrócone przodem do kierunku jazdy: głowa manekina nie może wyjść poza płaszczyzny BA i DA przedstawione na rysunku 1 poniżej, z wyjątkiem podwyższonych siedzeń przy wykorzystaniu największego manekina P10, gdzie wartość w odniesieniu do płaszczyzny DA wynosi 840 mm.

Rysunek 1

Rysunek 1

Układ stosowany podczas badań urządzenia zwróconego przodem do kierunku jazdy

Układ stosowany podczas badań urządzenia zwróconego przodem do kierunku jazdy

Image 9

| 7.1.4.4.1.2. | Urządzenia przytrzymujące dla dzieci zwrócone tyłem do kierunku jazdy
  7.1.4.4.1.2.1.   Urządzenia przytrzymujące dla dzieci wsparte o deskę rozdzielczą: głowa manekina nie może wyjść poza płaszczyzny AB, AD i DCr przedstawione na rysunku 2 poniżej. Ocenę prowadzi się przez 300 ms lub do momentu ostatecznego zatrzymania się manekina, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej.

  Rysunek 2


  Układ stosowany podczas badań urządzenia zwróconego tyłem do kierunku jazdy






  Tekst z obrazka

  Rura stalowa 500 × 100 × 90

  7.1.4.4.1.2.2.   Urządzenia przytrzymujące dla dzieci z grupy 0 niewsparte o deskę rozdzielczą i przenośne łóżeczka: głowa manekina nie może wyjść poza płaszczyzny AB, AD i DE przedstawione na rysunku 3 poniżej. Ocenę prowadzi się przez 300 ms lub do momentu ostatecznego zatrzymania się manekina, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej.

  Rysunek 3


  Układ stosowany podczas badań urządzeń przytrzymujących dla dzieci grupy 0 niewspartych o deskę rozdzielczą






  7.1.4.4.1.2.3.   Urządzenia przytrzymujące dla dzieci nienależące do grupy 0 oraz niewsparte o deskę rozdzielczą: | Głowa manekina nie może wyjść poza płaszczyzny FD, FG, i DE przedstawione na rysunku 4 poniżej oraz głowa manekina nie może mieć bezpośredniego kontaktu z prętem. Ocenę prowadzi się przez 300 ms lub do momentu ostatecznego zatrzymania się manekina, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej. |
| --- | --- | --- |

7.1.4.4.1.2.

Urządzenia przytrzymujące dla dzieci zwrócone tyłem do kierunku jazdy

7.1.4.4.1.2.1.   Urządzenia przytrzymujące dla dzieci wsparte o deskę rozdzielczą: głowa manekina nie może wyjść poza płaszczyzny AB, AD i DCr przedstawione na rysunku 2 poniżej. Ocenę prowadzi się przez 300 ms lub do momentu ostatecznego zatrzymania się manekina, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej.

Rysunek 2

Rysunek 2

Układ stosowany podczas badań urządzenia zwróconego tyłem do kierunku jazdy

Układ stosowany podczas badań urządzenia zwróconego tyłem do kierunku jazdy

Image 10

Rura stalowa 500 × 100 × 90

7.1.4.4.1.2.2.   Urządzenia przytrzymujące dla dzieci z grupy 0 niewsparte o deskę rozdzielczą i przenośne łóżeczka: głowa manekina nie może wyjść poza płaszczyzny AB, AD i DE przedstawione na rysunku 3 poniżej. Ocenę prowadzi się przez 300 ms lub do momentu ostatecznego zatrzymania się manekina, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej.

Rysunek 3

Rysunek 3

Układ stosowany podczas badań urządzeń przytrzymujących dla dzieci grupy 0 niewspartych o deskę rozdzielczą

Układ stosowany podczas badań urządzeń przytrzymujących dla dzieci grupy 0 niewspartych o deskę rozdzielczą

Image 11

7.1.4.4.1.2.3.   Urządzenia przytrzymujące dla dzieci nienależące do grupy 0 oraz niewsparte o deskę rozdzielczą:

Głowa manekina nie może wyjść poza płaszczyzny FD, FG, i DE przedstawione na rysunku 4 poniżej oraz głowa manekina nie może mieć bezpośredniego kontaktu z prętem. Ocenę prowadzi się przez 300 ms lub do momentu ostatecznego zatrzymania się manekina, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej.

| | Jeśli urządzenie przytrzymujące dla dzieci ma styczność z prętem o średnicy 100 mm oraz spełnione są wszystkie kryteria działania, należy przeprowadzić dodatkowe badanie dynamiczne (zderzenie czołowe) przy użyciu najcięższego manekina przeznaczonego dla tego typu urządzenia przytrzymującego dla dzieci, bez pręta o średnicy 100 mm; przy tym badaniu wymaga się spełnienia wszystkich kryteriów, z wyjątkiem przemieszczenia w przód. |
| --- | --- |

Jeśli urządzenie przytrzymujące dla dzieci ma styczność z prętem o średnicy 100 mm oraz spełnione są wszystkie kryteria działania, należy przeprowadzić dodatkowe badanie dynamiczne (zderzenie czołowe) przy użyciu najcięższego manekina przeznaczonego dla tego typu urządzenia przytrzymującego dla dzieci, bez pręta o średnicy 100 mm; przy tym badaniu wymaga się spełnienia wszystkich kryteriów, z wyjątkiem przemieszczenia w przód.

Rysunek 4

Rysunek 4

Układ stosowany podczas badań urządzeń zwróconych tyłem do kierunku jazdy nienależących do grupy 0, niewspartych o deskę rozdzielczą

Układ stosowany podczas badań urządzeń zwróconych tyłem do kierunku jazdy nienależących do grupy 0, niewspartych o deskę rozdzielczą

Image 12

Rura stalowa 500 × Ø 100 × Ø 90

7.1.4.4.2.   Urządzenia przytrzymujące dla dzieci należące do kategorii „tylko dla niektórych pojazdów”: podczas badań w kompletnym pojeździe lub kadłubie nadwozia pojazdu głowa nie może stykać się z żadną częścią pojazdu. Jednak w przypadku styczności prędkość uderzenia głowy nie może przekraczać 24 km/h, zaś stykająca się część musi spełniać wymogi badania na pochłanianie energii określone w regulaminie nr 21, załącznik 4. W przypadku badań przy użyciu kompletnych pojazdów musi istnieć możliwość usunięcia manekinów z urządzenia przytrzymującego dla dzieci bez użycia narzędzi po przeprowadzeniu badania.

7.1.5.   Odporność na temperaturę

7.1.5.1.   Zespoły zamków, zwijacze, regulatory oraz mechanizmy blokujące, na które może mieć wpływ temperatura, należy poddać badaniu termicznemu określonemu w pkt 8.2.8 poniżej.

7.1.5.2.   Po przeprowadzeniu badania termicznego określonego w pkt 8.2.8.1 żadne oznaki zużycia mogące zakłócić prawidłowe funkcjonowanie urządzenia nie mogą być widoczne dla nieuzbrojonego oka wykwalifikowanego obserwatora.

7.2.   Postanowienia mające zastosowanie do poszczególnych elementów urządzenia przytrzymującego

7.2.1.   Zamek

7.2.1.1.   Zamek musi być zaprojektowany w sposób wykluczający możliwość nieprawidłowego użycia. Oznacza to, między innymi, że zamek nie może przyjąć pozycji na wpół zatrzaśniętej; nie może istnieć możliwość niezamierzonej zamiany części zamka, gdy jest on zamykany; zamek musi zamykać się jedynie wówczas, gdy wszystkie części są zaczepione. Jeśli zamek ma styczność z dzieckiem, nie może być on węższy od minimalnej szerokości taśmy określonej w pkt 7.2.4.1.1 poniżej. Niniejszy punkt nie stosuje się do zespołów pasa, które posiadają homologację zgodnie z regulaminem EKG nr 16 lub inną obowiązującą równoważną normą. W przypadku „urządzeń przytrzymujących dla osób specjalnej troski” jedynie zamek znajdujący się na głównych środkach przytrzymywania musi spełniać wymogi pkt 7.2.1.1–7.2.1.9 włącznie.

7.2.1.2.   Zamek musi pozostawać zamknięty bez względu na swoją pozycję, również nieobciążony. Musi być skonstruowany w sposób ułatwiający jego chwytanie i użytkowanie. Musi istnieć możliwość jego otwarcia przez zastosowanie nacisku na przycisk lub podobny mechanizm. Powierzchnia, na którą wywiera się nacisk, musi znajdować się w pozycji rzeczywistego otwarcia i w rzucie na płaszczyznę prostopadłą do początkowego kierunku ruchu przycisku: dla urządzeń z obudową: powierzchnia nie większa niż 4,5 cm2 o szerokości co najmniej 15 mm; dla urządzeń bez obudowy: powierzchnia nie większa niż 2,5 cm2 o szerokości co najmniej 10 mm. Szerokość musi być mniejszą wartością dwóch wymiarów określających zalecany obszar i należy ją mierzyć prostopadle do kierunku ruchu przycisku odblokowującego.

2

2

7.2.1.3.   Obszar odblokowania zamka należy oznaczyć kolorem czerwonym. Żadna inna część zamka nie może być tego koloru.

7.2.1.4.   Musi istnieć możliwość uwolnienia dziecka z urządzenia przytrzymującego po wykonaniu jednej czynności na jednym zamku. W przypadku grup 0 i 0+ zezwala się na wyjęcie dziecka wraz z takimi urządzeniami jak nosidełko dla niemowląt / przenośne łóżeczko / urządzenie przytrzymujące przenośne łóżeczko, jeśli urządzenie przytrzymujące dla dzieci można zwolnić za pomocą maksymalnie dwóch zamków.

7.2.1.4.1.   Połączenie zaciskowe między taśmami barkowymi podwójnego szelkowego pasa piersiowego uznaje się za niezgodne z wymogiem odblokowania za pomocą jednego działania określonym w pkt 7.2.1.4 powyżej.

7.2.1.5.   W przypadku grup II i III zamek musi być umieszczony w taki sposób, by znajdował się w zasięgu dziecka przebywającego w pojeździe. Ponadto w przypadku wszystkich grup musi być on umieszczony w taki sposób, by jego przeznaczenie i sposób działania były oczywiste dla ratownika w razie niebezpieczeństwa.

7.2.1.6.   Otwarcie zamka musi umożliwić swobodne wyjęcie dziecka, niezależnie od „fotelika”, „podpórki fotelika” lub „osłony przed uderzeniem”, jeśli są zamontowane; jeśli zaś urządzenie obejmuje taśmę krokową, musi być ona uwalniana tym samym zamkiem.

7.2.1.7.   Zamek musi spełniać wymogi eksploatacyjne badania termicznego określone w pkt 8.2.8.1 oraz wytrzymywać wielokrotne używanie; przed badaniem dynamicznym określonym w pkt 8.1.3 musi być poddany badaniu obejmującemu 5 000 ± 5 cykli otwarcia i zamknięcia w normalnych warunkach pracy.

7.2.1.8.   Zamek należy poddać następującym badaniom w zakresie otwierania:

| 7.2.1.8.1. | Próba obciążeniowa
  7.2.1.8.1.1.   Do tej próby należy wykorzystać urządzenie przytrzymujące dla dzieci, które poddano uprzednio badaniu dynamicznemu określonemu w pkt 8.1.3 poniżej.
  7.2.1.8.1.2.   Siła wystarczająca do otwarcia zamka w badaniu określonym w pkt 8.2.1.1 poniżej nie może przekraczać 80 N. |
| --- | --- |

7.2.1.8.1.

Próba obciążeniowa

7.2.1.8.1.1.   Do tej próby należy wykorzystać urządzenie przytrzymujące dla dzieci, które poddano uprzednio badaniu dynamicznemu określonemu w pkt 8.1.3 poniżej.

7.2.1.8.1.2.   Siła wystarczająca do otwarcia zamka w badaniu określonym w pkt 8.2.1.1 poniżej nie może przekraczać 80 N.

| 7.2.1.8.2. | Próba bez obciążenia
  7.2.1.8.2.1.   W próbie tej należy użyć zamka, który nie była wcześniej poddany obciążeniu. Siła wystarczająca do otwarcia zamka niepoddanego obciążeniu musi mieścić się w zakresie 40–80 N w badaniach określonych w pkt 8.2.1.2 poniżej. |
| --- | --- |

7.2.1.8.2.

Próba bez obciążenia

7.2.1.8.2.1.   W próbie tej należy użyć zamka, który nie była wcześniej poddany obciążeniu. Siła wystarczająca do otwarcia zamka niepoddanego obciążeniu musi mieścić się w zakresie 40–80 N w badaniach określonych w pkt 8.2.1.2 poniżej.

7.2.1.9.   Wytrzymałość

7.2.1.9.1.   Podczas badania zgodnie z pkt 8.2.1.3.2 żadna część zamka lub przylegających taśm bądź regulatorów nie może się złamać ani odpaść.

7.2.1.9.2.   Zamek szelek stosowany w grupach wagowych 0 i 0+ musi wytrzymać działanie siły 4 000 N.

7.2.1.9.3.   Zamek szelek stosowany w grupie I i wyższych musi wytrzymać działanie siły 10 000 N.

7.2.1.9.4.   Organ udzielający homologacji typu może zrezygnować z przeprowadzenia badania wytrzymałościowego zamka, jeśli dostępne informacje czynią je zbytecznym.

7.2.2.   Element regulujący

7.2.2.1.   Zakres regulacji musi być wystarczający, by umożliwić prawidłową regulację urządzenia przytrzymującego dla dzieci przy pomocy manekinów z całej grupy wagowej, dla której urządzenie jest przeznaczone, oraz odpowiednią instalację we wszystkich określonych modelach pojazdów.

7.2.2.2.   Wszystkie elementy regulujące muszą być typu „szybki regulator” z wyjątkiem elementów regulujących stosowanych jedynie w trakcie wstępnej instalacji urządzenia przytrzymującego w pojeździe.

7.2.2.3.   Urządzenia typu „szybki regulator” muszą być łatwo dostępne, gdy urządzenie przytrzymujące dla dzieci jest prawidłowo zainstalowane, a dziecko lub manekin są w nim umieszczone.

7.2.2.4.   Urządzenie typu „szybki regulator” musi się łatwo dopasowywać do budowy ciała dziecka. W szczególności, w badaniu przeprowadzonym zgodnie z pkt 8.2.2.1, siła wymagana do obsługi ręcznego elementu regulującego nie może przekraczać 50 N.

7.2.2.5.   Badaniu należy poddać dwie próbki elementów regulujących urządzenia przytrzymującego dla dzieci zgodnie z wymogami eksploatacyjnymi badania termicznego określonymi w pkt 8.2.8.1 i 8.2.3 poniżej.

7.2.2.5.1.   Obsunięcie taśmy nie może przekroczyć 25 mm dla jednego lub 40 mm dla wszystkich elementów regulujących.

7.2.2.6.   Element regulujący nie może się złamać ani odpaść podczas badania określonego w pkt 8.2.2.1 poniżej.

7.2.2.7.   Regulator zamontowany bezpośrednio w urządzeniu przytrzymującym dla dzieci musi być zdolny wytrzymać wielokrotne działanie; przed badaniem dynamicznym określonym w pkt 8.1.3 musi być on poddany badaniu obejmującemu 5 000 ± 5 cykli, określonemu w pkt 8.2.7.

7.2.3.   Zwijacze

7.2.3.1.   Zwijacze samoblokujące

7.2.3.1.1.   Różnica pomiędzy pozycjami blokowania zwijacza taśmy pasa bezpieczeństwa wyposażonej w zwijacz samoblokujący nie może przekraczać 30 mm. Po wykonaniu ruchu wstecz przez użytkownika pasek musi pozostać w pozycji wyjściowej lub powrócić do tej pozycji automatycznie wskutek następującego ruchu do przodu użytkownika.

7.2.3.1.2.   Jeżeli zwijacz stanowi część pasa biodrowego, wówczas siła zwijania taśmy wynosi co najmniej 7 N, mierzona na dystansie pomiędzy manekinem a zwijaczem zgodnie z pkt 8.2.4.1 poniżej. Jeżeli zwijacz stanowi część pasa barkowego, w ten sam sposób mierzona siła zwijania taśmy musi wynosić co najmniej 2 N i nie więcej niż 7 N. Jeżeli taśma przechodzi przez prowadnicę lub rolkę, to siła zwijania musi być mierzona na wolnym odcinku między manekinem a prowadnicą lub rolką. Jeżeli zestaw zawiera zabezpieczenie (obsługiwane ręcznie lub automatycznie) przed całkowitym zwinięciem pasa, nie może ono być uruchomione podczas mierzenia siły zwijania.

7.2.3.1.3.   Taśmę należy wysunąć ze zwijacza i pozwolić jej swobodnie zwinąć się, zgodnie z warunkami określonymi w pkt 8.2.4.2 poniżej, przy czym czynność należy powtórzyć 5 000 razy. Następnie zwijacz należy poddać badaniu termicznemu zgodnie z wymogami eksploatacyjnymi określonymi w pkt 8.2.8.1 oraz badaniu korozyjnemu opisanemu w pkt 8.1.1, a także badaniu odporności na pył opisanemu w pkt 8.2.4.5. Następnie urządzenie musi pomyślnie przejść kolejną próbę 5 000 cykli wysunięcia i zwinięcia. Po zakończeniu powyższych prób zwijacz nadal powinien funkcjonować poprawnie i spełniać wymogi określone w pkt 7.2.3.1.1 i 7.2.3.1.2 powyżej.

7.2.3.2.   Zwijacze blokowane awaryjnie

7.2.3.2.1.   Zwijacz blokowany awaryjnie musi spełniać następujące warunki w czasie badania przeprowadzonego zgodnie z pkt 8.2.4.3:

| 7.2.3.2.1.1. | Zwijacz musi się zablokować, gdy opóźnienie pojazdu osiągnie wartość 0,45 g. |
| --- | --- |

7.2.3.2.1.1.

Zwijacz musi się zablokować, gdy opóźnienie pojazdu osiągnie wartość 0,45 g.

| 7.2.3.2.1.2. | Taśma nie może zostać zablokowana przy przyspieszeniach (mierzonych zgodnie z kierunkiem rozwijania) poniżej 0,8 g. |
| --- | --- |

7.2.3.2.1.2.

Taśma nie może zostać zablokowana przy przyspieszeniach (mierzonych zgodnie z kierunkiem rozwijania) poniżej 0,8 g.

| 7.2.3.2.1.3. | Zwijacz nie może blokować się, jeżeli czujnik znajduje się w położeniu wychylonym o maksymalnie 12° w dowolnym kierunku od pozycji fabrycznie ustalonej przez producenta. |
| --- | --- |

7.2.3.2.1.3.

Zwijacz nie może blokować się, jeżeli czujnik znajduje się w położeniu wychylonym o maksymalnie 12° w dowolnym kierunku od pozycji fabrycznie ustalonej przez producenta.

| 7.2.3.2.1.4. | Zwijacz musi się zablokować, gdy czujnik jest wychylony o kąt ponad 27° w dowolnym kierunku w stosunku do pozycji fabrycznie ustalonej przez producenta. |
| --- | --- |

7.2.3.2.1.4.

Zwijacz musi się zablokować, gdy czujnik jest wychylony o kąt ponad 27° w dowolnym kierunku w stosunku do pozycji fabrycznie ustalonej przez producenta.

7.2.3.2.2.   Jeżeli działanie zwijacza zależy od sygnału lub źródła energii z zewnątrz, urządzenie musi zapewnić automatyczne zablokowanie zwijacza w razie awarii lub przerwania sygnału lub dopływu źródła energii.

7.2.3.2.3.   Powyższe wymogi muszą spełniać zwijacze blokowane awaryjnie o czułości wielokrotnej. Ponadto jeśli jeden z czynników czułości związany jest z rozwijaniem pasa, taśma musi zostać zablokowana przy przyspieszeniu 1,5 g mierzonym zgodnie z kierunkiem rozwijania.

7.2.3.2.4.   W badaniach określonych w pkt 7.2.3.2.1.1 i 7.2.3.2.3 powyżej dopuszczalny przesuw taśmy występujący przed zablokowaniem zwijacza nie może przekraczać 50 mm, licząc na dystansie opisanym w pkt 8.2.4.3.1. W badaniu określonym w pkt 7.2.3.2.1.2 powyżej, zwijacz nie może się blokować, zanim nie rozwinęło się co najmniej 50 mm taśmy, licząc na dystansie podanym w pkt 8.2.4.3.1 poniżej.

7.2.3.2.5.   Jeżeli zwijacz stanowi część pasa biodrowego, wówczas siła zwijania taśmy musi wynosić co najmniej 7 N, mierzona na dystansie pomiędzy manekinem a zwijaczem zgodnie z pkt 8.2.4.1. Jeżeli zwijacz stanowi część pasa barkowego, w ten sam sposób mierzona siła zwijania taśmy musi wynosić co najmniej 2 N i nie więcej niż 7 N. Jeżeli taśma przechodzi przez prowadnicę lub rolkę, to siła zwijania musi być mierzona na wolnym odcinku między manekinem a prowadnicą lub rolką. Jeżeli zestaw zawiera zabezpieczenie (obsługiwane ręcznie lub automatycznie) przed całkowitym zwinięciem pasa, nie może ono być uruchomione podczas mierzenia siły zwijania.

7.2.3.2.6.   Taśmę należy wysunąć ze zwijacza i pozwolić jej swobodnie zwinąć się, zgodnie z warunkami określonymi w pkt 8.2.4.2, 40 000 razy. Następnie zwijacz należy poddać badaniu termicznemu zgodnie z wymogami eksploatacyjnymi określonymi w pkt 8.2.8.1 oraz badaniu korozyjnemu opisanemu w pkt 8.1.1, a także badaniu odporności na pył opisanemu w pkt 8.2.4.5. Następnie urządzenie musi pomyślnie przejść kolejną próbę 5 000 cykli wysunięcia i zwinięcia (w sumie 45 000 cykli). Po przeprowadzeniu powyższych prób zwijacz nadal powinien funkcjonować poprawnie i spełniać wymogi określone w pkt 7.2.3.2.1–7.2.3.2.5 powyżej.

7.2.4.   Taśmy

7.2.4.1.   Szerokość

7.2.4.1.1.   Minimalna szerokość taśm urządzenia przytrzymującego dla dzieci mających styczność z manekinem musi wynosić 25 mm dla grup 0, 0+ i I oraz 38 mm dla grup II i III. Wymiary te należy zmierzyć podczas badania wytrzymałościowego taśmy na zerwanie określonego w pkt 8.2.5.1, bez zatrzymywania maszyny, pod naciskiem równym 75 % siły zrywającej taśmę.

7.2.4.2.   Wytrzymałość po kondycjonowaniu w temperaturze pokojowej

7.2.4.2.1.   W przypadku dwóch egzemplarzy próbnych taśm poddanych warunkom z pkt 8.2.5.2.1 siłę zrywającą określa się zgodnie z pkt 8.2.5.1.2 poniżej.

7.2.4.2.2.   Różnica między siłami zrywającymi dwóch egzemplarzy próbnych nie może być większa niż 10 % w stosunku do większej z dwóch zmierzonych sił.

7.2.4.3.   Wytrzymałość po kondycjonowaniu w warunkach specjalnych

7.2.4.3.1.   W przypadku dwóch egzemplarzy próbnych pasów poddanych warunkom z pkt 8.2.5.2 (oprócz 8.2.5.2.1) siła zrywająca musi być nie mniejsza niż 75 % średniej wartości sił ustalonej w badaniu, o którym mowa w pkt 8.2.5.1 poniżej.

7.2.4.3.2.   Ponadto siła zrywająca nie może być mniejsza niż 3,6 kN dla urządzeń przytrzymujących z grupy 0, 0+ i I, 5 kN dla urządzeń z grupy II oraz 7,2 kN dla urządzeń z grupy III.

7.2.4.3.3.   Organ udzielający homologacji typu może zrezygnować z jednego lub więcej badań, jeżeli struktura materiału użytego do badań lub dotychczas zgromadzone informacje czynią badanie zbytecznym.

7.2.4.3.4.   Procedurę ścierania typu 1 określoną w pkt 8.2.5.2.6 można przeprowadzić jedynie wówczas, gdy badanie mikroprzesuwu określone w pkt 8.2.3 poniżej daje wynik stanowiący ponad 50 % wartości granicznej określonej w pkt 7.2.2.5.1 powyżej.

7.2.4.4.   Nie może istnieć możliwość przeciągnięcia całej taśmy przez regulatory, zamki lub punkty kotwiczenia.

7.2.5.   Mechanizm blokujący

7.2.5.1.   Mechanizm blokujący musi być na stałe zamocowany do urządzenia przytrzymującego dla dzieci.

7.2.5.2.   Mechanizm ten nie może niekorzystnie wpływać na trwałość pasa dla dorosłych oraz musi zostać poddany badaniu termicznemu w warunkach określonych w pkt 8.2.8.1.

7.2.5.3.   Mechanizm blokujący nie może utrudniać szybkiego uwolnienia dziecka.

7.2.5.4.   Mechanizmy klasy A.

Po przeprowadzeniu badania określonego w pkt 8.2.6.1 poniżej obsunięcie taśmy tapicerskiej nie może przekraczać 25 mm.

7.2.5.5.   Mechanizmy klasy B.

Po przeprowadzeniu badania określonego w pkt 8.2.6.2 poniżej obsunięcie taśmy tapicerskiej nie może przekraczać 25 mm.

7.2.6.   Specyfikacje zaczepów ISOFIX

Zaczepy ISOFIX i wskaźniki zatrzaśnięcia muszą być zdatne do wielokrotnego działania i przed badaniem dynamicznym opisanym w pkt 8.1.3 przechodzą badanie obejmujące 2 000 ± 5 cykli otwarcia i zamknięcia w warunkach normalnego użytkowania.

7.2.7.   Zaczepy ISOFIX muszą mieć mechanizm blokujący zgodny z wymogami określonymi w lit. a) lub b) poniżej:

| a) | zwolnienie mechanizmu blokującego całego siedzenia musi wymagać 2 kolejnych czynności, z których pierwsza musi trwać, podczas gdy druga jest wykonywana; lub |
| --- | --- |

a)

zwolnienie mechanizmu blokującego całego siedzenia musi wymagać 2 kolejnych czynności, z których pierwsza musi trwać, podczas gdy druga jest wykonywana; lub

| b) | siła otwierająca zaczep ISOFIX musi wynosić co najmniej 50 N, podczas badania określonego w pkt 8.2.9 poniżej. |
| --- | --- |

b)

siła otwierająca zaczep ISOFIX musi wynosić co najmniej 50 N, podczas badania określonego w pkt 8.2.9 poniżej.

8.   OPIS BADAŃ (6)

6

8.1.   Badania zamontowanego urządzenia przytrzymującego

8.1.1.   Korozja

8.1.1.1.   Metalowe części urządzenia przytrzymującego dla dzieci należy umieścić w komorze badawczej według instrukcji w załączniku 4. W przypadku urządzeń przytrzymujących dla dzieci, wyposażonych w zwijacz, taśma musi rozwijać się do pełnej długości minus 100 ± 3 mm. Z wyjątkiem krótkich przerw, koniecznych np. dla sprawdzenia lub uzupełnienia roztworu soli, badanie ekspozycyjne musi przebiegać bez przerwy przez 50 ± 0,5 h.

8.1.1.2.   Po zakończeniu ekspozycji na warunki sprzyjające korozji i przed przeprowadzeniem kontroli zgodnie z pkt 7.1.1.2 powyżej, metalowe części urządzenia przytrzymującego dla dzieci należy delikatnie umyć lub zamoczyć w czystej bieżącej wodzie, w temperaturze nieprzekraczającej 38 °C w celu usunięcia ewentualnych złogów solnych, a następnie pozostawić do wysuszenia w temperaturze pokojowej wynoszącej 18–25 °C przez 24 ± 1 h.

8.1.2.   Wywrócenie

8.1.2.1.   Manekin musi być wyposażony odpowiednio w jedno z urządzeń służących do przykładania obciążenia opisanych w załączniku 23. Manekin należy umieścić w zainstalowanym urządzeniu przytrzymującym zgodnie z niniejszym regulaminem oraz uwzględniając instrukcje producenta, a także przy zachowaniu standardowego luzu określonego w pkt 8.1.3.6 poniżej, stosowanego identycznie dla wszystkich urządzeń.

8.1.2.2.   Urządzenie przytrzymujące należy przymocować do siedzenia do badań lub siedzenia pojazdu. Całe siedzenie należy obracać wokół osi poziomej zawartej w środkowej płaszczyźnie wzdłużnej siedzenia o kąt 540° +/- 5° z prędkością 2–5 stopni/sekundę. Dla celów tego badania urządzenia przeznaczone do użycia w określonych pojazdach mogą zostać zamocowane do siedzenia do badań opisanego w załączniku 6.

8.1.2.3.   W takim statycznym położeniu odwróconym, przykłada się pionowo w dół masę czterokrotnie większą od masy manekina w płaszczyźnie prostopadłej do osi obrotu, oprócz zastosowania do manekina urządzenia służącego do przykładania obciążenia opisanego w załączniku 23. Obciążenie przykłada się w stopniowy i kontrolowany sposób w tempie nieprzekraczającym przyspieszenia ziemskiego lub 400 mm/min. Należy utrzymać wymagane maksymalne obciążenie przez 30 -0/+5 sekund.

8.1.2.4.   Usunąć obciążenie w tempie nieprzekraczającym 400 mm/min i zmierzyć przemieszczenie.

8.1.2.5.   Obrócić całe siedzenie o 180°, aby znalazło się w położeniu początkowym.

8.1.2.6.   Cykl badawczy należy przeprowadzić, ponownie dokonując obrotu w odwrotnym kierunku. Procedurę należy powtórzyć, stosując dwa kierunki obrotu, przy osi obrotu znajdującej się w płaszczyźnie poziomej oraz pod kątem 90° w stosunku do dwóch poprzednich badań.

8.1.2.7.   Badania te należy przeprowadzać przy użyciu zarówno najmniejszego, jak i największego odpowiedniego manekina z grupy lub grup, dla których przeznaczone jest urządzenie przytrzymujące.

Nie dopuszcza się jakichkolwiek dostosowań manekina lub urządzenia przytrzymującego dla dzieci w trakcie całego cyklu badawczego.

8.1.3.   Badania dynamiczne

8.1.3.1.   Badania na wózku i siedzeniu do badań

8.1.3.1.1.   Zwrócone przodem do kierunku jazdy

8.1.3.1.1.1.   Wózek i siedzenie do badań stosowane podczas badania dynamicznego muszą spełnić wymogi załącznika 6 do niniejszego regulaminu, zaś procedura instalacyjna dla dynamicznego testu zderzeniowego musi być zgodna z załącznikiem 21.

8.1.3.1.1.2.   Wózek musi pozostać w pozycji poziomej w czasie opóźnienia lub przyspieszenia.

8.1.3.1.1.3.   Urządzenia do badań opóźnienia lub przyspieszenia

Wnioskodawca wybiera do stosowania jedno z dwóch następujących urządzeń:

| 8.1.3.1.1.3.1. | | Urządzenie do badania opóźnienia:
  Opóźnienie wózka należy uzyskać przez zastosowanie urządzenia przedstawionego w załączniku 6 do niniejszego regulaminu lub dowolnego innego urządzenia dającego taki sam rezultat. Urządzenie musi posiadać właściwości jezdne zgodne z wymogami podanymi w pkt 8.1.3.4 oraz poniżej: |
| --- | --- | --- |

8.1.3.1.1.3.1.

Urządzenie do badania opóźnienia:

Opóźnienie wózka należy uzyskać przez zastosowanie urządzenia przedstawionego w załączniku 6 do niniejszego regulaminu lub dowolnego innego urządzenia dającego taki sam rezultat. Urządzenie musi posiadać właściwości jezdne zgodne z wymogami podanymi w pkt 8.1.3.4 oraz poniżej:

| | Procedura kalibracji:
  Krzywa opóźnienia wózka, w przypadku badań urządzenia przytrzymującego dla dziecka wykonywanych zgodnie z pkt 8.1.3.1, obciążonego bezwładną masą do 55 kg w celu imitowania jednego urządzenia przytrzymującego wraz z dzieckiem, a w przypadku badań urządzenia przytrzymującego dla dziecka wykonywanych w kadłubie nadwozia pojazdu zgodnie z pkt 8.1.3.2, gdy wózek obciążony jest strukturą pojazdu i bezwładną masą x razy 55 kg w celu imitowania x urządzeń przytrzymujących wraz z dzieckiem, musi pozostać w przypadku zderzenia czołowego w zakreskowanym obszarze rysunku w załączniku 7 dodatek 1 do niniejszego regulaminu, a w przypadku zderzenia tylnego – w zakreskowanym obszarze rysunku w załączniku 7 dodatek 2 do niniejszego regulaminu.
  Droga zatrzymania w czasie kalibracji urządzenia zatrzymującego musi wynieść 650 ± 30 mm w przypadku zderzenia czołowego oraz 275 ± 20 mm w przypadku zderzenia tylnego. |
| --- | --- |

Procedura kalibracji:

Krzywa opóźnienia wózka, w przypadku badań urządzenia przytrzymującego dla dziecka wykonywanych zgodnie z pkt 8.1.3.1, obciążonego bezwładną masą do 55 kg w celu imitowania jednego urządzenia przytrzymującego wraz z dzieckiem, a w przypadku badań urządzenia przytrzymującego dla dziecka wykonywanych w kadłubie nadwozia pojazdu zgodnie z pkt 8.1.3.2, gdy wózek obciążony jest strukturą pojazdu i bezwładną masą x razy 55 kg w celu imitowania x urządzeń przytrzymujących wraz z dzieckiem, musi pozostać w przypadku zderzenia czołowego w zakreskowanym obszarze rysunku w załączniku 7 dodatek 1 do niniejszego regulaminu, a w przypadku zderzenia tylnego – w zakreskowanym obszarze rysunku w załączniku 7 dodatek 2 do niniejszego regulaminu.

x

x

Droga zatrzymania w czasie kalibracji urządzenia zatrzymującego musi wynieść 650 ± 30 mm w przypadku zderzenia czołowego oraz 275 ± 20 mm w przypadku zderzenia tylnego.

| 8.1.3.1.1.3.2. | Urządzenie do badania przyspieszenia: | Warunki badania dynamicznego: | W przypadku zderzenia czołowego, wózek musi zostać wprawiony w ruch w taki sposób, aby w czasie badania całkowita zmiana prędkości DV wyniosła 52 +0/-2 km/h, a krzywa przyspieszenia znajdowała się w zakreskowanym obszarze rysunku w załączniku 7 dodatek 1 i pozostawała powyżej segmentu określonego przez współrzędne (5 g, 10 ms) i (9 g, 20 ms). Moment początkowy uderzenia (T0) definiowany jest zgodnie z normą ISO 17373 dla poziomu przyspieszenia 0,5 g. |
| --- | --- | --- | --- |

8.1.3.1.1.3.2.

Urządzenie do badania przyspieszenia:

Warunki badania dynamicznego:

W przypadku zderzenia czołowego, wózek musi zostać wprawiony w ruch w taki sposób, aby w czasie badania całkowita zmiana prędkości DV wyniosła 52 +0/-2 km/h, a krzywa przyspieszenia znajdowała się w zakreskowanym obszarze rysunku w załączniku 7 dodatek 1 i pozostawała powyżej segmentu określonego przez współrzędne (5 g, 10 ms) i (9 g, 20 ms). Moment początkowy uderzenia (T0) definiowany jest zgodnie z normą ISO 17373 dla poziomu przyspieszenia 0,5 g.

| | W przypadku zderzenia tylnego, wózek musi zostać wprawiony w ruch w taki sposób, aby w czasie badania całkowita zmiana prędkości DV wyniosła 32 + 2 – 0 km/h, a krzywa przyspieszenia znajdowała się w zakreskowanym obszarze rysunku w załączniku 7 dodatek 2 i pozostawała powyżej obszaru określonego przez współrzędne (5 g, 5 ms) i (10 g, 10 ms). Moment początkowy uderzenia (T0) definiowany jest zgodnie z normą ISO 17373 dla poziomu przyspieszenia 0,5 g. |
| --- | --- |

W przypadku zderzenia tylnego, wózek musi zostać wprawiony w ruch w taki sposób, aby w czasie badania całkowita zmiana prędkości DV wyniosła 32 + 2 – 0 km/h, a krzywa przyspieszenia znajdowała się w zakreskowanym obszarze rysunku w załączniku 7 dodatek 2 i pozostawała powyżej obszaru określonego przez współrzędne (5 g, 5 ms) i (10 g, 10 ms). Moment początkowy uderzenia (T0) definiowany jest zgodnie z normą ISO 17373 dla poziomu przyspieszenia 0,5 g.

Nawet jeżeli powyższe wymogi są spełnione, służba techniczna stosuje wózek o masie (wraz z miejscem siedzącym) wyższej niż 380 kg, zgodnie z pkt 1 załącznika 6.

Jeżeli powyższe badanie zostało przeprowadzone przy wyższej prędkości lub krzywa przyspieszenia przekroczyła górną granicę zakreskowanego obszaru, a urządzenie przytrzymujące dla dziecka spełnia wymogi, wynik badania uznaje się za zadowalający.

8.1.3.1.1.4.   Należy dokonać pomiaru:

| 8.1.3.1.1.4.1. | prędkości wózka bezpośrednio przed zderzeniem (tylko w przypadku sań spowalniających, koniecznej dla obliczenia drogi zatrzymania), |
| --- | --- |

8.1.3.1.1.4.1.

prędkości wózka bezpośrednio przed zderzeniem (tylko w przypadku sań spowalniających, koniecznej dla obliczenia drogi zatrzymania),

| 8.1.3.1.1.4.2. | drogi zatrzymania (tylko w przypadku sań spowalniających), która może być obliczona poprzez podwójne całkowanie zarejestrowanego opóźnienia sań, |
| --- | --- |

8.1.3.1.1.4.2.

drogi zatrzymania (tylko w przypadku sań spowalniających), która może być obliczona poprzez podwójne całkowanie zarejestrowanego opóźnienia sań,

| 8.1.3.1.1.4.3. | przemieszczenia głowy manekina w płaszczyźnie pionowej i poziomej dla grup I, II i III, zaś dla grupy 0 i 0+ przemieszczenia manekina bez uwzględnienia jego kończyny, |
| --- | --- |

8.1.3.1.1.4.3.

przemieszczenia głowy manekina w płaszczyźnie pionowej i poziomej dla grup I, II i III, zaś dla grupy 0 i 0+ przemieszczenia manekina bez uwzględnienia jego kończyny,

| 8.1.3.1.1.4.4. | opóźnienia klatki piersiowej w trzech prostopadłych do siebie kierunkach; z wyjątkiem manekinów noworodków, |
| --- | --- |

8.1.3.1.1.4.4.

opóźnienia klatki piersiowej w trzech prostopadłych do siebie kierunkach; z wyjątkiem manekinów noworodków,

| 8.1.3.1.1.4.5. | wszelkich widocznych śladów wgnieceń modeliny w okolicy brzucha (zob. pkt 7.1.4.3.1); z wyjątkiem manekinów noworodków, |
| --- | --- |

8.1.3.1.1.4.5.

wszelkich widocznych śladów wgnieceń modeliny w okolicy brzucha (zob. pkt 7.1.4.3.1); z wyjątkiem manekinów noworodków,

| 8.1.3.1.1.4.6. | przyspieszenia lub opóźnienia wózka co najmniej dla pierwszych 300 ms. |
| --- | --- |

8.1.3.1.1.4.6.

przyspieszenia lub opóźnienia wózka co najmniej dla pierwszych 300 ms.

8.1.3.1.1.5.   Po zderzeniu należy bez otwierania zamka dokonać oględzin urządzenia przytrzymującego dla dzieci w celu stwierdzenia ewentualnych uszkodzeń lub zniszczeń.

8.1.3.1.2.   Zwrócone tyłem do kierunku jazdy

8.1.3.1.2.1.   Podczas badań zgodnie z wymogami badania zderzenia tylnego siedzenie do badań należy obracać o kąt 180°.

8.1.3.1.2.2.   Podczas badania urządzenia przytrzymującego dla dzieci zwróconego tyłem do kierunku jazdy, przeznaczonego do użycia na przednim siedzeniu, przód pojazdu reprezentuje sztywny pręt zamocowany do wózka w taki sposób, by urządzenie przytrzymujące dla dzieci pochłaniało całą energię.

8.1.3.1.2.3.   Warunki opóźnienia muszą spełniać wymogi określone w pkt 8.1.3.1.1.3.1.

Warunki przyspieszenia muszą spełniać wymogi określone w pkt 8.1.3.1.1.3.2.

8.1.3.1.2.4.   Dokonywane pomiary muszą być podobne do pomiarów wymienionych w pkt 8.1.3.1.1.4–8.1.3.1.1.4.6 powyżej.

8.1.3.2.   Badania na wózku i w kadłubie nadwozia pojazdu

8.1.3.2.1.   Zwrócone przodem do kierunku jazdy

8.1.3.2.1.1.   Metoda stosowana do zabezpieczenia pojazdu podczas badania nie może wzmacniać kotwiczeń siedzeń pojazdu, pasów bezpieczeństwa dla dorosłych i wszelkich dodatkowych kotwiczeń wymaganych dla zainstalowania urządzenia przytrzymującego dla dzieci lub zmniejszenia normalnego odkształcenia konstrukcji. Nie dopuszcza się użycia jakichkolwiek części pojazdu, które poprzez ograniczenie swobody ruchu manekina mogłyby zmniejszyć obciążenie urządzenia przytrzymującego dla dzieci podczas badania. Odrzucone części konstrukcji można zastąpić częściami o takiej samej wytrzymałości, pod warunkiem że nie ograniczają one ruchu manekina.

8.1.3.2.1.2.   Blokadę uznaje się za zadowalającą, jeżeli nie wywiera ona żadnych skutków na obszar rozciągający się na całej szerokości konstrukcji oraz jeżeli pojazd lub konstrukcja ulegnie zablokowaniu lub unieruchomieniu na przodzie w odległości co najmniej 500 mm od kotwiczenia badanego urządzenia przytrzymującego. Z tyłu konstrukcję należy przymocować za kotwiczeniami w odległości wystarczającej dla zapewnienia zgodności z wymogami pkt 8.1.3.2.1.1 powyżej.

8.1.3.2.1.3.   Siedzenie pojazdu oraz urządzenie przytrzymujące dla dzieci należy zamontować oraz ustawić w pozycji wybranej przez służbę techniczną przeprowadzającą badania homologacyjne, tak aby stworzyć najmniej korzystne warunki pod względem wytrzymałości, zgodne z instalacją manekina w pojeździe. Ustawienie oparcia siedzenia pojazdu oraz urządzenia przytrzymującego dla dzieci należy ująć w sprawozdaniu. Jeżeli oparcie siedzenia jest regulowane, to należy je zablokować według instrukcji producenta lub w przypadku braku instrukcji zablokować je tak, aby tworzyło kąt rzeczywisty maksymalnie zbliżony do 25°.

8.1.3.2.1.4.   O ile instrukcja montażu i użytkowania nie stanowi inaczej, przednie siedzenie należy przesunąć maksymalnie do przodu, do pozycji normalnie używanej w przypadku urządzeń przytrzymujących dla dzieci przeznaczonych do stosowania na przednim siedzeniu oraz maksymalnie do tyłu, do pozycji normalnie używanej w przypadku urządzeń przytrzymujących dla dzieci przeznaczonych do stosowania na tylnym siedzeniu.

8.1.3.2.1.5.   Warunki opóźnienia muszą spełniać wymogi określone w pkt 8.1.3.4 poniżej. Siedzenie do badań to siedzenie rzeczywistego pojazdu.

8.1.3.2.1.6.   Należy dokonać pomiaru:

| 8.1.3.2.1.6.1. | prędkości wózka bezpośrednio przed zderzeniem (tylko w przypadku sań spowalniających, koniecznej dla obliczenia drogi zatrzymania), |
| --- | --- |

8.1.3.2.1.6.1.

prędkości wózka bezpośrednio przed zderzeniem (tylko w przypadku sań spowalniających, koniecznej dla obliczenia drogi zatrzymania),

| 8.1.3.2.1.6.2. | drogi zatrzymania (tylko w przypadku sań spowalniających), która może być obliczona poprzez podwójne całkowanie zarejestrowanego opóźnienia sań, |
| --- | --- |

8.1.3.2.1.6.2.

drogi zatrzymania (tylko w przypadku sań spowalniających), która może być obliczona poprzez podwójne całkowanie zarejestrowanego opóźnienia sań,

| 8.1.3.2.1.6.3. | kontaktu głowy manekina z wnętrzem kadłuba nadwozia pojazdu, |
| --- | --- |

8.1.3.2.1.6.3.

kontaktu głowy manekina z wnętrzem kadłuba nadwozia pojazdu,

| 8.1.3.2.1.6.4. | opóźnienia klatki piersiowej w trzech prostopadłych do siebie kierunkach; z wyjątkiem manekinów noworodków, |
| --- | --- |

8.1.3.2.1.6.4.

opóźnienia klatki piersiowej w trzech prostopadłych do siebie kierunkach; z wyjątkiem manekinów noworodków,

| 8.1.3.2.1.6.5. | wszelkich widocznych śladów wgnieceń modeliny w okolicy brzucha (zob. pkt 7.1.4.3.1), z wyjątkiem manekinów noworodków, |
| --- | --- |

8.1.3.2.1.6.5.

wszelkich widocznych śladów wgnieceń modeliny w okolicy brzucha (zob. pkt 7.1.4.3.1), z wyjątkiem manekinów noworodków,

| 8.1.3.2.1.6.6. | przyspieszenia lub opóźnienia wózka i kadłuba pojazdu co najmniej dla pierwszych 300 ms. |
| --- | --- |

8.1.3.2.1.6.6.

przyspieszenia lub opóźnienia wózka i kadłuba pojazdu co najmniej dla pierwszych 300 ms.

8.1.3.2.1.7.   Po zderzeniu należy bez otwierania zamka dokonać oględzin urządzenia przytrzymującego dla dzieci w celu stwierdzenia ewentualnych uszkodzeń.

8.1.3.2.2.   Zwrócone tyłem do kierunku jazdy

8.1.3.2.2.1.   Podczas badań zderzenia tylnego kadłub nadwozia pojazdu należy obracać o kąt 180° na wózku doświadczalnym.

8.1.3.2.2.2.   Takie same wymogi jak w przypadku zderzenia czołowego.

8.1.3.3.   Badanie z kompletnym pojazdem

8.1.3.3.1.   Warunki opóźnienia muszą spełniać wymogi określone w pkt 8.1.3.4 poniżej.

8.1.3.3.2.   Procedurą badania zderzenia czołowego musi być procedura określona w załączniku 9 do niniejszego regulaminu.

8.1.3.3.3.   Procedurą badania zderzenia tylnego musi być procedura określona w załączniku 10 do niniejszego regulaminu.

8.1.3.3.4.   Należy dokonać pomiaru:

| 8.1.3.3.4.1. | prędkości pojazdu/urządzenia uderzającego bezpośrednio przed zderzeniem, |
| --- | --- |

8.1.3.3.4.1.

prędkości pojazdu/urządzenia uderzającego bezpośrednio przed zderzeniem,

| 8.1.3.3.4.2. | kontaktu głowy manekina (w przypadku grupy 0 – manekina bez uwzględnienia jego kończyn) z wnętrzem pojazdu, |
| --- | --- |

8.1.3.3.4.2.

kontaktu głowy manekina (w przypadku grupy 0 – manekina bez uwzględnienia jego kończyn) z wnętrzem pojazdu,

| 8.1.3.3.4.3. | przyspieszenia klatki piersiowej w trzech prostopadłych do siebie kierunkach, z wyjątkiem manekinów noworodków, |
| --- | --- |

8.1.3.3.4.3.

przyspieszenia klatki piersiowej w trzech prostopadłych do siebie kierunkach, z wyjątkiem manekinów noworodków,

| 8.1.3.3.4.4. | wszelkich widocznych śladów wgnieceń modeliny w okolicy brzucha (zob. pkt 7.1.4.3.1), z wyjątkiem manekinów noworodków. |
| --- | --- |

8.1.3.3.4.4.

wszelkich widocznych śladów wgnieceń modeliny w okolicy brzucha (zob. pkt 7.1.4.3.1), z wyjątkiem manekinów noworodków.

8.1.3.3.5.   Jeżeli oparcie przednich siedzeń jest regulowane, to należy je zablokować według instrukcji producenta lub w przypadku braku instrukcji zablokować je tak, aby tworzyło kąt rzeczywisty maksymalnie zbliżony do 25°.

8.1.3.3.6.   Po zderzeniu należy bez otwierania zamka dokonać oględzin urządzenia przytrzymującego dla dzieci w celu stwierdzenia ewentualnych uszkodzeń lub zniszczeń.

8.1.3.4.   Warunki badania dynamicznego przedstawia poniższa tabela:

| | | ZDERZENIE CZOŁOWE | ZDERZENIE TYLNE |
| --- | --- | --- | --- |
| Badanie | Urządzenie przytrzymujące | Prędkość
  (km/h) | Impuls testowy | Droga zatrzymania podczas badania (mm) | Prędkość
  (km/h) | Impuls testowy | Droga zatrzymania podczas badania (mm) |
| Wózek z siedzeniem do badań | Przednie i tylne siedzenia zwrócone przodem do kierunku jazdy kategorii uniwersalnej, półuniwersalnej lub zastrzeżonej (*1) | 50 + 0 – 2 | 1 | 650 ± 50 | — | — | — |
| Przednie i tylne siedzenia zwrócone tyłem do kierunku jazdy kategorii uniwersalnej, półuniwersalnej lub zastrzeżonej (*2) | 50 + 0 – 2 | 1 | 650 ± 50 | 30 + 2 – 0 | 2 | 275 ± 25 |
| Kadłub nadwozia na wózku | Zwrócone przodem do kierunku jazdy (*1) | 50 + 0 – 2 | 1 lub 3 | 650 ± 50 | — | — | — |
| Zwrócone tyłem do kierunku jazdy (*2) | 50 + 0 – 2 | 1 lub 3 | 650 ± 50 | 30 + 2 – 0 | 2 lub 4 | 275 ± 25 |
| Badanie całego pojazdu z użyciem przeszkody | Zwrócone przodem do kierunku jazdy | 50 + 0 – 2 | 3 | nie określono | — | — | — |
| Zwrócone tyłem do kierunku jazdy | 50 + 0 – 2 | 3 | nie określono | 30 + 2 – 0 | 4 | nie określono |
| Uwaga: Wszystkie urządzenia przytrzymujące dla dzieci należące do grup 0 i 0+ należy poddać badaniu zgodnie z warunkami dla urządzeń „zwróconych tyłem do kierunku jazdy” podczas zderzenia czołowego i tylnego.
  Legenda: | Impuls testowy nr 1 – Zgodnie z wymogami załącznika 7 – zderzenie czołowe. |

ZDERZENIE CZOŁOWE

ZDERZENIE TYLNE

Badanie

Urządzenie przytrzymujące

Prędkość

(km/h)

Impuls testowy

Droga zatrzymania podczas badania (mm)

Prędkość

(km/h)

Impuls testowy

Droga zatrzymania podczas badania (mm)

Wózek z siedzeniem do badań

Przednie i tylne siedzenia zwrócone przodem do kierunku jazdy kategorii uniwersalnej, półuniwersalnej lub zastrzeżonej (*1)

*1

50 + 0 – 2

1

650 ± 50

—

—

—

Przednie i tylne siedzenia zwrócone tyłem do kierunku jazdy kategorii uniwersalnej, półuniwersalnej lub zastrzeżonej (*2)

*2

50 + 0 – 2

1

650 ± 50

30 + 2 – 0

2

275 ± 25

Kadłub nadwozia na wózku

Zwrócone przodem do kierunku jazdy (*1)

*1

50 + 0 – 2

1 lub 3

650 ± 50

—

—

—

Zwrócone tyłem do kierunku jazdy (*2)

*2

50 + 0 – 2

1 lub 3

650 ± 50

30 + 2 – 0

2 lub 4

275 ± 25

Badanie całego pojazdu z użyciem przeszkody

Zwrócone przodem do kierunku jazdy

50 + 0 – 2

3

nie określono

—

—

—

Zwrócone tyłem do kierunku jazdy

50 + 0 – 2

3

nie określono

30 + 2 – 0

4

nie określono

Uwaga: Wszystkie urządzenia przytrzymujące dla dzieci należące do grup 0 i 0+ należy poddać badaniu zgodnie z warunkami dla urządzeń „zwróconych tyłem do kierunku jazdy” podczas zderzenia czołowego i tylnego.

Uwaga

Legenda:

Impuls testowy nr 1 – Zgodnie z wymogami załącznika 7 – zderzenie czołowe.

| | Impuls testowy nr 2 – Zgodnie z wymogami załącznika 7 – zderzenie tylne. |
| --- | --- |

Impuls testowy nr 2 – Zgodnie z wymogami załącznika 7 – zderzenie tylne.

| | Impuls testowy nr 3 – Impuls opóźnienia pojazdu poddanego zderzeniu czołowemu. |
| --- | --- |

Impuls testowy nr 3 – Impuls opóźnienia pojazdu poddanego zderzeniu czołowemu.

| | Impuls testowy nr 4 – Impuls opóźnienia pojazdu poddanego zderzeniu tylnemu. |
| --- | --- |

Impuls testowy nr 4 – Impuls opóźnienia pojazdu poddanego zderzeniu tylnemu.

8.1.3.5.   Urządzenia przytrzymujące dla dzieci umożliwiające użycie dodatkowych kotwiczeń

8.1.3.5.1.   W przypadku urządzeń przytrzymujących dla dzieci przeznaczonych do użycia zgodnie z pkt 2.1.2.3 i umożliwiających użycie dodatkowych kotwiczeń wymóg dotyczący badania zderzenia czołowego zgodnie z pkt 8.1.3.4 należy stosować w następujący sposób:

8.1.3.5.2.   W przypadku urządzeń wyposażonych w krótkie górne taśmy mocujące, tj. przeznaczonych do zamocowania do tylnej półki bagażowej, konfiguracja górnych kotwiczeń na wózku doświadczalnym musi być zgodna z wymogami załącznika 6, dodatek 3.

8.1.3.5.3.   W przypadku urządzeń wyposażonych w długie górne taśmy mocujące, tj. przeznaczonych do użycia, jeśli nie istnieje sztywna tylna półka bagażowa, a taśmy górnych kotwiczeń przytwierdzone są do podłogi, kotwiczenia na wózku doświadczalnym powinny być zgodne z wymogami załącznika 6, dodatek 3.

8.1.3.5.4.   W przypadku urządzeń przeznaczonych do użytku w obu konfiguracjach należy przeprowadzić badania określone w pkt 8.1.3.5.2 i 8.1.3.5.3 z zastrzeżeniem, że w przypadku badań przeprowadzanych zgodnie z wymogami pkt 8.1.3.5.3 powyżej należy stosować jedynie cięższe manekiny.

8.1.3.5.5.   W przypadku urządzeń zwróconych tyłem do kierunku jazdy dolne kotwiczenia konfiguracji na wózku doświadczalnym muszą spełniać wymogi załącznika 6, dodatek 3.

8.1.3.5.6.   W przypadku przenośnych łóżeczek wykorzystujących dodatkowe taśmy, które są zamocowane do dwóch pasów bezpieczeństwa dla dorosłych, jeśli przeniesienie obciążenia odbywa się bezpośrednio przez pas bezpieczeństwa dla dorosłych do dolnego kotwiczenia pasa bezpieczeństwa dla dorosłych, kotwiczenie na wózku doświadczalnym musi być zgodne z załącznikiem 6, dodatek 3, pkt 7 (A1, B1). Instalacja na stanowisku do badań musi być zgodna z załącznikiem 21 uwaga 5. System ten musi działać prawidłowo nawet w przypadku niezapiętych pasów bezpieczeństwa dla dorosłych i w przypadku zgodności z pkt 6.1.8 uznawany jest za uniwersalny.

8.1.3.6.   Manekiny

8.1.3.6.1.   Urządzenie przytrzymujące dla dzieci oraz manekiny należy zainstalować w taki sposób, by spełnione zostały wymogi określone w pkt 8.1.3.6.3.

8.1.3.6.2.   Badania urządzenia przytrzymującego dla dzieci należy przeprowadzić przy użyciu manekinów określonych w załączniku 8 do niniejszego regulaminu.

8.1.3.6.3.   Instalacja manekina

8.1.3.6.3.1.   Manekin należy umieścić w taki sposób, by zachować odstęp między tyłem manekina a urządzeniem przytrzymującym. W przypadku przenośnych łóżeczek manekin należy umieścić poziomo w pozycji wyprostowanej, możliwie najbliżej linii środkowej przenośnego łóżeczka.

8.1.3.6.3.2.   Umieścić fotelik dla dziecka na siedzeniu do badań.

Umieścić manekina w foteliku dla dziecka.

W przypadku urządzeń przytrzymujących lub taśm działających bezpośrednio na zwijacz lub trzypunktowy pas bezpieczeństwa dla dorosłych, gdzie nie zastosowano mechanizmu blokującego ani żadnego innego systemu blokującego działanie zwijacza:

| a) | Zamontować pas zgodnie z instrukcjami producenta. |
| --- | --- |

a)

Zamontować pas zgodnie z instrukcjami producenta.

| b) | Zakończyć montaż fotelika dla dziecka na siedzeniu do badań zgodnie z załącznikiem 21 do niniejszego regulaminu. |
| --- | --- |

b)

Zakończyć montaż fotelika dla dziecka na siedzeniu do badań zgodnie z załącznikiem 21 do niniejszego regulaminu.

W przypadku wszystkich innych urządzeń przytrzymujących:

| a) | Między manekinem i oparciem fotelika umieścić giętką płytę lub inny podobny giętki przyrząd o grubości 2,5 cm, szerokości 6 cm i długości równej wysokości barku (w pozycji siedzącej, załącznik 8) pomniejszonej o wysokość środkowej części biodra (w pozycji siedzącej, w załączniku 8 wysokość mięśnia podkolanowego plus połowa wysokości uda, w pozycji siedzącej) właściwą dla rozmiaru badanego manekina. Płyta powinna możliwie idealnie dopasować się do krzywizny fotelika, zaś jej dolna krawędź powinna znajdować się na wysokości stawu biodrowego manekina. |
| --- | --- |

a)

Między manekinem i oparciem fotelika umieścić giętką płytę lub inny podobny giętki przyrząd o grubości 2,5 cm, szerokości 6 cm i długości równej wysokości barku (w pozycji siedzącej, załącznik 8) pomniejszonej o wysokość środkowej części biodra (w pozycji siedzącej, w załączniku 8 wysokość mięśnia podkolanowego plus połowa wysokości uda, w pozycji siedzącej) właściwą dla rozmiaru badanego manekina. Płyta powinna możliwie idealnie dopasować się do krzywizny fotelika, zaś jej dolna krawędź powinna znajdować się na wysokości stawu biodrowego manekina.

| b) | Wyregulować pas zgodnie z instrukcjami producenta, jednak przykładając siłę naciągu większą o 250 ± 25 N od siły regulatora, pod kątem ugięcia taśmy w regulatorze wynoszącym 45 ± 5° lub pod kątem zaleconym przez producenta. |
| --- | --- |

b)

Wyregulować pas zgodnie z instrukcjami producenta, jednak przykładając siłę naciągu większą o 250 ± 25 N od siły regulatora, pod kątem ugięcia taśmy w regulatorze wynoszącym 45 ± 5° lub pod kątem zaleconym przez producenta.

| c) | Zakończyć montaż fotelika dla dziecka na siedzeniu do badań zgodnie z załącznikiem 21 do niniejszego regulaminu. |
| --- | --- |

c)

Zakończyć montaż fotelika dla dziecka na siedzeniu do badań zgodnie z załącznikiem 21 do niniejszego regulaminu.

| d) | Usunąć giętki przyrząd. |
| --- | --- |

d)

Usunąć giętki przyrząd.

8.1.3.6.3.3.   Płaszczyznę wzdłużną przechodzącą przez linię środkową manekina należy ustalić w punkcie znajdującym się w równej odległości od dwóch dolnych kotwiczeń pasa; należy jednak również uwzględnić wymogi określone w pkt 8.1.3.2.1.3. W przypadku urządzeń przytrzymujących dla dzieci, które mają zostać poddane badaniom z użyciem manekina przedstawiającego 10-letnie dziecko, płaszczyznę wzdłużną przechodzącą przez linię środkową manekina należy umieścić w odległości do 80 mm na prawo lub lewo od punktu kotwiczenia C w odniesieniu do punktu znajdującego się w równej odległości od dwóch dolnych kotwiczeń pasa. W celu optymalnego ułożenia pasa na manekinie ilość przemieszczeń powinna zostać określona przez służbę techniczną.

8.1.3.6.3.4.   W przypadku urządzeń wymagających użycia standardowego pasa taśma barkowa może być podtrzymywana na manekinie w odpowiedniej pozycji przed rozpoczęciem badania dynamicznego za pomocą lekkiej taśmy maskującej o maksymalnej długości 250 mm i maksymalnej szerokości 20 mm. W przypadku urządzeń zwróconych tyłem do kierunku jazdy głowę można przymocować do oparcia urządzenia przytrzymującego za pomocą lekkiej taśmy maskującej o maksymalnej szerokości 20 mm i odpowiedniej długości.

8.1.3.7.   Kategorie używanych manekinów:

| 8.1.3.7.1. | Urządzenie z grupy 0: badanie przy użyciu manekina noworodka oraz manekina o masie 9 kg; |
| --- | --- |

8.1.3.7.1.

Urządzenie z grupy 0: badanie przy użyciu manekina noworodka oraz manekina o masie 9 kg;

| 8.1.3.7.2. | Urządzenie z grupy 0+: badanie przy użyciu manekina noworodka oraz manekina o masie 11 kg; |
| --- | --- |

8.1.3.7.2.

Urządzenie z grupy 0+: badanie przy użyciu manekina noworodka oraz manekina o masie 11 kg;

| 8.1.3.7.3. | Urządzenie z grupy I: badania przy użyciu manekina o masie odpowiednio 9 i 15 kg; |
| --- | --- |

8.1.3.7.3.

Urządzenie z grupy I: badania przy użyciu manekina o masie odpowiednio 9 i 15 kg;

| 8.1.3.7.4. | Urządzenie z grupy II: badania przy użyciu manekina o masie odpowiednio 15 i 22 kg; |
| --- | --- |

8.1.3.7.4.

Urządzenie z grupy II: badania przy użyciu manekina o masie odpowiednio 15 i 22 kg;

| 8.1.3.7.5. | Urządzenie z grupy III: badania przy użyciu manekina o masie odpowiednio 22 i 32 kg. |
| --- | --- |

8.1.3.7.5.

Urządzenie z grupy III: badania przy użyciu manekina o masie odpowiednio 22 i 32 kg.

| 8.1.3.7.6. | Jeśli urządzenie przytrzymujące dla dzieci jest odpowiednie dla dwóch lub więcej grup wagowych, badania należy przeprowadzić przy użyciu najlżejszego i najcięższego manekina, jak określono powyżej, dla każdej z grup. |
| --- | --- |

8.1.3.7.6.

Jeśli urządzenie przytrzymujące dla dzieci jest odpowiednie dla dwóch lub więcej grup wagowych, badania należy przeprowadzić przy użyciu najlżejszego i najcięższego manekina, jak określono powyżej, dla każdej z grup.

| 8.1.3.7.7. | Jeśli urządzenie przytrzymujące dla dzieci przeznaczone jest dla dwóch lub więcej dzieci, należy przeprowadzić jedno badanie przy użyciu najcięższych manekinów na wszystkich miejscach siedzących. Należy przeprowadzić drugie badanie przy użyciu najlżejszego i najcięższego manekina, jak określono powyżej. Badania należy przeprowadzać przy użyciu siedzenia do badań, jak pokazano na rysunku 3 w załączniku 6, dodatek 3. Laboratorium dokonujące badań może, jeśli uzna to za stosowne, dodać trzecie badanie przy użyciu dowolnych kombinacji manekinów lub przy pustych miejscach siedzących. |
| --- | --- |

8.1.3.7.7.

Jeśli urządzenie przytrzymujące dla dzieci przeznaczone jest dla dwóch lub więcej dzieci, należy przeprowadzić jedno badanie przy użyciu najcięższych manekinów na wszystkich miejscach siedzących. Należy przeprowadzić drugie badanie przy użyciu najlżejszego i najcięższego manekina, jak określono powyżej. Badania należy przeprowadzać przy użyciu siedzenia do badań, jak pokazano na rysunku 3 w załączniku 6, dodatek 3. Laboratorium dokonujące badań może, jeśli uzna to za stosowne, dodać trzecie badanie przy użyciu dowolnych kombinacji manekinów lub przy pustych miejscach siedzących.

| 8.1.3.7.8. | Jeśli urządzenie przytrzymujące dla dzieci z grupy 0 lub 0+ dopuszcza różne konfiguracje w zależności od wagi dziecka, każdą konfigurację należy przebadać na obu manekinach we właściwych grupach wagowych. |
| --- | --- |

8.1.3.7.8.

Jeśli urządzenie przytrzymujące dla dzieci z grupy 0 lub 0+ dopuszcza różne konfiguracje w zależności od wagi dziecka, każdą konfigurację należy przebadać na obu manekinach we właściwych grupach wagowych.

| 8.1.3.7.9. | Jeśli urządzenie przytrzymujące dla dzieci ISOFIX wymaga zastosowania górnego paska mocującego, jedno badanie należy przeprowadzić z najmniejszym manekinem z najkrótszą długością górnego paska mocującego (punkt kotwiczenia G1). Drugie badanie należy przeprowadzić z cięższym manekinem przy większej długości górnego paska mocującego (punkt kotwiczenia G2). Górny pasek mocujący należy wyregulować tak, aby uzyskać obciążenie 50 ± 5 N. |
| --- | --- |

8.1.3.7.9.

Jeśli urządzenie przytrzymujące dla dzieci ISOFIX wymaga zastosowania górnego paska mocującego, jedno badanie należy przeprowadzić z najmniejszym manekinem z najkrótszą długością górnego paska mocującego (punkt kotwiczenia G1). Drugie badanie należy przeprowadzić z cięższym manekinem przy większej długości górnego paska mocującego (punkt kotwiczenia G2). Górny pasek mocujący należy wyregulować tak, aby uzyskać obciążenie 50 ± 5 N.

| 8.1.3.7.10. | Badanie określone w pkt 7.1.4.1.10.1.2 powyżej należy prowadzić tylko z największym manekinem, dla którego przeznaczone jest urządzenie przytrzymujące dla dzieci. Jeżeli możliwych jest wiele konfiguracji urządzeń przytrzymujących dla dzieci (np. pionowa/pochylona), do badania stosuje się konfigurację, która prowadzi do największego poziomego przemieszczenia głowy. |
| --- | --- |

8.1.3.7.10.

Badanie określone w pkt 7.1.4.1.10.1.2 powyżej należy prowadzić tylko z największym manekinem, dla którego przeznaczone jest urządzenie przytrzymujące dla dzieci. Jeżeli możliwych jest wiele konfiguracji urządzeń przytrzymujących dla dzieci (np. pionowa/pochylona), do badania stosuje się konfigurację, która prowadzi do największego poziomego przemieszczenia głowy.

8.1.4.   Mocowanie poduszek podwyższających

Umieścić bawełnianą tkaninę na powierzchni siedziska stanowiska badawczego. Umieścić poduszkę podwyższającą na stanowisku badawczym, ustawić dolną część bloku tułowia zgodnie z załącznikiem 22 rysunek 1 na powierzchni siedziska, zamocować i zastosować trzypunktowy pas bezpieczeństwa dla dorosłych, ustalając naciąg określony w załączniku 21. Za pomocą taśmy o szerokości 25 mm lub podobnego urządzenia opasującego poduszkę podwyższającą, zastosować siłę 250 ± 5 N w kierunku strzałki A, zob. załącznik 22, rysunek 2, wzdłuż linii powierzchni siedziska stanowiska badawczego.

8.2.   Badania poszczególnych elementów

8.2.1.   Zamek

8.2.1.1.   Badanie otwarcia zamka pod obciążeniem

8.2.1.1.1.   Do badania tego wykorzystuje się urządzenie przytrzymujące dla dzieci poddane uprzednio badaniu dynamicznemu zgodnie z pkt 8.1.3.

8.2.1.1.2.   Urządzenie przytrzymujące dla dzieci należy odłączyć od wózka doświadczalnego lub pojazdu bez otwierania zamka. Do zamka należy zastosować napięcie wynoszące 200 ±2 N. Jeżeli zamek jest przymocowany do sztywnej części, należy zastosować siłę odtwarzającą kąt utworzony w czasie badania dynamicznego między zamkiem a tą częścią sztywną.

8.2.1.1.3.   Do geometrycznego środka przycisku odblokowującego zamek należy przyłożyć siłę z prędkością 400 ± 20 mm/min., wzdłuż stałej osi przebiegającej równolegle do początkowego kierunku ruchu przycisku; geometryczny środek stosuje się do tej części powierzchni zamka, do której ma zostać przyłożony nacisk zwalniający. Zamek należy przytrzymać twardą podporą w momencie przykładania siły koniecznej do otwarcia.

8.2.1.1.4.   Siłę konieczną do otwarcia zamka należy przyłożyć za pomocą dynamometru lub podobnego przyrządu w sposób i w kierunku charakterystycznym dla warunków normalnego użytkowania. Przedmiot stykający się z badanym zestawem musi mieć kształt kuli o promieniu 2,5 ± 0,1 mm, o gładkiej, metalowej powierzchni.

8.2.1.1.5.   Należy zmierzyć siłę konieczną do otwarcia zamka oraz zaprotokołować jakiekolwiek nieprawidłowości w działaniu zamka.

8.2.1.2.   Badanie otwarcia zamka bez obciążenia

8.2.1.2.1.   Zespół zamka niepoddany uprzednio obciążeniu należy zamontować i umieścić w warunkach „bez obciążenia”.

8.2.1.2.2.   Należy stosować metodę pomiaru siły koniecznej do otwarcia zamka określoną w pkt 8.2.1.1.3 i 8.2.1.1.4.

8.2.1.2.3.   Należy dokonać pomiaru siły koniecznej do otwarcia zamka.

8.2.1.3.   Badanie wytrzymałościowe

8.2.1.3.1   Do badania wytrzymałościowego należy zastosować dwie próbki. Badaniem objęte są wszystkie regulatory z wyjątkiem regulatorów bezpośrednio zamontowanych w urządzeniu przytrzymującym dla dzieci.

8.2.1.3.2.   Załącznik 20 przedstawia typowe urządzenie stosowane do badań wytrzymałości zamków. Zamek umieszcza się na okrągłej górnej płycie (A) w zagłębieniu. Wszystkie przyległe taśmy mają długość co najmniej 250 mm i zwisają z górnej płyty odpowiednio do swojego ułożenia w zamku. Swobodne końce taśm następnie okręca się wokół okrągłej dolnej płyty (B) do momentu, gdy przejdą przez wewnętrzny otwór płyty. Wszystkie taśmy muszą znajdować się w pozycji pionowej między A i B. Następnie lekko mocuje się okrągłą płytę dociskową (C) do dolnej powierzchni (B), pozostawiając nadal pewną swobodę ruchów taśmy pomiędzy nimi. Przy użyciu niewielkiej siły urządzenia rozciągającego, taśmy są napinane i rozciągane między (B) i (C) do momentu, gdy wszystkie taśmy obciążone są odpowiednio do swojego ułożenia. Podczas tej czynności oraz samego badania zamek nie może stykać się z płytą (A) ani żadnym z jej elementów. Następnie dociska się (B) i (C) i zwiększa siłę rozciągającą z prędkością poprzeczną 100 ± 20 mm/min do momentu osiągnięcia zadanych wartości.

8.2.2.   Element regulujący

8.2.2.1.   Łatwość regulacji

8.2.2.1.1.   Podczas badania ręcznego elementu regulującego taśmę należy przeciągnąć powoli przez element regulujący, uwzględniając normalne warunki eksploatacyjne, z prędkością 100 ± 20 mm/min i przykładając maksymalną siłę mierzoną do najbliższej wartości liczby całkowitej w N po wysunięciu pierwszego odcinka taśmy o długości 25 ± 5 mm.

8.2.2.1.2.   Badanie należy przeprowadzić w obu kierunkach ruchu taśmy przeciąganej przez element regulujący. Przed pomiarem taśma musi 10 razy przejść pełny cykl przesuwu.

8.2.3.   Badanie mikroprzesuwu (zob. załącznik 5 rys. 3)

8.2.3.1.   Części lub przyrządy przeznaczone do badania mikroprzesuwu muszą najpierw na co najmniej 24 h zostać umieszczone w warunkach o temperaturze 20 ± 5 °C i względnej wilgotności 65 ± 5 %. Badanie przeprowadza się w temperaturze 15–30 °C.

8.2.3.2.   Swobodna część taśmy musi znajdować się w takiej samej konfiguracji jak podczas użytkowania w pojeździe i nie może być zamocowana do żadnej innej części.

8.2.3.3.   Element regulujący należy umieścić na pionowym fragmencie taśmy, do której jednego końca przyłożono obciążenie 50 ± 0,5 N (prowadzonej w sposób zapobiegający kołysaniu się obciążenia oraz skręcaniu taśmy). Swobodny koniec taśmy wystający z elementu regulującego musi być skierowany w górę albo w dół, podobnie jak w pojeździe. Drugi koniec musi przechodzić przez rolkę deflektora, którego oś pozioma jest równoległa do płaszczyzny fragmentu taśmy, do którego przyłożono obciążenie. Fragment przechodzący przez rolkę jest poziomy.

8.2.3.4.   Badane urządzenie należy umieścić w taki sposób, by jego środek, w swoim najwyższym położeniu, znajdował się w odległości 300 ± 5 mm od stołu doświadczalnego, zaś odległość obciążenia 50 N od tego stołu musi wynosić 100 ± 5 mm.

8.2.3.5.   Przed rozpoczęciem badania należy wykonać 20 ± 2 cykli, a następnie 1 000 ± 5 cykli z częstotliwością 30 ± 10 cykli na sekundę, o amplitudzie całkowitej 300 ± 20 mm lub określonej w pkt 8.2.5.2.6.2. Obciążenie 50 N przykłada się tylko w czasie odpowiadającym przesunięciu o 100 ± 20 mm dla każdego półokresu. Pomiaru mikroprzesuwu należy dokonać względem pozycji po przeprowadzeniu 20 wstępnych cykli.

8.2.4.   Zwijacz

8.2.4.1.   Siła zwijania

8.2.4.1.1.   Siły zwijania należy mierzyć przy użyciu zespołu pasa bezpieczeństwa zamontowanego do manekina w taki sposób, jak w przypadku badania dynamicznego określonego w pkt 8.1.3. Naciąg taśmy należy zmierzyć w punkcie styczności (ale w pewnej odległości) z manekinem podczas wciągania taśmy z prędkością w przybliżeniu 0,6 m/min.

8.2.4.2.   Trwałość mechanizmu zwijającego

8.2.4.2.1.   Należy wysunąć taśmę, a następnie pozwolić jej się zwinąć przepisową ilość cykli, z częstotliwością nieprzekraczającą 30 cykli na minutę. Przy zwijaczach blokowanych awaryjnie, przy co piątym cyklu należy wykonać szarpnięcie w celu zablokowania zwijacza. Szarpnięcia należy wykonać w jednakowej ilości, przy każdym z pięciu różnych położeń, tzn. w 90, 80, 75, 70 i 65 % całkowitej długości taśmy na zwijaczu. Jeżeli jednak dostarczono ponad 900 mm taśmy, wówczas powyższe części procentowe należy odnieść do ostatnich 900 mm taśmy, które pozostały nawinięte na zwijaczu.

8.2.4.3.   Blokowanie zwijaczy blokowanych awaryjnie

8.2.4.3.1.   Badanie prawidłowego blokowania zwijacza odbywa się, kiedy w szpuli zwijacza pozostało 300 ± 3 mm nawiniętej taśmy.

8.2.4.3.2.   W przypadku zwijacza z blokadą włączaną przez ruch taśmy rozwijanie odbywa się w kierunku, w którym zwykle następuje, gdy zwijacz jest zamontowany w pojeździe.

8.2.4.3.3.   Podczas badania czułości zwijaczy na opóźnienie pojazdu zwijacze należy badać przy wysunięciu taśmy podanym powyżej, w obu kierunkach, wzdłuż dwóch osi wzajemnie prostopadłych, które przy instalacji w pojeździe według zaleceń producenta urządzenia przytrzymującego dla dzieci przebiegają horyzontalnie. Jeśli pozycja taka nie jest określona, organ przeprowadzający badania konsultuje się z producentem urządzenia przytrzymującego dla dzieci. Służba techniczna przeprowadzająca badania homologacyjne wybiera jeden z tych kierunków w celu stworzenia możliwie najmniej sprzyjających warunków dla aktywacji mechanizmu blokady.

8.2.4.3.4.   Konstrukcja używanych urządzeń musi gwarantować odpowiednie przyspieszenie z średnim przyrostem przyspieszenia co najmniej 25 g/s (7).

7

8.2.4.3.5.   Na potrzeby badania zgodności z wymogami z pkt 7.2.3.2.1.3 i 7.2.3.2.1.4 zwijacz należy zainstalować na poziomym pulpicie, po czym pulpit należy przechylać z prędkością poniżej 2° na sekundę aż do zablokowania. Badanie powtarza się w innych kierunkach, aby upewnić się, że wymogi są spełnione.

8.2.4.4.   Badanie korozyjne

8.2.4.4.1.   Badanie korozyjne zostało opisane w pkt 8.1.1 powyżej.

8.2.4.5.   Badanie odporności na pył

8.2.4.5.1.   Zwijacz należy umieścić w komorze doświadczalnej według opisu podanego w załączniku 3 do niniejszego regulaminu. Montuje się go w takiej samej pozycji, jaką miałby po zamontowaniu w pojeździe. Komora doświadczalna musi zawierać ilość pyłu określoną w pkt 8.2.4.5.2 poniżej. Taśma zwijacza zostaje rozwinięta na odcinku 500 mm i pozostaje w tej pozycji, z wyjątkiem 10 pełnych cykli zwinięcia i rozwinięcia, jakim zostaje poddana w ciągu jednej minuty lub dwóch po każdym wznieceniu pyłu. Pył należy rozpraszać w ciągu pięciu godzin, co 20 minut, przez pięć sekund za pomocą sprężonego powietrza, suchego i pozbawionego oleju smarowego. Powietrze musi przechodzić przez otwór o średnicy 1,5 ± 0,1 mm, przy nadciśnieniu 5,5 ± 0,5 bara.

8.2.4.5.2.   Pył wykorzystywany do badania w pkt 8.2.4.5.1 musi zawierać ok. 1 kg suchego kwarcu. Rozkład rozmiarów ziarenek ma być następujący:

| a) | przechodzący przez otwór 150 μm, średnica drutu 104 μm: 99–100 %; |
| --- | --- |

a)

przechodzący przez otwór 150 μm, średnica drutu 104 μm: 99–100 %;

| b) | przechodzący przez otwór 105 μm, średnica drutu 64 μm: 76–86 %; |
| --- | --- |

b)

przechodzący przez otwór 105 μm, średnica drutu 64 μm: 76–86 %;

| c) | przechodzące przez otwór 75 μm, średnica drutu 52 μm: 60–70 %. |
| --- | --- |

c)

przechodzące przez otwór 75 μm, średnica drutu 52 μm: 60–70 %.

8.2.5.   Badanie statyczne taśm

8.2.5.1.   Badanie wytrzymałości taśmy na zerwanie

8.2.5.1.1.   Badanie należy przeprowadzić za każdym razem na dwóch nowych egzemplarzach próbnych taśmy, poddanych warunkom określonym w pkt 7.2.4.

8.2.5.1.2.   Każdą taśmę należy chwycić w imadła maszyny do badania naprężeń. Imadła muszą być tak wykonane, aby uniknąć zerwania taśmy na wysokości zacisków lub w ich pobliżu. Prędkość belki poprzecznej musi wynosić 100 ± 20 mm na minutę. Swobodny odcinek próbki między imadłami maszyny na początku badania musi mieć długość 200 mm ± 40 mm.

8.2.5.1.3.   Należy zwiększyć obciążenie aż do zerwania taśmy i zapisać obciążenie powodujące zerwanie.

8.2.5.1.4.   Jeżeli taśma obsunie się lub zerwie w miejscu, w którym styka się z którymś z imadeł lub w obrębie 10 mm od któregoś z nich, badanie należy unieważnić i przeprowadzić jeszcze jedno, na nowym egzemplarzu próbnym.

8.2.5.2.   Próbki taśm, o których mowa w pkt 3.2.3, należy poddać następującym warunkom:

8.2.5.2.1.   Kondycjonowanie w temperaturze pokojowej

8.2.5.2.1.1.   Taśmę należy przez 24 ± 1 h trzymać w otoczeniu o temperaturze 23 ± 5° i względnej wilgotności 50 ± 10 %. Jeżeli badania nie wykonuje się natychmiast po kondycjonowaniu, próbkę należy umieścić w hermetycznie zamkniętym pojemniku do czasu rozpoczęcia badania. Siłę zrywającą należy określić w ciągu pięciu minut od wyjęcia taśmy z komory atmosferycznej lub pojemnika.

8.2.5.2.2.   Kondycjonowanie pod działaniem światła

8.2.5.2.2.1.   Zastosowanie mają postanowienia zalecenia ISO/R 105–B 02(1978). Taśmę należy poddać działaniu światła do czasu, kiedy standardowy barwnik błękitny typu 7 wyblaknie tak, że osiągnie kontrast odpowiadający stopniowi czwartemu na skali szarości.

8.2.5.2.2.2.   Następnie taśmę należy przez co najmniej 24 h trzymać w otoczeniu o temperaturze 23 ± 5 °C i względnej wilgotności 50 ± 10 %. Siłę zrywającą należy określić w ciągu pięciu minut od wyjęcia taśmy z zadanego otoczenia.

8.2.5.2.3.   Kondycjonowanie w niskiej temperaturze

8.2.5.2.3.1.   Taśmę należy przez co najmniej 24 h trzymać w otoczeniu o temperaturze 23 ± 5 °C i względnej wilgotności 50 ± 10 %.

8.2.5.2.3.2.   Następnie taśmę należy trzymać przez 90 ±5 minut na płaskiej powierzchni w komorze niskich temperatur, gdzie temperatura powietrza wynosi – 30 ±5 °C. Następnie taśmę należy zwinąć, a powstały zwój obciążyć odważnikiem o masie 2 ±0,2 kg, uprzednio schłodzonym w temperaturze – 30 ±5 °C. Taśmę należy trzymać pod obciążeniem przez 30 ± 5 minut w tej samej komorze niskich temperatur, a następnie wyciągnąć taśmę z komory, usunąć odważniki i w ciągu pięciu minut zmierzyć obciążenie powodujące zerwanie.

8.2.5.2.4.   Kondycjonowanie w wysokiej temperaturze

8.2.5.2.4.1.   Taśmę należy przez co najmniej 180 ± 10 minut trzymać w komorze cieplnej w atmosferze o temperaturze 60 ± 5 °C i względnej wilgotności 65 ± 5 %.

8.2.5.2.4.2.   Pomiaru obciążenia powodującego zerwanie taśmy należy dokonać w ciągu pięciu minut od wyjęcia taśmy z komory cieplnej.

8.2.5.2.5.   Wystawienie na działanie wody

8.2.5.2.5.1.   Taśmę należy trzymać całkowicie zanurzoną w wodzie destylowanej przez 180 ± 10 minut, w temperaturze 20 ± 5 °C, z niewielkim dodatkiem środka nawilżającego. Dopuszcza się stosowanie dowolnych środków nawilżających odpowiednich dla badanych włókien.

8.2.5.2.5.2.   Obciążenie zrywające określa się w ciągu 10 minut od chwili wyjęcia taśmy z wody.

8.2.5.2.6.   Kondycjonowanie przez ścieranie

8.2.5.2.6.1.   Elementy lub przyrządy przed poddaniem badaniu na ścieranie należy trzymać przez co najmniej 24 h w otoczeniu o temperaturze 23 ± 5 °C i względnej wilgotności 50 ± 10 %. Temperatura pomieszczenia w czasie badania musi wynosić między 15 °C a 30 °C.

8.2.5.2.6.2.   Poniższa tabela podaje ogólne wymogi dla każdego badania:

| | Obciążenie [N] | Częstotliwość | Cykle (liczba) |
| --- | --- | --- | --- |
| Procedura typu 1 | 60 ± 0,5 | 30 ± 10 | 1 000 ± 5 |
| Procedura typu 2 | 10 ± 0,1 | 30 ± 10 | 5 000 ± 5 |

Obciążenie [N]

Częstotliwość

Cykle (liczba)

Procedura typu 1

60 ± 0,5

30 ± 10

1 000 ± 5

Procedura typu 2

10 ± 0,1

30 ± 10

5 000 ± 5

8.2.5.2.6.3.   Szczególne warunki badań

8.2.5.2.6.3.1.   Procedura typu 1: w przypadkach gdy taśma prześlizguje się przez mechanizm szybkiej regulacji. Przyłożyć obciążenie 10 N, w razie potrzeby można zwiększać je o 10 N, aby umożliwić prawidłowy ślizg, maksymalnie do 60 N. Obciążenie jest stałe i przykłada się je pionowo do taśm. Część taśmy umieszczona poziomo musi przechodzić przez szybki regulator, w którym jest zamontowana, i musi być przymocowana do urządzenia, co umożliwia poddanie taśmy ruchowi posuwisto-zwrotnemu. Szybki regulator należy ustawić w taki sposób, aby taśma ułożona poziomo pozostała obciążona (zob. załącznik 5 rys. 1). Należy włączyć szybki regulator, równocześnie pociągając w taśmy w kierunku luzującym pas, a następnie wyłączyć go, pociągając taśmy w kierunku zacieśniającym pas.

8.2.5.2.6.3.2.   Procedura typu 2: taśma zmienia kierunek, przechodząc przez część sztywną. Podczas tego badania taśma musi przechodzić przez część sztywną, do której jest przeznaczona, przy czym w badaniu odtwarza się kąty faktycznej instalacji (trójwymiarowo), zob. przykłady w załączniku 5 rys. 2. Należy przyłożyć stałe obciążenie 10 N. Jeżeli taśma zmieni kierunek więcej niż raz przy przechodzeniu przez część sztywna, dotychczasowe obciążenie 10 N może zostać zwiększane o 10 N, aby umożliwić prawidłowy ślizg i aby została osiągnięta przepisowa wartość 300 mm przesuwu taśmy przez część twardą.

8.2.6.   Mechanizmy blokujące

8.2.6.1.   Mechanizmy klasy A

Urządzenie przytrzymujące dla dzieci oraz największy manekin, dla jakiego przeznaczone jest to urządzenie, należy umieścić w sposób pokazany na rysunku 5 poniżej. Należy stosować taśmy tapicerskie określone w załączniku 13 do niniejszego regulaminu. Należy w pełni zastosować mechanizm blokujący oraz zaznaczyć na pasie punkt jego wejścia do mechanizmu. Mierniki siły należy zamocować do pasa za pomocą pierścienia D oraz przyłożyć siłę równą dwukrotnej (± 5 %) wadze najcięższego manekina z grupy I przez co najmniej jedną sekundę. W przypadku mechanizmów blokujących w pozycji A należy zastosować niższą pozycję, zaś w pozycji B – pozycję wyższą. Siłę należy przyłożyć kolejne 9 razy. Na pasie należy oznaczyć kolejny punkt jego wejścia do mechanizmu blokującego, a następnie dokonać pomiaru odległości między tymi dwoma punktami. Podczas tego badania zwijacz musi znajdować się w pozycji odblokowanej.

Rysunek 5

Rysunek 5

badanie wyślizgiwania

zacisk blokujący

brzuszny

diagonalny

siedzenie do badań ECE44

pierścień “D”

wypust zamka

fotelik

zwijacz

manekin 15 kg

8.2.6.2.   Mechanizmy klasy B.

Urządzenie przytrzymujące dla dzieci musi być mocno przytwierdzone, zaś taśmy tapicerskie, zgodnie z załącznikiem 13 do niniejszego regulaminu, muszą przechodzić przez mechanizm blokujący oraz ramę, a ich ułożenie musi być zgodne z instrukcją producenta. Pas musi przechodzić przez urządzenie badawcze zgodnie z rysunkiem 6 poniżej oraz być obciążony masą 5,25 ± 0,05 kg. Pomiędzy obciążnikiem oraz punktem, w którym taśma wykracza poza ramę, długość swobodnego odcinka taśmy musi wynosić 650 ± 40 mm. Należy w pełni zastosować mechanizm blokujący oraz zaznaczyć na pasie punkt jego wejścia do mechanizmu. Obciążniki należy podnieść, a następnie puścić, tak aby mogły swobodnie opaść na odległość 25 ± 1 mm. Czynność tę należy powtórzyć 100 ± 2 razy z częstotliwością 60 ± 2 cykli na minutę w celu symulacji szarpnięcia urządzenia przytrzymującego dla dzieci w samochodzie. Na pasie należy oznaczyć kolejny punkt jego wejścia do mechanizmu blokującego, a następnie dokonać pomiaru odległości między tymi dwoma punktami.

Po zamontowaniu mechanizm blokujący musi obejmować całą szerokość taśmy przy zainstalowanym manekinie o wadze 15 kg. Badanie to należy przeprowadzić przy użyciu tych samych kątów taśm tapicerskich, jakie tworzą się w trakcie normalnego używania. Należy przymocować swobodny koniec fragmentu pasa biodrowego. Badanie należy przeprowadzić z urządzeniem przytrzymującym dla dzieci mocno przymocowanym do stanowiska badawczego używanego podczas badania wywrócenia lub badania dynamicznego. Taśmę obciążającą można zamocować do symulowanego zamka.

Rysunek 6

Rysunek 6

Schematyczny układ stosowany do badania mechanizmów blokujących klasy B

Schematyczny układ stosowany do badania mechanizmów blokujących klasy B

Wysokość opadania obciążnika = 25 mm

Odległość od pręta wałka do prowadnicy wałka = 300 mm

Przy użyciu taśmy tapicerskiej określonej dla standardowego pasa siedzeniowego zgodnie z załącznikiem 13.

pręt wałka

do ramy urządzenia przytrzymującego dla dzieci i mechanizmu blokującego

ciężar

25 mm

prowadnica wałka

8.2.7.   Badanie kondycjonujące dla regulatorów bezpośrednio zamontowanych w urządzeniu przytrzymującym dla dzieci

Zainstalować największy manekin, dla którego przeznaczone jest urządzenie przytrzymujące, jak w przypadku badania dynamicznego, zachowując standardowy luz określony w pkt 8.1.3.6. W punkcie taśmy, w którym jej swobodny koniec wchodzi do regulatora, zaznaczyć linię referencyjną.

Usunąć manekin, a następnie umieścić urządzenie przytrzymujące w urządzeniu kondycjonującym pokazanym na rysunku 1 w załączniku 19.

Odcinek taśmy o długości co najmniej 150 mm należy przewinąć przez regulator. Należy to wykonać w taki sposób, by co najmniej 100 mm taśmy po stronie linii referencyjnej w kierunku swobodnego końca taśmy oraz pozostała długość (ok. 50 mm) po stronie integralnego paska szelkowego przeszło przez regulator.

Jeśli długość taśmy od linii referencyjnej do jej swobodnego końca nie jest wystarczająca, by wykonać działanie opisane powyżej, wówczas ruch taśmy o długości 150 mm przez regulator należy rozpocząć od pozycji, w której szelki są w pełni rozwinięte.

Częstotliwość przewijania musi wynosić 10 ± 1 cykli na minutę z prędkością w „B” równą 150 ± 10 mm/s.

8.2.8.   Badanie termiczne

8.2.8.1.   Elementy określone w pkt 7.1.5.1 należy poddać warunkom środowiska nad powierzchnią wody w zamkniętej przestrzeni, o temperaturze nie mniejszej niż 80 °C, bez przerwy przez co najmniej 24 h, a następnie ochłodzić w otoczeniu o temperaturze nieprzekraczającej 23 °C. Po okresie chłodzenia elementy należy natychmiast poddać trzem następującym po sobie 24-godzinnym cyklom, przy czym każdy cykl powinien przebiegać w następującej kolejności:

| a) | warunki otoczenia o temperaturze nie mniejszej niż 100 °C należy utrzymać bez przerwy przez 6 godzin. Takie warunki należy uzyskać w ciągu 80 minut od rozpoczęcia cyklu; następnie |
| --- | --- |

a)

warunki otoczenia o temperaturze nie mniejszej niż 100 °C należy utrzymać bez przerwy przez 6 godzin. Takie warunki należy uzyskać w ciągu 80 minut od rozpoczęcia cyklu; następnie

| b) | warunki otoczenia o temperaturze nie większej niż 0 °C należy utrzymać bez przerwy przez 6 godzin. Takie warunki należy uzyskać w ciągu 90 minut; następnie |
| --- | --- |

b)

warunki otoczenia o temperaturze nie większej niż 0 °C należy utrzymać bez przerwy przez 6 godzin. Takie warunki należy uzyskać w ciągu 90 minut; następnie

| c) | warunki otoczenia o temperaturze nie większej niż 23 °C należy utrzymać przez pozostały okres 24-godzinnego cyklu. |
| --- | --- |

c)

warunki otoczenia o temperaturze nie większej niż 23 °C należy utrzymać przez pozostały okres 24-godzinnego cyklu.

8.2.9.   Kompletne siedzenie lub element wyposażony w zaczepy ISOFIX (np. podstawę ISOFIX), jeśli są wyposażone w przycisk odblokowujący, są przymocowane sztywno do urządzenia do badań w taki sposób, aby podłączenia ISOFIX były dopasowane pionowo zgodnie z rys. 7. Pręt o średnicy 6 mm i długości 350 mm należy przymocować do podłączeń ISOFIX. Na końcach pręta przymocowuje się obciążenie o masie 5 kg.

8.2.9.1.   Siłę konieczną do otwarcia należy przyłożyć do przycisku lub uchwytu odblokowującego lub uchwytu wzdłuż stałej osi przebiegającej równolegle do początkowego kierunku ruchu przycisku/uchwytu; geometryczny środek stosuje się do tej części powierzchni zaczepu ISOFIX, do której ma zostać przyłożony nacisk zwalniający.

8.2.9.2.   Siłę konieczną do otwarcia zaczepu ISOFIX należy przyłożyć za pomocą dynamometru lub podobnego przyrządu w normalny sposób i w kierunku określonym w instrukcji użytkownika opracowanej przez producenta. Przedmiot stykający się musi mieć kształt kuli o promieniu 2,5 ± 0,1 mm, o gładkiej, metalowej powierzchni w przypadku przycisku odblokowującego lub haka o gładkiej metalowej powierzchni i promieniu 25 mm.

8.2.9.3.   Jeżeli budowa urządzenia przytrzymującego uniemożliwia stosowanie procedury opisanej w pkt 8.2.9.1 i 8.2.9.2, za zgodą służby technicznej wykonującej badanie można stosować metodę alternatywną.

8.2.9.4.   Mierzona siła konieczna do otwarcia zaczepu ISOFIX to siła konieczna do zwolnienia pierwszego podłączenia.

8.2.9.5.   Badanie należy przeprowadzić na nowym siedzeniu i powtórzyć na siedzeniu poddanym procedurze wielokrotnego działania określonej w pkt 7.2.6.

Rysunek 7

Rysunek 7

8.3.   Certyfikacja poduszki stanowiska do badań

8.3.1.   Nową poduszkę siedzenia do badań należy poddać certyfikacji w celu określenia wstępnych wartości nacisku wskutek zderzenia oraz szczytowego opóźnienia, a następnie co 50 badań dynamicznych lub przynajmniej raz w miesiącu, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej, lub przed każdym badaniem, jeśli urządzenie testowe jest często używane.

8.3.2.   Procedury certyfikacyjne oraz pomiarowe muszą odpowiadać procedurom określonym w ostatniej wersji normy ISO 6487; urządzenia pomiarowe muszą odpowiadać specyfikacji kanału informacyjnego o klasie filtra kanałowego (CFC) 60.

Przy użyciu urządzenia testowego określonego w załączniku 17 do niniejszego regulaminu należy przeprowadzić 3 badania, w odległości 150 ± 5 mm od przedniej krawędzi poduszki na linii środkowej oraz 150 ± 5 mm w każdym kierunku od linii środkowej.

Umieścić urządzenie pionowo na płaskiej, sztywnej powierzchni. Obniżyć masę zderzeniową aż dotknie powierzchni, a następnie wyzerować znacznik nacisku. Umieścić urządzenie pionowo nad punktem testowym, podnieść masę o 500 ± 5 mm i pozwolić jej swobodnie opaść, tak aby zderzyła się z powierzchnią siedzenia. Zapisać wartość nacisku oraz krzywą opóźnienia.

8.3.3.   Zarejestrowane szczytowe wartości nie mogą wykazywać odchyleń większych niż 15 % od wartości początkowych.

8.4.   Rejestracja zachowania dynamicznego

8.4.1.   Aby określić zachowanie manekina i jego przemieszczenia, wszystkie badania dynamiczne rejestruje się w następujących warunkach:

8.4.1.1.   Warunki filmowania i rejestracji:

| a) | częstotliwość wynosi co najmniej 500 ramek na sekundę; |
| --- | --- |

a)

częstotliwość wynosi co najmniej 500 ramek na sekundę;

| b) | badanie jest rejestrowane na taśmie filmowej, wideo lub cyfrowym nośniku danych. |
| --- | --- |

b)

badanie jest rejestrowane na taśmie filmowej, wideo lub cyfrowym nośniku danych.

8.4.1.2.   Oszacowanie niepewności:

| | Laboratoria badawcze muszą posiadać i stosować procedury szacowania niepewności pomiaru przemieszczenia głowy manekina. Niepewność nie może przekroczyć ± 25 mm. |
| --- | --- |

Laboratoria badawcze muszą posiadać i stosować procedury szacowania niepewności pomiaru przemieszczenia głowy manekina. Niepewność nie może przekroczyć ± 25 mm.

| | Przykłady międzynarodowych standardów takiej procedury to EA-4/02 Europejskiej Organizacji Akredytacyjnej, ISO 5725:1994 lub metoda ogólnego pomiaru niepewności (General Uncertainty Measurement – GUM). |
| --- | --- |

Przykłady międzynarodowych standardów takiej procedury to EA-4/02 Europejskiej Organizacji Akredytacyjnej, ISO 5725:1994 lub metoda ogólnego pomiaru niepewności (General Uncertainty Measurement – GUM).

8.5.   Procedury pomiarowe muszą odpowiadać procedurom określonym w najnowszej wersji normy ISO 6487: 2002. Klasa częstotliwości kanału:

| Rodzaj pomiaru | CFC(FH) | Częstotliwość graniczna (FN) |
| --- | --- | --- |
| Przyspieszenie wózka | 60 | zob. ISO 6487:2002 załącznik A |
| Obciążenia pasa | 60 | zob. ISO 6487:2002 załącznik A |
| Przyspieszenie klatki piersiowej | 180 | zob. ISO 6487:2002 załącznik A |
| Przyspieszenie ruchu głowy | 1 000 | 1 650 |

Rodzaj pomiaru

CFC(FH)

H

Częstotliwość graniczna (FN)

N

Przyspieszenie wózka

60

zob. ISO 6487:2002 załącznik A

Obciążenia pasa

60

zob. ISO 6487:2002 załącznik A

Przyspieszenie klatki piersiowej

180

zob. ISO 6487:2002 załącznik A

Przyspieszenie ruchu głowy

1 000

1 650

Częstotliwość próbkowania musi być co najmniej 10 razy większa od klasy częstotliwości kanału (tj. w instalacjach z klasą częstotliwości kanału 1 000 odpowiada to minimalnej częstotliwości próbkowania około 10 000 próbek na sekundę na kanał).

9.   SPRAWOZDANIA Z BADANIA HOMOLOGACJI TYPU I KWALIFIKACJI PRODUKCJI

9.1.   Sprawozdanie z badania musi obejmować wyniki wszystkich badań i pomiarów, w tym następujące dane uzyskane w wyniku badań:

| a) | typ urządzenia zastosowanego do badania (urządzenie do badań przyspieszenia lub opóźnienia), |
| --- | --- |

a)

typ urządzenia zastosowanego do badania (urządzenie do badań przyspieszenia lub opóźnienia),

| b) | całkowita zmiana prędkości, |
| --- | --- |

b)

całkowita zmiana prędkości,

| c) | prędkość wózka bezpośrednio przed zderzeniem (tylko w przypadku ruchu sań spowalniających), |
| --- | --- |

c)

prędkość wózka bezpośrednio przed zderzeniem (tylko w przypadku ruchu sań spowalniających),

| d) | krzywa przyspieszenia lub opóźnienia w czasie zmiany prędkości wózka i co najmniej przez 300 ms, |
| --- | --- |

d)

krzywa przyspieszenia lub opóźnienia w czasie zmiany prędkości wózka i co najmniej przez 300 ms,

| e) | czas (w ms), w momencie gdy głowa manekina wykazuje maksymalne przemieszczenie w czasie realizacji badania dynamicznego, |
| --- | --- |

e)

czas (w ms), w momencie gdy głowa manekina wykazuje maksymalne przemieszczenie w czasie realizacji badania dynamicznego,

| f) | pozycja zamka w czasie badania, jeśli jest regulowana, |
| --- | --- |

f)

pozycja zamka w czasie badania, jeśli jest regulowana,

| g) | oraz wszelkie uszkodzenia i zniszczenia. |
| --- | --- |

g)

oraz wszelkie uszkodzenia i zniszczenia.

9.2.   Jeżeli nie zostały zachowane wymogi dotyczące kotwiczeń z załącznika 6 dodatek 3 do niniejszego regulaminu, wówczas sprawozdanie musi opisywać, w jaki sposób urządzenie przytrzymujące dla dzieci zostało zainstalowane, oraz zawierać informację o ważniejszych kątach i wymiarach.

9.3.   W odniesieniu do urządzenia przytrzymującego dla dzieci badanego w pojeździe lub strukturze pojazdu sprawozdanie musi określać sposób przymocowania konstrukcji pojazdu do wózka, położenie urządzenia przytrzymującego dla dzieci i siedzeń oraz odchylenie oparć.

9.4.   Sprawozdania z badania dla celów homologacji typu i kwalifikacji produkcji muszą zawierać potwierdzenie oznakowania, a także instrukcji instalacji i obsługi.

10.   ZMIANA I ROZSZERZENIE HOMOLOGACJI TYPU URZĄDZENIA PRZYTRZYMUJĄCEGO DLA DZIECI

10.1.   Każdą modyfikację urządzenia przytrzymującego dla dzieci należy zgłosić organowi udzielającemu homologacji typu, który udzielił homologacji dla danego urządzenia. Organ ten może:

| 10.1.1. | uznać za mało prawdopodobne, aby dokonane zmiany miały istotne negatywne skutki, i że urządzenie przytrzymujące dla dzieci nadal spełnia odpowiednie wymagania; lub |
| --- | --- |

10.1.1.

uznać za mało prawdopodobne, aby dokonane zmiany miały istotne negatywne skutki, i że urządzenie przytrzymujące dla dzieci nadal spełnia odpowiednie wymagania; lub

| 10.1.2. | zażądać kolejnego sprawozdania z badań od służby upoważnionej do ich przeprowadzenia. |
| --- | --- |

10.1.2.

zażądać kolejnego sprawozdania z badań od służby upoważnionej do ich przeprowadzenia.

| 10.1.3. | Jeżeli konieczne jest kolejne sprawozdanie z badań, porównać wartość poziomego przemieszczenia głowy z najgorszą wartością z dotychczas odnotowanych wyników:






  a) | jeżeli wartość przemieszczenia jest większa, należy przeprowadzić nowe badania kwalifikacyjne produkcji; |
| --- | --- | --- |

10.1.3.

Jeżeli konieczne jest kolejne sprawozdanie z badań, porównać wartość poziomego przemieszczenia głowy z najgorszą wartością z dotychczas odnotowanych wyników:

a)

jeżeli wartość przemieszczenia jest większa, należy przeprowadzić nowe badania kwalifikacyjne produkcji;

| b) | jeżeli wartość przemieszczenia jest mniejsza, nie występuje konieczność przeprowadzania badań kwalifikacyjnych produkcji. |
| --- | --- |

b)

jeżeli wartość przemieszczenia jest mniejsza, nie występuje konieczność przeprowadzania badań kwalifikacyjnych produkcji.

10.2.   Strony Porozumienia stosujące niniejszy regulamin zostają powiadomione o potwierdzeniu lub odmowie udzielenia homologacji, z wyszczególnieniem zmian, zgodnie z procedurą określoną w pkt 5.3 powyżej.

10.3.   Organ udzielający homologacji typu, który udziela rozszerzenia homologacji, przyznaje numer seryjny każdemu takiemu rozszerzeniu i powiadamia o nim pozostałe Strony Porozumienia z 1958 r. stosujące niniejszy regulamin na formularzu zawiadomienia zgodnego ze wzorem przedstawionym w załączniku 1 do niniejszego regulaminu.

11.   KWALIFIKACJA PRODUKCJI

11.1.   Aby potwierdzić odpowiedniość systemu produkcyjnego producenta, służba techniczna, która przeprowadziła badania homologacji typu, musi przeprowadzić badania kwalifikacji produkcji zgodnie z pkt 11.2.

11.2.   Kwalifikacja produkcji urządzeń przytrzymujących dla dzieci

Przedmiotem badań kwalifikacyjnych produkcji musi być produkcja każdego nowego homologowanego typu urządzenia przytrzymującego dla dzieci kategorii uniwersalnej, półuniwersalnej i zastrzeżonej. Na podstawie pkt 10.1.3 można określić dodatkową kwalifikację produkcji.

W tym celu służba techniczna, która przeprowadziła badania homologacyjne, lub służba techniczna wyznaczona przez ten sam organ udzielający homologacji typu, który udzieli homologacji, lub sam organ udzielający homologacji typu pobiera z pierwszej partii produkcyjnej próbę losową 5 urządzeń przytrzymujących dla dzieci.

Jeżeli wybrany zostanie warunek z pkt 7.1.4.4.1.2.3 powyżej jako warunek w przeprowadzaniu badania opisanego w pkt 11.2.1.1, wybranych losowo może być sześć próbek.

Przez pierwszą partię produkcyjną rozumie się produkcję pierwszego bloku zawierającego minimum 50 i maksimum 5 000 urządzeń przytrzymujących dla dzieci.

11.2.1.   Badania dynamiczne

11.2.1.1.   Pięć urządzeń przytrzymujących dla dzieci poddaje się badaniom dynamicznym opisanym w pkt 8.1.3. Służba techniczna, która przeprowadziła badania homologacji typu, wybiera warunki powodujące maksymalne poziome przemieszczenie głowy w badaniach dynamicznych dla celów homologacji typu, z wyłączeniem warunków opisanych w pkt 7.1.4.4.1.2.3 powyżej, który odwołuje się tylko do badania w konfiguracji bez pręta o średnicy 100 mm, i pkt 7.1.4.1.10.1.2 powyżej. Wszystkie pięć urządzeń przytrzymujących dla dzieci musi zostać zbadanych w tych samych warunkach.

Jeżeli podczas przynajmniej jednego z pięciu wykonanych badań urządzenie przytrzymujące dla dzieci dotknie pręta, wykonuje się dodatkowe badanie opisane w pkt 7.1.4.4.1.2.3 powyżej, który odwołuje się do badania bez pręta o średnicy 100 mm. To dalsze badanie nie jest stosowane do obliczenia opisanego w pkt 11.2.1.3 a) poniżej.

11.2.1.2.   W każdym badaniu opisanym w pkt 11.2.1.1 mierzy się poziome przemieszczenie głowy i przyspieszenie klatki piersiowej.

11.2.1.3.

| a) | Maksymalne wyniki poziomego przemieszczenia głowy muszą spełniać następujące warunki: | Żadna wartość nie może przekroczyć 1,05 L, oraz |
| --- | --- | --- |

a)

Maksymalne wyniki poziomego przemieszczenia głowy muszą spełniać następujące warunki:

Żadna wartość nie może przekroczyć 1,05 L, oraz

| | X + S nie może przekroczyć L,
  gdzie:







  L | = | ustalony limit wartości |
| --- | --- | --- | --- |
| X | = | średnia wartości |
| S | = | odchylenie standardowe wartości |

X + S nie może przekroczyć L,

gdzie:

L

=

ustalony limit wartości

X

=

średnia wartości

S

=

odchylenie standardowe wartości

| b) | Wyniki przyspieszenia klatki piersiowej muszą być zgodne z wymaganiami pkt 7.1.4.2.1, a poza tym dla przyspieszenia wynikowego klatki piersiowej w okresach, których suma nie przekracza 3 ms (zgodnie z definicją w pkt 7.1.4.2.1) stosuje się warunek X + S z pkt 11.2.1.3 lit. a), który rejestruje się wyłącznie dla celów informacyjnych. |
| --- | --- |

b)

Wyniki przyspieszenia klatki piersiowej muszą być zgodne z wymaganiami pkt 7.1.4.2.1, a poza tym dla przyspieszenia wynikowego klatki piersiowej w okresach, których suma nie przekracza 3 ms (zgodnie z definicją w pkt 7.1.4.2.1) stosuje się warunek X + S z pkt 11.2.1.3 lit. a), który rejestruje się wyłącznie dla celów informacyjnych.

11.2.2.   Kontrola oznakowania

11.2.2.1.   Służba techniczna, która przeprowadziła badania homologacyjne, sprawdza zgodność oznakowania z wymaganiami pkt 4.

11.2.3.   Kontrola instrukcji instalacji i instrukcji obsługi

11.2.3.1.   Służba techniczna, która przeprowadziła badania homologacyjne, sprawdza zgodność instrukcji instalacji i instrukcji obsługi z wymaganiami pkt 15.

12.   Zgodność produkcji i badania rutynowe

Procedury zgodności produkcji muszą być zgodne z procedurami określonymi w aneksie 2 do Porozumienia (E/EKG/324-E/EKG/TRANS/505/Rev.2) i następującymi wymogami:

12.1.   Wszystkie urządzenia przytrzymujące dla dzieci homologowane zgodnie z niniejszym regulaminem produkowane są w sposób zgodny z typem homologowanym w drodze spełnienia wymogów określonych w pkt 6–8 powyżej.

12.2.   Należy spełnić minimalne wymogi w zakresie procedur kontroli zgodności produkcji określonych w załączniku 16 do niniejszego regulaminu.

12.3.   Organ, który udzielił homologacji typu, może w dowolnym czasie zweryfikować metody kontroli zgodności stosowane w każdym zakładzie produkcyjnym. Normalna częstotliwość takich weryfikacji wynosi dwa razy na rok.

13.   SANKCJE Z TYTUŁU NIEZGODNOŚCI PRODUKCJI

13.1.   Homologacja udzielona urządzeniu przytrzymującemu dla dzieci zgodnie z niniejszym regulaminem może zostać cofnięta, jeśli urządzenie przytrzymujące dla dzieci opatrzone szczegółowymi danymi, o których mowa w pkt 5.4, nie przeszło badań wyrywkowych określonych w pkt 11 lub nie jest zgodne z homologowanym typem.

13.2.   Jeżeli Strona Porozumienia stosująca niniejszy regulamin postanowi o cofnięciu uprzednio przez siebie udzielonej homologacji, niezwłocznie powiadamia o tym fakcie, na formularzu zawiadomienia zgodnym ze wzorem przedstawionym w załączniku 1 do niniejszego regulaminu, pozostałe Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin.

14.   OSTATECZNE ZANIECHANIE PRODUKCJI

14.1.   Jeżeli posiadacz homologacji ostatecznie zaniecha produkcji określonego typu urządzenia przytrzymującego dla dzieci homologowanego zgodnie z niniejszym regulaminem, informuje o tym organ, który udzielił homologacji. Po otrzymaniu stosownego zawiadomienia wyżej wymieniony organ powiadamia o tym pozostałe Strony Porozumienia stosujące niniejszy regulamin na formularzu zawiadomienia zgodnym ze wzorem przedstawionym w załączniku 1 do niniejszego regulaminu.

15.   INSTRUKCJE

15.1.   Do każdego urządzenia przytrzymującego dla dzieci musi być dołączona instrukcja sporządzona w języku kraju, w którym sprzedawane jest to urządzenie, zawierająca następujące informacje:

15.2.   W instrukcji instalacji należy umieścić następujące informacje:

| 15.2.1. | W przypadku urządzeń przytrzymujących dla dzieci kategorii „uniwersalnej” następująca tabliczka musi być wyraźnie widoczna w punkcie sprzedaży bez konieczności zdejmowania opakowania:





  Uwaga
  Urządzenie przytrzymujące dla dzieci należy do kategorii „uniwersalnej”. Uzyskało homologację zgodnie z regulaminem nr 44, seria poprawek 04, do ogólnego zastosowania w pojazdach i nadaje się do instalacji na większości miejsc siedzących w samochodzie.
  Prawidłowa instalacja jest możliwa, jeśli producent pojazdu oświadczył w instrukcji obsługi pojazdu, że pojazd ten nadaje się do instalacji urządzenia przytrzymującego dla dzieci kategorii „uniwersalnej” dla tej grupy wiekowej.
  To urządzenie przytrzymujące dla dzieci zostało zaklasyfikowane do kategorii „uniwersalnej” w bardziej wymagających warunkach w odniesieniu do warunków stosujących się do wcześniejszych projektów, które nie są opatrzone tą informacją.
  W przypadku wątpliwości należy skonsultować się z producentem lub sprzedawcą detalicznym urządzenia. |
| --- | --- |

15.2.1.

W przypadku urządzeń przytrzymujących dla dzieci kategorii „uniwersalnej” następująca tabliczka musi być wyraźnie widoczna w punkcie sprzedaży bez konieczności zdejmowania opakowania:

Uwaga

Urządzenie przytrzymujące dla dzieci należy do kategorii „uniwersalnej”. Uzyskało homologację zgodnie z regulaminem nr 44, seria poprawek 04, do ogólnego zastosowania w pojazdach i nadaje się do instalacji na większości miejsc siedzących w samochodzie.

Prawidłowa instalacja jest możliwa, jeśli producent pojazdu oświadczył w instrukcji obsługi pojazdu, że pojazd ten nadaje się do instalacji urządzenia przytrzymującego dla dzieci kategorii „uniwersalnej” dla tej grupy wiekowej.

To urządzenie przytrzymujące dla dzieci zostało zaklasyfikowane do kategorii „uniwersalnej” w bardziej wymagających warunkach w odniesieniu do warunków stosujących się do wcześniejszych projektów, które nie są opatrzone tą informacją.

W przypadku wątpliwości należy skonsultować się z producentem lub sprzedawcą detalicznym urządzenia.

| 15.2.2. | W przypadku urządzeń przytrzymujących dla dzieci kategorii „zastrzeżonej” i „półuniwersalnej” następujące informacje muszą być wyraźnie widoczne w punkcie sprzedaży bez konieczności zdejmowania opakowania:





  To urządzenie przytrzymujące dla dzieci zostało zaklasyfikowane do użycia w kategoriach „(zastrzeżonej/półuniwersalnej)” i nadaje się do zainstalowania na miejscach siedzących w następujących samochodach:
  SAMOCHÓD
  PRZÓD
  TYŁ
  Zewnętrzne
  Środkowe
  (Model)
  Tak
  Tak
  Nie
  Urządzenie to może nadawać się do instalacji także na miejscach siedzących w innych modelach samochodów. W przypadku wątpliwości należy skonsultować się z producentem lub sprzedawcą detalicznym urządzenia. |
| --- | --- |

15.2.2.

W przypadku urządzeń przytrzymujących dla dzieci kategorii „zastrzeżonej” i „półuniwersalnej” następujące informacje muszą być wyraźnie widoczne w punkcie sprzedaży bez konieczności zdejmowania opakowania:

To urządzenie przytrzymujące dla dzieci zostało zaklasyfikowane do użycia w kategoriach „(zastrzeżonej/półuniwersalnej)” i nadaje się do zainstalowania na miejscach siedzących w następujących samochodach:

SAMOCHÓD

PRZÓD

TYŁ

Zewnętrzne

Środkowe

(Model)

Tak

Tak

Nie

Urządzenie to może nadawać się do instalacji także na miejscach siedzących w innych modelach samochodów. W przypadku wątpliwości należy skonsultować się z producentem lub sprzedawcą detalicznym urządzenia.

| 15.2.3. | W przypadku urządzeń przytrzymujących dla dzieci kategorii „tylko dla niektórych pojazdów” informacje na temat pojazdów, w których można je instalować, muszą być wyraźnie widoczne w punkcie sprzedaży bez konieczności zdejmowania opakowania. |
| --- | --- |

15.2.3.

W przypadku urządzeń przytrzymujących dla dzieci kategorii „tylko dla niektórych pojazdów” informacje na temat pojazdów, w których można je instalować, muszą być wyraźnie widoczne w punkcie sprzedaży bez konieczności zdejmowania opakowania.

| 15.2.4. | Jeśli urządzenie wymaga zastosowania pasa bezpieczeństwa dla dorosłych, także poniższy zapis musi być wyraźnie widoczny w punkcie sprzedaży, bez konieczności zdejmowania opakowania:

  „Nadaje się do instalacji jedynie wówczas, gdy homologowane pojazdy wyposażone są w biodrowe/trzypunktowe/statyczne/wyposażone w zwijacz pasy bezpieczeństwa, które uzyskały homologację zgodnie z regulaminem ONZ/EKG nr 16 lub innymi równoważnymi normami”. (Niepotrzebne skreślić)
  W przypadku urządzeń przytrzymujących przenośne łóżeczka należy dołączyć także wykaz przenośnych łóżeczek, dla których są przeznaczone. |
| --- | --- |

15.2.4.

Jeśli urządzenie wymaga zastosowania pasa bezpieczeństwa dla dorosłych, także poniższy zapis musi być wyraźnie widoczny w punkcie sprzedaży, bez konieczności zdejmowania opakowania:

„Nadaje się do instalacji jedynie wówczas, gdy homologowane pojazdy wyposażone są w biodrowe/trzypunktowe/statyczne/wyposażone w zwijacz pasy bezpieczeństwa, które uzyskały homologację zgodnie z regulaminem ONZ/EKG nr 16 lub innymi równoważnymi normami”. (Niepotrzebne skreślić)

W przypadku urządzeń przytrzymujących przenośne łóżeczka należy dołączyć także wykaz przenośnych łóżeczek, dla których są przeznaczone.

| 15.2.5. | Na opakowaniu producent urządzenia przytrzymującego dla dzieci podaje także adres, pod który klient może pisemnie zwrócić się o udzielenie dalszych informacji na temat instalacji urządzenia w określonych samochodach. |
| --- | --- |

15.2.5.

Na opakowaniu producent urządzenia przytrzymującego dla dzieci podaje także adres, pod który klient może pisemnie zwrócić się o udzielenie dalszych informacji na temat instalacji urządzenia w określonych samochodach.

| 15.2.6. | Metoda montażu ilustrowana fotografiami lub bardzo czytelnymi rysunkami; |
| --- | --- |

15.2.6.

Metoda montażu ilustrowana fotografiami lub bardzo czytelnymi rysunkami;

| 15.2.7. | Użytkownika należy powiadomić o tym, że twarde elementy oraz plastikowe części urządzenia przytrzymującego dla dzieci należy umieścić i zainstalować w taki sposób, by w normalnych warunkach eksploatacji pojazdu nie mogły zostać uwięzione przez przesuwne siedzenie lub drzwi pojazdu; |
| --- | --- |

15.2.7.

Użytkownika należy powiadomić o tym, że twarde elementy oraz plastikowe części urządzenia przytrzymującego dla dzieci należy umieścić i zainstalować w taki sposób, by w normalnych warunkach eksploatacji pojazdu nie mogły zostać uwięzione przez przesuwne siedzenie lub drzwi pojazdu;

| 15.2.8. | Użytkownika należy powiadomić o tym, by instalował przenośne łóżeczka prostopadle do osi wzdłużnej pojazdu; |
| --- | --- |

15.2.8.

Użytkownika należy powiadomić o tym, by instalował przenośne łóżeczka prostopadle do osi wzdłużnej pojazdu;

| 15.2.9. | W przypadku urządzeń zwróconych tyłem do kierunku jazdy należy poinformować użytkownika, by nie instalował ich na siedzeniach wyposażonych w aktywne przednie poduszki powietrzne. Taka informacja musi być wyraźnie widoczna w punkcie sprzedaży bez konieczności zdejmowania opakowania; |
| --- | --- |

15.2.9.

W przypadku urządzeń zwróconych tyłem do kierunku jazdy należy poinformować użytkownika, by nie instalował ich na siedzeniach wyposażonych w aktywne przednie poduszki powietrzne. Taka informacja musi być wyraźnie widoczna w punkcie sprzedaży bez konieczności zdejmowania opakowania;

| 15.2.10. | W przypadku „urządzeń przytrzymujących dla osób specjalnej troski” następujące informacje muszą być wyraźnie widoczne w punkcie sprzedaży bez konieczności zdejmowania opakowania:





  To „urządzenie przytrzymujące dla osób specjalnej troski” ma na celu zapewnienie dodatkowego podparcia dla dzieci z trudnościami z prawidłowym siedzeniem na konwencjonalnych siedzeniach. Należy zawsze skonsultować się z lekarzem, aby upewnić się, czy to urządzenie jest odpowiednie dla dziecka. |
| --- | --- |

15.2.10.

W przypadku „urządzeń przytrzymujących dla osób specjalnej troski” następujące informacje muszą być wyraźnie widoczne w punkcie sprzedaży bez konieczności zdejmowania opakowania:

To „urządzenie przytrzymujące dla osób specjalnej troski” ma na celu zapewnienie dodatkowego podparcia dla dzieci z trudnościami z prawidłowym siedzeniem na konwencjonalnych siedzeniach. Należy zawsze skonsultować się z lekarzem, aby upewnić się, czy to urządzenie jest odpowiednie dla dziecka.

| 15.2.11. | W przypadku urządzeń przytrzymujących dla dzieci ISOFIX następujące informacje muszą być wyraźnie widoczne w punkcie sprzedaży bez konieczności zdejmowania opakowania:





  Uwaga








  1. | To jest URZĄDZENIE PRZYTRZYMUJĄCE DLA DZIECI ISOFIX. Uzyskało ono homologację zgodną z regulaminem nr 44, seria poprawek 04, do ogólnego zastosowania w pojazdach wyposażonych w systemy kotwiczenia ISOFIX. |
| --- | --- | --- |

15.2.11.

W przypadku urządzeń przytrzymujących dla dzieci ISOFIX następujące informacje muszą być wyraźnie widoczne w punkcie sprzedaży bez konieczności zdejmowania opakowania:

Uwaga

1.

To jest URZĄDZENIE PRZYTRZYMUJĄCE DLA DZIECI ISOFIX. Uzyskało ono homologację zgodną z regulaminem nr 44, seria poprawek 04, do ogólnego zastosowania w pojazdach wyposażonych w systemy kotwiczenia ISOFIX.

| 2. | Pasuje ono do pojazdów z pozycjami zatwierdzonymi jako pozycje ISOFIX (zgodnie z instrukcją obsługi pojazdu) w zależności od kategorii fotelika dla dziecka i mocowania. |
| --- | --- |

2.

Pasuje ono do pojazdów z pozycjami zatwierdzonymi jako pozycje ISOFIX (zgodnie z instrukcją obsługi pojazdu) w zależności od kategorii fotelika dla dziecka i mocowania.

| 3. | Grupa wagowa i klasa wielkości ISOFIX, dla której przeznaczone jest urządzenie: ... |
| --- | --- |

3.

Grupa wagowa i klasa wielkości ISOFIX, dla której przeznaczone jest urządzenie: ...

15.3.   Instrukcje użytkowania muszą zawierać następujące informacje:

| 15.3.1. | Grupa wagowa i mocowania, dla których przeznaczone jest urządzenie: |
| --- | --- |

15.3.1.

Grupa wagowa i mocowania, dla których przeznaczone jest urządzenie:

| 15.3.2. | Jeżeli urządzenie stosowane jest w połączeniu z pasem bezpieczeństwa dla dorosłych, należy umieścić następującą informację: Nadaje się do instalacji jedynie w wymienionych pojazdach wyposażonych w pasy biodrowe / trzypunktowe / statyczne / ze zwijaczem, które uzyskały homologację zgodnie z regulaminem EKG nr 16 lub innymi równoważnymi normami. (Niepotrzebne skreślić) |
| --- | --- |

15.3.2.

Jeżeli urządzenie stosowane jest w połączeniu z pasem bezpieczeństwa dla dorosłych, należy umieścić następującą informację: Nadaje się do instalacji jedynie w wymienionych pojazdach wyposażonych w pasy biodrowe / trzypunktowe / statyczne / ze zwijaczem, które uzyskały homologację zgodnie z regulaminem EKG nr 16 lub innymi równoważnymi normami. (Niepotrzebne skreślić)

| 15.3.3. | Sposób montażu należy przedstawić za pomocą zdjęć lub bardzo wyraźnych rysunków. W przypadku siedzeń, które mogą być zwrócone zarówno przodem, jak i tyłem do kierunku jazdy, należy dołączyć wyraźne ostrzeżenie, by instalować urządzenie przytrzymujące tyłem do kierunku jazdy, jeśli waga dziecka jest niższa od podanej wartości granicznej lub jeśli inne kryterium dotyczące wymiarów nie jest przekroczone. |
| --- | --- |

15.3.3.

Sposób montażu należy przedstawić za pomocą zdjęć lub bardzo wyraźnych rysunków. W przypadku siedzeń, które mogą być zwrócone zarówno przodem, jak i tyłem do kierunku jazdy, należy dołączyć wyraźne ostrzeżenie, by instalować urządzenie przytrzymujące tyłem do kierunku jazdy, jeśli waga dziecka jest niższa od podanej wartości granicznej lub jeśli inne kryterium dotyczące wymiarów nie jest przekroczone.

| 15.3.4. | Należy wyraźnie wyjaśnić sposób obsługi zamków i elementów regulujących; |
| --- | --- |

15.3.4.

Należy wyraźnie wyjaśnić sposób obsługi zamków i elementów regulujących;

| 15.3.5. | Należy umieścić zalecenie, by wszelkie taśmy mocujące urządzenie przytrzymujące do pojazdu były napięte, aby taśmy przytrzymujące dziecko były dopasowane do budowy jego ciała oraz aby taśmy nie były poskręcane; |
| --- | --- |

15.3.5.

Należy umieścić zalecenie, by wszelkie taśmy mocujące urządzenie przytrzymujące do pojazdu były napięte, aby taśmy przytrzymujące dziecko były dopasowane do budowy jego ciała oraz aby taśmy nie były poskręcane;

| 15.3.6. | Należy podkreślić, jak ważne jest dopilnowanie, by wszystkie taśmy biodrowe przebiegały nisko, tak aby miednica była mocno przytrzymywana; |
| --- | --- |

15.3.6.

Należy podkreślić, jak ważne jest dopilnowanie, by wszystkie taśmy biodrowe przebiegały nisko, tak aby miednica była mocno przytrzymywana;

| 15.3.7. | Należy umieścić zalecenie wymiany urządzenia, jeśli zostało poddane gwałtownym obciążeniom podczas wypadku; |
| --- | --- |

15.3.7.

Należy umieścić zalecenie wymiany urządzenia, jeśli zostało poddane gwałtownym obciążeniom podczas wypadku;

| 15.3.8. | Należy podać instrukcje czyszczenia; |
| --- | --- |

15.3.8.

Należy podać instrukcje czyszczenia;

| 15.3.9. | Należy umieścić ogólne ostrzeżenie dla użytkownika dotyczące niebezpieczeństwa związanego z wszelkimi przeróbkami lub instalacją dodatkowych elementów do urządzenia bez zgody organu udzielającego homologacji typu oraz niebezpieczeństwa związanego z nieprzestrzeganiem instrukcji instalacji dostarczonych przez producenta urządzenia przytrzymującego; |
| --- | --- |

15.3.9.

Należy umieścić ogólne ostrzeżenie dla użytkownika dotyczące niebezpieczeństwa związanego z wszelkimi przeróbkami lub instalacją dodatkowych elementów do urządzenia bez zgody organu udzielającego homologacji typu oraz niebezpieczeństwa związanego z nieprzestrzeganiem instrukcji instalacji dostarczonych przez producenta urządzenia przytrzymującego;

| 15.3.10. | Jeżeli fotelik nie posiada pokrycia z tkaniny, należy umieścić zalecenie, by chronić go przed działaniem promieni słonecznych; w przeciwnym wypadku może on być zbyt gorący dla skóry dziecka; |
| --- | --- |

15.3.10.

Jeżeli fotelik nie posiada pokrycia z tkaniny, należy umieścić zalecenie, by chronić go przed działaniem promieni słonecznych; w przeciwnym wypadku może on być zbyt gorący dla skóry dziecka;

| 15.3.11. | Należy umieścić zalecenie, by nie pozostawiać dzieci bez opieki w urządzeniu przytrzymującym; |
| --- | --- |

15.3.11.

Należy umieścić zalecenie, by nie pozostawiać dzieci bez opieki w urządzeniu przytrzymującym;

| 15.3.12. | Należy umieścić zalecenie, by bagaż lub inne przedmioty mogące spowodować obrażenia ciała w przypadku zderzenia były odpowiednio zabezpieczone. |
| --- | --- |

15.3.12.

Należy umieścić zalecenie, by bagaż lub inne przedmioty mogące spowodować obrażenia ciała w przypadku zderzenia były odpowiednio zabezpieczone.

| 15.3.13. | Należy umieścić zalecenie, by:






  a) | nie używać urządzenia przytrzymującego dla dzieci bez tapicerki; |
| --- | --- | --- |

15.3.13.

Należy umieścić zalecenie, by:

a)

nie używać urządzenia przytrzymującego dla dzieci bez tapicerki;

| b) | nie zastępować tapicerki siedzenia inną niż zalecona przez producenta, gdyż stanowi ona integralną część urządzenia mającą wpływ na jego funkcjonowanie. |
| --- | --- |

b)

nie zastępować tapicerki siedzenia inną niż zalecona przez producenta, gdyż stanowi ona integralną część urządzenia mającą wpływ na jego funkcjonowanie.

| 15.3.14. | Należy umieścić tekst lub schemat wskazujący sposób, w jaki użytkownik może zidentyfikować nieodpowiednią pozycję zamka pasa bezpieczeństwa dla dorosłych względem głównych nośnych punktów styczności na urządzeniu przytrzymującym. Należy poinformować użytkownika, by w razie wątpliwości odnośnie do tego punktu skontaktował się z producentem urządzenia przytrzymującego dla dzieci. |
| --- | --- |

15.3.14.

Należy umieścić tekst lub schemat wskazujący sposób, w jaki użytkownik może zidentyfikować nieodpowiednią pozycję zamka pasa bezpieczeństwa dla dorosłych względem głównych nośnych punktów styczności na urządzeniu przytrzymującym. Należy poinformować użytkownika, by w razie wątpliwości odnośnie do tego punktu skontaktował się z producentem urządzenia przytrzymującego dla dzieci.

| 15.3.15. | Jeśli urządzenie przytrzymujące dla dzieci posiada alternatywne nośne punkty styczności, sposób ich wykorzystania musi być wyraźnie opisany. Użytkownika należy poinformować o tym, w jaki sposób może stwierdzić, czy takie alternatywne ułożenie pasów jest odpowiednie. Należy poinformować użytkownika, by w razie wątpliwości odnośnie do tego punktu skontaktował się z producentem urządzenia przytrzymującego dla dzieci. Użytkownika należy wyraźnie poinformować, by rozpoczął instalację urządzenia przytrzymującego dla dzieci na miejscach siedzących zaklasyfikowanych do kategorii „uniwersalnej” w instrukcji obsługi właściciela pojazdu, stosując podstawowe ułożenie pasów. |
| --- | --- |

15.3.15.

Jeśli urządzenie przytrzymujące dla dzieci posiada alternatywne nośne punkty styczności, sposób ich wykorzystania musi być wyraźnie opisany. Użytkownika należy poinformować o tym, w jaki sposób może stwierdzić, czy takie alternatywne ułożenie pasów jest odpowiednie. Należy poinformować użytkownika, by w razie wątpliwości odnośnie do tego punktu skontaktował się z producentem urządzenia przytrzymującego dla dzieci. Użytkownika należy wyraźnie poinformować, by rozpoczął instalację urządzenia przytrzymującego dla dzieci na miejscach siedzących zaklasyfikowanych do kategorii „uniwersalnej” w instrukcji obsługi właściciela pojazdu, stosując podstawowe ułożenie pasów.

| 15.3.16. | Należy zapewnić, aby instrukcje były widoczne na urządzeniu przytrzymującym dla dzieci przez cały okres jego użytkowania lub, w przypadku wbudowanych urządzeń przytrzymujących, aby były dostępne w instrukcji obsługi pojazdu. |
| --- | --- |

15.3.16.

Należy zapewnić, aby instrukcje były widoczne na urządzeniu przytrzymującym dla dzieci przez cały okres jego użytkowania lub, w przypadku wbudowanych urządzeń przytrzymujących, aby były dostępne w instrukcji obsługi pojazdu.

| 15.3.17. | Należy umieścić wyraźne ostrzeżenie, by nie używać innych nośnych punktów styczności niż punkty opisane w instrukcji i oznaczone na urządzeniu przytrzymującym dla dzieci. |
| --- | --- |

15.3.17.

Należy umieścić wyraźne ostrzeżenie, by nie używać innych nośnych punktów styczności niż punkty opisane w instrukcji i oznaczone na urządzeniu przytrzymującym dla dzieci.

| 15.3.18. | W przypadku urządzeń przytrzymujących dla dzieci ISOFIX instrukcja obsługi musi wymagać zapoznania się z instrukcją obsługi producenta pojazdu. |
| --- | --- |

15.3.18.

W przypadku urządzeń przytrzymujących dla dzieci ISOFIX instrukcja obsługi musi wymagać zapoznania się z instrukcją obsługi producenta pojazdu.

16.   NAZWY I ADRESY SŁUŻB TECHNICZNYCH UPOWAŻNIONYCH DO PRZEPROWADZANIA BADAŃ HOMOLOGACYJNYCH ORAZ NAZWY I ADRESY ORGANÓW UDZIELAJĄCYCH HOMOLOGACJI TYPU

16.1.   Strony Porozumienia stosujące niniejszy regulamin przekazują sekretariatowi Organizacji Narodów Zjednoczonych nazwy i adresy służb technicznych odpowiedzialnych za przeprowadzanie badań homologacyjnych oraz organów udzielających homologacji typu, którym należy przesłać wydane w innych państwach formularze poświadczające udzielenie, rozszerzenie, odmowę udzielenia lub cofnięcie homologacji.

17.   POSTANOWIENIA PRZEJŚCIOWE

17.1.   Począwszy od oficjalnej daty wejścia w życie serii poprawek 03, żadna z Umawiających się Stron stosujących niniejszy regulamin nie może odmówić udzielenia homologacji na podstawie niniejszego regulaminu zmienionego serią poprawek 03.

17.2.   Po upływie 12 miesięcy od daty wejścia w życie Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin są zobowiązane udzielać homologacji tylko w przypadku, gdy urządzenia przytrzymujące dla dzieci przedstawione do homologacji odpowiadają wymogom niniejszego regulaminu zmienionego serią poprawek 03.

17.3.   W okresie 12 miesięcy następującym po dacie wejścia w życie serii poprawek 03 Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin mogą nadal udzielać homologacji typu dla urządzeń przytrzymujących dla dzieci, które odpowiadają wymogom niniejszego regulaminu zmienionego serią poprawek 02.

17.4.   We wspomnianym okresie 12 miesięcy Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin nie mogą odmówić udzielenia rozszerzenia homologacji na podstawie poprzedniej serii poprawek do niniejszego regulaminu.

17.5.   Od daty wejścia w życie serii poprawek 03 postanowienia załącznika 16 do niniejszego regulaminu mają zastosowanie także do urządzeń przytrzymujących dla dzieci, które otrzymały już homologację typu zgodnie z serią poprawek 02.

17.6.   Począwszy od daty wejścia w życie serii poprawek 03, Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin mogą zabronić sprzedaży typu urządzeń przytrzymujących dla dzieci, które nie spełniają wymogów pkt 6.2.2 i 6.2.14 serii poprawek 03.

17.7.   Po upływie 36 miesięcy od daty wejścia w życie serii poprawek 03 Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin mogą zabronić sprzedaży urządzeń przytrzymujących dla dzieci, które nie spełniają wymogów serii poprawek 03 do niniejszego regulaminu.

17.8.   Począwszy od daty wejścia w życie suplementu 2 do serii poprawek 03, tekst wymagany w pkt 4.5 niniejszego regulaminu musi być umieszczany na wszystkich nowych urządzeniach przytrzymujących dla dzieci produkowanych zgodnie z niniejszym regulaminem.

17.9.   Począwszy od oficjalnej daty wejścia w życie serii poprawek 04, żadna z Umawiających się Stron stosujących niniejszy regulamin nie może odmówić udzielenia homologacji na podstawie niniejszego regulaminu zmienionego serią poprawek 04.

17.10.   Po upływie 12 miesięcy od daty wejścia w życie serii poprawek 04 Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin udzielają homologacji tylko w przypadku, gdy urządzenia przytrzymujące dla dzieci przedstawione do homologacji odpowiadają wymaganiom niniejszego regulaminu zmienionego serią poprawek 04.

17.11.   W okresie 12 miesięcy następującym po dacie wejścia w życie serii poprawek 04 Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin mogą nadal udzielać homologacji typu dla urządzeń przytrzymujących dla dzieci, które odpowiadają wymogom niniejszego regulaminu zmienionego serią poprawek 03.

17.12.   W okresie 36 miesięcy następującym po dacie wejścia w życie serii poprawek 04 Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin nie mogą odmówić udzielenia rozszerzenia homologacji na podstawie poprzedniej serii poprawek do niniejszego regulaminu.

17.13.   Po upływie 48 miesięcy od daty wejścia w życie serii poprawek 04 Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin mogą zabronić sprzedaży urządzeń przytrzymujących dla dzieci, które nie spełniają wymogów serii poprawek 04 do niniejszego regulaminu.

17.14.   Po upływie sześciu miesięcy od daty wejścia w życie suplementu 04 do serii poprawek 04 homologacje udzielone zgodnie z seriami poprawek 03 lub 04 dla urządzeń przytrzymujących dla dzieci należących do grup 0, 0+ i I, które nie spełniają wymogów pkt 6.1.11 lub 6.1.12, tracą ważność.

17.15.   Począwszy od daty wejścia w życie suplementu 04 do serii poprawek 04 do niniejszego regulaminu, w drodze odstępstwa od obowiązków Umawiających się Stron, w okresie przejściowym określonym w pkt 17.14 i w oparciu o deklarację Wspólnoty Europejskiej przedstawioną w momencie jej przystąpienia do Porozumienia 1958 (notyfikacja depozytariusza C.N.60.1998.TREATIES-28), państwa członkowskie Wspólnoty Europejskiej mogą zakazać wprowadzania do obrotu urządzeń przytrzymujących dla dzieci, które nie spełniają wymogów suplementu 04 do serii poprawek 04 do niniejszego regulaminu.

---

(1)  Numery wyróżniające Umawiających się Stron Porozumienia z 1958 r. podano w załączniku 3 do ujednoliconej rezolucji w sprawie budowy pojazdów (R.E.3), dokument ECE/TRANS/WP.29/78/Rev. 3, załącznik 3 – www.unece.org/trans/main/wp29/wp29wgs/wp29gen/wp29resolutions.html.

1

(2)  Uniwersalne urządzenie CRS ISOFIX oznacza urządzenia przytrzymujące dla dzieci zwrócone przodem do kierunku jazdy stosowane w pojazdach posiadających miejsca wyposażone w system kotwiczeń ISOFIX oraz kotwiczenie górnego paska mocującego.

2

(3)  Półuniwersalne urządzenie CRS ISOFIX oznacza:

3

| — | urządzenia przytrzymujące dla dzieci zwrócone przodem do kierunku jazdy wyposażone we wspornik, lub |
| --- | --- |

—

urządzenia przytrzymujące dla dzieci zwrócone przodem do kierunku jazdy wyposażone we wspornik, lub

| — | urządzenia przytrzymujące dla dzieci zwrócone tyłem do kierunku jazdy wyposażone we wspornik lub taśmę górnego paska mocującego, stosowane w pojazdach posiadających miejsca wyposażone w system kotwiczeń ISOFIX oraz, w razie konieczności, kotwiczenie górnego paska mocującego, |
| --- | --- |

—

urządzenia przytrzymujące dla dzieci zwrócone tyłem do kierunku jazdy wyposażone we wspornik lub taśmę górnego paska mocującego, stosowane w pojazdach posiadających miejsca wyposażone w system kotwiczeń ISOFIX oraz, w razie konieczności, kotwiczenie górnego paska mocującego,

| — | lub urządzenia przytrzymujące dla dzieci zwrócone tyłem do kierunku jazdy, opierające się na desce rozdzielczej pojazdu, stosowane na przednim siedzeniu pasażera wyposażonym w system kotwiczeń ISOFIX, |
| --- | --- |

—

lub urządzenia przytrzymujące dla dzieci zwrócone tyłem do kierunku jazdy, opierające się na desce rozdzielczej pojazdu, stosowane na przednim siedzeniu pasażera wyposażonym w system kotwiczeń ISOFIX,

| — | lub boczne urządzenia przytrzymujące wyposażone, w razie konieczności, w zabezpieczenie przeciwobrotowe, stosowane w pojazdach posiadających miejsca wyposażone w system kotwiczeń ISOFIX oraz, w razie konieczności, kotwiczenie górnego paska mocującego. |
| --- | --- |

—

lub boczne urządzenia przytrzymujące wyposażone, w razie konieczności, w zabezpieczenie przeciwobrotowe, stosowane w pojazdach posiadających miejsca wyposażone w system kotwiczeń ISOFIX oraz, w razie konieczności, kotwiczenie górnego paska mocującego.

(4)  Granice przyspieszenia klatki piersiowej nie stosują się w przypadku użycia manekina noworodka, gdyż nie jest on wyposażony w przyrządy.

4

(5)  Manekin noworodka nie jest wyposażony we wkładkę brzuszną. Z tego względu jako wskazówkę nacisku na brzuch można stosować jedynie analizę subiektywną.

5

(6)  Tolerancje dotyczące wymiarów, o ile nie określono inaczej, nie obowiązują dla wartości granicznych

6

| Zakres wymiarów (mm) | mniej niż 6 | powyżej 6, do 30 | powyżej 30, do 120 | powyżej 120, do 315 | powyżej 315, do 1 000 | powyżej 1 000 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Tolerancja (mm) | ±0,5 | ±1 | ±1,5 | ±2 | ±3 | ±4 |

Zakres wymiarów (mm)

mniej niż 6

powyżej 6, do 30

powyżej 30, do 120

powyżej 120, do 315

powyżej 315, do 1 000

powyżej 1 000

Tolerancja (mm)

±0,5

±1

±1,5

±2

±3

±4

Tolerancje dotyczące kątów, o ile nie określono inaczej: ± 1°

(*1)  Podczas kalibracji droga zatrzymania powinna wynosić 650 ± 30 mm.

*1

(*2)  Podczas kalibracji droga zatrzymania powinna wynosić 275 ± 20 mm.

*2

(7)  g = 9.81 m/s2.

7

2

---

ZAŁĄCZNIK 1

Image 16

ZAWIADOMIENIE

(Maksymalny format: A4 (210 × 297 mm))

(1)

wydane przez: Nazwa organu administracji

dotyczące (2): udzielenia homologacji,

rozszerzenia homologacji,

odmowy udzielenia homologacji,

cofnięcia homologacji,

ostatecznego zaniechania produkcji

urządzeń przytrzymujących dla dzieci przebywających w pojazdach z napędem silnikowym, zgodnie z regulaminem nr 44.

Homologacja nr Rozszerzenie nr

1.1. Urządzenie przytrzymujące dla dzieci zwrócone przodem/tyłem do kierunku jazdy / przenośne łóżeczko;

1.2. Integralne /nieintegralne / częściowe / poduszka podwyższająca;

1.3. Typ pasa: trzypunktowy pas (dla dorosłych)

pas biodrowy (dla dorosłych)

pas specjalny / wyposażony w zwijacz;

1.4. Inne wyposażenie: zespół fotelika / osłona przed uderzeniem

2. Nazwa handlowa lub znak towarowy

3. Przeznaczenie urządzenia przytrzymującego dla dzieci określone przez producenta

4. Nazwa producenta

5. Nazwa przedstawiciela producenta (w stosownych przypadkach)

6. Adres

7. Przedstawiono do homologacji w dniu

8. Służba techniczna przeprowadzająca badania homologacyjne

9. Typ urządzenia: opóźnienie/przyspieszenie (2)

10. Data sprawozdania z badań sporządzonego przez służbę techniczną

11. Numer sprawozdania z badań sporządzonego przez służbę techniczną

12. Homologacja została udzielona / rozszerzona / odmówiono udzielenia homologacji / homologację cofnięto (2) do użycia w grupach 0, 0+, I, II lub III oraz do użycia w kategoriach uniwersalnej/półuniwersalnej/zastrzeżonej lub tylko dla niektórych pojazdów bądź do użycia jako „urządzenie przytrzymujące dla osób specjalnej troski”, pozycja w pojeździe

(1) Numer wyróżniający państwo, które udzieliło homologacji / rozszerzyło homologację / odmówiło udzielenia homologacji / cofnęło homologację (zob. postanowienia dotyczące homologacji w niniejszym regulaminie).

(2) Niepotrzebne skreślić.

Image 17

13. Umiejscowienie i charakter oznakowania

14. Miejscowość

15. Data

16. Podpis

17. Do niniejszego zawiadomienia dołączono następujące dokumenty, opatrzone przedstawionym powyżej numerem homologacji:

a) rysunki, schematy i plany urządzenia przytrzymującego dla dzieci, włącznie z wszelkimi zamontowanymi zwijaczami, zespołem fotelika i osłoną przed uderzeniem;

b) rysunki, schematy i plany struktury pojazdu oraz siedzeń, a także systemu regulacji oraz mocowań, włącznie z wszelkimi zamontowanymi pochłaniaczami energii;

c) fotografie urządzenia przytrzymującego dla dzieci lub konstrukcji pojazdu i siedzeń;

d) instrukcje montażu i użytkowania;

e) wykaz modeli pojazdów, dla których przeznaczone jest urządzenie.

---

ZAŁĄCZNIK 2

ROZMIESZCZENIE ZNAKÓW HOMOLOGACJI

Image 18

a = min. 8 mm

UNIWERSALNE 9 – 36 kg

Urządzenie przytrzymujące dla dzieci opatrzone powyższym znakiem homologacji jest urządzeniem, które można zainstalować w dowolnym pojeździe i stosować w zakresie wagowym od 9 kg do 36 kg (grupy I–III); uzyskało homologację w Niderlandach (E 4), numer homologacji to 042439. Numer homologacji wskazuje, że homologacji udzielono zgodnie z wymogami regulaminu dotyczącego homologacji urządzeń przytrzymujących dla dzieci przebywających w pojazdach z napędem silnikowym („urządzenie przytrzymujące dla dzieci”), zmienionego serią poprawek 04.

Image 19

a = min. 8 mm

ZASTRZEŻONE, PÓŁUNIWERSALNE LUB TYLKO DO NIEKTÓRYCH POJAZDÓW 9 – 25 kg Y

Urządzenie przytrzymujące dla dzieci opatrzone powyższym znakiem homologacji jest urządzeniem, którego nie można zainstalować w dowolnym pojeździe; można je stosować w zakresie wagowym od 9 kg do 25 kg (grupy I i II); uzyskało homologację w Niderlandach (E 4), numer homologacji to 042450. Numer homologacji wskazuje, że homologacji udzielono zgodnie z wymogami regulaminu dotyczącego homologacji urządzeń przytrzymujących dla dzieci przebywających w pojazdach z napędem silnikowym („urządzenie przytrzymujące dla dzieci”), zmienionego serią poprawek 04. Symbol „Y” wskazuje, że urządzenie wyposażone jest w taśmę krokową.

Uwaga: Numer homologacji i dodatkowy symbol lub symbole muszą znajdować się blisko okręgu, poniżej lub powyżej litery „E” lub też na prawo albo na lewo od niej. Cyfry tworzące numer homologacji muszą znajdować się po tej samej stronie „E” i być zwrócone w tym samym kierunku. Dodatkowe symbole muszą znajdować się dokładnie naprzeciw numeru homologacji. Należy unikać stosowania cyfr rzymskich jako numerów homologacji, aby zapobiec pomyleniu ich z innymi symbolami.

Uwaga

---

ZAŁĄCZNIK 3

UKŁAD APARATU DO BADANIA ODPORNOŚCI NA PYŁ

(wymiary w mm)

Image 20

powietrze

zawór i filtr

otwór

pył

zwijacz

zbiornik pyłu

zamocowanie obrotowe

zwijacz

---

ZAŁĄCZNIK 4

BADANIE KOROZYJNE

1.   APARATURA BADAWCZA

1.1.   Aparat musi się składać z komory solnej, zasobnika roztworu soli, źródła sprężonego powietrza o odpowiednich parametrach, jednej lub więcej dysz atomizujących, podpórek na próbki, systemu ogrzewania komory oraz niezbędnych środków nadzoru. Wielkość i szczegóły konstrukcyjne aparatu pozostają dowolne, pod warunkiem że spełnione są warunki badania.

1.2.   Ważne jest, aby krople roztworu zgromadzone na suficie lub na pokrywie komory nie spadały na próbki poddawane badaniu.

1.3.   Krople roztworu spadające z badanych próbek nie mogą wracać do rezerwuaru i nie mogą być ponownie rozpylane.

1.4.   Urządzenie nie może być wykonane z materiałów, które mają wpływ na właściwości korodujące mgły.

2.   UMIESZCZANIE PRÓBEK W KOMORZE SOLNEJ

2.1.   Próbki, z wyjątkiem zwijaczy, należy podeprzeć lub zawiesić pod kątem od 15° do 30° od pionu, najlepiej równolegle do głównego horyzontalnego ciągu mgły solnej w komorze, określanego względem najistotniejszej testowanej powierzchni.

2.2.   Zwijacze należy podeprzeć lub zawiesić w taki sposób, aby osie szpul mieszczące taśmę były ustawione prostopadle do głównego horyzontalnego ciągu mgły solnej w komorze. Otwór, przez który przesuwa się taśma w zwijaczu, musi także być skierowany w takim głównym kierunku.

2.3.   Próbki należy ułożyć w sposób pozwalający mgle solnej na swobodny dostęp do wszystkich próbek.

2.4.   Wszystkie próbki umieszczane są w taki sposób, aby uniemożliwić skapywanie roztworu soli z jednej próbki na drugą.

3.   ROZTWÓR SOLI

3.1.   Roztwór należy przygotować, rozpuszczając 5 ± 1 części wagowych chlorku sodu w 95 częściach wody destylowanej. Sól to chlorek sodu, zasadniczo wolny od niklu, miedzi i zawierający w suchej masie nie więcej niż 0,1 % jodku sodu i nie więcej niż 0,3 % wszystkich zanieczyszczeń.

3.2.   Po rozpylaniu w temperaturze 35 °C zebrany roztwór ma pH o wartości 6,5–7,2.

4.   SPRĘŻONE POWIETRZE

4.1.   Sprężone powietrze zasilające dyszę lub dysze rozpylające roztwór soli musi być wolne od oleju i zanieczyszczeń i znajdować się pod ciśnieniem od 70 kN/m2 do 170 kN/m2.

5.   WARUNKI W KOMORZE SOLNEJ

5.1.   Strefę ekspozycji komory solnej należy utrzymywać w temperaturze 35 °C ± 5 °C. W strefie ekspozycji należy ustawić co najmniej dwa czyste zbiorniki zapobiegające gromadzeniu się kropel roztworu pochodzących z próbek lub jakiegokolwiek innego źródła. Zbiorniki należy ustawić w pobliżu próbek – jeden, możliwie blisko dysz, a drugi możliwie daleko od nich. Aerozol powinien charakteryzować się tym, że na każde 80 cm2 poziomej powierzchni zbiornika zbiera się przeciętnie od 1,0 ml do 2,0 ml roztworu w ciągu godziny (dla każdego zbiornika), mierzone średnio przez co najmniej 16 godzin.

5.2.   Dysze należy nakierować lub ustawić w ten sposób, aby aerozol nie uderzał bezpośrednio w próbki.

---

ZAŁĄCZNIK 5

BADANIE ŚCIERANIA I MIKROPRZESUWU

Rysunek 1

Procedura typu 1

Przykłady układów testowych odpowiadających typowi elementu regulującego

Image 21

taśma ochronna dla wewnętrznego pręta

całkowity przesuw: 300 ± 20 mm

F = 10 ± 0,1 N

podpórka

Image 22

sworzeń obrotowy

całkowity przesuw: 300 ± 20 mm

F = 10 ± 0,1 N

dolny ogranicznik

Uwaga. F = 10 ± 0,1 N, może zwiększać się do F = 60 ± 0,5 N

Rysunek 2

Rysunek 2

Procedura typu 2

Procedura typu 2

Dwa przykłady układu badania

Przykład 1

Przykład 1

Image 23

całkowity przesuw: 300 ± 20 mm

Badanie w zamku

taśmy w płaszczyźnie poziomej

F = 10 ± 0,1 N

α ± 5°

Przykład 2

Przykład 2

Image 24

całkowity przesuw: 300 ± 20 mm

β ± 5°

F = 10 ± 0,1 N

α ± 5°

Badanie na prowadnicy lub rolce

Gdzie α i β odtwarzają kąty faktycznej instalacji (trójwymiarowo).

Image 25

taśma zamocowana przez zszycie

min. 200 mm

F = 50 ± 0,5 N

element regulujący

element regulujący

100 ± 20 mm

pozycja luźna

pozycja naprężona

Siłę 50 N należy przyłożyć pionowo do urządzenia badawczego, tak aby zapobiec kołysaniu się obciążenia oraz skręceniu taśmy. Element mocujący należy obciążyć siłą 50 N w taki sam sposób jak w pojeździe.

---

ZAŁĄCZNIK 6

OPIS WÓZKA

1.   WÓZEK

1.1.   Na potrzeby badań urządzeń przytrzymujących dla dzieci wózek wyposażony tylko w siedzenie musi mieć masę powyżej 380 kg. Przy badaniu urządzeń przytrzymujących dla dzieci w kategorii tylko dla niektórych pojazdów, wózek razem z dołączonym do niego fragmentem konstrukcji pojazdu ma masę powyżej 800 kg.

2.   EKRAN KALIBRACYJNY

2.1.   Ekran kalibracyjny należy mocno przytwierdzić do wózka i wyraźnie oznaczyć na nim linię graniczną ruchu, aby umożliwić stwierdzenie zgodności z kryteriami ruchu do przodu na podstawie zapisu fotograficznego.

3.   SIEDZENIE

3.1.   Siedzenie musi być skonstruowane w następujący sposób:

| 3.1.1. | Zamocowane sztywne oparcie, którego wymiary podane są w dodatku 1 do niniejszego załącznika. Część dolna i górna wykonane są z rurki o średnicy 20 mm; |
| --- | --- |

3.1.1.

Zamocowane sztywne oparcie, którego wymiary podane są w dodatku 1 do niniejszego załącznika. Część dolna i górna wykonane są z rurki o średnicy 20 mm;

| 3.1.2. | Sztywne oparcie, którego wymiary podane są w dodatku 1 do niniejszego załącznika. Tylna część siedzenia wykonana jest ze sztywnej cienkiej blachy, której górną krawędź stanowi rurka o średnicy 20 mm. Część przednia siedzenia wykonana jest także z rurki o średnicy 20 mm; |
| --- | --- |

3.1.2.

Sztywne oparcie, którego wymiary podane są w dodatku 1 do niniejszego załącznika. Tylna część siedzenia wykonana jest ze sztywnej cienkiej blachy, której górną krawędź stanowi rurka o średnicy 20 mm. Część przednia siedzenia wykonana jest także z rurki o średnicy 20 mm;

| 3.1.3. | Aby zapewnić dostęp do wsporników mocowań, z tyłu poduszki siedzenia należy wykonać otwory zgodnie z dodatkiem 1 do niniejszego załącznika; |
| --- | --- |

3.1.3.

Aby zapewnić dostęp do wsporników mocowań, z tyłu poduszki siedzenia należy wykonać otwory zgodnie z dodatkiem 1 do niniejszego załącznika;

| 3.1.4. | Szerokość siedzenia musi wynosić 800 mm; |
| --- | --- |

3.1.4.

Szerokość siedzenia musi wynosić 800 mm;

| 3.1.5. | Oparcie i siedzisko należy pokryć pianką poliuretanową, której właściwości podano w tabeli 1. Wymiary poduszki podane są w dodatku 1 do niniejszego załącznika;

  Tabela 1







  Gęstość zgodnie z ISO 485 (kg/m3) | 43 |
| --- | --- | --- |
| Nośność zgodnie z ISO 2439B (N) | |
| p – 25 % | 125 |
| p – 40 % | 155 |
| Współczynnik nośności zgodnie z ISO 3386 (kPa) | 4 |
| Wydłużenie w chwili zerwania zgodnie z ISO 1798 (%) | 180 |
| Współczynnik wytrzymałości na rozerwanie zgodnie z ISO 1798 (kPa) | 100 |
| Odkształcenie trwałe po ściskaniu zgodnie z ISO 1856 (%) | 3 |

3.1.5.

Oparcie i siedzisko należy pokryć pianką poliuretanową, której właściwości podano w tabeli 1. Wymiary poduszki podane są w dodatku 1 do niniejszego załącznika;

Tabela 1

Gęstość zgodnie z ISO 485 (kg/m3)

43

Nośność zgodnie z ISO 2439B (N)

p – 25 %

125

p – 40 %

155

Współczynnik nośności zgodnie z ISO 3386 (kPa)

4

Wydłużenie w chwili zerwania zgodnie z ISO 1798 (%)

180

Współczynnik wytrzymałości na rozerwanie zgodnie z ISO 1798 (kPa)

100

Odkształcenie trwałe po ściskaniu zgodnie z ISO 1856 (%)

3

| 3.1.6. | Piankę poliuretanową należy pokryć osłoną przeciwsłoneczną wykonaną z włókien poliakrylowych, których właściwości podane są w tabeli 2.

  Tabela 2







  Masa właściwa (g/m2) | 290 |
| --- | --- | --- |
| Wytrzymałość na rozerwanie zgodnie z normą DIN 53587 na próbce o szerokości 50 mm: | |
| wzdłuż (kg): | 120 |
| wszerz (kg): | 80 |

3.1.6.

Piankę poliuretanową należy pokryć osłoną przeciwsłoneczną wykonaną z włókien poliakrylowych, których właściwości podane są w tabeli 2.

Tabela 2

Masa właściwa (g/m2)

290

Wytrzymałość na rozerwanie zgodnie z normą DIN 53587 na próbce o szerokości 50 mm:

wzdłuż (kg):

120

wszerz (kg):

80

| 3.1.7. | Tapicerka siedziska i oparcia (1)

  3.1.7.1.   Poduszka siedzenia z pianki wytwarzana jest z kwadratowego bloku piankowego (800 × 575 × 135 mm) w taki sposób (zob. rysunek 1 w dodatku 1 do niniejszego załącznika), że jej kształt jest podobny do kształtu aluminiowej płyty spodu przedstawionej na rysunku 2 w dodatku 1 do niniejszego załącznika.
  3.1.7.2.   W płycie spodu wywierca się sześć otworów w celu zamocowania jej do wózka za pomocą śrub. Po każdej stronie wywierca się trzy otwory wzdłuż najdłuższego boku płyty. Ich rozmieszczenie zależy od budowy wózka. Przez otwory przekłada się sześć śrub. Zaleca się, by śruby przykleić do płyty odpowiednim klejem. Następnie śruby mocuje się za pomocą nakrętek.
  3.1.7.3.   Materiał tapicerki siedzenia (1 250 × 1 200 mm, zob. rysunek 3 w dodatku 1 do niniejszego załącznika) tnie się na całej szerokości w taki sposób, by nie zachodził na siebie po pokryciu nim siedzeń. Między brzegami materiału na pokrycie należy zachować odstęp około 100 mm. Z tego względu materiał należy przyciąć do około 1 200 mm.
  3.1.7.4.   Materiał tapicerki oznaczony jest dwiema liniami biegnącymi wzdłuż jego szerokości. Umieszczone są one w odległości 375 mm od linii środkowej materiału. (zob. rys. 3 w dodatku 1 do niniejszego załącznika)
  3.1.7.5.   Poduszkę siedzenia z pianki umieszcza się w pozycji odwróconej na materiale na tapicerkę, tak aby aluminiowa płyta spodu znalazła się na górze.
  3.1.7.6.   Materiał tapicerki rozciąga się po obu stronach do momentu, gdy linie na nim narysowane odpowiadają krawędziom aluminiowej płyty spodu. W każdej pozycji śruby robi się niewielkie nacięcia, a materiał tapicerki naciąga na śruby.
  3.1.7.7.   W miejscu rowków w płycie spodu oraz w piance należy zrobić nacięcia w materiale.
  3.1.7.8.   Tapicerkę przykleja się do płyty aluminiowej za pomocą elastycznego kleju. Przed sklejeniem należy usunąć nakrętki.
  3.1.7.9.   Płaty po bokach zawija się na płytę i również przykleja.
  3.1.7.10.   Płaty w rowkach zwija się do środka i przykleja mocną taśmą.
  3.1.7.11.   Klej elastyczny musi schnąć przez co najmniej 12 godzin.
  3.1.7.12.   Poduszkę oparcia siedzenia pokrywa się w taki sam sposób jak siedzisko z taką różnicą, że linie na materiale na tapicerkę (1 250 × 850 mm) umieszcza się w odległości 320 mm od linii środkowej materiału. |
| --- | --- |

3.1.7.

Tapicerka siedziska i oparcia (1)

3.1.7.1.   Poduszka siedzenia z pianki wytwarzana jest z kwadratowego bloku piankowego (800 × 575 × 135 mm) w taki sposób (zob. rysunek 1 w dodatku 1 do niniejszego załącznika), że jej kształt jest podobny do kształtu aluminiowej płyty spodu przedstawionej na rysunku 2 w dodatku 1 do niniejszego załącznika.

3.1.7.2.   W płycie spodu wywierca się sześć otworów w celu zamocowania jej do wózka za pomocą śrub. Po każdej stronie wywierca się trzy otwory wzdłuż najdłuższego boku płyty. Ich rozmieszczenie zależy od budowy wózka. Przez otwory przekłada się sześć śrub. Zaleca się, by śruby przykleić do płyty odpowiednim klejem. Następnie śruby mocuje się za pomocą nakrętek.

3.1.7.3.   Materiał tapicerki siedzenia (1 250 × 1 200 mm, zob. rysunek 3 w dodatku 1 do niniejszego załącznika) tnie się na całej szerokości w taki sposób, by nie zachodził na siebie po pokryciu nim siedzeń. Między brzegami materiału na pokrycie należy zachować odstęp około 100 mm. Z tego względu materiał należy przyciąć do około 1 200 mm.

3.1.7.4.   Materiał tapicerki oznaczony jest dwiema liniami biegnącymi wzdłuż jego szerokości. Umieszczone są one w odległości 375 mm od linii środkowej materiału. (zob. rys. 3 w dodatku 1 do niniejszego załącznika)

3.1.7.5.   Poduszkę siedzenia z pianki umieszcza się w pozycji odwróconej na materiale na tapicerkę, tak aby aluminiowa płyta spodu znalazła się na górze.

3.1.7.6.   Materiał tapicerki rozciąga się po obu stronach do momentu, gdy linie na nim narysowane odpowiadają krawędziom aluminiowej płyty spodu. W każdej pozycji śruby robi się niewielkie nacięcia, a materiał tapicerki naciąga na śruby.

3.1.7.7.   W miejscu rowków w płycie spodu oraz w piance należy zrobić nacięcia w materiale.

3.1.7.8.   Tapicerkę przykleja się do płyty aluminiowej za pomocą elastycznego kleju. Przed sklejeniem należy usunąć nakrętki.

3.1.7.9.   Płaty po bokach zawija się na płytę i również przykleja.

3.1.7.10.   Płaty w rowkach zwija się do środka i przykleja mocną taśmą.

3.1.7.11.   Klej elastyczny musi schnąć przez co najmniej 12 godzin.

3.1.7.12.   Poduszkę oparcia siedzenia pokrywa się w taki sam sposób jak siedzisko z taką różnicą, że linie na materiale na tapicerkę (1 250 × 850 mm) umieszcza się w odległości 320 mm od linii środkowej materiału.

| 3.1.8. | Linia Cr jest styczna z linią przecięcia górnej płaszczyzny siedzenia z przednią płaszczyzną oparcia siedzenia. |
| --- | --- |

3.1.8.

Linia Cr jest styczna z linią przecięcia górnej płaszczyzny siedzenia z przednią płaszczyzną oparcia siedzenia.

3.2.   Badanie urządzeń zwróconych tyłem do kierunku jazdy

3.2.1.   Na wózku należy zamontować specjalną ramę w celu podparcia urządzenia przytrzymującego dla dzieci, jak pokazano na rysunku 1.

3.2.2.   Do wózka należy dobrze przymocować stalową rurę w taki sposób, by siła 5 000 N ± 50 N przyłożona poziomo do środkowej części rury nie spowodowała przemieszczenia większego niż 2 mm.

3.2.3.   Rura musi mieć wymiary: 500 × 100 × 90 mm.

Rysunek 1

Układ stosowany podczas badań urządzenia zwróconego tyłem do kierunku jazdy

Image 26

Rura stalowa 500 × Ø 100 × Ø 90

3.3.   Podłoga wózka

3.3.1.   Podłoga wózka musi być zbudowana z blachy płaskiej o jednolitej grubości i z jednakowego materiału; zob. rys. 2 w dodatku 3 do niniejszego załącznika.

3.3.1.1.   Podłoga musi być sztywno zamontowana na wózku. Wysokość podłogi względem planowanego punktu osi Cr, wymiar X (2) na rys. 2, musi być wyregulowana tak, aby spełniać wymagania pkt 7.1.4.1.9.

2

3.3.1.2.   Podłoga musi być zaprojektowana tak, aby twardość powierzchni nie była niższa niż 120 HB, zgodnie z EN ISO 6506-1:1999.

3.3.1.3.   Podłoga musi wytrzymać skupione obciążenie pionowe 5 kN bez przemieszczeń pionowych powyżej 2 mm względem osi Cr i bez trwałych odkształceń.

3.3.1.4.   Szorstkość podłogi nie może przekraczać Ra 6,3 zgodnie z ISO 4287:1997.

3.3.1.5.   Podłoga jest projektowana tak, aby po badaniu dynamicznym urządzenia przytrzymującego dla dzieci zgodnie z niniejszym regulaminem nie występowały żadne odkształcenia trwałe.

4.   URZĄDZENIE ZATRZYMUJĄCE

4.1.   Urządzenie składa się z dwóch identycznych pochłaniaczy zamontowanych równolegle.

4.2.   W razie potrzeby należy zastosować dodatkowy pochłaniacz na każde dodatkowe 200 kg masy nominalnej. Każdy pochłaniacz składa się z:

| 4.2.1. | korpusu zewnętrznego wykonanego z rury stalowej; |
| --- | --- |

4.2.1.

korpusu zewnętrznego wykonanego z rury stalowej;

| 4.2.2. | poliuretanowej rury pochłaniacza energii; |
| --- | --- |

4.2.2.

poliuretanowej rury pochłaniacza energii;

| 4.2.3. | gałki owalnej ze stali polerowanej wsuwającej się do pochłaniacza; oraz |
| --- | --- |

4.2.3.

gałki owalnej ze stali polerowanej wsuwającej się do pochłaniacza; oraz

| 4.2.4. | pręta i płyty uderzeniowej. |
| --- | --- |

4.2.4.

pręta i płyty uderzeniowej.

4.3.   Wymiary poszczególnych części takiego pochłaniacza energii pokazano na schemacie w dodatku 2 do niniejszego załącznika.

4.4.   Dane techniczne materiału pochłaniającego energię podano w tabelach 3 i 4 w niniejszym załączniku.

4.5.   Temperatura urządzenia zatrzymującego musi pozostawać w granicach 15 °C–25 °C przez co najmniej 12 godzin przed jego wykorzystaniem do badań kalibracyjnych opisanych w załączniku 7 do niniejszego regulaminu. Urządzenie zatrzymujące, dla każdego typu badania, musi spełniać wymogi eksploatacyjne określone w załączniku 7, dodatki 1 i 2. W czasie badania dynamicznego urządzenia przytrzymującego dla dzieci temperatura urządzenia zatrzymującego musi pozostać taka sama jak w czasie badania kalibracji, z tolerancją ±2 °C, przez co najmniej 12 godzin. Dozwolone jest zastosowanie dowolnego innego urządzenia prowadzącego do takich samych wyników.

Tabela 3

Tabela 3

Charakterystyka materiału pochłaniającego energię „A”
   (3)

Charakterystyka materiału pochłaniającego energię „A”

3

| (Metoda ASTM D 735, jeżeli nie podano inaczej) |
| --- |
| Twardość Shore'a A: | 95 ± 2 przy temperaturze 20 ± 5 °C |
| Wytrzymałość na rozerwanie: | Ro ≥ 350 kg/cm2 |
| Minimalne wydłużenie: | Ao ≥ 400 % |
| Moduł | przy 100 % wydłużeniu: | ≥ 110 kg/cm2 |
| przy 300 % wydłużeniu: | ≥ 240 kg/cm2 |
| Łamliwość w niskiej temperaturze (wg metody ASTM D 736): 5 godzin przy – 55 °C |
| Odkształcenie trwałe po ściskaniu (metoda B): 22 godzin przy 70 °C ≤ 45 % |
| Gęstość przy 25 °C: | 1,05–1,10 |
| Starzenie w powietrzu (metoda ASTM D 573): |
| 70 godzin przy 100 °C: | twardość Shore'a: maksymalne odchylenie ± 3 |
| | wytrzymałość na zerwanie: spadek < 10 % z Ro |
| | wydłużenie: spadek < 10 % z Ao |
| | masa: spadek < 1 % |
| Zanurzenie w oleju (metoda ASTM nr 1 – olej): |
| 70 godzin przy 100 °C: | twardość Shore'a: maksymalne odchylenie ± 4 |
| | wytrzymałość na zerwanie: spadek < 15 % z Ro |
| | wydłużenie: spadek < 10 % z Ao |
| | objętość: pęcznienie < 5 % |
| Zanurzenie w oleju (metoda ASTM nr 3 – olej): |
| 70 godzin przy 100 °C: | wytrzymałość na zerwanie: spadek < 15 % z Ro |
| | wydłużenie: spadek < 15 % z Ao |
| | objętość: pęcznienie < 20 % |
| Zanurzenie w wodzie destylowanej: |
| | wytrzymałość na zerwanie: spadek < 35 % z Ro |
| 1 tydzień przy 70 °C: | |
| | wydłużenie: wzrost < 20 % z Ao |

(Metoda ASTM D 735, jeżeli nie podano inaczej)

Twardość Shore'a A:

95 ± 2 przy temperaturze 20 ± 5 °C

Wytrzymałość na rozerwanie:

Ro ≥ 350 kg/cm2

o

2

Minimalne wydłużenie:

Ao ≥ 400 %

o

Moduł

przy 100 % wydłużeniu:

≥ 110 kg/cm2

2

przy 300 % wydłużeniu:

≥ 240 kg/cm2

2

Łamliwość w niskiej temperaturze (wg metody ASTM D 736): 5 godzin przy – 55 °C

Odkształcenie trwałe po ściskaniu (metoda B): 22 godzin przy 70 °C ≤ 45 %

Gęstość przy 25 °C:

1,05–1,10

Starzenie w powietrzu (metoda ASTM D 573):

70 godzin przy 100 °C:

twardość Shore'a: maksymalne odchylenie ± 3

wytrzymałość na zerwanie: spadek < 10 % z Ro

o

wydłużenie: spadek < 10 % z Ao

o

masa: spadek < 1 %

Zanurzenie w oleju (metoda ASTM nr 1 – olej):

70 godzin przy 100 °C:

twardość Shore'a: maksymalne odchylenie ± 4

wytrzymałość na zerwanie: spadek < 15 % z Ro

o

wydłużenie: spadek < 10 % z Ao

o

objętość: pęcznienie < 5 %

Zanurzenie w oleju (metoda ASTM nr 3 – olej):

70 godzin przy 100 °C:

wytrzymałość na zerwanie: spadek < 15 % z Ro

o

wydłużenie: spadek < 15 % z Ao

o

objętość: pęcznienie < 20 %

Zanurzenie w wodzie destylowanej:

wytrzymałość na zerwanie: spadek < 35 % z Ro

o

1 tydzień przy 70 °C:

wydłużenie: wzrost < 20 % z Ao

o

Tabela 4

Tabela 4

Charakterystyka materiału pochłaniającego energię „B”

Charakterystyka materiału pochłaniającego energię „B”

| (Metoda ASTM 2000 (1980), jeżeli nie podano inaczej) |
| --- |
| Twardość Shore'a A: | 88 ± 2 przy temperaturze 20 ± 5 °C |
| Wytrzymałość na rozerwanie: | Ro ≥ 300 kg/cm2 |
| Minimalne wydłużenie: | Ao ≥ 400 % |
| Moduł | przy 100 % wydłużeniu: | ≥ 70 kg/cm2 |
| przy 300 % wydłużeniu: | ≥ 130 kg/cm2 |
| Łamliwość w niskiej temperaturze (wg metody ASTM D 736): 5 godzin przy – 55 °C |
| Odkształcenie trwałe po ściskaniu (metoda B): 22 godzin przy 70 °C ≤ 45 % |
| Gęstość przy 25 °C: | 1,08–1,12 |
| Starzenie w powietrzu (metoda ASTM D 573 (1981)): |
| 70 godzin przy 100 °C: | twardość Shore'a: maksymalne odchylenie ± 3 |
| | wytrzymałość na zerwanie: spadek < 10 % z Ro |
| | wydłużenie: spadek < 10 % z Ao |
| | masa: spadek < 1 % |
| Zanurzenie w oleju (metoda ASTM D 471 (1979) nr 1– olej): |
| 70 godzin przy 100 °C: | twardość Shore'a: maksymalne odchylenie ± 4 |
| | wytrzymałość na zerwanie: spadek < 15 % z Ro |
| | wydłużenie: spadek < 10 % z Ao |
| | objętość: pęcznienie < 5 % |
| Zanurzenie w oleju (metoda ASTM D 471 (1979) nr 3 – olej): |
| 70 godzin przy 100 °C: | wytrzymałość na zerwanie: spadek < 15 % z Ro |
| | wydłużenie: spadek < 15 % z Ao |
| | objętość: pęcznienie < 20 % |
| Zanurzenie w wodzie destylowanej: |
| | wytrzymałość na zerwanie: spadek < 35 % z Ro |
| 1 tydzień przy 70 °C: | |
| | wydłużenie: wzrost < 20 % z Ao |

(Metoda ASTM 2000 (1980), jeżeli nie podano inaczej)

Twardość Shore'a A:

88 ± 2 przy temperaturze 20 ± 5 °C

Wytrzymałość na rozerwanie:

Ro ≥ 300 kg/cm2

o

2

Minimalne wydłużenie:

Ao ≥ 400 %

o

Moduł

przy 100 % wydłużeniu:

≥ 70 kg/cm2

2

przy 300 % wydłużeniu:

≥ 130 kg/cm2

2

Łamliwość w niskiej temperaturze (wg metody ASTM D 736): 5 godzin przy – 55 °C

Odkształcenie trwałe po ściskaniu (metoda B): 22 godzin przy 70 °C ≤ 45 %

Gęstość przy 25 °C:

1,08–1,12

Starzenie w powietrzu (metoda ASTM D 573 (1981)):

70 godzin przy 100 °C:

twardość Shore'a: maksymalne odchylenie ± 3

wytrzymałość na zerwanie: spadek < 10 % z Ro

o

wydłużenie: spadek < 10 % z Ao

o

masa: spadek < 1 %

Zanurzenie w oleju (metoda ASTM D 471 (1979) nr 1– olej):

70 godzin przy 100 °C:

twardość Shore'a: maksymalne odchylenie ± 4

wytrzymałość na zerwanie: spadek < 15 % z Ro

o

wydłużenie: spadek < 10 % z Ao

o

objętość: pęcznienie < 5 %

Zanurzenie w oleju (metoda ASTM D 471 (1979) nr 3 – olej):

70 godzin przy 100 °C:

wytrzymałość na zerwanie: spadek < 15 % z Ro

o

wydłużenie: spadek < 15 % z Ao

o

objętość: pęcznienie < 20 %

Zanurzenie w wodzie destylowanej:

wytrzymałość na zerwanie: spadek < 35 % z Ro

o

1 tydzień przy 70 °C:

wydłużenie: wzrost < 20 % z Ao

o

---

(1)  Szczegóły na temat materiałów używanych w tym procesie można uzyskać w TNO (Research Institute for Road Vehicles), Schoemakerstraat 97, 2628 VK Delft, Niderlandy.

1

(2)  Wymiar X musi wynosić 210 mm z możliwością regulacji ± 70 mm.

2

(3)  Adres, pod którym można uzyskać odpowiednie normy ASTM: ASTM, 1916 Race Street, Philadelphia, USA PA 19 103.

3

Dodatek 1

Rysunek 1

Wymiary siedzenia i poduszek siedzenia

Image 27

kwadratowy blok piankowy, przekrój A-A wymiary: 800 × 575 × 135

Rysunek 2

Rysunek 2

Wymiary aluminiowej płyty spodu

Wymiary aluminiowej płyty spodu

Image 28

Płyta aluminiowa przed wygięciem

Płyta alumuniowa 2 ± 1 mm grubości

Kąt zgięcia wynosi 15° ± 1°

Zginać wzdłuż linii przerywanej

Rysunek 3

Rysunek 3

Wymiary materiału tapicerki

Wymiary materiału tapicerki

Image 29

pianka fotela

Narysować linie na tapicerce

Rysunek 4

Rysunek 4

Trójwymiarowy widok siedzenia

Trójwymiarowy widok siedzenia

Image 30

Dodatek 2

URZĄDZENIE ZATRZYMUJĄCE

WYMIARY PRZY ZDERZENIU CZOŁOWYM (W MM)

Rysunek 1

Image 31

rura poliuretanowa

Luz określony zgodnie z zewnętrzną średnicą rury poliuretanowej (lekkie pasowanie przylgowe)

wykończenie powierzchni

3,2

wałek

Szczegóły zob. rys. 1b

Materiał B

Materiał A

min. 790

Szczegóły zob. rys. 1a

Ø 80 ± 0,5

gałka owalna

250 ± 1

535 ± 2

Rura stalowa na wózku

Rysunek 1a

Rysunek 1a

Materiał A

Materiał A

Image 32

Rysunek 1b

Rysunek 1b

Materiał B

Materiał B

Image 33

Rysunek 2

Rysunek 2

Gałka owalna urządzenia zatrzymującego

Gałka owalna urządzenia zatrzymującego

Image 34

Rysunek 3

Rysunek 3

Gałka owalna urządzenia zatrzymującego

Gałka owalna urządzenia zatrzymującego

Image 35

Rysunek 4

Rysunek 4

Urządzenie zatrzymujące (zamontowane)

Urządzenie zatrzymujące (zamontowane)

Zderzenie tylne

Zderzenie tylne

wymiary w mm

wymiary w mm

Image 36

Luz określony zgodnie z zewnętrzną średnicą rury poliuretanowej (lekkie pasowanie przylgowe)

szczegóły zob. rys. 2 i 3

wałek

min. 600

szczegóły zob. rys. 5

Ø 59 ± 0,5

Ø 80 ± 0,5

gałka owalna

rura poliuretanowa

Rura stalowa na wózku

Rysunek 5

Rysunek 5

Urządzenie zatrzymujące

Urządzenie zatrzymujące

rura poliuretanowa

rura poliuretanowa

Zderzenie tylne

Zderzenie tylne

wymiary w mm

wymiary w mm

Image 37

materiał A

Dodatek 3

ROZMIESZCZENIE I UŻYCIE KOTWICZEŃ NA WÓZKU DOŚWIADCZALNYM

1.   Kotwiczenia muszą być umiejscowione, jak pokazano na rysunku poniżej.

W momencie mocowania standardowej płytki mocującej do punktów mocowania A i B lub B0, płytki mocuje się śrubą poprzeczną poziomą z powierzchnią kątową ułożoną w kierunku wewnętrznym i z możliwością rotacji wokół osi.

2.   Do urządzeń przytrzymujących dla dzieci kategorii „uniwersalnej” i „zastrzeżonej” należy stosować następujące punkty kotwiczeń:

| 2.1. | W przypadku urządzeń przytrzymujących dla dzieci do stosowania z pasami biodrowymi – punkty A i B; |
| --- | --- |

2.1.

W przypadku urządzeń przytrzymujących dla dzieci do stosowania z pasami biodrowymi – punkty A i B;

| 2.2. | W przypadku urządzeń przytrzymujących dla dzieci do stosowania z pasami biodrowymi i diagonalnymi – punkty A, BO i C. |
| --- | --- |

2.2.

W przypadku urządzeń przytrzymujących dla dzieci do stosowania z pasami biodrowymi i diagonalnymi – punkty A, BO i C.

| 2.3. | W przypadku urządzeń przytrzymujących dla dzieci do stosowania z zaczepami ISOFIX – najbardziej wysunięte do tyłu punkty H1 i H2. |
| --- | --- |

2.3.

W przypadku urządzeń przytrzymujących dla dzieci do stosowania z zaczepami ISOFIX – najbardziej wysunięte do tyłu punkty H1 i H2.

3.   W przypadku urządzeń przytrzymujących dla dzieci kategorii „półuniwersalnej” wyposażonych w tylko jedno dodatkowe kotwiczenie górne należy stosować punkty mocowania A, B lub (najbardziej wysunięte do tyłu) H1, H2 i D.

4.   W przypadku urządzeń przytrzymujących dla dzieci kategorii „półuniwersalnej” wyposażonych w tylko jedno dodatkowe kotwiczenie górne należy stosować punkty A, B lub (najbardziej wysunięte do tyłu) H1, H2 i D.

5.   Punkty kotwiczenia R1, R2, R3, R4 i R5 są dodatkowymi punktami kotwiczenia dla urządzeń przytrzymujących dla dzieci zwróconych tyłem do kierunku jazdy należących do kategorii „półuniwersalnej”, wyposażonych w jedno lub więcej dodatkowych kotwiczeń (zob. pkt 8.1.3.5.3).

6.   Z wyjątkiem punktu C (który reprezentuje pozycję pętli słupka), punkty, które odpowiadają układowi kotwiczeń, wskazują, w którym miejscu końce pasa mają zostać połączone z wózkiem lub przetwornikiem obciążenia, w zależności od przypadku. Konstrukcja utrzymująca punkty kotwiczenia musi być sztywna. Górne kotwiczenia nie mogą przemieszczać się o więcej niż 0,2 mm w kierunku wzdłużnym, jeżeli w kierunku tym przyłożone jest obciążenie o wartości 980 N. Wózek jest tak skonstruowany, aby nie nastąpiło jakiekolwiek trwałe odkształcenie części utrzymujących punkty kotwiczenia podczas badania.

7.   W przypadku przenośnych łóżeczek z grupy 0 można używać wymiennie punktów A1 lub B1, zgodnie ze wskazaniem producenta urządzenia przytrzymującego. Punkty A1 i B1 umiejscowione są na linii poprzecznej przechodzącej przez punkt R1, w odległości 350 mm od tego punktu.

8.   Podczas badań urządzeń przytrzymujących dla dzieci kategorii „uniwersalnej” i „zastrzeżonej”, do siedzenia do badań należy zamocować standardowy pas ze zwijaczem, zgodnie z załącznikiem 13. Taśmę tapicerską zastosowaną pomiędzy zwijaczem a płytką mocującą A1 standardowego pasa bezpieczeństwa wymienia się w każdym badaniu dynamicznym.

9.   W przypadku badania urządzeń przytrzymujących dla dzieci, należy stosować kotwiczenie G1 lub G2.

10.   W przypadku urządzeń przytrzymujących dla dzieci wykorzystujących wspornik, służba techniczna wybiera kotwiczenia, jakie należy zastosować zgodnie z pkt 2, 3, 4 lub 5 powyżej, ze wspornikiem wyregulowanym zgodnie z pkt 7.1.4.1.9 niniejszego regulaminu.

Rysunek 1

Image 38

Odległość D1 i D2 wynosi:

D1 = 325 mm dla pojazdów z półką bagażową (F1 D1 E1)

D2 = 1 025 mm dla pojazdów ze składanymi siedzeniami tylnymi (typ kombi) (F2 D2 E2)

Wymiary odnoszące się do Cr z tolerancją: ± 2 mm z wyjątkiem odległości podłogi do Cr ± 10 mm

Odległość C – Re = 550 mm Kąt „ANG” = maks. 30°

Rysunek 2

Rysunek 2

Powierzchnia podłogi jest zakreskowana

Powierzchnia podłogi jest zakreskowana

Image 39

Odległość C – Re = 550 mm

Kąt „ANG” = maks. 30°

Rysunek 3

Rysunek 3

Image 40

Najbardziej wysunięty do tyłu punkt kotwiczenia H1, H2

Najbardziej wysunięty do przodu punkt kotwiczenia H1, H2

Linia środkowa CRS

Punkty kotwiczenia H1 & H2 – 6 mm ± 0,1 mm

Punkt kotwiczenia H2

Punkt kotwiczenia H1

---

ZAŁĄCZNIK 7

OPIS KRZYWEJ OPÓŹNIENIA LUB PRZYSPIESZENIA W CZASIE

We wszystkich przypadkach procedury certyfikacyjne oraz pomiarowe muszą odpowiadać procedurom określonym w normie międzynarodowej ISO 6487:2002; urządzenia pomiarowe muszą odpowiadać specyfikacji kanału informacyjnego o klasie częstotliwości kanału (CFC) 60.

Dodatek 1

OPIS KRZYWEJ OPÓŹNIENIA LUB PRZYSPIESZENIA W CZASIE

Zderzenie czołowe

Określenie różnych krzywych

| Czas (w ms) | Przyspieszenie (w g)
  korytarz niski | Przyspieszenie (w g)
  korytarz wysoki |
| --- | --- | --- |
| 0 | — | 10 |
| 20 | 0 | — |
| 50 | 20 | 28 |
| 65 | 20 | — |
| 80 | — | 28 |
| 100 | 0 | — |
| 120 | — | 0 |

Czas (w ms)

Przyspieszenie (w g)

korytarz niski

Przyspieszenie (w g)

korytarz wysoki

0

—

10

20

0

—

50

20

28

65

20

—

80

—

28

100

0

—

120

—

0

Regulamin nr 44 – zderzenie czołowe

Niskie

Wysokie

Przyspieszenie / opóźnienie (g)

Czas (ms)

110

105

115

100

95

120

5

90

85

80

75

70

65

60

55

50

45

40

35

30

25

20

15

10

0

15,0

25,0

20,0

30,0

10,0

0,0

5,0

Dodatkowy segment (zob. pkt 8.1.3.1.1.3.2 niniejszego regulaminu) ma zastosowanie jedynie dla sań przyspieszających

Dodatek 2

OPIS KRZYWEJ OPÓŹNIENIA LUB PRZYSPIESZENIA W CZASIE

Zderzenie tylne

Określenie różnych krzywych

| Czas (w ms) | Przyspieszenie (w g)
  korytarz niski | Przyspieszenie (w g)
  korytarz wysoki |
| --- | --- | --- |
| 0 | — | 21 |
| 10 | 0 | |
| 10 | 7 | — |
| 20 | 14 | — |
| 37 | 14 | — |
| 52 | 7 | — |
| 52 | 0 | |
| 70 | — | 21 |
| 70 | — | 0 |

Czas (w ms)

Przyspieszenie (w g)

korytarz niski

Przyspieszenie (w g)

korytarz wysoki

0

—

21

10

0

10

7

—

20

14

—

37

14

—

52

7

—

52

0

70

—

21

70

—

0

Regulamin nr 44 – zderzenie tylne

Niskie

Wysokie

Przyspieszenie / opóźnienie (g)

7,0

14,0

21,0

35

40

45

50

55

60

65

70

0

5

10

15

20

25

30

Czas (ms)

0,0

28,0

Dodatkowy segment (zob. pkt 8.1.3.1.1.3.2 niniejszego regulaminu) ma zastosowanie jedynie dla sań przyspieszających

---

ZAŁĄCZNIK 8

OPIS MANEKINÓW

1.   UWAGI OGÓLNE

1.1.   Manekiny określone w niniejszym regulaminie opisane są w dodatkach 1–3 do niniejszego załącznika oraz przedstawione na rysunkach technicznych dostarczonych przez TNO (Research Institute for Road Vehicles), Schoemakerstraat 97, 2628 VK Delft, Niderlandy.

1.2.   Można stosować inne manekiny, pod warunkiem że:

| 1.2.1. | Można wykazać ich równoważność w sposób spełniający wymogi organu udzielającego homologacji typu, oraz |
| --- | --- |

1.2.1.

Można wykazać ich równoważność w sposób spełniający wymogi organu udzielającego homologacji typu, oraz

| 1.2.2. | Ich użycie jest odnotowane w sprawozdaniu z badań oraz w formularzu zawiadomienia opisanym w załączniku 1 do niniejszego regulaminu. |
| --- | --- |

1.2.2.

Ich użycie jest odnotowane w sprawozdaniu z badań oraz w formularzu zawiadomienia opisanym w załączniku 1 do niniejszego regulaminu.

Dodatek 1

OPIS MANEKINÓW DZIECI 9-MIESIĘCZNYCH ORAZ 3, 6 I 10-LETNICH

1.   UWAGI OGÓLNE

Wymiary i masy manekinów opisanych poniżej oparte są na danych antropometrycznych 50-centylowych dzieci w wieku odpowiednio 9 miesięcy oraz 3, 6 i 10 lat.

1.2.   Manekiny składają się ze szkieletu wykonanego z metalu i poliestru oraz odlewów części ciała z poliuretanu.

1.3.   Widok rozłożonego manekina przedstawiono na rys. 9.

2.   KONSTRUKCJA

2.1.   Głowa

2.1.1.   Głowa wykonana jest z poliuretanu i wzmocniona taśmami metalowymi. W głowie można zainstalować aparaturę pomiarową na bloku poliamidowym w środku ciężkości.

2.2.   Kręgi

2.2.1.   Kręgi szyjne

2.2.1.1.   Szyja składa się z pięciu krążków poliuretanowych zawierających rdzeń składający się z elementów poliamidowych. Blok kręgów szczytowych wykonany jest z poliamidu.

2.2.2.   Kręgi lędźwiowe

2.2.2.1.   Pięć kręgów lędźwiowych wykonanych jest z poliamidu.

2.3.   Klatka piersiowa

2.3.1.   Szkielet klatki piersiowej składa się ze stalowej ramy rurowej, na której zamocowane są połączenia ramienia. Odcinek piersiowy kręgosłupa manekina składa się ze stalowego kabla z czterema gwintowanymi zaciskami.

2.3.2.   Szkielet pokryty jest warstwą poliuretanu. Urządzenia pomiarowe można umieścić w zagłębieniu klatki piersiowej.

2.4.   Kończyny

2.4.1.   Ręce i nogi wykonane są również z poliuretanu wzmocnionego elementami metalowymi w formie kwadratowych rurek, taśm i płyt. Kolana i łokcie wyposażone są w regulowane stawy zawiasowe. Stawy ramienia górnego oraz górnej części nogi składają się z regulowanych stawów kulistych.

2.5.   Miednica

2.5.1.   Miednica wykonana jest z poliestru wzmocnionego szkłem, który także pokryty jest warstwą poliuretanu.

2.5.2.   Kształt górnej części boku miednicy, ważny przy określaniu czułości na obciążenie brzucha, możliwie wiernie imituje kształt miednicy dziecka.

2.5.3.   Stawy biodrowe umieszczone są tuż poniżej miednicy.

2.6.   Montaż manekina

2.6.1.   Szyja-klatka piersiowa-miednica

2.6.1.1.   Kręgi lędźwiowe i miednicę gwintuje się do stalowego kabla, zaś ich naprężenie regulowane jest za pomocą nakrętki. Montaż i regulacja kręgów szyjnych przebiega w sposób identyczny. Jako że kabel stalowy nie może swobodnie przemieszczać się w obrębie klatki piersiowej, regulacja naprężenia kręgów lędźwiowych z szyi i na odwrót musi być uniemożliwiona.

2.6.2.   Głowa-szyja

2.6.2.1.   Głowę można zamocować i regulować za pomocą śruby i nakrętki przechodzących przez blok kręgów szczytowych.

2.6.3.   Tułów-kończyny

2.6.3.1.   Ręce i nogi można zamocować do tułowia i regulować za pomocą stawów kulistych.

2.6.3.2.   W przypadku stawów ramieniowych kule połączone są z tułowiem; w przypadku stawów udowych – do nóg.

3.   GŁÓWNE CECHY

3.1.   Masa

Tabela 1

| Element | Masa w kg według grupy wiekowej |
| --- | --- |
| 9 miesięcy | 3 lata | 6 lat | 10 lat |
| Głowa i szyja | 2,20 ± 0,10 | 2,70 ± 0,10 | 3,45 ± 0,10 | 3,60 ± 0,10 |
| Tułów | 3,40 ± 0,10 | 5,80 ± 0,15 | 8,45 ± 0,20 | 12,30 ± 0,30 |
| Górna część ramienia (2×) | 0,70 ± 0,05 | 1,10 ± 0,05 | 1,85 ± 0,10 | 2,00 ± 0,10 |
| Dolna część ramienia (2×) | 0,45 ± 0,05 | 0,70 ± 0,05 | 1,15 ± 0,05 | 1,60 ± 0,10 |
| Górna część nogi (2×) | 1,40 ± 0,05 | 3,00 ± 0,10 | 4,10 ± 0,15 | 7,50 ± 0,15 |
| Dolna część nogi (2×) | 0,85 ± 0,05 | 1,70 ± 0,10 | 3,00 ± 0,10 | 5,00 ± 0,15 |
| Ogółem | 9,00 ± 0,20 | 15,00 ± 0,30 | 22,00 ± 0,50 | 32,00 ± 0,70 |

Element

Masa w kg według grupy wiekowej

9 miesięcy

3 lata

6 lat

10 lat

Głowa i szyja

2,20 ± 0,10

2,70 ± 0,10

3,45 ± 0,10

3,60 ± 0,10

Tułów

3,40 ± 0,10

5,80 ± 0,15

8,45 ± 0,20

12,30 ± 0,30

Górna część ramienia (2×)

0,70 ± 0,05

1,10 ± 0,05

1,85 ± 0,10

2,00 ± 0,10

Dolna część ramienia (2×)

0,45 ± 0,05

0,70 ± 0,05

1,15 ± 0,05

1,60 ± 0,10

Górna część nogi (2×)

1,40 ± 0,05

3,00 ± 0,10

4,10 ± 0,15

7,50 ± 0,15

Dolna część nogi (2×)

0,85 ± 0,05

1,70 ± 0,10

3,00 ± 0,10

5,00 ± 0,15

Ogółem

9,00 ± 0,20

15,00 ± 0,30

22,00 ± 0,50

32,00 ± 0,70

3.2.   Wymiary podstawowe

3.2.1.   Podstawowe wymiary, w oparciu o rys. 1 w niniejszym załączniku, podane są w tabeli 2.

Rysunek 1

Podstawowe wymiary manekina

Image 43

Tabela 2

| L.p. | Wymiary | Wymiary w mm wg grupy wiekowej |
| --- | --- | --- |
| 9 miesięcy | 3 lata | 6 lat | 10 lat |
| 1 | Od tyłu pośladków do przodu kolana | 195 | 334 | 378 | 456 |
| 2 | Od tyłu pośladków do mięśnia podkolanowego, poz. siedząca | 145 | 262 | 312 | 376 |
| 3 | Od środka ciężkości do siedzenia | 180 | 190 | 190 | 200 |
| 4 | Obwód klatki piersiowej | 440 | 510 | 580 | 660 |
| 5 | Głębokość klatki piersiowej | 102 | 125 | 135 | 142 |
| 6 | Odległość między łopatkami | 170 | 215 | 250 | 295 |
| 7 | Szerokość głowy | 125 | 137 | 141 | 141 |
| 8 | Długość głowy | 166 | 174 | 175 | 181 |
| 9 | Obwód biodra, w pozycji siedzącej | 510 | 590 | 668 | 780 |
| 10 | Obwód biodra, w pozycji stojącej (nie pokazano) | 470 | 550 | 628 | 740 |
| 11 | Głębokość biodra, w pozycji siedzącej | 125 | 147 | 168 | 180 |
| 12 | Szerokość biodra, w pozycji siedzącej | 166 | 206 | 229 | 255 |
| 13 | Szerokość szyi | 60 | 71 | 79 | 89 |
| 14 | Od siedzenia do łokcia | 135 | 153 | 155 | 186 |
| 15 | Szerokość barku | 216 | 249 | 295 | 345 |
| 16 | Wysokość linii wzroku, w pozycji siedzącej | 350 | 460 | 536 | 625 |
| 17 | Wysokość, w pozycji siedzącej | 450 | 560 | 636 | 725 |
| 18 | Wysokość barku, w pozycji siedzącej | 280 | 335 | 403 | 483 |
| 19 | Od spodu stopy do mięśnia podkolanowego, w poz. siedzącej | 125 | 205 | 283 | 355 |
| 20 | Postura (nie pokazano) | 708 | 980 | 1 166 | 1 376 |
| 21 | Wysokość uda w pozycji siedzącej | 70 | 85 | 95 | 106 |

L.p.

Wymiary

Wymiary w mm wg grupy wiekowej

9 miesięcy

3 lata

6 lat

10 lat

1

Od tyłu pośladków do przodu kolana

195

334

378

456

2

Od tyłu pośladków do mięśnia podkolanowego, poz. siedząca

145

262

312

376

3

Od środka ciężkości do siedzenia

180

190

190

200

4

Obwód klatki piersiowej

440

510

580

660

5

Głębokość klatki piersiowej

102

125

135

142

6

Odległość między łopatkami

170

215

250

295

7

Szerokość głowy

125

137

141

141

8

Długość głowy

166

174

175

181

9

Obwód biodra, w pozycji siedzącej

510

590

668

780

10

Obwód biodra, w pozycji stojącej (nie pokazano)

470

550

628

740

11

Głębokość biodra, w pozycji siedzącej

125

147

168

180

12

Szerokość biodra, w pozycji siedzącej

166

206

229

255

13

Szerokość szyi

60

71

79

89

14

Od siedzenia do łokcia

135

153

155

186

15

Szerokość barku

216

249

295

345

16

Wysokość linii wzroku, w pozycji siedzącej

350

460

536

625

17

Wysokość, w pozycji siedzącej

450

560

636

725

18

Wysokość barku, w pozycji siedzącej

280

335

403

483

19

Od spodu stopy do mięśnia podkolanowego, w poz. siedzącej

125

205

283

355

20

Postura (nie pokazano)

708

980

1 166

1 376

21

Wysokość uda w pozycji siedzącej

70

85

95

106

4.   REGULACJA POŁĄCZEŃ/STAWÓW

4.1.   Uwagi ogólne

4.1.1.   W celu uzyskania powtarzalnych wyników przy użyciu manekinów istotne jest określenie i regulacja tarcia różnych połączeń, naprężenia kabli szyi i lędźwi, a także sztywności wkładki brzusznej.

4.2.   Regulacja kabla szyjnego

4.2.1.   Ułożyć tułów na plecach w płaszczyźnie poziomej.

4.2.2.   Zamontować kompletny zespół szyi bez głowy.

4.2.3.   Dokręcić nakrętkę napinacza na bloku kręgów szczytowych.

4.2.4.   Umieścić odpowiedni pręt lub śrubę w bloku kręgów szczytowych.

4.2.5.   Poluzować nakrętkę napinacza, tak aby blok kręgów szczytowych obniżył się o 10 ± 1 mm, gdy siła 50 N skierowana w dół przyłożona jest do pręta lub śruby przechodzącej przez blok kręgów szczytowych (zob. rysunek 2).

Rysunek 2

4.3.   Staw szczytowo-obrotowy

4.3.1.   Ułożyć tułów na plecach w płaszczyźnie poziomej.

4.3.2.   Zamontować kompletny zespół szyi i głowy.

4.3.3.   Dokręcić śrubę i nakrętkę regulującą przechodzące przez głowę i blok kręgów szczytowych, gdy głowa umieszczona jest w pozycji horyzontalnej.

4.3.4.   Poluzować nakrętkę regulującą do chwili, gdy głowa zacznie się poruszać (zob. rysunek 3).

Rysunek 3

4.4.   Staw biodrowy

4.4.1.   Ułożyć miednicę na jej przedniej części w płaszczyźnie horyzontalnej.

4.4.2.   Zamontować górną część nogi bez części dolnej.

4.4.3.   Dokręcić nakrętkę regulującą, gdy górna część nogi znajduje się w pozycji poziomej.

4.4.4.   Poluzować nakrętkę regulującą do chwili, gdy górna część nogi zacznie się poruszać.

4.4.5.   Na wstępnym etapie należy często sprawdzać połączenie biodrowe pod kątem problemów z „docieraniem” (zob. rysunek 4).

Rysunek 4

4.5.   Staw kolanowy

4.5.1.   Umieścić górną część nogi w pozycji poziomej.

4.5.2.   Zamontować dolną część nogi.

4.5.3.   Dokręcić nakrętkę regulującą połączenia kolanowego, gdy dolna część nogi znajduje się w pozycji horyzontalnej.

4.5.4.   Poluzować nakrętkę regulującą do chwili, gdy dolna część nogi zacznie się poruszać (zob. rysunek 5).

Rysunek 5

4.6.   Połączenie barkowe

4.6.1.   Umieścić tułów w pozycji pionowej.

4.6.2.   Zamontować górne ramię bez przedramienia.

4.6.3.   Dokręcić nakrętki regulujące połączenia barkowego, gdy górne ramię znajduje się w pozycji horyzontalnej.

4.6.4.   Poluzować nakrętki regulujące do chwili, gdy górne ramię zacznie się poruszać (zob. rysunek 6).

4.6.5.   Na wstępnym etapie należy często sprawdzać połączenia barkowe pod kątem problemów z „docieraniem”.

Rysunek 6

4.7.   Połączenie łokciowe

4.7.1.   Umieścić górne ramię w pozycji pionowej.

4.7.2.   Zamontować przedramię.

4.7.3.   Dokręcić nakrętkę regulującą połączenia łokciowego, gdy przedramię znajduje się w pozycji poziomej.

4.7.4.   Poluzować nakrętkę regulującą do chwili, gdy przedramię zacznie się poruszać (zob. rysunek 7).

Rysunek 7

4.8.   Kabel lędźwiowy

4.8.1.   Złożyć górną część tułowia, odcinek lędźwiowy, dolną część tułowia, wkładkę brzuszną, kabel i sprężynę.

4.8.2.   Dokręcić nakrętkę regulującą kabla w dolnej części tułowia do momentu, gdy sprężyna ściśnięta jest do 2/3 swojej długości bez obciążenia (zob. rysunek 8).

Rysunek 8

4.9.   Kalibracja wkładki biodrowej

4.9.1.   Uwagi ogólne

4.9.1.1.   Badanie należy przeprowadzić za pomocą odpowiedniego urządzenia wytwarzającego naciąg.

4.9.2.   Umieścić wkładkę brzuszną na sztywnym bloku o takiej samej długości i szerokości jak odcinek lędźwiowy kręgosłupa. Grubość tego bloku musi być co najmniej dwa razy większa od grubości odcinka lędźwiowego kręgosłupa (zob. rysunek 9).

4.9.3.   Należy przyłożyć siłę początkową 20 N.

4.9.4.   Należy przyłożyć stałą siłę 50 N.

4.9.5.   Ugięcie wkładki brzusznej po 2 minutach ma wynosić:

dla

| | 9-miesięcznego manekina: 11,5 ± 2,0 mm |
| --- | --- |

9-miesięcznego manekina: 11,5 ± 2,0 mm

| | 3-letniego manekina: 11,5 ± 2,0 mm |
| --- | --- |

3-letniego manekina: 11,5 ± 2,0 mm

| | 6-letniego manekina: 13,0 ± 2,0 mm |
| --- | --- |

6-letniego manekina: 13,0 ± 2,0 mm

| | 10-letniego manekina: 13,0 ± 2,0 mm |
| --- | --- |

10-letniego manekina: 13,0 ± 2,0 mm

Rysunek 9

5.   OPRZYRZĄDOWANIE

5.1.   Uwagi ogólne

5.1.1.   Procedury certyfikacyjne oraz pomiarowe muszą opierać się na międzynarodowych normach ISO 6487 (1980).

5.2.   Instalacja przyspieszeniomierza w klatce piersiowej

Przyspieszeniomierz należy zamontować w osłoniętym zagłębieniu klatki piersiowej.

5.3.   Oznaczenie nacisku na brzuch

5.3.1.   Próbkę modeliny należy połączyć pionowo z przednią częścią odcinka lędźwiowego za pomocą cienkiej taśmy samoprzylepnej.

5.3.2.   Ugięcie modeliny niekoniecznie oznacza, że doszło do nacisku.

5.3.3.   Próbki modeliny muszą mieć taką samą długość i szerokość jak odcinek lędźwiowy kręgosłupa; grubość próbek ma wynosić 25 ± 2 mm.

5.3.4.   Należy używać jedynie modeliny dostarczonej z manekinami.

5.3.5.   Podczas badania temperatura modeliny musi wynosić 30 ± 5 °C.

Dodatek 2

OPIS MANEKINA NOWORODKA

Manekin składa się z głowy, tułowia, rąk i nóg stanowiących jedną część. Tułów, ręce i nogi są pojedynczą formą wykonaną z Sorbothane, pokrytą skórą z PCW i zawierającą stalowy kręgosłup sprężynowy. Głowa jest formą z pianki poliuretanowej pokrytej skórą z PCW i zamocowana jest na stałe do tułowia. Manekin jest ubrany w specjalny, ściśle przylegający kombinezon z rozciągliwej bawełny/poliestru.

Wymiary oraz rozkład masy manekina oparte są na danych noworodków 50-percentylowych i podane są w tabelach 1 i 2 oraz na rysunku 1.

Tabela 1

Podstawowe wymiary manekinów noworodków

| Wymiar | mm | Wymiar | mm |
| --- | --- | --- | --- |
| A | Od pośladków do głowy | 345 | E | Szerokość barku | 150 |
| B | Od pośladków do stopy (z wyprostowaną nogą) | 250 | F | Szerokość klatki piersiowej | 105 |
| G | Głębokość klatki piersiowej | 100 |
| C | Szerokość głowy | 105 | H | Szerokość biodra | 105 |
| D | Głębokość głowy | 125 | I | Środek ciężkości od czubka głowy | 235 |

Wymiar

mm

Wymiar

mm

A

Od pośladków do głowy

345

E

Szerokość barku

150

B

Od pośladków do stopy (z wyprostowaną nogą)

250

F

Szerokość klatki piersiowej

105

G

Głębokość klatki piersiowej

100

C

Szerokość głowy

105

H

Szerokość biodra

105

D

Głębokość głowy

125

I

Środek ciężkości od czubka głowy

235

Tabela 2

Rozkład masy manekinów noworodków
   (*1)

| Głowa i szyja | 0,7 kg |
| --- | --- |
| Tułów | 1,1 kg |
| Ramiona | 0,5 kg |
| Nogi | 1,1 kg |
| Masa całkowita | 3,4 kg |

Głowa i szyja

0,7 kg

Tułów

1,1 kg

Ramiona

0,5 kg

Nogi

1,1 kg

Masa całkowita

3,4 kg

Rysunek 1

Kalibracja manekina niemowlęcia

1.   SZTYWNOŚĆ BARKÓW

1.1.   Połóż manekina na plecach na powierzchni poziomej i podeprzyj tułów z jednej strony, aby uniemożliwić jego ruch. (Rys. 2)

1.2.   Przyłóż siłę 150 N na płaskim trzpieniu o średnicy 40 mm horyzontalnie, w kierunku prostopadłym do osi pionowej zstępującej manekina. Oś trzpienia powinna znajdować się w środkowej części barku manekina i przylegać do punktu A na barku (zob. rysunek 2). Boczne ugięcie trzpienia od punktu pierwszego kontaktu z ramieniem powinno wynosić od 30 mm do 50 mm.

1.3.   Powtórz procedurę na przeciwnym barku – zmieniając pozycję podpórki.

2.   SZTYWNOŚĆ POŁĄCZENIA NÓG

2.1.   Połóż manekina na plecach na płaszczyźnie horyzontalnej (rysunek 3) i złącz pasami dolne części obu nóg, tak aby stykały się wewnętrzną powierzchnią kolan.

2.2.   Przyłóż siłę pionową na kolana za pomocą płaskiego trzpienia o wymiarach 35 mm × 95 mm. Linia środkowa trzpienia ma znajdować się nad najwyższym punktem kolan.

2.3.   Przyłóż odpowiednią siłę do trzpienia, tak aby ugiąć biodra, aż czoło trzpienia znajdzie się w odległości 85 mm nad płaszczyzną podpórki. Siła ta powinna wynosić od 30 N do 70 N. Upewnij się, by dolne kończyny nie stykały się z żadną powierzchnią podczas badania.

3.   TEMPERATURA

Kalibracji należy dokonać w temperaturze od 15 °C do 30 °C.

Rysunek 2

Rysunek 3

---

(*1)  Grubość skóry PCW powinna wynosić 1 + 0,5 mm - 0

Gęstość względna powinna wynosić 0,865 ± 0,1.

Dodatek 3

OPIS MANEKINA 18-MIESIĘCZNEGO DZIECKA

1.   UWAGI OGÓLNE

1.1.   Wymiary i masy manekina oparte są na danych antropometrycznych 50-centylowych dzieci w wieku 18 miesięcy.

2.   KONSTRUKCJA

2.1.   Głowa

2.1.1.   Głowa składa się z półsztywnej plastikowej czaszki pokrytej skórą. W czaszce znajduje się wgłębienie, które umożliwia zamontowanie (opcjonalnego) oprzyrządowania.

2.2.   Szyja

2.2.1.   Szyja obejmuje trzy części:

| 2.2.2. | kolumnę z litej gumy, |
| --- | --- |

2.2.2.

kolumnę z litej gumy,

| 2.2.3. | regulowany staw kłykcia potylicznego na szczycie gumowej kolumny, który umożliwia obroty przy regulowanym tarciu wokół osi bocznej. |
| --- | --- |

2.2.3.

regulowany staw kłykcia potylicznego na szczycie gumowej kolumny, który umożliwia obroty przy regulowanym tarciu wokół osi bocznej.

| 2.2.4. | nieregulowany staw kulisty u nasady szyi. |
| --- | --- |

2.2.4.

nieregulowany staw kulisty u nasady szyi.

2.3.   Tułów

2.3.1.   Tułów obejmuje plastikowy szkielet pokryty ciałem/skórą. Przed szkieletem znajduje się zagłębienie, które można wypełnić pianką w celu uzyskania prawidłowej sztywności klatki piersiowej. W tylnej części tułowia znajduje się zagłębienie, w którym można zamontować oprzyrządowanie.

2.4.   Brzuch

2.4.1.   Brzuch manekina stanowi jednoczęściowy element podlegający odkształceniom, który umieszcza się w otworze między klatką piersiową a miednicą.

2.5.   Kręgosłup lędźwiowy

2.5.1.   Odcinek lędźwiowy składa się z gumowej kolumny, która zamontowana jest między szkieletem klatki piersiowej a miednicą. Sztywność odcinka lędźwiowego jest zadana za pomocą metalowego kabla biegnącego przez pusty rdzeń gumowej kolumny.

2.6.   Miednica

2.6.1.   Miednica wykonana jest z półsztywnego tworzywa sztucznego i ma kształt miednicy dziecka. Pokryta jest ciałem i skórą, imitując ciało/skórę wokół miednicy i pośladków.

2.7.   Staw biodrowy

2.7.1.   Połączenia biodrowe znajdują się w dolnej części miednicy. Umożliwiają obroty wokół bocznej osi, a także wokół osi znajdującej się pod kątem prostym do osi bocznej dzięki zawieszeniu kardanowemu. Regulowane tarcie stosuje się do obu osi.

2.8.   Staw kolanowy

2.8.1.   Połączenie kolanowe umożliwia zginanie i prostowanie dolnej części nogi przy regulowanym tarciu.

2.9.   Połączenie barkowe

2.9.1.   Połączenie barkowe znajduje się w szkielecie klatki piersiowej. Zatrzaskowe ograniczniki umożliwiają umieszczenie ramienia w dwóch początkowych pozycjach.

2.10.   Połączenie łokciowe

2.10.1.   Połączenie łokciowe umożliwia zginanie i prostowanie przedramienia. Zatrzaskowe ograniczniki umożliwiają umieszczenie przedramienia w dwóch początkowych pozycjach.

2.11.   Montaż manekina

2.11.1.   Kabel kręgosłupa montuje się w odcinku lędźwiowym.

2.11.2.   Następnie odcinek lędźwiowy montuje się w szkielecie między miednicą a klatką piersiową.

2.11.3.   Wkładkę brzuszną umieszcza się między klatką piersiową a miednicą.

2.11.4.   Szyję zamocowuje się do górnej części klatki piersiowej.

2.11.5.   Na szczycie szyi montuje się głowę za pomocą płyty łącznika.

2.11.6.   Zamocowuje się ręce i nogi.

3.   GŁÓWNE CECHY

3.1.   Masa

Tabela 1

Rozkład masy manekina 18-miesięcznego

| Element | Masa (w kg) |
| --- | --- |
| Głowa i szyja | 2,73 |
| Tułów | 5,06 |
| Górna część ramienia | 0,27 |
| Przedramię | 0,25 |
| Górna część nogi | 0,61 |
| Dolna część nogi | 0,48 |
| Masa całkowita | 11,01 |

Element

Masa (w kg)

Głowa i szyja

2,73

Tułów

5,06

Górna część ramienia

0,27

Przedramię

0,25

Górna część nogi

0,61

Dolna część nogi

0,48

Masa całkowita

11,01

3.2.   Wymiary podstawowe

3.2.1.   Podstawowe wymiary, oparte na rysunku 1 w niniejszym załączniku (pokazanym poniżej), podane są w tabeli 2.

Rysunek 1

Podstawowe wymiary manekina 18-miesięcznego

Image 55

Tabela 2

| L.p. | Wymiar | Wartość (mm) |
| --- | --- | --- |
| 1 | Od tyłu pośladków do przodu kolan | 239 |
| 2 | Od tyłu pośladków do mięśnia podkolanowego, poz. siedząca | 201 |
| 3 | Od środka ciężkości do siedzenia | 193 |
| 4 | Obwód klatki piersiowej | 474 |
| 5 | Głębokość klatki piersiowej | 113 |
| 7 | Szerokość głowy | 124 |
| 8 | Długość głowy | 160 |
| 9 | Obwód biodra, w pozycji siedzącej | 510 |
| 10 | Obwód biodra, w pozycji stojącej (nie pokazano) | 471 |
| 11 | Głębokość biodra, w pozycji siedzącej | 125 |
| 12 | Szerokość biodra, w pozycji siedzącej | 174 |
| 13 | Szerokość szyi | 65 |
| 14 | Od siedzenia do łokcia | 125 |
| 15 | Szerokość barku | 224 |
| 17 | Wysokość, w pozycji siedzącej | 495 (*1) |
| 18 | Wysokość barku, w pozycji siedzącej | 305 |
| 19 | Od spodu stopy do mięśnia podkolanowego, w poz. siedzącej | 173 |
| 20 | Postura (nie pokazano) | 820 (*1) |
| 21 | Wysokość uda w pozycji siedzącej | 66 |

L.p.

Wymiar

Wartość (mm)

1

Od tyłu pośladków do przodu kolan

239

2

Od tyłu pośladków do mięśnia podkolanowego, poz. siedząca

201

3

Od środka ciężkości do siedzenia

193

4

Obwód klatki piersiowej

474

5

Głębokość klatki piersiowej

113

7

Szerokość głowy

124

8

Długość głowy

160

9

Obwód biodra, w pozycji siedzącej

510

10

Obwód biodra, w pozycji stojącej (nie pokazano)

471

11

Głębokość biodra, w pozycji siedzącej

125

12

Szerokość biodra, w pozycji siedzącej

174

13

Szerokość szyi

65

14

Od siedzenia do łokcia

125

15

Szerokość barku

224

17

Wysokość, w pozycji siedzącej

495 (*1)

18

Wysokość barku, w pozycji siedzącej

305

19

Od spodu stopy do mięśnia podkolanowego, w poz. siedzącej

173

20

Postura (nie pokazano)

820 (*1)

21

Wysokość uda w pozycji siedzącej

66

4.   REGULACJA POŁĄCZEŃ/STAWÓW

4.1.   Uwagi ogólne

4.1.1.   W celu uzyskania powtarzalnych wyników przy użyciu manekinów istotna jest regulacja tarcia różnych połączeń, naprężenia odcinka lędźwiowego, a także sztywności wkładki brzusznej.

Przed dokonaniem regulacji należy sprawdzić, czy żadna część nie jest uszkodzona.

4.2.   Kręgosłup lędźwiowy

4.2.1.   Kalibracji odcinka lędźwiowego dokonuje się przed jego montażem w manekinie.

4.2.2.   Dolną płytę montażową odcinka lędźwiowego należy dołączyć do układu w taki sposób, by przednia część odcinka lędźwiowego znalazła się na spodzie (rysunek 2).

Rysunek 2

4.2.3.   Przyłożyć siłę 250 N skierowaną w dół do górnej płyty mocującej. Wynikowe przemieszczenie w dół należy zarejestrować między 1. a 2. sekundą po rozpoczęciu przykładania siły i powinno ono wynosić od 9 do 12 mm.

4.3.   Brzuch

4.3.1.   Umieścić wkładkę brzuszną na sztywnym bloku o takiej samej długości i szerokości jak odcinek lędźwiowy kręgosłupa. Grubość tego bloku ma być co najmniej dwa razy większa od grubości odcinka lędźwiowego kręgosłupa (rysunek 3).

4.3.2.   Należy przyłożyć siłę początkową 20 N.

4.3.3.   Należy przyłożyć stałą siłę 50 N.

4.3.4.   Ugięcie wkładki brzusznej po dwóch minutach musi wynosić 12 ± 2 mm.

Rysunek 3

4.4.   Regulacja szyi

4.4.1.   Do powierzchni pionowej zamocować kompletną szyję, składającą się z gumowej kolumny, stawu kulistego u nasady szyi i stawu kłykcia potylicznego, tak aby część przednia skierowana była ku dołowi (rysunek 4).

Rysunek 4

4.4.2.   Przyłożyć siłę 100 N skierowaną pionowo do osi stawu kłykcia potylicznego. Staw kłykcia potylicznego powinien przemieścić się ku dołowi o 22 ± 2 mm.

4.5.   Staw kłykcia potylicznego

4.5.1.   Zamontować kompletny zespół szyi i głowy.

4.5.2.   Ułożyć tułów na plecach w płaszczyźnie poziomej.

4.5.3.   Dokręcić śrubę i nakrętkę regulującą przechodzące przez głowę i staw kłykcia potylicznego przy pomocy klucza dynamometrycznego, tak aby głowa nie mogła się poruszać wskutek siły ciążenia.

4.6.   Biodro

4.6.1.   Zamocować górną część nogi, bez części dolnej, do miednicy.

4.6.2.   Umieścić górną część nogi w pozycji poziomej.

4.6.3.   Zwiększyć tarcie wywierane na oś boczną, tak aby noga nie mogła się poruszać wskutek siły ciężkości.

4.6.4.   Umieścić górną część nogi w pozycji horyzontalnej, w kierunku osi bocznej.

4.6.5.   Zwiększyć tarcie na zawieszeniu kardanowym, tak aby górna część nogi nie mogła się poruszać wskutek siły ciężkości.

4.7.   Kolano

4.7.1.   Zamocować dolną część nogi do części górnej.

4.7.2.   Umieścić górną i dolną część nogi w pozycji horyzontalnej. Górna część nogi powinna być podparta.

4.7.3.   Dokręcić nakrętkę regulującą w kolanie, tak aby dolna część nogi nie mogła się poruszać wskutek siły ciężkości.

4.8.   Barki

4.8.1.   Wyprostuj przedramię i umieść górne ramię w możliwie najwyższej pozycji.

4.8.2.   Jeśli ramię nie pozostaje w tej pozycji, należy naprawić lub wymienić zatrzaskowe ograniczniki w barku.

4.9.   Łokieć

4.9.1.   Umieścić górne ramię w możliwie najniższej pozycji, zaś przedramię w górnej pozycji ogranicznika zatrzaskowego.

4.9.2.   Jeśli przedramię nie pozostaje w tej pozycji, należy naprawić lub wymienić zatrzaskowe ograniczniki w łokciu.

5.   OPRZYRZĄDOWANIE

5.1.   Uwagi ogólne

5.1.1.   Istnieje możliwość wyposażenia manekinów 18-miesięcznych w szereg przetworników, jednak standardowym wyposażeniem są urządzenia zastępcze o takich samych rozmiarach i masie.

5.1.2.   Procedury certyfikacyjne oraz pomiarowe muszą opierać się na międzynarodowej normie ISO 6487: 1980.

5.2.   Instalacja przyspieszeniomierza w klatce piersiowej

5.2.1.   Przyspieszeniomierz należy zamontować w zagłębieniu klatki piersiowej. Montażu dokonuje się od tyłu manekina.

5.3.   Oznaczenie nacisku na brzuch

5.3.1.   Wystąpienie lub brak nacisku na brzuch należy określić przy użyciu fotografii wysokoczułej.

---

(*1)  Pośladki, plecy i głowa manekina opierają się o pionową powierzchnię.

---

ZAŁĄCZNIK 9

BADANIE ZDERZENIA CZOŁOWEGO Z PRZESZKODĄ

1.   INSTALACJA, PROCEDURA I PRZYRZĄDY POMIAROWE

1.1.   Miejsce badań

Powierzchnia do badań musi być na tyle duża, aby pomieścić tor najazdu, barierę i instalacje techniczne niezbędne do badań. Ostatnia cześć toru, na odcinku co najmniej 5 m przed barierą, jest pozioma, płaska i gładka.

1.2.   Bariera

Bariera składa się z bloku ze zbrojonego betonu co najmniej 3 m szerokości z przodu i co najmniej 1,5 m wysokości. Grubość bariery musi zapewniać masę przynajmniej 70 ton. Czoło musi być pionowe, prostopadłe do osi toru najazdu i pokryte płytami ze sklejki o grubości 20 ± 1 mm w dobrym stanie. Bariera ma umocowanie w podłożu lub jest na nim położona, w razie potrzeby z dodatkowymi urządzeniami zatrzymującymi dla ograniczenia jej przesunięcia. Można użyć bariery o innej charakterystyce, ale dającej wyniki, na podstawie których można wyciągnąć co najmniej równorzędne wnioski.

1.3.   Napęd pojazdu

W momencie uderzenia pojazd nie może być poddawany żadnym działaniom ze strony jakiegokolwiek dodatkowego urządzenia lub urządzeń kierujących bądź napędzających. Musi dotrzeć do przeszkody po trasie prostopadłej do ściany kolizyjnej; dopuszczalne maksymalne boczne ustawienie niewspółosiowe między pionową linią środkową przedniej części pojazdu i pionową linią środkową ściany kolizyjnej wynosi ±30 cm.

1.4.   Stan pojazdu

1.4.1.   Badany pojazd musi być wyposażony we wszystkie standardowe elementy i sprzęt ujęte w jego roboczym ciężarze własnym lub znajdować się w takim stanie, by spełnić niniejszy wymóg w kontekście elementów i sprzętu, które są istotnym wyposażeniem kabiny pasażerskiej, a także rozkładu ciężaru roboczego pojazdu jako całości.

1.4.2.   Jeśli pojazd posiada napęd zewnętrzny, instalację paliwową należy wypełnić do co najmniej 90 % jej pojemności paliwem lub niepalną cieczą o gęstości i lepkości zbliżonej do normalnie używanego paliwa. Pozostałe układy (zbiorniki płynu hamulcowego, chłodnica itp.) należy opróżnić.

1.4.3.   Jeśli napęd pojazdu stanowi jego własny silnik, wówczas zbiornik paliwowy musi być napełniony do co najmniej 90 % jego pojemności. Wszystkie pozostałe zbiorniki z płynem należy uzupełnić.

1.4.4.   Na żądanie producenta służba techniczna odpowiedzialna za przeprowadzanie badań może zezwolić na użycie takiego samego pojazdu, jaki stosowany jest do badań określonych w innych regulaminach (w tym badań, które mogą wpłynąć na jego konstrukcję), do badań określonych w niniejszym regulaminie.

1.5.   Prędkość uderzenia

Prędkość uderzenia musi wynosić 50 +0/-2 km/h. Jeśli jednak badanie przeprowadzono przy wyższej prędkości uderzenia, zaś pojazd spełnił określone wymagania, wynik badania uznaje się za zadowalający.

1.6.   Przyrządy pomiarowe

Przyrząd stosowany do zapisywania prędkości określony w pkt 1.5 powyżej musi posiadać dokładność pomiaru wynoszącą 1 %.

---

ZAŁĄCZNIK 10

PROCEDURA BADANIA ZDERZENIA TYLNEGO

1.   INSTALACJA, PROCEDURY I PRZYRZĄDY POMIAROWE

1.1.   Miejsce badań

Powierzchnia do badań musi być na tyle duża, aby pomieścić układ napędowy impaktora i umożliwić, po uderzeniu, przemieszczenie uderzonego pojazdu oraz instalację wyposażenia badawczego. Część, w której dochodzi do zderzenia i przemieszczenia pojazdu, musi być pozioma. (Stopień nachylenia powinien być mniejszy niż 3 %, mierzony względem dowolnego odcinka o długości jednego metra.)

1.2.   Impaktor

1.2.1.   Impaktor wykonany musi być ze stali, a jego konstrukcja musi być sztywna.

1.2.2.   Powierzchnia uderzająca musi być płaska o szerokości co najmniej 2 500 mm i wysokości 800 mm. Jej krawędzie należy zaokrąglić, tak by promień krzywizny wynosił od 40 do 50 mm. Należy ją obłożyć warstwą sklejki o grubości 20 ± 1 mm.

1.2.3.   W momencie uderzenia muszą być spełnione następujące wymogi:

| 1.2.3.1. | powierzchnia uderzająca musi być pionowa i prostopadła do środkowej płaszczyzny wzdłużnej uderzanego pojazdu; |
| --- | --- |

1.2.3.1.

powierzchnia uderzająca musi być pionowa i prostopadła do środkowej płaszczyzny wzdłużnej uderzanego pojazdu;

| 1.2.3.2. | kierunek ruchu impaktora musi być zasadniczo poziomy i równoległy do środkowej płaszczyzny wzdłużnej uderzanego pojazdu; |
| --- | --- |

1.2.3.2.

kierunek ruchu impaktora musi być zasadniczo poziomy i równoległy do środkowej płaszczyzny wzdłużnej uderzanego pojazdu;

| 1.2.3.3. | maksymalne dopuszczalne odchylenie boczne między środkową linią pionową powierzchni impaktora a środkową płaszczyzną wzdłużną uderzanego pojazdu musi wynosić 300 mm. Ponadto powierzchnia uderzająca musi rozciągać się na całą szerokość uderzanego pojazdu; |
| --- | --- |

1.2.3.3.

maksymalne dopuszczalne odchylenie boczne między środkową linią pionową powierzchni impaktora a środkową płaszczyzną wzdłużną uderzanego pojazdu musi wynosić 300 mm. Ponadto powierzchnia uderzająca musi rozciągać się na całą szerokość uderzanego pojazdu;

| 1.2.3.4. | prześwit pod dolną krawędzią czoła urządzenia uderzającego wynosi 175 ± 25 mm. |
| --- | --- |

1.2.3.4.

prześwit pod dolną krawędzią czoła urządzenia uderzającego wynosi 175 ± 25 mm.

1.3.   Napęd impaktora

Impaktor może być zamocowany do wózka (bariera ruchoma) lub stanowić część wahadła.

1.4.   Przepisy szczególne mające zastosowanie w przypadku użycia ruchomej bariery

1.4.1.   Impaktor mocuje się do wózka (ruchomej bariery) za pomocą elementu mocującego, który musi być sztywny i nie odkształcać się wskutek uderzenia; wózek powinien w chwili uderzenia poruszać się swobodnie i nie podlegać działaniu urządzenia napędzającego.

1.4.2.   Łączna masa pojazdu i impaktora musi wynosić 1 100 ± 20 kg.

1.5.   Przepisy szczególne mające zastosowanie w przypadku użycia wahadła

1.5.1.   Odległość środka powierzchni uderzającej od osi obrotu wahadła nie może być mniejsza niż 5 m.

1.5.2.   Impaktor zawieszony jest swobodnie na sztywnych ramionach, do których jest mocno zamocowany. Tak zbudowane wahadło musi zasadniczo nie podlegać odkształceniom wskutek zderzenia.

1.5.3.   W wahadle należy umieścić urządzenie zatrzymujące, aby zapobiec uderzeniom wtórnym impaktora uderzającego na pojazd badawczy.

1.5.4.   W momencie uderzenia prędkość środka uderzenia wahadła musi wynosić od 30 do 32 km/h.

1.5.5.   Masę zredukowaną „mr
  ” w środku uderzenia wahadła definiuje się jako funkcję całkowitej masy „m”, odległości „a”
   (*1) między środkiem uderzenia i osią obrotu oraz odległości „l” między środkiem ciężkości i osią obrotu, za pomocą następującego równania:

Formula

1.5.6.   Masa zredukowana „mr” musi wynosić 1 100 ± 20 kg.

1.6.   Przepisy ogólne dotyczące masy i prędkości impaktora

Jeśli badanie przeprowadzono przy prędkości uderzenia większej niż określona w pkt 1.5.4 lub przy masie większej niż określona w pkt 1.5.3 lub 1.5.6, a pojazd spełnił określone wymogi, wynik badania uznaje się za zadowalający.

1.7.   Stan pojazdu podczas badania

Badany pojazd musi być wyposażony we wszystkie standardowe elementy i sprzęt ujęte w jego roboczym ciężarze własnym lub znajdować się w takim stanie, by spełnić niniejszy wymóg w kontekście rozkładu ciężaru roboczego pojazdu jako całości.

1.8.   Kompletny pojazd z urządzeniem przytrzymującym dla dzieci zainstalowanym zgodnie z instrukcją montażu należy umieścić na twardej, płaskiej i równej powierzchni z wyłączonym hamulcem ręcznym na biegu jałowym. Jedno badanie zderzeniowe może obejmować więcej niż jedno urządzenie przytrzymujące.

---

(*1)  Odległość „a” jest równa długości synchronicznego wahadła, o którym mowa.

---

ZAŁĄCZNIK 11

DODATKOWE KOTWICZENIA WYMAGANE DO INSTALACJI W POJAZDACH URZĄDZEŃ PRZYTRZYMUJĄCYCH DLA DZIECI KATEGORII PÓŁUNIWERSALNEJ

| 1. | Niniejszy załącznik ma zastosowanie wyłącznie do dodatkowych kotwiczeń do instalacji urządzeń przytrzymujących kategorii „półuniwersalnej” lub prętów, bądź innych szczególnych elementów mocowania urządzeń przytrzymujących dzieci wewnątrz kabiny, bez względu na to, czy stosuje się kotwiczenia określone w regulaminie nr 14. |
| --- | --- |

1.

| 2. | Rodzaj kotwiczeń określa producent urządzenia przytrzymującego dla dzieci, a szczegółowe dane zostają przekazane do zatwierdzenia służbie technicznej przeprowadzającej badania.
  Służba techniczna może wziąć pod uwagę informacje uzyskane od producenta pojazdu. |
| --- | --- |

2.

Służba techniczna może wziąć pod uwagę informacje uzyskane od producenta pojazdu.

| 3. | Producent urządzenia przytrzymującego dla dzieci dostarcza części niezbędne do zamontowania kotwiczeń oraz specjalny rzut główny poziomy ukazujący ich dokładne umiejscowienie w każdym pojeździe. |
| --- | --- |

3.

| 4. | Producent urządzenia przytrzymującego dla dzieci wskazuje, czy kotwiczenia wymagane do mocowania urządzenia przytrzymującego do konstrukcji pojazdu są zgodne z wymogami dotyczącymi umiejscowienia i wytrzymałości, zawartymi w pkt 3 zalecenia dla rządów zamierzających wprowadzić szczegółowe wymogi odnośnie do kotwiczeń urządzeń przytrzymujących dla dzieci stosowanych w samochodach osobowych (1). |
| --- | --- |

4.

---

(1)  Zob. tekst regulaminu nr 16

---

ZAŁĄCZNIK 12

FOTELIK

Image 59

najniższy punkt siedzenia

zamocowanie taśm barkowych

---

ZAŁĄCZNIK 13

STANDARDOWY PAS BEZPIECZEŃSTWA

| 1. | Pas bezpieczeństwa dostosowany do wymogów długości maksymalnej i badania dynamicznego musi być wykonany zgodnie z jedną z dwóch konfiguracji podanych na rys. 1. Są to trzypunktowy pas ze zwijaczem i dwupunktowy pas statyczny. |
| --- | --- |

1.

| 2. | Trzypunktowy pas ze zwijaczem posiada następujące części twarde: zwijacz (R), pętla słupka (P), dwa punkty kotwiczenia (A1 i A2) (patrz: rysunek 1b) oraz część środkową (N, widok szczegółowy na rysunku 3). Zwijacz musi być zgodny z wymogami dotyczącymi siły zwijania, zawartymi w regulaminie nr 16. Średnica szpuli zwijacza wynosi 33 ± 0,5 mm. |
| --- | --- |

2.

| 3. | Pas ze zwijaczem przytwierdza się do kotwiczeń siedzenia do badań opisanego w załączniku 6 dodatki 1 i 4, jak następuje: | Kotwiczenie pasa A1 przytwierdzane jest do kotwiczenia B0 (zewnętrznego) wózka |
| --- | --- | --- |

3.

Kotwiczenie pasa A1 przytwierdzane jest do kotwiczenia B0 (zewnętrznego) wózka

| | Kotwiczenie pasa A2 przytwierdzane jest do kotwiczenia A (wewnętrznego) wózka |
| --- | --- |

Kotwiczenie pasa A2 przytwierdzane jest do kotwiczenia A (wewnętrznego) wózka

| | Pętla słupka P przytwierdzana jest do kotwiczenia C wózka. |
| --- | --- |

Pętla słupka P przytwierdzana jest do kotwiczenia C wózka.

| | Zwijacz pasa R przytwierdzany jest do kotwiczenia wózka, tak że linia środkowa szpuli znajduje się w Re. |
| --- | --- |

Zwijacz pasa R przytwierdzany jest do kotwiczenia wózka, tak że linia środkowa szpuli znajduje się w Re.

Wartość X na rys. 1b poniżej wynosi 200 ± 5 mm. Efektywna długość pasa od A1 do linii środkowej szpuli zwijacza Re (przy pełnym wyciągnięciu taśmy tapicerskiej z minimalną długością 150 mm w przypadku badania urządzeń przytrzymujących kategorii „uniwersalnej” i „półuniwersalnej” wynosi 2 820 ± 5 mm przy pomiarze w linii prostej bez obciążenia i na powierzchni poziomej; ta długość może wzrosnąć przy badaniu kategorii „zastrzeżonej”; dla wszystkich kategorii przy zainstalowanym urządzeniu przytrzymującym dla dzieci na szpuli zwijacza musi być co najmniej 150 mm długości pasa.

| 4. | Wymogi dotyczące taśmy pasa:







  Materiał: poliester typu spinnblack | a) | szerokość: |
| --- | --- | --- | --- |

4.

Materiał: poliester typu spinnblack

a)

szerokość:

48 ± 2 mm przy 10 000 N

| b) | grubość: |
| --- | --- |

b)

grubość:

1,0 ± 0,2 mm

| c) | wydłużenie: |
| --- | --- |

c)

wydłużenie:

8 ± 2 % przy 10 000 N

| 5. | Dwupunktowy pas statyczny, przedstawiony na rys. 1a, składa się z dwóch standardowych płytek mocujących, pokazanych na rys. 2, oraz taśmy spełniającej wymogi opisane w pkt 4 powyżej. |
| --- | --- |

5.

| 6. | Płytki mocujące pasa dwupunktowego przytwierdzane są do kotwiczeń A i B wózka. Wartość Y na rys. 1a wynosi 1 300 ± 5 mm. Jest to maksymalna długość wymagana do homologacji urządzeń przytrzymujących dla dzieci, posiadających pasy dwupunktowe (zob. pkt 6.1.9 niniejszego regulaminu). |
| --- | --- |

6.

Rysunki 1a i 1b

Konfiguracje standardowych pasów bezpieczeństwa

Rysunek 1a

Pas statyczny dwupunktowy

Image 60

Rysunek 1b

Pas ze zwijaczem trzypunktowy

Image 61

Rysunek 2

Standardowa płytka mocująca

Wymiary w mm

Image 62

Przekrój A - A

Rysunek 3

Rysunek 3

Środkowa część konfiguracji pasa standardowego

Środkowa część konfiguracji pasa standardowego

Image 63

Przekrój A - A

Rysunek 4

Rysunek 4

Pętla słupka

Pętla słupka

Image 64

Wykończenie: chromowane

styk

zgrzeina punktowa

---

ZAŁĄCZNIK 14

SCHEMAT HOMOLOGACJI TYPU (SCHEMAT ISO 9002:2000)

Kontrola zgodności produkcji przez służbę techniczną

Kontrola zgodności produkcji wewnętrznie

Badanie kontroli zgodności produkcji (3) & wizyta (2)

Badanie kontroli zgodności produkcji (3) & wizyta (2)

Udzielenie homologacji typu

Badanie homologacji typu i badanie kwalifikacyjne (1)

Kontrola zakładu przez organ udzielający homologacji typu

Tak

Nie

ISO 9002:2000 (0)

Wnioskodawca znany

Wnioskodawca nieznany

Wniosek o homologację typu

Kontrola laboratorium przez organ udzielający homologacji typu

Uwagi:

| (0) | lub norma jej równoważna z dozwolonym wyłączeniem wymagań dotyczących koncepcji projektu i rozwoju, pkt 7.3 normy ISO 9002:2000 „Zadowolenie klienta i ciągłe usprawnienia” |
| --- | --- |

(0)

| (1) | Badania te muszą zostać przeprowadzone przez służbę techniczną |
| --- | --- |

(1)

| (2) | Badania zgodnie z załącznikiem 16






  a) | Jeśli brak ISO 9002:2000:






  (i) | organu lub służby technicznej w czasie wizyty zgodnie z uwagą 3a |
| --- | --- | --- | --- |

(2)

a)

Jeśli brak ISO 9002:2000:

(i)

organu lub służby technicznej w czasie wizyty zgodnie z uwagą 3a

| (ii) | producenta pomiędzy wizytami zgodnie z uwagą 3b |
| --- | --- |

(ii)

producenta pomiędzy wizytami zgodnie z uwagą 3b

| b) | Jeśli jest ISO 9002:2000: przejęte przez producenta, procedura sprawdzana w czasie wizyt zgodnie z punktem 3b. |
| --- | --- |

b)

Jeśli jest ISO 9002:2000: przejęte przez producenta, procedura sprawdzana w czasie wizyt zgodnie z punktem 3b.

| (3) | wizyta u producenta dla celów kontroli i pobrania prób losowych przez organ lub służbę techniczną






  a) | Jeśli brak ISO 9002:2000: 2 razy w roku |
| --- | --- | --- |

(3)

a)

Jeśli brak ISO 9002:2000: 2 razy w roku

| b) | Jeśli jest ISO 9002:2000: 1 raz w roku |
| --- | --- |

b)

Jeśli jest ISO 9002:2000: 1 raz w roku

---

ZAŁĄCZNIK 15

OBJAŚNIENIA

Objaśnienia w niniejszym załączniku dotyczą trudności związanych z interpretacją niektórych punktów niniejszego regulaminu. Mają one służyć za przewodnik dla służby technicznej przeprowadzającej badania.

| | Pkt 2.10.1.
  Szybki regulator może być także urządzeniem posiadającym wałek obrotowy i sprężynę, podobnym do zwijacza blokowanego ręcznie. Regulator należy zbadać zgodnie z wymogami pkt 7.2.2.5 i 7.2.3.1.3. |
| --- | --- |

Pkt 2.10.1.

Szybki regulator może być także urządzeniem posiadającym wałek obrotowy i sprężynę, podobnym do zwijacza blokowanego ręcznie. Regulator należy zbadać zgodnie z wymogami pkt 7.2.2.5 i 7.2.3.1.3.

| | Pkt 2.19.2.
  Półuniwersalne urządzenie przytrzymujące przeznaczone do instalacji na tylnym siedzeniu zarówno w samochodach osobowych zamkniętych, jak i typu kombi, w których cały układ pasów jest identyczny, stanowi jeden „typ”. |
| --- | --- |

Pkt 2.19.2.

Półuniwersalne urządzenie przytrzymujące przeznaczone do instalacji na tylnym siedzeniu zarówno w samochodach osobowych zamkniętych, jak i typu kombi, w których cały układ pasów jest identyczny, stanowi jeden „typ”.

| | Pkt 2.19.3.
  Przy podejmowaniu decyzji odnośnie do tego, czy został stworzony nowy „typ”, należy uwzględnić znaczenie zmian wymiarów lub masy siedzenia, wypełniaczy lub osłony przed uderzeniem oraz właściwości w zakresie pochłaniania energii bądź koloru materiału. |
| --- | --- |

Pkt 2.19.3.

Przy podejmowaniu decyzji odnośnie do tego, czy został stworzony nowy „typ”, należy uwzględnić znaczenie zmian wymiarów lub masy siedzenia, wypełniaczy lub osłony przed uderzeniem oraz właściwości w zakresie pochłaniania energii bądź koloru materiału.

| | Pkt 2.19.4 i 2.19.5.
  Punkty te nie stosują się do pasów bezpieczeństwa posiadających osobną homologację zgodnie z regulaminem 16, które są konieczne do zamocowania urządzenia przytrzymującego dla dzieci do pojazdu lub do przymocowania dziecka. |
| --- | --- |

Pkt 2.19.4 i 2.19.5.

Punkty te nie stosują się do pasów bezpieczeństwa posiadających osobną homologację zgodnie z regulaminem 16, które są konieczne do zamocowania urządzenia przytrzymującego dla dzieci do pojazdu lub do przymocowania dziecka.

| | Pkt 6.1.2.
  W przypadku urządzeń przytrzymujących dla dzieci zwróconych tyłem do kierunku jazdy prawidłową pozycję górnej części urządzenia względem głowy manekina dziecka zapewnia się, instalując największy manekin, dla którego urządzenie jest przeznaczone, w konfiguracji najbardziej pochylonej i upewniając się, że linia pozioma na wysokości oczu przechodzi poniżej górnej części siedzenia. |
| --- | --- |

Pkt 6.1.2.

W przypadku urządzeń przytrzymujących dla dzieci zwróconych tyłem do kierunku jazdy prawidłową pozycję górnej części urządzenia względem głowy manekina dziecka zapewnia się, instalując największy manekin, dla którego urządzenie jest przeznaczone, w konfiguracji najbardziej pochylonej i upewniając się, że linia pozioma na wysokości oczu przechodzi poniżej górnej części siedzenia.

| | Pkt 6.1.8.
  Wymóg zachowania 150 mm odstępu stosuje się także do przenośnych łóżeczek. |
| --- | --- |

Pkt 6.1.8.

Wymóg zachowania 150 mm odstępu stosuje się także do przenośnych łóżeczek.

| | Pkt 6.2.4.
  Przemieszczenie pasa barkowego jest dopuszczalne, gdy dolna część odcinka barkowego standardowego pasa bezpieczeństwa nie znajduje się niżej niż łokieć manekina w punkcie maksymalnego przemieszczenia manekina. |
| --- | --- |

Pkt 6.2.4.

Przemieszczenie pasa barkowego jest dopuszczalne, gdy dolna część odcinka barkowego standardowego pasa bezpieczeństwa nie znajduje się niżej niż łokieć manekina w punkcie maksymalnego przemieszczenia manekina.

| | Pkt 6.2.9.
  Panuje powszechna zgoda, że stosuje się to także do urządzeń, które wyposażone są w taki mechanizm blokujący, nawet jeśli nie są one wymagane w tej grupie. W związku z tym badanie przeprowadzone zostałoby przy użyciu jedynego urządzenia w grupie 2, jednak przy zadanej sile, tj. o masie dwukrotnie większej od masy manekina z grupy 1. |
| --- | --- |

Pkt 6.2.9.

Panuje powszechna zgoda, że stosuje się to także do urządzeń, które wyposażone są w taki mechanizm blokujący, nawet jeśli nie są one wymagane w tej grupie. W związku z tym badanie przeprowadzone zostałoby przy użyciu jedynego urządzenia w grupie 2, jednak przy zadanej sile, tj. o masie dwukrotnie większej od masy manekina z grupy 1.

| | Pkt 7.1.3.
  Badanie wywrócenia przeprowadza się, korzystając z tej samej procedury i parametrów montażu jak w przypadku badania dynamicznego. |
| --- | --- |

Pkt 7.1.3.

Badanie wywrócenia przeprowadza się, korzystając z tej samej procedury i parametrów montażu jak w przypadku badania dynamicznego.

| | Pkt 7.1.3.1.
  Zabrania się zatrzymywania urządzenia do badania podczas wywrócenia. |
| --- | --- |

Pkt 7.1.3.1.

Zabrania się zatrzymywania urządzenia do badania podczas wywrócenia.

| | Pkt 7.1.4.1.4.
  Celem jest zapewnienie wytrzymałości urządzenia przytrzymującego dla dzieci na wszystkie obciążenia nakładane podczas badania dynamicznego, utrzymanie dziecka w pozycji poprzez zachowanie pierwotnej pozycji i konfiguracji. Każda zmiana pierwotnej konfiguracji, w tym zmiana pozycji pochylenia lub długości wspornika, jest uznawana za nieprawidłowość. Każda nieprawidłowość w częściach lub komponentach nośnych, np. w punktach styczności pasa bezpieczeństwa dla dorosłych (na wskazanym przebiegu pasów), zabezpieczeniu przeciwobrotowym lub foteliku urządzenia, jest uznawana za nieprawidłowość, chyba że dane zachowanie jest wyraźnie wskazaną funkcją urządzenia ograniczającego obciążenia. |
| --- | --- |

Pkt 7.1.4.1.4.

Celem jest zapewnienie wytrzymałości urządzenia przytrzymującego dla dzieci na wszystkie obciążenia nakładane podczas badania dynamicznego, utrzymanie dziecka w pozycji poprzez zachowanie pierwotnej pozycji i konfiguracji. Każda zmiana pierwotnej konfiguracji, w tym zmiana pozycji pochylenia lub długości wspornika, jest uznawana za nieprawidłowość. Każda nieprawidłowość w częściach lub komponentach nośnych, np. w punktach styczności pasa bezpieczeństwa dla dorosłych (na wskazanym przebiegu pasów), zabezpieczeniu przeciwobrotowym lub foteliku urządzenia, jest uznawana za nieprawidłowość, chyba że dane zachowanie jest wyraźnie wskazaną funkcją urządzenia ograniczającego obciążenia.

| | Pkt 7.1.4.1.10.1.2.
  Całkowite złożenie oznacza, że po złożeniu wspornika żadna jego część nie wystaje ponad powierzchnię podstawy czy też korpusu, w ten sposób że nie ma to żadnego wpływu na pozycję urządzenia przytrzymującego dla dzieci ma stanowisku do badań. Następujące rysunki przedstawiono odpowiednie przykłady.

  Rysunek 1


  Przykłady całkowicie złożonego wspornika




  Wspornik
  urządzenie CRS
  Wspornik

  Rysunek 2


  Przykłady niecałkowicie złożonego wspornika




  Wspornik
  urządzenie CRS
  Wspornik |
| --- | --- |

Pkt 7.1.4.1.10.1.2.

Całkowite złożenie oznacza, że po złożeniu wspornika żadna jego część nie wystaje ponad powierzchnię podstawy czy też korpusu, w ten sposób że nie ma to żadnego wpływu na pozycję urządzenia przytrzymującego dla dzieci ma stanowisku do badań. Następujące rysunki przedstawiono odpowiednie przykłady.

Rysunek 1

Przykłady całkowicie złożonego wspornika

Wspornik

urządzenie CRS

Wspornik

Rysunek 2

Przykłady niecałkowicie złożonego wspornika

Wspornik

urządzenie CRS

Wspornik

| | Pkt 7.1.4.2.2.
  Podpunkt ten odnosi się do przyspieszeń reprezentujących siły rozciągające w kręgosłupie manekina. |
| --- | --- |

Pkt 7.1.4.2.2.

Podpunkt ten odnosi się do przyspieszeń reprezentujących siły rozciągające w kręgosłupie manekina.

| | Pkt 7.1.4.3.1.
  Widoczne ślady wgnieceń oznaczają wgniecenia modeliny przez wkładkę brzuszną (pod naciskiem urządzenia przytrzymującego), lecz nie zginanie modeliny bez przyłożenia siły ściskającej w kierunku poziomym, jak na przykład dzieje się przez zwykłe zginanie kręgosłupa. Patrz także: interpretacja pkt 6.2.4. |
| --- | --- |

Pkt 7.1.4.3.1.

Widoczne ślady wgnieceń oznaczają wgniecenia modeliny przez wkładkę brzuszną (pod naciskiem urządzenia przytrzymującego), lecz nie zginanie modeliny bez przyłożenia siły ściskającej w kierunku poziomym, jak na przykład dzieje się przez zwykłe zginanie kręgosłupa. Patrz także: interpretacja pkt 6.2.4.

| | Pkt 7.2.1.5.
  Zgodność z pierwszym zdaniem jest zachowana, gdy ręka manekina może sięgnąć do zamka. |
| --- | --- |

Pkt 7.2.1.5.

Zgodność z pierwszym zdaniem jest zachowana, gdy ręka manekina może sięgnąć do zamka.

| | Pkt 7.2.2.1.
  Stosuje się w celu zapewnienia, aby prowadnice pasa posiadające osobną homologację można było z łatwością zamocować i odłączyć. |
| --- | --- |

Pkt 7.2.2.1.

Stosuje się w celu zapewnienia, aby prowadnice pasa posiadające osobną homologację można było z łatwością zamocować i odłączyć.

| | Pkt 7.2.4.1.1.
  Wymagane są dwa pasy. Zmierz siłę zrywającą pierwszej taśmy. Zmierz szerokość drugiej taśmy, przykładając 75 % takiej siły. |
| --- | --- |

Pkt 7.2.4.1.1.

Wymagane są dwa pasy. Zmierz siłę zrywającą pierwszej taśmy. Zmierz szerokość drugiej taśmy, przykładając 75 % takiej siły.

| | Pkt 7.2.4.4.
  Zabrania się używania elementów, które można rozłożyć na części lub z których można usunąć gwint, oraz jeśli nieprzeszkolony użytkownik mógłby nieprawidłowo dokonać ponownego złożenia części, co mogłoby prowadzić do niebezpiecznej konfiguracji. |
| --- | --- |

Pkt 7.2.4.4.

Zabrania się używania elementów, które można rozłożyć na części lub z których można usunąć gwint, oraz jeśli nieprzeszkolony użytkownik mógłby nieprawidłowo dokonać ponownego złożenia części, co mogłoby prowadzić do niebezpiecznej konfiguracji.

| | Pkt 8.1.2.2.

  „Przymocowanie do siedzenia” odnosi się do siedzenia do badań określonego w załączniku 6. „Określone urządzenia mogą” oznacza, że standardowo do badań na wywrócenie używane byłyby „określone” urządzenia przytrzymujące po zainstalowaniu na siedzeniu do badań, jednak zezwolono na przeprowadzenie badania na siedzeniu pojazdu. |
| --- | --- |

Pkt 8.1.2.2.

„Przymocowanie do siedzenia” odnosi się do siedzenia do badań określonego w załączniku 6. „Określone urządzenia mogą” oznacza, że standardowo do badań na wywrócenie używane byłyby „określone” urządzenia przytrzymujące po zainstalowaniu na siedzeniu do badań, jednak zezwolono na przeprowadzenie badania na siedzeniu pojazdu.

| | Pkt 8.1.3.6.3.2.
  Giętka płyta lub inny giętki przyrząd ma symulować zdjęcie ubrania z dziecka i niedopasowanie się pasa szelkowego. Jeżeli dziecko jest przytrzymywane przez układ, który dopasowuje się do ciała dziecka bez interwencji z zewnątrz (np. używany jest pas dla dorosłych lub pas szelkowy obejmuje zwijacze automatyczne lub z blokadą awaryjną), korzystanie z giętkiego przyrządu nie jest konieczne. W przypadku urządzeń przytrzymujących dla dzieci, w których długość taśm można ustalić (np. pasy szelkowe bez zwijacza lub pas dla dorosłych z mechanizmem blokującym), użycie giętkiego przyrządu jest wymagane. Giętki przyrząd musi być używany dla urządzeń przytrzymujących dla dzieci,w których użyto opiętych pasami osłon przed uderzeniem. |
| --- | --- |

Pkt 8.1.3.6.3.2.

Giętka płyta lub inny giętki przyrząd ma symulować zdjęcie ubrania z dziecka i niedopasowanie się pasa szelkowego. Jeżeli dziecko jest przytrzymywane przez układ, który dopasowuje się do ciała dziecka bez interwencji z zewnątrz (np. używany jest pas dla dorosłych lub pas szelkowy obejmuje zwijacze automatyczne lub z blokadą awaryjną), korzystanie z giętkiego przyrządu nie jest konieczne. W przypadku urządzeń przytrzymujących dla dzieci, w których długość taśm można ustalić (np. pasy szelkowe bez zwijacza lub pas dla dorosłych z mechanizmem blokującym), użycie giętkiego przyrządu jest wymagane. Giętki przyrząd musi być używany dla urządzeń przytrzymujących dla dzieci,w których użyto opiętych pasami osłon przed uderzeniem.

| | Pkt 8.2.2.1.1.
  Określenie „uwzględniając normalne warunki eksploatacyjne” oznacza, że badanie to powinno być przeprowadzone, gdy urządzenie przytrzymujące zamontowane jest do siedzenia do badań lub siedzenia pojazdu, bez manekina.
  Manekina należy używać jedynie w celu umiejscowienia elementu regulującego. Przede wszystkim taśmy należy wyregulować zgodnie z pkt 8.1.3.6.3.2 lub 8.1.3.6.3.3 (zależnie od przypadku). Następnie badanie należy przeprowadzić po usunięciu manekina. |
| --- | --- |

Pkt 8.2.2.1.1.

Określenie „uwzględniając normalne warunki eksploatacyjne” oznacza, że badanie to powinno być przeprowadzone, gdy urządzenie przytrzymujące zamontowane jest do siedzenia do badań lub siedzenia pojazdu, bez manekina.

Manekina należy używać jedynie w celu umiejscowienia elementu regulującego. Przede wszystkim taśmy należy wyregulować zgodnie z pkt 8.1.3.6.3.2 lub 8.1.3.6.3.3 (zależnie od przypadku). Następnie badanie należy przeprowadzić po usunięciu manekina.

| | Pkt 8.2.5.2.6.
  Punkt ten nie stosuje się do prowadnic taśmy, które uzyskały osobną homologację na mocy niniejszego regulaminu. |
| --- | --- |

Pkt 8.2.5.2.6.

Punkt ten nie stosuje się do prowadnic taśmy, które uzyskały osobną homologację na mocy niniejszego regulaminu.

| | Pkt 10.1.3.
  W przypadku rozszerzeń, w których zmiany mają wpływ tylko na jedną grupę urządzeń przytrzymujących dla dzieci, należy wykonać badanie na potrzeby rozszerzenia tylko dla tej grupy i dopiero jeżeli wyniki przemieszczenia są gorsze niż najgorszy wynik dla danego urządzenia (z dowolnej grupy w pierwotnej homologacji lub w poprzednich rozszerzeniach), należy przeprowadzić nowe badania kwalifikacyjne produkcji. Jeżeli wartość przemieszczenia głowy nie jest gorsza niż w poprzednich badaniach na potrzeby homologacji lub jej rozszerzenia (z wyłączeniem badań kwalifikacyjnych produkcji), dalsze badania kwalifikacyjne produkcji nie są wymagane.
  W przypadkach, w których zmiany w rozszerzeniu mają wpływ na więcej niż jedną grupę, przykładowo, jeżeli rozszerza się grupę urządzeń 2/3 o grupę 1, ale zmiany mogą mieć wpływ na grupę 2/3 (np. wzmocnienie), należy wówczas wykonać badania dla grupy 1 i badania najgorszego położenia dla grupy 2/3 (której dotyczy pierwotna homologacja). Jeżeli którykolwiek z wyników jest gorszy niż w pierwotnej homologacji lub w poprzednim rozszerzeniu (z wyłączeniem badań kwalifikacyjnych produkcji), należy wykonać badania kwalifikacyjne produkcji dla nowego najgorszego położenia.
  Zawsze należy porównywać najgorsze położenie we wszystkich badaniach na potrzeby homologacji i rozszerzenia (z wyłączeniem badań kwalifikacyjnych produkcji). |
| --- | --- |

Pkt 10.1.3.

W przypadku rozszerzeń, w których zmiany mają wpływ tylko na jedną grupę urządzeń przytrzymujących dla dzieci, należy wykonać badanie na potrzeby rozszerzenia tylko dla tej grupy i dopiero jeżeli wyniki przemieszczenia są gorsze niż najgorszy wynik dla danego urządzenia (z dowolnej grupy w pierwotnej homologacji lub w poprzednich rozszerzeniach), należy przeprowadzić nowe badania kwalifikacyjne produkcji. Jeżeli wartość przemieszczenia głowy nie jest gorsza niż w poprzednich badaniach na potrzeby homologacji lub jej rozszerzenia (z wyłączeniem badań kwalifikacyjnych produkcji), dalsze badania kwalifikacyjne produkcji nie są wymagane.

W przypadkach, w których zmiany w rozszerzeniu mają wpływ na więcej niż jedną grupę, przykładowo, jeżeli rozszerza się grupę urządzeń 2/3 o grupę 1, ale zmiany mogą mieć wpływ na grupę 2/3 (np. wzmocnienie), należy wówczas wykonać badania dla grupy 1 i badania najgorszego położenia dla grupy 2/3 (której dotyczy pierwotna homologacja). Jeżeli którykolwiek z wyników jest gorszy niż w pierwotnej homologacji lub w poprzednim rozszerzeniu (z wyłączeniem badań kwalifikacyjnych produkcji), należy wykonać badania kwalifikacyjne produkcji dla nowego najgorszego położenia.

Zawsze należy porównywać najgorsze położenie we wszystkich badaniach na potrzeby homologacji i rozszerzenia (z wyłączeniem badań kwalifikacyjnych produkcji).

---

ZAŁĄCZNIK 16

KONTROLA ZGODNOŚCI PRODUKCJI

1.   BADANIA

Należy wykazać, że urządzenia przytrzymujące dla dzieci spełniają wymogi, na podstawie których stworzono następujące rodzaje badań:

| 1.1. | Sprawdzenie progów blokowania oraz trwałości zwijaczy blokowanych awaryjnie
  Zgodnie z postanowieniami pkt 8.2.4.3 badanie wykonuje się w kierunku najbardziej niekorzystnym, po przeprowadzeniu testów wytrzymałościowych szczegółowo opisanych w pkt 8.2.4.2, 8.2.4.4 i 8.2.4.5, na podstawie wymogu pkt 7.2.3.2.6. |
| --- | --- |

1.1.

Sprawdzenie progów blokowania oraz trwałości zwijaczy blokowanych awaryjnie

Zgodnie z postanowieniami pkt 8.2.4.3 badanie wykonuje się w kierunku najbardziej niekorzystnym, po przeprowadzeniu testów wytrzymałościowych szczegółowo opisanych w pkt 8.2.4.2, 8.2.4.4 i 8.2.4.5, na podstawie wymogu pkt 7.2.3.2.6.

| 1.2. | Sprawdzenie wytrzymałości zwijaczy samoblokujących
  Zgodnie z postanowieniami pkt 8.2.4.2 czynność ta uzupełniana jest badaniami z pkt 8.2.4.4 i 8.2.4.5, na podstawie wymogu pkt 7.2.3.1.3. |
| --- | --- |

1.2.

Sprawdzenie wytrzymałości zwijaczy samoblokujących

Zgodnie z postanowieniami pkt 8.2.4.2 czynność ta uzupełniana jest badaniami z pkt 8.2.4.4 i 8.2.4.5, na podstawie wymogu pkt 7.2.3.1.3.

| 1.3. | Badanie wytrzymałości taśm po kondycjonowaniu
  Zgodnie z procedurą opisaną w pkt 7.2.4.2, badanie wykonuje się po zakończeniu kondycjonowania, na podstawie wymogów pkt 8.2.5.2.1–8.2.5.2.5.
  1.3.1.   Badanie wytrzymałości taśmy po ścieraniu
  Zgodnie z procedurą opisaną w pkt 7.2.4.2 badanie wykonuje się po zakończeniu kondycjonowania, na podstawie wymogów określonych w pkt 8.2.5.2.6. |
| --- | --- |

1.3.

Badanie wytrzymałości taśm po kondycjonowaniu

Zgodnie z procedurą opisaną w pkt 7.2.4.2, badanie wykonuje się po zakończeniu kondycjonowania, na podstawie wymogów pkt 8.2.5.2.1–8.2.5.2.5.

1.3.1.   Badanie wytrzymałości taśmy po ścieraniu

Zgodnie z procedurą opisaną w pkt 7.2.4.2 badanie wykonuje się po zakończeniu kondycjonowania, na podstawie wymogów określonych w pkt 8.2.5.2.6.

| 1.4. | Badanie mikroprzesuwu
  Zgodnie z procedurą opisaną w pkt 8.2.3 niniejszego regulaminu. |
| --- | --- |

1.4.

Badanie mikroprzesuwu

Zgodnie z procedurą opisaną w pkt 8.2.3 niniejszego regulaminu.

| 1.5. | Pochłanianie energii
  Zgodnie z postanowieniami pkt 7.1.2 niniejszego regulaminu. |
| --- | --- |

1.5.

Pochłanianie energii

Zgodnie z postanowieniami pkt 7.1.2 niniejszego regulaminu.

| 1.6. | Weryfikacja wymogów eksploatacyjnych urządzeń przytrzymujących dla dzieci po wykonaniu stosownego badania dynamicznego
  Zgodnie z postanowieniami pkt 8.1.3 badanie przeprowadzane jest po dokonaniu wstępnego kondycjonowania dowolnego zamka, zgodnie z wymogami pkt 7.2.1.7, w celu zapewnienia zgodności z właściwymi wymogami pkt 7.1.4 (dotyczącymi ogólnego działania urządzenia przytrzymującego dla dzieci) i pkt 7.2.1.8.1 (dotyczącego działania dowolnego zamka przy obciążeniu). |
| --- | --- |

1.6.

Weryfikacja wymogów eksploatacyjnych urządzeń przytrzymujących dla dzieci po wykonaniu stosownego badania dynamicznego

Zgodnie z postanowieniami pkt 8.1.3 badanie przeprowadzane jest po dokonaniu wstępnego kondycjonowania dowolnego zamka, zgodnie z wymogami pkt 7.2.1.7, w celu zapewnienia zgodności z właściwymi wymogami pkt 7.1.4 (dotyczącymi ogólnego działania urządzenia przytrzymującego dla dzieci) i pkt 7.2.1.8.1 (dotyczącego działania dowolnego zamka przy obciążeniu).

| 1.7. | Badanie termiczne
  Zgodnie z postanowieniami pkt 7.1.5 niniejszego regulaminu. |
| --- | --- |

1.7.

Badanie termiczne

Zgodnie z postanowieniami pkt 7.1.5 niniejszego regulaminu.

2.   CZĘSTOTLIWOŚĆ I WYNIKI BADAŃ

2.1.   Badania wymagane w pkt 1.1–1.5 i 1.7 przeprowadzane są z częstotliwością zmienną, podlegającą kontroli statystycznej, zgodnie ze standardową procedurą zapewnienia jakości i muszą być realizowane przynajmniej raz w roku.

2.2.   Minimalne warunki kontroli zgodności urządzeń przytrzymujących dla dzieci kategorii „uniwersalnej”, „półuniwersalnej” i „tylko dla określonych pojazdów”, w związku z badaniami dynamicznymi zgodnie z pkt 1.6 powyżej.

W porozumieniu z właściwymi organami, posiadacz homologacji będzie nadzorować kontrolę zgodności z zastosowaniem metody kontroli partii (pkt 2.2.1) lub metody kontroli ciągłej (pkt 2.2.2).

2.2.1.   Kontrola partii dla urządzeń przytrzymujących dla dzieci

2.2.1.1.   Posiadacz homologacji musi dzielić urządzenia przytrzymujące dla dzieci na partie możliwie najbardziej jednolite w odniesieniu do surowców lub półproduktów użytych w ich produkcji (różny kolor szkieletu, różne wykonanie uprzęży) i warunków produkcji. Wielkość partii nie może przekroczyć 5 000 sztuk.

W porozumieniu z właściwymi organami, badania mogą być prowadzone przez służbę techniczną lub w ramach odpowiedzialności posiadacza homologacji.

2.2.1.2.   Próbę należy pobierać z każdej partii zgodnie z postanowieniami pkt 2.2.1.4. Próba może zostać pobrana przed ukończeniem partii, pod warunkiem że próba ta pochodzi z partii zawierającej co najmniej 20 % końcowej ilości partii.

2.2.1.3.   Charakterystykę urządzeń przytrzymujących dla dzieci i liczbę badań dynamicznych, jakie należy przeprowadzić, podano w pkt 2.2.1.4.

2.2.1.4.   Warunkiem zatwierdzenia partii urządzeń przytrzymujących dla dzieci jest spełnienie następujących warunków:

| Wielkość partii | Liczba prób / charakterystyka urządzeń przytrzymujących dla dzieci | Łączna liczba prób | Kryteria akceptacji | Kryteria odrzucenia | Stopień rygorystyczności kontroli |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| N < 500 | 1. = 1MH | 1 | 0 | — | Normalny |
| 2. = 1MH | 2 | 1 | 2 |
| 500 < N < 5 000 | 1. = 1MH + 1LH | 2 | 0 | 2 | Normalny |
| 2. = 1MH + 1LH | 4 | 1 | 2 |
| N < 500 | 1. = 2MH | 2 | 0 | 2 | Wzmocniony |
| 2. = 2MH | 4 | 1 | 2 |
| 500 < N < 5 000 | 1. = 2MH + 2LH | 4 | 0 | 2 | Wzmocniony |
| 2. = 2MH + 2LH | 8 | 1 | 2 |

Wielkość partii

Liczba prób / charakterystyka urządzeń przytrzymujących dla dzieci

Łączna liczba prób

Kryteria akceptacji

Kryteria odrzucenia

Stopień rygorystyczności kontroli

N < 500

1. = 1MH

1

0

—

Normalny

2. = 1MH

2

1

2

500 < N < 5 000

1. = 1MH + 1LH

2

0

2

Normalny

2. = 1MH + 1LH

4

1

2

N < 500

1. = 2MH

2

0

2

Wzmocniony

2. = 2MH

4

1

2

500 < N < 5 000

1. = 2MH + 2LH

4

0

2

Wzmocniony

2. = 2MH + 2LH

8

1

2

Uwaga:

| | MH oznacza konfigurację wyższą (przy udzielaniu lub przedłużaniu homologacji uzyskano najmniej korzystne wyniki) |
| --- | --- |

MH oznacza konfigurację wyższą (przy udzielaniu lub przedłużaniu homologacji uzyskano najmniej korzystne wyniki)

| | LH oznacza konfigurację niższą |
| --- | --- |

LH oznacza konfigurację niższą

Plan podwójnego pobierania prób działa następująco:

| | W przypadku normalnej kontroli, jeśli pierwsza próba nie zawiera żadnych jednostek wadliwych, partię przyjmuje się bez badania drugiej próby. Jeśli próba zawiera dwie jednostki wadliwe, partia jest odrzucona. Poza tym jeśli próba zawiera jedną jednostkę wadliwą, pobiera się drugą próbę dającą łączną liczbę, która musi spełniać warunek podany w kolumnie 5 w tabeli powyżej. |
| --- | --- |

W przypadku normalnej kontroli, jeśli pierwsza próba nie zawiera żadnych jednostek wadliwych, partię przyjmuje się bez badania drugiej próby. Jeśli próba zawiera dwie jednostki wadliwe, partia jest odrzucona. Poza tym jeśli próba zawiera jedną jednostkę wadliwą, pobiera się drugą próbę dającą łączną liczbę, która musi spełniać warunek podany w kolumnie 5 w tabeli powyżej.

| | W przypadku odrzucenia dwóch z 5 kolejnych partii, następuje przejście od kontroli normalnej do wzmocnionej. Normalna kontrola wznawiana jest po zaakceptowaniu 5 kolejnych partii. |
| --- | --- |

W przypadku odrzucenia dwóch z 5 kolejnych partii, następuje przejście od kontroli normalnej do wzmocnionej. Normalna kontrola wznawiana jest po zaakceptowaniu 5 kolejnych partii.

| | W przypadku odrzucenia którejkolwiek partii, produkcja uznawana jest za niezgodną i partia nie może być wprowadzona na rynek. |
| --- | --- |

W przypadku odrzucenia którejkolwiek partii, produkcja uznawana jest za niezgodną i partia nie może być wprowadzona na rynek.

| | W przypadku odrzucenia dwóch kolejnych partii podlegających kontroli wzmocnionej, obowiązują postanowienia pkt 13. |
| --- | --- |

W przypadku odrzucenia dwóch kolejnych partii podlegających kontroli wzmocnionej, obowiązują postanowienia pkt 13.

2.2.1.5.   Kontrola zgodności urządzeń przytrzymujących dla dzieci prowadzona jest poczynając od partii wyprodukowanej po pierwszej partii wykorzystanej dla celów kwalifikacji produkcji.

2.2.1.6.   Wyniki badań opisanych w pkt 2.2.1.4 nie mogą przekroczyć L, gdzie L oznacza wartość graniczną ustaloną dla każdego badania homologacyjnego.

2.2.2.   Kontrola ciągła

2.2.2.1.   Posiadacz homologacji jest zobowiązany do prowadzenia ciągłej kontroli jakości swojego procesu produkcyjnego metodami statystycznymi i przez próbkowanie. W porozumieniu z właściwymi organami badania mogą być prowadzone przez służbę techniczną lub w ramach odpowiedzialności posiadacza homologacji, który jest zobowiązany do zapewnienia identyfikowalności produktu.

2.2.2.2.   Próby muszą być pobierane zgodnie z postanowieniami pkt 2.2.2.4.

2.2.2.3.   Charakterystykę urządzenia przytrzymującego dla dzieci wybiera się losowo, a badania prowadzi się zgodnie z pkt 2.2.2.4.

2.2.2.4.   Kontrola musi spełniać następujące wymagania.

| Liczba pobranych urządzeń przytrzymujących dla dzieci | Stopień rygorystyczności kontroli |
| --- | --- |
| 0,02 %, co oznacza jedno urządzenie przytrzymujące dla dzieci z każdych 5 000 wyprodukowanych | Normalny |
| 0,05 %, co oznacza jedno urządzenie przytrzymujące dla dzieci z każdych 2 000 wyprodukowanych | Wzmocniony |

Liczba pobranych urządzeń przytrzymujących dla dzieci

Stopień rygorystyczności kontroli

0,02 %, co oznacza jedno urządzenie przytrzymujące dla dzieci z każdych 5 000 wyprodukowanych

Normalny

0,05 %, co oznacza jedno urządzenie przytrzymujące dla dzieci z każdych 2 000 wyprodukowanych

Wzmocniony

Plan podwójnego pobierania prób działa następująco:

| | Stwierdzenie zgodności urządzenia przytrzymującego dla dzieci jest jednoznaczne z potwierdzeniem zgodności produkcji. |
| --- | --- |

Stwierdzenie zgodności urządzenia przytrzymującego dla dzieci jest jednoznaczne z potwierdzeniem zgodności produkcji.

| | W przypadku braku zgodności urządzenia przytrzymującego dla dzieci z wymaganiami należy pobrać drugie urządzenie przytrzymujące dla dzieci. |
| --- | --- |

W przypadku braku zgodności urządzenia przytrzymującego dla dzieci z wymaganiami należy pobrać drugie urządzenie przytrzymujące dla dzieci.

| | Zgodność drugiego urządzenia przytrzymującego dla dzieci z wymogami jest jednoznaczna z potwierdzeniem zgodności produkcji. |
| --- | --- |

Zgodność drugiego urządzenia przytrzymującego dla dzieci z wymogami jest jednoznaczna z potwierdzeniem zgodności produkcji.

| | Jeśli oba (pierwsze i drugie) urządzenia przytrzymujące dla dzieci nie spełniają wymagań, produkcja nie spełnia wymagań, a urządzenia przytrzymujące dla dzieci, które będą prawdopodobnie wykazywać takie same wady należy wycofać. Poza tym należy podjąć niezbędne działania w celu przywrócenia zgodności produkcji. |
| --- | --- |

Jeśli oba (pierwsze i drugie) urządzenia przytrzymujące dla dzieci nie spełniają wymagań, produkcja nie spełnia wymagań, a urządzenia przytrzymujące dla dzieci, które będą prawdopodobnie wykazywać takie same wady należy wycofać. Poza tym należy podjąć niezbędne działania w celu przywrócenia zgodności produkcji.

| | Kontrola wzmocniona zastąpi normalną, jeśli nastąpiło dwukrotne wycofanie produkcji w odniesieniu do 10 000 wyprodukowanych kolejno urządzeń przytrzymujących dla dzieci. |
| --- | --- |

Kontrola wzmocniona zastąpi normalną, jeśli nastąpiło dwukrotne wycofanie produkcji w odniesieniu do 10 000 wyprodukowanych kolejno urządzeń przytrzymujących dla dzieci.

| | Normana kontrola wznawiana jest po potwierdzeniu zgodności 10 000 wyprodukowanych kolejno urządzeń przytrzymujących dla dzieci. |
| --- | --- |

Normana kontrola wznawiana jest po potwierdzeniu zgodności 10 000 wyprodukowanych kolejno urządzeń przytrzymujących dla dzieci.

| | W przypadku dwukrotnego wycofania produkcji podlegającej kontroli wzmocnionej, obowiązują postanowienia pkt 13. |
| --- | --- |

W przypadku dwukrotnego wycofania produkcji podlegającej kontroli wzmocnionej, obowiązują postanowienia pkt 13.

2.2.2.5.   Kontrola ciągła urządzeń przytrzymujących dla dzieci podejmowana jest poczynając od kwalifikacji produkcji.

2.2.2.6.   Wyniki badań opisanych w pkt 2.2.2.4 nie mogą przekroczyć L, gdzie L oznacza wartość graniczną ustaloną dla każdego badania homologacyjnego.

2.3.   W przypadku niestandardowych urządzeń „wbudowanych” obowiązuje następująca częstotliwość badań:

| Urządzenia przytrzymujące dla dzieci, z wyjątkiem poduszek podwyższających: | Raz na 8 tygodni |
| --- | --- |
| Poduszki podwyższające: | Raz na 12 tygodni |

Urządzenia przytrzymujące dla dzieci, z wyjątkiem poduszek podwyższających:

Raz na 8 tygodni

Poduszki podwyższające:

Raz na 12 tygodni

W przypadku każdego badania należy spełnić wszystkie wymogi zawarte w pkt 7.1.4 i 7.2.1.8.1. Jeżeli wyniki badań przeprowadzonych w ciągu jednego roku są poprawne, producent może, za zgodą organu udzielającego homologacji typu, zmniejszyć częstotliwość badań w sposób następujący:

| Urządzenia przytrzymujące dla dzieci, z wyjątkiem poduszek podwyższających: | Raz na 16 tygodni |
| --- | --- |
| Poduszki podwyższające: | Raz na 24 tygodnie |

Urządzenia przytrzymujące dla dzieci, z wyjątkiem poduszek podwyższających:

Raz na 16 tygodni

Poduszki podwyższające:

Raz na 24 tygodnie

W przypadku gdy roczna produkcja urządzeń przytrzymujących dla dzieci nie przekracza 1 000 sztuk, dopuszcza się minimalną częstotliwość badań raz na rok.

2.3.1.   Zgodnie z pkt 2.1.2.4.1 w przypadku niestandardowych urządzeń montowanych w danym modelu pojazdu, producent urządzenia przytrzymującego dla dzieci może wybrać między procedurami zgodności produkcji: albo zgodnie z pkt 2.2 na siedzeniu do badań, albo zgodnie z pkt 2.3 w kadłubie pojazdu.

2.3.2.   Jeśli próba testowa nie przejdzie określonego badania, któremu podlegała, należy przeprowadzić dodatkowe badanie dla tego samego wymagania na przynajmniej trzech innych próbach. W przypadku badań dynamicznych, jeśli wyniki jednego z nich będą niekorzystne, produkcja zostaje uznana za niezgodną, a częstotliwość należy podwyższyć, jeśli stosowano częstotliwość niższą zgodnie z pkt 2.3. Poza tym należy podjąć niezbędne działania w celu przywrócenia zgodności produkcji.

2.4.   W przypadku stwierdzenia niezgodności produkcji zgodnie z pkt 2.2.1.4, 2.2.2.4 lub 2.3.2 posiadacz homologacji lub jego należycie upoważniony przedstawiciel ma obowiązek:

| 2.4.1. | Powiadomić organ udzielający homologacji typu, który wydał homologację typu, i określić działania podjęte celem przywrócenia zgodności produkcji. |
| --- | --- |

2.4.1.

Powiadomić organ udzielający homologacji typu, który wydał homologację typu, i określić działania podjęte celem przywrócenia zgodności produkcji.

2.5.   Producent musi co kwartał informować organ udzielający homologacji typu o liczbie produktów wytworzonych w ramach danej homologacji i zapewnić sposób ich identyfikacji w odniesieniu do numeru homologacji.

---

ZAŁĄCZNIK 17

BADANIE MATERIAŁÓW POCHŁANIAJĄCYCH ENERGIĘ

1.   MODEL GŁOWY

1.1.   Model głowy musi składać się z półkuli wykonanej z litego drewna oraz dodatkowego mniejszego elementu kulistego, jak pokazano na rys. A poniżej. Musi on być skonstruowany w sposób umożliwiający swobodne opadanie wzdłuż wyznaczonej osi oraz pozwalający na zamontowanie przyspieszeniomierza, służącego do pomiaru przyspieszenia wzdłuż kierunku upadku.

1.2.   Łączna masa modelu głowy wraz z przyspieszeniomierzem musi wynosić 2,75 ± 0,05 kg.

Rysunek A

Model głowy

Wymiary w mm

Kierunek upadku

2.   OPRZYRZĄDOWANIE

Podczas badania należy rejestrować przyspieszenie, wykorzystując sprzęt zgodny z klasą częstotliwości kanału 1000, jak określono w ostatniej wersji normy ISO 6487.

3.   PROCEDURA

3.1.   Całkowicie zmontowane urządzenie przytrzymujące dla dzieci należy umieścić w okolicy uderzenia na płaskiej sztywnej podstawie o wymiarach minimalnych 500 × 500 mm, tak aby kierunek uderzenia był prostopadły do wewnętrznej powierzchni urządzenia przytrzymującego dla dzieci w strefie uderzenia.

3.2.   Należy unieść model głowy na wysokość 100 – 0/+5 mm między górną powierzchnią zmontowanego urządzenia przytrzymującego dla dzieci a najniższym punktem modelu, a następnie upuścić go. Następnie należy zarejestrować przyspieszenie modelu głowy podczas uderzenia.

---

ZAŁĄCZNIK 18

METODA OKREŚLANIA OBSZARU UDERZENIA GŁOWĄ W URZĄDZENIACH POSIADAJĄCYCH OPARCIA ORAZ OKREŚLENIE MINIMALNYCH ROZMIARÓW PŁATÓW BOCZNYCH W URZĄDZENIACH ZWRÓCONYCH TYŁEM DO KIERUNKU JAZDY

| 1. | Należy umieścić urządzenie na siedzeniu do badań, opisanym w załączniku 6. Urządzenia pochylane należy ustawić w pozycji jak najbardziej pionowej. W urządzeniu umieścić najmniejszy manekin zgodnie z instrukcjami producenta. Na oparciu oznaczyć punkt „A” na poziomie barku najmniejszego manekina, w odległości 2 cm wewnątrz zewnętrznej krawędzi ramienia. Wszystkie powierzchnie wewnętrzne znajdujące się powyżej płaszczyzny poziomej przechodzącej przez punkt A muszą zostać poddane badaniom zgodnie z załącznikiem 17. Obszar ten musi obejmować oparcie i płaty boczne, włącznie z wewnętrznymi krawędziami płatów bocznych (strefa wielkości promienia). W przypadku przenośnych łóżeczek, w których symetryczne ułożenie manekina w zależności od urządzenia i instrukcji producenta jest niemożliwe, obszar spełniający warunki określone w załączniku 17 musi obejmować wszystkie wewnętrzne powierzchnie, powyżej uprzednio określonego punktu A, w kierunku głowy, gdy manekin ten znajduje się w przenośnym łóżeczku w najgorszej pozycji określonej w instrukcji producenta, a łóżeczko znajduje się na stanowisku do badań
  Jeśli możliwe jest symetryczne ułożenie manekina w przenośnym łóżeczku, cały wewnętrzny obszar powinien spełniać warunki określone w załączniku 17. |
| --- | --- |

1.

Jeśli możliwe jest symetryczne ułożenie manekina w przenośnym łóżeczku, cały wewnętrzny obszar powinien spełniać warunki określone w załączniku 17.

| 2. | Głębokość płatów bocznych w urządzeniach zwróconych tyłem do kierunku jazdy, mierzona od środkowej linii powierzchni oparcia, musi wynosić co najmniej 90 mm. Płaty boczne muszą rozpoczynać się na wysokości płaszczyzny horyzontalnej przechodzącej przez punkt „A” i ciągnąć się aż do samej góry oparcia siedzenia. Począwszy od wysokości 90 mm poniżej górnego punktu oparcia siedzenia, głębokość płatów bocznych może się stopniowo zmniejszać. |
| --- | --- |

2.

| 3. | Wymóg dotyczący minimalnej wielkości płatów bocznych, określony w pkt 2 powyżej, nie stosuje się do urządzeń przytrzymujących kategorii „tylko dla niektórych pojazdów”, przeznaczonych dla grup wagowych II i III, wykorzystywanych w przestrzeni bagażowej zgodnie z pkt 6.1.2 niniejszego regulaminu. |
| --- | --- |

3.

---

ZAŁĄCZNIK 19

OPIS SPOSOBU KONDYCJONOWANIA REGULATORÓW ZAMONTOWANYCH BEZPOŚREDNIO W URZĄDZENIU PRZYTRZYMUJĄCYM DLA DZIECI

Rysunek 1

1,25 kg

nieruchomy wałek

nieruchomy wałek

1.   METODA

1.1.   Ustawić taśmę tapicerską w położeniu referencyjnym opisanym w pkt 8.2.7, wyciągnąć co najmniej 50 mm taśmy z integralnego paska szelkowego, ciągnąc za luźny koniec taśmy.

1.2.   Przymocować regulowaną część integralnego paska szelkowego do urządzenia ciągnącego A.

1.3.   Włączyć regulator i wyciągnąć co najmniej 150 mm taśmy do integralnego paska szelkowego. Jest to połowa cyklu, podczas której urządzenie ciągnące A wyciąga taśmę do pozycji maksymalnej.

1.4.   Podpiąć wolny koniec taśmy do urządzenia ciągnącego B.

2.   CYKL PRZEBIEGA NASTĘPUJĄCO:

| 2.1. | Wyciągnąć pas B na co najmniej 150 mm, tak aby A nie naciągał integralnego paska szelkowego. |
| --- | --- |

2.1.

Wyciągnąć pas B na co najmniej 150 mm, tak aby A nie naciągał integralnego paska szelkowego.

| 2.2. | Włączyć regulatory i pociągnąć A, tak aby B nie naprężał wolnego końca taśmy. |
| --- | --- |

2.2.

Włączyć regulatory i pociągnąć A, tak aby B nie naprężał wolnego końca taśmy.

| 2.3. | Na końcu skoku, wyłączyć regulator. |
| --- | --- |

2.3.

Na końcu skoku, wyłączyć regulator.

| 2.4. | Powtórzyć cykl w sposób określony w pkt 7.2.2.7 niniejszego regulaminu. |
| --- | --- |

2.4.

Powtórzyć cykl w sposób określony w pkt 7.2.2.7 niniejszego regulaminu.

---

ZAŁĄCZNIK 20

TYPOWE URZĄDZENIE DO BADANIA WYTRZYMAŁOŚCIOWEGO ZAMKA

Image 70

wymiary w mm

a = powierzchnia w A:

siła rozciągająca

3 lub 5 taśm

zamek

siła rozciągająca

---

ZAŁĄCZNIK 21

STANOWISKO BADAWCZE DO DYNAMICZNYCH TESTÓW ZDERZENIOWYCH

Mocowania zatoki siedzenia ISOFIX

Ogniwo obciążnikowe 1

Ogniwo obciążnikowe 2

Pozycja odblokowana, jeśli możliwe

Poduszka do badań

Sanie do badań

Standardowy zwijacz

Słupek „B”

Pętla słupka

1.   METODA

1.1.   Tylko pas biodrowy

Umieścić ogniwo obciążnikowe 1 w pozycji zewnętrznej, jak wskazano powyżej. Zamocować urządzenie przytrzymujące dla dzieci i naciągnąć pas referencyjny w pozycji zewnętrznej, tak aby uzyskać obciążenie 75N ± 5N w pozycji zewnętrznej.

1.2.   Pas biodrowy i diagonalny

1.2.1.   Umieścić ogniwo obciążnikowe 1 w pozycji zewnętrznej, jak wskazano powyżej. Zamocować urządzenie przytrzymujące dla dzieci we właściwym położeniu. Jeżeli w urządzeniu przytrzymującym dla dzieci jest umieszczony mechanizm blokujący pasa diagonalnego, należy umieścić ogniwo obciążnikowe 2 w dogodnej pozycji, za urządzeniem przytrzymującym, między mechanizmem blokującym, a zamkiem, jak pokazano powyżej. Jeżeli w urządzeniu przytrzymującym dla dzieci nie ma mechanizmu blokującego lub jest on przymocowany przy zamku, należy umieścić ogniwo obciążnikowe w dogodnej pozycji między pętlą słupka a urządzeniem przytrzymującym.

1.2.2.   Wyregulować odcinek brzuszny pasa referencyjnego, tak aby ogniwem obciążnikowym 1 uzyskać obciążenie 50 N ± 5 N. Na pasie zaznaczyć kredą miejsce przejścia przez zamek symulacyjny. Utrzymując pas w tym położeniu, wyregulować ogniwo obciążnikowe 2 na pasie diagonalnym, tak aby uzyskać napięcie 50N ± 5N. Regulacji takiej można dokonać poprzez zablokowanie taśmy na blokadzie taśmy urządzenia przytrzymującego dla dzieci lub poprzez podciągnięcie pasa do standardowego zwijacza.

1.2.3.   Odwinąć całą taśmę ze szpuli zwijacza i umożliwić zwinięcie pod napięciem 4 ± 3 N pomiędzy zwijaczem a pętlą słupka do napięcia zwijacza. Przed przeprowadzeniem badania dynamicznego szpulę należy zablokować. Przeprowadzić dynamiczny test zderzeniowy.

1.2.4.   Przed rozpoczęciem nastawienia należy sprawdzić urządzenie przytrzymujące dla dzieci pod kątem zgodności z pkt 6.2.1.3. Jeżeli ze względu na zmianę funkcji kąta wystąpi zmiana naprężenia instalacji, należy zbadać warunki najmniejszego naprężenia instalacji, ponownie nastawić i maksymalnie naprężyć instalację, a następnie ustawić urządzenie przytrzymujące dla dzieci w najgorszym położeniu, jednocześnie nie napinając pasów dla dorosłych. Przeprowadzić badanie dynamiczne.

1.3.   Zaczep ISOFIX

Dotyczy urządzeń przytrzymujących dla dzieci ISOFIX z regulowanymi kotwiczeniami zatoki siedzenia ISOFIX. Zamontować nieobciążone urządzenie przytrzymujące dla dzieci ISOFIX w kotwiczeniach zatoki siedzenia H1-H2 w odpowiednim położeniu testowym. Pozwolić, aby mechanizmy zatrzaskowe urządzenia przytrzymującego dla dzieci ISOFIX dociągnęły nieobciążone urządzenie przytrzymujące dla dzieci w kierunku zatoki siedzenia. Przyłożyć dodatkową siłę 135 ± 15 N w płaszczyźnie równoległej do powierzchni poduszki kanapy do badań w kierunku zatoki siedzenia, aby pokonać siły tarcia pomiędzy urządzeniem przytrzymującym dla dzieci ISOFIX a poduszką siedzenia, wspomagając działanie samoluzujące mechanizmu zatrzaskowego. Siłę należy przyłożyć na lub równo powyżej linii środkowej urządzenia przytrzymującego dla dzieci ISOFIX i na wysokości nieprzekraczającej 100 mm powyżej powierzchni poduszki stanowiska do badań. W razie potrzeby należy wyregulować górny pasek mocujący tak, aby uzyskać obciążenie 50 ± 5 N. (*1) Po takim wyregulowaniu w urządzeniu przytrzymujące dla dzieci ISOFIX należy umieścić odpowiedniego manekina.

Uwaga

| 1. | W przypadku pkt 1.1 i 1.2 instalacja dokonywana jest po umocowaniu manekina w urządzeniu przytrzymującym. |
| --- | --- |

1.

| 2. | Ponieważ poduszka do badań z pianki ulega ściskaniu po instalacji urządzenia przytrzymującego, badanie dynamiczne należy w miarę możliwości przeprowadzić najpóźniej 10 minut po instalacji. Aby umożliwić powrót poduszki do stanu pierwotnego, minimalny okres między dwoma badaniami, podczas których wykorzystywana jest ta sama poduszka, wynosi 20 minut. |
| --- | --- |

2.

| 3. | Ogniwa obciążnikowe przymocowane bezpośrednio do taśmy pasa można odłączyć od zasilania, ale podczas badania dynamicznego muszą one pozostać na właściwym miejscu. Masa każdego ogniwa nie może przekraczać 250 gramów. Możliwe jest zastąpienie ogniwa obciążającego taśmę pasa biodrowego ogniwem obciążnikowym przytwierdzonym do punktu kotwiczenia. |
| --- | --- |

3.

| 4. | W przypadku zastosowania urządzeń przytrzymujących z przyrządami służącymi do zwiększania napięcia pasów dla dorosłych, metoda badawcza wygląda następująco:
  Zainstalować urządzenie przytrzymujące dla dzieci w sposób opisany w niniejszym załączniku, a następnie podłączyć napinacz zgodnie z instrukcją producenta. Jeśli urządzenie nie może być uruchomione ze względu na zbyt wysokie napięcie, uznaje się je za urządzenie nie do przyjęcia. |
| --- | --- |

4.

Zainstalować urządzenie przytrzymujące dla dzieci w sposób opisany w niniejszym załączniku, a następnie podłączyć napinacz zgodnie z instrukcją producenta. Jeśli urządzenie nie może być uruchomione ze względu na zbyt wysokie napięcie, uznaje się je za urządzenie nie do przyjęcia.

| 5. | W odniesieniu do urządzenia przytrzymującego dla dzieci nie należy stosować siły dodatkowej przekraczającej minimum wymagane w celu uzyskania prawidłowych sił instalacyjnych zgodnie z pkt 1.1 i 1.2.2 powyżej. |
| --- | --- |

5.

| 6. | W przypadku przenośnego łóżeczka, zgodnie z opisem w pkt 8.1.3.5.6 niniejszego regulaminu, należy zastosować symulację połączenia pomiędzy pasem bezpieczeństwa dla dorosłych a urządzeniem. Pas bezpieczeństwa dla dorosłych z luźnym końcem o szerokości 500 mm (mierzonej zgodnie z opisem w załączniku 13) jest podłączony przez płytkę mocującą zgodnie z opisem w załączniku 13 do wskazanych punktów mocowania. Urządzenie jest następnie montowane do wolnego końca pasa bezpieczeństwa dla dorosłych. Napięcie pasa bezpieczeństwa dla dorosłych mierzone pomiędzy punktem mocowania a urządzeniem musi wynosić 50 ± 5 N. |
| --- | --- |

6.

---

(*1)  W przypadku urządzeń z mechanizmami, które mają zwiększać naprężenie górnego paska mocującego, badanie należy przeprowadzić następującą metodą:

zainstalować urządzenie przytrzymujące dla dzieci ISOFIX zgodnie z wymaganiami niniejszego załącznika i następnie uruchomić napinacz zgodnie z instrukcją producenta. Jeśli urządzenie nie może być uruchomione ze względu na zbyt wysokie napięcie, uznaje się je za urządzenie nie do przyjęcia.

---

ZAŁĄCZNIK 22

BADANIE BLOKU DOLNEJ CZĘŚCI TUŁOWIA

Rysunek 1

Ścięty blok manekina P10

Materiał: EPS (40–45 g/l)

110 DIA

10,0 blend RAD (TYP)

125 RAD

55 RAD

3,2°

9,5°

80 RAD (TYP)

220 RAD

160

Rysunek 2

Dodatkowe badanie naciągu z zastosowaniem bloku manekina

---

ZAŁĄCZNIK 23

URZĄDZENIA SŁUŻĄCE DO PRZYKŁADANIA OBCIĄŻENIA

Urządzenie służące do przykładania obciążenia I

Image 74

Widok z przodu

Skala: 1:2

Widok przekroju B-B

Widok przekroju A-A

Detal C

Skala: 1:1

| Długość rozciągania | (+/– 5 mm) | | | | | |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| | Manekin P/Q 0 | Manekin P/Q 3/4 | P/Q 1,5 | P/Q 3 | P/Q 6 | P/Q 10 |
| Pas przytrzymujący głowę | 1 000 mm | 1 000 mm | 1 000 mm | 1 200 mm | 1 200 mm | 1 200 mm |
| Pas barkowy | 750 mm | 850 mm | 950 mm | 1 000 mm | 1 100 mm | 1 300 mm |
| Pas krokowy | 300 mm | 350 mm | 400 mm | 400 mm | 450 mm | 570 mm |
| Pas biodrowy | 400 mm | 500 mm | 550 mm | 600 mm | 700 mm | 800 mm |
| Wymiar X | 120 mm | 130 mm | 140 mm | 140 mm | 150 mm | 160 mm |

Długość rozciągania

(+/– 5 mm)

Manekin P/Q 0

Manekin P/Q 3/4

P/Q 1,5

P/Q 3

P/Q 6

P/Q 10

Pas przytrzymujący głowę

1 000 mm

1 000 mm

1 000 mm

1 200 mm

1 200 mm

1 200 mm

Pas barkowy

750 mm

850 mm

950 mm

1 000 mm

1 100 mm

1 300 mm

Pas krokowy

300 mm

350 mm

400 mm

400 mm

450 mm

570 mm

Pas biodrowy

400 mm

500 mm

550 mm

600 mm

700 mm

800 mm

Wymiar X

120 mm

130 mm

140 mm

140 mm

150 mm

160 mm

| L.p. | Nazwa | Informacje | Ilość |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | Pas przytrzymujący głowę – 39 mm | — | 1 |
| 2 | Pas barkowy lh-rh – 39 mm | — | 2 |
| 3 | Pas krokowy – 39 mm | — | 1 |
| 4 | Pas biodrowy – 39 mm | — | 1 |
| 5 | Wzór ściegu (30 × 17) | Ścieg: 77, nić: 30 | 8 |
| 6 | Zamek z tworzywa sztucznego | | 2 |
| 7 | Wzór ściegu (2 × 37) | Ścieg: 77, nić: 30 | 2 |

L.p.

Nazwa

Informacje

Ilość

1

Pas przytrzymujący głowę – 39 mm

—

1

2

Pas barkowy lh-rh – 39 mm

—

2

3

Pas krokowy – 39 mm

—

1

4

Pas biodrowy – 39 mm

—

1

5

Wzór ściegu (30 × 17)

Ścieg: 77, nić: 30

8

6

Zamek z tworzywa sztucznego

2

7

Wzór ściegu (2 × 37)

Ścieg: 77, nić: 30

2

| Wzór ściegu | Min. wymagana siła |
| --- | --- |
| 12 × 12 mm | 3,5 kN |
| 30 × 12 mm | 5,3 kN |
| 30 × 17 mm | 5,3 kN |
| 30 × 30 mm | 7,0 kN |

Wzór ściegu

Min. wymagana siła

12 × 12 mm

3,5 kN

30 × 12 mm

5,3 kN

30 × 17 mm

5,3 kN

30 × 30 mm

7,0 kN

Promień całego pasa = 5 mm

Image 75

Widok izometryczny

Skala: 1:10

Widok z góry

Skala: 1:2

Urządzenie służące do przykładania obciążenia II

Image 76

| L.p. | Nazwa | Informacje | Ilość |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | Pas główny – 39 mm | — | 1 |
| 2 | Pas biodrowy (górny/dolny) – 39 mm | — | 2 |
| 3 | Wzór ściegu (30 × 17) | Ścieg: 77, nić: 30- | 4 |

L.p.

Nazwa

Informacje

Ilość

1

Pas główny – 39 mm

—

1

2

Pas biodrowy (górny/dolny) – 39 mm

—

2

3

Wzór ściegu (30 × 17)

Ścieg: 77, nić: 30-

4

| Długość rozciągania | (+/– 5 mm) | | | | | |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| | Manekin P/Q 0 | Manekin P/Q 3/4 | P/Q 1,5 | P/Q 3 | P/Q 6 | P/Q 10 |
| Pas główny | 1 600 mm | 1 600 mm | 1 600 mm | 2 000 mm | 2 000 mm | 2 000 mm |
| Pas biodrowy | 440 mm | 540 mm | 640 mm | 740 mm | 740 mm | 840 mm |

Długość rozciągania

(+/– 5 mm)

Manekin P/Q 0

Manekin P/Q 3/4

P/Q 1,5

P/Q 3

P/Q 6

P/Q 10

Pas główny

1 600 mm

1 600 mm

1 600 mm

2 000 mm

2 000 mm

2 000 mm

Pas biodrowy

440 mm

540 mm

640 mm

740 mm

740 mm

840 mm

| Wzór ściegu | Min. wymagana siła |
| --- | --- |
| 12 × 12 mm | 3,5 kN |
| 30 × 12 mm | 5,3 kN |
| 30 × 17 mm | 5,3 kN |
| 30 × 30 mm | 7,0 kN |

Wzór ściegu

Min. wymagana siła

12 × 12 mm

3,5 kN

30 × 12 mm

5,3 kN

30 × 17 mm

5,3 kN

30 × 30 mm

7,0 kN

Promień całego pasa = 5 mmf

Widok izometryczny

Skala: 1:10

Widok z góry

Skala: 1:2

---

| 30.9.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 265/125 |
| --- | --- | --- | --- |

30.9.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 265/125

---

Jedynie oryginalne teksty EKG ONZ mają skutek prawny w świetle międzynarodowego prawa publicznego. Status i datę wejścia w życie niniejszego regulaminu należy sprawdzać w najnowszej wersji dokumentu EKG ONZ dotyczącego statusu TRANS/WP.29/343, dostępnej pod adresem:

http://www.unece.org/trans/main/wp29/wp29wgs/wp29gen/wp29fdocstts.html

Regulamin nr 48 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ) – Jednolite przepisy dotyczące homologacji pojazdów w odniesieniu do rozmieszczenia urządzeń oświetlenia i sygnalizacji świetlnej [2016/1723]

obejmujący wszystkie obowiązujące teksty w tym:

Suplement 6 do serii poprawek 06 – data wejścia w życie: 8 października 2016 r.

SPIS TREŚCI

REGULAMIN

| 1. | Zakres |
| --- | --- |

1.

| 2. | Definicje |
| --- | --- |

2.

| 3. | Wniosek o udzielenie homologacji |
| --- | --- |

3.

| 4. | Homologacja |
| --- | --- |

4.

| 5. | Specyfikacje ogólne |
| --- | --- |

5.

| 6. | Specyfikacje poszczególnych urządzeń |
| --- | --- |

6.

| 7. | Zmiana i rozszerzenie homologacji typu pojazdu lub rozmieszczenia urządzeń oświetlenia i sygnalizacji świetlnej |
| --- | --- |

7.

| 8. | Zgodność produkcji |
| --- | --- |

8.

| 9. | Sankcje z tytułu niezgodności produkcji |
| --- | --- |

9.

| 10. | Ostateczne zaniechanie produkcji |
| --- | --- |

10.

| 11. | Nazwy i adresy upoważnionych placówek technicznych odpowiedzialnych za przeprowadzanie badań homologacyjnych oraz nazwy i adresy organów udzielających homologacji typu |
| --- | --- |

11.

| 12. | Przepisy przejściowe |
| --- | --- |

12.

ZAŁĄCZNIKI

| 1 | Zawiadomienie |
| --- | --- |

1

| 2 | Rozmieszczenie znaków homologacji |
| --- | --- |

2

| 3 | Przykłady powierzchni świateł, osi i środków odniesienia oraz kąty widoczności geometrycznej |
| --- | --- |

3

| 4 | Widoczność światła czerwonego do przodu i widoczność światła białego do tyłu |
| --- | --- |

4

| 5 | Warunki obciążenia stosowane do ustalania zmian pionowego ustawienia świateł mijania |
| --- | --- |

5

| 6 | Pomiar zmiany odchylenia wiązki świateł mijania w funkcji obciążenia |
| --- | --- |

6

| 7 | Oznaczenie odchylenia w dół granicy światła i cienia świateł mijania, o którym mowa w pkt 6.2.6.1.1, oraz odchylenia w dół granicy światła i cienia przednich świateł przeciwmgłowych, o którym mowa w pkt 6.3.6.1.2 niniejszego regulaminu |
| --- | --- |

7

| 8 | Sterowanie urządzeniami do poziomowania reflektorów, o których mowa w pkt 6.2.6.2.2 niniejszego regulaminu |
| --- | --- |

8

| 9 | Kontrola zgodności produkcji |
| --- | --- |

9

| 10 | Zastrzeżone |
| --- | --- |

10

| 11 | Widoczność oznakowania odblaskowego z tyłu, przodu i z boku pojazdu |
| --- | --- |

11

| 12 | Badanie zachowania na drodze |
| --- | --- |

12

| 13 | Warunki automatycznego przełączania świateł mijania |
| --- | --- |

13

| 14 | Obszar obserwacji w kierunku powierzchni widocznej świateł manewrowych i oświetleniowych |
| --- | --- |

14

| 15 | System gonio(foto)metryczny wykorzystywany w pomiarach fotometrycznych zgodnie z definicją w pkt 2.34 niniejszego regulaminu |
| --- | --- |

15

1.   ZAKRES

Niniejszy regulamin ma zastosowanie do homologacji pojazdów kategorii M i N oraz do ich przyczep (kategoria O) (1) w odniesieniu do rozmieszczenia urządzeń oświetlenia i sygnalizacji świetlnej.

1

2.   DEFINICJE

Do celów niniejszego regulaminu:

2.1.   
  „Homologacja pojazdu” oznacza zatwierdzenie danego typu pojazdu w odniesieniu do liczby i sposobu rozmieszczenia urządzeń oświetlenia i sygnalizacji świetlnej.

2.2.   
  „Typ pojazdu w odniesieniu do rozmieszczenia urządzeń oświetlenia i sygnalizacji świetlnej” oznacza pojazdy, które nie różnią się między sobą w sposób zasadniczy w odniesieniu do cech opisanych w punktach od 2.2.1 do 2.2.4.

Ponadto za nienależące do „pojazdów różnego typu” uważa się: pojazdy, które różnią się w rozumieniu punktów od 2.2.1 do 2.2.4, lecz różnice te nie pociągają za sobą zmian w odniesieniu do typu, liczby, umiejscowienia i geometrycznej widoczności świateł oraz nachylenia świateł mijania wymaganych dla danego typu pojazdu, oraz pojazdy wyposażone lub niewyposażone w światła dodatkowe:

| 2.2.1. | wymiary i zewnętrzny kształt pojazdu; |
| --- | --- |

2.2.1.

wymiary i zewnętrzny kształt pojazdu;

| 2.2.2. | liczba i umiejscowienie urządzeń; |
| --- | --- |

2.2.2.

liczba i umiejscowienie urządzeń;

| 2.2.3. | korektor ustawienia reflektorów; |
| --- | --- |

2.2.3.

korektor ustawienia reflektorów;

| 2.2.4. | układ zawieszenia. |
| --- | --- |

2.2.4.

układ zawieszenia.

2.3.   
  „Płaszczyzna poprzeczna” oznacza płaszczyznę pionową prostopadłą do wzdłużnej płaszczyzny symetrii pojazdu.

2.4.   
  „Pojazd nieobciążony” oznacza pojazd bez kierowcy, pasażerów i bez ładunku, ale z pełnym zbiornikiem paliwa, kołem zapasowym i z normalnym zestawem narzędzi.

2.5.   
  „Pojazd obciążony” oznacza pojazd załadowany do technicznie dopuszczalnej masy całkowitej podanej przez producenta, do którego należy również ustalenie rozłożenia tej masy na osie, zgodnie z metodą opisaną w załączniku 5.

2.6.   
  „Urządzenie” oznacza element lub zbiór elementów wykorzystywanych do pełnienia co najmniej jednej funkcji.

2.6.1.   
  „Funkcja oświetlenia” oznacza światło emitowane przez urządzenie w celu oświetlenia drogi i obiektów znajdujących się na drodze ruchu pojazdu.

2.6.2.   
  „Funkcja sygnalizacji świetlnej” oznacza światło emitowane lub odbijane przez urządzenie w celu przekazania innym użytkownikom drogi informacji wzrokowej o obecności pojazdu, jego identyfikacji lub zmianie jego ruchu.

2.7.   
  „Światło” oznacza urządzenie przeznaczone do oświetlania drogi lub wysyłania sygnałów świetlnych do innych użytkowników drogi. Za światła uważa się również oświetlenie tylnej tablicy rejestracyjnej i światła odblaskowe. Do celów niniejszego regulaminu nie uważa się za światła świetlnych tablic rejestracyjnych tylnych ani systemów oświetlenia drzwi serwisowych zgodnie z przepisami regulaminu nr 107 dotyczącego pojazdów kategorii M2 i M3.

2

3

2.7.1.   Źródło światła

2.7.1.1.   
  „Źródło światła” oznacza jeden lub więcej elementów emitujących promieniowanie widzialne, które mogą być połączone z jednym lub kilkoma przezroczystymi kloszami oraz z podstawą, w której umieszczone są połączenia mechaniczne i elektryczne.

2.7.1.1.1.   
  „Wymienne źródło światła” oznacza źródło światła, które można zamontować i wymontować z oprawki danego urządzenia bez użycia narzędzi.

2.7.1.1.2.   
  „Niewymienne źródło światła” oznacza źródło światła, które można wymienić tylko poprzez wymianę urządzenia, w którym zamontowane jest takie źródło światła.

| a) | w przypadku modułu źródła światła: źródło światła, które można wymienić tylko poprzez wymianę modułu źródła światła, do którego zamocowane jest takie źródło światła; |
| --- | --- |

a)

w przypadku modułu źródła światła: źródło światła, które można wymienić tylko poprzez wymianę modułu źródła światła, do którego zamocowane jest takie źródło światła;

| b) | w przypadku systemów adaptacyjnego oświetlenia głównego (AFS): źródło światła, które można wymienić tylko poprzez wymianę jednostki oświetlenia, do której zamocowane jest takie źródło światła. |
| --- | --- |

b)

w przypadku systemów adaptacyjnego oświetlenia głównego (AFS): źródło światła, które można wymienić tylko poprzez wymianę jednostki oświetlenia, do której zamocowane jest takie źródło światła.

2.7.1.1.3.   
  „Moduł źródła światła” oznacza część optyczną urządzenia właściwą dla danego urządzenia. Zawiera on co najmniej jedno niewymienne źródło światła i może ewentualnie zawierać co najmniej jedną oprawkę dla homologowanych wymiennych źródeł światła.

2.7.1.1.4.   
  „Żarowe źródło światła” (żarówka) oznacza źródło światła, w którym elementem świecącym jest jeden lub kilka żarników wytwarzających promieniowanie cieplne.

2.7.1.1.5.   
  „Wyładowcze źródło światła” oznacza źródło światła, w którym elementem świecącym jest łuk elektryczny wytwarzający elektroluminescencję lub fluorescencję.

2.7.1.1.6.   
  „Dioda elektroluminescencyjna (LED, DEL) będąca źródłem światła” oznacza źródło światła, w którym elementem świecącym jest jeden lub więcej dwukońcówkowych elementów półprzewodnikowych wytwarzających elektroluminescencję lub fluorescencję.

2.7.1.1.7.   
  „Moduł LED” oznacza moduł źródła światła, w którym jedynym źródłem światła są diody LED. Może on jednak ewentualnie zawierać jedną lub więcej oprawek dla zatwierdzonych homologowanych źródeł światła.

2.7.1.2.   
  „Elektroniczne urządzenie sterownicze źródła światła” oznacza jeden lub więcej podzespołów umieszczonych pomiędzy zasilaniem a źródłem światła, zintegrowanych lub nie z tym źródłem światła lub wykorzystanym światłem, w celu sterowania napięciem lub natężeniem prądu elektrycznego płynącego przez dane źródło światła.

2.7.1.2.1.   
  „Statecznik” oznacza elektroniczne urządzenie sterownicze źródła światła, umieszczone pomiędzy zasilaniem a źródłem światła, zintegrowane lub nie z tym źródłem światła lub wykorzystanym światłem, w celu stabilizacji prądu elektrycznego płynącego przez wyładowcze źródło światła.

2.7.1.2.2.   
  „Elektroda zapłonowa” oznacza elektroniczne urządzenie sterownicze źródła światła odpowiedzialne za inicjację wyładowania łukowego w wyładowczym źródle światła.

2.7.1.3.   
  „Regulator zmiennego natężenia światła” oznacza urządzenie, które automatycznie reguluje tylne urządzenia sygnalizacji świetlnej, powodując zmienną intensywność emitowanego światła, tak aby zapewnić ciągłe postrzeganie emitowanych sygnałów. Regulator zmiennego natężenia światła jest częścią świateł albo pojazdu lub jednocześnie i świateł, i pojazdu.

2.7.2.   
  „Światła równoważne” oznaczają światła spełniające tę samą funkcję i dopuszczone w kraju, w którym zarejestrowany jest pojazd; światła te mogą posiadać inne właściwości niż światła umieszczone na pojeździe w chwili jego homologacji, pod warunkiem, że spełniają one wymogi niniejszego regulaminu.

2.7.3.   
  „Światła niezależne” oznaczają urządzenia posiadające oddzielne powierzchnie widoczne w kierunku osi odniesienia, (2) oddzielne źródła światła i oddzielne obudowy.

2

2.7.4.   
  „Światła zespolone” oznaczają urządzenia posiadające oddzielne powierzchnie widoczne w kierunku osi odniesienia (2) i oddzielne źródła światła, lecz wspólną obudowę.

2

2.7.5.   
  „Światła połączone” oznaczają urządzenia posiadające oddzielne powierzchnie widoczne w kierunku osi odniesienia, (2) lecz wspólne źródło światła i wspólną obudowę.

2

2.7.6.   
  „Światła wzajemnie sprzężone” oznaczają urządzenia posiadające oddzielne źródła światła lub też pojedyncze źródło światła, działające w różnych warunkach (np. różnice optyczne, mechaniczne lub elektryczne), całkowicie lub częściowo wspólne powierzchnie widoczne w kierunku osi odniesienia (2) oraz wspólną obudowę (3).

2

3

2.7.7.   
  „Światło jednofunkcyjne” oznacza część urządzenia, która spełnia pojedynczą funkcję oświetlenia lub sygnalizacji świetlnej.

2.7.8.   
  „Światło chowane” oznacza światło, które może być częściowo lub całkowicie ukryte, gdy nie jest używane. Można to osiągnąć poprzez ruchomą pokrywę, przemieszczenie światła lub za pomocą innych odpowiednich środków. Termin „wsuwane” częściej stosowany jest do określenia światła chowanego, którego przemieszczenie oznacza wsunięcie do nadwozia.

2.7.9.   
  „Światło drogowe” oznacza światło stosowane do oświetlenia drogi z przodu pojazdu na dużą odległość przed pojazdem.

2.7.10.   
  „Światło mijania” oznacza światło stosowane do oświetlenia drogi z przodu pojazdu bez powodowania nadmiernego oślepiania lub dyskomfortu u kierowców pojazdów nadjeżdżających z przeciwka lub u innych użytkowników dróg.

2.7.10.1.   
  „Główne światło mijania” oznacza światło mijania emitowane w celu doświetlenia zakrętu bez udziału emitera podczerwieni lub dodatkowych źródeł światła.

2.7.11.   
  „Światło kierunkowskazu” oznacza światło używane do wskazania innym użytkownikom drogi zamiaru zmiany kierunku jazdy w prawo lub w lewo.

Światło lub światła kierunkowskazów mogą być również stosowane zgodnie z przepisami regulaminu nr 97 lub regulaminu nr 116.

2.7.12.   
  „Światło hamowania” oznacza światło używane do wskazania innym użytkownikom drogi znajdującym się za pojazdem, że wzdłużny ruch tego pojazdu jest właśnie rozmyślnie hamowany.

2.7.13.   
  „Oświetlenie tylnej tablicy rejestracyjnej” oznacza urządzenie stosowane do oświetlenia miejsca na tylną tablicę rejestracyjną. urządzenie to może składać się z kilku podzespołów optycznych.

2.7.14.   
  „Przednie światło pozycyjne” oznacza światło używane do sygnalizacji obecności i szerokości pojazdu widzianego z przodu.

2.7.15.   
  „Tylne światło pozycyjne” oznacza światło używane do sygnalizacji obecności i szerokości pojazdu widzianego z tyłu.

2.7.16.   
  „Światło odblaskowe” oznacza urządzenie wskazujące obecność pojazdu poprzez odbicie światła wysyłanego przez źródło światła niepołączone z pojazdem, przy czym obserwator musi znajdować się w pobliżu tego źródła światła.

Do celów niniejszego regulaminu nie uważa się za światła odblaskowe:

2.7.16.1.   odblaskowych tablic rejestracyjnych;

2.7.16.2.   odblaskowych sygnalizatorów wymienionych w ADR (Umowie europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych);

2.7.16.3.   innych odblaskowych tablic oraz sygnalizatorów, które stosuje się w celu spełnienia wymagań poszczególnych państw członkowskich dotyczących ich stosowania w niektórych kategoriach pojazdów lub niektórych sposobów ich działania;

2.7.16.4.   materiałów odblaskowych homologowanych jako należące do klasy D, E lub F zgodnie z regulaminem ONZ nr 104 i stosowanych do innych celów zgodnie z przepisami poszczególnych państw członkowskich.

2.7.17.   
  „Oznakowanie odblaskowe” oznacza urządzenie mające na celu poprawę widoczności pojazdu z boku lub z tyłu (lub, w przypadku przyczep, dodatkowo z przodu) poprzez odbicie światła wysyłanego przez źródło światła niepołączone z pojazdem, przy czym obserwator musi znajdować się w pobliżu tego źródła światła.

2.7.17.1.   
  „Oznakowanie obrysowe” oznacza oznakowanie odblaskowe wskazujące poziome i pionowe wymiary (długość, szerokość i wysokość) pojazdu.

2.7.17.1.1.   
  „Pełne oznakowanie obrysowe” oznacza oznakowanie obrysowe wskazujące kontury pojazdu za pomocą linii ciągłej.

2.7.17.1.2.   
  „Częściowe oznakowanie obrysowe” oznacza oznakowanie obrysowe wskazujące poziomy wymiar pojazdu za pomocą linii ciągłej, a wymiar pionowy za pomocą zaznaczenia górnych narożników pojazdu.

2.7.17.2.   
  „Oznakowanie liniowe” oznacza oznakowanie odblaskowe wskazujące poziome wymiary (długość i szerokość) pojazdu za pomocą linii ciągłej.

2.7.18.   
  „Światła awaryjne” oznaczają jednoczesne działanie wszystkich świateł kierunkowskazów pojazdu w celu zaznaczenia, że pojazd stanowi czasowo szczególne zagrożenie dla innych użytkowników drogi.

2.7.19.   
  „Przednie światło przeciwmgłowe” oznacza światło używane do poprawy oświetlenia drogi przed pojazdem w przypadku mgły lub podobnych warunków ograniczonej widoczności.

2.7.20.   
  „Tylne światło przeciwmgłowe” oznacza światło używane do poprawy widoczności pojazdu z tyłu w warunkach gęstej mgły.

2.7.21.   
  „Światło cofania” oznacza światło stosowane do oświetlenia drogi z tyłu pojazdu i do ostrzegania innych użytkowników drogi, że dany pojazd porusza się do tyłu lub ma taki zamiar.

2.7.22.   
  „Światło postojowe” oznacza światło używane w celu zwrócenia uwagi na obecność nieruchomego pojazdu w terenie zabudowanym. W takiej sytuacji światło postojowe zastępuje przednie i tylne światła pozycyjne.

2.7.23.   
  „Światło obrysowe górne” oznacza światło umieszczone blisko skrajnej krawędzi zewnętrznej pojazdu i jak najbliżej górnej krawędzi pojazdu, mające na celu wyraźne zaznaczenie całkowitej szerokości pojazdu. To światło jest przeznaczone, w przypadku pewnych pojazdów i przyczep, do uzupełnienia przednich i tylnych świateł pozycyjnych poprzez szczególne zaznaczenie dużych gabarytów pojazdu.

2.7.24.   
  „Światło obrysowe boczne” oznacza światło używane do sygnalizacji obecności pojazdu widzianego z boku.

2.7.25.   
  „Światło do jazdy dziennej” oznacza światło skierowane do przodu, używane w celu poprawy widoczności pojazdu w czasie jazdy w dzień.

2.7.26.   
  „Światło zakrętowe” oznacza światło stosowane w celu dodatkowego oświetlenia tej części drogi, która znajduje się w pobliżu przedniego narożnika pojazdu po tej samej stronie, w którą skręca pojazd.

2.7.27.   
  „Obiektywny strumień świetlny” oznacza:

| a) | w przypadku źródła światła:
  wartość obiektywnego strumienia świetlnego – nie dopuszcza się żadnej tolerancji – podaną w odpowiedniej karcie danych obowiązującego regulaminu dotyczącego źródeł światła, zgodnie z którym źródło światła zostało homologowane; |
| --- | --- |

a)

w przypadku źródła światła:

wartość obiektywnego strumienia świetlnego – nie dopuszcza się żadnej tolerancji – podaną w odpowiedniej karcie danych obowiązującego regulaminu dotyczącego źródeł światła, zgodnie z którym źródło światła zostało homologowane;

| b) | w przypadku modułu LED:
  wartość obiektywnego strumienia świetlnego określonego w specyfikacji technicznej przedłożonej z modułem LED do homologacji światła, którego moduł LED jest częścią. |
| --- | --- |

b)

w przypadku modułu LED:

wartość obiektywnego strumienia świetlnego określonego w specyfikacji technicznej przedłożonej z modułem LED do homologacji światła, którego moduł LED jest częścią.

2.7.28.   
  „System adaptacyjnego oświetlenia głównego” (lub „system AFS”) oznacza urządzenie oświetlenia homologowane zgodnie z regulaminem nr 123 emitujące wiązki światła, którego parametry dostosowują się w sposób automatyczny do zmiennych warunków stosowania świateł mijania i, w danym przypadku, świateł drogowych.

2.7.28.1.   
  „Jednostka oświetlenia” oznacza część systemu emitującą światło, zaprojektowaną w celu całkowitego lub częściowego zagwarantowania wiązki światła jednej lub kilku funkcji oświetlenia głównego, wytwarzanej (wytwarzanych) przez system AFS.

2.7.28.2.   
  „Jednostka instalacyjna” oznacza niepodzielny korpus świetlny, zawierający jedną lub kilka jednostek oświetlenia.

2.7.28.3.   
  „Tryb oświetlenia” lub „tryb” oznacza stan funkcji przedniego oświetlenia zapewnianej przez system AFS, który jest zgodny ze specyfikacją producenta i którego celem jest dostosowanie do szczególnych warunków pojazdu i otoczenia.

2.7.28.4.   
  „Układ sterowania systemu AFS” oznacza część(-ci) systemu AFS odbierającą(-e) sygnały sterowania AFS od pojazdu i automatycznie kontrolującą(-e) działanie jednostek oświetlenia.

2.7.28.5.   
  „Sygnał sterowania systemu AFS” (V, E, W, T) oznacza wejście do systemu AFS zgodnie z pkt 6.22.7.4 niniejszego regulaminu.

2.7.28.6.   
  „Stan zerowy” oznacza stan systemu AFS w określonym trybie świateł mijania klasy C („główne światła mijania”) lub, w danym przypadku, świateł drogowych w maksymalnych warunkach włączenia, gdy nie jest włączony żaden sygnał sterowania AFS.

2.7.28.7.   
  „Adaptacyjne światło drogowe” oznacza światło drogowe systemu AFS, które dostosowuje swoją wiązkę świetlną do obecności nadjeżdżających i poprzedzających pojazdów w celu zwiększenia widoczności na dużą odległość dla kierowcy bez powodowania dyskomfortu, rozproszenia lub oślepienia u innych użytkowników drogi.

2.7.29.   
  „Lampka oświetleniowa zewnętrzna” oznacza światło stosowane w celu zapewniania dodatkowego oświetlenia dla wsiadającego lub wysiadającego kierowcy i pasażera lub przy załadunku.

2.7.30.   
  „Układ świateł współzależnych” oznacza zespół dwu lub trzech współzależnych świateł realizujących tę samą funkcję.

2.7.30.1.   
  „Światło współzależne oznaczone »Y«
  ” oznacza urządzenie wchodzące w skład układu świateł współzależnych. Światła współzależne po włączeniu świecą razem, posiadają odrębne powierzchnie widoczne w kierunku osi odniesienia oraz odrębne obudowy; mogą także posiadać odrębne źródła światła.

2.7.31.   
  „Światło manewrowe” oznacza światło stosowane w celu zapewniania dodatkowego oświetlenia po boku pojazdu, które ma pomóc w czasie wykonywanych powolnych manewrów.

2.7.32.   
  „Światła oznaczone symbolem»D«
  ” oznaczają światła niezależne, homologowane jako odrębne urządzenia w taki sposób, aby mogły być wykorzystywane niezależnie lub w zespole dwóch świateł traktowanym jako „światło pojedyncze”.

2.8.   
  „Powierzchnia emitująca światło”
  „urządzenia oświetlenia”, „urządzenia sygnalizacji świetlnej” lub światła odblaskowego oznaczają całość lub część zewnętrznej powierzchni materiału przezroczystego, zgodnie z danymi podanymi przez producenta urządzenia na rysunku w wystąpieniu o homologację, zob. załącznik 3 (zob. np. część 1 i 4).

Powierzchnię taką opisuje się stosownie do jednego z poniższych warunków:

| a) | w przypadku gdy szyba zewnętrzna jest ryflowana, opisywana powierzchnia emitująca światło stanowi całość lub część zewnętrznej powierzchni szyby; |
| --- | --- |

a)

w przypadku gdy szyba zewnętrzna jest ryflowana, opisywana powierzchnia emitująca światło stanowi całość lub część zewnętrznej powierzchni szyby;

| b) | w przypadku gdy szyba zewnętrzna nie jest ryflowana, szybę można pominąć, a powierzchnia emitująca światło będzie odpowiadać powierzchni przedstawionej na rysunku, zob. załącznik 3 (zob. np. część 5). |
| --- | --- |

b)

w przypadku gdy szyba zewnętrzna nie jest ryflowana, szybę można pominąć, a powierzchnia emitująca światło będzie odpowiadać powierzchni przedstawionej na rysunku, zob. załącznik 3 (zob. np. część 5).

2.8.1.   
  „Szyba zewnętrzna ryflowana” lub „ryflowana powierzchnia szyby zewnętrznej” oznacza całość lub część szyby zewnętrznej, której przeznaczeniem jest zmiana propagacji promieni świetlnych emitowanych przez źródło światła lub wpływ na nią, w wyniku czego kierunek promieni świetlnych ulega istotnemu odchyleniu w stosunku do kierunku pierwotnego.

2.9.   
  „Powierzchnia świetlna” (zob. załącznik 3).

2.9.1.   
  „Powierzchnia świetlna urządzenia oświetlenia” (punkty 2.7.9, 2.7.10, 2.7.19, 2.7.21 i 2.7.26) oznacza rzut prostopadły całkowitej powierzchni czynnej odbłyśnika lub też, w przypadku reflektorów soczewkowych z odbłyśnikiem elipsoidalnym, rzut na płaszczyznę poprzeczną. Do urządzeń oświetlenia bez odbłyśnika stosuje się definicję podaną w pkt 2.9.2. Jeżeli powierzchnia emitująca światło danego urządzenia zajmuje tylko część całkowitej powierzchni czynnej odbłyśnika, pod uwagę bierze się rzut tylko tej części.

W przypadku świateł mijania powierzchnia świetlna jest ograniczona widocznym konturem granicy światła i cienia na szybie. Jeżeli położenie reflektora względem soczewki można regulować, należy użyć standardowego ustawienia.

Jeżeli zamontowany jest system AFS: gdy funkcję oświetlenia pełnią co najmniej dwie jednostki oświetlenia działające jednocześnie po tej samej stronie pojazdu, oddzielne powierzchnie świetlne stanowią razem powierzchnię świetlną urządzenia oświetlenia (na przykład na rysunku w pkt 6.22.4 poniżej, oddzielne powierzchnie świetlne jednostek oświetlenia 8, 9 i 11, brane pod uwagę razem przy uwzględnieniu ich wzajemnego położenia, stanowią powierzchnię świetlną dla prawej strony pojazdu).

2.9.2.   
  „Powierzchnia świetlna urządzenia sygnalizacji świetlnej, innego niż światło odblaskowe” (pkt od 2.7.11 do 2.7.15, 2.7.18, 2.7.20 i od 2.7.22 do 2.7.25) oznacza rzut prostopadły urządzenia na płaszczyznę prostopadłą do jego osi odniesienia i styczną do jego zewnętrznej powierzchni emitującej światło, ograniczony krawędziami ekranów usytuowanych w tej płaszczyźnie, z których każdy przepuszcza tylko 98 % całkowitego natężenia światła w kierunku osi odniesienia.

Do celów określenia dolnej, górnej i bocznych granic powierzchni świetlnej, do sprawdzenia odległości od zewnętrznych krawędzi pojazdu i wysokości nad podłożem stosuje się tylko ekrany o krawędziach poziomych lub pionowych.

Do innych zastosowań powierzchni świetlnej, np. odległości pomiędzy dwoma światłami lub funkcjami, stosuje się kształt obrzeża tej powierzchni świetlnej. Ekrany pozostają równoległe, ale dopuszcza się stosowanie innych kierunków ustawienia.

W przypadku urządzenia sygnalizacji świetlnej, którego powierzchnia świetlna zawiera w całości lub w części powierzchnię świetlną innej funkcji lub zawiera powierzchnię nieoświetloną, za powierzchnię świetlną można uznać samą powierzchnię emitującą światło (zob. np. załącznik 3, część 2, 3, 5 i 6).

2.9.3.   
  „Powierzchnia świetlna światła odblaskowego” (pkt 2.7.16) oznacza, zgodnie z danymi podanymi przez występującego o homologację do celów homologacji podzespołów światła odblaskowego, rzut prostopadły światła odblaskowego na płaszczyznę prostopadłą do jego osi odniesienia, ograniczoną płaszczyznami stycznymi do określonych najbardziej zewnętrznych krawędzi układu optycznego światła odblaskowego oraz równoległymi do wspomnianej osi. Do określenia dolnej, górnej i bocznych krawędzi urządzenia stosuje się wyłącznie płaszczyzny poziome i pionowe.

2.10.   
  „Powierzchnia widoczna” dla określonego kierunku obserwacji, w zależności od wyboru producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela, oznacza prostopadły rzut:

| | konturu rzutu powierzchni świetlnej na zewnętrzną powierzchnię szyby; |
| --- | --- |

konturu rzutu powierzchni świetlnej na zewnętrzną powierzchnię szyby;

| | lub powierzchni emitującej światło. |
| --- | --- |

lub powierzchni emitującej światło.

| | Jedynie w przypadku urządzenia sygnalizacji świetlnej emitującego światło o zmiennym natężeniu jego widoczna powierzchnia, która może być zmienna, jak określono w pkt 2.7.1.3, jest brana pod uwagę we wszystkich warunkach dopuszczalnych przez regulator zmiennego natężenia światła, jeżeli występuje. |
| --- | --- |

Jedynie w przypadku urządzenia sygnalizacji świetlnej emitującego światło o zmiennym natężeniu jego widoczna powierzchnia, która może być zmienna, jak określono w pkt 2.7.1.3, jest brana pod uwagę we wszystkich warunkach dopuszczalnych przez regulator zmiennego natężenia światła, jeżeli występuje.

na płaszczyznę prostopadłą do kierunku obserwacji oraz styczną do wysuniętego najbardziej na zewnątrz punktu szyby. Różne przykłady zastosowania powierzchni widocznej podano w załączniku 3 do niniejszego regulaminu.

2.11.   
  „Oś odniesienia” oznacza oś właściwą dla danego światła, określoną przez producenta (danego światła), służącą za kierunek odniesienia (H = 0°, V = 0°) dla kątów pola przy pomiarach fotometrycznych i montażu światła na pojeździe.

2.12.   
  „Środek odniesienia” oznacza punkt przecięcia osi odniesienia z zewnętrzną powierzchnią emitującą światło, jest on określony przez producenta światła.

2.13.   
  „Kąty widoczności geometrycznej” oznaczają kąty wyznaczające obszar najmniejszego kąta bryłowego, w którym widzialna jest powierzchnia widoczna światła. Pole to wyznaczają wycinki powierzchni kuli, której środek jest jednocześnie środkiem odniesienia danego światła i której równik jest równoległy do podłoża. Wycinki te wyznacza się w odniesieniu do osi odniesienia. Kąty poziome ß odpowiadają długości kątowej, a kąty pionowe α – szerokości kątowej.

2.14.   
  „Skrajna krawędź zewnętrzna” po obu stronach pojazdu oznacza płaszczyznę równoległą do wzdłużnej płaszczyzny symetrii pojazdu, stykającą się z boczną krawędzią zewnętrzną pojazdu, przy czym nie bierze się pod uwagę rzutu:

| 2.14.1. | opon w pobliżu ich punktu styczności z podłożem oraz podłączeń zaworów do pomiaru ciśnienia w ogumieniu; |
| --- | --- |

2.14.1.

opon w pobliżu ich punktu styczności z podłożem oraz podłączeń zaworów do pomiaru ciśnienia w ogumieniu;

| 2.14.2. | żadnych urządzeń antypoślizgowych zamocowanych na kołach; |
| --- | --- |

2.14.2.

żadnych urządzeń antypoślizgowych zamocowanych na kołach;

| 2.14.3. | urządzeń widzenia pośredniego; |
| --- | --- |

2.14.3.

urządzeń widzenia pośredniego;

| 2.14.4. | świateł kierunkowskazów bocznych, świateł obrysowych górnych, przednich i tylnych świateł pozycyjnych, świateł postojowych, świateł odblaskowych oraz świateł obrysowych bocznych; |
| --- | --- |

2.14.4.

świateł kierunkowskazów bocznych, świateł obrysowych górnych, przednich i tylnych świateł pozycyjnych, świateł postojowych, świateł odblaskowych oraz świateł obrysowych bocznych;

| 2.14.5. | zamknięć celnych – plomb przymocowanych do pojazdu ani urządzeń zabezpieczających i chroniących takie plomby; |
| --- | --- |

2.14.5.

zamknięć celnych – plomb przymocowanych do pojazdu ani urządzeń zabezpieczających i chroniących takie plomby;

| 2.14.6. | systemów oświetlenia drzwi serwisowych w pojazdach kategorii M2 i M3, jak określono w pkt 2.7. |
| --- | --- |

2.14.6.

systemów oświetlenia drzwi serwisowych w pojazdach kategorii M2 i M3, jak określono w pkt 2.7.

2

3

2.15.   
  „Wymiary całkowite” oznaczają odległość między dwiema płaszczyznami pionowymi określonymi w pkt 2.14 powyżej.

2.15.1.   
  „Szerokość całkowita” oznacza odległość między dwiema płaszczyznami pionowymi określonymi w pkt 2.14 powyżej.

2.15.2.   
  „Długość całkowita” oznacza odległość między dwiema płaszczyznami pionowymi prostopadłymi do wzdłużnej płaszczyzny symetrii pojazdu, stycznymi z jego przednią i tylną krawędzią zewnętrzną, nie uwzględniając rzutu:

| a) | urządzeń widzenia pośredniego; |
| --- | --- |

a)

urządzeń widzenia pośredniego;

| b) | świateł obrysowych górnych; |
| --- | --- |

b)

świateł obrysowych górnych;

| c) | urządzeń sprzęgających, w przypadku pojazdów silnikowych. |
| --- | --- |

c)

urządzeń sprzęgających, w przypadku pojazdów silnikowych.

W przypadku przyczep „długość całkowita” oraz każdy pomiar w kierunku wzdłużnym uwzględnia dyszel, chyba że w sposób wyraźny określono inaczej.

2.16.   „Światła pojedyncze i wielokrotne”

2.16.1.   
  „Światło pojedyncze” oznacza:

| a) | urządzenie lub część urządzenia posiadające jedną funkcję oświetlenia lub sygnalizacji świetlnej, jedno lub więcej źródeł światła i jedną powierzchnię widoczną w kierunku osi odniesienia, która może być powierzchnią ciągłą lub złożoną z dwóch lub więcej odrębnych części; lub |
| --- | --- |

a)

urządzenie lub część urządzenia posiadające jedną funkcję oświetlenia lub sygnalizacji świetlnej, jedno lub więcej źródeł światła i jedną powierzchnię widoczną w kierunku osi odniesienia, która może być powierzchnią ciągłą lub złożoną z dwóch lub więcej odrębnych części; lub

| b) | jakikolwiek zespół dwóch świateł oznaczonych symbolem „D”, takich samych lub różnych, posiadających tę samą funkcję; lub |
| --- | --- |

b)

jakikolwiek zespół dwóch świateł oznaczonych symbolem „D”, takich samych lub różnych, posiadających tę samą funkcję; lub

| c) | jakikolwiek zespół dwóch niezależnych świateł odblaskowych, takich samych lub różnych, homologowanych oddzielnie; lub |
| --- | --- |

c)

jakikolwiek zespół dwóch niezależnych świateł odblaskowych, takich samych lub różnych, homologowanych oddzielnie; lub

| d) | dowolny układ świateł współzależnych złożony z dwóch lub trzech współzależnych świateł oznaczonych symbolem „Y”, homologowanych łącznie i posiadających tę samą funkcję. |
| --- | --- |

d)

dowolny układ świateł współzależnych złożony z dwóch lub trzech współzależnych świateł oznaczonych symbolem „Y”, homologowanych łącznie i posiadających tę samą funkcję.

2.16.2.   
  „Dwa światła” lub „parzysta liczba świateł” w kształcie taśmy lub pasa oznacza dwa światła z pojedynczą powierzchnią emitującą światło, pod warunkiem że taka taśma lub pas są umieszczone symetrycznie w odniesieniu do wzdłużnej płaszczyzny symetrii pojazdu.

2.17.   
  „Odległość między dwoma światłami” zwróconymi w tym samym kierunku oznacza najmniejszą odległość między dwoma powierzchniami widocznymi w kierunku osi odniesienia. W przypadku gdy odległość pomiędzy światłami jednoznacznie spełnia wymagania regulaminu, nie jest konieczne wyznaczenie dokładnych krawędzi powierzchni widocznych.

2.18.   
  „Wskaźnik kontrolny prawidłowego działania” oznacza kontrolkę świetlną lub dźwiękową (lub inną równoważną) wskazującą, że urządzenie zostało włączone i działa prawidłowo lub nie.

2.19.   
  „Wskaźnik kontrolny załączenia” oznacza kontrolkę świetlną (lub inną równoważną) wskazującą, że urządzenie zostało włączone, ale niewskazującą, czy działa prawidłowo lub nie.

2.20.   
  „Światło dodatkowe” oznacza światło, którego zamontowanie pozostawia się decyzji producenta.

2.21.   
  „Podłoże” oznacza powierzchnię, na której stoi pojazd, która powinna być w zasadzie pozioma.

2.22.   
  „Części ruchome” pojazdu oznaczają elementy nadwozia pojazdu lub inne części pojazdu, których położenie można zmienić poprzez nachylenie, obrócenie lub przesunięcie, bez użycia narzędzi. Nie zalicza się do nich kabin odchylanych w samochodach ciężarowych.

2.23.   
  „Normalne położenie robocze części ruchomej” oznacza położenie(-a) części ruchomej określone przez producenta pojazdu dla normalnych warunków użytkowania i warunków postojowych pojazdu.

2.24.   
  „Normalne warunki użytkowania pojazdu” oznaczają:

| 2.24.1. | dla pojazdu silnikowego, że jest on gotowy do jazdy, jego silnik napędowy pracuje, a jego części ruchome znajdują się w położeniu(-ach) normalnym(-ych) określonym(-ych) w pkt 2.23.; |
| --- | --- |

2.24.1.

dla pojazdu silnikowego, że jest on gotowy do jazdy, jego silnik napędowy pracuje, a jego części ruchome znajdują się w położeniu(-ach) normalnym(-ych) określonym(-ych) w pkt 2.23.;

| 2.24.2. | a dla przyczepy, że jest ona połączona z ciągnącym pojazdem silnikowym w warunkach określonych w pkt 2.24.1, a jej części ruchome znajdują się w położeniu(-ach) normalnym(-ych) określonym(-ych) w pkt 2.23.; |
| --- | --- |

2.24.2.

a dla przyczepy, że jest ona połączona z ciągnącym pojazdem silnikowym w warunkach określonych w pkt 2.24.1, a jej części ruchome znajdują się w położeniu(-ach) normalnym(-ych) określonym(-ych) w pkt 2.23.;

2.25.   
  „Warunki postojowe pojazdu” oznaczają:

| 2.25.1 | dla pojazdu silnikowego, że jest on nieruchomy, jego silnik napędowy nie pracuje, a jego części ruchome znajdują się w położeniu(-ach) normalnym(-ych) określonym(-ych) w pkt 2.23.; |
| --- | --- |

2.25.1

dla pojazdu silnikowego, że jest on nieruchomy, jego silnik napędowy nie pracuje, a jego części ruchome znajdują się w położeniu(-ach) normalnym(-ych) określonym(-ych) w pkt 2.23.;

| 2.25.2. | a dla przyczepy, że jest ona połączona z ciągnącym pojazdem silnikowym w warunkach określonych w pkt 2.25.1, a jej części ruchome znajdują się w położeniu(-ach) normalnym(-ych) określonym(-ych) w pkt 2.23. |
| --- | --- |

2.25.2.

a dla przyczepy, że jest ona połączona z ciągnącym pojazdem silnikowym w warunkach określonych w pkt 2.25.1, a jej części ruchome znajdują się w położeniu(-ach) normalnym(-ych) określonym(-ych) w pkt 2.23.

2.26.   
  „Doświetlenie zakrętu” oznacza funkcję oświetlenia zapewniającą lepsze oświetlenie drogi na zakręcie.

2.27.   
  „Para” oznacza układ świateł o tej samej funkcji, znajdujących się po lewej i prawej stronie pojazdu.

2.27.1.   
  „Zespół” oznacza układ świateł o tej samej funkcji, znajdujących się po prawej i lewej stronie pojazdu, które jako para spełniają wymogi fotometryczne.

2.28.   
  „Awaryjny sygnał stopu” oznacza sygnał informujący innych użytkowników drogi znajdujących się za pojazdem, że w wyniku zaistniałych warunków drogowych na pojazd działa duża siła opóźnienia.

2.29.   Barwa światła emitowanego przez urządzenie

2.29.1.   
  „Białe” oznacza barwę światła emitowanego o współrzędnych chromatyczności (x,y) (4) mieszczących się w polu chromatyczności wyznaczonym przez następujące granice:

4

| W12 | granica barwy zielonej | y = 0,150 + 0,640 x |
| --- | --- | --- |
| W23 | granica barwy żółtawozielonej | y = 0,440 |
| W34 | granica barwy żółtej | x = 0,500 |
| W45 | granica barwy czerwonawopurpurowej | y = 0,382 |
| W56 | granica barwy purpurowej: | y = 0,050 + 0,750 x |
| W61 | granica barwy niebieskiej: | x = 0,310 |

W12

12

granica barwy zielonej

y = 0,150 + 0,640 x

W23

23

granica barwy żółtawozielonej

y = 0,440

W34

34

granica barwy żółtej

x = 0,500

W45

45

granica barwy czerwonawopurpurowej

y = 0,382

W56

56

granica barwy purpurowej:

y = 0,050 + 0,750 x

W61

61

granica barwy niebieskiej:

x = 0,310

O punktach przecięcia:

| | x | y |
| --- | --- | --- |
| W1 | 0,310 | 0,348 |
| W2 | 0,453 | 0,440 |
| W3 | 0,500 | 0,440 |
| W4 | 0,500 | 0,382 |
| W5 | 0,443 | 0,382 |
| W6 | 0,310 | 0,283 |

x

y

W1

1

0,310

0,348

W2

2

0,453

0,440

W3

3

0,500

0,440

W4

4

0,500

0,382

W5

5

0,443

0,382

W6

6

0,310

0,283

2.29.2.   
  „Żółte selektywne” oznacza barwę światła emitowanego o współrzędnych chromatyczności (x,y) (5) mieszczących się w polu chromatyczności wyznaczonym przez następujące granice:

5

| SY12 | granica barwy zielonej | y = 1,290 x – 0,100 |
| --- | --- | --- |
| SY23 | locus widma | |
| SY34 | granica barwy czerwonej: | y = 0,138 + 0,580 x |
| SY45 | granica barwy żółtawobiałej | y = 0,440 |
| SY51 | granica barwy białej: | y = 0,940 – x |

SY12

12

granica barwy zielonej

y = 1,290 x – 0,100

SY23

23

locus widma

SY34

34

granica barwy czerwonej:

y = 0,138 + 0,580 x

SY45

45

granica barwy żółtawobiałej

y = 0,440

SY51

51

granica barwy białej:

y = 0,940 – x

O punktach przecięcia:

| | x | y |
| --- | --- | --- |
| SY1 | 0,454 | 0,486 |
| SY2 | 0,480 | 0,519 |
| SY3 | 0,545 | 0,454 |
| SY4 | 0,521 | 0,440 |
| SY5 | 0,500 | 0,440 |

x

y

SY1

1

0,454

0,486

SY2

2

0,480

0,519

SY3

3

0,545

0,454

SY4

4

0,521

0,440

SY5

5

0,500

0,440

2.29.3.   
  „Żółte samochodowe” oznacza barwę światła emitowanego o współrzędnych chromatyczności (x,y) (5) mieszczących się w polu chromatyczności wyznaczonym przez następujące granice:

5

| A12 | granica barwy zielonej | y = x – 0,120 |
| --- | --- | --- |
| A23 | locus widma | |
| A34 | granica barwy czerwonej: | y = 0,390 |
| A41 | granica barwy białej: | y = 0,790 – 0,670 x |

A12

12

granica barwy zielonej

y = x – 0,120

A23

23

locus widma

A34

34

granica barwy czerwonej:

y = 0,390

A41

41

granica barwy białej:

y = 0,790 – 0,670 x

O punktach przecięcia:

| | x | y |
| --- | --- | --- |
| A1 | 0,545 | 0,425 |
| A2 | 0,560 | 0,440 |
| A3 | 0,609 | 0,390 |
| A4 | 0,597 | 0,390 |

x

y

A1

1

0,545

0,425

A2

2

0,560

0,440

A3

3

0,609

0,390

A4

4

0,597

0,390

2.29.4.   
  „Czerwone” oznacza barwę światła emitowanego o współrzędnych chromatyczności (x,y) (5) mieszczących się w polu chromatyczności wyznaczonym przez następujące granice:

5

| R12 | granica barwy żółtej | y = 0,335 |
| --- | --- | --- |
| R23 | locus widma | |
| R34 | linia purpury: | (liniowe przedłużenie poza zakres barwy purpurowej między skrajnymi punktami barwy czerwonej i niebieskiej w locus widma). |
| R41 | granica barwy purpurowej: | y = 0,980 – x |

R12

12

granica barwy żółtej

y = 0,335

R23

23

locus widma

R34

34

linia purpury:

(liniowe przedłużenie poza zakres barwy purpurowej między skrajnymi punktami barwy czerwonej i niebieskiej w locus widma).

R41

41

granica barwy purpurowej:

y = 0,980 – x

O punktach przecięcia:

| | x | y |
| --- | --- | --- |
| R1 | 0,645 | 0,335 |
| R2 | 0,665 | 0,335 |
| R3 | 0,735 | 0,265 |
| R4 | 0,721 | 0,259 |

x

y

R1

1

0,645

0,335

R2

2

0,665

0,335

R3

3

0,735

0,265

R4

4

0,721

0,259

2.30.   Barwa nocna światła odbitego od powierzchni odblaskowej urządzenia, z wyłączeniem opon odblaskowych zgodnych z regulaminem nr 88.

2.30.1.   
  „Białe” oznacza barwę światła odbitego o współrzędnych chromatyczności (x,y) (6) mieszczących się w polu chromatyczności wyznaczonym przez następujące granice:

6

| W12 | granica barwy niebieskiej: | y = 0,843 – 1,182 x |
| --- | --- | --- |
| W23 | granica barwy purpurowej: | y = 0,489 x + 0,146 |
| W34 | granica barwy żółtej | y = 0,968 – 1,010 x |
| W41 | granica barwy zielonej | y = 1,442 x – 0,136 |

W12

12

granica barwy niebieskiej:

y = 0,843 – 1,182 x

W23

23

granica barwy purpurowej:

y = 0,489 x + 0,146

W34

34

granica barwy żółtej

y = 0,968 – 1,010 x

W41

41

granica barwy zielonej

y = 1,442 x – 0,136

O punktach przecięcia:

| | x | y |
| --- | --- | --- |
| W1 | 0,373 | 0,402 |
| W2 | 0,417 | 0,350 |
| W3 | 0,548 | 0,414 |
| W4 | 0,450 | 0,513 |

x

y

W1

1

0,373

0,402

W2

2

0,417

0,350

W3

3

0,548

0,414

W4

4

0,450

0,513

2.30.2.   
  „Żółte” oznacza barwę światła odbitego o współrzędnych chromatyczności (x,y) (6) mieszczących się w polu chromatyczności wyznaczonym przez następujące granice:

6

| Y12 | granica barwy zielonej | y = x – 0,040 |
| --- | --- | --- |
| Y23 | locus widma | |
| Y34 | granica barwy czerwonej: | y = 0,200 x + 0,268 |
| Y41 | granica barwy białej: | y = 0,970 – x |

Y12

12

granica barwy zielonej

y = x – 0,040

Y23

23

locus widma

Y34

34

granica barwy czerwonej:

y = 0,200 x + 0,268

Y41

41

granica barwy białej:

y = 0,970 – x

O punktach przecięcia:

| | x | y |
| --- | --- | --- |
| Y1 | 0,505 | 0,465 |
| Y2 | 0,520 | 0,480 |
| Y3 | 0,610 | 0,390 |
| Y4 | 0,585 | 0,385 |

x

y

Y1

1

0,505

0,465

Y2

2

0,520

0,480

Y3

3

0,610

0,390

Y4

4

0,585

0,385

2.30.3.   
  „Żółte samochodowe” oznacza barwę światła odbitego o współrzędnych chromatyczności (x,y) (7) mieszczących się w polu chromatyczności wyznaczonym przez następujące granice:

7

| A12 | granica barwy zielonej | y = 1,417 x – 0,347 |
| --- | --- | --- |
| A23 | locus widma | |
| A34 | granica barwy czerwonej: | y = 0,390 |
| A41 | granica barwy białej: | y = 0,790 – 0,670 x |

A12

12

granica barwy zielonej

y = 1,417 x – 0,347

A23

23

locus widma

A34

34

granica barwy czerwonej:

y = 0,390

A41

41

granica barwy białej:

y = 0,790 – 0,670 x

O punktach przecięcia:

| | x | y |
| --- | --- | --- |
| A1 | 0,545 | 0,425 |
| A2 | 0,557 | 0,442 |
| A3 | 0,609 | 0,390 |
| A4 | 0,597 | 0,390 |

x

y

A1

1

0,545

0,425

A2

2

0,557

0,442

A3

3

0,609

0,390

A4

4

0,597

0,390

2.30.4.   
  „Czerwone” oznacza barwę światła odbitego o współrzędnych chromatyczności (x,y) (7) mieszczących się w polu chromatyczności wyznaczonym przez następujące granice:

7

| R12 | granica barwy żółtej | y = 0,335 |
| --- | --- | --- |
| R23 | locus widma | |
| R34 | linia purpury: | |
| R41 | granica barwy purpurowej: | y = 0,978 – x |

R12

12

granica barwy żółtej

y = 0,335

R23

23

locus widma

R34

34

linia purpury:

R41

41

granica barwy purpurowej:

y = 0,978 – x

O punktach przecięcia:

| | x | y |
| --- | --- | --- |
| R1 | 0,643 | 0,335 |
| R2 | 0,665 | 0,335 |
| R3 | 0,735 | 0,265 |
| R4 | 0,720 | 0,258 |

x

y

R1

1

0,643

0,335

R2

2

0,665

0,335

R3

3

0,735

0,265

R4

4

0,720

0,258

2.31.   Dzienna barwa światła emitowanego przez urządzenie

2.31.1.   
  „Białe” oznacza barwę światła odbitego o współrzędnych chromatyczności (x,y) (7) mieszczących się w polu chromatyczności wyznaczonym przez następujące granice:

7

| W12 | granica barwy purpurowej: | y = x – 0,030 |
| --- | --- | --- |
| W23 | granica barwy żółtej | y = 0,740 – x |
| W34 | granica barwy zielonej | y = x + 0,050 |
| W41 | granica barwy niebieskiej: | y = 0,570 – x |

W12

12

granica barwy purpurowej:

y = x – 0,030

W23

23

granica barwy żółtej

y = 0,740 – x

W34

34

granica barwy zielonej

y = x + 0,050

W41

41

granica barwy niebieskiej:

y = 0,570 – x

O punktach przecięcia:

| | x | y |
| --- | --- | --- |
| W1 | 0,300 | 0,270 |
| W2 | 0,385 | 0,355 |
| W3 | 0,345 | 0,395 |
| W4 | 0,260 | 0,310 |

x

y

W1

1

0,300

0,270

W2

2

0,385

0,355

W3

3

0,345

0,395

W4

4

0,260

0,310

2.31.2.   
  „Żółte” oznacza barwę światła odbitego o współrzędnych chromatyczności (x,y) (8) mieszczących się w polu chromatyczności wyznaczonym przez następujące granice:

8

| Y12 | granica barwy czerwonej: | y = 0,534 x + 0,163 |
| --- | --- | --- |
| Y23 | granica barwy białej: | y = 0,910 – x |
| Y34 | granica barwy zielonej | y =1,342 x – 0,090 |
| Y41 | locus widma | |

Y12

12

granica barwy czerwonej:

y = 0,534 x + 0,163

Y23

23

granica barwy białej:

y = 0,910 – x

Y34

34

granica barwy zielonej

y =1,342 x – 0,090

Y41

41

locus widma

O punktach przecięcia:

| | x | y |
| --- | --- | --- |
| Y1 | 0,545 | 0,454 |
| Y2 | 0,487 | 0,423 |
| Y3 | 0,427 | 0,483 |
| Y4 | 0,465 | 0,534 |

x

y

Y1

1

0,545

0,454

Y2

2

0,487

0,423

Y3

3

0,427

0,483

Y4

4

0,465

0,534

2.31.3.   
  „Czerwone” oznacza barwę światła odbitego o współrzędnych chromatyczności (x,y) (8) mieszczących się w polu chromatyczności wyznaczonym przez następujące granice:

8

| R12 | granica barwy czerwonej: | y = 0,346 – 0,053 x |
| --- | --- | --- |
| R23 | granica barwy purpurowej: | y = 0,910 – x |
| R34 | granica barwy żółtej | y = 0,350 |
| R41 | locus widma | |

R12

12

granica barwy czerwonej:

y = 0,346 – 0,053 x

R23

23

granica barwy purpurowej:

y = 0,910 – x

R34

34

granica barwy żółtej

y = 0,350

R41

41

locus widma

O punktach przecięcia:

| | x | y |
| --- | --- | --- |
| R1 | 0,690 | 0,310 |
| R2 | 0,595 | 0,315 |
| R3 | 0,560 | 0,350 |
| R4 | 0,650 | 0,350 |

x

y

R1

1

0,690

0,310

R2

2

0,595

0,315

R3

3

0,560

0,350

R4

4

0,650

0,350

2.32.   Dzienna barwa światła fluorescencyjnego emitowanego przez urządzenie

2.32.1.   
  „Czerwone” oznacza barwę światła odbitego o współrzędnych chromatyczności (x,y) (9) mieszczących się w polu chromatyczności wyznaczonym przez następujące granice:

9

| FR12 | granica barwy czerwonej: | y = 0,346 – 0,053 x |
| --- | --- | --- |
| FR23 | granica barwy purpurowej: | y = 0,910 – x |
| FR34 | granica barwy żółtej | y = 0,315 + 0,047 x |
| FR41 | locus widma | |

FR12

12

granica barwy czerwonej:

y = 0,346 – 0,053 x

FR23

23

granica barwy purpurowej:

y = 0,910 – x

FR34

34

granica barwy żółtej

y = 0,315 + 0,047 x

FR41

41

locus widma

O punktach przecięcia:

| | x | y |
| --- | --- | --- |
| FR1 | 0,690 | 0,310 |
| FR2 | 0,595 | 0,315 |
| FR3 | 0,569 | 0,341 |
| FR4 | 0,655 | 0,345 |

x

y

FR1

1

0,690

0,310

FR2

2

0,595

0,315

FR3

3

0,569

0,341

FR4

4

0,655

0,345

2.33.   
  „Sygnał ostrzeżenia przed najechaniem z tyłu” oznacza sygnał emitowany automatycznie przez pojazd jadący z przodu, przeznaczony dla pojazdu jadącego bezpośrednio za nim. Sygnał ten ostrzega kierowcę pojazdu jadącego z tyłu, że niezbędne jest bezzwłoczne podjęcie działania w celu uniknięcia kolizji.

2.34.   
  „System gonio(foto)metryczny (jeśli nie ustalono inaczej w konkretnym regulaminie)” oznacza system stosowany do pomiarów fotometrycznych na podstawie współrzędnych kątowych wyrażonych w stopniach na kuli o osi biegunowej pionowej, zgodnie z wymaganiami dokumentu CIE nr 70, Wiedeń 1987, tj. odpowiadający systemowi gonio(foto)metrycznemu, którego oś pozioma jest stała w stosunku do podłoża, a oś obrotu ruchoma i prostopadła do stałej osi poziomej (zob. załącznik 14 do niniejszego regulaminu). Uwaga: Wyżej wymieniony dokument CIE określa procedurę korekty współrzędnych kątowych, w przypadku gdy wykorzystywany jest alternatywny system gonio(foto)metryczny.

Uwaga:

2.35.   
  „Płaszczyzna »H«
  ” oznacza płaszczyznę poziomą zawierającą środek odniesienia danego światła.

2.36.   
  „Sekwencyjne włączanie” oznacza połączenie elektryczne, w którym poszczególne źródła światła danego światła są podłączone w taki obwód, by były one aktywowane w ustalonej kolejności.

3.   WNIOSEK O UDZIELENIE HOMOLOGACJI

3.1.   Wniosek o udzielenie homologacji typu pojazdu w odniesieniu do rozmieszczenia urządzeń oświetlenia i sygnalizacji świetlnej składa producent pojazdu lub jego należycie uprawniony przedstawiciel.

3.2.   Do wniosku należy dołączyć następujące dokumenty i dane szczegółowe w trzech egzemplarzach:

| 3.2.1. | opis typu pojazdu w odniesieniu do pozycji wymienionych w punktach od 2.2.1 do 2.2.4 powyżej, wraz z ograniczeniami dotyczącymi obciążenia, w szczególności maksymalnej dopuszczalnej ładowności bagażnika; |
| --- | --- |

3.2.1.

opis typu pojazdu w odniesieniu do pozycji wymienionych w punktach od 2.2.1 do 2.2.4 powyżej, wraz z ograniczeniami dotyczącymi obciążenia, w szczególności maksymalnej dopuszczalnej ładowności bagażnika;

| 3.2.2. | wykaz urządzeń zalecanych przez producenta do stosowania w układzie oświetlenia i sygnalizacji świetlnej. Wykaz może zawierać po kilka typów urządzeń dla każdej funkcji. Każdy typ musi być odpowiednio opisany (podzespół, znak homologacji typu, nazwa producenta itd.), dodatkowo, wykaz może zawierać w odniesieniu do każdej funkcji dodatkową adnotację w brzmieniu „lub urządzenia równoważne”; |
| --- | --- |

3.2.2.

wykaz urządzeń zalecanych przez producenta do stosowania w układzie oświetlenia i sygnalizacji świetlnej. Wykaz może zawierać po kilka typów urządzeń dla każdej funkcji. Każdy typ musi być odpowiednio opisany (podzespół, znak homologacji typu, nazwa producenta itd.), dodatkowo, wykaz może zawierać w odniesieniu do każdej funkcji dodatkową adnotację w brzmieniu „lub urządzenia równoważne”;

| 3.2.3. | plan układu oświetlenia i sygnalizacji świetlnej jako całości, wskazujący usytuowanie poszczególnych urządzeń w pojeździe; |
| --- | --- |

3.2.3.

plan układu oświetlenia i sygnalizacji świetlnej jako całości, wskazujący usytuowanie poszczególnych urządzeń w pojeździe;

| 3.2.4. | w razie konieczności, w celu sprawdzenia zgodności z wymaganiami niniejszego regulaminu, rysunek(-i) poszczególnych świateł, pokazujące powierzchnię świetlną określoną w pkt 2.9, powierzchnię emitującą światło określoną w pkt 2.8, oś odniesienia określoną w pkt 2.11 i środek odniesienia określony w pkt 2.12. Informacje te nie są wymagane w przypadku oświetlenia tylnej tablicy rejestracyjnej (pkt 2.7.13); |
| --- | --- |

3.2.4.

w razie konieczności, w celu sprawdzenia zgodności z wymaganiami niniejszego regulaminu, rysunek(-i) poszczególnych świateł, pokazujące powierzchnię świetlną określoną w pkt 2.9, powierzchnię emitującą światło określoną w pkt 2.8, oś odniesienia określoną w pkt 2.11 i środek odniesienia określony w pkt 2.12. Informacje te nie są wymagane w przypadku oświetlenia tylnej tablicy rejestracyjnej (pkt 2.7.13);

| 3.2.5. | wniosek musi zawierać określenie metody zastosowanej do wyznaczenia powierzchni widocznej (zob. pkt 2.10). |
| --- | --- |

3.2.5.

wniosek musi zawierać określenie metody zastosowanej do wyznaczenia powierzchni widocznej (zob. pkt 2.10).

| 3.2.6. | Jeżeli w pojeździe zamontowany jest system AFS, występujący o homologację przedkłada szczegółowy opis zawierający następujące informacje:






  3.2.6.1. | funkcje i tryby oświetlenia, dla których zatwierdzono system AFS; |
| --- | --- | --- |

3.2.6.

Jeżeli w pojeździe zamontowany jest system AFS, występujący o homologację przedkłada szczegółowy opis zawierający następujące informacje:

3.2.6.1.

funkcje i tryby oświetlenia, dla których zatwierdzono system AFS;

| 3.2.6.2. | odpowiadające im sygnały sterowania AFS i ich charakterystykę techniczną, jak określono w załączniku 10 do regulaminu nr 123; |
| --- | --- |

3.2.6.2.

odpowiadające im sygnały sterowania AFS i ich charakterystykę techniczną, jak określono w załączniku 10 do regulaminu nr 123;

| 3.2.6.3. | zastosowane przepisy w celu automatycznej adaptacji przednich funkcji i trybów oświetlenia, zgodnie z pkt 6.22.7.4 niniejszego regulaminu; |
| --- | --- |

3.2.6.3.

zastosowane przepisy w celu automatycznej adaptacji przednich funkcji i trybów oświetlenia, zgodnie z pkt 6.22.7.4 niniejszego regulaminu;

| 3.2.6.4. | specjalne instrukcje, jeżeli istnieją, dotyczące kontroli źródeł światła i wzrokowej obserwacji świateł; |
| --- | --- |

3.2.6.4.

specjalne instrukcje, jeżeli istnieją, dotyczące kontroli źródeł światła i wzrokowej obserwacji świateł;

| 3.2.6.5. | dokumenty, zgodnie z pkt 6.22.9.2 niniejszego regulaminu; |
| --- | --- |

3.2.6.5.

dokumenty, zgodnie z pkt 6.22.9.2 niniejszego regulaminu;

| 3.2.6.6. | światła zespolone, połączone lub wzajemnie sprzężone w systemie AFS; |
| --- | --- |

3.2.6.6.

światła zespolone, połączone lub wzajemnie sprzężone w systemie AFS;

| 3.2.6.7. | jednostki oświetlenia zaprojektowane tak, aby spełniały wymogi pkt 6.22.5 niniejszego regulaminu. |
| --- | --- |

3.2.6.7.

jednostki oświetlenia zaprojektowane tak, aby spełniały wymogi pkt 6.22.5 niniejszego regulaminu.

| 3.2.7. | W przypadku pojazdów należących do kategorii M i N opis zasilania elektrycznego urządzeń, o których mowa w pkt 2.7.9, 2.7.10, 2.7.12, 2.7.14 i 2.7.15 powyżej, wraz z informacją, w stosownych przypadkach, o specjalnej instalacji zasilania elektrycznego/elektronicznego urządzenia sterowniczego źródła światła, lub regulatora zmiennego natężenia światła. |
| --- | --- |

3.2.7.

W przypadku pojazdów należących do kategorii M i N opis zasilania elektrycznego urządzeń, o których mowa w pkt 2.7.9, 2.7.10, 2.7.12, 2.7.14 i 2.7.15 powyżej, wraz z informacją, w stosownych przypadkach, o specjalnej instalacji zasilania elektrycznego/elektronicznego urządzenia sterowniczego źródła światła, lub regulatora zmiennego natężenia światła.

3.3.   Pojazd nieobciążony, wyposażony w kompletny układ oświetlenia i sygnalizacji świetlnej zgodnie z pkt 3.2.2 powyżej, oraz reprezentatywny dla typu pojazdu zgłoszonego do homologacji, należy przedstawić upoważnionej placówce technicznej odpowiedzialnej za badania homologacyjne.

3.4.   Do dokumentu homologacji typu należy dołączyć dokument zawarty w załączniku 1 do niniejszego regulaminu.

4.   HOMOLOGACJA

4.1.   Homologacji danego typu pojazdu udziela się, jeżeli typ pojazdu zgłoszony w wystąpieniu o homologację na podstawie niniejszego regulaminu spełnia wymagania regulaminu w odniesieniu do wszystkich urządzeń objętych wykazem.

4.2.   Każdemu homologowanemu typowi należy nadać numer homologacji. Pierwsze dwie cyfry tego numeru (obecnie 06, odpowiadające serii poprawek 06) wskazują serię poprawek obejmujących ostatnie główne zmiany techniczne do regulaminu, na podstawie którego udzielono homologacji. Ta sama Umawiająca się Strona nie może przydzielić tego samego numeru homologacji innemu typowi pojazdu, ani też temu samemu typowi pojazdu, ale zgłoszonemu do homologacji z wyposażeniem niewymienionym w wykazie, o którym mowa w pkt 3.2.2 powyżej, z zastrzeżeniem przepisów pkt 7 niniejszego regulaminu.

4.3.   Zawiadomienie o udzieleniu, rozszerzeniu lub odmowie udzielenia homologacji lub o ostatecznym zaniechaniu produkcji danego typu pojazdu/części na mocy niniejszego regulaminu zostaje przekazane Stronom Porozumienia z 1958 r. stosującym niniejszy regulamin w postaci formularza zgodnego ze wzorem przedstawionym w załączniku 1 do niniejszego regulaminu.

4.4.   Na każdym pojeździe zgodnym z typem pojazdu homologowanym na mocy niniejszego regulaminu, w widocznym i łatwo dostępnym miejscu określonym w formularzu homologacji, umieszcza się międzynarodowy znak homologacji składający się z:

| 4.4.1. | okręgu otaczającego literę „E”, po której następuje numer wskazujący kraj, w którym udzielono homologacji (10); |
| --- | --- |

4.4.1.

okręgu otaczającego literę „E”, po której następuje numer wskazujący kraj, w którym udzielono homologacji (10);

10

| 4.4.2. | numeru niniejszego regulaminu, a następnie litery „R”, myślnika i numeru homologacji umieszczonych z prawej strony okręgu opisanego w punkcie 4.4.1. |
| --- | --- |

4.4.2.

numeru niniejszego regulaminu, a następnie litery „R”, myślnika i numeru homologacji umieszczonych z prawej strony okręgu opisanego w punkcie 4.4.1.

4.5.   Jeżeli pojazd jest zgodny z typem pojazdu homologowanym na mocy innego lub kilku innych regulaminów stanowiących załącznik do Porozumienia w kraju, który udzielił homologacji na podstawie niniejszego regulaminu, to znak określony w pkt 4.4.1 nie musi się powtarzać. W takim przypadku, numery regulaminów i homologacji oraz dodatkowe symbole wszystkich innych regulaminów, na podstawie których udzielono homologacji w kraju, w którym udzielono homologacji na mocy niniejszego regulaminu, umieszcza się w pionowych kolumnach na prawo od znaku określonego w pkt 4.4.1.

4.6.   Znak homologacji musi być czytelny i nieusuwalny.

4.7.   Znak homologacji umieszcza się na tabliczce znamionowej pojazdu zamontowanej przez producenta lub w jej pobliżu.

4.8.   Przykładowe rozmieszczenie znaków homologacji przedstawiono w załączniku 2 do niniejszego regulaminu.

5.   SPECYFIKACJE OGÓLNE

5.1.   Urządzenia oświetlenia i sygnalizacji świetlnej muszą być zamontowane w taki sposób, aby w normalnych warunkach użytkowania pojazdu, określonych w pkt 2.24, 2.24.1 i 2.24.2, bez względu na wibracje, którym mogą ulegać, zachowywały właściwości wymagane na podstawie niniejszego regulaminu i zapewniały zgodność pojazdu z wymogami niniejszego regulaminu. W szczególności wyklucza się możliwość przypadkowego rozregulowania świateł.

5.2.   Urządzenia oświetlające opisane w pkt 2.7.9, 2.7.10 i 2.7.19 muszą być zamontowane w sposób umożliwiający łatwe ustawienie ich prawidłowego położenia.

5.2.1.   W przypadku reflektorów wyposażonych w mechanizm przeciwdziałający powodowaniu dyskomfortu u innych użytkowników drogi w kraju, w którym ruch pojazdów odbywa się po stronie drogi innej niż w kraju, dla którego reflektory takie są konstrukcyjnie przystosowane, działanie takiego mechanizmu uzyskiwane jest automatycznie lub inicjowane przez użytkownika pojazdu przy pojeździe w warunkach postojowych bez potrzeby użycia specjalnych narzędzi (innych niż oryginalnie wchodzące w skład wyposażenia pojazdu (11)). Szczegółowe instrukcje dostarczane są wraz z pojazdem przez producenta pojazdu.

11

5.3.   Dla wszystkich urządzeń sygnalizacji świetlnej, łącznie z tymi umieszczonymi na bocznym poszyciu, oś odniesienia światła zamontowanego na pojeździe musi być równoległa do płaszczyzny nośnej pojazdu na drodze. Ponadto, musi być ona prostopadła do wzdłużnej płaszczyzny symetrii pojazdu w przypadku bocznych świateł odblaskowych i świateł obrysowych bocznych oraz równoległa do tej płaszczyzny w przypadku wszystkich innych urządzeń sygnalizacji świetlnej. W każdym kierunku dopuszcza się odchylenia ± 3°. Ponadto muszą być spełnione wszystkie szczegółowe instrukcje montażu przewidziane przez producenta.

5.4.   W przypadku braku szczegółowych instrukcji, wysokość i ustawienie świateł sprawdza się na pojeździe nieobciążonym ustawionym na płaskiej, poziomej płaszczyźnie, w warunkach opisanych w pkt 2.24, 2.24.1 i 2.24.2, oraz jeżeli jest zamontowany, system AFS przełączony w stan zerowy.

5.5.   W przypadku braku szczegółowych instrukcji światła stanowiące parę muszą:

| 5.5.1. | być zainstalowane w pojeździe symetrycznie względem wzdłużnej płaszczyzny symetrii (taki pomiar powinien być oparty na zewnętrznym kształcie geometrycznym światła, nie zaś na krawędzi jego powierzchni świetlnej, o której mowa w pkt 2.9); |
| --- | --- |

5.5.1.

być zainstalowane w pojeździe symetrycznie względem wzdłużnej płaszczyzny symetrii (taki pomiar powinien być oparty na zewnętrznym kształcie geometrycznym światła, nie zaś na krawędzi jego powierzchni świetlnej, o której mowa w pkt 2.9);

| 5.5.2. | być względem siebie symetryczne w odniesieniu do wzdłużnej płaszczyzny symetrii; brak takiego wymagania w odniesieniu do wewnętrznej budowy światła; |
| --- | --- |

5.5.2.

być względem siebie symetryczne w odniesieniu do wzdłużnej płaszczyzny symetrii; brak takiego wymagania w odniesieniu do wewnętrznej budowy światła;

| 5.5.3. | spełniać te same wymogi kolorymetryczne oraz posiadać zasadniczo identyczne właściwości fotometryczne. Nie ma to zastosowania do zespołu przednich świateł przeciwmgłowych klasy F3; |
| --- | --- |

5.5.3.

spełniać te same wymogi kolorymetryczne oraz posiadać zasadniczo identyczne właściwości fotometryczne. Nie ma to zastosowania do zespołu przednich świateł przeciwmgłowych klasy F3;

| 5.5.4. | posiadać zasadniczo identyczne właściwości fotometryczne. |
| --- | --- |

5.5.4.

posiadać zasadniczo identyczne właściwości fotometryczne.

5.6.   W pojazdach, których kształt zewnętrzny jest asymetryczny, powyższe wymagania muszą spełnione w najszerszym możliwym zakresie.

5.7   Światła zespolone, połączone, wzajemnie sprzężone lub pojedyncze

5.7.1.   Światła mogą być zespolone, połączone lub wzajemnie sprzężone ze sobą, pod warunkiem że spełnione są wszystkie wymagania dotyczące barwy, położenia, ustawienia, widoczności geometrycznej, podłączeń elektrycznych i inne.

5.7.1.1.   Wymagania w zakresie parametrów foto- i kolorymetrycznych danego światła muszą być spełnione, kiedy wszystkie inne funkcje, z którymi takie światło jest zespolone, połączone lub wzajemnie sprzężone, są wyłączone.

Jeżeli jednak przednie lub tylne światło pozycyjne jest wzajemnie sprzężone z jedną lub większą liczbą innych funkcji, które mogą być uruchomione razem z nim, wymagania w zakresie barwy takich innych funkcji muszą być spełnione, kiedy wzajemnie sprzężone funkcje i przednie lub tylne światła pozycyjne są włączone.

5.7.1.2.   Nie dopuszcza się wzajemnego sprzężenia świateł hamowania i świateł kierunkowskazu.

5.7.1.3.   W przypadku gdy światła hamowania i światła kierunkowskazu są zespolone, wymagane jest spełnienie następujących warunków:

| 5.7.1.3.1. | żadna pozioma ani pionowa prosta przechodząca przez rzuty powierzchni widocznych tychże funkcji na płaszczyznę prostopadłą do osi odniesienia nie może przecinać więcej niż dwóch linii granicznych oddzielających przyległe obszary różnej barwy; |
| --- | --- |

5.7.1.3.1.

żadna pozioma ani pionowa prosta przechodząca przez rzuty powierzchni widocznych tychże funkcji na płaszczyznę prostopadłą do osi odniesienia nie może przecinać więcej niż dwóch linii granicznych oddzielających przyległe obszary różnej barwy;

| 5.7.1.3.2. | ich powierzchnie widoczne w kierunku osi odniesienia, w oparciu o powierzchnie ograniczone obrysem ich powierzchni emitujących światło, nie zachodzą na siebie. |
| --- | --- |

5.7.1.3.2.

ich powierzchnie widoczne w kierunku osi odniesienia, w oparciu o powierzchnie ograniczone obrysem ich powierzchni emitujących światło, nie zachodzą na siebie.

5.7.2.   Światła pojedyncze

5.7.2.1.   Pojedyncze światła określone w pkt 2.16.1 lit. a), składające się z przynajmniej dwóch oddzielnych części, muszą być zamontowane w taki sposób, aby:

| a) | całkowita powierzchnia rzutu oddzielnych części na płaszczyznę styczną do zewnętrznej powierzchni szyby zewnętrznej i prostopadłą do osi odniesienia zajmowała co najmniej 60 % najmniejszego czworokąta opisującego ten rzut; lub |
| --- | --- |

a)

całkowita powierzchnia rzutu oddzielnych części na płaszczyznę styczną do zewnętrznej powierzchni szyby zewnętrznej i prostopadłą do osi odniesienia zajmowała co najmniej 60 % najmniejszego czworokąta opisującego ten rzut; lub

| b) | minimalna odległość między skierowanymi do siebie krawędziami przyległych/stycznych części oddzielnych, mierzona prostopadle do osi odniesienia, nie przekraczała 75 mm. |
| --- | --- |

b)

minimalna odległość między skierowanymi do siebie krawędziami przyległych/stycznych części oddzielnych, mierzona prostopadle do osi odniesienia, nie przekraczała 75 mm.

Wymagań tych nie stosuje się do pojedynczego światła odblaskowego.

5.7.2.2.   Pojedyncze światła określone w pkt 2.16.1 lit. b) lub c), składające się z dwóch świateł oznaczonych symbolem „D” lub dwóch niezależnych świateł odblaskowych, muszą być zamontowane w taki sposób, aby:

| a) | rzut powierzchni widocznych w kierunku osi odniesienia dwóch świateł lub świateł odblaskowych zajmował nie mniej niż 60 % najmniejszego czworokąta opisującego rzuty wyżej wymienionych powierzchni widocznych w kierunku osi odniesienia; albo |
| --- | --- |

a)

rzut powierzchni widocznych w kierunku osi odniesienia dwóch świateł lub świateł odblaskowych zajmował nie mniej niż 60 % najmniejszego czworokąta opisującego rzuty wyżej wymienionych powierzchni widocznych w kierunku osi odniesienia; albo

| b) | minimalna odległość między skierowanymi do siebie krawędziami powierzchni widocznych w kierunku osi odniesienia dwóch świateł lub dwóch niezależnych świateł odblaskowych nie przekraczała 75 mm mierzona prostopadle do osi odniesienia. |
| --- | --- |

b)

minimalna odległość między skierowanymi do siebie krawędziami powierzchni widocznych w kierunku osi odniesienia dwóch świateł lub dwóch niezależnych świateł odblaskowych nie przekraczała 75 mm mierzona prostopadle do osi odniesienia.

5.7.2.3.   Pojedyncze światła określone w pkt 2.16.1 lit. d) muszą spełniać wymogi określone w pkt 5.7.2.1.

Jeżeli co najmniej dwa światła lub co najmniej dwie oddzielne powierzchnie widoczne są ujęte w tej samej obudowie lub mają wspólną zewnętrzną soczewkę, nie uznaje się ich za układ świateł współzależnych.

Światło w kształcie taśmy lub pasa może jednak stanowić część układu świateł współzależnych.

5.7.2.4.   Dwa światła lub parzysta liczba świateł w kształcie taśmy lub pasa są umieszczone symetrycznie w odniesieniu do wzdłużnej płaszczyzny symetrii pojazdu, sięgając po obu stronach na odległość co najmniej 0,4 m od skrajnej krawędzi zewnętrznej pojazdu, i nie są krótsze niż 0,8 m; świecenie takiej powierzchni odbywa się za pomocą nie mniej niż dwóch źródeł światła umieszczonych jak najbliżej jej krańców; powierzchnia emitująca światło może składać się z pewnej liczby umieszczonych obok siebie elementów, pod warunkiem że te indywidualne powierzchnie emitujące światło podczas rzutu na płaszczyznę poprzeczną spełniają wymogi pkt 5.7.2.1.

5.8.   Wysokość maksymalna od podłoża mierzona jest od punktu najwyższego, a wysokość minimalna od najniższego punktu powierzchni widocznej w kierunku osi odniesienia.

W przypadku gdy wysokość (maksymalna i minimalna) nad podłożem jednoznacznie spełnia wymogi niniejszego regulaminu, nie jest wymagane wyznaczanie dokładnych krawędzi żadnej powierzchni.

5.8.1.   W celu ograniczenia kątów widoczności geometrycznej pozycję światła pod względem wysokości nad podłożem mierzy się od płaszczyzny H.

5.8.2.   W przypadku świateł mijania, wysokość minimalna od podłoża mierzona jest od najniższego punktu roboczego zakończenia układu optycznego (np. odbłyśnika, szyby, soczewki), niezależnie od jego użytkowania.

5.8.3.   W kierunku poprzecznym położenie ustala się od tej krawędzi powierzchni widocznej w kierunku osi odniesienia, która znajduje się najdalej od wzdłużnej płaszczyzny symetrii pojazdu w odniesieniu do szerokości całkowitej oraz od krawędzi wewnętrznych powierzchni widocznej w kierunku osi odniesienia w odniesieniu do odległości między światłami.

W przypadku gdy położenie w kierunku poprzecznym jednoznacznie spełnia wymagania niniejszego regulaminu, nie jest wymagane wyznaczanie dokładnych krawędzi żadnej powierzchni.

5.9.   W przypadku braku szczegółowych przepisów, właściwości fotometryczne (np. natężenie, kolor, powierzchnia widoczna itp.) światła nie są celowo zmieniane podczas jego włączania.

5.9.1.   Światła kierunkowskazów, światła awaryjne, światła obrysowe boczne barwy żółtej samochodowej spełniające wymagania pkt 6.18.7 poniżej oraz awaryjny sygnał stopu są światłami pulsacyjnymi.

5.9.2.   Właściwości fotometryczne każdego ze świateł mogą różnić się:

| a) | w zależności od oświetlenia otoczenia; |
| --- | --- |

a)

w zależności od oświetlenia otoczenia;

| b) | z powodu włączenia innych świateł; lub |
| --- | --- |

b)

z powodu włączenia innych świateł; lub

| c) | gdy światła są używane w celu zapewnienia innej funkcji oświetlenia; |
| --- | --- |

c)

gdy światła są używane w celu zapewnienia innej funkcji oświetlenia;

pod warunkiem że każda zmiana właściwości fotometrycznych jest zgodna z przepisami technicznymi dotyczącymi danego światła.

5.9.3.   Właściwości fotometryczne światła kierunkowskazu kategorii 1, 1a, 1b, 2a lub 2b mogą być zmieniane podczas migania za pomocą sekwencyjnego włączania źródeł światła, jak określono pkt 5.6 regulaminu nr 6.

Przepis ten nie ma zastosowania do kierunkowskazów kategorii 2a i 2b eksploatowanych jako awaryjny sygnał stopu zgodnie z pkt 6.23.1 niniejszego regulaminu.

5.10.   Żadne światło zgodnie z jego definicją w pkt 2.7 nie może emitować do przodu światła barwy czerwonej, które może wprowadzać w błąd, oraz żadne światło zgodnie z jego definicją w pkt 2.7 nie może emitować do tyłu światła barwy białej, które może wprowadzać w błąd. Nie bierze się pod uwagę urządzeń oświetlenia służących do oświetlenia wnętrza pojazdu. Nie bierze się pod uwagę urządzeń oświetlenia służących do oświetlenia wnętrza pojazdu. W przypadku wątpliwości zgodność z niniejszym wymogiem sprawdza się w następujący sposób:

| 5.10.1. | powierzchnia widoczna czerwonego światła nie może być bezpośrednio widoczna dla obserwatora poruszającego się w strefie 1, określonej w załączniku 4; |
| --- | --- |

5.10.1.

powierzchnia widoczna czerwonego światła nie może być bezpośrednio widoczna dla obserwatora poruszającego się w strefie 1, określonej w załączniku 4;

| 5.10.2. | dla widoczności światła barwy białej od tyłu pojazdu, z wyjątkiem świateł cofania i zamocowanego na pojeździe białego bocznego oznakowania odblaskowego, powierzchnia widoczna białego światła nie może być bezpośrednio widoczna dla obserwatora poruszającego się w strefie 2, w płaszczyźnie poprzecznej usytuowanej 25 m za pojazdem (zob. załącznik 4); |
| --- | --- |

5.10.2.

dla widoczności światła barwy białej od tyłu pojazdu, z wyjątkiem świateł cofania i zamocowanego na pojeździe białego bocznego oznakowania odblaskowego, powierzchnia widoczna białego światła nie może być bezpośrednio widoczna dla obserwatora poruszającego się w strefie 2, w płaszczyźnie poprzecznej usytuowanej 25 m za pojazdem (zob. załącznik 4);

| 5.10.3. | w swoich odpowiednich płaszczyznach, strefy 1 i 2 widziane okiem obserwatora są ograniczone jak niżej:






  5.10.3.1. | w pionie – dwoma płaszczyznami poziomymi położonymi odpowiednio na wysokości 1 m i 2,2 m od podłoża; |
| --- | --- | --- |

5.10.3.

w swoich odpowiednich płaszczyznach, strefy 1 i 2 widziane okiem obserwatora są ograniczone jak niżej:

5.10.3.1.

w pionie – dwoma płaszczyznami poziomymi położonymi odpowiednio na wysokości 1 m i 2,2 m od podłoża;

| 5.10.3.2. | w kierunku poprzecznym, przez dwie pionowe płaszczyzny, które tworzą odpowiednio do przodu i do tyłu kąt 15° na zewnątrz od wzdłużnej płaszczyzny symetrii pojazdu i przechodzą przez punkt, lub punkty styczności powierzchni pionowych równoległych do wzdłużnej płaszczyzny symetrii pojazdu, ograniczających całkowitą szerokość pojazdu; jeżeli istnieje kilka punktów styczności, najdalej wysunięty do przodu odnosi się do płaszczyzny przedniej, a najdalej wysunięty do tyłu odnosi się do płaszczyzny tylnej. |
| --- | --- |

5.10.3.2.

w kierunku poprzecznym, przez dwie pionowe płaszczyzny, które tworzą odpowiednio do przodu i do tyłu kąt 15° na zewnątrz od wzdłużnej płaszczyzny symetrii pojazdu i przechodzą przez punkt, lub punkty styczności powierzchni pionowych równoległych do wzdłużnej płaszczyzny symetrii pojazdu, ograniczających całkowitą szerokość pojazdu; jeżeli istnieje kilka punktów styczności, najdalej wysunięty do przodu odnosi się do płaszczyzny przedniej, a najdalej wysunięty do tyłu odnosi się do płaszczyzny tylnej.

5.11.   Połączenia elektryczne muszą być wykonane w taki sposób, żeby przednie i tylne światła pozycyjne, górne światła obrysowe, jeżeli występują, boczne światła obrysowe, jeżeli występują, oraz oświetlenie tylnej tablicy rejestracyjnej mogły być włączane i wyłączane tylko jednocześnie.

5.11.1.   Wymogu tego nie stosuje się:

| 5.11.1.1. | jeżeli włączone są światła pozycyjne przednie i tylne oraz boczne światła obrysowe, jeżeli są one połączone lub wzajemnie sprzężone z wyżej wymienionymi światłami, jako światła postojowe; lub |
| --- | --- |

5.11.1.1.

jeżeli włączone są światła pozycyjne przednie i tylne oraz boczne światła obrysowe, jeżeli są one połączone lub wzajemnie sprzężone z wyżej wymienionymi światłami, jako światła postojowe; lub

| 5.11.1.2. | jeżeli światła obrysowe boczne pulsują w połączeniu ze światłami kierunkowskazów; lub |
| --- | --- |

5.11.1.2.

jeżeli światła obrysowe boczne pulsują w połączeniu ze światłami kierunkowskazów; lub

| 5.11.1.3. | jeżeli system sygnalizacji świetlnej działa zgodnie z pkt 6.2.7.6.2; |
| --- | --- |

5.11.1.3.

jeżeli system sygnalizacji świetlnej działa zgodnie z pkt 6.2.7.6.2;

5.11.2.   do przednich świateł pozycyjnych, jeżeli ich funkcja jest zastąpiona zgodnie z pkt 5.12.1 poniżej.

5.11.3.   W przypadku układu świateł współzależnych wszystkie źródła światła włączane i wyłączane są jednocześnie.

5.12.   Połączenia elektryczne muszą być wykonane w taki sposób, aby wykluczyć możliwość włączenia świateł drogowych, świateł mijania i przednich świateł przeciwmgłowych w przypadku, gdy nie są włączone światła określone w pkt 5.11. Niemniej jednak wymogu tego nie stosuje się do świateł drogowych i świateł mijania używanych jako świetlne sygnały ostrzegawcze, polegające na przerywanym zaświecaniu się w krótkich odstępach czasu świateł drogowych lub na przerywanym zaświecaniu się w krótkich odstępach czasu świateł mijania, albo na naprzemiennym zaświecaniu się w krótkich odstępach czasu świateł drogowych i świateł mijania.

5.12.1.   Światła mijania, światła drogowe lub przednie światła przeciwmgłowe mogą zastępczo realizować funkcję przednich świateł pozycyjnych, pod warunkiem że:

| 5.12.1.1. | ich instalacja elektryczna jest w układzie zapewniającym automatyczne ponowne włączenie świateł pozycyjnych w przypadku awarii któregokolwiek z wyżej wymienionych świateł oświetleniowych; oraz |
| --- | --- |

5.12.1.1.

ich instalacja elektryczna jest w układzie zapewniającym automatyczne ponowne włączenie świateł pozycyjnych w przypadku awarii któregokolwiek z wyżej wymienionych świateł oświetleniowych; oraz

| 5.12.1.2. | zastępcze światło lub funkcja spełnia, w odniesieniu do danego światła pozycyjnego, wymagania dotyczące:






  a) | widoczności geometrycznej określonej dla przednich świateł pozycyjnych w pkt 6.9.5; oraz |
| --- | --- | --- |

5.12.1.2.

zastępcze światło lub funkcja spełnia, w odniesieniu do danego światła pozycyjnego, wymagania dotyczące:

a)

widoczności geometrycznej określonej dla przednich świateł pozycyjnych w pkt 6.9.5; oraz

| b) | minimalnych wartości parametrów fotometrycznych w zależności od kątów rozsyłu światła; oraz |
| --- | --- |

b)

minimalnych wartości parametrów fotometrycznych w zależności od kątów rozsyłu światła; oraz

| 5.12.1.3. | w sprawozdaniach z badań świateł zastępczych przedstawione są odpowiednie dowody wykazujące zgodność z wymaganiami zawartymi w pkt 5.12.1.2 powyżej. |
| --- | --- |

5.12.1.3.

w sprawozdaniach z badań świateł zastępczych przedstawione są odpowiednie dowody wykazujące zgodność z wymaganiami zawartymi w pkt 5.12.1.2 powyżej.

5.13.   Wskaźnik kontrolny

W przypadku, gdy na mocy niniejszego regulaminu wymagany jest wskaźnik kontrolny załączenia, można go zastąpić wskaźnikiem kontrolnym prawidłowego działania.

5.14.   Światła chowane

5.14.1.   Chowanie świateł jest zabronione, z wyjątkiem świateł drogowych, mijania i przednich świateł przeciwmgłowych, które mogą być schowane, jeżeli nie są włączone.

5.14.2.   W przypadku awarii urządzenia (urządzeń) chowającego(-ych) światła, światła powinny pozostać w pozycji gotowości do pracy, jeżeli są włączone, lub musi być możliwe przesunięcie ich do pozycji użytkowej bez pomocy narzędzi.

5.14.3.   Musi być zapewniona możliwość przesunięcia świateł do pozycji użytkowej i jednoczesnego ich włączenia za pomocą jednego przełącznika, co nie wyklucza możliwości przesunięcia ich do pozycji użytkowej bez włączania. Jednakże w przypadku zespolonych świateł drogowych i świateł mijania powyższe urządzenie sterujące musi załączać tylko światła mijania.

5.14.4.   Zabrania się możliwości celowego zatrzymania z fotela kierowcy ruchu włączonych świateł przed osiągnięciem ich położenia użytkowego. Jeżeli przy wysuwaniu świateł istnieje możliwość olśnienia innych użytkowników drogi, to światła te muszą się zaświecać dopiero po osiągnięciu położenia użytkowego.

5.14.5.   Przy temperaturze urządzenia chowającego w granicach od – 30 °C do + 50 °C światła muszą osiągać swoje położenie użytkowe w ciągu trzech sekund od uruchomienia przełącznika.

5.15.   Barwy światła emitowanego przez poszczególne światła (12) są następujące:

12

| Światła drogowe: | Biała |
| --- | --- |
| Światła mijania: | Biała |
| Przednie światła przeciwmgłowe: | Biała lub żółta selektywna |
| Światło cofania: | Biała |
| Światło kierunkowskazu: | Żółta samochodowa |
| Światła awaryjne: | Żółta samochodowa |
| Światło hamowania: | Czerwona |
| Awaryjny sygnał stopu: | Żółta samochodowa lub czerwona |
| Sygnał ostrzeżenia przed najechaniem z tyłu: | Żółta samochodowa |
| Oświetlenie tylnej tablicy rejestracyjnej: | Biała |
| Przednie światła pozycyjne: | Biała |
| Tylne światła pozycyjne: | Czerwona |
| Przednie światła przeciwmgłowe: | Biała lub żółta selektywna |
| Tylne światła przeciwmgłowe: | Czerwona |
| Światła postojowe: | Biała z przodu, czerwona z tyłu, żółta samochodowa, jeżeli wzajemnie sprzężona z bocznymi światłami kierunkowskazów lub bocznymi światłami obrysowymi |
| Światła obrysowe boczne: | Żółta samochodowa, przy czym światło obrysowe boczne wysunięte najbardziej do tyłu może być czerwone, jeżeli jest zespolone, połączone lub wzajemnie sprzężone z tylnym światłem pozycyjnym, tylnym światłem obrysowym górnym, tylnym światłem przeciwmgłowym, światłem hamowania, lub jest zespolone lub jego powierzchnia emitująca światło jest częściowo wspólna z tylnym światłem odblaskowym. |
| Światła obrysowe górne: | Biała z przodu, czerwona z tyłu |
| Światła do jazdy dziennej: | Biała |
| Tylne światła odblaskowe, inne niż trójkątne: | Czerwona |
| Tylne światła odblaskowe, trójkątne: | Czerwona |
| Przednie światła odblaskowe, inne niż trójkątne: | Taka sama jak światło padające (13) |
| Boczne światła odblaskowe, inne niż trójkątne: | Żółta samochodowa, przy czym boczne światło odblaskowe najbardziej wysunięte do tyłu może być czerwone jeżeli jest zespolone lub jego powierzchnia emitująca światło jest częściowo wspólna z tylnym światłem pozycyjnym, tylnym światłem obrysowym górnym, tylnym światłem przeciwmgłowym, światłem hamowania, czerwonym światłem obrysowym górnym wysuniętym najbardziej do tyłu lub innym niż trójkątne tylnym światłem odblaskowym. |
| Światła zakrętowe: | Biała |
| Oznakowanie odblaskowe: | Biała z przodu; |
| Biała lub żółta z boku; |
| Czerwona lub żółta z tyłu (14). |
| System adaptacyjnego oświetlenia głównego (AFS): | Biała |
| Lampka oświetleniowa zewnętrzna: | Biała |
| Światło manewrowe: | Biała |

Światła drogowe:

Biała

Światła mijania:

Biała

Przednie światła przeciwmgłowe:

Biała lub żółta selektywna

Światło cofania:

Biała

Światło kierunkowskazu:

Żółta samochodowa

Światła awaryjne:

Żółta samochodowa

Światło hamowania:

Czerwona

Awaryjny sygnał stopu:

Żółta samochodowa lub czerwona

Sygnał ostrzeżenia przed najechaniem z tyłu:

Żółta samochodowa

Oświetlenie tylnej tablicy rejestracyjnej:

Biała

Przednie światła pozycyjne:

Biała

Tylne światła pozycyjne:

Czerwona

Przednie światła przeciwmgłowe:

Biała lub żółta selektywna

Tylne światła przeciwmgłowe:

Czerwona

Światła postojowe:

Biała z przodu, czerwona z tyłu, żółta samochodowa, jeżeli wzajemnie sprzężona z bocznymi światłami kierunkowskazów lub bocznymi światłami obrysowymi

Światła obrysowe boczne:

Żółta samochodowa, przy czym światło obrysowe boczne wysunięte najbardziej do tyłu może być czerwone, jeżeli jest zespolone, połączone lub wzajemnie sprzężone z tylnym światłem pozycyjnym, tylnym światłem obrysowym górnym, tylnym światłem przeciwmgłowym, światłem hamowania, lub jest zespolone lub jego powierzchnia emitująca światło jest częściowo wspólna z tylnym światłem odblaskowym.

Światła obrysowe górne:

Biała z przodu, czerwona z tyłu

Światła do jazdy dziennej:

Biała

Tylne światła odblaskowe, inne niż trójkątne:

Czerwona

Tylne światła odblaskowe, trójkątne:

Czerwona

Przednie światła odblaskowe, inne niż trójkątne:

Taka sama jak światło padające (13)

13

Boczne światła odblaskowe, inne niż trójkątne:

Żółta samochodowa, przy czym boczne światło odblaskowe najbardziej wysunięte do tyłu może być czerwone jeżeli jest zespolone lub jego powierzchnia emitująca światło jest częściowo wspólna z tylnym światłem pozycyjnym, tylnym światłem obrysowym górnym, tylnym światłem przeciwmgłowym, światłem hamowania, czerwonym światłem obrysowym górnym wysuniętym najbardziej do tyłu lub innym niż trójkątne tylnym światłem odblaskowym.

Światła zakrętowe:

Biała

Oznakowanie odblaskowe:

Biała z przodu;

Biała lub żółta z boku;

Czerwona lub żółta z tyłu (14).

14

System adaptacyjnego oświetlenia głównego (AFS):

Biała

Lampka oświetleniowa zewnętrzna:

Biała

Światło manewrowe:

Biała

5.16.   Liczba świateł

5.16.1.   Liczba świateł zainstalowanych w pojeździe jest równa liczbie wskazanej w poszczególnych specyfikacjach ujętych w niniejszym regulaminie.

5.17.   Wszystkie światła mogą być rozmieszczone na częściach ruchomych, pod warunkiem, że spełnione są warunki określone w pkt 5.18, 5.19 i 5.20.

5.18.   Tylne światła pozycyjne, tylne światła kierunkowskazów i tylne światła odblaskowe, trójkątne i inne niż trójkątne, mogą być instalowane na częściach ruchomych tylko wtedy, gdy:

| 5.18.1. | we wszystkich ustalonych położeniach części ruchomych, umieszczone na nich światła spełniają wszystkie wymagania dotyczące położenia, widoczności geometrycznej i wymagania kolorymetryczne i fotometryczne dla danych świateł. |
| --- | --- |

5.18.1.

we wszystkich ustalonych położeniach części ruchomych, umieszczone na nich światła spełniają wszystkie wymagania dotyczące położenia, widoczności geometrycznej i wymagania kolorymetryczne i fotometryczne dla danych świateł.

| 5.18.2. | W przypadku gdy funkcje, o których mowa w pkt 5.18, uzyskuje się poprzez połączenie dwóch świateł oznaczonych symbolem „D” (zob. pkt 2.16.1), tylko jedno z tych świateł musi spełniać wymagania dotyczące położenia, widoczności geometrycznej i wymagania fotometryczne dla danych świateł we wszystkich ustalonych położeniach części ruchomych;
  lub |
| --- | --- |

5.18.2.

W przypadku gdy funkcje, o których mowa w pkt 5.18, uzyskuje się poprzez połączenie dwóch świateł oznaczonych symbolem „D” (zob. pkt 2.16.1), tylko jedno z tych świateł musi spełniać wymagania dotyczące położenia, widoczności geometrycznej i wymagania fotometryczne dla danych świateł we wszystkich ustalonych położeniach części ruchomych;

lub

| 5.18.3. | są zainstalowane i działają dodatkowe światła spełniające powyższe funkcje, gdy część ruchoma znajduje się w jakimkolwiek ustalonym położeniu otwartym, pod warunkiem że te dodatkowe światła spełniają wszystkie wymagania dotyczące położenia, widoczności geometrycznej i wymagania fotometryczne dla danych świateł zamontowanych na części ruchomej. |
| --- | --- |

5.18.3.

są zainstalowane i działają dodatkowe światła spełniające powyższe funkcje, gdy część ruchoma znajduje się w jakimkolwiek ustalonym położeniu otwartym, pod warunkiem że te dodatkowe światła spełniają wszystkie wymagania dotyczące położenia, widoczności geometrycznej i wymagania fotometryczne dla danych świateł zamontowanych na części ruchomej.

| 5.18.4. | W przypadku gdy funkcje, o których mowa w pkt 5.18, realizowane są przez układ świateł współzależnych, zastosowanie ma jeden z następujących warunków:






  a) | jeżeli cały układ świateł współzależnych umieszczony jest na częściach ruchomych, spełnione muszą być wymagania określone w pkt 5.18.1. Dodatkowe światła spełniające powyższe funkcje mogą być uruchomione, gdy taka część ruchoma znajduje się w dowolnym ustalonym położeniu otwartym, pod warunkiem że te dodatkowe światła spełniają wszystkie wymagania dotyczące położenia, widoczności geometrycznej i wymagania kolorymetryczne i fotometryczne dla danych świateł zamontowanych na części ruchomej; lub |
| --- | --- | --- |

5.18.4.

W przypadku gdy funkcje, o których mowa w pkt 5.18, realizowane są przez układ świateł współzależnych, zastosowanie ma jeden z następujących warunków:

a)

jeżeli cały układ świateł współzależnych umieszczony jest na częściach ruchomych, spełnione muszą być wymagania określone w pkt 5.18.1. Dodatkowe światła spełniające powyższe funkcje mogą być uruchomione, gdy taka część ruchoma znajduje się w dowolnym ustalonym położeniu otwartym, pod warunkiem że te dodatkowe światła spełniają wszystkie wymagania dotyczące położenia, widoczności geometrycznej i wymagania kolorymetryczne i fotometryczne dla danych świateł zamontowanych na części ruchomej; lub

| b) | jeżeli układ świateł współzależnych jest umieszczony częściowo na części nieruchomej a częściowo na części ruchomej, z wyjątkiem kierunkowskazów, światła współzależne określone przez występującego o udzielenie homologacji w toku procedury homologacji urządzenia muszą spełniać wszelkie wymagania wobec takich świateł w zakresie położenia, widoczności geometrycznej na zewnątrz oraz parametrów kolorymetrycznych i fotometrycznych, we wszystkich ustalonych położeniach takich ruchomych części.
  Wymagania w zakresie widoczności geometrycznej do wewnątrz uważa się za spełnione, jeżeli takie światła współzależne w dalszym ciągu spełniają parametry fotometryczne w polu rozsyłu światła wymagane do udzielenia homologacji urządzenia, we wszystkich ustalonych położeniach takich ruchomych części.
  W przypadku kierunkowskazów światła współzależne określone przez wnioskodawcę w ramach procedury homologacji urządzenia muszą spełniać wszystkie wymagania dotyczące położenia i widoczności geometrycznej oraz wymagania kolorymetryczne i fotometryczne we wszystkich ustalonych położeniach części ruchomych. Nie dotyczy to sytuacji, gdy do dopełnienia lub uzupełnienia kąta widoczności geometrycznej włączane są dodatkowe światła, gdy część ruchoma znajduje się w dowolnym ustalonym położeniu otwartym, pod warunkiem że te dodatkowe światła spełniają wszystkie wymagania dotyczące położenia, wymagania fotometryczne i kolorymetryczne dla świateł kierunkowskazów zamontowanych na części ruchomej. |
| --- | --- |

b)

jeżeli układ świateł współzależnych jest umieszczony częściowo na części nieruchomej a częściowo na części ruchomej, z wyjątkiem kierunkowskazów, światła współzależne określone przez występującego o udzielenie homologacji w toku procedury homologacji urządzenia muszą spełniać wszelkie wymagania wobec takich świateł w zakresie położenia, widoczności geometrycznej na zewnątrz oraz parametrów kolorymetrycznych i fotometrycznych, we wszystkich ustalonych położeniach takich ruchomych części.

Wymagania w zakresie widoczności geometrycznej do wewnątrz uważa się za spełnione, jeżeli takie światła współzależne w dalszym ciągu spełniają parametry fotometryczne w polu rozsyłu światła wymagane do udzielenia homologacji urządzenia, we wszystkich ustalonych położeniach takich ruchomych części.

W przypadku kierunkowskazów światła współzależne określone przez wnioskodawcę w ramach procedury homologacji urządzenia muszą spełniać wszystkie wymagania dotyczące położenia i widoczności geometrycznej oraz wymagania kolorymetryczne i fotometryczne we wszystkich ustalonych położeniach części ruchomych. Nie dotyczy to sytuacji, gdy do dopełnienia lub uzupełnienia kąta widoczności geometrycznej włączane są dodatkowe światła, gdy część ruchoma znajduje się w dowolnym ustalonym położeniu otwartym, pod warunkiem że te dodatkowe światła spełniają wszystkie wymagania dotyczące położenia, wymagania fotometryczne i kolorymetryczne dla świateł kierunkowskazów zamontowanych na części ruchomej.

5.19.   Gdy części ruchome znajdują się w innym położeniu niż „normalne położenie robocze”, urządzenia na nich zainstalowane nie mogą powodować nadmiernego dyskomfortu u innych użytkowników drogi.

5.20.   Gdy światło jest zainstalowane na części ruchomej, a część ruchoma znajduje się w „normalnym położeniu roboczym”, to światło musi zawsze powracać do pozycji określonej(-ych) przez producenta, zgodnie z niniejszym regulaminem. W przypadku świateł mijania oraz przednich świateł przeciwmgłowych, niniejszy warunek uważa się za spełniony, jeżeli po 10 cyklach zamykania/otwierania części ruchomej, nachylenie kątowe tych świateł względem ich podstawy, mierzone po każdym cyklu działania części ruchomej, nie różni się o więcej niż 0,15 % w stosunku do średniej wartości z 10 pomiarów. W przypadku przekroczenia tej wartości, każdą wartość graniczną określoną w pkt 6.2.6.1.1 należy zmienić o wartość tej nadwyżki w celu zmniejszenia dopuszczalnego zakresu nachylenia przy badaniach pojazdu zgodnie z załącznikiem 6.

5.21.   Części ruchome, na których zainstalowano lub nie urządzenia sygnalizacji świetlnej, znajdujące się w jednym z ustalonych położeń innym niż „normalne położenie robocze”, nie mogą zakrywać więcej niż 50 % powierzchni widocznej, w kierunku osi odniesienia, przednich i tylnych świateł pozycyjnych, przednich i tylnych świateł kierunkowskazów i świateł odblaskowych.

Ustalone położenie części ruchomej oznacza stabilne lub naturalne spoczynkowe położenie części ruchomej określone przez producenta pojazdu, zablokowane lub nie.

Jeżeli powyższe jest niemożliwe do wykonania:

| 5.21.1. | jeżeli powierzchnia widoczna w kierunku osi odniesienia wyżej wymienionych świateł jest zakryta w ponad 50 % przez część ruchomą, to muszą być włączone dodatkowe światła spełniające wszystkie wymagania dotyczące położenia, widoczności geometrycznej i wymagania kolorymetryczne i fotometryczne dla wyżej wymienionych świateł; lub |
| --- | --- |

5.21.1.

jeżeli powierzchnia widoczna w kierunku osi odniesienia wyżej wymienionych świateł jest zakryta w ponad 50 % przez część ruchomą, to muszą być włączone dodatkowe światła spełniające wszystkie wymagania dotyczące położenia, widoczności geometrycznej i wymagania kolorymetryczne i fotometryczne dla wyżej wymienionych świateł; lub

| 5.21.2. | należy zamieścić uwagę w formularzu zawiadomienia (pkt 10.1 załącznika 1), informującą inne władze o tym, że ponad 50 % powierzchni widocznej w kierunku osi odniesienia może być zakryte przez części ruchome; oraz
  w pojeździe musi znajdować się ostrzeżenie informujące użytkownika, że w pewnym(-ych) położeniu(-ach) części ruchomych należy ostrzec innych użytkowników drogi o obecności pojazdu na drodze: np. za pomocą trójkąta ostrzegawczego lub innego urządzenia, zgodnie z wymogami danego kraju dotyczącymi użytkowania pojazdu w ruchu drogowym. |
| --- | --- |

5.21.2.

należy zamieścić uwagę w formularzu zawiadomienia (pkt 10.1 załącznika 1), informującą inne władze o tym, że ponad 50 % powierzchni widocznej w kierunku osi odniesienia może być zakryte przez części ruchome; oraz

w pojeździe musi znajdować się ostrzeżenie informujące użytkownika, że w pewnym(-ych) położeniu(-ach) części ruchomych należy ostrzec innych użytkowników drogi o obecności pojazdu na drodze: np. za pomocą trójkąta ostrzegawczego lub innego urządzenia, zgodnie z wymogami danego kraju dotyczącymi użytkowania pojazdu w ruchu drogowym.

| 5.21.3. | Przepisów pkt 5.21.2 nie stosuje się do świateł odblaskowych. |
| --- | --- |

5.21.3.

Przepisów pkt 5.21.2 nie stosuje się do świateł odblaskowych.

5.22.   Z wyjątkiem świateł odblaskowych, dane światło uważa się za nieobecne, jeżeli nie można go uruchomić poprzez samą instalację źródła światła lub bezpiecznika, nawet w przypadku gdy takie światło ma znak homologacji.

5.23.   Światła homologowane ze źródłem(-ami) światła zgodnie z regulaminem nr 37, z wyjątkiem przypadku gdy tego rodzaju źródła światła są używane jako niewymienne źródła światła zgodnie z definicją w pkt 2.7.1.1.2 niniejszego regulaminu, muszą być zamontowane w pojeździe w taki sposób, żeby umożliwić prawidłową wymianę źródła światła bez pomocy eksperta oraz bez użycia innych specjalistycznych narzędzi niż te dostarczone wraz z pojazdem przez producenta. Producent pojazdu zobowiązany jest do dostarczenia wraz z pojazdem szczegółowego opisu procedury wymiany.

5.23.1.   W przypadku gdy moduł źródła światła obejmuje oprawkę dla homologowanego wymiennego źródła światła zgodnie z regulaminem nr 37, musi to być wymienne źródło światła zgodnie z wymogiem pkt 5.23 powyżej.

5.24.   Dopuszcza się stosowanie tymczasowych, odpornych na awarię urządzeń zastępczych dla funkcji sygnalizacji świetlnej tylnych świateł pozycyjnych, pod warunkiem że zastosowana w przypadku awarii funkcja zastępcza ma podobną barwę, zasadnicze natężenie i położenie w stosunku do funkcji, która przestała działać, oraz pod warunkiem że urządzenie zastępcze spełnia dalej swoją pierwotną funkcję bezpieczeństwa. Podczas trwania funkcji zastępczej, na tablicy rozdzielczej załącza się wskaźnik kontrolny (zob. pkt 2.18 niniejszego regulaminu), informujący o zaistnieniu tymczasowego zastępstwa i konieczności naprawy.

5.25.   Jeżeli zamontowany jest system AFS, jest on uważany za równoważny parze świateł mijania i, jeżeli pełni funkcję(-e) świateł drogowych, uważany jest on za równoważny parze świateł drogowych.

5.26.   Dopuszczalne są tylne światła kierunkowskazu, tylne światła pozycyjne, światła hamowania (z wyjątkiem świateł hamowania kategorii S4) i tylne światła przeciwmgłowe z regulatorem zmiennego natężenia światła, reagujące jednocześnie na przynajmniej jeden z następujących czynników zewnętrznych: oświetlenie otoczenia, mgła, opady śniegu, deszcz, grad, zapylenie, zanieczyszczenie powierzchni emitującej światło, pod warunkiem, że zalecany stosunek ich natężenia jest utrzymany podczas przejścia między światłami. Podczas przejścia nie powinny wystąpić gwałtowne zmiany natężenia światła. Światła hamowania kategorii S4 mogą emitować światło o zmiennym natężeniu niezależnie od innych świateł. Kierowca może mieć możliwość zaprogramowania natężenia światła emitowanego w ramach powyższych funkcji tak, aby odpowiadało ono ich stałej kategorii, oraz przywrócenia ich do automatycznej zmiennej kategorii.

5.27.   W przypadku pojazdów kategorii M i N występujący o udzielenie homologacji musi wykazać upoważnionej placówce technicznej odpowiadającej za przeprowadzenie badań homologacyjnych typu, że zasilanie elektryczne urządzeń, o których mowa w pkt 2.7.9, 2.7.10, 2.7.12, 2.7.14 i 2.7.15 powyżej, w czasie gdy instalacja elektryczna pojazdu jest w warunkach stałego napięcia zasilania, reprezentatywnego dla odpowiedniej kategorii zasilanego pojazdu zgodnie z informacjami podanymi przez występującego o udzielenie homologacji, spełnia następujące wymagania:

| 5.27.1. | Napięcie zasilania na zaciskach urządzeń, które, zgodnie z dotyczącą ich dokumentacją homologacyjną, zostały poddane próbie z zastosowaniem specjalnego zasilania / elektronicznego urządzenia sterowniczego źródła światła, lub w pomocniczym trybie pracy lub pod napięciem wskazanym przez występującego, nie może przekraczać wartości napięcia określonej dla stosownych urządzeń lub funkcji, w odniesieniu do których udzielono homologacji. |
| --- | --- |

5.27.1.

Napięcie zasilania na zaciskach urządzeń, które, zgodnie z dotyczącą ich dokumentacją homologacyjną, zostały poddane próbie z zastosowaniem specjalnego zasilania / elektronicznego urządzenia sterowniczego źródła światła, lub w pomocniczym trybie pracy lub pod napięciem wskazanym przez występującego, nie może przekraczać wartości napięcia określonej dla stosownych urządzeń lub funkcji, w odniesieniu do których udzielono homologacji.

| 5.27.2. | W przypadku zasilania elektrycznego innego niż spełniające warunki określone w pkt 5.27.1 napięcie na zaciskach urządzeń lub funkcji nie może przekraczać 6,75 V (w przypadku instalacji 6 V), 13,5 V (w przypadku instalacji 12 V) lub 28 V (w przypadku instalacji 24 V) o więcej niż 3 %. Środki kontroli maksymalnego napięcia na zaciskach urządzenia mogą dla wygody być umieszczone w obudowie urządzenia. |
| --- | --- |

5.27.2.

W przypadku zasilania elektrycznego innego niż spełniające warunki określone w pkt 5.27.1 napięcie na zaciskach urządzeń lub funkcji nie może przekraczać 6,75 V (w przypadku instalacji 6 V), 13,5 V (w przypadku instalacji 12 V) lub 28 V (w przypadku instalacji 24 V) o więcej niż 3 %. Środki kontroli maksymalnego napięcia na zaciskach urządzenia mogą dla wygody być umieszczone w obudowie urządzenia.

| 5.27.3. | Przepisy pkt 5.27.1 i 5.27.2 nie mają zastosowania do urządzeń, których elementem jest elektroniczne urządzenie sterownicze źródła światła lub regulator zmiennego natężenia światła. |
| --- | --- |

5.27.3.

Przepisy pkt 5.27.1 i 5.27.2 nie mają zastosowania do urządzeń, których elementem jest elektroniczne urządzenie sterownicze źródła światła lub regulator zmiennego natężenia światła.

| 5.27.4. | Do dokumentacji homologacyjnej załącza się sprawozdanie zawierające opis metod stosowanych do wykazania zgodności i uzyskanych wyników. |
| --- | --- |

5.27.4.

Do dokumentacji homologacyjnej załącza się sprawozdanie zawierające opis metod stosowanych do wykazania zgodności i uzyskanych wyników.

5.28.   Ogólne przepisy dotyczące widoczności geometrycznej

5.28.1.   Wewnątrz kątów widoczności geometrycznej nie mogą występować żadne przeszkody dla propagacji światła z żadnej części powierzchni widocznej światła obserwowanego z nieskończonej odległości. Nie bierze się pod uwagę przeszkód, jeżeli występowały one już w chwili uzyskania homologacji.

5.28.2.   Przy wykonywaniu pomiarów w bliższej odległości od światła, kierunek obserwacji musi być przesunięty równolegle w celu zachowania tej samej dokładności.

5.28.3.   Jeżeli po zamontowaniu światła jakakolwiek część powierzchni widocznej światła jest zakryta przez jakąkolwiek inną część pojazdu, należy wykazać, że część światła niezasłonięta przez przeszkody nadal odpowiada wartościom fotometrycznym wymaganym do homologacji danego urządzenia.

5.28.4.   Jeżeli kąt pionowy widoczności geometrycznej poniżej kąta poziomego może być zmniejszony do 5° (światło umieszczone na wysokości poniżej 750 mm od podłoża, mierzonej zgodnie z przepisami pkt 5.8.1 powyżej), to pole pomiarów fotometrycznych zamontowanego urządzenia optycznego może być zmniejszone do 5° poniżej kąta poziomego.

5.28.5.   W przypadku układu świateł współzależnych wymagania w zakresie widoczności geometrycznej muszą być spełnione w sytuacji, gdy uruchomione są łącznie wszystkie wchodzące w jego skład światła współzależne.

5.29.   Moduł LED nie musi być wymienny, jeżeli tak określono w arkuszu zawiadomienia o homologacji typu komponentu.

6.   SPECYFIKACJE POSZCZEGÓLNYCH URZĄDZEŃ

6.1.   Światła drogowe (regulaminy nr 98 i 112)

6.1.1.   Stosowanie

Obowiązkowe w pojazdach silnikowych. Zabronione w przyczepach.

6.1.2.   Liczba

Dwa lub cztery z homologacją typu zgodnie z regulaminami nr 98 lub 112, z wyłączeniem reflektorów klasy A.

Dla pojazdów kategorii N3: Dopuszcza się dwa dodatkowe światła drogowe.

3

Jeżeli pojazd jest wyposażony w cztery chowane reflektory, wówczas zezwala się na instalację dwóch dodatkowych reflektorów tylko w celach sygnalizacyjnych, polegających na świeceniu przerywanym w krótkich odstępach czasu (zob. pkt 5.12 powyżej), przy świetle dziennym.

6.1.3.   Układ

Brak oddzielnych specyfikacji.

6.1.4.   Położenie

6.1.4.1.   W kierunku poprzecznym: Brak oddzielnych specyfikacji.

6.1.4.2.   W pionie: Brak oddzielnych specyfikacji.

6.1.4.3.   W kierunku wzdłużnym: z przodu pojazdu. Warunek ten uważa się za spełniony, jeżeli emitowane światło nie powoduje u kierowcy dyskomfortu w sposób bezpośredni i pośredni poprzez urządzenia widzenia pośredniego lub inne powierzchnie pojazdu odbijające światło.

6.1.5.   Widoczność geometryczna

Widoczność powierzchni świetlnej, włącznie z jej widocznością w obszarach pozornie nieoświetlonych w danym kierunku obserwacji, musi być zapewniona w rozchodzącej się przestrzeni ograniczonej przez linie oparte na obwodzie powierzchni świetlnej i tworzące kąt nie mniejszy niż 5° z osią odniesienia reflektora. Kąty widoczności geometrycznej określa się na podstawie obwodu rzutu powierzchni świetlnej na poprzeczną płaszczyznę styczną do najbardziej wysuniętej do przodu części szyby reflektora.

6.1.6.   Ustawienie kierunkowe

Do przodu.

Nie więcej niż jedno światło drogowe po każdej stronie pojazdu może się obracać w celu doświetlenia zakrętu.

6.1.7.   Połączenia elektryczne

6.1.7.1.   Światła drogowe, z wyjątkiem sytuacji, gdy wykorzystywane są do wysyłania przerywanych sygnałów świetlnych w krótkich odstępach czasu, mogą być włączone tylko wtedy, gdy główny przełącznik świateł jest w położeniu „WŁĄCZONY” lub „AUTO” (automatycznym) oraz występują warunki dla automatycznego włączenia świateł mijania. W tym ostatnim przypadku światła drogowe ulegają automatycznemu wyłączeniu w przypadku ustania warunków dla automatycznego włączenia świateł mijania.

6.1.7.2.   Przełącznik świateł drogowych może być automatyczny w odniesieniu do ich włączania i wyłączania, przy czym sygnały sterujące wytwarzane są przez system czujników, który jest w stanie wykrywać i reagować na każdy z następujących komponentów:

| a) | warunki oświetleniowe otoczenia; |
| --- | --- |

a)

warunki oświetleniowe otoczenia;

| b) | światło emitowane przez przednie urządzenia oświetleniowe i urządzenia sygnalizacji świetlnej pojazdów nadjeżdżających z przodu; |
| --- | --- |

b)

światło emitowane przez przednie urządzenia oświetleniowe i urządzenia sygnalizacji świetlnej pojazdów nadjeżdżających z przodu;

| c) | światło emitowane przez tylne urządzenia sygnalizacji świetlnej pojazdów poprzedzających. |
| --- | --- |

c)

światło emitowane przez tylne urządzenia sygnalizacji świetlnej pojazdów poprzedzających.

Dozwolone są dodatkowe funkcje czujników w celu poprawy działania.

Do celów niniejszego punktu „pojazdy” oznaczają pojazdy kategorii L, M, N, O i T oraz rowery, a pojazdy takie są wyposażone w światła odblaskowe, urządzenia oświetlenia i sygnalizacji świetlnej, które są włączone.

6.1.7.3.   Zawsze musi być zapewniona możliwość ręcznego włączenia i wyłączenia świateł drogowych oraz ręcznego wyłączenia automatycznego sterowania światłami drogowymi

Ponadto wyłączanie świateł drogowych i ich automatycznego sterowania odbywa się poprzez prostą i bezpośrednią obsługę ręczną; nie jest dozwolone stosowanie podmenu.

6.1.7.4.   Światła drogowe mogą być włączane jednocześnie lub parami. W przypadku zamontowania dwóch dodatkowych świateł drogowych, dopuszczonych do stosowania wyłącznie w pojazdach kategorii N3 zgodnie z pkt 6.1.2, jednocześnie mogą się świecić nie więcej niż dwie pary. Przy zmianie ze świateł mijania na światła drogowe musi się włączać przynajmniej jedna para świateł drogowych. Przy zmianie ze świateł drogowych na światła mijania wszystkie światła drogowe muszą się wyłączać równocześnie.

3

6.1.7.5.   Światła mijania mogą pozostać włączone razem z włączonymi światłami drogowymi.

6.1.7.6.   W przypadku obecności czterech chowanych reflektorów, ich podniesienie musi uniemożliwiać jednoczesne załączenie jakichkolwiek dodatkowych reflektorów, jeżeli te mają na celu emitowanie sygnałów świetlnych polegających na przerywanym zaświecaniu w krótkich odstępach czasu (zob. pkt 5.12) w czasie jazdy w dzień.

6.1.8.   Wskaźnik kontrolny

Obowiązkowy wskaźnik kontrolny załączenia.

6.1.8.1.   Jeżeli przełącznik świateł drogowych jest automatyczny, zgodnie z opisem w pkt 6.1.7.1 powyżej, kierowca musi otrzymać informację o tym, że automatyczny przełącznik funkcji świateł drogowych jest włączony. Informacje te muszą się wyświetlać przez cały czas włączenia działania automatycznego.

6.1.9.   Inne wymagania

6.1.9.1.   Maksymalne łączne natężenie świateł drogowych, które mogą być włączone jednocześnie, nie może przekroczyć 430 000 cd, co odpowiada wartości odniesienia 100.

6.1.9.2.   Powyższe natężenie maksymalne uzyskuje się przez zsumowanie poszczególnych wartości odniesienia podanych na światłach. Każdemu reflektorowi oznaczonemu symbolem „R” lub „CR” nadaje się wartość odniesienia równą „10”.

6.1.9.3.   Automatyczne włączanie i wyłączanie świateł drogowych:

| 6.1.9.3.1. | System czujników wykorzystywany do sterowania automatycznym włączaniem i wyłączaniem świateł drogowych, jak opisano w pkt 6.1.7.1, spełnia następujące wymogi:






  6.1.9.3.1.1. | Granice minimalnych pól, w których czujnik jest w stanie wykryć światło emitowane przez inne pojazdy określone w pkt 6.1.7.1 powyżej, są wyznaczone przez kąty podane poniżej.






  6.1.9.3.1.1.1. | Kąty poziome: 15° w lewo i 15° w prawo.
  Kąty pionowe:








  Kąt w górę | 5° |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Wysokość zamontowania czujnika (środek otworu czujnika nad podłożem) | Mniejsza niż 2 m | Między 1,5 m a 2,5 m | Większa niż 2,0 m |
| Kąt w dół | 2° | od 2° do 5° | 5° |

6.1.9.3.1.

System czujników wykorzystywany do sterowania automatycznym włączaniem i wyłączaniem świateł drogowych, jak opisano w pkt 6.1.7.1, spełnia następujące wymogi:

6.1.9.3.1.1.

Granice minimalnych pól, w których czujnik jest w stanie wykryć światło emitowane przez inne pojazdy określone w pkt 6.1.7.1 powyżej, są wyznaczone przez kąty podane poniżej.

6.1.9.3.1.1.1.

Kąty poziome: 15° w lewo i 15° w prawo.

Kąty pionowe:

Kąt w górę

5°

Wysokość zamontowania czujnika (środek otworu czujnika nad podłożem)

Mniejsza niż 2 m

Między 1,5 m a 2,5 m

Większa niż 2,0 m

Kąt w dół

2°

od 2° do 5°

5°

Kąty te mierzy się od środka otworu czujnika w stosunku do poziomej linii prostej przechodzącej przez ten środek równoległej do wzdłużnej płaszczyzny symetrii pojazdu.

| 6.1.9.3.1.2. | System czujników musi być w stanie wykrywać na prostej drodze:






  a) | nadjeżdżający pojazd o napędzie silnikowym na odległość wynoszącą co najmniej 400 m; |
| --- | --- | --- |

6.1.9.3.1.2.

System czujników musi być w stanie wykrywać na prostej drodze:

a)

nadjeżdżający pojazd o napędzie silnikowym na odległość wynoszącą co najmniej 400 m;

| b) | poprzedzający pojazd o napędzie silnikowym lub pojazd z przyczepą na odległość wynoszącą co najmniej 100 m; |
| --- | --- |

b)

poprzedzający pojazd o napędzie silnikowym lub pojazd z przyczepą na odległość wynoszącą co najmniej 100 m;

| c) | nadjeżdżający rower na odległość wynoszącą co najmniej 75 m, oświetlony białym światłem o światłości wynoszącej 150 cd, obszaru emisji światła o wielkości 10 cm2 ±3 cm2 i wysokości powyżej podstawy 0,8 m. |
| --- | --- |

c)

nadjeżdżający rower na odległość wynoszącą co najmniej 75 m, oświetlony białym światłem o światłości wynoszącej 150 cd, obszaru emisji światła o wielkości 10 cm2 ±3 cm2 i wysokości powyżej podstawy 0,8 m.

2

2

Na potrzeby sprawdzenia zgodności z lit. a) i b) powyżej nadjeżdżający i poprzedzający pojazd o napędzie silnikowym (lub pojazd z przyczepą) ma włączone światła pozycyjne (w stosownych przypadkach) i światła mijania.

| 6.1.9.3.2. | Przejście ze świateł drogowych na światła mijania i odwrotnie, zgodnie z warunkami zawartymi w pkt 6.1.7.1 powyżej, może być przeprowadzane automatycznie i nie może powodować dyskomfortu, rozproszenia ani oślepienia. |
| --- | --- |

6.1.9.3.2.

Przejście ze świateł drogowych na światła mijania i odwrotnie, zgodnie z warunkami zawartymi w pkt 6.1.7.1 powyżej, może być przeprowadzane automatycznie i nie może powodować dyskomfortu, rozproszenia ani oślepienia.

| 6.1.9.3.3. | Ogólne działanie automatycznego przełącznika sprawdza się za pomocą:






  6.1.9.3.3.1. | symulacji lub innym sposobem akceptowanym przez organ udzielający homologacji typu, przedstawionym przez wnioskodawcę; |
| --- | --- | --- |

6.1.9.3.3.

Ogólne działanie automatycznego przełącznika sprawdza się za pomocą:

6.1.9.3.3.1.

symulacji lub innym sposobem akceptowanym przez organ udzielający homologacji typu, przedstawionym przez wnioskodawcę;

| 6.1.9.3.3.2. | badania zachowania na drodze zgodnie z pkt 1 załącznika 12. Działanie automatycznego przełącznika dokumentuje się i sprawdza z opisem wnioskodawcy. Każda widoczna usterka (na przykład zbyt duży kąt, migotanie) powinna nasuwać wątpliwości. |
| --- | --- |

6.1.9.3.3.2.

badania zachowania na drodze zgodnie z pkt 1 załącznika 12. Działanie automatycznego przełącznika dokumentuje się i sprawdza z opisem wnioskodawcy. Każda widoczna usterka (na przykład zbyt duży kąt, migotanie) powinna nasuwać wątpliwości.

| 6.1.9.3.4. | Przełącznik świateł drogowych może umożliwiać ich włączanie automatyczne, wyłącznie gdy:






  a) | nie wykryto żadnych pojazdów, jak wspomniano w pkt 6.1.7.1 powyżej, w obrębie pól i odległości zgodnie z pkt 6.1.9.3.1.1 i 6.1.9.3.1.2; oraz |
| --- | --- | --- |

6.1.9.3.4.

Przełącznik świateł drogowych może umożliwiać ich włączanie automatyczne, wyłącznie gdy:

a)

nie wykryto żadnych pojazdów, jak wspomniano w pkt 6.1.7.1 powyżej, w obrębie pól i odległości zgodnie z pkt 6.1.9.3.1.1 i 6.1.9.3.1.2; oraz

| b) | wykryte poziomy natężenia oświetlenia w otoczeniu są zgodne z określonymi w pkt 6.1.9.3.5 poniżej. |
| --- | --- |

b)

wykryte poziomy natężenia oświetlenia w otoczeniu są zgodne z określonymi w pkt 6.1.9.3.5 poniżej.

| 6.1.9.3.5. | W przypadku gdy automatycznie włączone są światła drogowe, wyłączają się one automatycznie, gdy w obrębie pól i odległości zgodnie z pkt 6.1.9.3.1.1 i 6.1.9.3.1.2 wykryte zostaną nadjeżdżające i poprzedzające pojazdy, jak wspomniano w pkt 6.1.7.1 powyżej.
  Oprócz tego muszą wyłączać się automatycznie, gdy oświetlenie wytwarzane przez warunki oświetleniowe otoczenia przekracza 7 000 lx.
  Spełnienia tego wymogu dowodzi wnioskodawca metodą symulacji lub innym sposobem akceptowanym przez organ odpowiedzialny za udzielenie homologacji typu. Jeśli to konieczne, pomiaru natężenia oświetlenia dokonuje się na płaszczyźnie poziomej za pomocą miernika posiadającego fotodetektor skorygowany do cosinusoidy na tej samej wysokości co zamocowanie fotodetektora w pojeździe. Producent może wykazać to za pomocą odpowiedniej dokumentacji lub w inny sposób akceptowany przez organ udzielający homologacji typu. |
| --- | --- |

6.1.9.3.5.

W przypadku gdy automatycznie włączone są światła drogowe, wyłączają się one automatycznie, gdy w obrębie pól i odległości zgodnie z pkt 6.1.9.3.1.1 i 6.1.9.3.1.2 wykryte zostaną nadjeżdżające i poprzedzające pojazdy, jak wspomniano w pkt 6.1.7.1 powyżej.

Oprócz tego muszą wyłączać się automatycznie, gdy oświetlenie wytwarzane przez warunki oświetleniowe otoczenia przekracza 7 000 lx.

Spełnienia tego wymogu dowodzi wnioskodawca metodą symulacji lub innym sposobem akceptowanym przez organ odpowiedzialny za udzielenie homologacji typu. Jeśli to konieczne, pomiaru natężenia oświetlenia dokonuje się na płaszczyźnie poziomej za pomocą miernika posiadającego fotodetektor skorygowany do cosinusoidy na tej samej wysokości co zamocowanie fotodetektora w pojeździe. Producent może wykazać to za pomocą odpowiedniej dokumentacji lub w inny sposób akceptowany przez organ udzielający homologacji typu.

6.2.   Światła mijania (regulaminy nr 98 i 112)

6.2.1.   Stosowanie

Obowiązkowe w pojazdach silnikowych. Zabronione w przyczepach.

6.2.2.   Liczba

Dwa, z homologacją typu, zgodnie z regulaminami nr 98 lub 112, z wyłączeniem reflektorów klasy A.

6.2.3.   Układ

Brak specjalnych wymagań.

6.2.4.   Położenie

6.2.4.1.   W kierunku poprzecznym: krawędź powierzchni widocznej w kierunku osi odniesienia, która znajduje się najdalej od wzdłużnej płaszczyzny symetrii pojazdu, nie może być oddalona o więcej niż 400 mm od skrajnej krawędzi zewnętrznej pojazdu

Wewnętrzne krawędzie powierzchni widocznych w kierunku obu osi odniesienia muszą być w odległości przynajmniej 600 mm od siebie. Powyższego warunku nie stosuje się do pojazdów kategorii M1 i N1; dla wszystkich pozostałych kategorii pojazdów silnikowych odległość ta może zostać zmniejszona do 400 mm, jeżeli całkowita szerokość pojazdu jest mniejsza niż 1 300 mm.

1

1

6.2.4.2.   W pionie: nie mniej niż 500 mm i nie więcej niż 1 200 mm od podłoża. Dla pojazdów kategorii N3G (terenowych) (15) maksymalna wysokość może być zwiększona do 1 500 mm.

3

15

6.2.4.3.   W kierunku wzdłużnym: z przodu pojazdu. Warunek ten uważa się za spełniony, jeżeli emitowane światło nie powoduje u kierowcy dyskomfortu w sposób bezpośredni lub pośredni poprzez urządzenia widzenia pośredniego lub inne powierzchnie pojazdu odbijające światło.

6.2.5.   Widoczność geometryczna

Określona kątami α i ß zgodnie z definicją zawartą w pkt 2.13:

| | α = 15° do góry i 10° do dołu, |
| --- | --- |

α = 15° do góry i 10° do dołu,

| | β = 45° na zewnątrz i 10° do wewnątrz. |
| --- | --- |

β = 45° na zewnątrz i 10° do wewnątrz.

Obecność przegród lub innych elementów w pobliżu reflektorów nie może być przyczyną efektów wtórnych powodujących dyskomfort u innych użytkowników drogi.

6.2.6.   Ustawienie kierunkowe

Do przodu.

6.2.6.1.   Odchylenie pionowe

6.2.6.1.1.   Początkową wartość odchylenia w dół granicy światła i cienia wiązki świateł mijania, ustaloną dla pojazdu nieobciążonego z jedną osobą na fotelu kierowcy, określa producent pojazdu z dokładnością do 0,1 %. Tak określona nominalna wartość odchylenia musi być zaznaczona w łatwo czytelny i nieusuwalny sposób na każdym pojeździe, w pobliżu każdego z reflektorów lub tabliczki producenta, za pomocą symbolu przedstawionego w załączniku 7.

Wyżej wymienioną wartość odchylenia w dół określa się zgodnie z pkt 6.2.6.1.2.

6.2.6.1.2.   W zależności od wysokości w metrach (h) dolnej krawędzi powierzchni widocznej w kierunku osi odniesienia, w odniesieniu do zamontowanych świateł mijania, mierzonej dla pojazdu nieobciążonego, odchylenie pionowe granicy światła i cienia wiązki świateł mijania musi, w zakresie wszystkich warunków statycznych zawartych w załączniku 5, zawierać się w następujących wartościach granicznych, a ustawienie początkowe musi mieć wartość podaną poniżej:

| h < 0,8 |
| --- |
| wartości graniczne: | od – 0,5 % do – 2,5 % |
| ustawienie początkowe: | od – 1,0 % do – 1,5 % |
| 0,8 < h < 1,0 |
| wartości graniczne: | od – 0,5 % do – 2,5 % |
| ustawienie początkowe: | od – 1,0 % do – 1,5 % |

h < 0,8

wartości graniczne:

od – 0,5 % do – 2,5 %

ustawienie początkowe:

od – 1,0 % do – 1,5 %

0,8 < h < 1,0

wartości graniczne:

od – 0,5 % do – 2,5 %

ustawienie początkowe:

od – 1,0 % do – 1,5 %

lub, według uznania producenta pojazdu,

| wartości graniczne: | od – 1,0 % do – 3,0 % |
| --- | --- |
| ustawienie początkowe: | od – 1,5 % do – 2,0 % |

wartości graniczne:

od – 1,0 % do – 3,0 %

ustawienie początkowe:

od – 1,5 % do – 2,0 %

W tym przypadku wniosek o udzielenie homologacji typu pojazdu powinien zawierać informację, którą alternatywę należy przyjąć.

| h > 1,0 |
| --- |
| wartości graniczne: | od – 1,0 % do – 3,0 % |
| ustawienie początkowe: | od – 1,5 % do – 2,0 % |

h > 1,0

wartości graniczne:

od – 1,0 % do – 3,0 %

ustawienie początkowe:

od – 1,5 % do – 2,0 %

Powyższe wartości graniczne i wartości ustawienia początkowego przedstawione są łącznie na diagramie poniżej.

Dla pojazdów kategorii N3G (terenowych), gdzie wysokość położenia reflektorów przekracza 1 200 mm, wartości graniczne odchylenia pionowego granicy światła i cienia wynoszą od: od – 1,5 % do – 3,5 %.

3

Wartość ustawienia początkowego zawiera się w przedziale od – 2 % do – 2,5 %.

6.2.6.2.   Urządzenie do poziomowania reflektorów

6.2.6.2.1.   W przypadku, gdy do spełnienia wymogów określonych w pkt 6.2.6.1.1 i 6.2.6.1.2 niezbędne jest urządzenie do poziomowania reflektorów, takie urządzenie musi działać automatycznie.

6.2.6.2.2.   Dozwolone są jednak korektory ręczne regulowane w sposób ciągły lub nieciągły, pod warunkiem, że mają one ustalone położenie przywracające odchylenie początkowe określone w pkt 6.2.6.1.1 przy użyciu zwykłej śruby regulacyjnej lub w inny zbliżony sposób.

Ręczny korektor ustawienia świateł musi być obsługiwany z fotela kierowcy.

Urządzenia regulowane w sposób ciągły muszą posiadać skalę wskazującą takie warunki obciążenia, które wymagają korekty ustawienia świateł mijania.

Liczba możliwych ustawień dla urządzeń regulowanych w sposób nieciągły musi zapewniać zgodność z zakresem wartości przewidzianych w pkt 6.2.6.1.2 dla wszystkich warunków obciążenia określonych w załączniku 5.

Ponadto, dla takich urządzeń, warunki obciążenia z załącznika 5 wymagające ustawienia świateł mijania muszą być jednoznacznie oznaczone w pobliżu regulatora sterującego korektorem (załącznik 8).

6.2.6.2.3.   W przypadku awarii urządzeń opisanych w pkt 6.2.6.2.1 i 6.2.6.2.2 wiązka świateł mijania nie może znaleźć się w położeniu, którego odchylenie od poziomu jest mniejsze niż w chwili zaistnienia awarii urządzenia.

6.2.6.3.   Metoda pomiaru

6.2.6.3.1.   Po ustawieniu odchylenia początkowego odchylenie pionowe świateł mijania, wyrażone w procentach, mierzy się w warunkach statycznych pod każdym rodzajem obciążenia określonym w załączniku 5.

6.2.6.3.2.   Pomiar zmiany odchylenia wiązki świateł mijania w funkcji obciążenia wykonuje się zgodnie z procedurą badań określoną w załączniku 6.

6.2.6.4.   Odchylenie poziome

Odchylenie poziome jednego lub obu świateł mijania może ulegać zmianie w celu doświetlenia zakrętu pod warunkiem, że jeżeli cała wiązka lub załamanie granicy światła i cienia ulega przesunięciu, to załamanie granicy światła i cienia nie może przecinać linii trajektorii środka ciężkości pojazdu w odległości od przodu pojazdu przekraczającej stukrotność wysokości zamontowania odpowiednich świateł mijania.

6.2.7.   Połączenia elektryczne

6.2.7.1.   Przełącznik zmiany świateł na światła mijania musi wyłączać jednocześnie wszystkie światła drogowe.

6.2.7.2.   Światła mijania mogą pozostawać włączone razem ze światłami drogowymi.

6.2.7.3.   W przypadku świateł mijania zgodnie z regulaminem nr 98 wyładowcze źródła światła pozostają włączone w czasie świecenia świateł drogowych.

6.2.7.4.   W celu doświetlenia zakrętu można włączyć jedno dodatkowe źródło światła albo jeden lub więcej modułów LED, umieszczonych wewnątrz światła mijania lub wewnątrz światła (z wyjątkiem świateł drogowych) zespolonego lub wzajemnie sprzężonego z odpowiednim światłem mijania, pod warunkiem, że promień poziomy krzywizny trajektorii środka ciężkości pojazdu wynosi nie więcej niż 500 m. Producent może wykazać zgodność z powyższym za pomocą obliczeń lub innych metod dopuszczonych przez organ udzielający homologacji typu.

6.2.7.5.   Światła mijania mogą być włączane i wyłączane automatycznie. Niemniej jednak zawsze musi być zapewniona możliwość ich ręcznego włączenia lub wyłączenia.

6.2.7.6.   Jeżeli pojazd jest wyposażony w światła do jazdy dziennej, które działają zgodnie z pkt 6.19, to albo:

| 6.2.7.6.1. | światła mijania są włączane i wyłączane automatycznie, w zależności od warunków oświetleniowych otoczenia (np. włączane w warunkach jazdy nocnej, w tunelach itp.) zgodnie z wymaganiami określonymi w załączniku 13; albo |
| --- | --- |

6.2.7.6.1.

światła mijania są włączane i wyłączane automatycznie, w zależności od warunków oświetleniowych otoczenia (np. włączane w warunkach jazdy nocnej, w tunelach itp.) zgodnie z wymaganiami określonymi w załączniku 13; albo

| 6.2.7.6.2. | światła do jazdy dziennej działają w połączeniu ze światłami wymienionymi w pkt 5.11, przy wymogu minimum, że włączone są co najmniej tylne światła pozycyjne; albo |
| --- | --- |

6.2.7.6.2.

światła do jazdy dziennej działają w połączeniu ze światłami wymienionymi w pkt 5.11, przy wymogu minimum, że włączone są co najmniej tylne światła pozycyjne; albo

| 6.2.7.6.3. | kierowca jest informowany w wyraźny sposób, że nie świecą się reflektory, światła pozycyjne oraz, jeżeli pojazd jest w nie wyposażony, światła obrysowe górne i światła obrysowe boczne. Informacja taka przekazywana jest kierowcy w następujący sposób:






  6.2.7.6.3.1. | dwa wyraźnie różniące się poziomy podświetlenia tablicy rozdzielczej w dzień i w nocy, wskazujące kierowcy na konieczność włączenia świateł mijania; lub |
| --- | --- | --- |

6.2.7.6.3.

kierowca jest informowany w wyraźny sposób, że nie świecą się reflektory, światła pozycyjne oraz, jeżeli pojazd jest w nie wyposażony, światła obrysowe górne i światła obrysowe boczne. Informacja taka przekazywana jest kierowcy w następujący sposób:

6.2.7.6.3.1.

dwa wyraźnie różniące się poziomy podświetlenia tablicy rozdzielczej w dzień i w nocy, wskazujące kierowcy na konieczność włączenia świateł mijania; lub

| 6.2.7.6.3.2. | niepodświetlane wskaźniki i oznaczenia ręcznych urządzeń sterujących, które na podstawie regulaminu nr 121 muszą być podświetlone, jeżeli włączone są reflektory; lub |
| --- | --- |

6.2.7.6.3.2.

niepodświetlane wskaźniki i oznaczenia ręcznych urządzeń sterujących, które na podstawie regulaminu nr 121 muszą być podświetlone, jeżeli włączone są reflektory; lub

| 6.2.7.6.3.3. | wskaźnik kontrolny, optyczny, akustyczny lub obydwa, włącza się wyłącznie w warunkach ograniczonego światła otoczenia, zgodnie z definicją w załączniku 13, w celu powiadomienia kierowcy o konieczności włączenia świateł mijania. Taki wskaźnik kontrolny może zgasnąć wyłącznie w sytuacji, gdy włączone są światła mijania lub gdy urządzenie włączające lub wyłączające silnik (układ napędowy) znajduje się w położeniu uniemożliwiającym pracę silnika (układu napędowego). |
| --- | --- |

6.2.7.6.3.3.

wskaźnik kontrolny, optyczny, akustyczny lub obydwa, włącza się wyłącznie w warunkach ograniczonego światła otoczenia, zgodnie z definicją w załączniku 13, w celu powiadomienia kierowcy o konieczności włączenia świateł mijania. Taki wskaźnik kontrolny może zgasnąć wyłącznie w sytuacji, gdy włączone są światła mijania lub gdy urządzenie włączające lub wyłączające silnik (układ napędowy) znajduje się w położeniu uniemożliwiającym pracę silnika (układu napędowego).

6.2.7.7.   Bez uszczerbku dla pkt 6.2.7.6.1 światła mijania mogą się włączać/wyłączać automatycznie w zależności od innych czynników, takich jak czas czy warunki otoczenia (np. pora dnia, położenie pojazdu, opady, mgła itd.).

6.2.8.   Wskaźnik kontrolny

6.2.8.1.   Wskaźnik kontrolny nieobowiązkowy.

6.2.8.2.   Wizualny wskaźnik kontrolny, pulsacyjny lub nie, nie jest obowiązkowy:

| a) | w przypadku, gdy cała wiązka lub załamanie granicy światła i cienia ulega przesunięciu w celu doświetlenia zakrętu; lub |
| --- | --- |

a)

w przypadku, gdy cała wiązka lub załamanie granicy światła i cienia ulega przesunięciu w celu doświetlenia zakrętu; lub

| b) | jeżeli jeden lub więcej modułów LED jest używanych do emitowania wiązki głównych świateł mijania, z wyjątkiem sytuacji gdy są one podłączone w taki obwód, że awaria dowolnego modułu LED sprawia, że wszystkie przestają emitować światło. |
| --- | --- |

b)

jeżeli jeden lub więcej modułów LED jest używanych do emitowania wiązki głównych świateł mijania, z wyjątkiem sytuacji gdy są one podłączone w taki obwód, że awaria dowolnego modułu LED sprawia, że wszystkie przestają emitować światło.

Jest on włączany:

| a) | w przypadku awarii przesunięcia załamania granicy światła i cienia; lub |
| --- | --- |

a)

w przypadku awarii przesunięcia załamania granicy światła i cienia; lub

| b) | w przypadku awarii dowolnego modułu LED emitującego wiązkę głównych świateł mijania, z wyjątkiem gdy są one podłączone w taki obwód, że awaria dowolnego modułu LED sprawia, że przestają one emitować światło. |
| --- | --- |

b)

w przypadku awarii dowolnego modułu LED emitującego wiązkę głównych świateł mijania, z wyjątkiem gdy są one podłączone w taki obwód, że awaria dowolnego modułu LED sprawia, że przestają one emitować światło.

Pozostaje włączony, dopóki trwa awaria. Może zostać tymczasowo zawieszony, ale włączy się po ponownym włączeniu lub wyłączeniu urządzenia uruchamiającego lub wyłączającego silnik.

6.2.9.   Inne wymagania

Wymogów określonych w pkt 5.5.2 nie stosuje się do świateł mijania.

Światła mijania ze źródłem światła lub modułem LED emitującym wiązkę głównych świateł mijania o łącznej wartości obiektywnego strumienia świetlnego powyżej 2 000 lumenów można stosować wyłącznie w połączeniu z instalacją urządzeń do oczyszczania reflektorów, zgodnie z regulaminem nr 45 (16).

16

W odniesieniu do odchylenia pionowego, przepisów pkt 6.2.6.2.2 powyżej nie stosuje się do świateł mijania zawierających źródło światła lub moduł(-y) LED emitujący(-e) wiązkę głównych świateł mijania o wartości obiektywnego strumienia świetlnego powyżej 2 000 lumenów.

W przypadku żarówek, dla których określono więcej niż jedno napięcie próbne, stosuje się obiektywny strumień świetlny emitujący wiązkę głównych świateł mijania, jak wskazano w formularzu zawiadomienia homologacji typu dla urządzenia.

W przypadku świateł mijania wyposażonych w homologowane źródło światła stosowana jest wartość obiektywnego strumienia świetlnego przy odpowiednim napięciu próbnym podanym we właściwym arkuszu danych w regulaminie, zgodnie z którym zastosowane źródło światła zostało homologowane, bez uwzględniania tolerancji dla obiektywnego strumienia świetlnego określonego w tym arkuszu danych.

Do doświetlania zakrętu można stosować wyłącznie światła mijania zgodnie z regulaminem nr 98 lub 112.

W przypadku gdy doświetlenie zakrętu uzyskuje się za pomocą poziomego ruchu całej wiązki lub załamania granicy światła i cienia, to funkcja ta może być włączona wyłącznie wtedy, gdy pojazd porusza się do przodu. Powyższego ograniczenia nie stosuje się w przypadku doświetlenia prawego zakrętu w prawostronnym ruchu drogowym (lub lewego zakrętu w lewostronnym ruchu drogowym).

6.3.   Przednie światło przeciwmgłowe (regulamin nr 19)

6.3.1.   Stosowanie

Nieobowiązkowe w pojazdach silnikowych. Zabronione w przyczepach.

6.3.2.   Liczba

Dwa; spełniające wymogi serii poprawek 03 i późniejszych serii poprawek do regulaminu nr 19.

6.3.3.   Układ

Brak specjalnych wymagań.

6.3.4.   Położenie

6.3.4.1.   W kierunku poprzecznym: punkt na powierzchni widocznej w kierunku osi odniesienia, który znajduje się najdalej od wzdłużnej płaszczyzny symetrii pojazdu, nie może być oddalony o więcej niż 400 mm od skrajnej krawędzi zewnętrznej pojazdu.

6.3.4.2.   W pionie:

| Minimum | : | Nie mniej niż 250 mm od podłoża. |
| --- | --- | --- |
| Maksimum | : | dla pojazdów kategorii M1 i N1: nie więcej niż 800 mm od podłoża.
  Dla pojazdów wszystkich pozostałych kategorii z wyjątkiem N3G (terenowych) (17): nie więcej niż 1 200 mm od podłoża.
  Dla pojazdów kategorii N3G (terenowych): maksymalną wysokość można zwiększyć do 1 500 mm. |

Minimum

:

Nie mniej niż 250 mm od podłoża.

Maksimum

:

dla pojazdów kategorii M1 i N1: nie więcej niż 800 mm od podłoża.

1

1

Dla pojazdów wszystkich pozostałych kategorii z wyjątkiem N3G (terenowych) (17): nie więcej niż 1 200 mm od podłoża.

3

17

Dla pojazdów kategorii N3G (terenowych): maksymalną wysokość można zwiększyć do 1 500 mm.

3

Żaden punkt na powierzchni widocznej w kierunku osi odniesienia nie może znajdować się wyżej niż najwyższy punkt na powierzchni widocznej w kierunku osi odniesienia świateł mijania.

6.3.4.3.   W kierunku wzdłużnym: z przodu pojazdu. Warunek ten uważa się za spełniony, jeżeli emitowane światło nie powoduje u kierowcy dyskomfortu w sposób bezpośredni lub pośredni poprzez urządzenia widzenia pośredniego lub inne powierzchnie pojazdu odbijające światło.

6.3.5.   Widoczność geometryczna

Określona kątami α i ß zgodnie z definicją zawartą w pkt 2.13,

| | α = 5° do góry i do dołu, |
| --- | --- |

α = 5° do góry i do dołu,

| | β = 45° na zewnątrz i 10° do wewnątrz. |
| --- | --- |

β = 45° na zewnątrz i 10° do wewnątrz.

Obecność przegród lub innych elementów w pobliżu przednich świateł przeciwmgłowych nie może być przyczyną efektów wtórnych powodujących dyskomfort u innych użytkowników drogi (18).

18

6.3.6.   Ustawienie kierunkowe

Do przodu.

6.3.6.1.   Odchylenie pionowe

6.3.6.1.1.   W przypadku przednich świateł przeciwmgłowych klasy „B” odchylenie pionowe granicy światła i cienia wiązki, ustalone dla pojazdu nieobciążonego z jedną osobą na fotelu kierowcy, wynosi -1,5 % lub mniej (19).

19

6.3.6.1.2.   W przypadku przednich świateł przeciwmgłowych klasy „F3”:

| 6.3.6.1.2.1. | Jeżeli całkowity obiektywny strumień świetlny źródła światła nie przekracza 2 000 lumenów:






  6.3.6.1.2.1.1. | odchylenie pionowe granicy światła i cienia wiązki, ustalone dla pojazdu nieobciążonego z jedną osobą na fotelu kierowcy, wynosi -1,0 % lub mniej. |
| --- | --- | --- |

6.3.6.1.2.1.

Jeżeli całkowity obiektywny strumień świetlny źródła światła nie przekracza 2 000 lumenów:

6.3.6.1.2.1.1.

odchylenie pionowe granicy światła i cienia wiązki, ustalone dla pojazdu nieobciążonego z jedną osobą na fotelu kierowcy, wynosi -1,0 % lub mniej.

| 6.3.6.1.2.2. | Jeżeli całkowity obiektywny strumień świetlny źródła światła przekracza 2 000 lumenów:






  6.3.6.1.2.2.1. | w zależności od wysokości w metrach (h) dolnej krawędzi powierzchni widocznej w kierunku osi odniesienia przedniego światła przeciwmgłowego, mierzonej dla pojazdu nieobciążonego, odchylenie pionowe granicy światła i cienia we wszystkich warunkach statycznych wymienionych w załączniku 5 musi automatycznie pozostawać pomiędzy wartościami podanymi poniżej:








  h ≤ 0,8 |
| --- | --- | --- |
| wartości graniczne: | od – 1,0 % do – 3,0 % |
| ustawienie początkowe: | od – 1,5 % do – 2,0 % |
| h > 0,8 |
| wartości graniczne: | od – 1,5 % do – 3,5 % |
| ustawienie początkowe: | od – 2,0 % do – 2,5 % |

6.3.6.1.2.2.

Jeżeli całkowity obiektywny strumień świetlny źródła światła przekracza 2 000 lumenów:

6.3.6.1.2.2.1.

w zależności od wysokości w metrach (h) dolnej krawędzi powierzchni widocznej w kierunku osi odniesienia przedniego światła przeciwmgłowego, mierzonej dla pojazdu nieobciążonego, odchylenie pionowe granicy światła i cienia we wszystkich warunkach statycznych wymienionych w załączniku 5 musi automatycznie pozostawać pomiędzy wartościami podanymi poniżej:

h ≤ 0,8

wartości graniczne:

od – 1,0 % do – 3,0 %

ustawienie początkowe:

od – 1,5 % do – 2,0 %

h > 0,8

wartości graniczne:

od – 1,5 % do – 3,5 %

ustawienie początkowe:

od – 2,0 % do – 2,5 %

| 6.3.6.1.2.2.2. | początkową wartość odchylenia w dół granicy światła i cienia wiązki, ustaloną dla pojazdu nieobciążonego z jedną osobą na fotelu kierowcy, określa producent pojazdu z dokładnością do jednego miejsca po przecinku. Tak określona nominalna wartość odchylenia musi być zaznaczona w łatwo czytelny i nieusuwalny sposób na każdym pojeździe, w pobliżu każdego z przednich świateł przeciwmgłowych lub tabliczki producenta lub w połączeniu z oznaczeniem, o którym mowa w pkt 6.2.6.1.1, przy użyciu symbolu podanego w załączniku 7 do niniejszego regulaminu. Wyżej wymienioną wartość odchylenia w dół określa się zgodnie z pkt 6.3.6.1.2.2.1. |
| --- | --- |

6.3.6.1.2.2.2.

początkową wartość odchylenia w dół granicy światła i cienia wiązki, ustaloną dla pojazdu nieobciążonego z jedną osobą na fotelu kierowcy, określa producent pojazdu z dokładnością do jednego miejsca po przecinku. Tak określona nominalna wartość odchylenia musi być zaznaczona w łatwo czytelny i nieusuwalny sposób na każdym pojeździe, w pobliżu każdego z przednich świateł przeciwmgłowych lub tabliczki producenta lub w połączeniu z oznaczeniem, o którym mowa w pkt 6.2.6.1.1, przy użyciu symbolu podanego w załączniku 7 do niniejszego regulaminu. Wyżej wymienioną wartość odchylenia w dół określa się zgodnie z pkt 6.3.6.1.2.2.1.

6.3.6.2.   Urządzenie do poziomowania przednich świateł przeciwmgłowych

6.3.6.2.1.   Jeżeli do przedniego światła przeciwmgłowego, oddzielnego lub zespolonego z innymi funkcjami przedniego oświetlenia i sygnalizacji świetlnej, zamontowano urządzenie do poziomowania, jego odchylenie pionowe, w statycznych warunkach obciążenia określonych w załączniku 5 niniejszego regulaminu, pozostaje w przedziale podanym w pkt 6.3.6.1.2.2.1.

6.3.6.2.2.   W przypadku gdy przednie światło przeciwmgłowe klasy „F3” jest częścią świateł mijania lub systemu AFS, podczas używania przednich świateł przeciwmgłowych jako części świateł mijania stosuje się wymogi pkt 6.2.6.

Wówczas wartości graniczne ustawienia świateł podane w pkt 6.2.6 mogą zostać zastosowane również w sytuacji, gdy przednie światło przeciwmgłowe jest używane w funkcji świateł przeciwmgłowych.

6.3.6.2.3.   Urządzenia do poziomowania świateł można również używać w celu automatycznego dostosowania odchylenia wiązki przednich świateł przeciwmgłowych w zależności od panujących warunków otoczenia, pod warunkiem że wartości graniczne odchylenia wiązki świateł w dół podane w pkt 6.3.6.1.2.2.1 nie zostały przekroczone.

6.3.6.2.4.   W przypadku awarii urządzenia do poziomowania świateł przednie światła przeciwmgłowe nie mogą znaleźć się w położeniu, w którym granica światła i cienia jest odchylona w mniejszym stopniu niż w chwili zaistnienia awarii urządzenia.

6.3.7.   Połączenia elektryczne

Musi być zapewniona możliwość włączenia i wyłączenia przednich świateł przeciwmgłowych niezależnie od świateł drogowych, świateł mijania lub jakiekolwiek kombinacji świateł drogowych i mijania, chyba że:

| a) | przednie światła przeciwmgłowe są używane jako element innej funkcji oświetlenia systemu AFS; włączenie funkcji przednich świateł przeciwmgłowych jest jednak priorytetowe względem funkcji, dla której przednie światła przeciwmgłowe są używane jako jeden z jej elementów, lub |
| --- | --- |

a)

przednie światła przeciwmgłowe są używane jako element innej funkcji oświetlenia systemu AFS; włączenie funkcji przednich świateł przeciwmgłowych jest jednak priorytetowe względem funkcji, dla której przednie światła przeciwmgłowe są używane jako jeden z jej elementów, lub

| b) | przednie światła przeciwmgłowe nie mogą być zapalane równocześnie z żadnym innym światłem, z którym są wzajemnie sprzężone, jak wskazano poprzez odpowiednie oznaczenie („/”) zgodnie z pkt 10.1 załącznika 1 do regulaminu nr 19. |
| --- | --- |

b)

przednie światła przeciwmgłowe nie mogą być zapalane równocześnie z żadnym innym światłem, z którym są wzajemnie sprzężone, jak wskazano poprzez odpowiednie oznaczenie („/”) zgodnie z pkt 10.1 załącznika 1 do regulaminu nr 19.

6.3.8.   Wskaźnik kontrolny

Obowiązkowy wskaźnik kontrolny załączenia. Niezależne, niepulsacyjne światło ostrzegawcze.

6.3.9.   Inne wymagania

W przypadku gdy w formularzu zawiadomienia, określonym w pkt 10.9 załącznika 1 do regulaminu nr 19, znajduje się wskazanie pozytywne, ustawienie i natężenia wiązki przedniego światła przeciwmgłowego klasy „F3” mogą być automatycznie adaptowane do panujących warunków otoczenia. Wszelkie zmiany natężenia świateł lub ich ustawienia dokonywane są automatycznie w sposób niepowodujący dyskomfortu u kierowcy ani u innych użytkowników drogi.

6.4.   Światło cofania (regulamin nr 23)

6.4.1.   Stosowanie

Obowiązkowe w pojazdach silnikowych i przyczepach kategorii O2, O3 i O4. Nieobowiązkowe w przyczepach kategorii O1.

2

3

4

1

6.4.2.   Liczba

6.4.2.1.   Jedno urządzenie obowiązkowe i drugie urządzenie dodatkowe w pojazdach silnikowych kategorii M1 i we wszystkich innych pojazdach o długości nieprzekraczającej 6 000 mm.

1

6.4.2.2.   Dwa urządzenia obowiązkowe i dwa urządzenia dodatkowe we wszystkich innych pojazdach o długości przekraczającej 6 000 mm, z wyjątkiem pojazdów kategorii M1.

1

6.4.3.   Układ

Brak specjalnych wymagań.

6.4.4.   Położenie

6.4.4.1.   W kierunku poprzecznym: brak specjalnych wymagań.

6.4.4.2.   W pionie: nie mniej niż 250 mm i nie więcej niż 1 200 mm nad podłożem.

6.4.4.3.   W kierunku wzdłużnym: z tyłu pojazdu.

Jednak w przypadku zamontowania dwóch dodatkowych urządzeń, o których mowa w pkt 6.4.2.2, urządzenia te mogą znajdować się z boku pojazdu, pod warunkiem spełnienia wymogów określonych w pkt 6.4.5.2 i 6.4.6.2.

6.4.5.   Widoczność geometryczna

6.4.5.1.   Urządzenia zamontowane z tyłu pojazdu:

Określona kątami α i β zgodnie z definicją zawartą w pkt 2.13:

| | α = 15° do góry i 5° do dołu, |
| --- | --- |

α = 15° do góry i 5° do dołu,

| | β = 45° na prawo i na lewo, jeżeli występuje tylko jedno urządzenie, |
| --- | --- |

β = 45° na prawo i na lewo, jeżeli występuje tylko jedno urządzenie,

| | 45° na zewnątrz i 30° do wewnątrz, jeżeli występują dwa urządzenia. |
| --- | --- |

45° na zewnątrz i 30° do wewnątrz, jeżeli występują dwa urządzenia.

6.4.5.2.   Dwa dodatkowe urządzenia, o których mowa w pkt 6.4.2.2, jeżeli są zamontowane z boku pojazdu:

Widoczność geometryczna jest zapewniona, jeżeli oś odniesienia danego urządzenia jest skierowana na zewnątrz przy kącie β nieprzekraczającym 15° w stosunku do wzdłużnej płaszczyzny symetrii pojazdu. Pionowa regulacja dwóch dodatkowych urządzeń może być skierowana w dół.

6.4.6.   Ustawienie kierunkowe

6.4.6.1.   Do tyłu.

6.4.6.2.   Ponadto jeżeli dwa dodatkowe urządzenia, o których mowa w pkt 6.4.2.2, są zamontowane z boku pojazdu, stosuje się przepisy pkt 6.4.5.2.

6.4.7.   Połączenia elektryczne

6.4.7.1.   Muszą być wykonane w taki sposób, żeby światło mogło się zaświecić tylko wtedy, gdy włączony jest bieg wsteczny oraz gdy urządzenie sterujące włączaniem i wyłączaniem silnika znajduje się w pozycji umożliwiającej pracę silnika. Światło nie może się zaświecić ani pozostać zaświecone, jeżeli oba powyższe warunki nie są spełnione.

6.4.7.2.   Ponadto połączenia elektryczne dwóch dodatkowych urządzeń, o których mowa w pkt 6.4.2.2 muszą być wykonane w taki sposób, że urządzenia te nie mogą się zaświecić, jeżeli nie są włączone światła, o których mowa w pkt 5.11.

Urządzenia zamontowane z boku pojazdu mogą być włączane w czasie powolnych manewrów do przodu, wykonywanych przez pojazd z maksymalną prędkością 10 km/h, pod warunkiem spełnienia następujących warunków:

| a) | wyżej wymienione urządzenia są włączane i wyłączane ręcznie za pomocą oddzielnego przełącznika; |
| --- | --- |

a)

wyżej wymienione urządzenia są włączane i wyłączane ręcznie za pomocą oddzielnego przełącznika;

| b) | po takim włączeniu mogą pozostać zaświecone po wyłączeniu biegu wstecznego; |
| --- | --- |

b)

po takim włączeniu mogą pozostać zaświecone po wyłączeniu biegu wstecznego;

| c) | jeżeli prędkość pojazdu poruszającego się do przodu przekroczy 10 km/h, urządzenia są automatycznie wyłączane, niezależnie od położenia oddzielnego przełącznika; w tym przypadku urządzenia pozostają wyłączone do momentu ich ponownego, rozmyślnego załączenia. |
| --- | --- |

c)

jeżeli prędkość pojazdu poruszającego się do przodu przekroczy 10 km/h, urządzenia są automatycznie wyłączane, niezależnie od położenia oddzielnego przełącznika; w tym przypadku urządzenia pozostają wyłączone do momentu ich ponownego, rozmyślnego załączenia.

6.4.8.   Wskaźnik kontrolny

Wskaźnik kontrolny nieobowiązkowy.

6.4.9.   Inne wymagania

brak.

6.5.   Światła kierunkowskazów (regulamin nr 6)

6.5.1.   Stosowanie (zob. rysunek poniżej)

Obowiązkowe Rodzaje świateł kierunkowskazów dzieli się na kategorie (1, 1a, 1b, 2a, 2b, 5 i 6), których zespół na danym pojeździe tworzy określony układ („A” i „B”).

Układ „A” stosuje się do wszystkich pojazdów silnikowych.

Układ „B” stosuje się tylko do przyczep.

6.5.2.   Liczba

W zależności od układu.

6.5.3.   Układy (zob. rysunek poniżej)

A: Dwa przednie światła kierunkowskazów należące do następujących kategorii:

| | 1 lub 1a lub 1b,
  jeżeli odległość między krawędzią powierzchni widocznej w kierunku osi odniesienia danego światła i krawędzią powierzchni widocznej w kierunku osi odniesienia światła mijania lub przedniego światła przeciwmgłowego, jeśli takie występuje, wynosi co najmniej 40 mm. |
| --- | --- |

1 lub 1a lub 1b,

jeżeli odległość między krawędzią powierzchni widocznej w kierunku osi odniesienia danego światła i krawędzią powierzchni widocznej w kierunku osi odniesienia światła mijania lub przedniego światła przeciwmgłowego, jeśli takie występuje, wynosi co najmniej 40 mm.

| | 1a lub 1b,
  jeżeli odległość między krawędzią powierzchni widocznej w kierunku osi odniesienia danego światła i krawędzią powierzchni widocznej w kierunku osi odniesienia światła mijania lub przedniego światła przeciwmgłowego, jeżeli takie występuje, jest większa niż 20 mm i mniejsza niż 40 mm; |
| --- | --- |

1a lub 1b,

jeżeli odległość między krawędzią powierzchni widocznej w kierunku osi odniesienia danego światła i krawędzią powierzchni widocznej w kierunku osi odniesienia światła mijania lub przedniego światła przeciwmgłowego, jeżeli takie występuje, jest większa niż 20 mm i mniejsza niż 40 mm;

| | 1b,
  jeżeli odległość między krawędzią powierzchni widocznej w kierunku osi odniesienia danego światła i krawędzią powierzchni widocznej w kierunku osi odniesienia światła mijania lub przedniego światła przeciwmgłowego, jeśli takie występuje, jest mniejsza lub równa 20 mm;
  dwa tylne światła kierunkowskazu (kategoria 2a lub 2b);
  dwa światła dodatkowe (kategoria 2a lub 2b) na wszystkich pojazdach kategorii M2, M3, N2, N3.
  dwa boczne światła kierunkowskazu należące do kategorii 5 lub 6 (wymagania minimalne): | 5
  Dla wszystkich pojazdów kategorii M1:
  dla pojazdów kategorii N1, M2 i M3 o długości nieprzekraczającej 6 metrów. |
| --- | --- | --- |

1b,

jeżeli odległość między krawędzią powierzchni widocznej w kierunku osi odniesienia danego światła i krawędzią powierzchni widocznej w kierunku osi odniesienia światła mijania lub przedniego światła przeciwmgłowego, jeśli takie występuje, jest mniejsza lub równa 20 mm;

dwa tylne światła kierunkowskazu (kategoria 2a lub 2b);

dwa światła dodatkowe (kategoria 2a lub 2b) na wszystkich pojazdach kategorii M2, M3, N2, N3.

2

3

2

3

dwa boczne światła kierunkowskazu należące do kategorii 5 lub 6 (wymagania minimalne):

5

Dla wszystkich pojazdów kategorii M1:

1

dla pojazdów kategorii N1, M2 i M3 o długości nieprzekraczającej 6 metrów.

1

2

3

| | 6
  dla pojazdów kategorii N2 i N3:
  dla pojazdów kategorii N1, M2 i M3 o długości przekraczającej 6 metrów. |
| --- | --- |

6

dla pojazdów kategorii N2 i N3:

2

3

dla pojazdów kategorii N1, M2 i M3 o długości przekraczającej 6 metrów.

1

2

3

Dopuszcza się zastąpienie bocznych świateł kierunkowskazów kategorii 5 bocznymi światłami kierunkowskazów kategorii 6 we wszystkich przypadkach.

W przypadku zainstalowania świateł o połączonych funkcjach przednich świateł kierunkowskazów (kategorii 1, 1a, 1b) oraz bocznych świateł kierunkowskazów (kategoria 5 lub 6) dopuszcza się zamontowanie dwóch dodatkowych bocznych świateł kierunkowskazów (kategoria 5 lub 6) w celu spełnienia wymagań dotyczących widoczności z pkt 6.5.5.

B: Dwa tylne światła kierunkowskazów (kategoria 2a lub 2b).

dwa światła dodatkowe (kategoria 2a lub 2b) na wszystkich pojazdach kategorii O2, O3 i O4.

2

3

4

Maksymalnie trzy dodatkowe urządzenia kategorii 5 lub jedno dodatkowe urządzenie kategorii 6 na bok pojazdu typu O2 o długości przekraczającej 9 m.

2

Jeżeli zamontowany jest system AFS, odległość brana pod uwagę przy wyborze kategorii jest odległością między przednim światłem kierunkowskazu, a najbliższą jednostką oświetlenia znajdującą się w najbliższym położeniu, całkowicie lub częściowo zapewniającą tryb świateł mijania.

6.5.3.1.   Ponadto w przypadku pojazdów kategorii:

| a) | M2, M3, N2 i N3 o długości powyżej 6 m do 9 m włącznie jedno dodatkowe urządzenie kategorii 5 jest nieobowiązkowe; |
| --- | --- |

a)

M2, M3, N2 i N3 o długości powyżej 6 m do 9 m włącznie jedno dodatkowe urządzenie kategorii 5 jest nieobowiązkowe;

2

3

2

3

| b) | M2, M3, N2 i N3 o długości powyżej 9 m obowiązkowe są trzy dodatkowe urządzenia kategorii 5 rozmieszczone możliwie równomiernie wzdłuż każdej strony; |
| --- | --- |

b)

M2, M3, N2 i N3 o długości powyżej 9 m obowiązkowe są trzy dodatkowe urządzenia kategorii 5 rozmieszczone możliwie równomiernie wzdłuż każdej strony;

2

3

2

3

| c) | O3 i O4 trzy urządzenia kategorii 5 rozmieszczone możliwie równomiernie wzdłuż każdej strony są obowiązkowe. |
| --- | --- |

c)

O3 i O4 trzy urządzenia kategorii 5 rozmieszczone możliwie równomiernie wzdłuż każdej strony są obowiązkowe.

3

4

Wymagania te nie mają zastosowania, jeżeli istnieją co najmniej trzy światła obrysowe boczne barwy żółtej samochodowej, które migają w fazie i jednocześnie ze światłami kierunkowskazów po tej samej stronie pojazdu.

6.5.4.   Położenie

6.5.4.1.   W kierunku poprzecznym: krawędź powierzchni widocznej w kierunku osi odniesienia znajdująca się najdalej od wzdłużnej płaszczyzny symetrii pojazdu nie może znajdować się dalej niż 400 mm od skrajnej krawędzi zewnętrznej pojazdu. Powyższego warunku nie stosuje się do dodatkowych świateł tylnych.

Odległość między krawędziami wewnętrznymi obu powierzchni widocznych w kierunku obu osi odniesienia musi wynosić nie mniej niż 600 mm.

Odległość ta może być zmniejszona do 400 mm, gdy całkowita szerokość pojazdu jest mniejsza niż 1 300 mm.

6.5.4.2.   W pionie: nad podłożem.

6.5.4.2.1.   Wysokość powierzchni emitującej światło bocznych świateł kierunkowskazów kategorii 5 lub 6 nie może być:

| mniejsza niż | : | 350 mm dla pojazdów kategorii M1 i N1 oraz 500 mm dla wszystkich pozostałych kategorii pojazdów, mierzona w obu przypadkach od najniższego punktu; oraz |
| --- | --- | --- |
| większa niż | : | 1 500 mm, mierzona od najwyższego punktu. |

mniejsza niż

:

350 mm dla pojazdów kategorii M1 i N1 oraz 500 mm dla wszystkich pozostałych kategorii pojazdów, mierzona w obu przypadkach od najniższego punktu; oraz

1

1

większa niż

:

1 500 mm, mierzona od najwyższego punktu.

6.5.4.2.2.   Wysokość świateł kierunkowskazów kategorii 1, 1a, 1b, 2a i 2b, mierzona zgodnie z pkt 5.8, nie może być mniejsza niż 350 mm i nie większa niż 1 500 mm.

6.5.4.2.3.   Jeżeli budowa pojazdu uniemożliwia zgodność z wyżej wymienionymi górnymi wartościami granicznymi, mierzonymi w sposób określony powyżej, oraz jeżeli nie są zamontowane dodatkowe światła tylne, to wartości te mogą być zwiększone do 2 300 mm dla świateł kierunkowskazów bocznych kategorii 5 i 6 oraz do 2 100 mm dla świateł kierunkowskazów kategorii 1, 1a, 1b, 2a i 2b.

6.5.4.2.4.   Jeżeli występują dodatkowe światła tylne, to muszą być zamontowane na wysokości zgodnej z odpowiednimi wymaganiami z pkt 6.5.4.1, zgodnej z symetrią świateł oraz w maksymalnej odległości w pionie, na jaką pozwala kształt nadwozia, nie mniejszej jednak niż 600 mm powyżej świateł obowiązkowych.

6.5.4.3.   W kierunku wzdłużnym (zob. rysunek poniżej):

Odległość między powierzchnią emitującą światło kierunkowskazów bocznych (kategorii 5 i 6) oraz poprzeczną płaszczyzną stanowiącą przednią granicę długości całkowitej pojazdu nie może przekraczać 1 800 mm.

Jednakże odległość ta nie powinna przekraczać 2 500 mm:

| a) | dla pojazdów kategorii M1 i N1; |
| --- | --- |

a)

dla pojazdów kategorii M1 i N1;

1

1

| b) | wszystkich innych kategorii pojazdów, jeżeli budowa pojazdu uniemożliwia spełnienie minimalnych kątów widoczności. |
| --- | --- |

b)

wszystkich innych kategorii pojazdów, jeżeli budowa pojazdu uniemożliwia spełnienie minimalnych kątów widoczności.

Dodatkowe światła kierunkowskazu kategorii 5 montuje się w równych odstępach wzdłuż pojazdu.

Dodatkowe światła kierunkowskazu kategorii 6 montuje się w strefie między pierwszą a ostatnią ćwiartką długości przyczepy.

6.5.5.   Widoczność geometryczna

6.5.5.1.   Kąty poziome: (zob. rysunek poniżej)

Kąty pionowe: 15° powyżej i poniżej poziomu dla świateł kierunkowskazów kategorii 1, 1a, 1b, 2a, 2b i 5.

Niemniej jednak

| a) | jeśli światło umieszczone jest poniżej 750 mm (pomiar zgodnie z przepisami pkt 5.8.1), kąt w dół o wartości 15° może zostać zmniejszony do 5°; |
| --- | --- |

a)

jeśli światło umieszczone jest poniżej 750 mm (pomiar zgodnie z przepisami pkt 5.8.1), kąt w dół o wartości 15° może zostać zmniejszony do 5°;

| b) | Jeśli jednak dodatkowe światła tylne umieszczone są powyżej 2 100 mm (pomiar zgodnie z przepisami pkt 5.8.1 powyżej), kąt w górę o wartości 15° może zostać zmniejszony do 5°. |
| --- | --- |

b)

Jeśli jednak dodatkowe światła tylne umieszczone są powyżej 2 100 mm (pomiar zgodnie z przepisami pkt 5.8.1 powyżej), kąt w górę o wartości 15° może zostać zmniejszony do 5°.

30° powyżej i 5° poniżej poziomu dla świateł kierunkowskazów kategorii 6.

Rysunek (zob. pkt 6.5)

Image 79

Kategorie 1, 1a, 1b

Układ A (*)

Kategorie 5, 6

Kategorie 2a, 2b

| (*) | Wartość 5° dla martwego kąta widoczności do tyłu bocznego światła kierunkowskazu stanowi górną wartość graniczną. d ≤1,80 m (dla pojazdów kategorii M1 i N1 d ≤ 2,50 m). |
| --- | --- |

(*)

Wartość 5° dla martwego kąta widoczności do tyłu bocznego światła kierunkowskazu stanowi górną wartość graniczną. d ≤1,80 m (dla pojazdów kategorii M1

1

Dla kierunkowskazów kategorii 1, 1a, 1b, 2a i 2b zamontowanych poniżej 750 mm (pomiar zgodny z przepisami pkt 5.8.1) kąt 45° do wewnątrz może zostać zmniejszony do 20° poniżej płaszczyzny H.

Image 80

Układ B

Kategorie 2a, 2b

6.5.5.2.   lub, według uznania producenta, dla pojazdów kategorii M1 i N1: Przednie i tylne światła kierunkowskazów oraz światła obrysowe boczne (**).

1

1

Kąty poziome: (zob. rysunek poniżej)

Image 81

Światło obrysowe boczne barwy żółtej samochodowej najbardziej wysunięte do tyłu

Boczne światło kierunkowskazu

Światło obrysowe boczne najbardziej wysunięte do przodu

Tylne światło kierunkowskazu

Przednie światło kierunkowskazu

| (**) | Wartość 5° dla martwego kąta widoczności do tyłu bocznego światła kierunkowskazu stanowi górną wartość graniczną. d ≤ 2,50 m. |
| --- | --- |

(**)

Wartość 5° dla martwego kąta widoczności do tyłu bocznego światła kierunkowskazu stanowi górną wartość graniczną. d ≤ 2,50 m.

Dla kierunkowskazów kategorii 1, 1a, 1b, 2a i 2b zamontowanych poniżej 750 mm (pomiar zgodny z przepisami pkt 5.8.1) kąt 45° do wewnątrz może jednak zostać zmniejszony do 20° poniżej płaszczyzny H.

Kąty pionowe: 15° powyżej i poniżej płaszczyzny poziomej. Jeśli jednak światło umieszczone jest poniżej 750 mm (pomiar zgodnie z przepisami pkt 5.8.1), kąt w dół o wartości 15° może zostać zmniejszony do 5°.

Za widoczne uznaje się światło, które zapewnia nieprzesłonięty widok powierzchni widocznej na obszarze co najmniej 12,5 centymetrów kwadratowych, z wyjątkiem bocznych świateł kierunkowskazów kategorii 5 i 6. Nie bierze się pod uwagę wielkości powierzchni świetlnej takich świateł odblaskowych, które nie przepuszczają światła.

6.5.6.   Ustawienie kierunkowe

Zgodnie z instrukcjami montażu przewidzianymi przez producenta, jeżeli takie istnieją.

6.5.7.   Połączenia elektryczne

Kierunkowskazy muszą się włączać niezależnie od innych świateł. Wszystkie boczne światła kierunkowskazów po jednej stronie pojazdu muszą być włączane i wyłączane za pomocą jednego urządzenia sterującego i muszą migać w fazie.

Na pojazdach kategorii M1 i N1 o długości poniżej 6 m, na których zastosowano układ zgodny z pkt 6.5.5.2 powyżej, światła obrysowe boczne barwy żółtej samochodowej, jeżeli występują, muszą również migać z jedną częstotliwością (w fazie) ze światłami kierunkowskazów.

1

1

6.5.8.   Wskaźnik kontrolny

Wskaźnik kontrolny prawidłowego działania obowiązkowy dla świateł kierunkowskazów kategorii 1, 1a, 1b, 2a i 2b. Może być świetlny, dźwiękowy lub świetlny i dźwiękowy. W przypadku wskaźnika świetlnego musi to być światło pulsacyjne, które, przynajmniej w wypadku awarii któregokolwiek ze świateł kierunkowskazów, gaśnie lub pali się światłem ciągłym, lub wykazuje widoczną zmianę częstotliwości. Wskaźnik wyłącznie dźwiękowy musi być wyraźnie słyszalny i musi wykazywać wyraźną zmianę częstotliwości, przynajmniej w wypadku awarii któregokolwiek ze świateł kierunkowskazów.

Jest on włączany sygnałem emitowanym zgodnie z pkt 6.2.2 regulaminu nr 6 lub w inny odpowiedni sposób (20).

20

Jeżeli pojazd silnikowy jest przystosowany do ciągnięcia przyczepy, musi być wyposażony w specjalny świetlny wskaźnik kontrolny prawidłowego działania świateł kierunkowskazów na przyczepie, o ile wskaźnik kontrolny pojazdu ciągnącego nie pozwala na wykrycie uszkodzenia któregokolwiek ze świateł kierunkowskazów na takim zestawie pojazdów.

Wskaźnik kontrolny prawidłowego działania nie jest wymagany dla dodatkowej pary świateł kierunkowskazów w pojazdach silnikowych i na przyczepach.

6.5.9.   Inne wymagania

Światło jest światłem migającym z częstotliwością 90 ± 30 razy na minutę.

Uruchomienie przełącznika kierunkowskazów powinno powodować zapalenie się świateł z opóźnieniem nie większym niż jedna sekunda, a pierwsze zgaśnięcie z opóźnieniem nie większym niż półtorej sekundy od momentu uruchomienia przełącznika. Jeżeli pojazd silnikowy jest przystosowany do ciągnięcia przyczepy, przełącznik kierunkowskazów umieszczony w pojeździe ciągnącym powinien również sterować pracą kierunkowskazów przyczepy. W przypadku awarii innej niż zwarcie któregokolwiek z kierunkowskazów pozostałe kierunkowskazy muszą dalej migać, ale w tych warunkach ich częstotliwość może być inna od wymaganej.

6.6.   Światła awaryjne

6.6.1.   Stosowanie

Obowiązkowe

Sygnał jest wytwarzany poprzez jednoczesne działanie świateł kierunkowskazów, zgodnie z wymaganiami pkt 6.5 powyżej.

6.6.2.   Liczba

Zgodnie z pkt 6.5.2.

6.6.3.   Układ

Zgodnie z pkt 6.5.3.

6.6.4.   Położenie

6.6.4.1.   Szerokość: Zgodnie z pkt 6.5.4.1.

6.6.4.2.   Wysokość: Zgodnie z pkt 6.5.4.2.

6.6.4.3.   Długość: Zgodnie z pkt 6.5.4.3.

6.6.5.   Widoczność geometryczna

Zgodnie z pkt 6.5.5.

6.6.6.   Ustawienie kierunkowe

Zgodnie z pkt 6.5.6.

6.6.7.   Połączenia elektryczne

6.6.7.1.   Sygnał musi być uruchamiany osobnym urządzeniem sterującym obsługiwanym ręcznie, umożliwiającym miganie wszystkich świateł kierunkowskazów w fazie.

6.6.7.2.   Światła awaryjne mogą zostać włączone automatycznie, jeżeli pojazd uczestniczył w zderzeniu lub został wyłączony awaryjny sygnał stopu, jak określono w pkt 6.23. W takich przypadkach światła awaryjne mogą zostać wyłączone ręcznie.

Ponadto światła awaryjne mogą zostać włączone automatycznie w celu wskazania innym użytkownikom drogi ryzyka bezpośredniego zagrożenia określonego w regulaminach; w takim przypadku sygnał musi pozostawać włączony, aż zostanie ręcznie lub automatycznie wyłączony.

6.6.7.3.   Na pojazdach kategorii M1 i N1 o długości poniżej 6 m, na których zastosowano układ zgodny z pkt 6.5.5.2 powyżej, światła obrysowe boczne barwy żółtej samochodowej, jeżeli występują, muszą również migać z taką samą częstotliwością i w fazie ze światłami kierunkowskazów.

1

1

6.6.8.   Wskaźnik kontrolny

Obowiązkowy pulsujący wskaźnik kontrolny załączenia.

6.6.9.   Inne wymagania

Jak określono w pkt 6.5.9, jeżeli pojazd silnikowy jest przystosowany do ciągnięcia przyczepy, urządzenie sterujące światłami awaryjnymi musi również sterować światłami kierunkowskazu w przyczepie. Światła awaryjne muszą działać nawet wtedy, gdy urządzenie, które włącza i wyłącza silnik, jest w pozycji uniemożliwiającej włączenie silnika.

6.7.   Światło hamowania (regulamin nr 7)

6.7.1.   Stosowanie

Urządzenia kategorii S1 lub S2: obowiązkowe dla wszystkich kategorii pojazdów.

Urządzenia kategorii S3 lub S4: obowiązkowe dla pojazdów kategorii M1 i N1, z wyjątkiem podwozi z kabiną i pojazdów kategorii N1 z otwartą przestrzenią ładunkową; nieobowiązkowe dla innych kategorii pojazdów.

1

1

1

6.7.2.   Liczba

Dwa urządzenia kategorii S1 lub S2 i jedno urządzenie kategorii S3 lub S4 na pojazdach wszystkich kategorii.

6.7.2.1.   Z wyjątkiem przypadków, gdzie zamontowane jest urządzenie kategorii S3 lub S4, na pojazdach kategorii M2, M3, N2, N3, O2, O3, i O4 dopuszcza się instalację dwóch dodatkowych urządzeń kategorii S1 lub S2.

2

3

2

3

2

3

4

6.7.2.2.   Wyłącznie w przypadku gdy wzdłużna płaszczyzna symetrii pojazdu nie znajduje się na stałym elemencie poszycia nadwozia, tylko oddziela jedną lub dwie ruchome części pojazdu (np. drzwi) i brak jest wystarczającego miejsca, żeby zamontować pojedyncze urządzenie kategorii S3 lub S4 na wzdłużnej płaszczyźnie symetrii powyżej takich ruchomych części, dopuszcza się:

zamontowanie dwóch urządzeń kategorii S3 lub S4 typ „D”, lub lub

zamontowanie jednego urządzenia kategorii S3 lub S4, przesuniętego na lewo lub na prawo w stosunku do wzdłużnej płaszczyzny symetrii, lub

może być zamontowany układ świateł współzależnych kategorii S3 lub S4.

6.7.3.   Układ

Brak specjalnych wymagań.

6.7.4.   Położenie

6.7.4.1.   W kierunku poprzecznym:

| | dla pojazdów kategorii M1 i N1:
  Dla urządzeń kategorii S1 lub S2, punkt na powierzchni widocznej w kierunku osi odniesienia, który znajduje się najdalej od wzdłużnej płaszczyzny symetrii pojazdu, nie może być oddalony o więcej niż 400 mm od skrajnej krawędzi zewnętrznej pojazdu.
  Brak specjalnych wymagań dotyczących odległości między krawędziami wewnętrznymi powierzchni widocznych w kierunku ich osi odniesienia. |
| --- | --- |

dla pojazdów kategorii M1 i N1:

1

1

Dla urządzeń kategorii S1 lub S2, punkt na powierzchni widocznej w kierunku osi odniesienia, który znajduje się najdalej od wzdłużnej płaszczyzny symetrii pojazdu, nie może być oddalony o więcej niż 400 mm od skrajnej krawędzi zewnętrznej pojazdu.

Brak specjalnych wymagań dotyczących odległości między krawędziami wewnętrznymi powierzchni widocznych w kierunku ich osi odniesienia.

| | Dla wszystkich innych kategorii pojazdów:
  Dla urządzeń kategorii S1 lub S2, odległość między krawędziami wewnętrznymi obu powierzchni widocznych w kierunku ich osi odniesienia musi wynosić nie mniej niż 600 mm. Odległość ta może być zmniejszona do 400 mm, gdy całkowita szerokość pojazdu jest mniejsza niż 1 300 mm.
  Dla urządzeń kategorii S3 lub S4: środek odniesienia znajduje się na wzdłużnej płaszczyzny symetrii pojazdu. Jednakże, w przypadku zamontowania dwóch urządzeń kategorii S3 lub S4, zgodnie z pkt 6.7.2, urządzenia te muszą się znajdować jak najbliżej wzdłużnej płaszczyzny symetrii, po jednym z każdej strony tej płaszczyzny.
  W przypadku zastosowania jednego światła kategorii S3 lub S4, przesuniętego w stosunku do wzdłużnej płaszczyzny symetrii, zgodnie z przepisami pkt 6.7.2, przesunięcie to nie może być większe niż 150 mm od wzdłużnej płaszczyzny symetrii do środka odniesienia danego światła. |
| --- | --- |

Dla wszystkich innych kategorii pojazdów:

Dla urządzeń kategorii S1 lub S2, odległość między krawędziami wewnętrznymi obu powierzchni widocznych w kierunku ich osi odniesienia musi wynosić nie mniej niż 600 mm. Odległość ta może być zmniejszona do 400 mm, gdy całkowita szerokość pojazdu jest mniejsza niż 1 300 mm.

Dla urządzeń kategorii S3 lub S4: środek odniesienia znajduje się na wzdłużnej płaszczyzny symetrii pojazdu. Jednakże, w przypadku zamontowania dwóch urządzeń kategorii S3 lub S4, zgodnie z pkt 6.7.2, urządzenia te muszą się znajdować jak najbliżej wzdłużnej płaszczyzny symetrii, po jednym z każdej strony tej płaszczyzny.

W przypadku zastosowania jednego światła kategorii S3 lub S4, przesuniętego w stosunku do wzdłużnej płaszczyzny symetrii, zgodnie z przepisami pkt 6.7.2, przesunięcie to nie może być większe niż 150 mm od wzdłużnej płaszczyzny symetrii do środka odniesienia danego światła.

6.7.4.2.   W pionie:

| 6.7.4.2.1. | Dla urządzeń kategorii S1 lub S2:
  Nad podłożem, nie mniej niż 350 mm i nie więcej niż 1 500 mm (2 100 mm, jeżeli kształt nadwozia uniemożliwia spełnienie warunku 1 500 mm i nie są zainstalowane światła dodatkowe).
  Jeżeli występują światła dodatkowe, to muszą być zamontowane na wysokości zgodnej z wymaganiami dotyczącymi szerokości i symetrii świateł oraz w maksymalnej odległości w pionie, na jaką pozwala kształt nadwozia, nie mniejszej niż 600 mm powyżej świateł obowiązkowych. |
| --- | --- |

6.7.4.2.1.

Dla urządzeń kategorii S1 lub S2:

Nad podłożem, nie mniej niż 350 mm i nie więcej niż 1 500 mm (2 100 mm, jeżeli kształt nadwozia uniemożliwia spełnienie warunku 1 500 mm i nie są zainstalowane światła dodatkowe).

Jeżeli występują światła dodatkowe, to muszą być zamontowane na wysokości zgodnej z wymaganiami dotyczącymi szerokości i symetrii świateł oraz w maksymalnej odległości w pionie, na jaką pozwala kształt nadwozia, nie mniejszej niż 600 mm powyżej świateł obowiązkowych.

| 6.7.4.2.2. | Dla urządzeń kategorii S3 lub S4:
  powierzchni widocznej musi znajdować się: nie niżej niż 150 mm poniżej płaszczyzny poziomej stycznej do dolnej krawędzi odkrytej powierzchni tylnej szyby lub oszklenia pojazdu, lub co najmniej 850 mm od podłoża.
  Jednakże płaszczyzna pozioma styczna do dolnej krawędzi powierzchni widocznej urządzenia kategorii S3 lub S4 musi znajdować się powyżej płaszczyzny poziomej stycznej do górnej krawędzi powierzchni widocznej urządzenia kategorii S1 lub S2. |
| --- | --- |

6.7.4.2.2.

Dla urządzeń kategorii S3 lub S4:

powierzchni widocznej musi znajdować się: nie niżej niż 150 mm poniżej płaszczyzny poziomej stycznej do dolnej krawędzi odkrytej powierzchni tylnej szyby lub oszklenia pojazdu, lub co najmniej 850 mm od podłoża.

Jednakże płaszczyzna pozioma styczna do dolnej krawędzi powierzchni widocznej urządzenia kategorii S3 lub S4 musi znajdować się powyżej płaszczyzny poziomej stycznej do górnej krawędzi powierzchni widocznej urządzenia kategorii S1 lub S2.

6.7.4.3.   W kierunku wzdłużnym:

6.7.4.4.   Dla urządzeń kategorii S1 lub S2: z tyłu pojazdu.

6.7.4.5.   Dla urządzeń kategorii S3 lub S4: brak specjalnych wymagań.

6.7.5.   Widoczność geometryczna

| | Kąt poziomy:
  Dla urządzeń kategorii S1 lub S2: 45° na lewo i na prawo od wzdłużnej osi pojazdu;
  Jeśli jednak światła hamowania kategorii S1 i S2 umieszczone są poniżej 750 mm (pomiar zgodnie z przepisami pkt 5.8.1 powyżej), kąt 45° do wewnątrz może jednak zostać zmniejszony do 20° poniżej płaszczyzny H.
  Dla urządzeń kategorii S3 lub S4: 10° na lewo i na prawo od wzdłużnej osi pojazdu; |
| --- | --- |

Kąt poziomy:

Dla urządzeń kategorii S1 lub S2: 45° na lewo i na prawo od wzdłużnej osi pojazdu;

Jeśli jednak światła hamowania kategorii S1 i S2 umieszczone są poniżej 750 mm (pomiar zgodnie z przepisami pkt 5.8.1 powyżej), kąt 45° do wewnątrz może jednak zostać zmniejszony do 20° poniżej płaszczyzny H.

Dla urządzeń kategorii S3 lub S4: 10° na lewo i na prawo od wzdłużnej osi pojazdu;

| | Kąt pionowy:
  Dla urządzeń kategorii S1 lub S2: 15° powyżej i poniżej płaszczyzny poziomej.
  Jednak w przypadku:






  a) | jeśli światło umieszczone jest poniżej 750 mm (pomiar zgodnie z przepisami pkt 5.8.1 powyżej), kąt w dół o wartości 15° może zostać zmniejszony do 5°; |
| --- | --- | --- |

Kąt pionowy:

Dla urządzeń kategorii S1 lub S2: 15° powyżej i poniżej płaszczyzny poziomej.

Jednak w przypadku:

a)

jeśli światło umieszczone jest poniżej 750 mm (pomiar zgodnie z przepisami pkt 5.8.1 powyżej), kąt w dół o wartości 15° może zostać zmniejszony do 5°;

| b) | Jeśli jednak dodatkowe światło umieszczone jest powyżej 2 100 mm (pomiar zgodnie z przepisami pkt 5.8.1 powyżej), kąt w górę o wartości 15° może zostać zmniejszony do 5°. |
| --- | --- |

b)

Jeśli jednak dodatkowe światło umieszczone jest powyżej 2 100 mm (pomiar zgodnie z przepisami pkt 5.8.1 powyżej), kąt w górę o wartości 15° może zostać zmniejszony do 5°.

Dla urządzeń kategorii S3 lub S4: 10° powyżej i 5° poniżej poziomu.

6.7.6.   Ustawienie kierunkowe

Do tyłu pojazdu.

6.7.7.   Połączenia elektryczne

6.7.7.1.   Wszystkie światła hamowania muszą zapalać się jednocześnie, gdy układ hamulcowy wysyła odpowiedni sygnał określony w regulaminach nr 13 i 13-H.

6.7.7.2.   Światła hamowania nie muszą działać, gdy urządzenie włączające i wyłączające silnik jest w pozycji uniemożliwiającej pracę silnika.

6.7.8.   Wskaźnik kontrolny

Wskaźnik kontrolny nieobowiązkowy; Jeżeli wskaźnik występuje, musi to być wskaźnik kontrolny prawidłowego działania, składający się z niepulsacyjnego światła ostrzegawczego, które zapala się w przypadku awarii świateł hamowania.

6.7.9.   Inne wymagania

6.7.9.1.   Urządzenie kategorii S3 lub S4 nie może być wzajemnie sprzężone z żadnym innym światłem.

6.7.9.2.   Urządzenie kategorii S3 lub S4 może być zamontowane na zewnątrz lub wewnątrz pojazdu.

6.7.9.2.1.   W przypadku zamontowania urządzenia wewnątrz pojazdu:

Emitowane światło nie może powodować u kierowcy dyskomfortu poprzez urządzenia widzenia pośredniego lub inne powierzchnie pojazdu (np. tylna szyba).

6.8.   Oświetlenie tylnej tablicy rejestracyjnej (regulamin nr 4).

6.8.1.   Stosowanie

Obowiązkowe

6.8.2.   Liczba

Takie, aby urządzenie oświetlało miejsce na tylną tablicę rejestracyjną.

6.8.3.   Układ

Takie, aby urządzenie oświetlało miejsce na tylną tablicę rejestracyjną.

6.8.4.   Położenie

6.8.4.1.   W kierunku poprzecznym: takie, aby urządzenie oświetlało miejsce na tylną tablicę rejestracyjną.

6.8.4.2.   W pionie: takie, aby urządzenie oświetlało miejsce na tylną tablicę rejestracyjną.

6.8.4.3.   W kierunku wzdłużnym: takie, aby urządzenie oświetlało miejsce na tylną tablicę rejestracyjną.

6.8.5.   Widoczność geometryczna

Takie, aby urządzenie oświetlało miejsce na tylną tablicę rejestracyjną.

6.8.6.   Ustawienie kierunkowe

Takie, aby urządzenie oświetlało miejsce na tylną tablicę rejestracyjną.

6.8.7.   Połączenia elektryczne

Zgodnie z pkt 5.11.

6.8.8.   Wskaźnik kontrolny

Wskaźnik kontrolny nieobowiązkowy. Jeżeli występuje, jego funkcję pełni wskaźnik kontrolny wymagany dla przednich i tylnych świateł pozycyjnych.

6.8.9.   Inne wymagania

Jeżeli oświetlenie tylnej tablicy rejestracyjnej jest połączone z tylnym światłem pozycyjnym lub wzajemnie sprzężone ze światłem hamowania lub tylnym światłem przeciwmgłowym, to właściwości fotometryczne oświetlenia tylnej tablicy rejestracyjnej mogą ulegać zmianie podczas świecenia światła hamowania lub tylnego światła przeciwmgłowego.

6.9.   Przednie światła pozycyjne (regulamin nr 7)

6.9.1.   Stosowanie

Obowiązkowe we wszystkich pojazdach silnikowych.

Obowiązkowe w przyczepach o szerokości ponad 1 600 mm.

Nieobowiązkowe w przyczepach o szerokości poniżej 1 600 mm.

6.9.2.   Liczba

Dwa.

6.9.3.   Układ

Brak specjalnych wymagań.

6.9.4.   Położenie

6.9.4.1.   W kierunku poprzecznym: punkt na powierzchni widocznej w kierunku osi odniesienia, który znajduje się najdalej od wzdłużnej płaszczyzny symetrii pojazdu, nie może być oddalony o więcej niż 400 mm od skrajnej krawędzi zewnętrznej pojazdu.

Dla przyczepy – punkt na powierzchni widocznej w kierunku osi odniesienia, który znajduje się najdalej od wzdłużnej płaszczyzny symetrii, nie może być oddalony o więcej niż 150 mm od skrajnej krawędzi zewnętrznej pojazdu.

Odległość między krawędziami wewnętrznymi dwóch powierzchni widocznych w kierunku ich osi odniesienia:

dla pojazdów kategorii M1 i N1: brak specjalnych wymagań;

1

1

Dla wszystkich innych kategorii pojazdów: musi wynosić co najmniej 600 mm. Odległość ta może być zmniejszona do 400 mm, gdy całkowita szerokość pojazdu jest mniejsza niż 1 300 mm.

6.9.4.2.   W pionie: nad podłożem, nie mniej niż 250 mm i nie więcej niż 1 500 mm (2 100 mm dla kategorii pojazdów O1 i O2 lub dla pojazdów wszelkich innych kategorii, jeżeli kształt nadwozia uniemożliwia spełnienie wymogu 1 500 mm).

1

2

6.9.4.3.   W kierunku wzdłużnym: brak oddzielnych specyfikacji.

6.9.4.4.   Jeżeli przednie światło pozycyjne jest wzajemnie sprzężone z innym światłem, to powierzchnia widoczna w kierunku osi odniesienia tego drugiego światła musi być uwzględniona przy sprawdzaniu zgodności z wymogami dotyczącymi położenia (pkt od 6.9.4.1 do 6.9.4.3).

6.9.5.   Widoczność geometryczna

6.9.5.1.   Kąt poziomy: lub 45° do wewnątrz i 80° na zewnątrz.

Jeśli jednak światło umieszczone jest poniżej 750 mm (pomiar zgodnie z przepisami pkt 5.8.1 powyżej), kąt do wewnątrz o wartości 45° może zostać zmniejszony do 20° poniżej płaszczyzny H.

W przypadku przyczep – kąt do wewnątrz może być zmniejszony do 5°.

Kąt pionowy: 15° powyżej i poniżej płaszczyzny poziomej. Jeśli jednak światło umieszczone jest poniżej 750 mm (pomiar zgodnie z przepisami pkt 5.8.1 powyżej), kąt w dół o wartości 15° może zostać zmniejszony do 5°.

6.9.5.2.   Dla pojazdów kategorii M1 i N1, jako alternatywa dla pkt 6.9.5.1, według uznania producenta lub jego należycie umocowanego przedstawiciela, tylko w przypadku gdy pojazd jest wyposażony w światło obrysowe boczne z przodu.

1

1

| | Kąt poziomy: 45° na zewnątrz do 45° do wewnątrz.
  Jeśli jednak światło umieszczone jest poniżej 750 mm (pomiar zgodnie z przepisami pkt 5.8.1 powyżej), kąt do wewnątrz o wartości 45° może zostać zmniejszony do 20° poniżej płaszczyzny H. |
| --- | --- |

Kąt poziomy: 45° na zewnątrz do 45° do wewnątrz.

Jeśli jednak światło umieszczone jest poniżej 750 mm (pomiar zgodnie z przepisami pkt 5.8.1 powyżej), kąt do wewnątrz o wartości 45° może zostać zmniejszony do 20° poniżej płaszczyzny H.

| | Kąt pionowy: 15° powyżej i poniżej płaszczyzny poziomej.
  Jeśli jednak światło umieszczone jest poniżej 750 mm (pomiar zgodnie z przepisami pkt 5.8.1 powyżej), kąt w dół o wartości 15° może zostać zmniejszony do 5°. |
| --- | --- |

Kąt pionowy: 15° powyżej i poniżej płaszczyzny poziomej.

Jeśli jednak światło umieszczone jest poniżej 750 mm (pomiar zgodnie z przepisami pkt 5.8.1 powyżej), kąt w dół o wartości 15° może zostać zmniejszony do 5°.

Za widoczne uznaje się światło, które zapewnia nieprzesłonięty widok powierzchni widocznej na obszarze co najmniej 12,5 cm2. Nie bierze się pod uwagę wielkości powierzchni świetlnej takich świateł odblaskowych, które nie przepuszczają światła.

2

6.9.6.   Ustawienie kierunkowe

Do przodu.

6.9.7.   Połączenia elektryczne

Zgodnie z pkt 5.11.

Jeżeli jednak przednie światło pozycyjne jest wzajemnie sprzężone ze światłem kierunkowskazu, połączenie elektryczne przedniego światła pozycyjnego po odpowiedniej stronie pojazdu lub części takiego światła, która jest wzajemnie sprzężona, może być wykonane tak, że jest ono wyłączone przez cały czas, w którym uruchomione jest światło kierunkowskazu (tj. w cyklu świecenia i przerwy w świeceniu).

6.9.8.   Wskaźnik kontrolny

Obowiązkowy wskaźnik kontrolny załączenia. Wskaźnik ten musi być niepulsacyjny i nie jest wymagany, jeżeli podświetlenie tablicy rozdzielczej można włączyć tylko jednocześnie z przednimi światłami pozycyjnymi.

Wymóg ten nie ma zastosowania, jeżeli system sygnalizacji świetlnej działa zgodnie z pkt 6.2.7.6.2.

6.9.9.   Inne wymagania

6.9.9.1.   Jeżeli w obrębie przedniego światła pozycyjnego zamontowany jest jeden lub więcej generatorów promieni podczerwonych, to generatory takie mogą być uruchomione wyłącznie wtedy, gdy świeci reflektor po tej samej stronie pojazdu oraz pojazd porusza się do przodu. W przypadku awarii przedniego światła pozycyjnego lub reflektora znajdującego się po tej samej stronie następuje automatyczne wyłączenie generatorów promieni podczerwonych.

6.9.9.2.   Jeżeli zamontowany jest system AFS zapewniający tryb oświetlenia na zakręcie, przednie światło pozycyjne może zostać obrócone razem z jednostką oświetlenia, z którą jest wzajemnie sprzężona.

6.10.   Tylne światła pozycyjne (regulamin nr 7)

6.10.1.   Stosowanie

Urządzenia kategorii R, R1 lub R2: Obowiązkowe

6.10.2.   Liczba

Dwa.

6.10.2.1.   Z wyjątkiem przypadku, gdy zamontowane są tylne światła obrysowe górne, na wszystkich pojazdach kategorii M2, M3, N2, N3, O2, O3 i O4 zamontowane mogą być dwa dodatkowe światła pozycyjne.

2

3

2

3

2

3

4

6.10.3.   Układ

Brak specjalnych wymagań.

6.10.4.   Położenie

6.10.4.1.   W kierunku poprzecznym: punkt na powierzchni widocznej w kierunku osi odniesienia, który znajduje się najdalej od wzdłużnej płaszczyzny symetrii pojazdu, nie może być oddalony o więcej niż 400 mm od skrajnej krawędzi zewnętrznej pojazdu. Powyższego warunku nie stosuje się do dodatkowych świateł tylnych.

Odległość między krawędziami wewnętrznymi dwóch powierzchni widocznych w kierunku ich osi odniesienia:

dla pojazdów kategorii M1 i N1: brak specjalnych wymagań;

1

1

Dla wszystkich innych kategorii pojazdów: musi wynosić co najmniej 600 mm. Odległość ta może być zmniejszona do 400 mm, gdy całkowita szerokość pojazdu jest mniejsza niż 1 300 mm.

6.10.4.2.   W pionie: nad podłożem, nie mniej niż 350 mm i nie więcej niż 1 500 mm (2 100 mm, jeżeli kształt nadwozia uniemożliwia spełnienie wymogu 1 500 mm i nie są zamontowane światła dodatkowe). Jeżeli występują światła dodatkowe, to muszą być zamontowane na wysokości zgodnej ze stosownymi wymaganiami z pkt 6.10.4.1, symetrią świateł oraz w maksymalnej odległości w pionie, na jaką pozwala kształt nadwozia, nie mniejszej niż 600 mm powyżej świateł obowiązkowych.

6.10.4.3.   W kierunku wzdłużnym: tył pojazdu.

6.10.5.   Widoczność geometryczna

6.10.5.1.   Kąt poziomy: lub 45° do wewnątrz i 80° na zewnątrz.

Jeśli jednak światło umieszczone jest poniżej 750 mm (pomiar zgodnie z przepisami pkt 5.8.1 powyżej), kąt do wewnątrz o wartości 45° może zostać zmniejszony do 20° poniżej płaszczyzny H.

Kąt pionowy: 15° powyżej i poniżej płaszczyzny poziomej.

Jednak w przypadku:

| a) | jeśli światło umieszczone jest poniżej 750 mm (pomiar zgodnie z przepisami pkt 5.8.1 powyżej), kąt w dół o wartości 15° może zostać zmniejszony do 5°; |
| --- | --- |

a)

jeśli światło umieszczone jest poniżej 750 mm (pomiar zgodnie z przepisami pkt 5.8.1 powyżej), kąt w dół o wartości 15° może zostać zmniejszony do 5°;

| b) | Jeśli jednak dodatkowe światło umieszczone jest powyżej 2 100 mm (pomiar zgodnie z przepisami pkt 5.8.1 powyżej), kąt w górę o wartości 15° może zostać zmniejszony do 5°. |
| --- | --- |

b)

Jeśli jednak dodatkowe światło umieszczone jest powyżej 2 100 mm (pomiar zgodnie z przepisami pkt 5.8.1 powyżej), kąt w górę o wartości 15° może zostać zmniejszony do 5°.

6.10.5.2.   Dla pojazdów kategorii M1 i N1, jako alternatywa dla pkt 6.10.5.1, według uznania producenta lub jego należycie umocowanego przedstawiciela, tylko w przypadku, gdy pojazd jest wyposażony w światło obrysowe boczne z tyłu.

1

1

Kąt poziomy: 45° na zewnątrz do 45° do wewnątrz. Jeśli jednak światło umieszczone jest poniżej 750 mm (pomiar zgodnie z przepisami pkt 5.8.1 powyżej), kąt do wewnątrz o wartości 45° może zostać zmniejszony do 20° poniżej płaszczyzny H.

Kąt pionowy: 15° powyżej i poniżej płaszczyzny poziomej.

Jeśli jednak światło umieszczone jest poniżej 750 mm (pomiar zgodnie z przepisami pkt 5.8.1 powyżej), kąt w dół o wartości 15° może zostać zmniejszony do 5°.

Za widoczne uznaje się światło, które zapewnia nieprzesłonięty widok powierzchni widocznej na obszarze co najmniej 12,5 centymetrów kwadratowych. Nie bierze się pod uwagę wielkości powierzchni świetlnej takich świateł odblaskowych, które nie przepuszczają światła.

6.10.6.   Ustawienie kierunkowe

Do tyłu.

6.10.7.   Połączenia elektryczne

Zgodnie z pkt 5.11.

Jeżeli jednak tylne światło pozycyjne jest wzajemnie sprzężone ze światłem kierunkowskazu, połączenie elektryczne tylnego światła pozycyjnego po odpowiedniej stronie pojazdu lub części takiego światła, która jest wzajemnie sprzężona, może być wykonane tak, że jest ono wyłączone przez cały czas, w którym uruchomione jest światło kierunkowskazu (tj. w cyklu świecenia i przerwy w świeceniu).

6.10.8.   Wskaźnik kontrolny

Obowiązkowy wskaźnik kontrolny załączenia. Musi być połączony ze wskaźnikiem przednich świateł pozycyjnych.

Wymóg ten nie ma zastosowania, jeżeli system sygnalizacji świetlnej działa zgodnie z pkt 6.2.7.6.2.

6.10.9.   Inne wymagania

brak.

6.11.   Tylne światło przeciwmgłowe (regulamin nr 38)

6.11.1.   Stosowanie

Urządzenia kategorii F, F1 lub F2: Obowiązkowe

6.11.2.   Liczba

Jedno lub dwa.

6.11.3.   Układ

Brak specjalnych wymagań.

6.11.4.   Położenie

6.11.4.1.   W kierunku poprzecznym: jeżeli pojazd wyposażony jest tylko w jedno tylne światło przeciwmgłowe, musi ono być po przeciwnej stronie wzdłużnej płaszczyzny symetrii pojazdu w stosunku do kierunku ruchu obowiązującego w kraju zarejestrowania; środek odniesienia może również znajdować się na wzdłużnej płaszczyźnie symetrii pojazdu.

6.11.4.2.   W pionie: nie mniej niż 250 mm i nie więcej niż 1 000 mm od podłoża. Dla tylnych świateł przeciwmgłowych zespolonych z dowolnymi światłami tylnymi lub dla pojazdów kategorii N3G (terenowych), maksymalna wysokość może być zwiększona do 1 200 mm.

3

6.11.4.3.   W kierunku wzdłużnym: z tyłu pojazdu.

6.11.5.   Widoczność geometryczna

Określona kątami α i ß zgodnie z definicją zawartą w pkt 2.13.:

| | α = 5° do góry i 5° do dołu; |
| --- | --- |

α = 5° do góry i 5° do dołu;

| | ß = 25° na prawo i na lewo. |
| --- | --- |

ß = 25° na prawo i na lewo.

6.11.6.   Ustawienie kierunkowe

Do tyłu.

6.11.7.   Połączenia elektryczne

Muszą być wykonane w taki sposób, aby:

| 6.11.7.1. | Tylne światła przeciwmgłowe można było włączyć tylko przy włączonych światłach drogowych, światłach mijania lub przednich światłach przeciwmgłowych; |
| --- | --- |

6.11.7.1.

Tylne światła przeciwmgłowe można było włączyć tylko przy włączonych światłach drogowych, światłach mijania lub przednich światłach przeciwmgłowych;

| 6.11.7.2. | Tylne światła przeciwmgłowe można było wyłączyć niezależnie od innych świateł; |
| --- | --- |

6.11.7.2.

Tylne światła przeciwmgłowe można było wyłączyć niezależnie od innych świateł;

| 6.11.7.3. | Stosuje się jedno z poniższych:






  6.11.7.3.1. | tylne światła przeciwmgłowe mogą pozostać włączone do chwili wyłączenia świateł pozycyjnych; w takim przypadku tylne światła przeciwmgłowe pozostają wyłączone do chwili ponownego celowego włączenia; |
| --- | --- | --- |

6.11.7.3.

Stosuje się jedno z poniższych:

6.11.7.3.1.

tylne światła przeciwmgłowe mogą pozostać włączone do chwili wyłączenia świateł pozycyjnych; w takim przypadku tylne światła przeciwmgłowe pozostają wyłączone do chwili ponownego celowego włączenia;

| 6.11.7.3.2. | wyłączenie zapłonu lub wyciągnięcie kluczyka z wyłącznika zapłonu i otwarcie drzwi kierowcy, przy włączonych lub wyłączonych światłach z (pkt 6.11.7.1), jeżeli przełącznik tylnego światła przeciwmgłowego jest włączony, musi uruchamiać sygnał ostrzegawczy, przynajmniej słyszalny, poza obowiązkowym wskaźnikiem kontrolnym (pkt 6.11.8). |
| --- | --- |

6.11.7.3.2.

wyłączenie zapłonu lub wyciągnięcie kluczyka z wyłącznika zapłonu i otwarcie drzwi kierowcy, przy włączonych lub wyłączonych światłach z (pkt 6.11.7.1), jeżeli przełącznik tylnego światła przeciwmgłowego jest włączony, musi uruchamiać sygnał ostrzegawczy, przynajmniej słyszalny, poza obowiązkowym wskaźnikiem kontrolnym (pkt 6.11.8).

| 6.11.7.4. | Z wyjątkiem przepisów pkt 6.11.7.1, 6.11.7.3 i 6.11.7.5, działanie tylnych świateł przeciwmgłowych musi być niezależne od włączania lub wyłączania innych świateł. |
| --- | --- |

6.11.7.4.

Z wyjątkiem przepisów pkt 6.11.7.1, 6.11.7.3 i 6.11.7.5, działanie tylnych świateł przeciwmgłowych musi być niezależne od włączania lub wyłączania innych świateł.

| 6.11.7.5. | Tylne światła przeciwmgłowe ciągnącego pojazdu silnikowego mogą zostać automatycznie wyłączone, jeżeli z pojazdem połączona jest przyczepa i włączone są jej tylne światła przeciwmgłowe. |
| --- | --- |

6.11.7.5.

Tylne światła przeciwmgłowe ciągnącego pojazdu silnikowego mogą zostać automatycznie wyłączone, jeżeli z pojazdem połączona jest przyczepa i włączone są jej tylne światła przeciwmgłowe.

6.11.8.   Wskaźnik kontrolny

Obowiązkowy wskaźnik kontrolny załączenia. Niezależne, niepulsacyjne światło ostrzegawcze.

6.11.9.   Inne wymagania

We wszystkich przypadkach odległość między tylnym światłem przeciwmgłowym i każdym światłem hamowania musi być większa niż 100 mm.

6.12.   Światła postojowe (regulamin nr 77 lub 7)

6.12.1.   Stosowanie

W pojazdach silnikowych nieprzekraczających 6 m długości oraz 2 m szerokości: nieobowiązkowe.

We wszystkich innych pojazdach: zabronione.

6.12.2.   Liczba

W zależności od rozmieszczenia.

6.12.3.   Układ

Dwa światła z przodu i dwa światła z tyłu lub jedno światło po każdej stronie.

6.12.4.   Położenie

6.12.4.1.   W kierunku poprzecznym: punkt na powierzchni widocznej w kierunku osi odniesienia, który znajduje się najdalej od wzdłużnej płaszczyzny symetrii pojazdu, nie może być oddalony o więcej niż 400 mm od skrajnej krawędzi zewnętrznej pojazdu.

Ponadto, jeżeli występują dwa światła, to muszą znajdować się z boku pojazdu.

6.12.4.2.   W pionie:

| | dla pojazdów kategorii M1 i N1: brak specjalnych wymagań; |
| --- | --- |

dla pojazdów kategorii M1 i N1: brak specjalnych wymagań;

1

1

| | Dla wszystkich innych kategorii pojazdów: nad podłożem, nie mniej niż 350 mm i nie więcej niż 1 500 mm (2 100 mm, jeżeli kształt nadwozia uniemożliwia spełnienie wymogu 1 500 mm). |
| --- | --- |

Dla wszystkich innych kategorii pojazdów: nad podłożem, nie mniej niż 350 mm i nie więcej niż 1 500 mm (2 100 mm, jeżeli kształt nadwozia uniemożliwia spełnienie wymogu 1 500 mm).

6.12.4.3.   W kierunku wzdłużnym: brak specjalnych wymagań.

6.12.5.   Widoczność geometryczna

Kąt poziomy: 45° na zewnątrz, do przodu i do tyłu.

Jeśli jednak przednie lub tylne światło postojowe umieszczone jest poniżej 750 mm (pomiar zgodnie z przepisami pkt 5.8.1 powyżej), kąt do wewnątrz o wartości 45° może zostać zmniejszony do 20° poniżej płaszczyzny H.

Kąt pionowy: 15° powyżej i poniżej płaszczyzny poziomej.

Jeśli jednak światło umieszczone jest poniżej 750 mm (pomiar zgodnie z przepisami pkt 5.8.1 powyżej), kąt w dół o wartości 15° może zostać zmniejszony do 5°.

6.12.6.   Ustawienie kierunkowe

Takie, aby światła spełniały wymagania widoczności do przodu i do tyłu.

6.12.7.   Połączenia elektryczne

Połączenia muszą umożliwiać włączenie świateł postojowych po tej samej stronie pojazdu niezależnie od wszystkich innych świateł.

Światło(-a) postojowe i, w stosownych przypadkach, przednie i tylne światła pozycyjne zgodnie z przepisami pkt 6.12.9 poniżej, muszą działać nawet wtedy, gdy urządzenie rozruchowe silnika jest w pozycji uniemożliwiającej pracę silnika. Zabrania się stosowania urządzeń wyłączających te światła automatycznie w funkcji czasu.

6.12.8.   Wskaźnik kontrolny

Wskaźnik kontrolny załączenia nieobowiązkowy. Jeżeli występuje, musi być całkowicie odróżnialny od wskaźnika kontrolnego przednich i tylnych świateł pozycyjnych.

6.12.9.   Inne wymagania

Funkcję tych świateł mogą także spełniać przednie i tylne światła pozycyjne, włączone jednocześnie po jednej stronie pojazdu. W tym przypadku za spełniające wymogi świateł postojowych uważa się światła, które spełniają wymogi dotyczące przednich lub tylnych (bocznych) świateł pozycyjnych.

6.13.   Światła obrysowe górne (regulamin nr 7)

6.13.1.   Stosowanie

Urządzenia kategorii A lub AM (widoczne od przodu) oraz urządzenia kategorii R, R1, R2, RM1 lub RM2 (widoczne od tyłu):

1

2

1

2

Obowiązkowe w pojazdach o szerokości przekraczającej 2,10 m. Nieobowiązkowe w pojazdach o szerokości od 1,80 m do 2,10 m. W przypadku podwozi z kabiną, tylne światła obrysowe górne są nieobowiązkowe.

6.13.2.   Liczba

Dwa widoczne z przodu i dwa widoczne z tyłu.

Można zamontować dwa dodatkowe światła w następujący sposób:

| a) | dwa widoczne z przodu; |
| --- | --- |

a)

dwa widoczne z przodu;

| b) | dwa widoczne z tyłu. |
| --- | --- |

b)

dwa widoczne z tyłu.

6.13.3.   Układ

Brak specjalnych wymagań.

6.13.4.   Położenie

6.13.4.1.   W kierunku poprzecznym:

Z przodu i z tyłu: jak najbliżej skrajnej krawędzi zewnętrznej pojazdu. Warunek ten uważa się za spełniony, jeżeli punkt na powierzchni widocznej w kierunku osi odniesienia, który znajduje się najdalej od wzdłużnej płaszczyzny symetrii pojazdu, nie znajduje się w odległości większej niż 400 mm od skrajnej krawędzi zewnętrznej pojazdu.

6.13.4.2.   W pionie:

Z przodu: Pojazdy silnikowe – płaszczyzna pozioma styczna do górnej krawędzi powierzchni widocznej w kierunku osi odniesienia urządzenia nie może znajdować się niżej niż płaszczyzna pozioma styczna do górnej krawędzi przezroczystej strefy szyby przedniej.

Przyczepy i naczepy – na największej wysokości pozwalającej na spełnienie wymagań dotyczących położenia w kierunku poprzecznym, budowy oraz funkcjonowania pojazdu oraz wymagań dotyczących symetrii świateł.

Tył: Na największej wysokości pozwalającej na spełnienie wymagań dotyczących położenia w kierunku poprzecznym, budowy oraz funkcjonowania pojazdu oraz wymagań dotyczących symetrii świateł.

Światła dodatkowe określone w pkt 6.13.2 lit. b) są montowane tak daleko w pionie jak jest to możliwe w odniesieniu do świateł obowiązkowych, pod warunkiem że ich lokalizacja jest zgodna z wymaganiami dotyczącymi budowy/funkcjonowania pojazdu oraz wymaganiami dotyczącymi symetrii świateł.

6.13.4.3.   W kierunku wzdłużnym, brak specjalnych wymagań.

Światła dodatkowe określone w pkt 6.13.4.2 lit. a) są montowane możliwie blisko tyłu pojazdu; wymóg ten uznaje się za spełniony, jeśli odległość między dodatkowymi światłami i tyłem pojazdu nie przekracza 400 mm.

6.13.5.   Widoczność geometryczna

Kąt poziomy: 80° na zewnątrz.

Kąt pionowy: 5° powyżej i 20° poniżej poziomu.

6.13.6.   Ustawienie kierunkowe

Takie, aby światła spełniały wymagania widoczności do przodu i do tyłu.

6.13.7.   Połączenia elektryczne

Zgodnie z pkt 5.11.

6.13.8.   Wskaźnik kontrolny

Wskaźnik kontrolny nieobowiązkowy. Jeżeli występuje, jego funkcję pełni wskaźnik kontrolny wymagany dla przednich i tylnych świateł pozycyjnych.

6.13.9.   Inne wymagania

Pod warunkiem spełnienia wszystkich pozostałych wymagań, obowiązkowe lub nieobowiązkowe światła widoczne z przodu oraz obowiązkowe lub nieobowiązkowe światła widoczne z tyłu umieszczone po tej samej stronie pojazdu mogą być połączone w jednym urządzeniu.

Dwa światła widoczne z tyłu mogą zostać zespolone, połączone lub wzajemnie sprzężone zgodnie z pkt 5.7.

Położenie światła obrysowego górnego w stosunku do odpowiedniego światła pozycyjnego musi być takie, żeby odległość między rzutami na poprzeczną płaszczyznę pionową punktów znajdujących się najbliżej siebie na powierzchniach widocznych w kierunku odpowiednich osi odniesienia dwóch omawianych świateł nie była mniejsza niż 200 mm.

Światła dodatkowe określone w pkt 6.13.4.2 lit. a), stosowane do zaznaczenia tylnego obrysu pojazdu, przyczepy lub naczepy, są montowane w taki sposób, by były widoczne w polach widzenia zatwierdzonych głównych wstecznych urządzeń do widzenia pośredniego.

6.14.   Światło odblaskowe tylne, inne niż trójkątne (regulamin nr 3)

6.14.1.   Stosowanie

Obowiązkowe w pojazdach silnikowych.

Nieobowiązkowe w przyczepach, pod warunkiem, że jest zespolone z innymi urządzeniami sygnalizacji świetlnej z tyłu.

6.14.2.   Liczba

Dwa, których właściwości muszą spełniać wymagania dotyczące świateł odblaskowych klasy IA lub IB zgodnie z regulaminem nr 3. Dodatkowe urządzenia i materiały odblaskowe (w tym dwa światła odblaskowe niespełniające wymagań pkt 6.14.4 poniżej) są dozwolone, pod warunkiem, że nie wpływają ujemnie na efektywność działania obowiązkowych urządzeń oświetlenia i sygnalizacji świetlnej.

6.14.3.   Układ

Brak specjalnych wymagań.

6.14.4.   Położenie

6.14.4.1.   W kierunku poprzecznym: punkt na powierzchni świetlnej, który znajduje się najdalej od wzdłużnej płaszczyzny symetrii pojazdu, nie może być oddalony o więcej niż 400 mm od skrajnej krawędzi zewnętrznej pojazdu.

Odległość między krawędziami wewnętrznymi dwóch powierzchni widocznych w kierunku ich osi odniesienia:

dla pojazdów kategorii M1 i N1: brak specjalnych wymagań;

1

1

Dla wszystkich innych kategorii pojazdów: musi wynosić co najmniej 600 mm. Odległość ta może być zmniejszona do 400 mm, gdy całkowita szerokość pojazdu jest mniejsza niż 1 300 mm.

6.14.4.2.   W pionie: nad podłożem, nie mniej niż 250 mm i nie więcej niż 900 mm (nie więcej niż 1 200 mm, jeżeli zespolone ze światłami tylnymi, 1 500 mm, jeżeli kształt nadwozia uniemożliwia spełnienie odpowiednio wymogu 900 mm lub 1 200 mm).

6.14.4.3.   W kierunku wzdłużnym: z tyłu pojazdu.

6.14.5.   Widoczność geometryczna

Kąt poziomy: 30° do wewnątrz i na zewnątrz.

Kąt pionowy: 10° powyżej i poniżej poziomu.

Jeśli jednak światło odblaskowe umieszczone jest poniżej 750 mm (pomiar zgodnie z przepisami pkt 5.8.1 powyżej), kąt w dół o wartości 10° może zostać zmniejszony do 5°.

6.14.6.   Ustawienie kierunkowe

Do tyłu.

6.14.7.   Inne wymagania

Powierzchnia świetlna światła odblaskowego może mieć wspólne części z powierzchnią widoczną jakiegokolwiek innego światła tylnego.

6.15.   Światło odblaskowe tylne, trójkątne (regulamin nr 3)

6.15.1.   Stosowanie

Obowiązkowe w przyczepach.

Zabronione w pojazdach silnikowych.

6.15.2.   Liczba

Dwa, których właściwości muszą spełniać wymagania dotyczące świateł odblaskowych klasy IIIA lub IIIB zgodnie z regulaminem nr 3. Dodatkowe urządzenia i materiały odblaskowe (w tym dwa światła odblaskowe niespełniające wymagań pkt 6.15.4 poniżej) są dozwolone, pod warunkiem, że nie wpływają ujemnie na efektywność działania obowiązkowych urządzeń oświetlenia i sygnalizacji świetlnej.

6.15.3.   Układ

Wierzchołek trójkąta musi być skierowany do góry.

6.15.4.   Położenie

6.15.4.1.   W kierunku poprzecznym: punkt na powierzchni świetlnej, który znajduje się najdalej od wzdłużnej płaszczyzny symetrii pojazdu, nie może być oddalony o więcej niż 400 mm od skrajnej krawędzi zewnętrznej pojazdu.

Krawędzie wewnętrzne świateł odblaskowych nie mogą znajdować się od siebie w odległości mniejszej niż 600 mm. Odległość ta może zostać zmniejszona do 400 mm jeśli całkowita szerokość pojazdu jest mniejsza niż 1 300 mm.

6.15.4.2.   W pionie: nad podłożem, nie mniej niż 250 mm i nie więcej niż 900 mm (nie więcej niż 1 200 mm, jeżeli zespolone ze światłami tylnymi, 1 500 mm, jeżeli kształt nadwozia uniemożliwia spełnienie odpowiednio wymogu 900 mm lub 1 200 mm).

6.15.4.3.   W kierunku wzdłużnym: z tyłu pojazdu.

6.15.5.   Widoczność geometryczna

Kąt poziomy: 30° do wewnątrz i na zewnątrz.

Kąt pionowy: 15° powyżej i poniżej płaszczyzny poziomej. Jeśli jednak światło odblaskowe umieszczone jest poniżej 750 mm (pomiar zgodnie z przepisami pkt 5.8.1 powyżej), kąt w dół o wartości 15° może zostać zmniejszony do 5°.

6.15.6.   Ustawienie kierunkowe

Do tyłu.

6.15.7.   Inne wymagania

Powierzchnia świetlna światła odblaskowego może mieć wspólne części z powierzchnią widoczną jakiegokolwiek innego światła tylnego.

6.16.   Światło odblaskowe przednie, inne niż trójkątne (regulamin nr 3)

6.16.1.   Stosowanie

Obowiązkowe w przyczepach.

Obowiązkowe w pojazdach silnikowych wyposażonych w chowane wszystkie światła skierowane do przodu ze światłami odblaskowymi.

Nieobowiązkowe w innych pojazdach silnikowych.

6.16.2.   Liczba

Dwa, których właściwości muszą spełniać wymagania dotyczące świateł odblaskowych klasy IA lub IB zgodnie z regulaminem nr 3. Dodatkowe urządzenia i materiały odblaskowe (w tym dwa światła odblaskowe niespełniające wymagań pkt 6.16.4 poniżej) są dozwolone, pod warunkiem, że nie wpływają ujemnie na efektywność działania obowiązkowych urządzeń oświetlenia i sygnalizacji świetlnej.

6.16.3.   Układ

Brak specjalnych wymagań.

6.16.4.   Położenie

6.16.4.1.   W kierunku poprzecznym: punkt na powierzchni świetlnej, który znajduje się najdalej od wzdłużnej płaszczyzny symetrii pojazdu, nie może być oddalony o więcej niż 400 mm od skrajnej krawędzi zewnętrznej pojazdu.

Dla przyczep, punkt na powierzchni świetlnej, który znajduje się najdalej od wzdłużnej płaszczyzny symetrii pojazdu, nie może być oddalony o więcej niż 150 mm od skrajnej krawędzi zewnętrznej pojazdu.

Odległość między krawędziami wewnętrznymi dwóch powierzchni widocznych w kierunku ich osi odniesienia:

dla pojazdów kategorii M1 i N1: brak specjalnych wymagań;

1

1

Dla wszystkich innych kategorii pojazdów: musi wynosić co najmniej 600 mm. Odległość ta może być zmniejszona do 400 mm, gdy całkowita szerokość pojazdu jest mniejsza niż 1 300 mm.

6.16.4.2.   W pionie: nad podłożem, nie mniej niż 250 mm i nie więcej niż 900 mm (1 500 mm, jeżeli kształt nadwozia uniemożliwia spełnienie wymogu 900 mm).

6.16.4.3.   W kierunku wzdłużnym: z przodu pojazdu.

6.16.5.   Widoczność geometryczna

Kąt poziomy: 30° do wewnątrz i na zewnątrz. W przypadku przyczep – kąt do wewnątrz może być zmniejszony do 10°. Jeżeli z powodu budowy przyczepy obowiązkowe światła odblaskowe nie spełniają powyższych wymagań kątowych, wymagana jest instalacja dodatkowych (uzupełniających) świateł odblaskowych, bez ograniczeń dotyczących położenia w kierunku poprzecznym (pkt 6.16.4.1), które w połączeniu z obowiązkowymi światłami odblaskowymi zapewniają wymagany kąt widoczności.

Kąt pionowy: 10° powyżej i poniżej płaszczyzny poziomej. Jeśli jednak światło odblaskowe umieszczone jest poniżej 750 mm (pomiar zgodnie z przepisami pkt 5.8.1 powyżej), kąt w dół o wartości 10° może zostać zmniejszony do 5°.

6.16.6.   Ustawienie kierunkowe

Do przodu.

6.16.7.   Inne wymagania

Powierzchnia świetlna światła odblaskowego może mieć wspólne części z powierzchnią widoczną jakiegokolwiek innego światła przedniego.

6.17.   Światło odblaskowe boczne, inne niż trójkątne (regulamin nr 3)

6.17.1.   Stosowanie

Obowiązkowe: We wszystkich pojazdach silnikowych o długości powyżej 6 m.

We wszystkich przyczepach.

Nieobowiązkowe: w pojazdach silnikowych o długości nieprzekraczającej 6 m.

6.17.2.   Liczba

Zapewniająca zgodność z wymaganiami dotyczącymi rozmieszczenia w kierunku wzdłużnym. Właściwości tych urządzeń muszą spełniać wymagania dotyczące świateł odblaskowych klasy IA lub IB zgodnie z regulaminem nr 3. Dodatkowe urządzenia i materiały odblaskowe (w tym dwa światła odblaskowe niespełniające wymagań pkt 6.17.4 poniżej) są dozwolone, pod warunkiem, że nie wpływają ujemnie na efektywność działania obowiązkowych urządzeń oświetlenia i sygnalizacji świetlnej.

6.17.3.   Układ

Brak specjalnych wymagań.

6.17.4.   Położenie

6.17.4.1.   W kierunku poprzecznym: brak specjalnych wymagań.

6.17.4.2.   W pionie: nad podłożem, nie mniej niż 250 mm i nie więcej niż 900 mm (nie więcej niż 1 200 mm, jeżeli zespolone z dowolnymi światłami, 1 500 mm, jeżeli kształt nadwozia uniemożliwia spełnienie odpowiednio wymogu 900 mm lub 1 200 mm lub jeżeli stosowanie urządzenia nie jest obowiązkowe zgodnie z pkt 6.17.1).

6.17.4.3.   W kierunku wzdłużnym: Przynajmniej jedno światło odblaskowe boczne musi być zainstalowane w środkowej trzeciej części pojazdu, najbardziej wysunięte do przodu boczne światło odblaskowe nie może znajdować się dalej niż 3 m od przodu.

Odległość między dwoma sąsiadującymi bocznymi światłami odblaskowymi nie może przekraczać 3 m. Powyższego warunku nie stosuje się do pojazdów kategorii M1 i N1.

1

1

Jeżeli budowa, projekt lub wymagania eksploatacyjne pojazdu uniemożliwiają spełnienie tego wymagania, odległość może być zwiększona do 4 m. Odległość między bocznym światłem odblaskowym wysuniętym najbardziej do tyłu a tyłem pojazdu nie może przekraczać 1m. Jednakże, w pojazdach silnikowych, których długość nie przekracza 6 m, wystarczy zainstalować jedno boczne światło odblaskowe w pierwszej trzeciej części pojazdu lub jedno w ostatniej trzeciej części długości pojazdu.

W przypadku pojazdów M1 o długości powyżej 6 m, ale nie większej niż 7 m, wystarczy jedno boczne światło odblaskowe w odległości nie większej niż 3 m od przodu i jedno w ostatniej trzeciej części długości pojazdu.

1

6.17.5.   Widoczność geometryczna

Kąt poziomy: 45° do przodu i do tyłu.

Kąt pionowy: 10° powyżej i poniżej płaszczyzny poziomej. Jeśli jednak światło odblaskowe umieszczone jest poniżej 750 mm (pomiar zgodnie z przepisami pkt 5.8.1 powyżej), kąt w dół o wartości 10° może zostać zmniejszony do 5°.

6.17.6.   Ustawienie kierunkowe

Do boku.

6.17.7.   Inne wymagania

Powierzchnia świetlna bocznego światła odblaskowego może mieć wspólne części z powierzchnią widoczną jakiegokolwiek innego światła bocznego.

6.18.   Światła obrysowe boczne (regulamin nr 91)

6.18.1.   Stosowanie

Obowiązkowe: We wszystkich pojazdach o długości przekraczającej 6 m, z wyjątkiem podwozi z kabiną.

We wszystkich kategoriach pojazdów stosuje się światła obrysowe boczne typu SM1; w pojazdach kategorii M1 dozwolone są jednak światła obrysowe boczne typu SM2.

1

Ponadto, w pojazdach kategorii M1 i N1 o długości poniżej 6 m stosuje się światła obrysowe boczne, jeżeli uzupełniają one zmniejszone wymagania dotyczące widoczności geometrycznej dla przednich świateł pozycyjnych zgodnie z pkt 6.9.5.2 i tylnych świateł pozycyjnych zgodnie z pkt 6.10.5.2.

1

1

Nieobowiązkowe: We wszystkich innych pojazdach.

Dozwolone jest stosowanie świateł obrysowych bocznych typu SM1 lub SM2.

6.18.2.   Minimalna liczba z każdej strony

Zapewniająca zgodność z wymaganiami dotyczącymi rozmieszczenia w kierunku wzdłużnym.

6.18.3.   Układ

Brak oddzielnych specyfikacji.

6.18.4.   Położenie

6.18.4.1.   W kierunku poprzecznym: brak oddzielnych specyfikacji.

6.18.4.2.   W pionie: nad podłożem, nie mniej niż 250 mm i nie więcej niż 1 500 mm (2 100 mm, jeżeli kształt nadwozia uniemożliwia spełnienie wymogu 1 500 mm).

6.18.4.3.   W kierunku wzdłużnym: przynajmniej jedno światło obrysowe boczne musi być zainstalowane w środkowej trzeciej części pojazdu, najbardziej wysunięte do przodu światło obrysowe boczne nie może znajdować się dalej niż 3 m od przodu. Odległość między dwoma sąsiadującymi bocznymi światłami obrysowymi nie może przekraczać 3 m. Jeżeli budowa, konstrukcja lub wymagania eksploatacyjne pojazdu uniemożliwiają spełnienie tego wymagania, odległość może być zwiększona do 4 m.

Odległość między światłem obrysowym bocznym wysuniętym najbardziej do tyłu a tyłem pojazdu nie może przekraczać 1m.

Jednakże w pojazdach o długości nieprzekraczającej 6 m i w podwoziach z kabiną wystarczy zainstalować jedno boczne światło obrysowe w pierwszej trzeciej części pojazdu lub jedno w ostatniej trzeciej części długości pojazdu. W przypadku pojazdów M1 o długości powyżej 6 m, ale nie większej niż 7 m wystarczy jedno światło obrysowe boczne w odległości nie większej niż 3 m od przodu i jedno w ostatniej trzeciej części długości pojazdu.

1

6.18.5.   Widoczność geometryczna

Kąt poziomy: 45° do przodu i do tyłu; jednak w pojazdach, w których instalacja świateł obrysowych bocznych jest nieobowiązkowa, wartość ta może zostać zmniejszona do 30°.

Jeżeli pojazd wyposażony jest w światła obrysowe boczne stanowiące uzupełnienie zmniejszonej widoczności geometrycznej przednich i tylnych świateł kierunkowskazów zgodnie z pkt 6.5.5.2 powyżej lub świateł pozycyjnych zgodnie z pkt 6.9.5.2 i 6.10.5.2 powyżej, kąty mają wartość 45° w kierunku przodu i tyłu pojazdu oraz 30° w kierunku środka pojazdu (zob. rysunek w pkt 6.5.5.2 powyżej).

Kąt pionowy: 10° powyżej i poniżej płaszczyzny poziomej. Jeśli jednak światło umieszczone jest poniżej 750 mm (pomiar zgodnie z przepisami pkt 5.8.1 powyżej), kąt w dół o wartości 10° może zostać zmniejszony do 5°.

6.18.6.   Ustawienie kierunkowe

Do boku.

6.18.7.   Połączenia elektryczne

W pojazdach kategorii M1 i N1 o długości poniżej 6 m światła obrysowe boczne barwy żółtej samochodowej mogą pracować pulsacyjnie, pod warunkiem że migają w fazie i z jedną częstotliwością ze światłami kierunkowskazów po tej samej stronie pojazdu.

1

1

W pojazdach kategorii M2, M3, N2, N3, O3 i O4 światła obrysowe boczne barwy żółtej samochodowej mogą migać jednocześnie ze światłami kierunkowskazów po tej samej stronie pojazdu. Jeśli jednak zamontowane są kierunkowskazy kategorii 5 zgodnie z pkt 6.5.3.1 z boku pojazdu te światła obrysowe boczne barwy żółtej samochodowej nie mogą migać.

2

3

2

3

3

4

6.18.8.   Wskaźnik kontrolny

Wskaźnik kontrolny nieobowiązkowy. Jeżeli występuje, jego funkcję pełni wskaźnik kontrolny wymagany dla przednich i tylnych świateł pozycyjnych.

6.18.9.   Inne wymagania

Jeżeli światło obrysowe boczne wysunięte najbardziej do tyłu jest połączone z tylnym światłem pozycyjnym, lub wzajemnie sprzężone z tylnym światłem przeciwmgłowym lub światłem hamowania, to właściwości fotometryczne światła obrysowego bocznego mogą ulegać zmianie podczas świecenia tylnego światła przeciwmgłowego lub światła hamowania.

Tylne światła obrysowe boczne muszą być barwy żółtej samochodowej, jeżeli pulsują razem z tylnym światłem kierunkowskazu.

6.19.   Światło do jazdy dziennej (regulamin nr 87) (21)

21

6.19.1.   Stosowanie

Obowiązkowe w pojazdach silnikowych. Zabronione w przyczepach.

6.19.2.   Liczba

Dwa.

6.19.3.   Układ

Brak specjalnych wymagań.

6.19.4.   Położenie

6.19.4.1.   W kierunku poprzecznym: odległość między krawędziami wewnętrznymi dwóch powierzchni widocznych w kierunku ich osi odniesienia musi wynosić co najmniej 600 mm.

Odległość ta może być zmniejszona do 400 mm, gdy całkowita szerokość pojazdu jest mniejsza niż 1 300 mm.

6.19.4.2.   W pionie: nad podłożem, nie mniej niż 250 mm i nie więcej niż 1 500 mm.

6.19.4.3.   W kierunku wzdłużnym: z przodu pojazdu. Warunek ten uważa się za spełniony, jeżeli emitowane światło nie powoduje u kierowcy dyskomfortu w sposób bezpośredni i pośredni poprzez urządzenia widzenia pośredniego lub inne powierzchnie pojazdu odbijające światło.

6.19.5.   Widoczność geometryczna

Pozioma: na zewnątrz 20° i do wewnątrz 20°.

Pionowa: do góry 10° i do dołu 10°.

6.19.6.   Ustawienie kierunkowe

Do przodu.

6.19.7.   Połączenia elektryczne

6.19.7.1.   Światła do jazdy dziennej muszą włączać się automatycznie, kiedy urządzenie włączające lub wyłączające silnik (układ napędowy) znajduje się w położeniu umożliwiającym pracę silnika (układu napędowego). Światła do jazdy dziennej mogą jednak pozostawać wyłączone, jeżeli występują następujące warunki:

| 6.19.7.1.1. | dźwignia zmiany przełożeń automatycznej skrzyni jest w położeniu „postój”, lub |
| --- | --- |

6.19.7.1.1.

dźwignia zmiany przełożeń automatycznej skrzyni jest w położeniu „postój”, lub

| 6.19.7.1.2. | zaciągnięty jest hamulec postojowy; lub |
| --- | --- |

6.19.7.1.2.

zaciągnięty jest hamulec postojowy; lub

| 6.19.7.1.3. | przed pierwszym uruchomieniem pojazdu po każdym ręcznym włączeniu układu napędowego. |
| --- | --- |

6.19.7.1.3.

przed pierwszym uruchomieniem pojazdu po każdym ręcznym włączeniu układu napędowego.

6.19.7.2.   Światła do jazdy dziennej mogą być wyłączane ręcznie, jeżeli prędkość pojazdu nie przekracza 10 km/h, z zastrzeżeniem, że następuje ich automatyczne włączenie wraz z przekroczeniem przez pojazd prędkości 10 km/h lub kiedy pojazd przebył odcinek dłuższy niż 100 m – pozostają one wówczas włączone aż do momentu ponownego, zamierzonego wyłączenia.

6.19.7.3.   Światła do jazdy dziennej muszą wyłączać się automatycznie, kiedy urządzenie uruchamiające lub wyłączające silnik (układ napędowy) ustawione zostaje w położeniu uniemożliwiającym pracę silnika (układu napędowego) lub kiedy włączone są przednie światła przeciwmgłowe lub reflektory, z wyjątkiem sytuacji, gdy światła te wykorzystywane są do wysyłania przerywanych sygnałów świetlnych w krótkich odstępach czasu (22).

22

6.19.7.4.   Światła, o których mowa w pkt 5.11, mogą być włączone, jeżeli włączone są światła do jazdy dziennej, z wyjątkiem przypadku, gdy światła do jazdy dziennej działają zgodnie z pkt 6.2.7.6.2, gdy włączone zostały przynajmniej tylne światła pozycyjne.

6.19.7.5.   Jeżeli odległość między przednim światłem kierunkowskazu a światłem do jazdy dziennej jest mniejsza lub równa 40 mm, połączenia elektryczne światła do jazdy dziennej po odpowiedniej stronie pojazdu muszą być takie, że:

| a) | jest wyłączone; lub |
| --- | --- |

a)

jest wyłączone; lub

| b) | jego światłość jest zredukowana przez cały czas, w którym uruchomione jest przednie światło kierunkowskazu (zarówno w cyklu świecenia, jak i przerwy w świeceniu). |
| --- | --- |

b)

jego światłość jest zredukowana przez cały czas, w którym uruchomione jest przednie światło kierunkowskazu (zarówno w cyklu świecenia, jak i przerwy w świeceniu).

6.19.7.6.   Jeżeli przednie światło kierunkowskazu jest wzajemnie sprzężone ze światłem do jazdy dziennej, połączenia elektryczne światła do jazdy dziennej po odpowiedniej stronie pojazdu mogą być wykonane tak, że światło do jazdy dziennej jest wyłączone przez cały czas (tj. w cyklu świecenia i przerwy w świeceniu), w którym uruchomione jest światło kierunkowskazu.

6.19.8.   Wskaźnik kontrolny

Wskaźnik kontrolny załączenia nieobowiązkowy.

6.19.9.   Inne wymagania

Brak.

6.20.   Światło zakrętowe (regulamin nr 119)

6.20.1.   Stosowanie

Nieobowiązkowe w pojazdach silnikowych.

6.20.2.   Liczba

Dwa.

6.20.3.   Układ

Brak specjalnych wymagań.

6.20.4.   Położenie

6.20.4.1.   W kierunku poprzecznym: jedno światło zakrętowe musi być umieszczone po każdej stronie wzdłużnej płaszczyzny symetrii pojazdu.

6.20.4.2.   W kierunku wzdłużnym: w odległości nie większej niż 1 000 mm od przodu pojazdu.

| W pionie | : | minimum: nie mniej niż 250 mm od podłoża;
  maksimum: nie więcej niż 900 mm od podłoża. |
| --- | --- | --- |

W pionie

:

minimum: nie mniej niż 250 mm od podłoża;

maksimum: nie więcej niż 900 mm od podłoża.

Jednakże żaden punkt na powierzchni widocznej w kierunku osi odniesienia nie może znajdować się wyżej niż najwyższy punkt na powierzchni widocznej w kierunku osi odniesienia światła mijania.

6.20.5.   Widoczność geometryczna

Określona kątami α i β zgodnie z definicją zawartą w pkt 2.13:

| | α = 10° do góry i do dołu, |
| --- | --- |

α = 10° do góry i do dołu,

| | β = 30° do 60° na zewnątrz. |
| --- | --- |

β = 30° do 60° na zewnątrz.

6.20.6.   Ustawienie kierunkowe

Takie, żeby światła spełniały wymagania dotyczące widoczności geometrycznej.

6.20.7.   Połączenia elektryczne

Światła zakrętowe muszą być podłączone w taki sposób, aby mogły działać tylko przy jednoczesnym załączeniu świateł drogowych lub świateł mijania.

6.20.7.1.   Światło zakrętowe z jednej strony pojazdu może włączać się automatycznie tylko przy jednoczesnym włączeniu świateł kierunkowskazów po tej samej stronie pojazdu lub przy skręcie kierownicy z pozycji jazdy na wprost w stronę odpowiadającą tej samej stronie pojazdu.

Światło zakrętowe musi wyłączać się automatycznie po wyłączeniu kierunkowskazów lub gdy kierownica powróci do pozycji jazdy na wprost.

6.20.7.2.   Jeżeli włączone jest światło cofania, oba światła zakrętowe mogą być włączone jednocześnie, niezależnie od pozycji kierownicy lub kierunkowskazów. Jeśli tak, oba światła zakrętowe są wyłączane:

| a) | jeżeli wyłączone jest światło cofania; albo |
| --- | --- |

a)

jeżeli wyłączone jest światło cofania; albo

| b) | jeżeli prędkość pojazdu poruszającego się do przodu przekroczy 10 km/h. |
| --- | --- |

b)

jeżeli prędkość pojazdu poruszającego się do przodu przekroczy 10 km/h.

6.20.8.   Wskaźnik kontrolny

brak.

6.20.9.   Inne wymagania

Światła zakrętowe nie mogą być używane, gdy prędkość pojazdu przekracza 40 km/h.

6.21.   Oznakowanie odblaskowe (regulamin nr 104)

6.21.1.   Stosowanie

6.21.1.1.   Zabronione: na pojazdach kategorii M1 i O1.

1

1

6.21.1.2.   Obowiązkowe:

| 6.21.1.2.1. | Z tyłu:
  pełne oznakowanie obrysowe w pojazdach o szerokości przekraczającej 2 100 mm, należących do następujących kategorii:






  a) | N2 o maksymalnej masie przekraczającej 7,5 t oraz N3 (z wyjątkiem podwozi z kabiną, pojazdów niekompletnych i ciągników siodłowych do ciągnięcia naczep); |
| --- | --- | --- |

6.21.1.2.1.

Z tyłu:

pełne oznakowanie obrysowe w pojazdach o szerokości przekraczającej 2 100 mm, należących do następujących kategorii:

a)

N2 o maksymalnej masie przekraczającej 7,5 t oraz N3 (z wyjątkiem podwozi z kabiną, pojazdów niekompletnych i ciągników siodłowych do ciągnięcia naczep);

2

3

| b) | O3 i O4 (z wyjątkiem pojazdów niekompletnych). |
| --- | --- |

b)

O3 i O4 (z wyjątkiem pojazdów niekompletnych).

3

4

| 6.21.1.2.2. | Do boku:






  6.21.1.2.2.1. | częściowe oznakowanie obrysowe w pojazdach o długości przekraczającej 6 000 mm (włącznie z dyszlem w przypadku przyczep) należących do następujących kategorii:






  a) | N2 o maksymalnej masie przekraczającej 7,5 t oraz N3 (z wyjątkiem podwozi z kabiną, pojazdów niekompletnych i ciągników siodłowych do ciągnięcia naczep); |
| --- | --- | --- | --- |

6.21.1.2.2.

Do boku:

6.21.1.2.2.1.

częściowe oznakowanie obrysowe w pojazdach o długości przekraczającej 6 000 mm (włącznie z dyszlem w przypadku przyczep) należących do następujących kategorii:

a)

N2 o maksymalnej masie przekraczającej 7,5 t oraz N3 (z wyjątkiem podwozi z kabiną, pojazdów niekompletnych i ciągników siodłowych do ciągnięcia naczep);

2

3

| b) | O3 i O4 (z wyjątkiem pojazdów niekompletnych). |
| --- | --- |

b)

O3 i O4 (z wyjątkiem pojazdów niekompletnych).

3

4

| 6.21.1.2.3. | W przypadku gdy kształt, budowa, konstrukcja lub wymagania eksploatacyjne pojazdu uniemożliwiają zamontowanie obowiązkowego oznakowania obrysowego, dopuszcza się instalację oznakowania liniowego. |
| --- | --- |

6.21.1.2.3.

W przypadku gdy kształt, budowa, konstrukcja lub wymagania eksploatacyjne pojazdu uniemożliwiają zamontowanie obowiązkowego oznakowania obrysowego, dopuszcza się instalację oznakowania liniowego.

| 6.21.1.2.4. | Jeżeli powierzchnie zewnętrzne nadwozia częściowo składają się z materiału elastycznego, takie oznakowanie liniowe umieszcza się na sztywnych częściach pojazdu. Pozostała część oznakowania odblaskowego może być umieszczona na materiale elastycznym. Jeżeli jednak powierzchnie zewnętrzne nadwozia składają się w całości z materiału elastycznego, spełnione muszą być wymagania określone w pkt 6.21. |
| --- | --- |

6.21.1.2.4.

Jeżeli powierzchnie zewnętrzne nadwozia częściowo składają się z materiału elastycznego, takie oznakowanie liniowe umieszcza się na sztywnych częściach pojazdu. Pozostała część oznakowania odblaskowego może być umieszczona na materiale elastycznym. Jeżeli jednak powierzchnie zewnętrzne nadwozia składają się w całości z materiału elastycznego, spełnione muszą być wymagania określone w pkt 6.21.

| 6.21.1.2.5. | W przypadkach gdy producent, po weryfikacji przez upoważnioną placówkę techniczną, jest w stanie wykazać organowi udzielającemu homologacji typu, że nie jest możliwe, ze względu na wymagania eksploatacyjne dotyczące specjalnego kształtu, budowy lub konstrukcji pojazdu, spełnienie wymogów określonych w pkt 6.21.2–6.21.7.5, dopuszcza się częściowe spełnienie niektórych z tych wymogów. Zależy to od spełnienia w miarę możliwości części wymogów i stosowania w możliwie największym zakresie oznakowania odblaskowego, które częściowo spełnia wymagania dotyczące konstrukcji pojazdu. Może to polegać na montażu dodatkowych wsporników lub płyt zawierających materiał zgodny z regulaminem nr 104, jeżeli dostępna jest powierzchnia zapewniająca wyraźne i jednolite oznakowanie sygnalizacyjne, zgodne z celem zapewnienia widoczności.
  W przypadku uznania za dopuszczalne takiego częściowego spełnienia wymogów urządzenia odblaskowe, takie jak światła odblaskowe klasy IVA zgodne z regulaminem nr 3 lub wsporniki zawierające materiał odblaskowy spełniający parametry fotometryczne klasy C według regulaminu nr 104, mogą być stosowane w zastępstwie części wymaganego oznakowania odblaskowego. W takim przypadku montuje się jedno z takich urządzeń odblaskowych co 1 500 mm.
  Niezbędne informacje przekazuje się w formularzu zawiadomienia. |
| --- | --- |

6.21.1.2.5.

W przypadkach gdy producent, po weryfikacji przez upoważnioną placówkę techniczną, jest w stanie wykazać organowi udzielającemu homologacji typu, że nie jest możliwe, ze względu na wymagania eksploatacyjne dotyczące specjalnego kształtu, budowy lub konstrukcji pojazdu, spełnienie wymogów określonych w pkt 6.21.2–6.21.7.5, dopuszcza się częściowe spełnienie niektórych z tych wymogów. Zależy to od spełnienia w miarę możliwości części wymogów i stosowania w możliwie największym zakresie oznakowania odblaskowego, które częściowo spełnia wymagania dotyczące konstrukcji pojazdu. Może to polegać na montażu dodatkowych wsporników lub płyt zawierających materiał zgodny z regulaminem nr 104, jeżeli dostępna jest powierzchnia zapewniająca wyraźne i jednolite oznakowanie sygnalizacyjne, zgodne z celem zapewnienia widoczności.

W przypadku uznania za dopuszczalne takiego częściowego spełnienia wymogów urządzenia odblaskowe, takie jak światła odblaskowe klasy IVA zgodne z regulaminem nr 3 lub wsporniki zawierające materiał odblaskowy spełniający parametry fotometryczne klasy C według regulaminu nr 104, mogą być stosowane w zastępstwie części wymaganego oznakowania odblaskowego. W takim przypadku montuje się jedno z takich urządzeń odblaskowych co 1 500 mm.

Niezbędne informacje przekazuje się w formularzu zawiadomienia.

6.21.1.3.   Nieobowiązkowe:

| 6.21.1.3.1. | Z tyłu i z boku: | we wszystkich innych kategoriach pojazdów, jeżeli nie podano inaczej w pkt 6.21.1.1 i 6.21.1.2 powyżej, w tym w kabinach ciągników siodłowych do naczep i kabinach podwozi z kabiną. |
| --- | --- | --- |

6.21.1.3.1.

Z tyłu i z boku:

we wszystkich innych kategoriach pojazdów, jeżeli nie podano inaczej w pkt 6.21.1.1 i 6.21.1.2 powyżej, w tym w kabinach ciągników siodłowych do naczep i kabinach podwozi z kabiną.

| | Dopuszcza się stosowanie częściowego lub pełnego oznakowania obrysowego zamiast obowiązkowego oznakowania liniowego oraz stosowanie pełnego oznakowania obrysowego zamiast obowiązkowego częściowego oznakowania obrysowego. |
| --- | --- |

Dopuszcza się stosowanie częściowego lub pełnego oznakowania obrysowego zamiast obowiązkowego oznakowania liniowego oraz stosowanie pełnego oznakowania obrysowego zamiast obowiązkowego częściowego oznakowania obrysowego.

| 6.21.1.3.2. | Z przodu: | Oznakowanie liniowe w pojazdach kategorii O2, O3 i O4. |
| --- | --- | --- |

6.21.1.3.2.

Z przodu:

Oznakowanie liniowe w pojazdach kategorii O2, O3 i O4.

2

3

4

| | Z przodu nie może być umieszczane pełne lub częściowe oznakowanie obrysowe. |
| --- | --- |

Z przodu nie może być umieszczane pełne lub częściowe oznakowanie obrysowe.

6.21.2.   Liczba

Zgodna ze stosowaniem.

6.21.3.   Układ

Oznakowanie odblaskowe musi znajdować się jak najbliżej poziomych i pionowych krawędzi pojazdu i musi być zgodne z kształtem, budową, konstrukcją i wymaganiami eksploatacyjnymi pojazdu; jeżeli nie jest to możliwe, pełne lub częściowe oznakowanie obrysowe po zamontowaniu musi w możliwie największym stopniu odpowiadać obrysowi zewnętrznego kształtu pojazdu.

Oprócz tego oznakowanie odblaskowe musi być rozmieszczone w sposób możliwie najbardziej równomierny w osi poziomej pojazdu, tak by umożliwić identyfikację całkowitej długości lub szerokości pojazdu.

6.21.4.   Położenie

6.21.4.1.   Szerokość

6.21.4.1.1.   Oznakowanie odblaskowe musi znajdować się jak najbliżej krawędzi pojazdu.

6.21.4.1.2.   Łączna pozioma długość elementów oznakowania odblaskowego zamontowanych na pojeździe musi wynosić co najmniej 70 % całkowitej szerokości pojazdu, z wyłączeniem poziomego zachodzenia na siebie poszczególnych elementów.

6.21.4.2.   Długość

6.21.4.2.1.   Oznakowanie odblaskowe musi znajdować się jak najbliżej krawędzi pojazdu i sięgać do odległości nie większej niż 600 mm od przedniego i tylnego krańca pojazdu.

6.21.4.2.1.1.   w pojazdach silnikowych – oba krańce pojazdu, lub, w przypadku ciągników siodłowych do ciągnięcia naczepy – oba krańce kabiny;

Alternatywny sposób oznakowania w odległości 2 400 mm od przodu pojazdu silnikowego jest jednak dozwolony, gdy szereg świateł odblaskowych klasy IVA według regulaminu nr 3 lub klasy C według regulaminu nr 104 zamontowano zgodnie z wymaganym oznakowaniem odblaskowym w następujący sposób:

| a) | światło odblaskowe o powierzchni minimalnej 25 cm2; |
| --- | --- |

a)

światło odblaskowe o powierzchni minimalnej 25 cm2;

2

| b) | jedno urządzenie odblaskowe zamontowane w odległości nie większej niż 600 mm od przodu pojazdu; |
| --- | --- |

b)

jedno urządzenie odblaskowe zamontowane w odległości nie większej niż 600 mm od przodu pojazdu;

| c) | dodatkowe urządzenia odblaskowe rozłożonych w odstępach nieprzekraczających 600 mm; |
| --- | --- |

c)

dodatkowe urządzenia odblaskowe rozłożonych w odstępach nieprzekraczających 600 mm;

| d) | odległość między ostatnim światłem odblaskowym a początkiem oznakowania odblaskowego nie może przekraczać 600 mm; |
| --- | --- |

d)

odległość między ostatnim światłem odblaskowym a początkiem oznakowania odblaskowego nie może przekraczać 600 mm;

6.21.4.2.1.2.   w przyczepach – oba krańce pojazdu (bez dyszla).

6.21.4.2.2.   Łączna pozioma długość elementów oznakowania odblaskowego zamontowanych na pojeździe, z wyłączeniem poziomego zachodzenia na siebie poszczególnych elementów, musi wynosić co najmniej 70 %:

6.21.4.2.2.1.   w pojazdach silnikowych – długości pojazdu lub – w przypadku ciągników siodłowych do ciągnięcia naczepy – długości kabiny, jeżeli istnieje; jednak w przypadku zastosowania alternatywnego sposobu znakowania zgodnie z pkt 6.21.4.2.1.1 – odległości rozpoczynającej się 2 400 mm od przedniej do tylnej części pojazdu.

Image 82

Pojazd silnikowy

Długość całkowita

A oznacza odległość między najdalej wysuniętym do przodu oznakowaniem odblaskowym a przodem pojazdu. Maksymalna wartość A wynosi 2 400 mm (zob. pkt 6.21.4.2.1.1).

6.21.4.2.2.2.   w przyczepach – całkowitej długości pojazdu (bez dyszla).

Image 83

Długość całkowita bez dyszla

Przyczepa

6.21.4.3.   Wysokość

6.21.4.3.1.   Dolny(-e) element(-y) oznakowania liniowego i oznakowania obrysowego:

Najniżej, jak tylko możliwe, i w poniższym zakresie:

| | Minimum: nie mniej niż 250 mm od podłoża. |
| --- | --- |

Minimum: nie mniej niż 250 mm od podłoża.

| | Maksimum: nie więcej niż 1 500 mm od podłoża. |
| --- | --- |

Maksimum: nie więcej niż 1 500 mm od podłoża.

Dopuszcza się jednak maksymalną wysokość zamocowania wynoszącą 2 500 mm, jeżeli kształt, budowa, konstrukcja lub wymagania eksploatacyjne pojazdu uniemożliwiają spełnienie wymogu 1 500 mm, lub też, w razie konieczności, w celu spełnienia wymagań określonych w pkt 6.21.4.1.2 i 6.21.4.2.2, lub wymagań dotyczących poziomego rozmieszczenia oznakowania liniowego lub dolnego(-ych) elementu(-ów) oznakowania obrysowego.

Uzasadnienie dla umieszczenia materiału odblaskowego na wysokości powyżej 1 500 mm należy podać w formularzu zawiadomienia.

6.21.4.3.2.   Górny(-e) element(-y) oznakowania obrysowego:

Najwyżej, jak tylko możliwe, ale w odległości do 400 mm od górnej krawędzi pojazdu.

6.21.5.   Rozpoznawalność

Oznakowanie odblaskowe uważa się za widoczne, jeżeli co najmniej 70 % powierzchni świetlnej zamontowanego oznakowania jest widoczne dla obserwatora znajdującego się w dowolnym punkcie płaszczyzny obserwacji określonej poniżej:

6.21.5.1.   dla tylnego i przedniego oznakowania odblaskowego (zob. załącznik 11, rysunek 1a i 1b), płaszczyzna obserwacji jest prostopadła do wzdłużnej osi pojazdu, znajduje się w odległości 25 m od krańca pojazdu i jest ograniczona:

| 6.21.5.1.1. | w pionie, przez dwie płaszczyzny poziome położone odpowiednio 1 m oraz 3,0 m nad podłożem; |
| --- | --- |

6.21.5.1.1.

w pionie, przez dwie płaszczyzny poziome położone odpowiednio 1 m oraz 3,0 m nad podłożem;

| 6.21.5.1.2. | w kierunku poprzecznym, dwoma płaszczyznami pionowymi tworzącymi kąt 4 na zewnątrz od wzdłużnej płaszczyzny symetrii pojazdu, przechodzącymi przez przecięcie płaszczyzn pionowych równoległych do wzdłużnej płaszczyzny symetrii pojazdu i określających całkowitą szerokość pojazdu z płaszczyzną prostopadłą do wzdłużnej osi pojazdu, określającą kraniec pojazdu. |
| --- | --- |

6.21.5.1.2.

w kierunku poprzecznym, dwoma płaszczyznami pionowymi tworzącymi kąt 4 na zewnątrz od wzdłużnej płaszczyzny symetrii pojazdu, przechodzącymi przez przecięcie płaszczyzn pionowych równoległych do wzdłużnej płaszczyzny symetrii pojazdu i określających całkowitą szerokość pojazdu z płaszczyzną prostopadłą do wzdłużnej osi pojazdu, określającą kraniec pojazdu.

6.21.5.2.   dla bocznego oznakowania odblaskowego (zob. załącznik 11 rysunek 2) płaszczyzna obserwacji jest równoległa do wzdłużnej płaszczyzny symetrii pojazdu, znajduje się w odległości 25 m od skrajnej krawędzi zewnętrznej pojazdu i jest ograniczona:

| 6.21.5.2.1. | w pionie, przez dwie płaszczyzny poziome położone odpowiednio 1,0 m oraz 1,5 m nad podłożem; |
| --- | --- |

6.21.5.2.1.

w pionie, przez dwie płaszczyzny poziome położone odpowiednio 1,0 m oraz 1,5 m nad podłożem;

| 6.21.5.2.2. | w kierunku poprzecznym, dwoma płaszczyznami pionowymi tworzącymi kąt 4° na zewnątrz od płaszczyzny prostopadłej do wzdłużnej osi pojazdu, przechodzącymi przez przecięcie płaszczyzn pionowych prostopadłych do wzdłużnej osi pojazdu i określających całkowitą długość pojazdu ze skrajną krawędzią zewnętrzną pojazdu. |
| --- | --- |

6.21.5.2.2.

w kierunku poprzecznym, dwoma płaszczyznami pionowymi tworzącymi kąt 4° na zewnątrz od płaszczyzny prostopadłej do wzdłużnej osi pojazdu, przechodzącymi przez przecięcie płaszczyzn pionowych prostopadłych do wzdłużnej osi pojazdu i określających całkowitą długość pojazdu ze skrajną krawędzią zewnętrzną pojazdu.

6.21.6.   Ustawienie kierunkowe

6.21.6.1.   Do boku:

Ustawienie jak najbardziej równoległe do wzdłużnej płaszczyzny symetrii pojazdu, przy zachowaniu zgodności z kształtem, budową, konstrukcją i wymaganiami eksploatacyjnymi pojazdu; jeżeli nie jest to możliwe, musi w możliwie największym stopniu odpowiadać obrysowi zewnętrznego kształtu pojazdu.

6.21.6.2.   Do tyłu i do przodu:

Ustawienie jak najbardziej równoległe do płaszczyzny poprzecznej pojazdu, przy zachowaniu zgodności z kształtem, budową, konstrukcją i wymaganiami eksploatacyjnymi pojazdu, jeżeli nie jest to możliwe, pełne lub częściowe oznakowanie obrysowe, po zamontowaniu, musi w możliwie największym stopniu odpowiadać obrysowi zewnętrznego kształtu pojazdu.

6.21.7.   Inne wymagania

6.21.7.1.   Oznakowanie odblaskowe uważa się za oznakowanie ciągłe, jeżeli odległości pomiędzy sąsiadującymi elementami są jak najmniejsze i nie przekraczają 50 % długości najkrótszego sąsiadującego elementu. Jeżeli jednak producent potrafi wykazać organowi udzielającemu homologacji typu, że nie jest możliwe spełnienie wymogu 50 %, odległość między sąsiadującymi elementami może przekraczać 50 % długości najkrótszego sąsiadującego elementu, przy czym musi ona być jak najmniejsza i nie może przekraczać 1 000 mm.

6.21.7.2.   W przypadku częściowego oznakowania obrysowego, każdy górny narożnik musi być oznaczony dwoma liniami pod kątem 90°, każda o długości co najmniej 250 mm; jeżeli nie jest to możliwe, oznakowanie musi w możliwie największym stopniu odpowiadać obrysowi zewnętrznego kształtu pojazdu.

6.21.7.3.   Odległość między oznakowaniem odblaskowym z tyłu pojazdu a każdym obowiązkowym światłem hamowania musi być większa niż 200 mm.

6.21.7.4.   Tylne tablice oznaczeniowe zgodne z serią poprawek 01 do regulaminu nr 70 mogą być uznane, według uznania producenta, za część oznakowania odblaskowego z tyłu pojazdu, do celów obliczania długości oznakowania odblaskowego oraz jego odległości do boku pojazdu.

6.21.7.5.   Miejsca przewidziane pod oznakowanie odblaskowe pojazdu muszą umożliwiać montaż elementów o szerokości co najmniej 60 mm.

6.22.   System adaptacyjnego oświetlenia głównego (AFS) (regulamin nr 123)

Jeżeli poniżej nie określono inaczej, wymogi dotyczące świateł drogowych (pkt 6.1) i świateł mijania (pkt 6.2) zawarte w niniejszym regulaminie mają zastosowanie do odpowiednich części systemu AFS.

6.22.1.   Stosowanie

Nieobowiązkowe w pojazdach silnikowych. Zabronione w przyczepach.

6.22.2.   Liczba

Jeden.

6.22.3.   Układ

Brak specjalnych wymagań.

6.22.4.   Położenie

Przed przeprowadzeniem badania zgodnie z punktami poniżej system AFS jest przełączany w stan zerowy.

6.22.4.1.   W kierunku poprzecznym i w pionie:

dla danej funkcji lub trybu oświetlenia jednostki oświetlenia jednocześnie zasilane prądem w trakcie wykonywania danej funkcji lub trybu oświetlenia, zgodnie z opisem występującego o homologację, muszą spełniać wymagania podane w pkt 6.22.4.1.1 do 6.22.4.1.4.

Wszystkie wymiary odnoszą się do najbliższej krawędzi powierzchni widocznej(-ych) w kierunku osi odniesienia jednostki(-tek) oświetlenia.

6.22.4.1.1.   Dwie symetrycznie położone jednostki oświetlenia znajdują się na wysokości zgodnej z wymaganiami podanymi w odpowiednich akapitach pkt 6.1.4 i 6.2.4, gdzie „dwie symetrycznie położone jednostki oświetlenia” należy rozumieć jako dwie jednostki oświetlenia, po jednej z każdej strony pojazdu, rozmieszczone tak, aby (geometryczne) środki ciężkości ich powierzchni widocznych znajdowały się na tej samej wysokości i w takiej samej odległości od wzdłużnej płaszczyzny symetrii pojazdu, przy dopuszczalnym odchyleniu każdego z nich o 50 mm; jednakże ich powierzchnie emitujące światło, powierzchnie świetlne i ilość emitowanego światła mogą się różnić.

6.22.4.1.2.   Dodatkowe jednostki oświetlenia, jeżeli są, zamontowane po obu stronach pojazdu, znajdują się w odległości nie większej niż 140 mm (23) w kierunku poziomym (E na rysunku) i 400 mm w kierunku pionowym w górę lub w dół (D na rysunku) od najbliższej jednostki oświetlenia;

23

6.22.4.1.3.   Żadna z dodatkowych jednostek oświetlenia opisanych w pkt 6.22.4.1.2 powyżej nie może znajdować się niżej niż 250 mm (F na rysunku), ani wyżej niż określono w pkt 6.2.4.2 niniejszego regulaminu (G na rysunku) od podłoża;

6.22.4.1.4.   Ponadto w kierunku poprzecznym:

Dla każdego z trybów świateł mijania:

| | skrajna krawędź powierzchni widocznej co najmniej jednej jednostki oświetlenia po każdej stronie pojazdu nie może znajdować się dalej niż 400 mm od skrajnej krawędzi zewnętrznej pojazdu (A na rysunku); oraz |
| --- | --- |

skrajna krawędź powierzchni widocznej co najmniej jednej jednostki oświetlenia po każdej stronie pojazdu nie może znajdować się dalej niż 400 mm od skrajnej krawędzi zewnętrznej pojazdu (A na rysunku); oraz

| | Wewnętrzne krawędzie powierzchni widocznych w kierunku obu osi odniesienia muszą być w odległości przynajmniej 600 mm od siebie. Powyższego warunku nie stosuje się do pojazdów kategorii M1 i N1; dla wszystkich pozostałych kategorii pojazdów silnikowych odległość ta może zostać zmniejszona do 400 mm, jeżeli całkowita szerokość pojazdu jest mniejsza niż 1 300 mm. |
| --- | --- |

Wewnętrzne krawędzie powierzchni widocznych w kierunku obu osi odniesienia muszą być w odległości przynajmniej 600 mm od siebie. Powyższego warunku nie stosuje się do pojazdów kategorii M1 i N1; dla wszystkich pozostałych kategorii pojazdów silnikowych odległość ta może zostać zmniejszona do 400 mm, jeżeli całkowita szerokość pojazdu jest mniejsza niż 1 300 mm.

1

1

Przykładowe powierzchnie widoczne jednostek oświetleniowych 1–11 systemu AFS

Image 84

Jednostki oświetlenia jednocześnie zasilane prądem podczas danego trybu oświetlenia:
  Image 85

| Nr 3 i 9 | : | (dwie symetrycznie położone jednostki oświetlenia) |
| --- | --- | --- |
| Nr 1 i 11 | : | (dwie symetrycznie położone jednostki oświetlenia) |
| Nr 4 i 8 | : | (dwie dodatkowe jednostki oświetlenia) |

Nr 3 i 9

:

(dwie symetrycznie położone jednostki oświetlenia)

Nr 1 i 11

:

(dwie symetrycznie położone jednostki oświetlenia)

Nr 4 i 8

:

(dwie dodatkowe jednostki oświetlenia)

Jednostki oświetlenia, które nie są zasilane prądem podczas danego trybu oświetlenia:
  Image 86

| Nr 2 i 10 | : | (dwie symetrycznie położone jednostki oświetlenia) |
| --- | --- | --- |
| Nr 5 | : | (dodatkowa jednostka oświetlenia) |
| Nr 6 i 7 | : | (dwie symetrycznie położone jednostki oświetlenia) |

Nr 2 i 10

:

(dwie symetrycznie położone jednostki oświetlenia)

Nr 5

:

(dodatkowa jednostka oświetlenia)

Nr 6 i 7

:

(dwie symetrycznie położone jednostki oświetlenia)

Wymiary poziome w mm:

| | A ≤ 400 |
| --- | --- |

A ≤ 400

| | B ≥ 600, lub ≥ 400, jeżeli szerokość całkowita pojazdu < 1 300 mm, przy czym brak wymagań dla pojazdów kategorii M1 i N1 |
| --- | --- |

B ≥ 600, lub ≥ 400, jeżeli szerokość całkowita pojazdu < 1 300 mm, przy czym brak wymagań dla pojazdów kategorii M1 i N1

1

1

| | C ≤ 200 |
| --- | --- |

C ≤ 200

| | E ≤ 140 |
| --- | --- |

E ≤ 140

Wymiary pionowe w mm:

| | D ≤ 400 |
| --- | --- |

D ≤ 400

| | F ≥ 250 |
| --- | --- |

F ≥ 250

| | G ≤ 1 200 |
| --- | --- |

G ≤ 1 200

6.22.4.2.   W kierunku wzdłużnym:

Wszystkie jednostki oświetlenia systemu AFS są umieszczane z przodu. Wymóg ten uważa się za spełniony, jeżeli emitowane światło nie powoduje u kierowcy dyskomfortu w sposób bezpośredni lub pośredni poprzez urządzenia widzenia pośredniego lub inne powierzchnie pojazdu odbijające światło.

6.22.5.   Widoczność geometryczna

Po każdej stronie pojazdu i dla każdej z zapewnianych funkcji lub trybu oświetlenia:

wymogi dotyczące kątów widoczności geometrycznej wymaganych dla odpowiednich funkcji oświetlenia, zgodnie z pkt 6.1.5 i 6.2.5 niniejszego regulaminu, spełnia przynajmniej jedna z jednostek oświetlenia jednocześnie zasilanych prądem w celu zapewnienia danej funkcji i trybu(-ów), zgodnie z opisem dostarczonym przez występującego o homologację. W celu spełnienia wymogów dotyczących poszczególnych kątów mogą zostać użyte różne jednostki oświetlenia.

6.22.6.   Ustawienie kierunkowe

Do przodu.

Przed przeprowadzeniem badania zgodnie z punktami poniżej system AFS powinien zostać przełączony w stan zerowy, to znaczy emitować wiązkę głównych świateł mijania.

6.22.6.1.   Odchylenie pionowe:

| 6.22.6.1.1. | Początkową wartość odchylenia w dół granicy światła i cienia wiązki głównych świateł mijania, ustaloną dla pojazdu nieobciążonego z jedną osobą na fotelu kierowcy, określa producent pojazdu z dokładnością do 0,1 %. Tak określona nominalna wartość odchylenia musi być zaznaczona w łatwo czytelny i nieusuwalny sposób na każdym pojeździe, w pobliżu systemu oświetlenia głównego lub tabliczki producenta, za pomocą symbolu przedstawionego w załączniku 7.
  Jeżeli różne początkowe odchylenia w dół zostały określone przez producenta dla różnych jednostek oświetlenia wytwarzających granicę światła i cienia głównych świateł mijania lub uczestniczących w jej powstawaniu, te wartości odchylenia w dół określa producent pojazdu z dokładnością do 0,1 %. Są one zaznaczone w łatwo czytelny i nieusuwalny sposób na każdym pojeździe, w pobliżu danych jednostek oświetlenia lub tabliczki producenta, tak aby umożliwić jednoznaczną identyfikację wszystkich jednostek oświetlenia, których dotyczą. |
| --- | --- |

6.22.6.1.1.

Początkową wartość odchylenia w dół granicy światła i cienia wiązki głównych świateł mijania, ustaloną dla pojazdu nieobciążonego z jedną osobą na fotelu kierowcy, określa producent pojazdu z dokładnością do 0,1 %. Tak określona nominalna wartość odchylenia musi być zaznaczona w łatwo czytelny i nieusuwalny sposób na każdym pojeździe, w pobliżu systemu oświetlenia głównego lub tabliczki producenta, za pomocą symbolu przedstawionego w załączniku 7.

Jeżeli różne początkowe odchylenia w dół zostały określone przez producenta dla różnych jednostek oświetlenia wytwarzających granicę światła i cienia głównych świateł mijania lub uczestniczących w jej powstawaniu, te wartości odchylenia w dół określa producent pojazdu z dokładnością do 0,1 %. Są one zaznaczone w łatwo czytelny i nieusuwalny sposób na każdym pojeździe, w pobliżu danych jednostek oświetlenia lub tabliczki producenta, tak aby umożliwić jednoznaczną identyfikację wszystkich jednostek oświetlenia, których dotyczą.

| 6.22.6.1.2. | Odchylenie w dół poziomej części „granicy światła i cienia” wiązki głównych świateł mijania musi zawierać się w wartościach granicznych podanych w pkt 6.2.6.1.2 niniejszego regulaminu we wszystkich statycznych warunkach obciążenia pojazdu, określonych w załączniku 5 do niniejszego regulaminu; wartości ustawienia początkowego również nie przekraczają tych wartości granicznych.






  6.22.6.1.2.1. | W przypadku gdy wiązka świateł mijania składa się z kilku wiązek emitowanych przez różne jednostki oświetlenia, przepisy zawarte w pkt 6.22.6.1.2 powyżej stosuje się do „granicy światła i cienia” każdej z wiązek (jeżeli istnieje), której rzut ma padać w strefie kątowej, jak określono w pozycji 9.4 formularza zawiadomienia zgodnego ze wzorem podanym w załączniku 1 do regulaminu nr 123. |
| --- | --- | --- |

6.22.6.1.2.

Odchylenie w dół poziomej części „granicy światła i cienia” wiązki głównych świateł mijania musi zawierać się w wartościach granicznych podanych w pkt 6.2.6.1.2 niniejszego regulaminu we wszystkich statycznych warunkach obciążenia pojazdu, określonych w załączniku 5 do niniejszego regulaminu; wartości ustawienia początkowego również nie przekraczają tych wartości granicznych.

6.22.6.1.2.1.

W przypadku gdy wiązka świateł mijania składa się z kilku wiązek emitowanych przez różne jednostki oświetlenia, przepisy zawarte w pkt 6.22.6.1.2 powyżej stosuje się do „granicy światła i cienia” każdej z wiązek (jeżeli istnieje), której rzut ma padać w strefie kątowej, jak określono w pozycji 9.4 formularza zawiadomienia zgodnego ze wzorem podanym w załączniku 1 do regulaminu nr 123.

6.22.6.2.   Urządzenie do poziomowania reflektorów

6.22.6.2.1.   Jeżeli urządzenie do poziomowania reflektorów jest konieczne w celu spełnienia wymogów pkt 6.22.6.1.2, jest to urządzenie sterowane ręcznie.

6.22.6.2.2.   W razie awarii urządzenia światła mijania nie mogą znaleźć się w położeniu, którego odchylenie od poziomu jest mniejsze niż w chwili zaistnienia awarii urządzenia.

6.22.6.3.   Odchylenie poziome

Dla każdej jednostki oświetlenia załamanie granicy światła i cienia, jeżeli występuje, podczas rzutu na ekran, jest zbieżne z linią pionową przechodzącą przez oś odniesienia danej jednostki oświetlenia. Dopuszczalne jest odchylenie 0,5 stopnia w stronę kierunku ruchu. Pozostałe jednostki oświetlenia są dostosowywane zgodnie ze specyfikacją występującego o homologację, jak określono zgodnie z załącznikiem 10 do regulaminu nr 123.

6.22.6.4.   Metoda pomiaru

Po ustawieniu początkowego położenia świateł, odchylenie pionowe świateł mijania lub, jeśli właściwe, odchylenie pionowe wszystkich jednostek oświetlenia wytwarzających jedną lub wiele granic światła i cienia głównych świateł mijania lub uczestniczących w ich powstawaniu, zgodnie z pkt 6.22.6.1.2.1 powyżej, sprawdza się dla wszystkich warunków obciążenia pojazdu zgodnie ze specyfikacjami podanymi w pkt 6.2.6.3.1 i 6.2.6.3.2 niniejszego regulaminu.

6.22.7.   Połączenia elektryczne

6.22.7.1.   Światła drogowe (jeżeli zapewnione przez system AFS)

6.22.7.1.1.   Jednostki oświetlenia świateł drogowych mogą być włączane jednocześnie lub parami. Przy zmianie ze świateł mijania na światła drogowe musi się załączać przynajmniej jedna para świateł drogowych. Przy zmianie ze świateł drogowych na światła mijania wszystkie jednostki oświetlenia świateł drogowych muszą być wyłączane jednocześnie.

6.22.7.1.2.   Światła drogowe mogą być zaprojektowane jako adaptacyjne, z zastrzeżeniem przepisów pkt 6.22.9.3, przy czym sygnały sterujące wytwarzane są przez system czujników, który jest w stanie wykrywać i reagować na każdy z następujących komponentów:

| a) | warunki oświetleniowe otoczenia; |
| --- | --- |

a)

warunki oświetleniowe otoczenia;

| b) | światło emitowane przez przednie urządzenia oświetleniowe i urządzenia sygnalizacji świetlnej pojazdów nadjeżdżających z przodu; |
| --- | --- |

b)

światło emitowane przez przednie urządzenia oświetleniowe i urządzenia sygnalizacji świetlnej pojazdów nadjeżdżających z przodu;

| c) | światło emitowane przez sygnalizacji świetlnej z tyłu poprzedzających pojazdów. |
| --- | --- |

c)

światło emitowane przez sygnalizacji świetlnej z tyłu poprzedzających pojazdów.

Dozwolone są dodatkowe funkcje czujników w celu poprawy działania.

Do celów niniejszego punktu „pojazdy” oznaczają pojazdy kategorii L, M, N, O i T oraz rowery, a pojazdy takie są wyposażone w światła odblaskowe, urządzenia oświetlenia i sygnalizacji świetlnej, które są włączone.

6.22.7.1.3.   Zawsze musi istnieć możliwość ręcznego włączenia i wyłączenia świateł drogowych, adaptacyjnych lub nie, i ręcznego wyłączenia automatycznego przełącznika.

Ponadto wyłączanie świateł drogowych i ich automatycznego sterowania odbywa się poprzez prostą i bezpośrednią obsługę ręczną; nie jest dozwolone stosowanie podmenu.

6.22.7.1.4.   Światła mijania mogą pozostać włączone razem z włączonymi światłami drogowymi.

6.22.7.1.5.   W przypadku obecności czterech chowanych reflektorów ich podniesienie musi uniemożliwiać jednoczesne załączenie jakichkolwiek dodatkowych reflektorów, jeżeli te mają na celu emitowanie sygnałów świetlnych polegających na przerywanym zaświecaniu w krótkich odstępach czasu (zob. pkt 5.12) w czasie jazdy w dzień.

6.22.7.2.   Światła mijania:

| a) | przełącznik zmiany świateł na światła mijania musi wyłączać wszystkie światła drogowe lub wyłączać jednocześnie wszystkie jednostki oświetlenia systemu AFS emitujące wiązkę świateł drogowych; |
| --- | --- |

a)

przełącznik zmiany świateł na światła mijania musi wyłączać wszystkie światła drogowe lub wyłączać jednocześnie wszystkie jednostki oświetlenia systemu AFS emitujące wiązkę świateł drogowych;

| b) | światła mijania mogą pozostać włączone razem z włączonymi światłami drogowymi; |
| --- | --- |

b)

światła mijania mogą pozostać włączone razem z włączonymi światłami drogowymi;

| c) | w przypadku jednostek oświetlenia świateł mijania wyposażonych w wyładowcze źródła światła, wyładowcze źródła światła pozostają włączone w czasie działania świateł drogowych. |
| --- | --- |

c)

w przypadku jednostek oświetlenia świateł mijania wyposażonych w wyładowcze źródła światła, wyładowcze źródła światła pozostają włączone w czasie działania świateł drogowych.

6.22.7.3.   Włączanie i wyłączanie świateł mijania może być automatyczne, jednakże musi spełniać wymogi dotyczące „połączeń elektrycznych” określone w pkt 5.12 niniejszego regulaminu.

6.22.7.4.   Automatyczne działanie systemu AFS

Zmiany w zakresie zapewnianych klas oraz między tymi klasami a ich trybami w ramach funkcji oświetlenia systemu AFS, jak określono poniżej, odbywają się automatycznie bez powodowania dyskomfortu, rozproszenia lub oślepienia u kierowcy ani u innych użytkowników drogi.

Poniższe warunki dotyczą włączania klas i ich trybów świateł mijania oraz, w stosownych przypadkach, świateł drogowych lub dostosowania świateł drogowych.

6.22.7.4.1.   Tryby świateł mijania klasy C aktywują się, jeżeli nie jest włączony żaden tryb innej klasy świateł mijania.

6.22.7.4.2.   Tryby świateł mijania klasy V nie zadziałają, dopóki jeden lub kilka poniższych warunków nie zostanie automatycznie wykrytych (stosuje się sygnał V):

| a) | droga w terenie zabudowanym i prędkość pojazdu nieprzekraczająca 60 km/h; |
| --- | --- |

a)

droga w terenie zabudowanym i prędkość pojazdu nieprzekraczająca 60 km/h;

| b) | droga posiadająca stałe oświetlenie i prędkość pojazdu nieprzekraczająca 60 km/h; |
| --- | --- |

b)

droga posiadająca stałe oświetlenie i prędkość pojazdu nieprzekraczająca 60 km/h;

| c) | ciągłe przekraczanie luminancji powierzchni drogi o wartości 1 cd/m2 lub poziomego oświetlenia drogi o wartości 10 lx; |
| --- | --- |

c)

ciągłe przekraczanie luminancji powierzchni drogi o wartości 1 cd/m2 lub poziomego oświetlenia drogi o wartości 10 lx;

2

| d) | prędkość pojazdu nieprzekraczająca 50 km/h. |
| --- | --- |

d)

prędkość pojazdu nieprzekraczająca 50 km/h.

6.22.7.4.3.   Tryby świateł mijania klasy E nie działają, chyba że prędkość pojazdu przekroczy 60 km/h, a jeden lub kilka poniższych warunków zostanie automatycznie wykrytych:

| a) | charakterystyka drogi odpowiada warunkom autostrady (24) lub prędkość pojazdu przekracza 110 km/h (stosuje się sygnał E). |
| --- | --- |

a)

charakterystyka drogi odpowiada warunkom autostrady (24) lub prędkość pojazdu przekracza 110 km/h (stosuje się sygnał E).

24

| b) | w przypadku trybu świateł mijania klasy E, który zgodnie z dokumentacją homologacyjną systemu / arkuszem zawiadomienia jest zgodny jedynie z „zespołem danych” podanym w tabeli 6 załącznika 3 do regulaminu nr 123. |
| --- | --- |

b)

w przypadku trybu świateł mijania klasy E, który zgodnie z dokumentacją homologacyjną systemu / arkuszem zawiadomienia jest zgodny jedynie z „zespołem danych” podanym w tabeli 6 załącznika 3 do regulaminu nr 123.

Zespół danych E1: prędkość pojazdu przekracza 100 km/h (stosuje się sygnał E1);

Zespół danych E2: prędkość pojazdu przekracza 90 km/h (stosuje się sygnał E2);

Zespół danych E3: prędkość pojazdu przekracza 80 km/h (stosuje się sygnał E3).

6.22.7.4.4.   Tryby świateł mijania klasy W nie zadziałają, dopóki przednie światła przeciwmgłowe (jeżeli są) nie zostaną wyłączone i jeżeli jeden lub kilka poniższych warunków nie zostanie automatycznie wykrytych (stosuje się sygnał W):

| a) | automatycznie wykryto wilgotność nawierzchni; |
| --- | --- |

a)

automatycznie wykryto wilgotność nawierzchni;

| b) | wycieraczka przedniej szyby jest włączona i przez co najmniej dwie minuty pracowała stale lub była automatycznie sterowana. |
| --- | --- |

b)

wycieraczka przedniej szyby jest włączona i przez co najmniej dwie minuty pracowała stale lub była automatycznie sterowana.

6.22.7.4.5.   Trybu świateł mijania klasy C, V, E ani W nie można zmienić tak, aby stał się trybem oświetlenia na zakręcie danej klasy (sygnał T stosuje się w połączeniu z sygnałem danej klasy świateł mijania zgodnie z pkt 6.22.7.4.1 do 6.22.7.4.4 powyżej), chyba że uwzględniana jest co najmniej jedna z poniższych właściwości (lub co najmniej jedno z równoważnych im wskazań):

| a) | kąt ustawienia kół przednich; |
| --- | --- |

a)

kąt ustawienia kół przednich;

| b) | trajektoria środka ciężkości pojazdu. |
| --- | --- |

b)

trajektoria środka ciężkości pojazdu.

Ponadto stosuje się następujące przepisy:

| (i) | poziomy ruch asymetrycznej granicy światła i cienia w kierunku od wzdłużnej osi pojazdu, jeżeli występuje, jest dopuszczalny wyłącznie jeżeli pojazd porusza się do przodu (25) podczas tego ruchu wzdłużna pionowa płaszczyzna przechodząca przez załamanie granicy światła i cienia nie przecina linii trajektorii środka ciężkości pojazdu w odległości od przodu pojazdu większej niż 100-krotna wysokość, na której zamontowano daną jednostkę oświetlenia; |
| --- | --- |

(i)

poziomy ruch asymetrycznej granicy światła i cienia w kierunku od wzdłużnej osi pojazdu, jeżeli występuje, jest dopuszczalny wyłącznie jeżeli pojazd porusza się do przodu (25) podczas tego ruchu wzdłużna pionowa płaszczyzna przechodząca przez załamanie granicy światła i cienia nie przecina linii trajektorii środka ciężkości pojazdu w odległości od przodu pojazdu większej niż 100-krotna wysokość, na której zamontowano daną jednostkę oświetlenia;

25

| (ii) | jedna lub więcej jednostek oświetlenia może być dodatkowo zasilonych prądem, tylko jeżeli promień poziomy krzywizny trajektorii środka ciężkości pojazdu wynosi nie więcej niż 500 m. |
| --- | --- |

(ii)

jedna lub więcej jednostek oświetlenia może być dodatkowo zasilonych prądem, tylko jeżeli promień poziomy krzywizny trajektorii środka ciężkości pojazdu wynosi nie więcej niż 500 m.

6.22.7.5.   Kierowca zawsze powinien mieć możliwość przełączenia systemu w stan zerowy oraz powrotu do działania automatycznego.

6.22.8.   Wskaźnik kontrolny:

| 6.22.8.1. | Do odpowiadających im elementów systemu AFS mają zastosowanie przepisy pkt 6.1.8. (w odniesieniu do świateł drogowych) i 6.2.8. (w odniesieniu do świateł mijania) niniejszego regulaminu. |
| --- | --- |

6.22.8.1.

Do odpowiadających im elementów systemu AFS mają zastosowanie przepisy pkt 6.1.8. (w odniesieniu do świateł drogowych) i 6.2.8. (w odniesieniu do świateł mijania) niniejszego regulaminu.

| 6.22.8.2. | Dla systemu AFS obowiązkowy jest wzrokowy wskaźnik kontrolny awarii. Jest on niepulsacyjny. Włącza się, jeżeli zostanie wykryta awaria sygnałów sterowania systemu AFS lub gdy otrzymano sygnał awarii zgodnie z pkt 5.9 regulaminu nr 123. Pozostaje włączony, dopóki trwa awaria. Może zostać tymczasowo zawieszony, ale włączy się ponownie przy każdym włączeniu lub wyłączeniu urządzenia uruchamiającego lub wyłączającego silnik. |
| --- | --- |

6.22.8.2.

Dla systemu AFS obowiązkowy jest wzrokowy wskaźnik kontrolny awarii. Jest on niepulsacyjny. Włącza się, jeżeli zostanie wykryta awaria sygnałów sterowania systemu AFS lub gdy otrzymano sygnał awarii zgodnie z pkt 5.9 regulaminu nr 123. Pozostaje włączony, dopóki trwa awaria. Może zostać tymczasowo zawieszony, ale włączy się ponownie przy każdym włączeniu lub wyłączeniu urządzenia uruchamiającego lub wyłączającego silnik.

| 6.22.8.3. | W przypadku adaptacyjnych świateł drogowych stosuje się wzrokowy wskaźnik kontrolny wskazujący kierowcy, że dostosowanie świateł drogowych jest włączone. Informacje te muszą się wyświetlać przez cały czas trwania włączenia przystosowania. |
| --- | --- |

6.22.8.3.

W przypadku adaptacyjnych świateł drogowych stosuje się wzrokowy wskaźnik kontrolny wskazujący kierowcy, że dostosowanie świateł drogowych jest włączone. Informacje te muszą się wyświetlać przez cały czas trwania włączenia przystosowania.

| 6.22.8.4. | Wskaźnik kontrolny informujący, że kierowca ustawił system w określony stan zgodnie z pkt 5.8 regulaminu nr 123, jest nieobowiązkowy. |
| --- | --- |

6.22.8.4.

Wskaźnik kontrolny informujący, że kierowca ustawił system w określony stan zgodnie z pkt 5.8 regulaminu nr 123, jest nieobowiązkowy.

6.22.9.   Inne wymagania

6.22.9.1.   Zgodnie z regulaminem nr 45 (26) system AFS jest dopuszczalny wyłącznie w połączeniu z instalacją urządzeń do oczyszczania reflektorów, co najmniej w przypadku tych jednostek oświetlenia, które określono w pozycji 9.3 formularza zawiadomienia zgodnego ze wzorem podanym w załączniku 1 do regulaminu nr 123, jeżeli łączna wartość obiektywnego strumienia świetlnego emitowanego przez źródła światła tych jednostek oświetlenia przekracza 2 000 lm po każdej stronie pojazdu i jeżeli te jednostki oświetlenia emitują wiązkę (głównych) świateł mijania klasy C.

26

6.22.9.2.   Weryfikacja zgodności z wymogami dotyczącymi automatycznego działania systemu AFS

6.22.9.2.1.   Występujący o homologację wykazuje za pomocą zwięzłego opisu lub w inny sposób dopuszczalny przez organ udzielający homologacji typu, że:

zwięzłego opisu

| a) | sygnały sterowania AFS odpowiadają






  (i) | opisowi wymaganemu w pkt 3.2.6 niniejszego regulaminu; oraz |
| --- | --- | --- |

a)

sygnały sterowania AFS odpowiadają

sygnały sterowania AFS

(i)

opisowi wymaganemu w pkt 3.2.6 niniejszego regulaminu; oraz

| (ii) | odpowiednim sygnałom sterowania AFS określonym w dokumentacji homologacyjnej systemu AFS; oraz |
| --- | --- |

(ii)

odpowiednim sygnałom sterowania AFS określonym w dokumentacji homologacyjnej systemu AFS; oraz

| b) | zapewniono zgodność z wymogami dotyczącymi automatycznego działania zgodnie z pkt 6.22.7.4.1 do 6.22.7.4.5 powyżej. |
| --- | --- |

b)

zapewniono zgodność z wymogami dotyczącymi automatycznego działania zgodnie z pkt 6.22.7.4.1 do 6.22.7.4.5 powyżej.

automatycznego działania

6.22.9.2.2.   W celu sprawdzenia, czy zgodnie z pkt 6.22.7.4 automatyczna obsługa funkcji świateł mijania przez system AFS nie powoduje żadnego dyskomfortu, w oparciu o opis wnioskodawcy jednostka techniczna przeprowadza badanie zachowania na drodze, obejmujące wszelkie sytuacje związane ze sterowaniem systemem. Należy zaznaczyć, czy w trakcie działania zostały włączone wszystkie tryby i wyłączyć je zgodnie z opisem wnioskodawcy; każda widoczna usterka (np. zbyt duży kąt, migotanie) powinna nasuwać wątpliwości.

6.22.9.2.3.   Ogólne działanie automatycznego przełącznika wykazuje wnioskodawca za pomocą dokumentacji lub innych metod dopuszczonych przez organ udzielający homologacji typu. Ponadto producent dostarcza pakiet dokumentacji, który daje dostęp do projektu „koncepcji bezpieczeństwa” systemu. „Koncepcja bezpieczeństwa” to opis środków zaprojektowanych w układzie, na przykład w jednostkach elektronicznych, których celem jest utrzymanie integralności układu i tym samym zapewnienie jego bezpiecznego działania nawet w przypadku awarii mechanicznej lub elektrycznej, która mogłaby powodować dyskomfort, rozproszenie lub oślepienie u kierującego lub kierowców nadjeżdżających i poprzedzających pojazdów. Opis ten daje proste objaśnienie wszystkich funkcji sterowania „układu” i metod stosowanych do osiągnięcia celów, w tym przedstawienie mechanizmów, za pomocą których odbywa się sterowanie.

Należy przedstawić wykaz wszystkich zmiennych wejściowych i zmiennych z czujników oraz określić ich zakresy robocze. Możliwość przywrócenia funkcji głównych świateł mijania (klasy C) musi być częścią koncepcji bezpieczeństwa.

Należy objaśnić funkcje „układu” i koncepcję bezpieczeństwa określone przez producenta. Dokumentacja ma być zwięzła, ale musi jednocześnie przedstawiać dowody na to, że przy projektowaniu i opracowywaniu układu wykorzystano wiedzę dotyczącą wszystkich obszarów, które wchodzą w skład układu.

Do celów okresowych badań technicznych w dokumentacji należy opisać, jak można sprawdzić aktualny status operacyjny „układu”.

Dla celów homologacji typu dokumentacja ta będzie służyć jako podstawowy materiał referencyjny w procesie weryfikacyjnym.

6.22.9.2.4.   W celu zweryfikowania, że dostosowanie świateł drogowych nie powoduje dyskomfortu, rozproszenia ani oślepienia u kierującego ani u kierowców nadjeżdżających i poprzedzających pojazdów, upoważniona placówka techniczna przeprowadza badanie zachowania na drodze zgodnie z pkt 2 załącznika 12. Obejmuje to wszelkie sytuacje związane ze sterowaniem systemem w oparciu o opis wnioskodawcy. Działanie dostosowania świateł drogowych dokumentuje się i sprawdza z opisem wnioskodawcy. Każda widoczna usterka (np. zbyt duży kąt, migotanie) powinna nasuwać wątpliwości.

6.22.9.3.   Dostosowanie świateł drogowych

6.22.9.3.1.   System czujników wykorzystywany do dostosowywania świateł drogowych, jak opisano w pkt 6.22.7.1.2, spełnia następujące wymogi:

| 6.22.9.3.1.1. | Granice minimalnych pól, w których czujnik jest w stanie wykryć światło emitowane przez inne pojazdy określone w pkt 6.22.7.1.2 powyżej, są wyznaczone przez kąty podane w pkt 6.1.9.3.1.1 niniejszego regulaminu. |
| --- | --- |

6.22.9.3.1.1.

Granice minimalnych pól, w których czujnik jest w stanie wykryć światło emitowane przez inne pojazdy określone w pkt 6.22.7.1.2 powyżej, są wyznaczone przez kąty podane w pkt 6.1.9.3.1.1 niniejszego regulaminu.

| 6.22.9.3.1.2. | Czułość systemu czujników musi spełniać wymagania określone w pkt 6.1.9.3.1.2 niniejszego regulaminu. |
| --- | --- |

6.22.9.3.1.2.

Czułość systemu czujników musi spełniać wymagania określone w pkt 6.1.9.3.1.2 niniejszego regulaminu.

| 6.22.9.3.1.3. | Adaptacyjne światła drogowe wyłączają się, gdy oświetlenie wytwarzane przez warunki oświetleniowe otoczenia przekracza 7 000 lx.
  Spełnienia tego wymogu dowodzi wnioskodawca metodą symulacji lub innym sposobem akceptowanym przez organ udzielający homologacji typu. Jeśli to konieczne, pomiaru natężenia oświetlenia dokonuje się na płaszczyźnie poziomej za pomocą miernika posiadającego fotodetektor skorygowany do cosinusoidy na tej samej wysokości co zamocowanie fotodetektora w pojeździe. Producent może wykazać to za pomocą odpowiedniej dokumentacji lub w inny sposób akceptowany przez organ udzielający homologacji typu. |
| --- | --- |

6.22.9.3.1.3.

Adaptacyjne światła drogowe wyłączają się, gdy oświetlenie wytwarzane przez warunki oświetleniowe otoczenia przekracza 7 000 lx.

Spełnienia tego wymogu dowodzi wnioskodawca metodą symulacji lub innym sposobem akceptowanym przez organ udzielający homologacji typu. Jeśli to konieczne, pomiaru natężenia oświetlenia dokonuje się na płaszczyźnie poziomej za pomocą miernika posiadającego fotodetektor skorygowany do cosinusoidy na tej samej wysokości co zamocowanie fotodetektora w pojeździe. Producent może wykazać to za pomocą odpowiedniej dokumentacji lub w inny sposób akceptowany przez organ udzielający homologacji typu.

6.22.9.4.   Maksymalne łączne natężenie światła emitowanego przez jednostki oświetlenia, które mogą być jednocześnie zasilane prądem w celu wytworzenia wiązki świateł drogowych lub ich trybów, jeżeli występują, nie może przekroczyć 430 000 cd, co odpowiada wartości odniesienia 100.

Powyższe natężenie maksymalne uzyskuje się przez zsumowanie poszczególnych wartości odniesienia podanych na kilku jednostkach instalacyjnych, używanych jednocześnie w celu wytworzenia wiązki świateł drogowych.

6.22.9.5.   Środki, które zgodnie z przepisami pkt 5.8 regulaminu nr 123 pozwalają na tymczasowe użytkowanie pojazdu w krajach o przeciwnej stronie ruchu niż strona, dla której wnioskowano o homologację, należy szczegółowo przedstawić w instrukcji obsługi pojazdu.

6.23.   Awaryjny sygnał stopu

6.23.1.   Stosowanie

Nieobowiązkowe.

Awaryjny sygnał stopu emitowany jest poprzez jednoczesne działanie wszystkich świateł hamowania lub kierunkowskazów zamontowanych zgodnie z opisem w pkt 6.23.7.

6.23.2.   Liczba

Zgodnie z pkt 6.5.2 lub 6.7.2.

6.23.3.   Układ

Zgodnie z pkt 6.5.3 lub 6.7.3.

6.23.4.   Położenie

Zgodnie z pkt 6.5.4 lub 6.7.4.

6.23.5.   Widoczność geometryczna

Zgodnie z pkt 6.5.5 lub 6.7.5.

6.23.6.   Ustawienie kierunkowe

Zgodnie z pkt 6.5.6 lub 6.7.6.

6.23.7.   Połączenia elektryczne

6.23.7.1.   Wszystkie światła awaryjnego sygnału stopu migają w fazie z częstotliwością 4,0 ± 1,0 Hz.

6.23.7.1.1.   Jednakże jeżeli którekolwiek ze świateł awaryjnego sygnału stopu z tyłu pojazdu wykorzystuje żarowe źródło światła, wówczas częstotliwość wynosi 4,0 +0,0/– 1,0 Hz.

6.23.7.2.   Awaryjny sygnał stopu działa niezależnie od innych świateł.

6.23.7.3.   Awaryjny sygnał stopu jest włączany i wyłączany automatycznie.

6.23.7.3.1.   Awaryjny sygnał stopu jest włączany tylko w sytuacji, gdy prędkość pojazdu przekracza 50 km/h, a układ hamulcowy wysyła odpowiedni sygnał określony w regulaminach nr 13 i 13-H.

6.23.7.3.2.   Awaryjny sygnał stopu jest automatycznie wyłączany, jeżeli logiczny sygnał hamowania awaryjnego, określony w regulaminach nr 13 i 13-H, przestał być wysyłany lub włączyły się światła awaryjne.

6.23.8.   Wskaźnik kontrolny

Nieobowiązkowy.

6.23.9.   Inne wymagania

6.23.9.1.   Z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w pkt 6.23.9.2 poniżej, jeżeli pojazd silnikowy jest przystosowany do ciągnięcia przyczepy, przełącznik awaryjnego sygnału stopu umieszczony w pojeździe silnikowym powinien sterować również pracą awaryjnego sygnału stopu przyczepy.

Jeżeli pojazd silnikowy jest elektrycznie połączony z przyczepą, częstotliwość awaryjnego sygnału stopu w takim zestawie nie przekracza częstotliwości podanej w pkt 6.23.7.1.1. Jednakże jeżeli pojazd silnikowy może wykryć, że żarowe źródła światła nie są używane przez przyczepę w celu wysyłania awaryjnego sygnału stopu, wówczas częstotliwość sygnału może być taka, jak podano w pkt 6.23.7.1.

6.23.9.2.   Jeżeli pojazd silnikowy jest przystosowany do ciągnięcia przyczepy wyposażonej układ hamulcowy typu ciągłego lub półciągłego, jak określono w regulaminie nr 13, podczas hamowania należy zagwarantować stałe źródło zasilania dla świateł hamowania przyczepy za pomocą złącza elektrycznego.

Awaryjny sygnał stopu takiej przyczepy może działać niezależnie od pojazdu ciągnącego, a jego częstotliwość i fazowość nie muszą być takie same, jak w przypadku pojazdu ciągnącego.

6.24.   Lampka oświetleniowa zewnętrzna

6.24.1.   Stosowanie

Nieobowiązkowe w pojazdach silnikowych.

6.24.2.   Liczba

Dwie, dozwolone są jednak dalsze lampki oświetleniowe zewnętrzne do oświetlania stopni lub klamek drzwi. Każdą klamkę drzwi lub stopień podświetla nie więcej niż jedno światło.

6.24.3.   Układ

Brak specjalnych wymagań, stosuje się jednak wymogi pkt 6.24.9.3.

6.24.4.   Położenie

Brak specjalnych wymagań.

6.24.5.   Widoczność geometryczna

Brak specjalnych wymagań.

6.24.6.   Ustawienie kierunkowe

Brak specjalnych wymagań.

6.24.7.   Połączenia elektryczne

Brak specjalnych wymagań.

6.24.8.   Wskaźnik kontrolny

Brak specjalnych wymagań.

6.24.9.   Inne wymagania

6.24.9.1.   Lampka oświetleniowa zewnętrzna nie może być włączona, jeżeli pojazd nie jest w bezruchu i nie spełnione któregoś z następujących warunków:

| a) | silnik jest wyłączony; lub |
| --- | --- |

a)

silnik jest wyłączony; lub

| b) | otwarte są drzwi po stronie kierowcy lub pasażera; lub |
| --- | --- |

b)

otwarte są drzwi po stronie kierowcy lub pasażera; lub

| c) | otwarte są drzwi przedziału ładunkowego. |
| --- | --- |

c)

otwarte są drzwi przedziału ładunkowego.

Przepisy pkt 5.10 muszą być spełnione we wszystkich ustalonych położeniach roboczych.

6.24.9.2.   Jako funkcję lampek oświetleniowych zewnętrznych mogą być włączane homologowane żarówki emitujące światło barwy białej, z wyjątkiem świateł drogowych, świateł do jazdy dziennej i świateł cofania. Mogą one również być włączane razem z lampkami oświetleniowymi zewnętrznymi i warunek określony w pkt 5.11 i 5.12 powyżej nie może mieć zastosowania.

6.24.9.3.   Upoważniona placówka techniczna musi w sposób zadowalający dla organu udzielającego homologacji typu przeprowadzić wzrokowe badanie w celu sprawdzenia, czy nie dochodzi do bezpośredniej widoczności zewnętrznej powierzchni lampek oświetleniowych zewnętrznych, jeżeli obserwator porusza się na granicy strefy płaszczyzny poprzecznej 10 m od przodu pojazdu, płaszczyzny poprzecznej 10 m od tyłu pojazdu oraz dwóch płaszczyzn wzdłużnych 10 m z każdej strony pojazdu; te cztery płaszczyzny rozciągają się od 1 m do 3 m powyżej i prostopadle do podłoża, jak pokazano w załączniku 14.

Na prośbę wnioskodawcy i za zgodą upoważnionej placówki technicznej wymóg ten można sprawdzić za pomocą rysunku lub symulacji.

6.25.   Sygnał ostrzeżenia przed najechaniem z tyłu

6.25.1.   Stosowanie

Nieobowiązkowe.

Sygnał ostrzeżenia przed najechaniem z tyłu wysyłany jest poprzez jednoczesne działanie wszystkich świateł kierunkowskazu zamontowanych zgodnie z opisem w pkt 6.25.7.

6.25.2.   Liczba

Zgodnie z pkt 6.5.2.

6.25.3.   Układ

Zgodnie z pkt 6.5.3.

6.25.4.   Położenie

Zgodnie z pkt 6.5.4.

6.25.5.   Widoczność geometryczna

Zgodnie z pkt 6.5.5.

6.25.6.   Ustawienie kierunkowe

Zgodnie z pkt 6.5.6.

6.25.7.   Połączenia elektryczne. Spełnienia powyższych wymogów dowodzi występujący o homologację, poprzez symulacje lub inne metody akceptowane przez upoważnioną placówkę techniczną odpowiedzialną za udzielenie homologacji typu.

6.25.7.1.   Wszystkie światła sygnału ostrzeżenia przed najechaniem z tyłu migają w fazie z częstotliwością 4,0 +/– 1,0 Hz.

6.25.7.1.1.   W przypadku jednak gdy któreś ze świateł sygnału ostrzeżenia przed najechaniem z tyłu posiada źródło żarowe, częstotliwość ta wynosi 4,0 +0,0/– 1,0 Hz.

6.25.7.2.   Sygnał ostrzeżenia przed najechaniem z tyłu działa niezależnie od pozostałych świateł.

6.25.7.3.   Sygnał ostrzeżenia przed najechaniem z tyłu jest włączany i wyłączany automatycznie.

6.25.7.4.   Sygnał ostrzeżenia przed najechaniem z tyłu nie jest włączony, jeżeli włączone są światła kierunkowskazu, światła awaryjne lub awaryjny sygnał stopu.

6.25.7.5.   Sygnał ostrzeżenia przed najechaniem z tyłu może być włączony wyłącznie, jeżeli spełnione są warunki:

| Vr | Włączenie |
| --- | --- |
| Vr > 30 km/h | TTC ≤ 1,4 |
| Vr ≤ 30 km/h | TTC ≤ 1,4/30 × Vr |

Vr

Włączenie

Vr > 30 km/h

TTC ≤ 1,4

Vr ≤ 30 km/h

TTC ≤ 1,4/30 × Vr

„Vr (prędkość względna)” oznacza różnicę prędkości między pojazdem wyposażonym w sygnał ostrzeżenia przed najechaniem z tyłu a pojazdem poruszającym się bezpośrednio za nim po tym samym pasie ruchu.

„TTC (czas do zderzenia)” oznacza szacunkowy czas do zderzenia między pojazdem wyposażonym w sygnał ostrzeżenia przed najechaniem z tyłu a pojazdem poruszającym się bezpośrednio za nim, przy założeniu, że prędkość względna w chwili jego oszacowania jest stała.

6.25.7.6.   Czas uruchomienia sygnału ostrzeżenia przed najechaniem z tyłu nie może przekraczać 3 sekund.

6.25.8.   Wskaźnik kontrolny

Nieobowiązkowy.

6.26.   Światła manewrowe (regulamin nr 23)

6.26.1.   Stosowanie

Nieobowiązkowe w pojazdach silnikowych.

6.26.2.   Liczba

Jedno lub dwa (po jednym z każdej strony)

6.26.3.   Układ

Brak specjalnych wymagań, stosuje się jednak wymogi pkt 6.26.9.

6.26.4.   Położenie

Brak specjalnych wymagań.

6.26.5.   Widoczność geometryczna

Brak specjalnych wymagań.

6.26.6.   Ustawienie kierunkowe

W dół, stosuje się jednak wymogi pkt 6.26.9.

6.26.7.   Połączenia elektryczne

Światła manewrowe są podłączone w taki sposób, aby mogły działać tylko przy jednoczesnym włączeniu świateł drogowych lub świateł mijania.

Światła manewrowe są automatycznie włączane w czasie powolnych manewrów do 10 km/h, pod warunkiem że spełniony jest jeden z następujących warunków:

| a) | przed pierwszym uruchomieniem pojazdu po każdym ręcznym włączeniu układu napędowego; lub |
| --- | --- |

a)

przed pierwszym uruchomieniem pojazdu po każdym ręcznym włączeniu układu napędowego; lub

| b) | bieg wsteczny jest włączony; lub |
| --- | --- |

b)

bieg wsteczny jest włączony; lub

| c) | oparty na kamerze system wspomagający manewry parkowania jest włączony. |
| --- | --- |

c)

oparty na kamerze system wspomagający manewry parkowania jest włączony.

Światła obrysowe boczne są automatycznie wyłączane, jeżeli prędkość pojazdu poruszającego się do przodu przekroczy 10 km/h, i pozostają wyłączone do momentu, gdy warunki włączenia są ponownie spełnione.

6.26.8.   Wskaźnik kontrolny

Brak specjalnych wymagań.

6.26.9.   Inne wymagania

6.26.9.1.   Upoważniona placówka techniczna musi w sposób zadowalający dla organu udzielającego homologacji typu przeprowadzić wzrokowe badanie w celu sprawdzenia, czy nie dochodzi do bezpośredniej widoczności zewnętrznej powierzchni tych świateł, jeżeli obserwator porusza się na granicy strefy płaszczyzny poprzecznej 10 m od przodu pojazdu, płaszczyzny poprzecznej 10 m od tyłu pojazdu oraz dwóch płaszczyzn wzdłużnych 10 m z każdej strony pojazdu; te cztery płaszczyzny rozciągają się od 1 m do 3 m powyżej i równolegle do podłoża, jak pokazano w załączniku 14.

6.26.9.2.   Na prośbę wnioskodawcy i za zgodą upoważnionej placówki technicznej, wymóg 6.26.9.1 można sprawdzić za pomocą rysunku lub symulacji lub uznane za spełnione, jeżeli instalacja spełnia warunki pkt 6.2.3 regulaminu nr 23, co zaznaczono w dokumencie zawiadomienia w załączniku 1 pkt 9.

7.   ZMIANA I ROZSZERZENIE HOMOLOGACJI TYPU POJAZDU LUB ROZMIESZCZENIA URZĄDZEŃ OŚWIETLENIA I SYGNALIZACJI ŚWIETLNEJ

7.1.   Każda zmiana typu pojazdu lub rozmieszczenia urządzeń oświetlenia i sygnalizacji świetlnej w pojeździe, lub zmiana dotycząca wykazu, o którym mowa w pkt 3.2.2 powyżej, wymaga powiadomienia organu udzielającego homologacji typu, który udzielił homologacji danego typu pojazdu. Organ ten może:

| 7.1.1. | Uznać za mało prawdopodobne, aby dokonane zmiany miały istotne negatywne skutki, i uznać, że w każdym razie dany pojazd spełnia dalej odpowiednie wymagania; lub |
| --- | --- |

7.1.1.

Uznać za mało prawdopodobne, aby dokonane zmiany miały istotne negatywne skutki, i uznać, że w każdym razie dany pojazd spełnia dalej odpowiednie wymagania; lub

| 7.1.2. | Zażądać dodatkowego sprawozdania z badań przeprowadzonych przez upoważnione placówki techniczne odpowiedzialne za takie badania. |
| --- | --- |

7.1.2.

Zażądać dodatkowego sprawozdania z badań przeprowadzonych przez upoważnione placówki techniczne odpowiedzialne za takie badania.

7.2.   Strony Porozumienia stosujące niniejszy regulamin zostaną powiadomione o potwierdzeniu rozszerzenia lub odmówienia udzielenia homologacji, z określeniem zmiany, zgodnie z procedurą określoną w pkt 4.3 powyżej.

7.3.   Organ udzielający homologacji typu, który udziela rozszerzenia homologacji, nadaje numer seryjny każdemu takiemu rozszerzeniu i powiadamia o nim pozostałe Strony Porozumienia z 1958 r. stosujące niniejszy regulamin za pomocą formularza zawiadomienia zgodnego ze wzorem przedstawionym w załączniku 1 do niniejszego regulaminu.

8.   ZGODNOŚĆ PRODUKCJI

Procedury zgodności produkcji muszą być zgodne z procedurami określonymi w dodatku 2 do Porozumienia (E/ECE/324-E/ECE/TRANS/505/Rev.2) i następującymi wymogami:

| 8.1. | Każdy pojazd homologowany zgodnie z niniejszym regulaminem musi być tak wytwarzany, aby spełniając wymagania określone w pkt 5 i 6 powyżej odpowiadał homologowanemu typowi. |
| --- | --- |

8.1.

Każdy pojazd homologowany zgodnie z niniejszym regulaminem musi być tak wytwarzany, aby spełniając wymagania określone w pkt 5 i 6 powyżej odpowiadał homologowanemu typowi.

| 8.2. | W szczególności posiadacz homologacji musi:






  8.2.1. | zapewnić istnienie procedur skutecznej kontroli jakości pojazdu w odniesieniu do wszystkich cech dotyczących zgodności z wymaganiami określonymi w pkt 5 i 6 powyżej; |
| --- | --- | --- |

8.2.

W szczególności posiadacz homologacji musi:

8.2.1.

zapewnić istnienie procedur skutecznej kontroli jakości pojazdu w odniesieniu do wszystkich cech dotyczących zgodności z wymaganiami określonymi w pkt 5 i 6 powyżej;

| 8.2.2. | zapewnić, aby dla każdego typu pojazdu były przeprowadzane przynajmniej te badania, które są przewidziane w załączniku 9 do niniejszego regulaminu lub badania własności fizycznych pozwalające na otrzymanie równoważnych danych; |
| --- | --- |

8.2.2.

zapewnić, aby dla każdego typu pojazdu były przeprowadzane przynajmniej te badania, które są przewidziane w załączniku 9 do niniejszego regulaminu lub badania własności fizycznych pozwalające na otrzymanie równoważnych danych;

| 8.3. | Organ udzielający homologacji typu może przeprowadzić dowolne badania określone w niniejszym regulaminie. Badania te prowadzi się na losowo wybranych próbkach, bez powodowania utrudnień w realizacji zamówień producentów. |
| --- | --- |

8.3.

Organ udzielający homologacji typu może przeprowadzić dowolne badania określone w niniejszym regulaminie. Badania te prowadzi się na losowo wybranych próbkach, bez powodowania utrudnień w realizacji zamówień producentów.

| 8.4. | Organ udzielający homologacji typu dąży do prowadzania kontroli z częstotliwością raz na rok. Kwestię tę pozostawia się jednak do uznania organu udzielającego homologacji typu zgodnie z jego wiedzą w zakresie organizacji skutecznej kontroli zgodności produkcji. W przypadku stwierdzenia negatywnych wyników organ udzielający homologacji typu jest zobowiązany zapewnić podjęcie wszelkich niezbędnych kroków w celu niezwłocznego przywrócenia zgodności produkcji. |
| --- | --- |

8.4.

Organ udzielający homologacji typu dąży do prowadzania kontroli z częstotliwością raz na rok. Kwestię tę pozostawia się jednak do uznania organu udzielającego homologacji typu zgodnie z jego wiedzą w zakresie organizacji skutecznej kontroli zgodności produkcji. W przypadku stwierdzenia negatywnych wyników organ udzielający homologacji typu jest zobowiązany zapewnić podjęcie wszelkich niezbędnych kroków w celu niezwłocznego przywrócenia zgodności produkcji.

9.   SANKCJE Z TYTUŁU NIEZGODNOŚCI PRODUKCJI

9.1.   Homologacja typu pojazdu na mocy niniejszego regulaminu może być cofnięta, jeżeli jej wymagania nie są spełnione lub jeżeli pojazd opatrzony znakiem homologacji jest niezgodny z homologowanym typem.

9.2.   Jeżeli Strona Porozumienia stosująca niniejszy regulamin postanowi o cofnięciu uprzednio przez siebie udzielonej homologacji, niezwłocznie powiadomi o tym fakcie pozostałe Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin za pomocą formularza zawiadomienia zgodnego ze wzorem przedstawionym w załączniku 1 do niniejszego regulaminu.

10.   OSTATECZNE ZANIECHANIE PRODUKCJI

Jeżeli posiadacz homologacji całkowicie zaniecha produkcji homologowanego typu pojazdu zgodnie z niniejszym regulaminem, jest zobowiązany poinformować o tym organ, który udzielił homologacji. Po otrzymaniu właściwego zawiadomienia organ ten informuje o tym pozostałe Strony Porozumienia stosujące niniejszy regulamin za pomocą formularza zawiadomienia zgodnego ze wzorem przedstawionym w załączniku 1 do niniejszego regulaminu.

11.   NAZWY I ADRESY UPOWAŻNIONYCH PLACÓWEK TECHNICZNYCH ODPOWIEDZIALNYCH ZA PRZEPROWADZANIE BADAŃ HOMOLOGACYJNYCH ORAZ NAZWY I ADRESY ORGANÓW UDZIELAJĄCYCH HOMOLOGACJI TYPU

Strony Porozumienia z 1958 r. stosujące niniejszy regulamin przekazują sekretariatowi Organizacji Narodów Zjednoczonych nazwy i adresy placówek technicznych upoważnionych do przeprowadzania badań homologacyjnych oraz nazwy i adresy organów udzielających homologacji typu, którym należy przesyłać wydane w innych państwach zawiadomienia poświadczające udzielenie, rozszerzenie, odmowę udzielenia lub cofnięcie homologacji.

12.   PRZEPISY PRZEJŚCIOWE

12.1   Uwagi ogólne

12.1.1.   Począwszy od oficjalnej daty wejścia w życie najnowszej serii poprawek, żadna z Umawiających się Stron stosujących niniejszy regulamin nie może odmówić udzielenia homologacji na mocy niniejszego regulaminu zmienionego najnowszą serią poprawek.

12.1.2.   Począwszy od oficjalnej daty wejścia w życie najnowszej serii poprawek, żadna z Umawiających się Stron stosujących niniejszy regulamin nie może odmówić udzielenia krajowej lub regionalnej homologacji typu pojazdu homologowanego na mocy niniejszego regulaminu zmienionego najnowszą serią poprawek.

12.1.3.   W okresie od daty wejścia w życie najnowszej serii poprawek oraz obowiązku jej stosowania do nowych homologacji typu Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin nadal udzielają homologacji typom pojazdów, które spełniają wymagania niniejszego regulaminu zmienionego wszystkimi mającymi zastosowanie poprzednimi seriami poprawek.

12.1.4.   Homologacje udzielone zgodnie z niniejszym regulaminem przed datą obowiązkowego stosowania najnowszej serię poprawek pozostają ważne bezterminowo, a Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin nadal je uznają i nie mogą im odmówić udzielenia rozszerzenia (z wyjątkiem sytuacji wskazanej w pkt 12.1.6 poniżej).

12.1.5.   Jeżeli typ pojazdu, który otrzymał homologację zgodnie z którąkolwiek wcześniejszą serią poprawek, spełnia wymagania niniejszego regulaminu zmienionego najnowszą serią poprawek, Umawiająca się Strona, która udzieliła homologacji, powiadamia o tym pozostałe Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin.

12.1.6.   Niezależnie od przepisów pkt 12.1.4 powyżej Umawiające się Strony, w przypadku których stosowanie niniejszego regulaminu wchodzi w życie po dacie wejścia w życie najnowszej serii poprawek, nie są zobowiązane do uznawania homologacji udzielonych zgodnie z poprzednimi seriami poprawek do niniejszego regulaminu.

12.1.7.   Do daty otrzymania przez Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych odmiennego powiadomienia Japonia oświadcza, że w odniesieniu do rozmieszczenia urządzeń oświetlenia i sygnalizacji świetlnej postanowienia Porozumienia, do którego załączony jest niniejszy regulamin, obowiązują Japonię tylko w odniesieniu do pojazdów kategorii M1 i N1.

1

1

12.2.   Przepisy przejściowe mające zastosowanie do serii poprawek 03.

Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin:

| a) | od dnia 10 października 2007 r. (12 miesięcy od daty wejścia w życie) są zobowiązane udzielać homologacji tylko w przypadku, gdy typ pojazdu ubiegającego się o homologację odpowiada wymaganiom niniejszego regulaminu zmienionego serią poprawek 03; |
| --- | --- |

a)

od dnia 10 października 2007 r. (12 miesięcy od daty wejścia w życie) są zobowiązane udzielać homologacji tylko w przypadku, gdy typ pojazdu ubiegającego się o homologację odpowiada wymaganiom niniejszego regulaminu zmienionego serią poprawek 03;

| b) | do dnia 9 października 2009 r. (36 miesięcy od daty wejścia w życie) nie mogą odmówić krajowej lub regionalnej homologacji typu dla typu pojazdu homologowanego zgodnie z poprzednimi seriami poprawek do niniejszego regulaminu; |
| --- | --- |

b)

do dnia 9 października 2009 r. (36 miesięcy od daty wejścia w życie) nie mogą odmówić krajowej lub regionalnej homologacji typu dla typu pojazdu homologowanego zgodnie z poprzednimi seriami poprawek do niniejszego regulaminu;

| c) | od dnia 10 października 2009 r. (36 miesięcy od daty wejścia w życie) mogą odmówić pierwszego krajowego lub regionalnego wprowadzenia do użytkowania pojazdu kategorii N2 (o masie maksymalnej przekraczającej 7,5 ton), N3, O3 i O4 o szerokości przekraczającej 2 100 mm (dla tylnego oznakowania) i długości przekraczającej 6 000 mm (dla bocznego oznakowania), z wyjątkiem ciągników siodłowych do ciągnięcia naczep oraz pojazdów niekompletnych, które nie spełniają wymogów serii poprawek 03 do niniejszego regulaminu; |
| --- | --- |

c)

od dnia 10 października 2009 r. (36 miesięcy od daty wejścia w życie) mogą odmówić pierwszego krajowego lub regionalnego wprowadzenia do użytkowania pojazdu kategorii N2 (o masie maksymalnej przekraczającej 7,5 ton), N3, O3 i O4 o szerokości przekraczającej 2 100 mm (dla tylnego oznakowania) i długości przekraczającej 6 000 mm (dla bocznego oznakowania), z wyjątkiem ciągników siodłowych do ciągnięcia naczep oraz pojazdów niekompletnych, które nie spełniają wymogów serii poprawek 03 do niniejszego regulaminu;

2

3

3

4

| d) | niezależnie od przepisów pkt 12.1.4, od dnia 10 października 2011 r. (60 miesięcy po dacie wejścia w życie) nie uznają dłużej homologacji udzielonych na podstawie niniejszego regulaminu dla typów pojazdów kategorii N2 (o masie maksymalnej przekraczającej 7,5 ton), N3, O3 i O4 o szerokości przekraczającej 2 100 mm (dla tylnego oznakowania) i długości przekraczającej 6 000 mm (dla bocznego oznakowania), z wyjątkiem ciągników siodłowych do ciągnięcia naczep oraz pojazdów niekompletnych, na mocy żadnych poprzednich serii poprawek, które już nie obowiązują; |
| --- | --- |

d)

niezależnie od przepisów pkt 12.1.4, od dnia 10 października 2011 r. (60 miesięcy po dacie wejścia w życie) nie uznają dłużej homologacji udzielonych na podstawie niniejszego regulaminu dla typów pojazdów kategorii N2 (o masie maksymalnej przekraczającej 7,5 ton), N3, O3 i O4 o szerokości przekraczającej 2 100 mm (dla tylnego oznakowania) i długości przekraczającej 6 000 mm (dla bocznego oznakowania), z wyjątkiem ciągników siodłowych do ciągnięcia naczep oraz pojazdów niekompletnych, na mocy żadnych poprzednich serii poprawek, które już nie obowiązują;

2

3

3

4

| e) | od dnia 12 czerwca 2010 r. (36 miesięcy od daty wejścia w życie suplementu 3 do serii poprawek 03) są zobowiązane udzielać homologacji tylko w przypadku, gdy typ pojazdu ubiegającego się o homologację odpowiada wymaganiom niniejszego regulaminu zmienionego suplementem 3 do serii poprawek 03; |
| --- | --- |

e)

od dnia 12 czerwca 2010 r. (36 miesięcy od daty wejścia w życie suplementu 3 do serii poprawek 03) są zobowiązane udzielać homologacji tylko w przypadku, gdy typ pojazdu ubiegającego się o homologację odpowiada wymaganiom niniejszego regulaminu zmienionego suplementem 3 do serii poprawek 03;

| f) | do dnia 11 stycznia 2010 r. (18 miesięcy od daty wejścia w życie suplementu nr 4 do serii poprawek 03) nadal udzielają homologacji nowym typom pojazdów, które nie spełniają wymagań dotyczących pionowego ustawienia przednich świateł przeciwmgłowych (pkt 6.3.6.1.1) lub wskaźnika kontrolnego prawidłowego działania kierunkowskazów (pkt 6.5.8), lub wyłączania świateł dziennych (pkt 6.19.7.3). |
| --- | --- |

f)

do dnia 11 stycznia 2010 r. (18 miesięcy od daty wejścia w życie suplementu nr 4 do serii poprawek 03) nadal udzielają homologacji nowym typom pojazdów, które nie spełniają wymagań dotyczących pionowego ustawienia przednich świateł przeciwmgłowych (pkt 6.3.6.1.1) lub wskaźnika kontrolnego prawidłowego działania kierunkowskazów (pkt 6.5.8), lub wyłączania świateł dziennych (pkt 6.19.7.3).

| g) | do dnia 10 października 2011 r. (60 miesięcy od oficjalnej daty wejścia w życie) nadal udzielają homologacji nowym typom pojazdów, które nie spełniają wymagań dotyczących łącznej długości oznakowania odblaskowego (pkt 6.21.4.1.3) (27). |
| --- | --- |

g)

do dnia 10 października 2011 r. (60 miesięcy od oficjalnej daty wejścia w życie) nadal udzielają homologacji nowym typom pojazdów, które nie spełniają wymagań dotyczących łącznej długości oznakowania odblaskowego (pkt 6.21.4.1.3) (27).

27

12.3.   Przepisy przejściowe mające zastosowanie do serii poprawek 04.

Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin:

| a) | od dnia 7 lutego 2011 r. w odniesieniu do pojazdów kategorii M1 i N1, a od dnia 7 sierpnia 2012 r. w odniesieniu do pojazdów pozostałych kategorii (odpowiednio 30 i 48 miesięcy od oficjalnej daty wejścia w życie) udzielają homologacji tylko w przypadku, gdy typ pojazdu ubiegającego się o homologację odpowiada wymaganiom niniejszego regulaminu zmienionego serią poprawek 04; |
| --- | --- |

a)

od dnia 7 lutego 2011 r. w odniesieniu do pojazdów kategorii M1 i N1, a od dnia 7 sierpnia 2012 r. w odniesieniu do pojazdów pozostałych kategorii (odpowiednio 30 i 48 miesięcy od oficjalnej daty wejścia w życie) udzielają homologacji tylko w przypadku, gdy typ pojazdu ubiegającego się o homologację odpowiada wymaganiom niniejszego regulaminu zmienionego serią poprawek 04;

1

1

| b) | po dniu 22 lipca 2009 r. (data wejścia w życie suplementu 2 do serii poprawek 04) w dalszym ciągu udzielają homologacji typom pojazdów, które nie spełniają wymogów pkt 5.2.1 zmienionego suplementem 2 do serii poprawek 04, jeśli są one wyposażone w reflektory homologowane zgodnie z regulaminem nr 98 (przed wejściem w życie suplementu 9) lub regulaminem nr 112 (przed wejściem w życie suplementu 8); |
| --- | --- |

b)

po dniu 22 lipca 2009 r. (data wejścia w życie suplementu 2 do serii poprawek 04) w dalszym ciągu udzielają homologacji typom pojazdów, które nie spełniają wymogów pkt 5.2.1 zmienionego suplementem 2 do serii poprawek 04, jeśli są one wyposażone w reflektory homologowane zgodnie z regulaminem nr 98 (przed wejściem w życie suplementu 9) lub regulaminem nr 112 (przed wejściem w życie suplementu 8);

| c) | od dnia 24 października 2012 r. (36 miesięcy od daty wejścia w życie suplementu 3 do serii poprawek 04) udzielają homologacji tylko w przypadku, gdy typ pojazdu ubiegającego się o homologację odpowiada wymaganiom dotyczącym ograniczania napięcia określonym w pkt 3.2.7 i od 5.27 do 5.27.4 niniejszego regulaminu zmienionego suplementem 3 do serii poprawek 04; |
| --- | --- |

c)

od dnia 24 października 2012 r. (36 miesięcy od daty wejścia w życie suplementu 3 do serii poprawek 04) udzielają homologacji tylko w przypadku, gdy typ pojazdu ubiegającego się o homologację odpowiada wymaganiom dotyczącym ograniczania napięcia określonym w pkt 3.2.7 i od 5.27 do 5.27.4 niniejszego regulaminu zmienionego suplementem 3 do serii poprawek 04;

| d) | do dnia 7 lutego 2011 r. w odniesieniu do pojazdów kategorii M1 i N1 oraz do dnia 7 sierpnia 2012 r. w odniesieniu do pojazdów innych kategorii (odpowiednio 30 i 48 miesięcy po dacie wejścia w życie suplementu nr 2 do serii poprawek 04) nadal udzielają homologacji nowym typom pojazdów, które nie spełniają wymagań dotyczących wyłączania świateł do jazdy dziennej wzajemnie sprzężonych z przednimi światłami kierunkowskazów (pkt 6.19.7.6). |
| --- | --- |

d)

do dnia 7 lutego 2011 r. w odniesieniu do pojazdów kategorii M1 i N1 oraz do dnia 7 sierpnia 2012 r. w odniesieniu do pojazdów innych kategorii (odpowiednio 30 i 48 miesięcy po dacie wejścia w życie suplementu nr 2 do serii poprawek 04) nadal udzielają homologacji nowym typom pojazdów, które nie spełniają wymagań dotyczących wyłączania świateł do jazdy dziennej wzajemnie sprzężonych z przednimi światłami kierunkowskazów (pkt 6.19.7.6).

1

1

12.3.1.   Nie naruszając powyższych przepisów przejściowych, Umawiające się Strony stosujące regulamin nr 112 od dnia 7 sierpnia 2008 r. (data wejścia w życie serii poprawek 04 do niniejszego regulaminu) nie są zobowiązane do uznawania homologacji w przypadku, gdy typ pojazdu zgłoszony do homologacji nie spełnia wymogów określonych w pkt 6.1.2 i 6.2.2 niniejszego regulaminu zmienionego serią poprawek 04 w odniesieniu do regulaminu nr 112.

12.4.   Przepisy przejściowe mające zastosowanie do serii poprawek 05.

Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin:

| a) | od dnia 30 stycznia 2015 r. (48 miesięcy od oficjalnej daty wejścia w życie) są zobowiązane udzielać homologacji tylko w przypadku, gdy typ pojazdu ubiegającego się o homologację odpowiada wymaganiom niniejszego regulaminu zmienionego serią poprawek 05; |
| --- | --- |

a)

od dnia 30 stycznia 2015 r. (48 miesięcy od oficjalnej daty wejścia w życie) są zobowiązane udzielać homologacji tylko w przypadku, gdy typ pojazdu ubiegającego się o homologację odpowiada wymaganiom niniejszego regulaminu zmienionego serią poprawek 05;

| b) | do dnia 30 lipca 2016 r. w odniesieniu do nowych typów pojazdów kategorii M1 i N1, a do dnia 30 stycznia 2018 r. w odniesieniu do nowych typów pojazdów pozostałych kategorii (odpowiednio 66 i 84 miesięcy od oficjalnej daty wejścia w życie) udzielają homologacji w przypadku, gdy nowy typ pojazdu ubiegający się o homologację spełnia wymagania jednego lub więcej spośród pkt od 6.2.7.6.2 lub 6.2.7.6.3 do 6.2.7.6.3.3 zamiast wymagań pkt 6.2.7.6.1 niniejszego regulaminu zmienionego serią poprawek 05. |
| --- | --- |

b)

do dnia 30 lipca 2016 r. w odniesieniu do nowych typów pojazdów kategorii M1 i N1, a do dnia 30 stycznia 2018 r. w odniesieniu do nowych typów pojazdów pozostałych kategorii (odpowiednio 66 i 84 miesięcy od oficjalnej daty wejścia w życie) udzielają homologacji w przypadku, gdy nowy typ pojazdu ubiegający się o homologację spełnia wymagania jednego lub więcej spośród pkt od 6.2.7.6.2 lub 6.2.7.6.3 do 6.2.7.6.3.3 zamiast wymagań pkt 6.2.7.6.1 niniejszego regulaminu zmienionego serią poprawek 05.

1

1

12.5.   Przepisy przejściowe mające zastosowanie do serii poprawek 06.

Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin:

od dnia 18 listopada 2017 r. (60 miesięcy od daty wejścia w życie) są zobowiązane udzielać homologacji tylko w przypadku, gdy typ pojazdu ubiegającego się o homologację odpowiada wymaganiom niniejszego regulaminu zmienionego serią poprawek 06.

---

(1)  Zgodnie z definicją zawartą w ujednoliconej rezolucji w sprawie budowy pojazdów (R.E.3), dokument ECE/TRANS/WP.29/78/Rev.3, pkt 2 – www.unece.org/trans/main/wp29/wp29wgs/wp29gen/wp29resolutions.html.

1

(2)  W przypadku urządzeń oświetlenia do oświetlania tylnej tablicy rejestracyjnej i świateł kierunkowskazów (kategoria 5 i 6) stosuje się określenie „powierzchnia emitująca światło”.

2

(3)  Przykłady umożliwiające podjęcie decyzji dotyczącej wzajemnego sprzężenia świateł – załącznik 3, część 7.

3

(4)  Publikacja CIE 15.2, 1986, Colorimetry, the CIE 1931 standard colorimetric observer.

4

(5)  Publikacja CIE 15.2, 1986, Colorimetry, the CIE 1931 standard colorimetric observer.

5

(6)  Publikacja CIE 15.2, 1986, Colorimetry, the CIE 1931 standard colorimetric observer.

6

(7)  Publikacja CIE 15.2, 1986, Colorimetry, the CIE 1931 standard colorimetric observer.

7

(8)  Publikacja CIE 15.2, 1986, Colorimetry, the CIE 1931 standard colorimetric observer.

8

(9)  Publikacja CIE 15.2, 1986, Colorimetry, the CIE 1931 standard colorimetric observer.

9

(10)  Numery wyróżniające Umawiających się Stron Porozumienia z 1958 r. podano w załączniku 3 do ujednoliconej rezolucji w sprawie budowy pojazdów (R.E.3), dokument ECE/TRANS/WP.29/78/Rev. 3 – www.unece.org/trans/main/wp29/wp29wgs/wp29gen/wp29resolutions.html.

10

(11)  Nie dotyczy to specjalnie przygotowanych elementów, które mogą być montowane na zewnątrz reflektora.

11

(12)  Określanie współrzędnych chromatyczności światła emitowanego przez światła oświetleniowe nie wchodzi w zakres niniejszego regulaminu.

12

(13)  Inaczej: białe lub bezbarwne światło odblaskowe.

13

(14)  Żaden z przepisów niniejszego regulaminu nie wyklucza możliwości dopuszczenia przez Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin stosowania białego oznakowania odblaskowego z tyłu na swoich terytoriach.

14

(15)  Zgodnie z definicją zawartą w ujednoliconej rezolucji w sprawie budowy pojazdów (R.E.3), dokument ECE/TRANS/WP.29/78/Rev.3, pkt 2 – www.unece.org/trans/main/wp29/wp29wgs/wp29gen/wp29resolutions.html.

15

(16)  Umawiające się Strony odpowiednich regulaminów mogą jednak zabronić stosowania mechanicznych urządzeń czyszczących, jeżeli zamontowane są szyby świateł z tworzywa, oznaczone symbolem „PL”.

16

(17)  Zgodnie z definicją zawartą w ujednoliconej rezolucji w sprawie budowy pojazdów (R.E.3), dokument ECE/TRANS/WP.29/78/Rev.3, pkt 2 – www.unece.org/trans/main/wp29/wp29wgs/wp29gen/wp29resolutions.html.

17

(18)  Nowe typy pojazdów, które nie spełniają tego przepisu, mogą nadal otrzymywać homologację, do momentu upłynięcia 18 miesięcy od daty wejścia w życie suplementu 4 do serii poprawek 03.

18

(19)  Nowe typy pojazdów, które nie spełniają tego przepisu, mogą nadal otrzymywać homologację, do momentu upłynięcia 18 miesięcy od daty wejścia w życie suplementu 4 do serii poprawek 03.

19

(20)  Nowe typy pojazdów, które nie spełniają tego przepisu, mogą nadal otrzymywać homologację, do momentu upłynięcia 18 miesięcy od daty wejścia w życie suplementu 4 do serii poprawek 03.

20

(21)  Umawiające się Strony niestosujące regulaminu nr 87 mogą zabronić stosowania świateł DRL (określonych w pkt 5.22) w oparciu o przepisy krajowe.

21

(22)  Nowe typy pojazdów, które nie spełniają tego przepisu, mogą nadal otrzymywać homologację, do momentu upłynięcia 18 miesięcy od daty wejścia w życie suplementu 4 do serii poprawek 03.

22

(23)  W przypadku dodatkowych „dwóch symetrycznie położonych jednostek oświetlenia” odległość w kierunku poziomym może wynosić 200 mm (C na rysunku).

23

(24)  Kierunki ruchu są oddzielone elementem drogi lub odpowiadająca mu odległość między przeciwnymi kierunkami ruchu jest wydzielona. Oznacza to zmniejszenie oślepiającego światła emitowanego przez pojazdy jadące z naprzeciwka.

24

(25)  Ten przepis nie ma zastosowania do świateł mijania w przypadku doświetlania prawego zakrętu w prawostronnym ruchu drogowym (lub lewego zakrętu w lewostronnym ruchu drogowym).

25

(26)  Umawiające się Strony odpowiednich regulaminów mogą jednak zabronić stosowania mechanicznych urządzeń czyszczących, jeżeli zamontowane są szyby świateł z tworzywa, oznaczone symbolem „PL”.

26

(27)  Uwaga Sekretariatu: pkt 6.21.4.1.3 – proszę odnieść się do treści serii poprawek 03 w wersji zawartej w dokumencie E/ECE/324/Rev.1/Add.47/Rev.6 – E/ECE/TRANS/505/Rev.1/Add.47/Rev.6.

27

---

ZAŁĄCZNIK 1

Image 87

ZAWIADOMIENIE

(maksymalny format: A4 (210 × 297 mm))

(1)

Wydane przez: Nazwa organu administracji

dotyczące (2): udzielenia homologacji

rozszerzenia homologacji

odmowy udzielenia homologacji

cofnięcia homologacji

ostatecznego zaniechania produkcji

typu pojazdu w odniesieniu do rozmieszczenia urządzeń oświetlenia i sygnalizacji świetlnej na mocy regulaminu nr 48.

Homologacja nr: Nr rozszerzenia:

1. Nazwa handlowa lub marka pojazdu:

2. Określenie typu pojazdu stosowane przez producenta:

3. Nazwa i adres producenta:

4. W stosownym przypadku, nazwa i adres przedstawiciela producenta:

5. Przedstawiono do homologacji w dniu:

6. Upoważniona placówka techniczna odpowiedzialna za przeprowadzanie badań homologacyjnych:

7. Data sprawozdania z badań:

8. Numer sprawozdania z badań:

9. Krótki opis:

Urządzenia oświetlenia i sygnalizacji świetlnej pojazdu:

9.1. Światła drogowe: tak/nie (2)

9.2. Światła mijania: tak/nie (2)

9.3. Przednie światła przeciwmgłowe: tak/nie (2)

Uwagi: Wzajemnie sprzężone w reflektorze: tak/nie (2)

9.4. Światła cofania: tak/nie (2)

9.5. Przednie światła kierunkowskazów: tak/nie (2)

9.6. Tylne światła kierunkowskazów: tak/nie (2)

9.7. Boczne światła kierunkowskazów: tak/nie (2)

9.8. Światła awaryjne: tak/nie (2)

Image 88

9.9. Światła hamowania: tak/nie (2)

9.10. Oświetlenie tylnej

tablicy rejestracyjnej: tak/nie (2)

9.11. Przednie światła pozycyjne: tak/nie (2)

9.12. Tylne światła pozycyjne: tak/nie (2)

9.13. Tylne światła przeciwmgłowe: tak/nie (2)

9.14. Światła postojowe: tak/nie (2)

9.15. Światła obrysowe górne: tak/nie (2)

9.16. Tylne światła odblaskowe,

inne niż trójkątne: tak/nie (2)

9.17. Tylne światła odblaskowe, trójkątne: tak/nie (2)

9.18. Przednie światła odblaskowe,

inne niż trójkątne: tak/nie (2)

9.19. Boczne światła odblaskowe,

inne niż trójkątne: tak/nie (2)

9.20. Światła obrysowe boczne: tak/nie (2)

9.21. Światła do jazdy dziennej: tak/nie (2)

9.22. System adaptacyjnego oświetlenia głównego (AFS): tak/nie (2)

9.23. Światła zakrętowe: tak/nie (2)

9.24. Oznakowanie odblaskowe: Tył Bok

9.24.1. Pełne oznakowanie obrysowe: tak/nie (2) tak/nie (2)

9.24.2. Częściowe oznakowanie obrysowe: tak/nie (2) tak/nie (2)

9.24.3. Oznakowanie liniowe: tak/nie (2) tak/nie (2)

9.24.4. Wyłączenie spod obowiązku stosowania oznakowania odblaskowego zgodnie z pkt 6.21.1.2.5.

Tył

tak/nie (2)

Uwagi:

Bok

tak/nie (2)

Uwagi

9.25. Awaryjny sygnał stopu: tak/nie (2)

9.26. Światła manewrowe: tak/nie (2)

9.27. Lampki oświetleniowe zewnętrzne: tak/nie (2)

9.28. Światła równoważne: tak/nie (2)

9.29. Maksymalna dopuszczalna ładowność bagażnika:

Image 89

10. Uwagi:

10.1. Uwagi dotyczące części ruchomych:

10.2. Metoda wyznaczania powierzchni widocznej:

a) granica powierzchni świetlnej (2) lub

b) powierzchni emitującej światło (2).

10.3. Inne uwagi (dotyczy pojazdów z prawostronnym lub lewostronnym układem kierowniczym):

10.4. Uwagi dotyczące systemu AFS (zgodnie z pkt 3.2.6 i 6.22.7.4 niniejszego regulaminu):

10.5. Uwagi dotyczące rozciągłości oznakowania odblaskowego, jeżeli wynosi mniej niż minimalna wartość 70 % przewidziana w pkt 6.21.4.1.2 i 6.21.4.2.2 niniejszego regulaminu.

10.6. W przypadku pojazdów kategorii M i N uwagi dotyczące zasilania elektrycznego (zgodnie z pkt 3.2.7 i 5.27 niniejszego regulaminu).

10.7. Uwagi dotyczące oznakowania odblaskowego (zgodnie z pkt 6.21.1.2.5 i 6.21.4.3.1 niniejszego regulaminu)

10.8. Uwagi dotyczące oznakowania odblaskowego (pojazd niekompletny lub kompletny zgodnie z pkt 6.21.1.2.1 i 6.21.1.2.2.1 niniejszego regulaminu):

pojazd niekompletny: tak/nie (2)

pojazd kompletny: tak/nie (2)

pojazd skompletowany: tak/nie (2)

11. Umiejscowienie znaku homologacji:

12. Powód (powody) rozszerzenia homologacji (jeżeli dotyczy):

13. Homologacja została udzielona/rozszerzona/odmówiono udzielenia homologacji/homologację cofnięto (2)

14. Miejscowość:

15. Data:

16. Podpis:

17. Poniższe dokumenty, opatrzone przedstawionym powyżej numerem homologacji, dostępne są na żądanie:

(1) Numer wyróżniający kraju, który udzielił/odmówił udzielenia/cofnął homologację (zob. przepisy dotyczące homologacji zawarte w regulaminie).

(2) Niepotrzebne skreślić.

---

ZAŁĄCZNIK 2

ROZMIESZCZENIE ZNAKÓW HOMOLOGACJI

WZÓR A

(zob. pkt 4.4 niniejszego regulaminu)

Image 90

Powyższy znak homologacji umieszczony na pojeździe oznacza, że dany typ pojazdu, w odniesieniu do rozmieszczenia urządzeń oświetlenia i sygnalizacji świetlnej, otrzymał homologację w Niderlandach (E 4) na mocy regulaminu nr 48 zmienionego serią poprawek 06. Numer homologacji wskazuje, że homologacji udzielono zgodnie z wymaganiami regulaminu nr 48 zmienionego serią poprawek 06.

WZÓR B

(zob. pkt 4.5 niniejszego regulaminu)

Image 91

Powyższy znak homologacji umieszczony na pojeździe wskazuje, że odnośny typ pojazdu uzyskał homologację w Niderlandach (E 4) na podstawie regulaminu nr 48 zmienionego serią poprawek 06 i regulaminu nr 33. (1) Numer homologacji wskazuje, że w chwili udzielenia odnośnych homologacji regulamin nr 48 był zmieniony serią poprawek 06, a regulamin nr 33 był nadal w swojej pierwotnej wersji.

---

(1)  Drugi numer podano jedynie jako przykład.

---

ZAŁĄCZNIK 3

PRZYKŁADY POWIERZCHNI ŚWIATEŁ, OSI I ŚRODKÓW ODNIESIENIA ORAZ KĄTY WIDOCZNOŚCI GEOMETRYCZNEJ

Przykładowe rozmieszczenia przedstawiono w celu ułatwienia zrozumienia przepisów. Nie mają one charakteru ograniczającego i nie narzucają żadnej konkretnej konstrukcji.

LEGENDA do wszystkich przykładów w niniejszym załączniku:

| 1. | Powierzchnia świetlna |
| --- | --- |

1.

Powierzchnia świetlna

| 2. | Oś odniesienia |
| --- | --- |

2.

Oś odniesienia

| 3. | Środek odniesienia |
| --- | --- |

3.

Środek odniesienia

| 4. | Kąt widoczności geometrycznej |
| --- | --- |

4.

Kąt widoczności geometrycznej

| 5. | Powierzchnia emitująca światło |
| --- | --- |

5.

Powierzchnia emitująca światło

| 6. | Powierzchnia widoczna na podstawie powierzchni świetlnej |
| --- | --- |

6.

Powierzchnia widoczna na podstawie powierzchni świetlnej

| 7a. | Powierzchnia widoczna na podstawie powierzchni emitującej światło zgodnie z pkt 2.8 lit. a) (z szybą zewnętrzną) |
| --- | --- |

7a.

Powierzchnia widoczna na podstawie powierzchni emitującej światło zgodnie z pkt 2.8 lit. a) (z szybą zewnętrzną)

| 7b. | Powierzchnia widoczna na podstawie powierzchni emitującej światło zgodnie z pkt 2.8 lit. b) (bez szyby zewnętrznej) |
| --- | --- |

7b.

Powierzchnia widoczna na podstawie powierzchni emitującej światło zgodnie z pkt 2.8 lit. b) (bez szyby zewnętrznej)

| 8. | Kierunek widoczności |
| --- | --- |

8.

Kierunek widoczności

| IO | Wewnętrzny element optyczny |
| --- | --- |
| LG | Światłowód |
| L | Szyba zewnętrzna |
| R | Odbłyśnik |
| S | Źródło światła |
| X | Nie realizuje funkcji |
| F1 | Funkcja 1 |
| F2 | Funkcja 2 |

IO

Wewnętrzny element optyczny

LG

Światłowód

L

Szyba zewnętrzna

R

Odbłyśnik

S

Źródło światła

X

Nie realizuje funkcji

F1

Funkcja 1

F2

Funkcja 2

CZĘŚĆ 1

Powierzchnia emitująca światło urządzenia sygnalizacji świetlnej innego niż światło odblaskowe

Image 92

Powierzchnia widoczna na podstawie powierzchni emitującej światło

CZĘŚĆ 2

Powierzchnia świetlna urządzenia sygnalizacji świetlnej innego niż światło odblaskowe

Powierzchnia świetlna urządzenia sygnalizacji świetlnej innego niż światło odblaskowe

Image 93

Uzyskana powierzchnia świetlna dla wszystkich wariantów położenia, np. w celu określenia powierzchni maks./min.

Powierzchnia świetlna

Ekrany; inne pozycje ekranów są możliwe

CZĘŚĆ 3

Przykłady powierzchni widocznej opartej na powierzchni świetlnej w różnych kierunkach widoczności geometrycznej

Przykłady powierzchni widocznej opartej na powierzchni świetlnej w różnych kierunkach widoczności geometrycznej

Image 94

Powierzchnia widoczna na podstawie powierzchni świetlnej

Powierzchnia widoczna na podstawie powierzchni świetlnej

Image 95

Powierzchnia widoczna na podstawie powierzchni świetlnej

CZĘŚĆ 4

Przykłady powierzchni widocznej opartej na powierzchni emitującej światło w różnych kierunkach widoczności geometrycznej

Przykłady powierzchni widocznej opartej na powierzchni emitującej światło w różnych kierunkach widoczności geometrycznej

Image 96

Powierzchnia widoczna na podstawie powierzchni emitującej światło

Image 97

Powierzchnia widoczna na podstawie powierzchni emitującej światło

CZĘŚĆ 5

Przykład powierzchni świetlnej w porównaniu z powierzchnią emitującą światło w przypadku „światła jednofunkcyjnego” (zob. pkt 2.8–2.9 niniejszego regulaminu)

Przykład powierzchni świetlnej w porównaniu z powierzchnią emitującą światło w przypadku „światła jednofunkcyjnego” (zob. pkt 2.8–2.9 niniejszego regulaminu)

Przykłady źródła światła z układem odbłyśnikowym za szybą zewnętrzną:

| Przykład 1 | Przykład 2 |
| --- | --- |
| | |
| (z szybą zewnętrzną) | (bez nieryflowanej szyby zewnętrznej) |

Przykład 1

Przykład 1

Przykład 2

Przykład 2

Image 98

Image 99

(z szybą zewnętrzną)

(bez nieryflowanej szyby zewnętrznej)

Przykłady źródła światła z układem odbłyśnikowym z szybą wewnętrzną za szybą zewnętrzną:

| Przykład 3 | Przykład 4 |
| --- | --- |
| | |
| (z szybą zewnętrzną) | (bez nieryflowanej szyby zewnętrznej) |

Przykład 3

Przykład 3

Przykład 4

Przykład 4

Image 100

Image 101

(z szybą zewnętrzną)

(bez nieryflowanej szyby zewnętrznej)

Przykłady źródła światła z układem odbłyśnikowym z częściową szybą wewnętrzną za szybą zewnętrzną:

| Przykład 5 | Przykład 6 |
| --- | --- |
| | |
| (z szybą zewnętrzną) | (bez nieryflowanej szyby zewnętrznej) |

Przykład 5

Przykład 5

Przykład 6

Przykład 6

Image 102

Image 103

(z szybą zewnętrzną)

(bez nieryflowanej szyby zewnętrznej)

Przykład układu światłowodowego za szybą zewnętrzną:

Przykład 7

Przykład 7

Image 104

W przypadku bez nieryflowanej szyby zewnętrznej „7b” oznacza powierzchnię widoczną zgodnie z pkt 2.8 lit. b)

Przekrój

Przykład układu światłowodowego lub układu odbłyśnikowego za szybą zewnętrzną:

Przykład 8

Przykład 8

Image 105

W przypadku bez nieryflowanej szyby zewnętrznej „7b” oznacza powierzchnię widoczną zgodnie z pkt 2.8, a F1 nie może być przezroczysta dla F2

LG, R i F1

Przekrój

Przykład źródła światła z układem odbłyśnikowym w połączeniu z powierzchnią nierealizującą funkcji, za szybą zewnętrzną:

Przykład 9

Przykład 9

Image 106

W przypadku bez nieryflowanej szyby zewnętrznej „7b” oznacza powierzchnię widoczną zgodnie z pkt 2.8 lit. b)

CZĘŚĆ 6

Przykłady ukazujące określenie powierzchni emitującej światło w porównaniu z powierzchnią świetlną (zob. pkt 2.8 i 2.9 niniejszego regulaminu)

Przykłady ukazujące określenie powierzchni emitującej światło w porównaniu z powierzchnią świetlną (zob. pkt 2.8 i 2.9 niniejszego regulaminu)

Uwaga: Na określenie powierzchni emitującej światło może wpływać światło odbite

Uwaga:

Przykład A

Przykład A

Image 107

Powierzchnia szyby przedstawiona jako płaska dla uproszczenia

DEKLAROWANA OŚ ODNIESIENIA

RZUT

| | Powierzchnia świetlna | Deklarowana powierzchnia emitująca światło zgodnie z pkt 2.8 lit. a) |
| --- | --- | --- |
| Krawędzie | a i b | c i d |

Powierzchnia świetlna

Deklarowana powierzchnia emitująca światło zgodnie z pkt 2.8 lit. a)

Krawędzie

a i b

c i d

Przykład B

Przykład B

Image 108

DEKLAROWANA OŚ ODNIESIENIA

Powierzchnia szyby przedstawiona jako płaska dla uproszczenia

RZUT

| | Powierzchnia świetlna | Deklarowana powierzchnia emitująca światło zgodnie z pkt 2.8 lit. a) |
| --- | --- | --- |
| Krawędzie | a i b | c i d |

Powierzchnia świetlna

Deklarowana powierzchnia emitująca światło zgodnie z pkt 2.8 lit. a)

Krawędzie

a i b

c i d

Przykład C

Przykład C

Przykłady określenia powierzchni świetlnej w połączeniu z powierzchnią nierealizującą funkcji:

Image 109

DEKLAROWANA OŚ ODNIESIENIA

X nie realizuje tej funkcji

Powierzchnia szyby przedstawiona jako płaska dla uproszczenia

RZUT

| | Powierzchnia świetlna |
| --- | --- |
| Krawędzie | a i b |

Powierzchnia świetlna

Krawędzie

a i b

Przykład D

Przykład D

Przykłady określenia powierzchni emitującej światło zgodnie z pkt 2.8 lit. a) w połączeniu z powierzchnią nie realizującą funkcji:

Image 110

Powierzchnia szyby przedstawiona jako płaska dla uproszczenia

DEKLAROWANA OŚ ODNIESIENIA

X nie realizuje tej funkcji

RZUT

| | Deklarowana powierzchnia emitująca światło zgodnie z pkt 2.8 lit. a) |
| --- | --- |
| Krawędzie | c-d i e-f |

Deklarowana powierzchnia emitująca światło zgodnie z pkt 2.8 lit. a)

Krawędzie

c-d i e-f

Przykład E

Przykład E

Przykłady określenia powierzchni widocznej w połączeniu z powierzchnią nierealizującą funkcji i szybą zewnętrzną nieryflowaną (zgodnie z pkt 2.8 lit. b)):

Image 111

DEKLAROWANA OŚ ODNIESIENIA

X nie realizuje tej funkcji

Powierzchnia szyby przedstawiona jako płaska dla uproszczenia

RZUT

| | Deklarowana powierzchnia emitująca światło zgodnie z pkt 2.8 lit. b) |
| --- | --- |
| Krawędzie | c'-d' i e'-f' |

Deklarowana powierzchnia emitująca światło zgodnie z pkt 2.8 lit. b)

Krawędzie

c'-d' i e'-f'

CZĘŚĆ 7

Przykłady umożliwiające podjęcie decyzji dotyczącej wzajemnego sprzężenia dwu funkcji

Przykłady umożliwiające podjęcie decyzji dotyczącej wzajemnego sprzężenia dwu funkcji

W przypadku ryflowanej szyby zewnętrznej z przegrodą pomiędzy:

Image 112

Nie są wzajemnie sprzężone

7a dla F2

7a dla F1

W przypadku ryflowanej szyby zewnętrznej:

Image 113

7a dla F2

7a dla F1

Wzajemnie sprzężone

W przypadku bez nieryflowanej szyby zewnętrznej:

Image 114

Nie są wzajemnie sprzężone

W przypadku bez nieryflowanej szyby zewnętrznej:

Image 115

LG i F1

LG i F1

Nie są wzajemnie sprzężone

Nie są wzajemnie sprzężone

W przypadku z szybą zewnętrzną (ryflowaną lub nieryflowaną):

Image 116

Wzajemnie sprzężone

LG i F1

LG i F1

Wzajemnie sprzężone

W przypadku z szybą zewnętrzną (ryflowaną lub nieryflowaną):

Image 117

LG, R i F1

Wzajemnie sprzężone

W przypadku bez nieryflowanej szyby zewnętrznej „7b” oznacza powierzchnię widoczną zgodnie z pkt 2.8; F1 nie może być przezroczysta dla F2:

Image 118

F1 nie jest wzajemnie sprzężone z F2

LG, R i F1

W przypadku bez nieryflowanej szyby zewnętrznej (lub z taką szybą):

Image 119

Wzajemnie sprzężone

LG i F1

---

ZAŁĄCZNIK 4

WIDOCZNOŚĆ ŚWIATŁA CZERWONEGO DO PRZODU I WIDOCZNOŚĆ ŚWIATŁA BIAŁEGO DO TYŁU

(zob. pkt 5.10.1 i 5.10.2 niniejszego regulaminu)

Rysunek 1

Image 120

Widoczność światła czerwonego do przodu

Strefa 1

Rysunek 2

Rysunek 2

Image 121

Widoczność światła białego do tyłu

Strefa 2

---

ZAŁĄCZNIK 5

WARUNKI OBCIĄŻENIA STOSOWANE DO USTALANIA ZMIAN PIONOWEGO USTAWIENIA ŚWIATEŁ MIJANIA

Warunki obciążenia osi, o których mowa w pkt 6.2.6.1 i 6.2.6.3.1.

1.   Do celów poniższych badań, do obliczania masy pasażerów przyjmuje się wartość 75 kg na jedną osobę.

2.   Warunki obciążenia dla różnych typów pojazdów:

| 2.1. | Pojazdy kategorii M1 (1):






  2.1.1. | Kąt odchylenia wiązki świateł mijania wyznacza się w następujących warunkach obciążenia:






  2.1.1.1. | jedna osoba na siedzeniu kierowcy; |
| --- | --- | --- | --- |

2.1.

Pojazdy kategorii M1 (1):

2.1.1.

Kąt odchylenia wiązki świateł mijania wyznacza się w następujących warunkach obciążenia:

2.1.1.1.

jedna osoba na siedzeniu kierowcy;

| 2.1.1.2. | kierowca, plus jeden pasażer na siedzeniu przednim najbardziej oddalonym od kierowcy; |
| --- | --- |

2.1.1.2.

kierowca, plus jeden pasażer na siedzeniu przednim najbardziej oddalonym od kierowcy;

| 2.1.1.3. | kierowca, jeden pasażer na siedzeniu przednim najbardziej oddalonym od kierowcy, wszystkie siedzenia oddalone najbardziej do tyłu zajęte; |
| --- | --- |

2.1.1.3.

kierowca, jeden pasażer na siedzeniu przednim najbardziej oddalonym od kierowcy, wszystkie siedzenia oddalone najbardziej do tyłu zajęte;

| 2.1.1.4. | wszystkie miejsca zajęte; |
| --- | --- |

2.1.1.4.

wszystkie miejsca zajęte;

| 2.1.1.5. | wszystkie miejsca zajęte i równomiernie rozłożony ładunek w bagażniku, w celu osiągnięcia dopuszczalnego obciążenia tylnej osi, lub osi przedniej, jeżeli bagażnik znajduje się z przodu. Jeżeli pojazd posiada bagażnik z przodu i z tyłu, ładunek dodatkowy musi być odpowiednio rozłożony w celu uzyskania dopuszczalnego obciążenia osi. Jednakże jeżeli dopuszczalna masa całkowita zostanie osiągnięta przed osiągnięciem dopuszczalnego obciążenia na jedną oś, to obciążenie bagażnika(-ów) powinno być ograniczone do wartości, która umożliwi osiągnięcie takiej masy; |
| --- | --- |

2.1.1.5.

wszystkie miejsca zajęte i równomiernie rozłożony ładunek w bagażniku, w celu osiągnięcia dopuszczalnego obciążenia tylnej osi, lub osi przedniej, jeżeli bagażnik znajduje się z przodu. Jeżeli pojazd posiada bagażnik z przodu i z tyłu, ładunek dodatkowy musi być odpowiednio rozłożony w celu uzyskania dopuszczalnego obciążenia osi. Jednakże jeżeli dopuszczalna masa całkowita zostanie osiągnięta przed osiągnięciem dopuszczalnego obciążenia na jedną oś, to obciążenie bagażnika(-ów) powinno być ograniczone do wartości, która umożliwi osiągnięcie takiej masy;

| 2.1.1.6. | kierowca i równomiernie rozłożony ładunek w bagażniku, w celu otrzymania dopuszczalnego obciążenia odpowiedniej osi.
  Jednakże jeżeli dopuszczalna masa całkowita zostanie osiągnięta przed osiągnięciem dopuszczalnego obciążenia na jedną oś, obciążenie bagażnika(-ów) powinno być ograniczone do wartości, która umożliwi osiągnięcie takiej masy. |
| --- | --- |

2.1.1.6.

kierowca i równomiernie rozłożony ładunek w bagażniku, w celu otrzymania dopuszczalnego obciążenia odpowiedniej osi.

Jednakże jeżeli dopuszczalna masa całkowita zostanie osiągnięta przed osiągnięciem dopuszczalnego obciążenia na jedną oś, obciążenie bagażnika(-ów) powinno być ograniczone do wartości, która umożliwi osiągnięcie takiej masy.

| 2.1.2. | Przy wyznaczaniu powyższych warunków obciążenia należy wziąć pod uwagę ograniczenia obciążenia przewidziane przez producenta. |
| --- | --- |

2.1.2.

Przy wyznaczaniu powyższych warunków obciążenia należy wziąć pod uwagę ograniczenia obciążenia przewidziane przez producenta.

| 2.2. | Pojazdy kategorii M2 i M3 (1);
  Kąt odchylenia wiązki świateł mijania wyznacza się w następujących warunkach obciążenia:






  2.2.1. | pojazd nieobciążony i jedna osoba na siedzeniu kierowcy; |
| --- | --- | --- |

2.2.

Pojazdy kategorii M2 i M3 (1);

Kąt odchylenia wiązki świateł mijania wyznacza się w następujących warunkach obciążenia:

2.2.1.

pojazd nieobciążony i jedna osoba na siedzeniu kierowcy;

| 2.2.2. | pojazd obciążony w taki sposób, aby obciążenie każdej z osi było równe technicznie dopuszczalnemu obciążeniu, lub obciążony do momentu osiągnięcia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu poprzez proporcjonalne obciążenie przedniej i tylnej osi do ich technicznie dopuszczalnych obciążeń, w zależności, która wartość zostanie wcześniej osiągnięta. |
| --- | --- |

2.2.2.

pojazd obciążony w taki sposób, aby obciążenie każdej z osi było równe technicznie dopuszczalnemu obciążeniu, lub obciążony do momentu osiągnięcia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu poprzez proporcjonalne obciążenie przedniej i tylnej osi do ich technicznie dopuszczalnych obciążeń, w zależności, która wartość zostanie wcześniej osiągnięta.

| 2.3. | Pojazdy kategorii N ze skrzynią ładunkową:






  2.3.1. | Kąt odchylenia wiązki świateł mijania wyznacza się w następujących warunkach obciążenia:






  2.3.1.1. | pojazd nieobciążony i jedna osoba na siedzeniu kierowcy; |
| --- | --- | --- | --- |

2.3.

Pojazdy kategorii N ze skrzynią ładunkową:

2.3.1.

Kąt odchylenia wiązki świateł mijania wyznacza się w następujących warunkach obciążenia:

2.3.1.1.

pojazd nieobciążony i jedna osoba na siedzeniu kierowcy;

| 2.3.1.2. | kierowca oraz ładunek tak rozłożony, aby osiągnąć maksymalne technicznie dopuszczalne obciążenie na tylną oś lub osie, lub dopuszczalną masę całkowitą pojazdu w zależności od tego, co nastąpi najpierw, nie przekraczając obciążenia osi przedniej obliczonego jako suma obciążenia na przednią oś pojazdu nieobciążonego plus 25 % maksymalnej dopuszczalnej ładowności na przednią oś. Taką samą procedurę stosuje się, mutatis mutandis, gdy platforma ładunkowa znajduje się z przodu. |
| --- | --- |

2.3.1.2.

kierowca oraz ładunek tak rozłożony, aby osiągnąć maksymalne technicznie dopuszczalne obciążenie na tylną oś lub osie, lub dopuszczalną masę całkowitą pojazdu w zależności od tego, co nastąpi najpierw, nie przekraczając obciążenia osi przedniej obliczonego jako suma obciążenia na przednią oś pojazdu nieobciążonego plus 25 % maksymalnej dopuszczalnej ładowności na przednią oś. Taką samą procedurę stosuje się, mutatis mutandis, gdy platforma ładunkowa znajduje się z przodu.

| 2.4. | Pojazdy kategorii N bez skrzyni ładunkowej






  2.4.1. | Pojazdy ciągnące naczepy:






  2.4.1.1. | pojazd nieobciążony bez obciążenia sprzęgu siodłowego i jedna osoba na siedzeniu kierowcy; |
| --- | --- | --- | --- |

2.4.

Pojazdy kategorii N bez skrzyni ładunkowej

2.4.1.

Pojazdy ciągnące naczepy:

2.4.1.1.

pojazd nieobciążony bez obciążenia sprzęgu siodłowego i jedna osoba na siedzeniu kierowcy;

| 2.4.1.2. | jedna osoba na siedzeniu kierowcy: technicznie dopuszczalne obciążenie na sprzęg siodłowy w pozycji sprzęgu odpowiadającej najwyższemu obciążeniu osi tylnej. |
| --- | --- |

2.4.1.2.

jedna osoba na siedzeniu kierowcy: technicznie dopuszczalne obciążenie na sprzęg siodłowy w pozycji sprzęgu odpowiadającej najwyższemu obciążeniu osi tylnej.

| 2.4.2. | Pojazdy ciągnące przyczepy:






  2.4.2.1. | pojazd nieobciążony i jedna osoba na siedzeniu kierowcy; |
| --- | --- | --- |

2.4.2.

Pojazdy ciągnące przyczepy:

2.4.2.1.

pojazd nieobciążony i jedna osoba na siedzeniu kierowcy;

| 2.4.2.2. | jedna osoba na siedzeniu kierowcy, wszystkie pozostałe miejsca w kabinie pojazdu ciągnącego zajęte. |
| --- | --- |

2.4.2.2.

jedna osoba na siedzeniu kierowcy, wszystkie pozostałe miejsca w kabinie pojazdu ciągnącego zajęte.

---

(1)  Zgodnie z definicją zawartą w ujednoliconej rezolucji w sprawie budowy pojazdów (R.E.3), dokument ECE/TRANS/WP.29/78/Rev.3, pkt 2 – www.unece.org/trans/main/wp29/wp29wgs/wp29gen/wp29resolutions.html.

---

ZAŁĄCZNIK 6

POMIAR ZMIANY ODCHYLENIA WIĄZKI ŚWIATEŁ MIJANIA W FUNKCJI OBCIĄŻENIA

1.   ZAKRES

Niniejszy załącznik określa metodę pomiaru zmian odchylenia wiązki świateł mijania w pojazdach silnikowych w stosunku do odchylenia początkowego, spowodowanych zmianami ustawienia pojazdu wynikającymi z obciążenia.

2.   DEFINICJE

2.1.   Odchylenie początkowe

2.1.1.   Nominalne odchylenie początkowe

Wartość odchylenia początkowego wiązki świateł mijania określona przez producenta pojazdu silnikowego, służąca jako wartość odniesienia do obliczenia dopuszczalnych zmian.

2.1.2.   Rzeczywiste odchylenie początkowe

Średnia wartość odchylenia świateł mijania lub nachylenia pojazdu, mierzona dla pojazdu w warunkach nr 1, określonych w załączniku 5, dla badanej kategorii pojazdu. Służy jako wartość odniesienia do oceny zmiany odchylenia wiązki światła w funkcji obciążenia.

2.2.   Odchylenie świateł mijania

Może być zdefiniowane w następujący sposób:

| | jako kąt, wyrażony w miliradianach, między kierunkiem wiązki światła w kierunku oznaczonego punktu na poziomej części granicy światła i cienia reflektora i płaszczyzną poziomą, |
| --- | --- |

jako kąt, wyrażony w miliradianach, między kierunkiem wiązki światła w kierunku oznaczonego punktu na poziomej części granicy światła i cienia reflektora i płaszczyzną poziomą,

| | lub jako styczna tego kąta, wyrażona w odchyleniu procentowym, ponieważ kąty mają małe wartości (dla takich małych wartości, 1 % jest równy 10 mrad). |
| --- | --- |

lub jako styczna tego kąta, wyrażona w odchyleniu procentowym, ponieważ kąty mają małe wartości (dla takich małych wartości, 1 % jest równy 10 mrad).

Jeżeli odchylenie wyrażone jest za pomocą odchylenia procentowego, można je obliczyć, korzystając z następującego wzoru:

Formula

gdzie:

| h1 | odległość w pionie ww. oznaczonego punktu od podłoża, w milimetrach, zmierzona na pionowym ekranie prostopadłym do wzdłużnej płaszczyzny symetrii pojazdu, umieszczonego w odległości w poziomie L; |
| --- | --- |
| h2 | odległość w pionie środka odniesienia od podłoża, w milimetrach (który przyjmuje się za nominalny punkt wyjściowy dla oznaczonego punktu na wysokości h1): |
| L | odległość, w milimetrach, od ekranu do środka odniesienia. |

h1

odległość w pionie ww. oznaczonego punktu od podłoża, w milimetrach, zmierzona na pionowym ekranie prostopadłym do wzdłużnej płaszczyzny symetrii pojazdu, umieszczonego w odległości w poziomie L;

h2

odległość w pionie środka odniesienia od podłoża, w milimetrach (który przyjmuje się za nominalny punkt wyjściowy dla oznaczonego punktu na wysokości h1):

L

odległość, w milimetrach, od ekranu do środka odniesienia.

Wartości ujemne oznaczają odchylenie w dół (zob. rysunek 1).

Wartości dodatnie oznaczają odchylenie do góry.

Rysunek 1

Odchylenie do dołu świateł mijania w pojeździe kategorii M1

Image 122

Uwagi:

| 1. | Niniejszy rysunek przedstawia pojazd kategorii M1, ale przedstawioną zasadę stosuje się jednakowo do pojazdów innych kategorii. |
| --- | --- |

1.

| 2. | Jeżeli pojazd nie jest wyposażony w korektor ustawienia reflektorów, to zmiana odchylenia świateł mijania jest identyczna ze zmianą nachylenia samego pojazdu. |
| --- | --- |

2.

3.   WARUNKI POMIARU

3.1.   Jeżeli dokonuje się oceny wzrokowej obrazu świateł mijania na ekranie lub oceny metodą fotometryczną, pomiar przeprowadza się w warunkach zaciemnienia (np. w ciemni), na takiej powierzchni, która umożliwia ustawienia pojazdu i ekranu w sposób przedstawiony na rysunku 1. Środki odniesienia reflektorów muszą znajdować się w odległości przynajmniej 10 m od ekranu.

3.2.   Podłoże, na którym dokonuje się pomiarów, musi być jak najbardziej płaskie i poziome, aby zapewnić odtwarzalność pomiarów odchylenia wiązki świateł mijania z dokładnością do ± 0,5 mrad (± 0,05 % odchylenia procentowego).

3.3.   Jeżeli używa się ekranu, jego oznaczenie, położenie oraz kierunek ustawienia w odniesieniu do podłoża i do wzdłużnej płaszczyzny symetrii pojazdu musi być takie, aby zapewnić odtwarzalność pomiarów odchylenia wiązki świateł mijania z dokładnością do ± 0,5 mrad (± 0,05 % odchylenia procentowego).

3.4.   Podczas pomiarów temperatura otoczenia powinna wynosić od 10 do 30 °C.

4.   PRZYGOTOWANIE POJAZDU

4.1.   Pomiarów dokonuje się dla pojazdu, którego przebieg wynosi od 1 000 do 10 000 km, najlepiej 5 000 km.

4.2.   Opony powinny być napompowane do wartości ciśnienia określonej przez producenta dla maksymalnego obciążenia pojazdu. Pojazd musi mieć uzupełnione wszystkie płyny (paliwo, woda, olej) oraz musi być wyposażony we wszystkie akcesoria i narzędzia określone przez producenta. Pełne uzupełnienie paliwa oznacza, że zbiornik paliwa musi być napełniony przynajmniej w 90 % swojej objętości.

4.3.   Pojazd musi stać na zwolnionym hamulcu postojowym i na biegu jałowym.

4.4.   Pojazd musi być klimatyzowany przez co najmniej 8 godzin w temperaturze określonej w pkt 3.4 powyżej.

4.5.   Jeżeli stosuje się metodę fotometryczną lub wizualną, testowany pojazd powinien być wyposażony w reflektory zapewniające wyraźną granicą światła i cienia na obrazie w celu ułatwienia pomiarów. Zezwala się na stosowanie innych środków w celu uzyskania dokładniejszych odczytów (np. usunięcie szyb reflektorów).

5.   PROCEDURA BADANIA

5.1.   Uwagi ogólne

Zmiany odchylenia wiązki świateł mijania lub nachylenia pojazdu, w zależności od wybranej metody, muszą być mierzone osobno dla każdej strony pojazdu. Wyniki uzyskane dla reflektorów z obu stron pojazdu we wszystkich warunkach obciążeniowych określonych w załączniku 5 muszą zawierać się w granicach określonych w pkt 5.5 poniżej. Obciążenie zwiększa się stopniowo, bez poddawania pojazdu nadmiernym wstrząsom.

5.1.1.   Jeżeli zamontowany jest system AFS, pomiarów należy dokonywać przy systemie znajdującym się w stanie zerowym.

5.2.   Określenie rzeczywistego odchylenia początkowego

Pojazd musi być przygotowany w sposób określony w pkt 4 powyżej i obciążony w sposób określony w załączniku 5 (pierwszy typ warunków obciążenia dla danej kategorii pojazdu). Przed każdym pomiarem, pojazd musi być rozkołysany zgodnie z przepisami pkt 5.4 poniżej. Pomiary powtarza się trzykrotnie.

5.2.1.   Jeżeli wynik żadnego z trzech pomiarów nie różni się więcej niż o 2 mrad (0,2 % odchylenia) od średniej arytmetycznej wyników, to średnia ta stanowi wynik końcowy.

5.2.2.   Jeżeli którykolwiek z pomiarów różni się od średniej arytmetycznej wyników o więcej niż 2 mrad (0,2 % odchylenia), należy dokonać kolejnej serii 10 pomiarów, z których średnia arytmetyczna stanowić będzie wynik końcowy.

5.3.   Metody pomiaru

Dozwolone jest stosowanie każdej metody pomiaru zmiany odchylenia, pod warunkiem że pozwala na uzyskanie wyników z dokładnością do ± 0,2 mrad (± 0,02 % odchylenia).

5.4.   Postępowanie z pojazdem w poszczególnych warunkach obciążenia

Zawieszenie pojazdu lub wszelkie inne elementy, które mogą mieć wpływ na stopień odchylenia wiązki świateł mijania, muszą być załączone zgodnie z metodami opisanymi poniżej.

Jednakże placówki techniczne i producenci mogą wspólnie zaproponować inne metody (doświadczalne lub oparte na obliczeniach), zwłaszcza wtedy, gdy pomiary wiążą się ze szczególnymi trudnościami, pod warunkiem jednak, że takie obliczenia są jednoznacznie prawdziwe.

5.4.1.   Pojazdy kategorii M1 z zawieszeniem tradycyjnym

Pojazd należy ustawić na stanowisku pomiarowym. W razie potrzeby koła należy umieścić na ruchomych podstawach (ich stosowanie jest konieczne, jeżeli ich brak powoduje ograniczenie ruchu zawieszenia, które może mieć wpływ na wyniki pomiarów). Tak ustawiony pojazd należy poddać ciągłemu kołysaniu przez co najmniej trzy pełne cykle, przy czym, dla każdego cyklu, należy naciskać najpierw tył, a potem przód pojazdu.

Sekwencja kołysania kończy się zakończeniem cyklu. Przed dokonaniem pomiarów pojazd musi samoczynnie powrócić do stanu bezruchu. Zamiast stosowania ruchomych platform ten sam efekt można uzyskać poprzez przesuwanie pojazdu do tyłu i do przodu przynajmniej do pełnego obrotu kół.

5.4.2.   Pojazdy kategorii M2, M3 i N z zawieszeniem tradycyjnym

5.4.2.1.   Jeżeli nie można zastosować metody postępowania dla pojazdów kategorii M1 opisanej w pkt 5.4.1, można zastosować metodę opisaną w pkt 5.4.2.2 lub 5.4.2.3.

5.4.2.2.   Pojazd ustawiony na stanowisku pomiarowym, z kołami na podłożu, należy rozkołysać poprzez chwilowe zmiany obciążenia.

5.4.2.3.   Pojazd należy ustawić na stanowisku pomiarowym, koła muszą być na podłożu. Następnie należy uaktywnić zawieszenie pojazdu i inne elementy, które mogą mieć wpływ na stopień odchylenia wiązki świateł mijania, za pomocą urządzenia wibracyjnego, na przykład platformy wibracyjnej, na której spoczywają koła pojazdu.

5.4.3.   Pojazdy o zawieszeniu innym niż tradycyjne, wymagającym pracy silnika

Przed dokonaniem jakichkolwiek pomiarów należy odczekać, aż pojazd osiągnie swoje ostateczne położenie z pracującym silnikiem.

5.5.   Pomiary

Zmianę stopnia odchylenia wiązki świateł mijania określa się dla każdego typu warunków obciążeniowych w odniesieniu do rzeczywistego odchylenia początkowego określonego zgodnie z pkt 5.2 powyżej.

Jeżeli pojazd jest wyposażony w ręczny korektor ustawienia reflektorów, należy go ustawić w położeniu określonym przez producenta dla danych warunków obciążenia (zgodnie z załącznikiem 5).

5.5.1.   Początkowo należy wykonać pojedyncze pomiary w poszczególnych warunkach obciążenia. Wymagania uznaje się za spełnione, jeżeli we wszystkich warunkach obciążenia zmiana odchylenia mieści się w obliczonym zakresie (np. w zakresie różnicy między nominalnym odchyleniem początkowym oraz dolną i górną granicą określoną do celów homologacji), z marginesem bezpieczeństwa 4 mrad (0,4 % odchylenia).

5.5.2.   Jeżeli wynik(-i) pomiaru(-ów) nie mieści(-szczą) się w marginesie bezpieczeństwa określonym w pkt 5.5.1 lub przekracza(-ją) wartości graniczne, należy dokonać dalszych trzech pomiarów w warunkach obciążenia odpowiadających temu(-ym) wynikowi(-om), jak określono w pkt 5.5.3.

5.5.3.   W poszczególnych warunkach obciążenia określonych powyżej:

5.5.3.1.   Jeżeli wynik żadnego z trzech pomiarów nie różni się o więcej niż 2 mrad (0,2 % odchylenia) od średniej arytmetycznej wyników, ta średnia stanowi wynik końcowy.

5.5.3.2.   Jeżeli którykolwiek z pomiarów różni się od średniej arytmetycznej wyników o więcej niż 2 mrad (0,2 % odchylenia), należy dokonać kolejnej serii 10 pomiarów, z których średnia arytmetyczna stanowić będzie wynik końcowy.

5.5.3.3.   Jeżeli pojazd jest wyposażony w automatyczny korektor ustawienia reflektorów charakteryzujący się występowaniem pętli histerezy, za wartości znaczące uznaje się wyniki średnie na górze i u dołu pętli histerezy.

Wszystkich powyższych pomiarów dokonuje się zgodnie z pkt 5.5.3.1 i 5.5.3.2.

5.5.4.   Wymagania uznaje się za spełnione, jeżeli we wszystkich warunkach obciążenia, różnica między rzeczywistym odchyleniem początkowym określonym zgodnie z pkt 5.2 a odchyleniem zmierzonym w poszczególnych warunkach obciążenia jest mniejsza niż wartości obliczone zgodnie z pkt 5.5.1. (bez marginesu bezpieczeństwa).

5.5.5.   Jeżeli tylko jedna, górna lub dolna obliczona granica dopuszczalnej różnicy zostanie przekroczona, to producentowi zezwala się na obranie innej wartości nominalnego odchylenia początkowego, w granicach określonych do homologacji.

---

ZAŁĄCZNIK 7

OZNACZENIE ODCHYLENIA W DÓŁ GRANICY ŚWIATŁA I CIENIA ŚWIATEŁ MIJANIA, O KTÓRYM MOWA W PKT 6.2.6.1.1 ORAZ ODCHYLENIA W DÓŁ GRANICY ŚWIATŁA I CIENIA PRZEDNICH ŚWIATEŁ PRZECIWMGŁOWYCH, O KTÓRYM MOWA W PKT 6.3.6.1.2 NINIEJSZEGO REGULAMINU

Przykład 1

Wielkość symbolu i znaków pozostawia się decyzji producenta.

Wartość ustawienia początkowego

Standardowy symbol światło mijania

Przykład 2

Wielkość symbolu i znaków pozostawia się decyzji producenta.

Wartość odchylenia w dół

Standardowy symbol przednich świateł przeciwmgłowych

---

ZAŁĄCZNIK 8

STEROWANIE URZĄDZENIAMI DO POZIOMOWANIA REFLEKTORÓW, O KTÓRYCH MOWA W PKT 6.2.6.2.2 NINIEJSZEGO REGULAMINU

1.   SPECYFIKACJE

1.1.   Odchylenie wiązki świateł mijania w dół musi w każdym razie być uzyskane w jeden z następujących sposobów:

| a) | poprzez przesunięcie suwaka regulatora do dołu lub w lewo; |
| --- | --- |

a)

poprzez przesunięcie suwaka regulatora do dołu lub w lewo;

| b) | poprzez obrócenie regulatora obrotowego w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara; |
| --- | --- |

b)

poprzez obrócenie regulatora obrotowego w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara;

| c) | poprzez wyciśnięcie przycisku (przełącznik typu wciśnięty-wyciśnięty). |
| --- | --- |

c)

poprzez wyciśnięcie przycisku (przełącznik typu wciśnięty-wyciśnięty).

Jeżeli do ustawienia wiązki świateł służy kilka przycisków, to przycisk odpowiadający maksymalnemu odchyleniu do dołu musi znajdować się po lewej lub poniżej przycisku(-ów) odpowiadającemu(-ych) pozostałym ustawieniom świateł mijania.

Regulator obrotowy zamocowany poziomo lub w taki sposób, że widoczna jest tylko jego krawędź, powinien działać zgodnie z zasadami dotyczącymi regulatorów typu a) lub c).

1.1.1.   Regulator musi być opisany symbolami, które jednoznacznie określają pozycje regulatora odpowiadające odchyleniu świateł mijania do dołu lub do góry.

1.2.   Pozycja „0” odpowiada odchyleniu początkowemu zgodnie z pkt 6.2.6.1.1 niniejszego regulaminu.

1.3.   Pozycja „0”, która zgodnie z pkt 6.2.6.2.2 niniejszego regulaminu musi być pozycją ustaloną, nie musi bezwzględnie znajdować się na końcu skali.

1.4.   Symbole umieszczone na regulatorze muszą być objaśnione w instrukcji obsługi pojazdu.

1.5.   Do opisania regulatorów mogą służyć wyłącznie poniższe symbole:

oraz

lub połączenie

Dopuszcza się stosowanie symboli z pięcioma liniami zamiast czterech

Przykład 1

Przykład 2

Przykład 3

---

ZAŁĄCZNIK 9

KONTROLA ZGODNOŚCI PRODUKCJI

1.   BADANIA

1.1.   Położenie świateł

Położenie świateł, zgodnie z ich definicją z pkt 2.7 niniejszego regulaminu, w kierunku poprzecznym, w pionie oraz w kierunku wzdłużnym należy sprawdzić zgodnie z ogólnymi wymaganiami określonymi w pkt od 2.8 do 2.10, 2.14 i 5.4 niniejszego regulaminu.

Zmierzone wartości odpowiednich odległości muszą być takie, żeby pojazd spełniał poszczególne wymagania dotyczące każdego ze świateł.

1.2.   Widoczność świateł

1.2.1.   Kąty widoczności geometrycznej należy sprawdzić zgodnie z przepisami pkt 2.13 niniejszego regulaminu.

Zmierzone wartości odpowiednich kątów muszą być takie, żeby pojazd spełniał poszczególne wymagania dotyczące każdego ze świateł, z zastrzeżeniem, że dopuszcza się odchylenia granic kątów odpowiadające odchyleniu ± 3° dozwolonemu na mocy pkt 5.3 dla montażu urządzeń sygnalizacji świetlnej.

1.2.2.   Widoczność światła czerwonego do przodu i widoczność światła białego do tyłu należy sprawdzić zgodnie z pkt 5.10 niniejszego regulaminu.

1.3.   Ustawienie świateł mijania i przednich świateł przeciwmgłowych klasy „F3” do przodu

1.3.1.   Początkowe odchylenie w dół

Początkowe odchylenie w dół granicy światła i cienia wiązki świateł mijania przednich świateł przeciwmgłowych klasy „F3” należy ustawić zgodnie z wartością podaną na tabliczce, zgodnie z wymaganiami i wzorem przedstawionym w załączniku 7.

Dopuszcza się także początkowe ustawienie świateł przez producenta do wartości różnej od tej podanej na tabliczce, pod warunkiem że można wykazać, że wartość ta jest reprezentatywna dla homologowanego typu, badanego zgodnie z procedurami zawartymi w załączniku 6 i w szczególności w pkt 4.1.

1.3.2.   Zmiana odchylenia w funkcji obciążenia

Zmiana wartości odchylenia świateł mijania w dół w funkcji zmieniających się warunków obciążenia określonych w niniejszej sekcji musi mieścić się w następującym zakresie:

| | od 0,2 % do 2,8 % dla świateł umieszczonych na wysokości h < 0,8; |
| --- | --- |

od 0,2 % do 2,8 % dla świateł umieszczonych na wysokości h < 0,8;

| | od 0,2 % do 2,8 % dla świateł umieszczonych na wysokości0,8 ≤ h ≤ 1,0 lub |
| --- | --- |

od 0,2 % do 2,8 % dla świateł umieszczonych na wysokości0,8 ≤ h ≤ 1,0 lub

| | od 0,7 % do 3,3 % (zgodnie z zakresem ustawienia obranym przez producenta w czasie homologacji); |
| --- | --- |

od 0,7 % do 3,3 % (zgodnie z zakresem ustawienia obranym przez producenta w czasie homologacji);

| | od 0,7 % do 3,3 % dla świateł umieszczonych na wysokości 1,0 < h ≤ 1,2 m; |
| --- | --- |

od 0,7 % do 3,3 % dla świateł umieszczonych na wysokości 1,0 < h ≤ 1,2 m;

| | od 1,2 % do 3,8 % dla świateł umieszczonych na wysokości h > 1,2 m. |
| --- | --- |

od 1,2 % do 3,8 % dla świateł umieszczonych na wysokości h > 1,2 m.

W przypadku przedniego światła przeciwmgłowego klasy „F3” ze źródłami światła o wartości obiektywnego strumienia świetlnego powyżej 2 000 lm, zmiana wartości odchylenia w dół w funkcji warunków obciążenia określonych w niniejszej sekcji musi mieścić się w następującym zakresie:

| | od 0,7 % do 3,3 % dla przednich świateł przeciwmgłowych umieszczonych na wysokości h ≤ 0,8; |
| --- | --- |

od 0,7 % do 3,3 % dla przednich świateł przeciwmgłowych umieszczonych na wysokości h ≤ 0,8;

| | od 1,2 % do 3,8 % dla przednich świateł przeciwmgłowych umieszczonych na wysokości h > 0,8 m |
| --- | --- |

od 1,2 % do 3,8 % dla przednich świateł przeciwmgłowych umieszczonych na wysokości h > 0,8 m

Stosuje się następujące warunki obciążenia określone w załączniku 5 do niniejszego regulaminu, dostosowane odpowiednio do każdego układu.

1.3.2.1.   Pojazdy kategorii M1:

| | Punkt 2.1.1.1. |
| --- | --- |

Punkt 2.1.1.1.

| | Punkt 2.1.1.6 z uwzględnieniem |
| --- | --- |

Punkt 2.1.1.6 z uwzględnieniem

| | Punktu 2.1.2. |
| --- | --- |

Punktu 2.1.2.

1.3.2.2.   Pojazdy kategorii M2 i M3:

| | Punkt 2.2.1. |
| --- | --- |

Punkt 2.2.1.

| | Punkt 2.2.2. |
| --- | --- |

Punkt 2.2.2.

1.3.2.3.   Pojazdy kategorii N ze skrzynią ładunkową:

| | Punkt 2.3.1.1. |
| --- | --- |

Punkt 2.3.1.1.

| | Punkt 2.3.1.2. |
| --- | --- |

Punkt 2.3.1.2.

1.3.2.4.   Pojazdy kategorii N bez skrzyni ładunkowej:

1.3.2.4.1.   Pojazdy ciągnące naczepy:

| | Punkt 2.4.1.1. |
| --- | --- |

Punkt 2.4.1.1.

| | Punkt 2.4.1.2. |
| --- | --- |

Punkt 2.4.1.2.

1.3.2.4.2.   Pojazdy ciągnące przyczepy:

| | Punkt 2.4.2.1. |
| --- | --- |

Punkt 2.4.2.1.

| | Punkt 2.4.2.2. |
| --- | --- |

Punkt 2.4.2.2.

1.4.   Połączenia elektryczne i wskaźniki kontrolne

Połączenia elektryczne sprawdza się poprzez włączenie każdego światła zasilanego z układu elektrycznego pojazdu.

Światła i wskaźniki kontrolne muszą działać zgodnie z przepisami pkt od 5.11 do 5.14 niniejszego regulaminu i zgodnie z indywidualnymi specyfikacjami dotyczącymi danego światła.

1.5.   Natężenie światła

1.5.1.   Światła drogowe

Maksymalne, łączne natężenie świateł drogowych sprawdza się zgodnie z procedurą określoną w pkt 6.1.9.2 niniejszego regulaminu. Uzyskana wartość musi spełniać wymagania określone w pkt 6.1.9.1 niniejszego regulaminu.

1.6.   Obecność, liczbę, barwę, układ oraz kategorię świateł, jeżeli ma zastosowanie, sprawdza się poprzez oględziny świateł i ich oznakowania.

Wyniki powyższego badania muszą spełniać wymagania określone w pkt 5.15 i 5.16 oraz indywidualne wymagania dotyczące danego światła.

---

ZAŁĄCZNIK 10

ZASTRZEŻONE

---

ZAŁĄCZNIK 11

WIDOCZNOŚĆ OZNAKOWANIA ODBLASKOWEGO Z TYŁU, PRZODU I Z BOKU POJAZDU

(zob. pkt 6.21.5 niniejszego regulaminu)

Rysunek 1a

Tył

Image 129

Płaszczyzna obserwacji

25 m

Rysunek 1b

Rysunek 1b

Przód (tylko przyczepy)

Przód (tylko przyczepy)

Image 130

25 m

Płaszczyzna obserwacji

Rysunek 2

Rysunek 2

Bok

Bok

Image 131

Płaszczyzna obserwacji

25 m

---

ZAŁĄCZNIK 12

BADANIE ZACHOWANIA NA DRODZE

1.   Specyfikacje jazdy testowej dotyczące automatycznej kontroli świateł drogowych

1.1.   Jazdę testową przeprowadza się w czystym powietrzu (1) i przy czystych reflektorach

1.2.   Trasa testowa obejmuje odcinki testowe w warunkach ruchu drogowego, przy prędkości odpowiadającej danemu typowi drogi, jak przedstawiono w tabeli 1 poniżej:

Tabela 1

| Badanie
  Sekcja | Warunki ruchu drogowego | Rodzaj drogi |
| --- | --- | --- |
| Obszary miejskie | Droga wielopasmowa, np. autostrada | Droga wiejska |
| Prędkość | 50 ± 10 km/h | 100 ± 20 km/h | 80 ± 20 km/h |
| Średni procent całkowitej długości trasy testowej | 10 % | 20 % | 70 % |
| A | Pojedynczy pojazd nadjeżdżający lub poprzedzający z częstotliwością taką, że światło drogowe będzie włączane i wyłączane. | | X | X |
| B | Połączenie sytuacji z nadjeżdżającymi i poprzedzającymi pojazdami z częstotliwością taką, że światło drogowe będzie włączane i wyłączane. | | X | X |
| C | Aktywne i pasywne manewry wyprzedzania z częstotliwością taką, że światło drogowe będzie włączane i wyłączane. | | X | X |
| D | Nadjeżdżający rower, jak opisano w pkt 6.1.9.3.1.2. | | | X |
| E | Połączenie sytuacji z nadjeżdżającymi i poprzedzającymi pojazdami | X | | |

Badanie

Sekcja

Warunki ruchu drogowego

Rodzaj drogi

Obszary miejskie

Droga wielopasmowa, np. autostrada

Droga wiejska

Prędkość

50 ± 10 km/h

100 ± 20 km/h

80 ± 20 km/h

Średni procent całkowitej długości trasy testowej

10 %

20 %

70 %

A

Pojedynczy pojazd nadjeżdżający lub poprzedzający z częstotliwością taką, że światło drogowe będzie włączane i wyłączane.

X

X

B

Połączenie sytuacji z nadjeżdżającymi i poprzedzającymi pojazdami z częstotliwością taką, że światło drogowe będzie włączane i wyłączane.

X

X

C

Aktywne i pasywne manewry wyprzedzania z częstotliwością taką, że światło drogowe będzie włączane i wyłączane.

X

X

D

Nadjeżdżający rower, jak opisano w pkt 6.1.9.3.1.2.

X

E

Połączenie sytuacji z nadjeżdżającymi i poprzedzającymi pojazdami

X

1.3.   Obszary miejskie obejmują drogi z oświetleniem i bez.

1.4.   Drogi wiejskie obejmują odcinki posiadające dwa pasy ruchu i odcinki posiadające cztery pasy ruchu lub więcej oraz zawierają skrzyżowań, wzgórza lub zbocza, nachylenia terenu i wijące się drogi.

1.5.   Drogi wielopasmowe (np. autostrady) i drogi wiejskie muszą obejmować odcinki posiadające poziome proste części o długości ponad 600 m. Ponadto obejmują one odcinki po łukach w lewo i w prawo.

1.6.   Należy uwzględnić sytuacje związane z natężonym ruchem.

2.   Specyfikacje badania zachowania na drodze dotyczące adaptacyjnych świateł drogowych

2.1.   Jazdę testową przeprowadza się w czystym powietrzu (1) i przy czystych reflektorach

2.2.   Trasa testowa obejmuje odcinki testowe w warunkach ruchu, przy prędkości odpowiadającej danemu typowi drogi, jak przedstawiono w tabeli 2 poniżej:

Tabela 2

| Badanie
  Sekcja | Warunki ruchu drogowego | Rodzaj drogi |
| --- | --- | --- |
| Obszary miejskie | Droga wielopasmowa, np. autostrada | Droga wiejska |
| Prędkość | 50 ± 10 km/h | 100 ± 20 km/h | 80 ± 20 km/h |
| Średni procent całkowitej długości trasy testowej | 10 % | 20 % | 70 % |
| A | Pojedynczy pojazd nadjeżdżający lub poprzedzający z częstotliwością taką, że adaptacyjne światło drogowe będzie reagować w celu zademonstrowania procesu dostosowania. | | X | X |
| B | Połączenie sytuacji z nadjeżdżającymi i poprzedzającymi pojazdami z częstotliwością taką, że adaptacyjne światło drogowe będzie reagować w celu zademonstrowania procesu dostosowania. | | X | X |
| C | Aktywne i pasywne manewry wyprzedzania z częstotliwością taką, że adaptacyjne światło drogowe będzie reagować w celu zademonstrowania procesu dostosowania. | | X | X |
| D | Nadjeżdżający rower, jak opisano w pkt 6.22.9.3.1.2 | | | X |
| E | Połączenie sytuacji z nadjeżdżającymi i poprzedzającymi pojazdami | X | | |

Badanie

Sekcja

Warunki ruchu drogowego

Rodzaj drogi

Obszary miejskie

Droga wielopasmowa, np. autostrada

Droga wiejska

Prędkość

50 ± 10 km/h

100 ± 20 km/h

80 ± 20 km/h

Średni procent całkowitej długości trasy testowej

10 %

20 %

70 %

A

Pojedynczy pojazd nadjeżdżający lub poprzedzający z częstotliwością taką, że adaptacyjne światło drogowe będzie reagować w celu zademonstrowania procesu dostosowania.

X

X

B

Połączenie sytuacji z nadjeżdżającymi i poprzedzającymi pojazdami z częstotliwością taką, że adaptacyjne światło drogowe będzie reagować w celu zademonstrowania procesu dostosowania.

X

X

C

Aktywne i pasywne manewry wyprzedzania z częstotliwością taką, że adaptacyjne światło drogowe będzie reagować w celu zademonstrowania procesu dostosowania.

X

X

D

Nadjeżdżający rower, jak opisano w pkt 6.22.9.3.1.2

X

E

Połączenie sytuacji z nadjeżdżającymi i poprzedzającymi pojazdami

X

2.3.   Obszary miejskie obejmują drogi z oświetleniem i bez.

2.4.   Drogi wiejskie obejmują odcinki posiadające dwa pasy ruchu i odcinki posiadające cztery pasy ruchu lub więcej oraz zawierają skrzyżowań, wzgórza lub zbocza, nachylenia terenu i wijące się drogi.

2.5.   Drogi wielopasmowe (np. autostrady) i drogi wiejskie muszą obejmować odcinki posiadające poziome proste części o długości ponad 600 m. Ponadto obejmują one odcinki po łukach w lewo i w prawo.

2.6.   Należy uwzględnić sytuacje związane z natężonym ruchem

2.7.   W odniesieniu do odcinków testowych A i B w tabeli powyżej inżynierowie przeprowadzający takie badania oceniają i odnotowują akceptowalność działania procesu dostosowywania w odniesieniu do nadjeżdżających i poprzedzających użytkowników dróg. Oznacza to, że inżynierowie siedzą w pojeździe poddawanym badaniu oraz dodatkowo w nadjeżdżających i poprzedzających pojazdach.

---

(1)  Dobra widzialność (meteorologiczny zasięg optyczny MOR > 2 000 m zgodnie z definicją Światowej Organizacji Meteorologicznej WMO zawartą w Wytycznych dotyczących przyrządów meteorologicznych i metod obserwacji, wydanie szóste, ISBN: 92-63-16008-2, s. 1. 9. 1/ 1. 9. 11, Genewa 1996).

---

ZAŁĄCZNIK 13

WARUNKI AUTOMATYCZNEGO PRZEŁĄCZANIA ŚWIATEŁ MIJANIA

Warunki automatycznego przełączania świateł mijania
   (1)

| Światło otoczenia na zewnątrz pojazdu (2) | Światła mijania | Czas reakcji |
| --- | --- | --- |
| poniżej 1 000 lx | WŁĄCZONE | maksymalnie 2 s |
| pomiędzy 1 000 lx a 7 000 lx | wedle uznania producenta | wedle uznania producenta |
| powyżej 7 000 lx | WYŁĄCZONE | powyżej 5 s (maksymalnie 300 s) |

Światło otoczenia na zewnątrz pojazdu (2)

Światła mijania

Czas reakcji

poniżej 1 000 lx

WŁĄCZONE

maksymalnie 2 s

pomiędzy 1 000 lx a 7 000 lx

wedle uznania producenta

wedle uznania producenta

powyżej 7 000 lx

WYŁĄCZONE

powyżej 5 s (maksymalnie 300 s)

---

(1)  Spełnienia tych warunków dowodzi występujący o homologację, metodą symulacji lub innym sposobem akceptowanym przez organ udzielający homologacji typu.

(2)  Pomiaru natężenia oświetlenia dokonuje się na płaszczyźnie poziomej za pomocą miernika posiadającego fotodetektor skorygowany do cosinusoidy na tej samej wysokości co zamocowanie fotodetektora w pojeździe. Producent może wykazać to za pomocą odpowiedniej dokumentacji lub w inny sposób akceptowany przez organ udzielający homologacji typu.

---

ZAŁĄCZNIK 14

OBSZAR OBSERWACJI W KIERUNKU POWIERZCHNI WIDOCZNEJ ŚWIATEŁ MANEWROWYCH I OŚWIETLENIOWYCH

Strefy obserwacyjne

Niniejszy rysunek pokazuje strefę z jednej strony, pozostałe strefy znajdują się z przodu, z tyłu i z drugiej strony pojazdu

Image 132

Granice stref

Image 133

---

ZAŁĄCZNIK 15

SYSTEM GONIO(FOTO)METRYCZNY WYKORZYSTYWANY W POMIARACH FOTOMETRYCZNYCH ZGODNIE Z DEFINICJĄ W PKT 2.34 NINIEJSZEGO REGULAMINU

Image 134

Fotometr

---