# Dziennik Urzędowy C 95/28 l

| | ISSN 1977-1002 |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | C 95 |
| | |
| Wydanie polskie | Informacje i zawiadomienia | Rocznik 6528 lutego 2022 |

ISSN 1977-1002

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 95

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Rocznik 6528 lutego 2022

---

| Spis treści | Strona |
| --- | --- |
| | IV   Informacje |
| | INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ |
| | Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej |
| 2022/C 95/01 | Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej | 1 |

Spis treści

Strona

IV   Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

2022/C 95/01

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

1

---

| | V   Ogłoszenia |
| --- | --- |
| | POSTĘPOWANIA SĄDOWE |
| | Trybunał Sprawiedliwości |
| 2022/C 95/02 | Sprawa C-598/20: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 1 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Satversmes tiesa – Łotwa) – Pilsētas zemes dienests AS [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Harmonizacja ustawodawstw podatkowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Zwolnienia – Artykuł 135 ust. 1 lit. l) i art. 135 ust. 2 – Dzierżawa i wynajem nieruchomości – Wyłączenie ze zwolnienia przymusowego najmu gruntu na rzecz właścicieli nieruchomości zabudowanych – Zasada neutralności podatkowej] | 2 |
| 2022/C 95/03 | Sprawa C-602/20: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 17 listopada 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad – Bułgaria) – AKZ – Burgas EOOD/Direktor na Direktsia Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika – Burgas [Odesłanie prejudycjalne – Składki na zabezpieczenie społeczne – Zwrot nienależnie wpłaconych składek – Ograniczenie odsetek przy zwrocie – Krajowa autonomia proceduralna – Zasada równoważności – Zasada skuteczności – Artykuł 53 § 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Oczywista niedopuszczalność] | 2 |
| 2022/C 95/04 | Sprawa C-647/20: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 13 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) – Portugalia) – XG/Autoridade Tributária e Aduaneira [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Podatki bezpośrednie – Opodatkowanie zysków z nieruchomości – Artykuł 63, 64 i 65 TFUE – Swobodny przepływ kapitału – Większe obciążenie podatkowe zysków kapitałowych z nieruchomości osiągniętych przez rezydentów państw trzecich] | 3 |
| 2022/C 95/05 | Sprawa C-670/20: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 6 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Ráckevei Járásbíróság – Węgry) – EP, TA, FV, TB/ERSTE Bank Hungary Zrt [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 93/13/EWG – Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich – Umowa kredytu denominowanego w walucie obcej – Warunki narażające kredytobiorcę na ryzyko kursowe – Artykuł 4 ust. 2 – Wymogi zrozumiałości i przejrzystości – Brak wpływu oświadczenia konsumenta, zgodnie z którym konsument jest w pełni świadomy potencjalnych ryzyk wynikających z zaciągnięcia kredytu denominowanego w walucie obcej – Zredagowanie warunku umownego prostym i zrozumiałym językiem] | 4 |
| 2022/C 95/06 | Sprawa C-224/21: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 13 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) – Portugalia) – VX/Autoridade Tributária e Aduaneira [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Podatki bezpośrednie – Opodatkowanie zysków kapitałowych z nieruchomości – Artykuły 63 i 65 TUE – Swobodny przepływ kapitału – Dyskryminacja – Większe obciążenie podatkowe zysków kapitałowych z nieruchomości osiągniętych przez nierezydentów – Opcja opodatkowania na tych samych warunkach co opodatkowanie rezydentów] | 4 |
| 2022/C 95/07 | Sprawa C-273/21: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 26 listopada 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budapest Környéki Törvényszék – Węgry) – WD/Agrárminiszter [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Rolnictwo – Wspólna polityka rolna – Rozporządzenie (UE) nr 1307/2013 – Systemy wsparcia bezpośredniego – Artykuł 4 ust. 1 lit. c) i e) – Artykuł 32 ust. 2 – Wniosek o jednolitą płatność obszarową – Pojęcie kwalifikującego się hektara – Obszar sklasyfikowany w katastrze jako lotnisko – Rzeczywiste wykorzystanie do celów rolniczych] | 5 |
| 2022/C 95/08 | Sprawa C-516/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 20 sierpnia 2021 r. – Finanzamt X/Y | 6 |
| 2022/C 95/09 | Sprawa C-599/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 14 lipca 2021 r. w sprawie T-297/20, Fashioneast i AM.VI./EUIPO – Moschillo (RICH JOHN RICHMOND), wniesione w dniu 21 września 2021 r. przez AM.VI. Srl, Quinam Limited, następcę prawnego Fashioneast Sàrl | 6 |
| 2022/C 95/10 | Sprawa C-612/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 30 września 2021 r. – Gmina O. przeciwko Dyrektorowi Krajowej Informacji Skarbowej | 6 |
| 2022/C 95/11 | Sprawa C-616/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 5 października 2021 r. – Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przeciwko Gminie L. | 7 |
| 2022/C 95/12 | Sprawa C-618/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie (Polska) w dniu 30 września 2021 r. – AR i in. przeciwko PK SA i in. | 7 |
| 2022/C 95/13 | Sprawa C-628/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie (Polska) w dniu 11 października 2021 r. – TB | 9 |
| 2022/C 95/14 | Sprawa C-642/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Bihor (Rumunia) w dniu 18 października 2021 r. – P.C.H./Parchetul de pe lângă Tribunalul Bihor, Parchetul de pe lângă Curtea de Apel Oradea, Ministerul Public – Parchetul de pe lângă Înalta Curte de Casație și Justiție | 9 |
| 2022/C 95/15 | Sprawa C-643/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Bihor (Rumunia) w dniu 18 października 2021 r. – F.O.L./Tribunalul Cluj | 10 |
| 2022/C 95/16 | Sprawa C-644/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Bihor (Rumunia) w dniu 18 października 2021 r. – M.I.A., P.R.-M., V.-C.I-C, F.C.R., P (dawniej T). Ş-B., D.R., P.E.E., F.I./Tribunalul Cluj, Tribunalul Mureş, Tribunalul Hunedoara, Tribunalul Suceava, Tribunalul Galaţi | 11 |
| 2022/C 95/17 | Sprawa C-645/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Bihor (Rumunia) w dniu 21 października 2021 r. – C.C.C., C.R.R., U.D.M./Tribunalul Cluj, Tribunalul Satu Mare, Tribunalul Bucureşti, Tribunalul Bistriţa Năsăud, Tribunalul Maramureş, Tribunalul Sibiu | 12 |
| 2022/C 95/18 | Sprawa C-667/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 8 listopada 2021 r. – ZQ/Medizinischer Dienst der Krankenversicherung Nordrhein, Körperschaft des öffentlichen Rechts | 13 |
| 2022/C 95/19 | Sprawa C-723/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichts Cottbus (Niemcy) w dniu 29 listopada 2021 r. – Stadt Frankfurt (Oder) und FWA Frankfurter Wasser- und Abwassergesellschaft mbH/Landesamt für Bergbau, Geologie und Rohstoffe | 14 |
| 2022/C 95/20 | Sprawa C-750/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 24 września 2021 r. w sprawie T-139/19, Pilatus Bank/EBC, wniesione w dniu 6 grudnia 2021 r. przez Pilatus Bank plc | 16 |
| 2022/C 95/21 | Sprawa C-751/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Salzburg (Austria) w dniu 7 grudnia 2021 r. – PJ/Eurowings GmbH | 17 |
| 2022/C 95/22 | Sprawa C-753/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 8 grudnia 2021 r. – Instrubel NV/Montana Management Inc., BNP Paribas Securities Services | 18 |
| 2022/C 95/23 | Sprawa C-754/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 8 grudnia 2021 r. – Montana Menagement Inc./Heerema Zwijndrecht BV, BNP Paribas Securities Services | 19 |
| 2022/C 95/24 | Sprawa C-772/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 14 grudnia 2021 r. – Brink’s Lithuania UAB/Lietuvos bankas | 19 |
| 2022/C 95/25 | Sprawa C-804/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus (Finlandia) w dniu 20 grudnia 2021 r. – C i CD | 20 |
| | Sąd |
| 2022/C 95/26 | Sprawa T-209/15: Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Gmina Kosakowo/Komisja [Pomoc państwa – Infrastruktura lotniskowa – Finansowanie publiczne przyznane przez gminy Gdynia i Kosakowo na rzecz utworzenia portu lotniczego Gdynia-Kosakowo – Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie – Korzyść – Zasada podmiotu prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej – Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi – Naruszenie konkurencji – Odzyskanie pomocy – Obowiązek uzasadnienia] | 21 |
| 2022/C 95/27 | Sprawa T-263/15 RENV: Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Gmina Miasto Gdynia i Port Lotniczy Gdynia-Kosakowo/Komisja [Pomoc państwa – Infrastruktura lotniskowa – Finansowanie publiczne przyznane przez gminy Gdynia i Kosakowo na rzecz utworzenia portu lotniczego Gdynia-Kosakowo – Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie – Korzyść – Zasada podmiotu prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej – Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi – Naruszenie konkurencji – Odzyskanie pomocy – Cofnięcie decyzji – Brak ponownego wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego – Prawa proceduralne zainteresowanych stron – Prawo do obrony – Obowiązek uzasadnienia] | 21 |
| 2022/C 95/28 | Sprawa T-177/17: Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – EKETA/Komisja [Klauzula arbitrażowa – Umowa Ask-it zawarta w ramach szóstego programu ramowego – Koszty kwalifikowalne – Nota obciążeniowa wystawiona przez Komisję w celu zwrotu wypłaconych zaliczek – Wiarygodność arkuszy czasu pracy – Konflikt interesów – Podwykonawstwo] | 22 |
| 2022/C 95/29 | Sprawa T-189/17: Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – EKETA/Komisja [Klauzula arbitrażowa – Umowa Humabio zawarta w ramach szóstego programu ramowego – Koszty kwalifikowalne – Nota obciążeniowa wystawiona przez Komisję w celu zwrotu wypłaconych zaliczek – Wiarygodność arkuszy czasu pracy – Konflikt interesów] | 23 |
| 2022/C 95/30 | Sprawa T-190/17: Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – EKETA/Komisja [Klauzula arbitrażowa – Umowa Cater zawarta w ramach szóstego programu ramowego – Koszty kwalifikowalne – Nota obciążeniowa wystawiona przez Komisję w celu zwrotu wypłaconych zaliczek – Wiarygodność arkuszy czasu pracy – Konflikt interesów] | 23 |
| 2022/C 95/31 | Sprawy połączone T-721/18 i T-81/19: Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Apostolopoulou i Apostolopoulou-Chrysanthaki/Komisja [Odpowiedzialność pozaumowna – Umowy o udzielenie dotacji zawarte w ramach różnych programów Unii – Naruszenie postanowień umownych przez spółkę beneficjenta – Koszty kwalifikowalne – Dochodzenie OLAF-u – Likwidacja spółki – Odzyskanie wierzytelności od wspólniczek spółki – Postępowanie egzekucyjne – Zarzuty podniesione przez przedstawicieli Komisji przed sądami krajowymi – Określenie strony pozwanej – Uchybienie wymogom formalnym – Częściowa niedopuszczalność – Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom] | 24 |
| 2022/C 95/32 | Sprawa T-158/19: Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2021 r. – Breyer/REA [Dostęp do dokumentów – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Program ramowy w zakresie badań naukowych i innowacji Horyzont 2020 (2014 – 2020) – Rozporządzenie (UE) nr 1290/2013 – Dokumenty dotyczące projektu badawczego iBorderCtrl: Inteligent Portable Border Control System – Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych osoby trzeciej – Częściowa odmowa dostępu – Nadrzędny interes publiczny] | 24 |
| 2022/C 95/33 | Sprawa T-703/19: Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – DD/FRA [Skarga o odszkodowanie – Służba publiczna – Personel tymczasowy – Wszczęcie dochodzenia administracyjnego – Artykuł 86 ust. 2 regulaminu pracowniczego – Obowiązek informowania – Czas trwania postępowania – Rozsądny termin – Obowiązek uzasadnienia – Oczywisty błąd w ocenie – Poufność dochodzenia administracyjnego – Obowiązek dbałości – Krzywda – Związek przyczynowy] | 25 |
| 2022/C 95/34 | Sprawa T-795/19: Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – HB/Komisja [Zamówienia publiczne na usługi – Świadczenie usług wsparcia technicznego dla Wysokiej Rady Sądownictwa – Decyzja o zmniejszeniu kwoty zamówienia i odzyskaniu już wypłaconych kwot – Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie – Akt wpisujący się w ramy czysto umowne, z którymi jest nierozerwalnie związany – Brak klauzuli arbitrażowej – Niedopuszczalność – Brak elementów szkody dających się oddzielić od umowy] | 26 |
| 2022/C 95/35 | Sprawa T-796/19: Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – HB/Komisja [Zamówienia publiczne na usługi – Świadczenie usług wsparcia technicznego na rzecz władz ukraińskich – Decyzja o obniżeniu kwoty zamówienia i odzyskaniu już wypłaconych kwot – Skarga o stwierdzenie nieważności oraz o odszkodowanie i zadośćuczynienie – Akt wpisujący się w ramy czysto umowne, z którymi jest nierozerwalnie związany – Brak klauzuli arbitrażowej – Niedopuszczalność – Brak elementów szkody dających się oddzielić od umowy] | 27 |
| 2022/C 95/36 | Sprawa T-870/19: Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Worldwide Spirits Supply/EUIPO – Melfinco (CLEOPATRA QUEEN) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy CLEOPATRA QUEEN – Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy CLEOPATRA MELFINCO – Artykuły 15 i 57 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie artykuły 18 i 64 rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Dowód rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego – Unieważnienie prawa do znaku towarowego] | 27 |
| 2022/C 95/37 | Sprawa T-6/20: Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Dr. Spiller/EUIPO – Rausch (Alpenrausch Dr. Spiller) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Alpenrausch Dr. Spiller – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy RAUSCH – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]] | 28 |
| 2022/C 95/38 | Sprawa T-369/20: Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – EFFAS/EUIPO – CFA Institute (CEFA Certified European Financial Analyst) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego CEFA Certified European Financial Analyst – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy CFA – Względna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]] | 29 |
| 2022/C 95/39 | Sprawa T-381/20: Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Datax/REA [Klauzula arbitrażowa – Siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007-2013) – Umowy o udzielenie dotacji HELP i GreenNets – Dochodzenie OLAF-u – Koszty personelu – Ciężar dowodu – Wiarygodność arkuszy czasu pracy – Niekwalifikowalność kosztów zadeklarowanych przez beneficjenta – Żądanie odzyskania – Noty obciążeniowe – Przedawnienie – Rozsądny termin – Proporcjonalność] | 29 |
| 2022/C 95/40 | Sprawa T-549/20: Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Magic Box Int. Toys/EUIPO – KMA Concepts (SUPERZINGS) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy SUPERZINGS – Wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy ZiNG – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]] | 30 |
| 2022/C 95/41 | Sprawa T-587/20: Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – MO/Rada [Służba publiczna – Urzędnicy – Przeniesienie z urzędu – Postępowanie w sprawie oceny 2019 – Prawo do bycia wysłuchanym – Odpowiedzialność] | 30 |
| 2022/C 95/42 | Sprawa T-598/20: Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Skechers USA/EUIPO (ARCH FIT) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ARCH FIT – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] | 31 |
| 2022/C 95/43 | Sprawa T-699/20: Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Fashion Energy/EUIPO – Retail Royalty (1st AMERICAN) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego 1st AMERICAN – Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy przedstawiający orła lub innego ptaka drapieżnego – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Podobieństwo oznaczeń pod względem fonetycznym – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Artykuł 72 ust. 6 rozporządzenia 2017/1001 – Artykuł 94 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001] | 32 |
| 2022/C 95/44 | Sprawa T-159/21: Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Bustos/EUIPO – Bicicletas Monty (motwi) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego motwi – Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy – Względna podstawa odmowy rejestracji – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] | 32 |
| 2022/C 95/45 | Sprawa T-194/21: Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Fidia farmaceutici/EUIPO – Stelis Biopharma (HYALOSTEL ONE) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Graficzna rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Graficzny znak towarowy HYALOSTEL ONE – Wcześniejsze słowny unijny znak towarowy HYALISTIL i graficzny unijny znak towarowy HyalOne – Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy HYALO – Względna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Obowiązek uzasadnienia] | 33 |
| 2022/C 95/46 | Sprawa T-195/21: Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Klymenko/Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie – Zamrożenie środków finansowych – Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie – Spoczywający na Radzie obowiązek zweryfikowania, czy decyzja organu państwa trzeciego została podjęta z poszanowaniem prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej] | 34 |
| 2022/C 95/47 | Sprawa T-495/14: Postanowienie Sądu z dnia 17 grudnia 2021 r. – Theodorakis i Theodoraki/Rada [Odpowiedzialność pozaumowna – Polityka gospodarcza i pieniężna – Program wsparcia na rzecz stabilności Cypru – Deklaracje Eurogrupy z dni 16 i 25 marca 2013 r. w sprawie Cypru – Deklaracja przewodniczącego Eurogrupy z dnia 21 marca 2013 r. w sprawie Cypru – Błędne oznaczenie strony pozwanej – Oczywista niedopuszczalność] | 34 |
| 2022/C 95/48 | Sprawa T-496/14: Postanowienie Sądu z dnia 17 grudnia 2021 r. – Berry Investments/Rada [Odpowiedzialność pozaumowna – Polityka gospodarcza i walutowa – Program wsparcia na rzecz stabilności Cypru – Oświadczenia Eurogrupy z dnia 16 i 25 marca 2013 r. w sprawie Cypru – Oświadczenie przewodniczącego Eurogrupy z dnia 21 marca 2013 r. w sprawie Cypru – Błędne oznaczenie strony pozwanej – Oczywista niedopuszczalność] | 35 |
| 2022/C 95/49 | Sprawa T-355/19 INTP: Postanowienie Sądu z dnia 30 listopada 2021 r. – CE/Komitet Regionów [Postępowanie – Wykładnia wyroku – Niedopuszczalność] | 36 |
| 2022/C 95/50 | Sprawa T-620/20: Postanowienie Sądu z dnia 8 grudnia 2021 r. – Alessio i in./EBC [Skarga o stwierdzenie nieważności – Unia gospodarcza i walutowa – Unia bankowa – Restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja instytucji kredytowych – Środki wczesnej interwencji – Decyzja EBC o objęciu Banca Carige SpA zarządem tymczasowym – Kolejne decyzje o przedłużeniu – Termin do wniesienia skargi – Przekroczenie terminu – Niedopuszczalność] | 36 |
| 2022/C 95/51 | Sprawa T-303/21: Postanowienie Sądu z dnia 2 grudnia 2021 r. – FC/EASO [Skarga o stwierdzenie nieważności – Służba publiczna – Personel tymczasowy – Postępowanie dyscyplinarne – Wnioski o zawieszenie – Wezwanie na wysłuchanie przed komisją dyscyplinarną – Odroczenie daty wysłuchania – Brak niekorzystnego aktu – Przedwczesna skarga – Oczywista niedopuszczalność] | 37 |
| 2022/C 95/52 | Sprawa T-722/21 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 8 grudnia 2021 r. – D’Amato i in./Parlament [Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Członkowie Parlamentu – Warunki dostępu do budynków Parlamentu w trzech lokalizacjach pracy Parlamentu związane z kryzysem sanitarnym – Wniosek o zawieszenie wykonania – Brak pilnego charakteru] | 37 |
| 2022/C 95/53 | Sprawa T-723/21 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 8 grudnia 2021 r. – Rooken i in./Parlament [Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Członkowie Parlamentu – Warunki dostępu do budynków Parlamentu w trzech lokalizacjach pracy Parlamentu związane z kryzysem sanitarnym – Wniosek o zawieszenie wykonania – Brak pilnego charakteru] | 38 |
| 2022/C 95/54 | Sprawa T-724/21 R: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 8 grudnia 2021 r. – IL i in./Parlament [Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Służba publiczna – Warunki dostępu do budynków Parlamentu w jego trzech lokalizacjach pracy związane z kryzysem sanitarnym – Wniosek o zawieszenie wykonania – Brak pilnego charakteru] | 38 |
| 2022/C 95/55 | Sprawa T-764/21: Skarga wniesiona w dniu 8 grudnia 2021 r. – Atesos medical i in./Komisja | 39 |
| 2022/C 95/56 | Sprawa T-780/21: Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2021 r. – Lila Rossa Engros/EUIPO (LiLAC) | 40 |
| 2022/C 95/57 | Sprawa T-16/22: Skarga wniesiona w dniu 10 stycznia 2022 r. – NV/EBI | 40 |
| 2022/C 95/58 | Sprawa T-19/22: Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2022 r. – Piaggio & C./EUIPO – Zhejiang Zhongneng Industry (Kształt skutera) | 41 |
| 2022/C 95/59 | Sprawa T-20/22: Skarga wniesiona w dniu 12 stycznia 2022 r. – NW/Komisja | 42 |
| 2022/C 95/60 | Sprawa T-21/22: Skarga wniesiona w dniu 12 stycznia 2022 r. – NY/Komisja | 43 |
| 2022/C 95/61 | Sprawa T-23/22: Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2022 r. – Grail/Komisja | 43 |
| 2022/C 95/62 | Sprawa T-25/22: Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2022 r.– Canai Technology/EUIPO – WE Brand (HE&ME) | 44 |
| 2022/C 95/63 | Sprawa T-848/19: Postanowienie Sądu z dnia 20 grudnia 2021 r. – HS/Komisja | 45 |
| 2022/C 95/64 | Sprawa T-765/20: Postanowienie Sądu z dnia 16 grudnia 2021 r. – The Floow/Komisja | 45 |
| 2022/C 95/65 | Sprawa T-46/21: Postanowienie Sądu z dnia 7 grudnia 2021 r. – El Corte Inglés/EUIPO – Yajun (PREMILITY) | 45 |
| 2022/C 95/66 | Sprawa T-519/21: Postanowienie Sądu z dnia 8 grudnia 2021 r. – VY/Komisja | 46 |

V   Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

2022/C 95/02

Sprawa C-598/20: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 1 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Satversmes tiesa – Łotwa) – Pilsētas zemes dienests AS [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Harmonizacja ustawodawstw podatkowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Zwolnienia – Artykuł 135 ust. 1 lit. l) i art. 135 ust. 2 – Dzierżawa i wynajem nieruchomości – Wyłączenie ze zwolnienia przymusowego najmu gruntu na rzecz właścicieli nieruchomości zabudowanych – Zasada neutralności podatkowej]

2

2022/C 95/03

Sprawa C-602/20: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 17 listopada 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad – Bułgaria) – AKZ – Burgas EOOD/Direktor na Direktsia Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika – Burgas [Odesłanie prejudycjalne – Składki na zabezpieczenie społeczne – Zwrot nienależnie wpłaconych składek – Ograniczenie odsetek przy zwrocie – Krajowa autonomia proceduralna – Zasada równoważności – Zasada skuteczności – Artykuł 53 § 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Oczywista niedopuszczalność]

2

2022/C 95/04

Sprawa C-647/20: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 13 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) – Portugalia) – XG/Autoridade Tributária e Aduaneira [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Podatki bezpośrednie – Opodatkowanie zysków z nieruchomości – Artykuł 63, 64 i 65 TFUE – Swobodny przepływ kapitału – Większe obciążenie podatkowe zysków kapitałowych z nieruchomości osiągniętych przez rezydentów państw trzecich]

3

2022/C 95/05

Sprawa C-670/20: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 6 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Ráckevei Járásbíróság – Węgry) – EP, TA, FV, TB/ERSTE Bank Hungary Zrt [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 93/13/EWG – Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich – Umowa kredytu denominowanego w walucie obcej – Warunki narażające kredytobiorcę na ryzyko kursowe – Artykuł 4 ust. 2 – Wymogi zrozumiałości i przejrzystości – Brak wpływu oświadczenia konsumenta, zgodnie z którym konsument jest w pełni świadomy potencjalnych ryzyk wynikających z zaciągnięcia kredytu denominowanego w walucie obcej – Zredagowanie warunku umownego prostym i zrozumiałym językiem]

4

2022/C 95/06

Sprawa C-224/21: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 13 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) – Portugalia) – VX/Autoridade Tributária e Aduaneira [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Podatki bezpośrednie – Opodatkowanie zysków kapitałowych z nieruchomości – Artykuły 63 i 65 TUE – Swobodny przepływ kapitału – Dyskryminacja – Większe obciążenie podatkowe zysków kapitałowych z nieruchomości osiągniętych przez nierezydentów – Opcja opodatkowania na tych samych warunkach co opodatkowanie rezydentów]

4

2022/C 95/07

Sprawa C-273/21: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 26 listopada 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budapest Környéki Törvényszék – Węgry) – WD/Agrárminiszter [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Rolnictwo – Wspólna polityka rolna – Rozporządzenie (UE) nr 1307/2013 – Systemy wsparcia bezpośredniego – Artykuł 4 ust. 1 lit. c) i e) – Artykuł 32 ust. 2 – Wniosek o jednolitą płatność obszarową – Pojęcie kwalifikującego się hektara – Obszar sklasyfikowany w katastrze jako lotnisko – Rzeczywiste wykorzystanie do celów rolniczych]

5

2022/C 95/08

Sprawa C-516/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 20 sierpnia 2021 r. – Finanzamt X/Y

6

2022/C 95/09

Sprawa C-599/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 14 lipca 2021 r. w sprawie T-297/20, Fashioneast i AM.VI./EUIPO – Moschillo (RICH JOHN RICHMOND), wniesione w dniu 21 września 2021 r. przez AM.VI. Srl, Quinam Limited, następcę prawnego Fashioneast Sàrl

6

2022/C 95/10

Sprawa C-612/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 30 września 2021 r. – Gmina O. przeciwko Dyrektorowi Krajowej Informacji Skarbowej

6

2022/C 95/11

Sprawa C-616/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 5 października 2021 r. – Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przeciwko Gminie L.

7

2022/C 95/12

Sprawa C-618/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie (Polska) w dniu 30 września 2021 r. – AR i in. przeciwko PK SA i in.

7

2022/C 95/13

Sprawa C-628/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie (Polska) w dniu 11 października 2021 r. – TB

9

2022/C 95/14

Sprawa C-642/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Bihor (Rumunia) w dniu 18 października 2021 r. – P.C.H./Parchetul de pe lângă Tribunalul Bihor, Parchetul de pe lângă Curtea de Apel Oradea, Ministerul Public – Parchetul de pe lângă Înalta Curte de Casație și Justiție

9

2022/C 95/15

Sprawa C-643/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Bihor (Rumunia) w dniu 18 października 2021 r. – F.O.L./Tribunalul Cluj

10

2022/C 95/16

Sprawa C-644/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Bihor (Rumunia) w dniu 18 października 2021 r. – M.I.A., P.R.-M., V.-C.I-C, F.C.R., P (dawniej T). Ş-B., D.R., P.E.E., F.I./Tribunalul Cluj, Tribunalul Mureş, Tribunalul Hunedoara, Tribunalul Suceava, Tribunalul Galaţi

11

2022/C 95/17

Sprawa C-645/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Bihor (Rumunia) w dniu 21 października 2021 r. – C.C.C., C.R.R., U.D.M./Tribunalul Cluj, Tribunalul Satu Mare, Tribunalul Bucureşti, Tribunalul Bistriţa Năsăud, Tribunalul Maramureş, Tribunalul Sibiu

12

2022/C 95/18

Sprawa C-667/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 8 listopada 2021 r. – ZQ/Medizinischer Dienst der Krankenversicherung Nordrhein, Körperschaft des öffentlichen Rechts

13

2022/C 95/19

Sprawa C-723/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichts Cottbus (Niemcy) w dniu 29 listopada 2021 r. – Stadt Frankfurt (Oder) und FWA Frankfurter Wasser- und Abwassergesellschaft mbH/Landesamt für Bergbau, Geologie und Rohstoffe

14

2022/C 95/20

Sprawa C-750/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 24 września 2021 r. w sprawie T-139/19, Pilatus Bank/EBC, wniesione w dniu 6 grudnia 2021 r. przez Pilatus Bank plc

16

2022/C 95/21

Sprawa C-751/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Salzburg (Austria) w dniu 7 grudnia 2021 r. – PJ/Eurowings GmbH

17

2022/C 95/22

Sprawa C-753/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 8 grudnia 2021 r. – Instrubel NV/Montana Management Inc., BNP Paribas Securities Services

18

2022/C 95/23

Sprawa C-754/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 8 grudnia 2021 r. – Montana Menagement Inc./Heerema Zwijndrecht BV, BNP Paribas Securities Services

19

2022/C 95/24

Sprawa C-772/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 14 grudnia 2021 r. – Brink’s Lithuania UAB/Lietuvos bankas

19

2022/C 95/25

Sprawa C-804/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus (Finlandia) w dniu 20 grudnia 2021 r. – C i CD

20

Sąd

2022/C 95/26

Sprawa T-209/15: Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Gmina Kosakowo/Komisja [Pomoc państwa – Infrastruktura lotniskowa – Finansowanie publiczne przyznane przez gminy Gdynia i Kosakowo na rzecz utworzenia portu lotniczego Gdynia-Kosakowo – Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie – Korzyść – Zasada podmiotu prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej – Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi – Naruszenie konkurencji – Odzyskanie pomocy – Obowiązek uzasadnienia]

21

2022/C 95/27

Sprawa T-263/15 RENV: Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Gmina Miasto Gdynia i Port Lotniczy Gdynia-Kosakowo/Komisja [Pomoc państwa – Infrastruktura lotniskowa – Finansowanie publiczne przyznane przez gminy Gdynia i Kosakowo na rzecz utworzenia portu lotniczego Gdynia-Kosakowo – Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie – Korzyść – Zasada podmiotu prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej – Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi – Naruszenie konkurencji – Odzyskanie pomocy – Cofnięcie decyzji – Brak ponownego wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego – Prawa proceduralne zainteresowanych stron – Prawo do obrony – Obowiązek uzasadnienia]

21

2022/C 95/28

Sprawa T-177/17: Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – EKETA/Komisja [Klauzula arbitrażowa – Umowa Ask-it zawarta w ramach szóstego programu ramowego – Koszty kwalifikowalne – Nota obciążeniowa wystawiona przez Komisję w celu zwrotu wypłaconych zaliczek – Wiarygodność arkuszy czasu pracy – Konflikt interesów – Podwykonawstwo]

22

2022/C 95/29

Sprawa T-189/17: Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – EKETA/Komisja [Klauzula arbitrażowa – Umowa Humabio zawarta w ramach szóstego programu ramowego – Koszty kwalifikowalne – Nota obciążeniowa wystawiona przez Komisję w celu zwrotu wypłaconych zaliczek – Wiarygodność arkuszy czasu pracy – Konflikt interesów]

23

2022/C 95/30

Sprawa T-190/17: Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – EKETA/Komisja [Klauzula arbitrażowa – Umowa Cater zawarta w ramach szóstego programu ramowego – Koszty kwalifikowalne – Nota obciążeniowa wystawiona przez Komisję w celu zwrotu wypłaconych zaliczek – Wiarygodność arkuszy czasu pracy – Konflikt interesów]

23

2022/C 95/31

Sprawy połączone T-721/18 i T-81/19: Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Apostolopoulou i Apostolopoulou-Chrysanthaki/Komisja [Odpowiedzialność pozaumowna – Umowy o udzielenie dotacji zawarte w ramach różnych programów Unii – Naruszenie postanowień umownych przez spółkę beneficjenta – Koszty kwalifikowalne – Dochodzenie OLAF-u – Likwidacja spółki – Odzyskanie wierzytelności od wspólniczek spółki – Postępowanie egzekucyjne – Zarzuty podniesione przez przedstawicieli Komisji przed sądami krajowymi – Określenie strony pozwanej – Uchybienie wymogom formalnym – Częściowa niedopuszczalność – Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom]

24

2022/C 95/32

Sprawa T-158/19: Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2021 r. – Breyer/REA [Dostęp do dokumentów – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Program ramowy w zakresie badań naukowych i innowacji Horyzont 2020 (2014 – 2020) – Rozporządzenie (UE) nr 1290/2013 – Dokumenty dotyczące projektu badawczego iBorderCtrl: Inteligent Portable Border Control System – Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych osoby trzeciej – Częściowa odmowa dostępu – Nadrzędny interes publiczny]

24

2022/C 95/33

Sprawa T-703/19: Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – DD/FRA [Skarga o odszkodowanie – Służba publiczna – Personel tymczasowy – Wszczęcie dochodzenia administracyjnego – Artykuł 86 ust. 2 regulaminu pracowniczego – Obowiązek informowania – Czas trwania postępowania – Rozsądny termin – Obowiązek uzasadnienia – Oczywisty błąd w ocenie – Poufność dochodzenia administracyjnego – Obowiązek dbałości – Krzywda – Związek przyczynowy]

25

2022/C 95/34

Sprawa T-795/19: Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – HB/Komisja [Zamówienia publiczne na usługi – Świadczenie usług wsparcia technicznego dla Wysokiej Rady Sądownictwa – Decyzja o zmniejszeniu kwoty zamówienia i odzyskaniu już wypłaconych kwot – Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie – Akt wpisujący się w ramy czysto umowne, z którymi jest nierozerwalnie związany – Brak klauzuli arbitrażowej – Niedopuszczalność – Brak elementów szkody dających się oddzielić od umowy]

26

2022/C 95/35

Sprawa T-796/19: Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – HB/Komisja [Zamówienia publiczne na usługi – Świadczenie usług wsparcia technicznego na rzecz władz ukraińskich – Decyzja o obniżeniu kwoty zamówienia i odzyskaniu już wypłaconych kwot – Skarga o stwierdzenie nieważności oraz o odszkodowanie i zadośćuczynienie – Akt wpisujący się w ramy czysto umowne, z którymi jest nierozerwalnie związany – Brak klauzuli arbitrażowej – Niedopuszczalność – Brak elementów szkody dających się oddzielić od umowy]

27

2022/C 95/36

Sprawa T-870/19: Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Worldwide Spirits Supply/EUIPO – Melfinco (CLEOPATRA QUEEN) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy CLEOPATRA QUEEN – Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy CLEOPATRA MELFINCO – Artykuły 15 i 57 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie artykuły 18 i 64 rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Dowód rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego – Unieważnienie prawa do znaku towarowego]

27

2022/C 95/37

Sprawa T-6/20: Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Dr. Spiller/EUIPO – Rausch (Alpenrausch Dr. Spiller) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Alpenrausch Dr. Spiller – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy RAUSCH – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

28

2022/C 95/38

Sprawa T-369/20: Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – EFFAS/EUIPO – CFA Institute (CEFA Certified European Financial Analyst) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego CEFA Certified European Financial Analyst – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy CFA – Względna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

29

2022/C 95/39

Sprawa T-381/20: Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Datax/REA [Klauzula arbitrażowa – Siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007-2013) – Umowy o udzielenie dotacji HELP i GreenNets – Dochodzenie OLAF-u – Koszty personelu – Ciężar dowodu – Wiarygodność arkuszy czasu pracy – Niekwalifikowalność kosztów zadeklarowanych przez beneficjenta – Żądanie odzyskania – Noty obciążeniowe – Przedawnienie – Rozsądny termin – Proporcjonalność]

29

2022/C 95/40

Sprawa T-549/20: Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Magic Box Int. Toys/EUIPO – KMA Concepts (SUPERZINGS) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy SUPERZINGS – Wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy ZiNG – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

30

2022/C 95/41

Sprawa T-587/20: Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – MO/Rada [Służba publiczna – Urzędnicy – Przeniesienie z urzędu – Postępowanie w sprawie oceny 2019 – Prawo do bycia wysłuchanym – Odpowiedzialność]

30

2022/C 95/42

Sprawa T-598/20: Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Skechers USA/EUIPO (ARCH FIT) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ARCH FIT – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

31

2022/C 95/43

Sprawa T-699/20: Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Fashion Energy/EUIPO – Retail Royalty (1st AMERICAN) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego 1st AMERICAN – Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy przedstawiający orła lub innego ptaka drapieżnego – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Podobieństwo oznaczeń pod względem fonetycznym – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Artykuł 72 ust. 6 rozporządzenia 2017/1001 – Artykuł 94 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001]

st

st

32

2022/C 95/44

Sprawa T-159/21: Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Bustos/EUIPO – Bicicletas Monty (motwi) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego motwi – Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy – Względna podstawa odmowy rejestracji – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

32

2022/C 95/45

Sprawa T-194/21: Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Fidia farmaceutici/EUIPO – Stelis Biopharma (HYALOSTEL ONE) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Graficzna rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Graficzny znak towarowy HYALOSTEL ONE – Wcześniejsze słowny unijny znak towarowy HYALISTIL i graficzny unijny znak towarowy HyalOne – Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy HYALO – Względna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Obowiązek uzasadnienia]

33

2022/C 95/46

Sprawa T-195/21: Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Klymenko/Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie – Zamrożenie środków finansowych – Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie – Spoczywający na Radzie obowiązek zweryfikowania, czy decyzja organu państwa trzeciego została podjęta z poszanowaniem prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej]

34

2022/C 95/47

Sprawa T-495/14: Postanowienie Sądu z dnia 17 grudnia 2021 r. – Theodorakis i Theodoraki/Rada [Odpowiedzialność pozaumowna – Polityka gospodarcza i pieniężna – Program wsparcia na rzecz stabilności Cypru – Deklaracje Eurogrupy z dni 16 i 25 marca 2013 r. w sprawie Cypru – Deklaracja przewodniczącego Eurogrupy z dnia 21 marca 2013 r. w sprawie Cypru – Błędne oznaczenie strony pozwanej – Oczywista niedopuszczalność]

34

2022/C 95/48

Sprawa T-496/14: Postanowienie Sądu z dnia 17 grudnia 2021 r. – Berry Investments/Rada [Odpowiedzialność pozaumowna – Polityka gospodarcza i walutowa – Program wsparcia na rzecz stabilności Cypru – Oświadczenia Eurogrupy z dnia 16 i 25 marca 2013 r. w sprawie Cypru – Oświadczenie przewodniczącego Eurogrupy z dnia 21 marca 2013 r. w sprawie Cypru – Błędne oznaczenie strony pozwanej – Oczywista niedopuszczalność]

35

2022/C 95/49

Sprawa T-355/19 INTP: Postanowienie Sądu z dnia 30 listopada 2021 r. – CE/Komitet Regionów [Postępowanie – Wykładnia wyroku – Niedopuszczalność]

36

2022/C 95/50

Sprawa T-620/20: Postanowienie Sądu z dnia 8 grudnia 2021 r. – Alessio i in./EBC [Skarga o stwierdzenie nieważności – Unia gospodarcza i walutowa – Unia bankowa – Restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja instytucji kredytowych – Środki wczesnej interwencji – Decyzja EBC o objęciu Banca Carige SpA zarządem tymczasowym – Kolejne decyzje o przedłużeniu – Termin do wniesienia skargi – Przekroczenie terminu – Niedopuszczalność]

36

2022/C 95/51

Sprawa T-303/21: Postanowienie Sądu z dnia 2 grudnia 2021 r. – FC/EASO [Skarga o stwierdzenie nieważności – Służba publiczna – Personel tymczasowy – Postępowanie dyscyplinarne – Wnioski o zawieszenie – Wezwanie na wysłuchanie przed komisją dyscyplinarną – Odroczenie daty wysłuchania – Brak niekorzystnego aktu – Przedwczesna skarga – Oczywista niedopuszczalność]

37

2022/C 95/52

Sprawa T-722/21 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 8 grudnia 2021 r. – D’Amato i in./Parlament [Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Członkowie Parlamentu – Warunki dostępu do budynków Parlamentu w trzech lokalizacjach pracy Parlamentu związane z kryzysem sanitarnym – Wniosek o zawieszenie wykonania – Brak pilnego charakteru]

37

2022/C 95/53

Sprawa T-723/21 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 8 grudnia 2021 r. – Rooken i in./Parlament [Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Członkowie Parlamentu – Warunki dostępu do budynków Parlamentu w trzech lokalizacjach pracy Parlamentu związane z kryzysem sanitarnym – Wniosek o zawieszenie wykonania – Brak pilnego charakteru]

38

2022/C 95/54

Sprawa T-724/21 R: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 8 grudnia 2021 r. – IL i in./Parlament [Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Służba publiczna – Warunki dostępu do budynków Parlamentu w jego trzech lokalizacjach pracy związane z kryzysem sanitarnym – Wniosek o zawieszenie wykonania – Brak pilnego charakteru]

38

2022/C 95/55

Sprawa T-764/21: Skarga wniesiona w dniu 8 grudnia 2021 r. – Atesos medical i in./Komisja

39

2022/C 95/56

Sprawa T-780/21: Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2021 r. – Lila Rossa Engros/EUIPO (LiLAC)

40

2022/C 95/57

Sprawa T-16/22: Skarga wniesiona w dniu 10 stycznia 2022 r. – NV/EBI

40

2022/C 95/58

Sprawa T-19/22: Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2022 r. – Piaggio & C./EUIPO – Zhejiang Zhongneng Industry (Kształt skutera)

41

2022/C 95/59

Sprawa T-20/22: Skarga wniesiona w dniu 12 stycznia 2022 r. – NW/Komisja

42

2022/C 95/60

Sprawa T-21/22: Skarga wniesiona w dniu 12 stycznia 2022 r. – NY/Komisja

43

2022/C 95/61

Sprawa T-23/22: Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2022 r. – Grail/Komisja

43

2022/C 95/62

Sprawa T-25/22: Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2022 r.– Canai Technology/EUIPO – WE Brand (HE&ME)

44

2022/C 95/63

Sprawa T-848/19: Postanowienie Sądu z dnia 20 grudnia 2021 r. – HS/Komisja

45

2022/C 95/64

Sprawa T-765/20: Postanowienie Sądu z dnia 16 grudnia 2021 r. – The Floow/Komisja

45

2022/C 95/65

Sprawa T-46/21: Postanowienie Sądu z dnia 7 grudnia 2021 r. – El Corte Inglés/EUIPO – Yajun (PREMILITY)

45

2022/C 95/66

Sprawa T-519/21: Postanowienie Sądu z dnia 8 grudnia 2021 r. – VY/Komisja

46

---

| PL | |
| --- | --- |

PL

---

IV Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/1 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/1

---

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

(2022/C 95/01)

Ostatnia publikacja

Dz.U. C 84 z 21.2.2022

Wcześniejsze publikacje

Dz.U. C 73 z 14.2.2022

Dz.U. C 64 z 7.2.2022

Dz.U. C 51 z 31.1.2022

Dz.U. C 37 z 24.1.2022

Dz.U. C 24 z 17.1.2022

Dz.U. C 11 z 10.1.2022

Teksty te są dostępne na stronie internetowej:

EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu

---

V Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/2 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/2

---

Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 1 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Satversmes tiesa – Łotwa) – „Pilsētas zemes dienests” AS

(Sprawa C-598/20) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Harmonizacja ustawodawstw podatkowych - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Zwolnienia - Artykuł 135 ust. 1 lit. l) i art. 135 ust. 2 - Dzierżawa i wynajem nieruchomości - Wyłączenie ze zwolnienia przymusowego najmu gruntu na rzecz właścicieli nieruchomości zabudowanych - Zasada neutralności podatkowej)

(2022/C 95/02)

Język postępowania: łotewski

Sąd odsyłający

Satversmes tiesa

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca:„Pilsētas zemes dienests” AS

przy udziale: Latvijas Republikas Saeima

Sentencja

Artykuł 135 ust. 1 lit. l) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on przepisom krajowym, na podstawie których wynajem gruntu w systemie najmu przymusowego jest wyłączony ze zwolnienia z podatku od wartości dodanej.

---

(1)  Dz.U. C 35 z 1.2.2021.

---

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/2 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/2

---

Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 17 listopada 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad – Bułgaria) – „AKZ – Burgas” EOOD/Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” – Burgas

(Sprawa C-602/20) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Składki na zabezpieczenie społeczne - Zwrot nienależnie wpłaconych składek - Ograniczenie odsetek przy zwrocie - Krajowa autonomia proceduralna - Zasada równoważności - Zasada skuteczności - Artykuł 53 § 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Oczywista niedopuszczalność)

(2022/C 95/03)

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Varhoven administrativen sad

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca:„AKZ – Burgas” EOOD

Strona przeciwna: Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” – Burgas

przy udziale: Varhovna administrativna prokuratura na Republika Bulgaria

Sentencja

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad (najwyższy sąd administracyjny, Bułgaria), postanowieniem z dnia 30 września 2020 r., jest oczywiście niedopuszczalny.

---

(1)  Dz.U. C 28 z 25.1.2021.

---

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/3 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/3

---

Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 13 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) – Portugalia) – XG/Autoridade Tributária e Aduaneira

(Sprawa C-647/20) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Podatki bezpośrednie - Opodatkowanie zysków z nieruchomości - Artykuł 63, 64 i 65 TFUE - Swobodny przepływ kapitału - Większe obciążenie podatkowe zysków kapitałowych z nieruchomości osiągniętych przez rezydentów państw trzecich)

(2022/C 95/04)

Język postępowania: portugalski

Sąd odsyłający

Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: XG

Druga strona postępowania: Autoridade Tributária e Aduaneira

Sentencja

Artykuły 63 i 65 ust. 1 TUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu państwa członkowskiego dotyczącego podatku dochodowego od osób fizycznych, które poddaje zyski wynikające ze sprzedaży nieruchomości położonych w tym państwie członkowskim dokonanej przez rezydenta państwa trzeciego większemu obciążeniu podatkowemu niż obciążenie podatkowe stosowane w przypadku transakcji takiego samego rodzaju do zysków osiągniętych przez rezydentów wspomnianego państwa członkowskiego.

---

(1)  Dz.U. C 53 z 15.2.2021.

---

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/4 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/4

---

Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 6 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Ráckevei Járásbíróság – Węgry) – EP, TA, FV, TB/ERSTE Bank Hungary Zrt

(Sprawa C-670/20) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 93/13/EWG - Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich - Umowa kredytu denominowanego w walucie obcej - Warunki narażające kredytobiorcę na ryzyko kursowe - Artykuł 4 ust. 2 - Wymogi zrozumiałości i przejrzystości - Brak wpływu oświadczenia konsumenta, zgodnie z którym konsument jest w pełni świadomy potencjalnych ryzyk wynikających z zaciągnięcia kredytu denominowanego w walucie obcej - Zredagowanie warunku umownego prostym i zrozumiałym językiem)

(2022/C 95/05)

Język postępowania: węgierski

Sąd odsyłający

Ráckevei Járásbíróság

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: EP, TA, FV, TB

Strona pozwana: ERSTE Bank Hungary Zrt

Sentencja

Wykładni art. 4 ust. 2 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy dokonywać w ten sposób, że wymóg przejrzystości warunków umowy kredytu denominowanego w walucie obcej, które narażają kredytobiorcę na ryzyko kursowe, jest spełniony wyłącznie w sytuacji, gdy przedsiębiorca dostarczył temu kredytobiorcy dokładne i wystarczające informacje odnośnie do ryzyka kursowego pozwalające właściwie poinformowanemu oraz dostatecznie uważnemu i rozsądnemu przeciętnemu konsumentowi na dokonanie oceny ryzyka potencjalnie znaczących negatywnych skutków gospodarczych takich warunków umownych dla jego zobowiązań finansowych w trakcie całego okresu obowiązywania tej umowy. W tym względzie okoliczność, że konsument oświadcza, iż jest w pełni świadomy potencjalnych ryzyk wynikających z zawarcia wspomnianej umowy, nie ma sama w sobie znaczenia dla oceny, czy przedsiębiorca spełnił wspomniany wymóg przejrzystości.

---

(1)  Dz.U. C 98 z 22.3.2021.

---

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/4 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/4

---

Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 13 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) – Portugalia) – VX/Autoridade Tributária e Aduaneira

(Sprawa C-224/21) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Podatki bezpośrednie - Opodatkowanie zysków kapitałowych z nieruchomości - Artykuły 63 i 65 TUE - Swobodny przepływ kapitału - Dyskryminacja - Większe obciążenie podatkowe zysków kapitałowych z nieruchomości osiągniętych przez nierezydentów - Opcja opodatkowania na tych samych warunkach co opodatkowanie rezydentów)

(2022/C 95/06)

Język postępowania: portugalski

Sąd odsyłający

Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: VX

Strona przeciwna: Autoridade Tributária e Aduaneira

Sentencja

Artykuły 63 i 65 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu państwa członkowskiego dotyczącemu podatku dochodowego od osób prawnych, które w odniesieniu do zysków kapitałowych wynikających ze sprzedaży nieruchomości położonych w tym państwie członkowskim poddaje w sposób systematyczny nierezydentów większemu ciężarowi podatkowemu, niż ciężar podatkowy mający zastosowanie do tego samego rodzaju transakcji osiąganych przez rezydentów, niezależnie od zaoferowanej nierezydentom możliwości wyboru systemu mającego zastosowanie do rezydentów.

---

(1)  Dz.U. C 252 z 28.6.2021.

---

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/5 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/5

---

Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 26 listopada 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budapest Környéki Törvényszék – Węgry) – WD/Agrárminiszter

(Sprawa C-273/21) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Rolnictwo - Wspólna polityka rolna - Rozporządzenie (UE) nr 1307/2013 - Systemy wsparcia bezpośredniego - Artykuł 4 ust. 1 lit. c) i e) - Artykuł 32 ust. 2 - Wniosek o jednolitą płatność obszarową - Pojęcie „kwalifikującego się hektara” - Obszar sklasyfikowany w katastrze jako lotnisko - Rzeczywiste wykorzystanie do celów rolniczych)

(2022/C 95/07)

Język postępowania: węgierski

Sąd odsyłający

Budapest Környéki Törvényszék

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: WD

Strona pozwana: Agrárminiszter

Sentencja

Artykuł 4 ust. 1 lit. c) i e) oraz art. 32 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 należy interpretować w ten sposób, że obszar sklasyfikowany w prawie krajowym jako lotnisko, na którym nie jest jednak prowadzona żadna działalność związana z lotniskiem, należy uznać za obszar wykorzystywany do prowadzenia działalności rolniczej, jeżeli jest on rzeczywiście wykorzystywany jako pastwisko trwałe do celów hodowli zwierząt.

---

(1)  Dz.U. C 252 z 28.6.2021.

---

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/6 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/6

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 20 sierpnia 2021 r. – Finanzamt X/Y

(Sprawa C-516/21)

(2022/C 95/08)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesfinanzhof

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Finanzamt X

Strona przeciwna: Y

Pytanie prejudycjalne

Czy obowiązek podatkowy z tytułu wynajmu trwale zainstalowanego wyposażenia i urządzeń na podstawie art. 135 ust. 2 lit. c) dyrektywy 2006/112/EG (1) obejmuje

| — | tylko wyodrębnione (niezależne) wynajmowanie takiego wyposażenia i urządzeń, czy również |
| --- | --- |

—

tylko wyodrębnione (niezależne) wynajmowanie takiego wyposażenia i urządzeń, czy również

| — | wynajem (dzierżawę) takiego wyposażenia i urządzeń, które zgodnie z art. 135 ust. 1 lit. l) dyrektywy VAT są zwolnione z podatku ze względu na zawartą pomiędzy tymi samymi stronami umowę dzierżawy budynku (i jako świadczenie dodatkowe w stosunku do tej dzierżawy)? |
| --- | --- |

—

wynajem (dzierżawę) takiego wyposażenia i urządzeń, które zgodnie z art. 135 ust. 1 lit. l) dyrektywy VAT są zwolnione z podatku ze względu na zawartą pomiędzy tymi samymi stronami umowę dzierżawy budynku (i jako świadczenie dodatkowe w stosunku do tej dzierżawy)?

---

(1)  Dyrektywa Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).

---

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/6 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/6

---

Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 14 lipca 2021 r. w sprawie T-297/20, Fashioneast i AM.VI./EUIPO – Moschillo (RICH JOHN RICHMOND), wniesione w dniu 21 września 2021 r. przez AM.VI. Srl, Quinam Limited, następcę prawnego Fashioneast Sàrl

(Sprawa C-599/21 P)

(2022/C 95/09)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: AM.VI. Srl, Quinam Limited, następca prawny Fashioneast Sàrl (przedstawiciele: A. Camusso, M. Baghetti, avvocati, A. Boros, ügyvéd)

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

Postanowieniem z dnia 17 stycznia 2022 r. Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) orzekł, że odwołanie nie zostaje przyjęte do rozpoznania oraz że AM. VI. i Quinam Limited pokrywają własne koszty.

---

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/6 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/6

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 30 września 2021 r. – Gmina O. przeciwko Dyrektorowi Krajowej Informacji Skarbowej

(Sprawa C-612/21)

(2022/C 95/10)

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Naczelny Sąd Administracyjny

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Gmina O.

Strona pozwana: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy przepisy dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1), a w szczególności art. 2 ust. 1, art. 9 ust. 1 i art. 13 ust. 1 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że gmina (organ władzy publicznej) działa w charakterze podatnika VAT realizując projekt, którego celem jest zwiększenie udziału odnawialnych źródeł energii, poprzez zobowiązanie się na mocy zawartej z właścicielami nieruchomości umowy cywilnoprawnej do wykonania i montażu systemów odnawialnych źródeł energii na ich nieruchomościach, oraz – po upływie określonego czasu – do przekazania własności tych systemów na rzecz właścicieli nieruchomości? |
| --- | --- |

1)

Czy przepisy dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1), a w szczególności art. 2 ust. 1, art. 9 ust. 1 i art. 13 ust. 1 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że gmina (organ władzy publicznej) działa w charakterze podatnika VAT realizując projekt, którego celem jest zwiększenie udziału odnawialnych źródeł energii, poprzez zobowiązanie się na mocy zawartej z właścicielami nieruchomości umowy cywilnoprawnej do wykonania i montażu systemów odnawialnych źródeł energii na ich nieruchomościach, oraz – po upływie określonego czasu – do przekazania własności tych systemów na rzecz właścicieli nieruchomości?

| 2) | W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie pierwsze, czy do podstawy opodatkowania w rozumieniu art. 73 tej dyrektywy należy wliczyć otrzymane przez gminę (organ władzy publicznej) dofinansowanie ze środków europejskich na realizację projektów dotyczących odnawialnych źródeł energii? |
| --- | --- |

2)

W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie pierwsze, czy do podstawy opodatkowania w rozumieniu art. 73 tej dyrektywy należy wliczyć otrzymane przez gminę (organ władzy publicznej) dofinansowanie ze środków europejskich na realizację projektów dotyczących odnawialnych źródeł energii?

---

(1)  Dz. U. 2006, L 347, s.1

---

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/7 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/7

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 5 października 2021 r. – Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przeciwko Gminie L.

(Sprawa C-616/21)

(2022/C 95/11)

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Naczelny Sąd Administracyjny

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej

Strona pozwana: Gmina L.

Pytanie prejudycjalne

Czy przepisy dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1), a w szczególności art. 2 ust. 1, art. 9 ust. 1 i art. 13 ust.1 tej dyrektywy powinno się interpretować w ten sposób, że należy uznać za podatnika VAT gminę (organ władzy publicznej) w zakresie realizacji programu usuwania azbestu z nieruchomości znajdujących się na terenie tej gminy, stanowiących własność mieszkańców, którzy nie ponoszą z tego tytułu żadnych wydatków? Czy też taka działalność stanowi aktywność gminy jako organu władzy publicznej, podejmowaną w celu realizacji jej zadań, służących ochronie zdrowia i życia mieszkańców oraz ochronie środowiska, w związku z którą gmina nie jest uważana za podatnika VAT?

---

(1)  Dz. U. 2006, L 347, s.1

---

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/7 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/7

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie (Polska) w dniu 30 września 2021 r. – AR i in. przeciwko PK SA i in.

(Sprawa C-618/21)

(2022/C 95/12)

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: AR i in.

Strona pozwana: PK SA i in.

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 18 w związku z art. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/103/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (1) należy interpretować w taki sposób, że sprzeczne są z nim przepisy krajowe, w świetle których poszkodowany, który korzysta z bezpośredniego roszczenia o naprawienie szkody w swoim pojeździe powstałej w związku z ruchem pojazdów mechanicznych wobec zakładu ubezpieczeń chroniącego sprawcę wypadku w zakresie odpowiedzialności cywilnej, może uzyskać od zakładu ubezpieczeń wyłącznie odszkodowanie w wysokości rzeczywistej i aktualnej straty w jego majątku, czyli różnicy między pojazdem w stanie sprzed wypadku a pojazdem uszkodzonym, powiększonej o faktycznie już poniesione uzasadnione koszty naprawy pojazdu i inne faktycznie już poniesione uzasadnione koszty wynikłe z wypadku, podczas gdy, gdyby dochodził naprawienia szkody bezpośrednio od sprawcy, mógłby zażądać od niego, wedle własnego wyboru, zamiast odszkodowania – przywrócenia pojazdu do stanu sprzed szkody (naprawienia osobiście przez sprawcę albo przez opłacony przez niego warsztat)? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 18 w związku z art. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/103/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (1) należy interpretować w taki sposób, że sprzeczne są z nim przepisy krajowe, w świetle których poszkodowany, który korzysta z bezpośredniego roszczenia o naprawienie szkody w swoim pojeździe powstałej w związku z ruchem pojazdów mechanicznych wobec zakładu ubezpieczeń chroniącego sprawcę wypadku w zakresie odpowiedzialności cywilnej, może uzyskać od zakładu ubezpieczeń wyłącznie odszkodowanie w wysokości rzeczywistej i aktualnej straty w jego majątku, czyli różnicy między pojazdem w stanie sprzed wypadku a pojazdem uszkodzonym, powiększonej o faktycznie już poniesione uzasadnione koszty naprawy pojazdu i inne faktycznie już poniesione uzasadnione koszty wynikłe z wypadku, podczas gdy, gdyby dochodził naprawienia szkody bezpośrednio od sprawcy, mógłby zażądać od niego, wedle własnego wyboru, zamiast odszkodowania – przywrócenia pojazdu do stanu sprzed szkody (naprawienia osobiście przez sprawcę albo przez opłacony przez niego warsztat)?

| 2) | W razie odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie – czy art. 18 w związku z art. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/103/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności należy interpretować w taki sposób, że sprzeczne są z nim przepisy krajowe, w świetle których poszkodowany, który korzysta z bezpośredniego roszczenia o naprawienie szkody w swoim pojeździe powstałej w związku z ruchem pojazdów mechanicznych wobec zakładu ubezpieczeń chroniącego sprawcę wypadku w zakresie odpowiedzialności cywilnej, może uzyskać od zakładu ubezpieczeń, zamiast odszkodowania w wysokości rzeczywistej i aktualnej straty w jego majątku, czyli różnicy między pojazdem w stanie sprzed wypadku a pojazdem uszkodzonym, powiększonej o faktycznie już poniesione uzasadnione koszty naprawy pojazdu i inne faktycznie już poniesione uzasadnione koszty wynikłe z wypadku, jedynie kwoty stanowiącej równowartość kosztów przywrócenia pojazdu do stanu sprzed szkody, podczas gdy, gdyby dochodził naprawienia szkody bezpośrednio od sprawcy, mógłby zażądać od niego, wedle własnego wyboru, zamiast odszkodowania – przywrócenia pojazdu do stanu sprzed szkody (a nie jedynie dania środków na ten cel)? |
| --- | --- |

2)

W razie odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie – czy art. 18 w związku z art. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/103/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności należy interpretować w taki sposób, że sprzeczne są z nim przepisy krajowe, w świetle których poszkodowany, który korzysta z bezpośredniego roszczenia o naprawienie szkody w swoim pojeździe powstałej w związku z ruchem pojazdów mechanicznych wobec zakładu ubezpieczeń chroniącego sprawcę wypadku w zakresie odpowiedzialności cywilnej, może uzyskać od zakładu ubezpieczeń, zamiast odszkodowania w wysokości rzeczywistej i aktualnej straty w jego majątku, czyli różnicy między pojazdem w stanie sprzed wypadku a pojazdem uszkodzonym, powiększonej o faktycznie już poniesione uzasadnione koszty naprawy pojazdu i inne faktycznie już poniesione uzasadnione koszty wynikłe z wypadku, jedynie kwoty stanowiącej równowartość kosztów przywrócenia pojazdu do stanu sprzed szkody, podczas gdy, gdyby dochodził naprawienia szkody bezpośrednio od sprawcy, mógłby zażądać od niego, wedle własnego wyboru, zamiast odszkodowania – przywrócenia pojazdu do stanu sprzed szkody (a nie jedynie dania środków na ten cel)?

| 3) | W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr [1] i negatywnej na pytanie nr [2] – czy art. 18 w związku z art. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/103/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności należy interpretować w taki sposób, że sprzeczne są z nim przepisy krajowe, w świetle których zakład ubezpieczeń, do którego właściciel uszkodzonego w związku z ruchem pojazdów mechanicznych samochodu zwrócił się o zapłatę hipotetycznych kosztów, których nie poniósł, ale musiałby ponieść, gdyby postanowił przywrócić pojazd do stanu sprzed wypadku, może:






  a. | uzależnić tę wypłatę od uprawdopodobnienia przez poszkodowanego, że rzeczywiście zamierza naprawić pojazd w konkretny sposób u konkretnego mechanika, za konkretną cenę części i usługi – i przekazać środki na tę naprawę bezpośrednio temu mechanikowi (ew. sprzedawcy niezbędnych do naprawy części) z zastrzeżeniem zwrotu, jeśliby cel, na jaki te środki zostały wypłacone, miał nie zostać zrealizowany, a jeśli nie, to: |
| --- | --- | --- |

3)

W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr [1] i negatywnej na pytanie nr [2] – czy art. 18 w związku z art. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/103/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności należy interpretować w taki sposób, że sprzeczne są z nim przepisy krajowe, w świetle których zakład ubezpieczeń, do którego właściciel uszkodzonego w związku z ruchem pojazdów mechanicznych samochodu zwrócił się o zapłatę hipotetycznych kosztów, których nie poniósł, ale musiałby ponieść, gdyby postanowił przywrócić pojazd do stanu sprzed wypadku, może:

a.

uzależnić tę wypłatę od uprawdopodobnienia przez poszkodowanego, że rzeczywiście zamierza naprawić pojazd w konkretny sposób u konkretnego mechanika, za konkretną cenę części i usługi – i przekazać środki na tę naprawę bezpośrednio temu mechanikowi (ew. sprzedawcy niezbędnych do naprawy części) z zastrzeżeniem zwrotu, jeśliby cel, na jaki te środki zostały wypłacone, miał nie zostać zrealizowany, a jeśli nie, to:

| b. | uzależnić tę wypłatę od zobowiązania się konsumenta do wykazania w umówionym terminie, że wykorzystał wypłacone środki na naprawę samochodu albo do ich zwrotu zakładowi ubezpieczeń, a jeśli nie, to: |
| --- | --- |

b.

uzależnić tę wypłatę od zobowiązania się konsumenta do wykazania w umówionym terminie, że wykorzystał wypłacone środki na naprawę samochodu albo do ich zwrotu zakładowi ubezpieczeń, a jeśli nie, to:

| c. | po wypłaceniu tych środków ze wskazaniem celu wypłaty (sposobu ich wykorzystania) i upływie niezbędnego czasu, w którym poszkodowany mógł dokonać naprawy samochodu – zażądać od niego wykazania wydatkowania tych środków na naprawę albo ich zwrotu – tak żeby wyeliminować możliwość wzbogacenia się poszkodowanego na szkodzie? |
| --- | --- |

c.

po wypłaceniu tych środków ze wskazaniem celu wypłaty (sposobu ich wykorzystania) i upływie niezbędnego czasu, w którym poszkodowany mógł dokonać naprawy samochodu – zażądać od niego wykazania wydatkowania tych środków na naprawę albo ich zwrotu – tak żeby wyeliminować możliwość wzbogacenia się poszkodowanego na szkodzie?

| 4) | W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr [1] i negatywnej na pytanie nr [2] – czy art. 18 w związku z art. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/103/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności należy interpretować w taki sposób, że sprzeczne są z nim przepisy krajowe, w świetle których poszkodowany, który nie jest już właścicielem uszkodzonego samochodu, bowiem zbył go i otrzymał w zamian pieniądze, w związku z czym nie może już tego pojazdu naprawić – nie może w związku z tym żądać od zakładu ubezpieczeń chroniącego sprawcę wypadku w zakresie odpowiedzialności cywilnej zapłaty kosztów naprawy, która byłaby potrzebna, żeby przywrócić uszkodzony pojazd do stanu sprzed szkody, a jego roszczenie ogranicza się do żądania od zakładu ubezpieczeń odszkodowania w wysokości rzeczywistej i aktualnej straty w jego majątku, czyli różnicy między wartością pojazdu w stanie sprzed wypadku a kwotą uzyskaną ze sprzedaży pojazdu, powiększonej o faktycznie już poniesione uzasadnione koszty naprawy pojazdu i inne faktycznie już poniesione uzasadnione koszty wynikłe z wypadku? |
| --- | --- |

4)

W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr [1] i negatywnej na pytanie nr [2] – czy art. 18 w związku z art. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/103/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności należy interpretować w taki sposób, że sprzeczne są z nim przepisy krajowe, w świetle których poszkodowany, który nie jest już właścicielem uszkodzonego samochodu, bowiem zbył go i otrzymał w zamian pieniądze, w związku z czym nie może już tego pojazdu naprawić – nie może w związku z tym żądać od zakładu ubezpieczeń chroniącego sprawcę wypadku w zakresie odpowiedzialności cywilnej zapłaty kosztów naprawy, która byłaby potrzebna, żeby przywrócić uszkodzony pojazd do stanu sprzed szkody, a jego roszczenie ogranicza się do żądania od zakładu ubezpieczeń odszkodowania w wysokości rzeczywistej i aktualnej straty w jego majątku, czyli różnicy między wartością pojazdu w stanie sprzed wypadku a kwotą uzyskaną ze sprzedaży pojazdu, powiększonej o faktycznie już poniesione uzasadnione koszty naprawy pojazdu i inne faktycznie już poniesione uzasadnione koszty wynikłe z wypadku?

---

(1)  Dz. U. 2009, L 263 , s. 11

---

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/9 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/9

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie (Polska) w dniu 11 października 2021 r. – TB

(Sprawa C-628/21)

(2022/C 95/13)

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Sąd Okręgowy w Warszawie

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: TB

Przy udziale: Castorama Polska Sp. z o.o., „Knor” Sp. z o.o.

Pytania prejudycjalne

| 1. | Czy art. 8 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 1 dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (1) powinien być rozumiany w ten sposób, że dotyczy on środka ochrony praw własności intelektualnej, przysługującego jedynie wtedy, gdy zostanie stwierdzone w tym lub innym postępowaniu przysługiwanie prawa własności intelektualnej uprawnionemu?
  – w przypadku odpowiedzi negatywnej na pytanie 1): |
| --- | --- |

1.

Czy art. 8 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 1 dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (1) powinien być rozumiany w ten sposób, że dotyczy on środka ochrony praw własności intelektualnej, przysługującego jedynie wtedy, gdy zostanie stwierdzone w tym lub innym postępowaniu przysługiwanie prawa własności intelektualnej uprawnionemu?

– w przypadku odpowiedzi negatywnej na pytanie 1):

| 2. | Czy art. 8 ust. 1 dyrektywy w związku z art. 4 ust. 1 dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej powinien być rozumiany w ten sposób, że wystarczające jest uprawdopodobnienie, że środek ten dotyczy istniejącego prawa własności intelektualnej[,] a nie udowodnienie tej okoliczności, w szczególności w sytuacji, w której żądanie udzielenia informacji o pochodzeniu i sieciach dystrybucji towarów lub usług poprzedza dochodzenie roszczeń odszkodowawczych z tytułu naruszenia praw własności intelektualnej? |
| --- | --- |

2.

Czy art. 8 ust. 1 dyrektywy w związku z art. 4 ust. 1 dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej powinien być rozumiany w ten sposób, że wystarczające jest uprawdopodobnienie, że środek ten dotyczy istniejącego prawa własności intelektualnej[,] a nie udowodnienie tej okoliczności, w szczególności w sytuacji, w której żądanie udzielenia informacji o pochodzeniu i sieciach dystrybucji towarów lub usług poprzedza dochodzenie roszczeń odszkodowawczych z tytułu naruszenia praw własności intelektualnej?

---

(1)  Dz.U. 2004, L 157, s. 45; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 17 Tom 002 P. 32 – 39

---

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/9 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/9

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Bihor (Rumunia) w dniu 18 października 2021 r. – P.C.H./Parchetul de pe lângă Tribunalul Bihor, Parchetul de pe lângă Curtea de Apel Oradea, Ministerul Public – Parchetul de pe lângă Înalta Curte de Casație și Justiție

(Sprawa C-642/21)

(2022/C 95/14)

Język postępowania: rumuński

Sąd odsyłający

Tribunalul Bihor

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: P.C.H.

Strona pozwana: Parchetul de pe lângă Tribunalul Bihor, Parchetul de pe lângă Curtea de Apel Oradea, Ministerul Public – Parchetul de pe lângă Înalta Curte de Casație și Justiție

Przy udziale: Consiliului Național pentru Combaterea Discriminării

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy przepisy art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (1), w odniesieniu do aspektu zagwarantowania procedury sądowej dla „wszystkich osób, które uważają się za pokrzywdzone w związku z naruszeniem wobec nich zasady równego traktowania”, jak również przepisy zawarte w art. 47 akapit pierwszy Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w odniesieniu do aspektu zagwarantowania prawa do „skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu”, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, takiemu jak przepis art. 211 lit. c) Legea dialogului social nr. 62/2011 (rumuńskiej ustawy nr 62/2011 regulującej dialog między partnerami społecznymi), który stanowi, że trzyletni termin na wniesienie powództwa o odszkodowanie rozpoczyna bieg „od dnia powstania szkody”, niezależnie od tego, czy powód wiedział, czy też nie wiedział o wystąpieniu szkody (i jej zakresie)? |
| --- | --- |

1)

Czy przepisy art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (1), w odniesieniu do aspektu zagwarantowania procedury sądowej dla „wszystkich osób, które uważają się za pokrzywdzone w związku z naruszeniem wobec nich zasady równego traktowania”, jak również przepisy zawarte w art. 47 akapit pierwszy Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w odniesieniu do aspektu zagwarantowania prawa do „skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu”, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, takiemu jak przepis art. 211 lit. c) Legea dialogului social nr. 62/2011 (rumuńskiej ustawy nr 62/2011 regulującej dialog między partnerami społecznymi), który stanowi, że trzyletni termin na wniesienie powództwa o odszkodowanie rozpoczyna bieg „od dnia powstania szkody”, niezależnie od tego, czy powód wiedział, czy też nie wiedział o wystąpieniu szkody (i jej zakresie)?

| 2) | Czy przepisy art. 2 ust. 1 i 2, a także przepisy art. 3 ust. 1 lit. c) in fine dyrektywy Rady 2000/78/W[E] z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, takiemu jak przepis zawarty w art. 1 ust. 2 Legea-cadru nr. 330, din 5 noiembrie 2009, privind salarizarea unitară a personalului plătit din fonduri publice (ustawy ramowej nr 330 z dnia 5 listopada 2009 r. w sprawie jednolitych wynagrodzeń pracowników wypłacanych ze środków skarbu państwa), zgodnie z jego wykładnią dokonaną w Decizia nr. 7/2019 (wyroku nr 7/2109) (opublikowanym w Monitorul Oficial al României – dzienniku urzędowym Rumunii – nr 343/06.05.2019), wydanym przez Înalta Curte de Casație și Justiție (najwyższy sąd kasacyjny, Rumunia) przy rozstrzyganiu skargi w interesie prawa, w okolicznościach, w których powodowi nie przysługiwało ustawowe prawo do żądania podwyższenia dodatku do zatrudnienia w chwili objęcia stanowiska w wymiarze sprawiedliwości w dniu następującym po wejściu w życie ustawy nr 330/2009, stanowiącej akt prawny wyraźnie przewidujący, że roszczeniami z tytułu wynagrodzenia są i pozostają wyłącznie te przewidziane w [rzeczonej] ustawie, co doprowadziło do powstania dyskryminacji pod względem wynagrodzenia w porównaniu z jego współpracownikami, opartej również na kryterium wieku, co w rzeczywistości oznacza, że tylko najstarsi pracownicy wymiaru sprawiedliwości, którzy rozpoczęli pracę przed styczniem 2010 r. (i którzy w okresie od 2006 r. do 2009 r. skorzystali z wyroków, których sentencja była przedmiotem wykładni w 2019 r. na mocy wyroku Înalta Curte de Casație și Justiție nr 7/2019), skorzystali z zaspokojenia z mocą wsteczną roszczeń z tytułu wynagrodzenia (podobnych do tych dochodzonych w drodze powództwa będącego przedmiotem niniejszego postępowania) w grudniu 2019 r./styczniu 2020 r. za okres od 2010 r. do 2015 r., chociaż w okresie tym również powód pełnił funkcję prokuratora, wykonywał tę samą pracę w tych samych warunkach i w tej samej instytucji? |
| --- | --- |

2)

Czy przepisy art. 2 ust. 1 i 2, a także przepisy art. 3 ust. 1 lit. c) in fine dyrektywy Rady 2000/78/W[E] z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, takiemu jak przepis zawarty w art. 1 ust. 2 Legea-cadru nr. 330, din 5 noiembrie 2009, privind salarizarea unitară a personalului plătit din fonduri publice (ustawy ramowej nr 330 z dnia 5 listopada 2009 r. w sprawie jednolitych wynagrodzeń pracowników wypłacanych ze środków skarbu państwa), zgodnie z jego wykładnią dokonaną w Decizia nr. 7/2019 (wyroku nr 7/2109) (opublikowanym w Monitorul Oficial al României – dzienniku urzędowym Rumunii – nr 343/06.05.2019), wydanym przez Înalta Curte de Casație și Justiție (najwyższy sąd kasacyjny, Rumunia) przy rozstrzyganiu skargi w interesie prawa, w okolicznościach, w których powodowi nie przysługiwało ustawowe prawo do żądania podwyższenia dodatku do zatrudnienia w chwili objęcia stanowiska w wymiarze sprawiedliwości w dniu następującym po wejściu w życie ustawy nr 330/2009, stanowiącej akt prawny wyraźnie przewidujący, że roszczeniami z tytułu wynagrodzenia są i pozostają wyłącznie te przewidziane w [rzeczonej] ustawie, co doprowadziło do powstania dyskryminacji pod względem wynagrodzenia w porównaniu z jego współpracownikami, opartej również na kryterium wieku, co w rzeczywistości oznacza, że tylko najstarsi pracownicy wymiaru sprawiedliwości, którzy rozpoczęli pracę przed styczniem 2010 r. (i którzy w okresie od 2006 r. do 2009 r. skorzystali z wyroków, których sentencja była przedmiotem wykładni w 2019 r. na mocy wyroku Înalta Curte de Casație și Justiție nr 7/2019), skorzystali z zaspokojenia z mocą wsteczną roszczeń z tytułu wynagrodzenia (podobnych do tych dochodzonych w drodze powództwa będącego przedmiotem niniejszego postępowania) w grudniu 2019 r./styczniu 2020 r. za okres od 2010 r. do 2015 r., chociaż w okresie tym również powód pełnił funkcję prokuratora, wykonywał tę samą pracę w tych samych warunkach i w tej samej instytucji?

| 3) | Czy przepisy dyrektywy 2000/78/WE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie dyskryminacji jedynie wtedy, gdy jest ona oparta na jednym z kryteriów, o których mowa w art. 1 tej dyrektywy, czy też przeciwnie, przepisy te, ewentualnie uzupełnione innymi przepisami prawa Unii, co do zasady stoją na przeszkodzie różnemu traktowaniu pracowników w zakresie wynagrodzenia, jeżeli wykonują oni tę samą pracę dla tego samego pracodawcy [w] tym samym okresie i na tych samych warunkach? |
| --- | --- |

3)

Czy przepisy dyrektywy 2000/78/WE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie dyskryminacji jedynie wtedy, gdy jest ona oparta na jednym z kryteriów, o których mowa w art. 1 tej dyrektywy, czy też przeciwnie, przepisy te, ewentualnie uzupełnione innymi przepisami prawa Unii, co do zasady stoją na przeszkodzie różnemu traktowaniu pracowników w zakresie wynagrodzenia, jeżeli wykonują oni tę samą pracę dla tego samego pracodawcy [w] tym samym okresie i na tych samych warunkach?

---

(1)  Dz.U. 2000, L 303, p. 16.

---

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/10 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/10

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Bihor (Rumunia) w dniu 18 października 2021 r. – F.O.L./Tribunalul Cluj

(Sprawa C-643/21)

(2022/C 95/15)

Język postępowania: rumuński

Sąd odsyłający

Tribunalul Bihor

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: F.O.L.

Strona pozwana: Tribunalul Cluj

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy przepisy art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (1), w odniesieniu do aspektu zagwarantowania procedury sądowej dla „wszystkich osób, które uważają się za pokrzywdzone w związku z naruszeniem wobec nich zasady równego traktowania”, jak również przepisy zawarte w art. 47 akapit pierwszy Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w odniesieniu do aspektu zagwarantowania prawa do „skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu”, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, takiemu jak przepis art. 211 lit. c) Legea dialogului social nr. 62/2011 (rumuńskiej ustawy nr 62/2011 regulującej dialog między partnerami społecznymi), który stanowi, że trzyletni termin na wniesienie powództwa o odszkodowanie rozpoczyna bieg „od dnia powstania szkody”, niezależnie od tego, czy powód wiedział, czy też nie wiedział o wystąpieniu szkody (i jej zakresie)? |
| --- | --- |

1)

Czy przepisy art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (1), w odniesieniu do aspektu zagwarantowania procedury sądowej dla „wszystkich osób, które uważają się za pokrzywdzone w związku z naruszeniem wobec nich zasady równego traktowania”, jak również przepisy zawarte w art. 47 akapit pierwszy Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w odniesieniu do aspektu zagwarantowania prawa do „skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu”, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, takiemu jak przepis art. 211 lit. c) Legea dialogului social nr. 62/2011 (rumuńskiej ustawy nr 62/2011 regulującej dialog między partnerami społecznymi), który stanowi, że trzyletni termin na wniesienie powództwa o odszkodowanie rozpoczyna bieg „od dnia powstania szkody”, niezależnie od tego, czy powód wiedział, czy też nie wiedział o wystąpieniu szkody (i jej zakresie)?

| 2) | Czy przepisy art. 2 ust. 1 i 2, a także przepisy art. 3 ust. 1 lit. c) in fine dyrektywy Rady 2000/78/W[E] z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, takiemu jak przepis zawarty w art. 1 ust. 2 Legea-cadru nr. 330, din 5 noiembrie 2009, privind salarizarea unitară a personalului plătit din fonduri publice (ustawy ramowej nr 330 z dnia 5 listopada 2009 r. w sprawie jednolitych wynagrodzeń pracowników wypłacanych ze środków skarbu państwa), zgodnie z jego wykładnią dokonaną w Decizia nr. 7/2019 (wyroku nr 7/2109) (opublikowanym w Monitorul Oficial al României – dzienniku urzędowym Rumunii – nr 343/06.05.2019), wydanym przez Înalta Curte de Casație și Justiție (najwyższy sąd kasacyjny, Rumunia) przy rozstrzyganiu skargi w interesie prawa, w okolicznościach, w których powodowi nie przysługiwało ustawowe prawo do żądania podwyższenia dodatku do zatrudnienia w chwili objęcia stanowiska w wymiarze sprawiedliwości w dniu następującym po wejściu w życie ustawy nr 330/2009, stanowiącej akt prawny wyraźnie przewidujący, że roszczeniami z tytułu wynagrodzenia są i pozostają wyłącznie te przewidziane w [rzeczonej] ustawie, co doprowadziło do powstania dyskryminacji pod względem wynagrodzenia w porównaniu z jego współpracownikami, opartej również na kryterium wieku, co w rzeczywistości oznacza, że tylko najstarsi pracownicy wymiaru sprawiedliwości, którzy rozpoczęli pracę przed styczniem 2010 r. (i którzy w okresie od 2006 r. do 2009 r. skorzystali z wyroków, których sentencja była przedmiotem wykładni w 2019 r. na mocy wyroku Înalta Curte de Casație și Justiție nr 7/2019), skorzystali z zaspokojenia z mocą wsteczną roszczeń z tytułu wynagrodzenia (podobnych do tych dochodzonych w drodze powództwa będącego przedmiotem niniejszego postępowania) w grudniu 2019 r./styczniu 2020 r. za okres od 2010 r. do 2015 r., chociaż w okresie tym również powód pełnił funkcję prokuratora, wykonywał tę samą pracę w tych samych warunkach i w tej samej instytucji? |
| --- | --- |

2)

Czy przepisy art. 2 ust. 1 i 2, a także przepisy art. 3 ust. 1 lit. c) in fine dyrektywy Rady 2000/78/W[E] z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, takiemu jak przepis zawarty w art. 1 ust. 2 Legea-cadru nr. 330, din 5 noiembrie 2009, privind salarizarea unitară a personalului plătit din fonduri publice (ustawy ramowej nr 330 z dnia 5 listopada 2009 r. w sprawie jednolitych wynagrodzeń pracowników wypłacanych ze środków skarbu państwa), zgodnie z jego wykładnią dokonaną w Decizia nr. 7/2019 (wyroku nr 7/2109) (opublikowanym w Monitorul Oficial al României – dzienniku urzędowym Rumunii – nr 343/06.05.2019), wydanym przez Înalta Curte de Casație și Justiție (najwyższy sąd kasacyjny, Rumunia) przy rozstrzyganiu skargi w interesie prawa, w okolicznościach, w których powodowi nie przysługiwało ustawowe prawo do żądania podwyższenia dodatku do zatrudnienia w chwili objęcia stanowiska w wymiarze sprawiedliwości w dniu następującym po wejściu w życie ustawy nr 330/2009, stanowiącej akt prawny wyraźnie przewidujący, że roszczeniami z tytułu wynagrodzenia są i pozostają wyłącznie te przewidziane w [rzeczonej] ustawie, co doprowadziło do powstania dyskryminacji pod względem wynagrodzenia w porównaniu z jego współpracownikami, opartej również na kryterium wieku, co w rzeczywistości oznacza, że tylko najstarsi pracownicy wymiaru sprawiedliwości, którzy rozpoczęli pracę przed styczniem 2010 r. (i którzy w okresie od 2006 r. do 2009 r. skorzystali z wyroków, których sentencja była przedmiotem wykładni w 2019 r. na mocy wyroku Înalta Curte de Casație și Justiție nr 7/2019), skorzystali z zaspokojenia z mocą wsteczną roszczeń z tytułu wynagrodzenia (podobnych do tych dochodzonych w drodze powództwa będącego przedmiotem niniejszego postępowania) w grudniu 2019 r./styczniu 2020 r. za okres od 2010 r. do 2015 r., chociaż w okresie tym również powód pełnił funkcję prokuratora, wykonywał tę samą pracę w tych samych warunkach i w tej samej instytucji?

| 3) | Czy przepisy dyrektywy 2000/78/WE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie dyskryminacji jedynie wtedy, gdy jest ona oparta na jednym z kryteriów, o których mowa w art. 1 tej dyrektywy, czy też przeciwnie, przepisy te, ewentualnie uzupełnione innymi przepisami prawa Unii, co do zasady stoją na przeszkodzie różnemu traktowaniu pracowników w zakresie wynagrodzenia, jeżeli wykonują oni tę samą pracę dla tego samego pracodawcy [w] tym samym okresie i na tych samych warunkach? |
| --- | --- |

3)

Czy przepisy dyrektywy 2000/78/WE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie dyskryminacji jedynie wtedy, gdy jest ona oparta na jednym z kryteriów, o których mowa w art. 1 tej dyrektywy, czy też przeciwnie, przepisy te, ewentualnie uzupełnione innymi przepisami prawa Unii, co do zasady stoją na przeszkodzie różnemu traktowaniu pracowników w zakresie wynagrodzenia, jeżeli wykonują oni tę samą pracę dla tego samego pracodawcy [w] tym samym okresie i na tych samych warunkach?

---

(1)  Dz.U. 2000, L 303, p. 16.

---

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/11 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/11

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Bihor (Rumunia) w dniu 18 października 2021 r. – M.I.A., P.R.-M., V.-C.I-C, F.C.R., P (dawniej T). Ş-B., D.R., P.E.E., F.I./Tribunalul Cluj, Tribunalul Mureş, Tribunalul Hunedoara, Tribunalul Suceava, Tribunalul Galaţi

(Sprawa C-644/21)

(2022/C 95/16)

Język postępowania: rumuński

Sąd odsyłający

Tribunalul Bihor

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: M.I.A., P.R.-M., V.-C.I-C, F.C.R., P (dawniej T). Ş-B., D.R., P.E.E., F.I.

Strona pozwana: Tribunalul Cluj, Tribunalul Mureş, Tribunalul Hunedoara, Tribunalul Suceava, Tribunalul Galaţi

Przy udziale: Consiliul Național pentru Combaterea Discriminării

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy przepisy art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (1), w odniesieniu do aspektu zagwarantowania procedury sądowej dla „wszystkich osób, które uważają się za pokrzywdzone w związku z naruszeniem wobec nich zasady równego traktowania”, jak również przepisy zawarte w art. 47 akapit pierwszy Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w odniesieniu do aspektu zagwarantowania prawa do „skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu”, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, takiemu jak przepis art. 211 lit. c) Legea dialogului social nr. 62/2011 (rumuńskiej ustawy nr 62/2011 regulującej dialog między partnerami społecznymi), który stanowi, że trzyletni termin na wniesienie powództwa o odszkodowanie rozpoczyna bieg „od dnia powstania szkody”, niezależnie od tego, czy powód wiedział, czy też nie wiedział o wystąpieniu szkody (i jej zakresie)? |
| --- | --- |

1)

Czy przepisy art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (1), w odniesieniu do aspektu zagwarantowania procedury sądowej dla „wszystkich osób, które uważają się za pokrzywdzone w związku z naruszeniem wobec nich zasady równego traktowania”, jak również przepisy zawarte w art. 47 akapit pierwszy Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w odniesieniu do aspektu zagwarantowania prawa do „skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu”, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, takiemu jak przepis art. 211 lit. c) Legea dialogului social nr. 62/2011 (rumuńskiej ustawy nr 62/2011 regulującej dialog między partnerami społecznymi), który stanowi, że trzyletni termin na wniesienie powództwa o odszkodowanie rozpoczyna bieg „od dnia powstania szkody”, niezależnie od tego, czy powód wiedział, czy też nie wiedział o wystąpieniu szkody (i jej zakresie)?

| 2) | Czy przepisy art. 2 ust. 1 i 2, a także przepisy art. 3 ust. 1 lit. c) in fine dyrektywy Rady 2000/78/W[E] z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, takiemu jak przepis zawarty w art. 1 ust. 2 Legea-cadru nr. 330, din 5 noiembrie 2009, privind salarizarea unitară a personalului plătit din fonduri publice (ustawy ramowej nr 330 z dnia 5 listopada 2009 r. w sprawie jednolitych wynagrodzeń pracowników wypłacanych ze środków skarbu państwa), zgodnie z jego wykładnią dokonaną w Decizia nr. 7/2019 (wyroku nr 7/2109) (opublikowanym w Monitorul Oficial al României – dzienniku urzędowym Rumunii – nr 343/06.05.2019), wydanym przez Înalta Curte de Casație și Justiție (najwyższy sąd kasacyjny, Rumunia) przy rozstrzyganiu skargi w interesie prawa, w okolicznościach, w których powodowi nie przysługiwało ustawowe prawo do żądania podwyższenia dodatku do zatrudnienia w chwili objęcia stanowiska w wymiarze sprawiedliwości w dniu następującym po wejściu w życie ustawy nr 330/2009, stanowiącej akt prawny wyraźnie przewidujący, że roszczeniami z tytułu wynagrodzenia są i pozostają wyłącznie te przewidziane w [rzeczonej] ustawie, co doprowadziło do powstania dyskryminacji pod względem wynagrodzenia w porównaniu z jego współpracownikami, opartej również na kryterium wieku, co w rzeczywistości oznacza, że tylko najstarsi pracownicy wymiaru sprawiedliwości, którzy rozpoczęli pracę przed styczniem 2010 r. (i którzy w okresie od 2006 r. do 2009 r. skorzystali z wyroków, których sentencja była przedmiotem wykładni w 2019 r. na mocy wyroku Înalta Curte de Casație și Justiție nr 7/2019), skorzystali z zaspokojenia z mocą wsteczną roszczeń z tytułu wynagrodzenia (podobnych do tych dochodzonych w drodze powództwa będącego przedmiotem niniejszego postępowania) w grudniu 2019 r./styczniu 2020 r. za okres od 2010 r. do 2015 r., chociaż w okresie tym również powód pełnił funkcję prokuratora, wykonywał tę samą pracę w tych samych warunkach i w tej samej instytucji? |
| --- | --- |

2)

Czy przepisy art. 2 ust. 1 i 2, a także przepisy art. 3 ust. 1 lit. c) in fine dyrektywy Rady 2000/78/W[E] z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, takiemu jak przepis zawarty w art. 1 ust. 2 Legea-cadru nr. 330, din 5 noiembrie 2009, privind salarizarea unitară a personalului plătit din fonduri publice (ustawy ramowej nr 330 z dnia 5 listopada 2009 r. w sprawie jednolitych wynagrodzeń pracowników wypłacanych ze środków skarbu państwa), zgodnie z jego wykładnią dokonaną w Decizia nr. 7/2019 (wyroku nr 7/2109) (opublikowanym w Monitorul Oficial al României – dzienniku urzędowym Rumunii – nr 343/06.05.2019), wydanym przez Înalta Curte de Casație și Justiție (najwyższy sąd kasacyjny, Rumunia) przy rozstrzyganiu skargi w interesie prawa, w okolicznościach, w których powodowi nie przysługiwało ustawowe prawo do żądania podwyższenia dodatku do zatrudnienia w chwili objęcia stanowiska w wymiarze sprawiedliwości w dniu następującym po wejściu w życie ustawy nr 330/2009, stanowiącej akt prawny wyraźnie przewidujący, że roszczeniami z tytułu wynagrodzenia są i pozostają wyłącznie te przewidziane w [rzeczonej] ustawie, co doprowadziło do powstania dyskryminacji pod względem wynagrodzenia w porównaniu z jego współpracownikami, opartej również na kryterium wieku, co w rzeczywistości oznacza, że tylko najstarsi pracownicy wymiaru sprawiedliwości, którzy rozpoczęli pracę przed styczniem 2010 r. (i którzy w okresie od 2006 r. do 2009 r. skorzystali z wyroków, których sentencja była przedmiotem wykładni w 2019 r. na mocy wyroku Înalta Curte de Casație și Justiție nr 7/2019), skorzystali z zaspokojenia z mocą wsteczną roszczeń z tytułu wynagrodzenia (podobnych do tych dochodzonych w drodze powództwa będącego przedmiotem niniejszego postępowania) w grudniu 2019 r./styczniu 2020 r. za okres od 2010 r. do 2015 r., chociaż w okresie tym również powód pełnił funkcję prokuratora, wykonywał tę samą pracę w tych samych warunkach i w tej samej instytucji?

| 3) | Czy przepisy dyrektywy 2000/78/WE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie dyskryminacji jedynie wtedy, gdy jest ona oparta na jednym z kryteriów, o których mowa w art. 1 tej dyrektywy, czy też przeciwnie, przepisy te, ewentualnie uzupełnione innymi przepisami prawa Unii, co do zasady stoją na przeszkodzie różnemu traktowaniu pracowników w zakresie wynagrodzenia, jeżeli wykonują oni tę samą pracę dla tego samego pracodawcy [w] tym samym okresie i na tych samych warunkach? |
| --- | --- |

3)

Czy przepisy dyrektywy 2000/78/WE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie dyskryminacji jedynie wtedy, gdy jest ona oparta na jednym z kryteriów, o których mowa w art. 1 tej dyrektywy, czy też przeciwnie, przepisy te, ewentualnie uzupełnione innymi przepisami prawa Unii, co do zasady stoją na przeszkodzie różnemu traktowaniu pracowników w zakresie wynagrodzenia, jeżeli wykonują oni tę samą pracę dla tego samego pracodawcy [w] tym samym okresie i na tych samych warunkach?

---

(1)  Dz.U. 2000, L 303, p. 16.

---

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/12 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/12

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Bihor (Rumunia) w dniu 21 października 2021 r. – C.C.C., C.R.R., U.D.M./Tribunalul Cluj, Tribunalul Satu Mare, Tribunalul Bucureşti, Tribunalul Bistriţa Năsăud, Tribunalul Maramureş, Tribunalul Sibiu

(Sprawa C-645/21)

(2022/C 95/17)

Język postępowania: rumuński

Sąd odsyłający

Tribunalul Bihor

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: C.C.C., C.R.R., U.D.M.

Strona pozwana: Tribunalul Cluj, Tribunalul Satu Mare, Tribunalul Bucureşti, Tribunalul Bistriţa Năsăud, Tribunalul Maramureş, Tribunalul Sibiu.

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy przepisy art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (1), w odniesieniu do aspektu zagwarantowania procedury sądowej dla „wszystkich osób, które uważają się za pokrzywdzone w związku z naruszeniem wobec nich zasady równego traktowania”, jak również przepisy zawarte w art. 47 akapit pierwszy Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w odniesieniu do aspektu zagwarantowania prawa do „skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu”, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, takiemu jak przepis art. 211 lit. c) Legea dialogului social nr. 62/2011 (rumuńskiej ustawy nr 62/2011 regulującej dialog między partnerami społecznymi), który stanowi, że trzyletni termin na wniesienie powództwa o odszkodowanie rozpoczyna bieg „od dnia powstania szkody”, niezależnie od tego, czy powód wiedział, czy też nie wiedział o wystąpieniu szkody (i jej zakresie)? |
| --- | --- |

1)

Czy przepisy art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (1), w odniesieniu do aspektu zagwarantowania procedury sądowej dla „wszystkich osób, które uważają się za pokrzywdzone w związku z naruszeniem wobec nich zasady równego traktowania”, jak również przepisy zawarte w art. 47 akapit pierwszy Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w odniesieniu do aspektu zagwarantowania prawa do „skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu”, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, takiemu jak przepis art. 211 lit. c) Legea dialogului social nr. 62/2011 (rumuńskiej ustawy nr 62/2011 regulującej dialog między partnerami społecznymi), który stanowi, że trzyletni termin na wniesienie powództwa o odszkodowanie rozpoczyna bieg „od dnia powstania szkody”, niezależnie od tego, czy powód wiedział, czy też nie wiedział o wystąpieniu szkody (i jej zakresie)?

| 2) | Czy przepisy art. 2 ust. 1 i 2, a także przepisy art. 3 ust. 1 lit. c) in fine dyrektywy Rady 2000/78/W[E] z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, takiemu jak przepis zawarty w art. 1 ust. 2 Legea-cadru nr. 330, din 5 noiembrie 2009, privind salarizarea unitară a personalului plătit din fonduri publice (ustawy ramowej nr 330 z dnia 5 listopada 2009 r. w sprawie jednolitych wynagrodzeń pracowników wypłacanych ze środków skarbu państwa), zgodnie z jego wykładnią dokonaną w Decizia nr. 7/2019 (wyroku nr 7/2109) (opublikowanym w Monitorul Oficial al României – dzienniku urzędowym Rumunii – nr 343/06.05.2019), wydanym przez Înalta Curte de Casație și Justiție (najwyższy sąd kasacyjny, Rumunia) przy rozstrzyganiu skargi w interesie prawa, w okolicznościach, w których powodowi nie przysługiwało ustawowe prawo do żądania podwyższenia dodatku do zatrudnienia w chwili objęcia stanowiska w wymiarze sprawiedliwości w dniu następującym po wejściu w życie ustawy nr 330/2009, stanowiącej akt prawny wyraźnie przewidujący, że roszczeniami z tytułu wynagrodzenia są i pozostają wyłącznie te przewidziane w [rzeczonej] ustawie, co doprowadziło do powstania dyskryminacji pod względem wynagrodzenia w porównaniu z jego współpracownikami, opartej również na kryterium wieku, co w rzeczywistości oznacza, że tylko najstarsi pracownicy wymiaru sprawiedliwości, którzy rozpoczęli pracę przed styczniem 2010 r. (i którzy w okresie od 2006 r. do 2009 r. skorzystali z wyroków, których sentencja była przedmiotem wykładni w 2019 r. na mocy wyroku Înalta Curte de Casație și Justiție nr 7/2019), skorzystali z zaspokojenia z mocą wsteczną roszczeń z tytułu wynagrodzenia (podobnych do tych dochodzonych w drodze powództwa będącego przedmiotem niniejszego postępowania) w grudniu 2019 r./styczniu 2020 r. za okres od 2010 r. do 2015 r., chociaż w okresie tym również powód pełnił funkcję prokuratora, wykonywał tę samą pracę w tych samych warunkach i w tej samej instytucji? |
| --- | --- |

2)

Czy przepisy art. 2 ust. 1 i 2, a także przepisy art. 3 ust. 1 lit. c) in fine dyrektywy Rady 2000/78/W[E] z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, takiemu jak przepis zawarty w art. 1 ust. 2 Legea-cadru nr. 330, din 5 noiembrie 2009, privind salarizarea unitară a personalului plătit din fonduri publice (ustawy ramowej nr 330 z dnia 5 listopada 2009 r. w sprawie jednolitych wynagrodzeń pracowników wypłacanych ze środków skarbu państwa), zgodnie z jego wykładnią dokonaną w Decizia nr. 7/2019 (wyroku nr 7/2109) (opublikowanym w Monitorul Oficial al României – dzienniku urzędowym Rumunii – nr 343/06.05.2019), wydanym przez Înalta Curte de Casație și Justiție (najwyższy sąd kasacyjny, Rumunia) przy rozstrzyganiu skargi w interesie prawa, w okolicznościach, w których powodowi nie przysługiwało ustawowe prawo do żądania podwyższenia dodatku do zatrudnienia w chwili objęcia stanowiska w wymiarze sprawiedliwości w dniu następującym po wejściu w życie ustawy nr 330/2009, stanowiącej akt prawny wyraźnie przewidujący, że roszczeniami z tytułu wynagrodzenia są i pozostają wyłącznie te przewidziane w [rzeczonej] ustawie, co doprowadziło do powstania dyskryminacji pod względem wynagrodzenia w porównaniu z jego współpracownikami, opartej również na kryterium wieku, co w rzeczywistości oznacza, że tylko najstarsi pracownicy wymiaru sprawiedliwości, którzy rozpoczęli pracę przed styczniem 2010 r. (i którzy w okresie od 2006 r. do 2009 r. skorzystali z wyroków, których sentencja była przedmiotem wykładni w 2019 r. na mocy wyroku Înalta Curte de Casație și Justiție nr 7/2019), skorzystali z zaspokojenia z mocą wsteczną roszczeń z tytułu wynagrodzenia (podobnych do tych dochodzonych w drodze powództwa będącego przedmiotem niniejszego postępowania) w grudniu 2019 r./styczniu 2020 r. za okres od 2010 r. do 2015 r., chociaż w okresie tym również powód pełnił funkcję prokuratora, wykonywał tę samą pracę w tych samych warunkach i w tej samej instytucji?

| 3) | Czy przepisy dyrektywy 2000/78/WE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie dyskryminacji jedynie wtedy, gdy jest ona oparta na jednym z kryteriów, o których mowa w art. 1 tej dyrektywy, czy też przeciwnie, przepisy te, ewentualnie uzupełnione innymi przepisami prawa Unii, co do zasady stoją na przeszkodzie różnemu traktowaniu pracowników w zakresie wynagrodzenia, jeżeli wykonują oni tę samą pracę dla tego samego pracodawcy [w] tym samym okresie i na tych samych warunkach? |
| --- | --- |

3)

Czy przepisy dyrektywy 2000/78/WE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie dyskryminacji jedynie wtedy, gdy jest ona oparta na jednym z kryteriów, o których mowa w art. 1 tej dyrektywy, czy też przeciwnie, przepisy te, ewentualnie uzupełnione innymi przepisami prawa Unii, co do zasady stoją na przeszkodzie różnemu traktowaniu pracowników w zakresie wynagrodzenia, jeżeli wykonują oni tę samą pracę dla tego samego pracodawcy [w] tym samym okresie i na tych samych warunkach?

---

(1)  Dz.U. 2000, L 303, p. 16.

---

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/13 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/13

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 8 listopada 2021 r. – ZQ/Medizinischer Dienst der Krankenversicherung Nordrhein, Körperschaft des öffentlichen Rechts

(Sprawa C-667/21)

(2022/C 95/18)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesarbeitsgericht

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: ZQ

Strona pozwana: Medizinischer Dienst der Krankenversicherung Nordrhein, Körperschaft des öffentlichen Rechts

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 9 ust. 2 lit. h) rozporządzenia (UE) 2016/679 (1) (ogólnego rozporządzenia o ochronie danych, dalej „RODO”) należy interpretować w ten sposób, że służbie medycznej kasy chorych nie wolno przetwarzać danych dotyczących zdrowia jej pracownika, które są warunkiem oceny zdolności tego pracownika do pracy? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 9 ust. 2 lit. h) rozporządzenia (UE) 2016/679 (1) (ogólnego rozporządzenia o ochronie danych, dalej „RODO”) należy interpretować w ten sposób, że służbie medycznej kasy chorych nie wolno przetwarzać danych dotyczących zdrowia jej pracownika, które są warunkiem oceny zdolności tego pracownika do pracy?

| 2) | W przypadku udzielenia przez Trybunał odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze z tym skutkiem, że zgodnie z art. 9 ust. 2 lit. h) RODO możliwy do uwzględnienia byłby określony w art. 9 ust. 1 RODO wyjątek od zakazu przetwarzania danych dotyczących zdrowia: Czy w przypadku takim jak w niniejszej sprawie istnieją inne, a jeżeli tak, jakie wymogi dotyczące ochrony danych, których należy przestrzegać, oprócz tych określonych w art. 9 ust. 3 RODO? |
| --- | --- |

2)

W przypadku udzielenia przez Trybunał odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze z tym skutkiem, że zgodnie z art. 9 ust. 2 lit. h) RODO możliwy do uwzględnienia byłby określony w art. 9 ust. 1 RODO wyjątek od zakazu przetwarzania danych dotyczących zdrowia: Czy w przypadku takim jak w niniejszej sprawie istnieją inne, a jeżeli tak, jakie wymogi dotyczące ochrony danych, których należy przestrzegać, oprócz tych określonych w art. 9 ust. 3 RODO?

| 3) | W przypadku udzielenia przez Trybunał odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze z tym skutkiem, że zgodnie z art. 9 ust. 2 lit. h) RODO możliwy do uwzględnienia byłby określony w art. 9 ust. 1 RODO wyjątek od zakazu przetwarzania danych dotyczących zdrowia: Czy w przypadku takim jak w niniejszej sprawie dopuszczalność lub zgodność z prawem przetwarzania danych dotyczących zdrowia zależy ponadto od spełnienia co najmniej jednego z warunków określonych w art. 6 ust. 1 RODO? |
| --- | --- |

3)

W przypadku udzielenia przez Trybunał odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze z tym skutkiem, że zgodnie z art. 9 ust. 2 lit. h) RODO możliwy do uwzględnienia byłby określony w art. 9 ust. 1 RODO wyjątek od zakazu przetwarzania danych dotyczących zdrowia: Czy w przypadku takim jak w niniejszej sprawie dopuszczalność lub zgodność z prawem przetwarzania danych dotyczących zdrowia zależy ponadto od spełnienia co najmniej jednego z warunków określonych w art. 6 ust. 1 RODO?

| 4) | Czy art. 82 ust. 1 RODO ma szczególny lub ogólny charakter prewencyjny i należy to uwzględniać przy ustalaniu wysokości szkody niemajątkowej podlegającej naprawieniu na podstawie art. 82 ust. 1 RODO na niekorzyść administratora lub podmiotu przetwarzającego? |
| --- | --- |

4)

Czy art. 82 ust. 1 RODO ma szczególny lub ogólny charakter prewencyjny i należy to uwzględniać przy ustalaniu wysokości szkody niemajątkowej podlegającej naprawieniu na podstawie art. 82 ust. 1 RODO na niekorzyść administratora lub podmiotu przetwarzającego?

| 5) | Czy przy ustalaniu wysokości szkody niemajątkowej podlegającej naprawieniu na podstawie art. 82 ust. 1 RODO znaczenie ma stopień winy administratora lub podmiotu przetwarzającego? W szczególności, czy można wziąć pod uwagę nieistniejącą lub niewielką winę administratora lub podmiotu przetwarzającego, na jego korzyść? |
| --- | --- |

5)

Czy przy ustalaniu wysokości szkody niemajątkowej podlegającej naprawieniu na podstawie art. 82 ust. 1 RODO znaczenie ma stopień winy administratora lub podmiotu przetwarzającego? W szczególności, czy można wziąć pod uwagę nieistniejącą lub niewielką winę administratora lub podmiotu przetwarzającego, na jego korzyść?

---

(1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. 2016, L 119, s. 1).

---

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/14 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/14

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichts Cottbus (Niemcy) w dniu 29 listopada 2021 r. – Stadt Frankfurt (Oder) und FWA Frankfurter Wasser- und Abwassergesellschaft mbH/Landesamt für Bergbau, Geologie und Rohstoffe

(Sprawa C-723/21)

(2022/C 95/19)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Verwaltungsgericht Cottbus

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Stadt Frankfurt (Oder), FWA Frankfurter Wasser- und Abwassergesellschaft mbH

Strona przeciwna: Landesamt für Bergbau, Geologie und Rohstoffe

Pytania prejudycjalne

| 1. | a. | Czy art. 7 ust. 3 dyrektywy 2000/60/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że wszyscy członkowie społeczności, której bezpośrednio dotyczy przedsięwzięcie, mają prawo do zaskarżania przed sądem naruszeń obowiązku,






  i) | zapobiegania pogarszania jakości części wód służących do produkcji wody do spożycia, |
| --- | --- | --- | --- |

1.

a.

Czy art. 7 ust. 3 dyrektywy 2000/60/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że wszyscy członkowie społeczności, której bezpośrednio dotyczy przedsięwzięcie, mają prawo do zaskarżania przed sądem naruszeń obowiązku,

i)

zapobiegania pogarszania jakości części wód służących do produkcji wody do spożycia,

| ii) | zredukowania poziomu uzdatniania wymaganego przy produkcji wody do spożycia, |
| --- | --- |

ii)

zredukowania poziomu uzdatniania wymaganego przy produkcji wody do spożycia,

w oparciu o ochronę osób trzecich dotyczącą zakazu pogarszania stanu wód gruntowych (zob. wyroki Trybunału Sprawiedliwości: z dnia 28 maja 2020 r., Land Nordrhein-Westfalen, C-535/18 (2), pkt 132 i nast.; z dnia 3 października 2019 r., Wasserleitungsverband Nördliches Burgenland i in., C-197/18 (3), pkt 40 i 42)?

| b. | W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie w pkt a):
  Czy prawo do zaskarżania przed sądem naruszeń zakazów i wymogów określonych w art. 7 ust. 3 dyrektywy 2000/60 mają w każdym razie prawo ci skarżący, którym powierzono produkcję wody do spożycia i uzdatnianie? |
| --- | --- |

b.

W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie w pkt a):

Czy prawo do zaskarżania przed sądem naruszeń zakazów i wymogów określonych w art. 7 ust. 3 dyrektywy 2000/60 mają w każdym razie prawo ci skarżący, którym powierzono produkcję wody do spożycia i uzdatnianie?

| 2. | Czy art. 7 ust. 3 dyrektywy 2000/60 przewiduje również w odniesieniu do części wód poza strefami ochronnymi, o których mowa w zdaniu drugim tego przepisu, oprócz wymogu długoterminowego planowania w planach gospodarowania i programach działań, podobnie jak art. 4 tej dyrektywy, obowiązek odmowy udzielenia zezwolenia na konkretne przedsięwzięcia z powodu naruszenia zakazu pogarszania stanu wód (zob. wyrok Land Nordrhein-Westfalen, C-535/18, pkt 75)? |
| --- | --- |

2.

Czy art. 7 ust. 3 dyrektywy 2000/60 przewiduje również w odniesieniu do części wód poza strefami ochronnymi, o których mowa w zdaniu drugim tego przepisu, oprócz wymogu długoterminowego planowania w planach gospodarowania i programach działań, podobnie jak art. 4 tej dyrektywy, obowiązek odmowy udzielenia zezwolenia na konkretne przedsięwzięcia z powodu naruszenia zakazu pogarszania stanu wód (zob. wyrok Land Nordrhein-Westfalen, C-535/18, pkt 75)?

| 3. | Przyjmując, że art. 7 ust. 3 dyrektywy 2000/60 – w przeciwieństwie do załącznika V do art. 4 tej dyrektywy – nie ustanawia żadnych własnych wielkości referencyjnych dla kontroli zakazu pogarszania stanu wód:






  a. | W jakich okolicznościach należy przyjąć, że występuje pogorszenie części wód i związane z tym zwiększenie poziomu uzdatniania wymaganego przy produkcji wody do spożycia? |
| --- | --- | --- |

3.

Przyjmując, że art. 7 ust. 3 dyrektywy 2000/60 – w przeciwieństwie do załącznika V do art. 4 tej dyrektywy – nie ustanawia żadnych własnych wielkości referencyjnych dla kontroli zakazu pogarszania stanu wód:

a.

W jakich okolicznościach należy przyjąć, że występuje pogorszenie części wód i związane z tym zwiększenie poziomu uzdatniania wymaganego przy produkcji wody do spożycia?

| b. | Czy właściwy punkt odniesienia dla zwiększenia poziomu uzdatniania i tym samym dla zakazu pogarszania określonego w art. 7 ust. 3 dyrektywy 2000/60 mogłyby stanowić wartości dopuszczalne określone w załączniku I do dyrektywy Rady 98/83/WE (4), na co wskazuje art. 7 ust. 2 ostatnie zdanie dyrektywy 2000/60? |
| --- | --- |

b.

Czy właściwy punkt odniesienia dla zwiększenia poziomu uzdatniania i tym samym dla zakazu pogarszania określonego w art. 7 ust. 3 dyrektywy 2000/60 mogłyby stanowić wartości dopuszczalne określone w załączniku I do dyrektywy Rady 98/83/WE (4), na co wskazuje art. 7 ust. 2 ostatnie zdanie dyrektywy 2000/60?

| c. | W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie w pkt b):
  Czy naruszenie zakazu pogarszania określonego w art. 7 ust. 3 dyrektywy 2000/60 może mieć miejsce wtedy, gdy jedynie znaczącą wartością nie jest wartość dopuszczalna określona w części A lub B załącznika I, lecz tak zwany parametr wskaźnikowy zgodnie z częścią C załącznika I? |
| --- | --- |

c.

W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie w pkt b):

Czy naruszenie zakazu pogarszania określonego w art. 7 ust. 3 dyrektywy 2000/60 może mieć miejsce wtedy, gdy jedynie znaczącą wartością nie jest wartość dopuszczalna określona w części A lub B załącznika I, lecz tak zwany parametr wskaźnikowy zgodnie z częścią C załącznika I?

| 4. | Kiedy należy przyjąć naruszenie zakazu pogarszania stanu wody do spożycia określonego w art. 7 ust. 3 dyrektywy 2000/60 (zob. w odniesieniu do kryterium kontroli zakazu naruszenia określonego w art. 4 tej dyrektywy wyrok Land Nordrhein-Westfalen, C-535/18, pkt 119, oraz uprzednio wyrok z dnia 1 lipca 2015 r., Bund für Umwelt und Naturschutz Deutschland, C-461/13 (5), pkt 52)?






  a. | czy dla przyjęcia naruszenia wystarczy każde pogorszenie
  lub |
| --- | --- | --- |

4.

Kiedy należy przyjąć naruszenie zakazu pogarszania stanu wody do spożycia określonego w art. 7 ust. 3 dyrektywy 2000/60 (zob. w odniesieniu do kryterium kontroli zakazu naruszenia określonego w art. 4 tej dyrektywy wyrok Land Nordrhein-Westfalen, C-535/18, pkt 119, oraz uprzednio wyrok z dnia 1 lipca 2015 r., Bund für Umwelt und Naturschutz Deutschland, C-461/13 (5), pkt 52)?

a.

czy dla przyjęcia naruszenia wystarczy każde pogorszenie

lub

| b. | czy musi istnieć prawdopodobieństwo, że parametr wskaźnikowy dla siarczanów na poziomie 250 mg/l nie zostanie osiągnięty
  lub |
| --- | --- |

b.

czy musi istnieć prawdopodobieństwo, że parametr wskaźnikowy dla siarczanów na poziomie 250 mg/l nie zostanie osiągnięty

lub

| c. | czy muszą grozić środki zaradcze w rozumieniu art. 8 ust. 6 dyrektywy 98/83 zwiększające koszty uzdatniania przy produkcji wody do spożycia? |
| --- | --- |

c.

czy muszą grozić środki zaradcze w rozumieniu art. 8 ust. 6 dyrektywy 98/83 zwiększające koszty uzdatniania przy produkcji wody do spożycia?

| 5. | Czy art. 7 ust. 3 dyrektywy 2000/60 ustanawia, oprócz materialnego kryterium kontroli, również wymogi w odniesieniu do urzędowej procedury udzielania zezwolenia, a więc czy orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości dotyczące art. 4 owej dyrektywy może mieć zastosowanie do zakresu kontroli określonego w art. 7 ust. 3 tej dyrektywy (zob. wyrok Trybunału Sprawiedliwości Land Nordrhein-Westfalen, C-535/18, drugie pytanie prejudycjalne)? |
| --- | --- |

5.

Czy art. 7 ust. 3 dyrektywy 2000/60 ustanawia, oprócz materialnego kryterium kontroli, również wymogi w odniesieniu do urzędowej procedury udzielania zezwolenia, a więc czy orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości dotyczące art. 4 owej dyrektywy może mieć zastosowanie do zakresu kontroli określonego w art. 7 ust. 3 tej dyrektywy (zob. wyrok Trybunału Sprawiedliwości Land Nordrhein-Westfalen, C-535/18, drugie pytanie prejudycjalne)?

| 6. | Czy inwestor musi przeprowadzić badanie w drodze ekspertyzy ewentualnego naruszenia art. 7 ust. 3 dyrektywy 2000/60 już wtedy, gdy przedsięwzięcie może naruszyć wymogi rzeczonego przepisu? |
| --- | --- |

6.

Czy inwestor musi przeprowadzić badanie w drodze ekspertyzy ewentualnego naruszenia art. 7 ust. 3 dyrektywy 2000/60 już wtedy, gdy przedsięwzięcie może naruszyć wymogi rzeczonego przepisu?

| 7. | Czy należy również przyjąć w tym przypadku, że badanie musi być dostępne w momencie wydania decyzji wodnoprawnej, a w konsekwencji badanie przeprowadzone w toku postępowania sądowego nie może sanować niezgodności z prawem decyzji wodnoprawnej (zob. wyrok Trybunału Sprawiedliwości Land Nordrhein-Westfalen, C-535/18, pkt 76 oraz 80 i nast.)? |
| --- | --- |

7.

Czy należy również przyjąć w tym przypadku, że badanie musi być dostępne w momencie wydania decyzji wodnoprawnej, a w konsekwencji badanie przeprowadzone w toku postępowania sądowego nie może sanować niezgodności z prawem decyzji wodnoprawnej (zob. wyrok Trybunału Sprawiedliwości Land Nordrhein-Westfalen, C-535/18, pkt 76 oraz 80 i nast.)?

| 8. | Czy można odstąpić od wymogów i zakazów z art. 7 ust. 3 dyrektywy 2000/60 na podstawie wyważenia, w ramach udzielania zezwolenia, na korzyść celu realizowanego przez przedsięwzięcie na przykład wtedy, gdy koszty uzdatniania są niewielkie lub cel przedsięwzięcia ma szczególną wagę? |
| --- | --- |

8.

Czy można odstąpić od wymogów i zakazów z art. 7 ust. 3 dyrektywy 2000/60 na podstawie wyważenia, w ramach udzielania zezwolenia, na korzyść celu realizowanego przez przedsięwzięcie na przykład wtedy, gdy koszty uzdatniania są niewielkie lub cel przedsięwzięcia ma szczególną wagę?

| 9. | Czy art. 4 ust. 7 ma zastosowanie do art. 7 ust. 3 dyrektywy 2000/60? |
| --- | --- |

9.

Czy art. 4 ust. 7 ma zastosowanie do art. 7 ust. 3 dyrektywy 2000/60?

| 10. | Jakie obowiązki wykraczające poza art. 4 dyrektywy 2000/60 można odczytać z art. 7 ust. 2 tej dyrektywy z takim skutkiem, że należy je uwzględnić w procedurze udzielenia zezwolenia na przedsięwzięcie? |
| --- | --- |

10.

Jakie obowiązki wykraczające poza art. 4 dyrektywy 2000/60 można odczytać z art. 7 ust. 2 tej dyrektywy z takim skutkiem, że należy je uwzględnić w procedurze udzielenia zezwolenia na przedsięwzięcie?

---

(1)  Dyrektywa 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiająca ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz.U. 2000, L 327, s. 1).

(2)  ECLI:EU:C:2020:391.

(3)  ECLI:EU:C:2019:824

(4)  Dyrektywa Rady 98/83/WE z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (Dz.U. 1998, L 330, s. 32).

(5)  ECLI:EU:C:2015:433

---

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/16 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/16

---

Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 24 września 2021 r. w sprawie T-139/19, Pilatus Bank/EBC, wniesione w dniu 6 grudnia 2021 r. przez Pilatus Bank plc

(Sprawa C-750/21 P)

(2022/C 95/20)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Pilatus Bank plc (przedstawiciel: O. Behrends, Rechtsanwalt)

Druga strona postępowania: Europejski Bank Centralny (EBC)

Żądania wnoszącego odwołanie

| — | uchylenie zaskarżonego postanowienia; |
| --- | --- |

—

uchylenie zaskarżonego postanowienia;

| — | stwierdzenie na podstawie art. 264 TFUE nieważności decyzji EBC z dnia 21 grudnia 2018 r. stwierdzającej, że EBC nie jest już właściwy w zakresie bezpośredniego nadzoru ostrożnościowego nad wnoszącym odwołanie oraz do podejmowania odpowiednich działań; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie na podstawie art. 264 TFUE nieważności decyzji EBC z dnia 21 grudnia 2018 r. stwierdzającej, że EBC nie jest już właściwy w zakresie bezpośredniego nadzoru ostrożnościowego nad wnoszącym odwołanie oraz do podejmowania odpowiednich działań;

| — | w zakresie, w jakim Trybunał Sprawiedliwości nie jest właściwy do wydania rozstrzygnięcia merytorycznego, przekazanie sprawy Sądowi w celu wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie skargi o stwierdzenie nieważności oraz |
| --- | --- |

—

w zakresie, w jakim Trybunał Sprawiedliwości nie jest właściwy do wydania rozstrzygnięcia merytorycznego, przekazanie sprawy Sądowi w celu wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie skargi o stwierdzenie nieważności oraz

| — | obciążenie EBC kosztami poniesionymi przez wnoszącego odwołanie oraz kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EBC kosztami poniesionymi przez wnoszącego odwołanie oraz kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu wnoszący odwołanie podnosi dwa zarzuty.

Po pierwsze twierdzi on, że Sąd dokonał błędnej wykładni przepisów rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013 (1) błędnie przyjmując, że w wyniku utraty przez wnoszącego odwołanie licencji bankowej EBC nie jest już właściwy w zakresie bezpośredniego nadzoru ostrożnościowego nad nim.

Po drugie twierdzi on, że Sąd nie odniósł się w należyty sposób do zarzutów wnoszącego odwołania niedotyczących podnoszonego braku właściwości EBC.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzające Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi

---

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/17 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/17

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Salzburg (Austria) w dniu 7 grudnia 2021 r. – PJ/Eurowings GmbH

(Sprawa C-751/21)

(2022/C 95/21)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landesgericht Salzburg

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: PJ

Strona pozwana: Eurowings GmbH

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy „odmowa przyjęcia na pokład/odmowa przewozu danym lotem” w rozumieniu art. 4 i art. 2 lit. j) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) ma miejsce również wtedy, kiedy pasażerom odmawia się przewozu danym lotem nie dopiero przy wejściu na pokład (bramce), lecz już wcześniej przy stanowisku odpraw, w związku z czym nie stawiają się oni w ogóle do wejścia na pokład (przy bramce)? |
| --- | --- |

1)

Czy „odmowa przyjęcia na pokład/odmowa przewozu danym lotem” w rozumieniu art. 4 i art. 2 lit. j) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) ma miejsce również wtedy, kiedy pasażerom odmawia się przewozu danym lotem nie dopiero przy wejściu na pokład (bramce), lecz już wcześniej przy stanowisku odpraw, w związku z czym nie stawiają się oni w ogóle do wejścia na pokład (przy bramce)?

| 2) | Czy dla spełnienia warunków określonych w art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 261/2004 wystarczy, że w przypadku planowego odlotu o godzinie 6:20, wejścia na pokład o godzinie 5:50, zamknięcia bramki wejścia na pokład o godzinie 6:05 (według karty pokładowej) pasażer po przybyciu na lotnisko taksówką o godzinie 5:14 stawia się przy stanowisku odpraw strony pozwanej natychmiast (a więc około godziny 5:16)? Czy jest tak w szczególności biorąc pod uwagę okoliczność, że strona pozwana poinformowała pasażera o godzinie 3:14 w dniu odlotu, że istnieje bardzo duża liczba rezerwacji na lot i że bagaż podręczny musi zostać odprawiony przy stanowisku odpraw, a ponadto, również biorąc pod uwagę informacje przedstawione przez stronę pozwaną, że stanowisko odpraw w Hamburgu jest otwarte na 2 godziny przed odlotem do 40 minut przed odlotem. |
| --- | --- |

2)

Czy dla spełnienia warunków określonych w art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 261/2004 wystarczy, że w przypadku planowego odlotu o godzinie 6:20, wejścia na pokład o godzinie 5:50, zamknięcia bramki wejścia na pokład o godzinie 6:05 (według karty pokładowej) pasażer po przybyciu na lotnisko taksówką o godzinie 5:14 stawia się przy stanowisku odpraw strony pozwanej natychmiast (a więc około godziny 5:16)? Czy jest tak w szczególności biorąc pod uwagę okoliczność, że strona pozwana poinformowała pasażera o godzinie 3:14 w dniu odlotu, że istnieje bardzo duża liczba rezerwacji na lot i że bagaż podręczny musi zostać odprawiony przy stanowisku odpraw, a ponadto, również biorąc pod uwagę informacje przedstawione przez stronę pozwaną, że stanowisko odpraw w Hamburgu jest otwarte na 2 godziny przed odlotem do 40 minut przed odlotem.

| 3) | Czy „odmowa przewozu danym lotem/odmowa przyjęcia na pokład” w rozumieniu art. 4, art. 2 lit. j) rozporządzenia nr 261/2004 ma miejsce w przypadku, gdy powód i jego rodzina zostali odesłani ze stanowiska odpraw strony pozwanej w celu odprawy bagażu o godzinie 5:16 do zatłoczonych automatów do nadawania bagażu na lotnisku w Hamburgu, które to automaty nie działają prawidłowo mimo pomocy pracownika strony pozwanej lub lotniska, i następnie jest odsyłany do innych automatów do nadawania bagażu, gdzie odprawa ponownie się nie udaje, i dopiero o godzinie 5:40 działa pierwszy automat, który rozpoznaje bagaż, jednakże o godzinie 5:41 odrzuca odprawienie bagażu i ponownie odsyła powoda do stanowiska odpraw strony pozwanej, gdzie jest on informowany, że teraz spóźnił się na lot? |
| --- | --- |

3)

Czy „odmowa przewozu danym lotem/odmowa przyjęcia na pokład” w rozumieniu art. 4, art. 2 lit. j) rozporządzenia nr 261/2004 ma miejsce w przypadku, gdy powód i jego rodzina zostali odesłani ze stanowiska odpraw strony pozwanej w celu odprawy bagażu o godzinie 5:16 do zatłoczonych automatów do nadawania bagażu na lotnisku w Hamburgu, które to automaty nie działają prawidłowo mimo pomocy pracownika strony pozwanej lub lotniska, i następnie jest odsyłany do innych automatów do nadawania bagażu, gdzie odprawa ponownie się nie udaje, i dopiero o godzinie 5:40 działa pierwszy automat, który rozpoznaje bagaż, jednakże o godzinie 5:41 odrzuca odprawienie bagażu i ponownie odsyła powoda do stanowiska odpraw strony pozwanej, gdzie jest on informowany, że teraz spóźnił się na lot?

| 4) | Czy współwinę powoda i tym samym jego współpasażerów, biorąc pod uwagę trudności przy automatycznej odprawie bagażu, stanowi zwykłe wykonywanie instrukcji pracowników oraz automatów i niedostrzeganie przy tym upływu czasu do końca odprawy i na dotarcie do stanowiska odpraw? Czy powodowi i jego współpasażerom można postawić zarzut, że nie rozważyli odpowiednio wcześnie, biorąc pod uwagę trudności przy odprawie, późniejszego dosłania bagażu? Czy można by racjonalnie oczekiwać od tej grupy rozdzielenia się, a więc na przykład pozostawienia powoda z bagażem, aby umożliwić pozostałym osobom dotarcie do bramki odpraw, w szczególności biorąc pod uwagę fakt, że córka oraz teściowa powoda miały ograniczą zdolność poruszania się odpowiednio po operacji kolana poruszając się o kulach oraz ze względu na wiek i zwyrodnienie stawów? |
| --- | --- |

4)

Czy współwinę powoda i tym samym jego współpasażerów, biorąc pod uwagę trudności przy automatycznej odprawie bagażu, stanowi zwykłe wykonywanie instrukcji pracowników oraz automatów i niedostrzeganie przy tym upływu czasu do końca odprawy i na dotarcie do stanowiska odpraw? Czy powodowi i jego współpasażerom można postawić zarzut, że nie rozważyli odpowiednio wcześnie, biorąc pod uwagę trudności przy odprawie, późniejszego dosłania bagażu? Czy można by racjonalnie oczekiwać od tej grupy rozdzielenia się, a więc na przykład pozostawienia powoda z bagażem, aby umożliwić pozostałym osobom dotarcie do bramki odpraw, w szczególności biorąc pod uwagę fakt, że córka oraz teściowa powoda miały ograniczą zdolność poruszania się odpowiednio po operacji kolana poruszając się o kulach oraz ze względu na wiek i zwyrodnienie stawów?

| 5) | W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytania 1–3: Czy art. 2 lit. j) rozporządzenia nr 261/2004 należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji, w której pasażerowie na około godzinę przed odlotem ustawiają się w kolejce do stanowiska odpraw obsługiwanego przez automat do nadawania bagażu, ale ze względu na braki organizacyjne linii lotniczej (na przykład niewystarczającą liczbę otwartych stanowisk odpraw, brak personelu, brak informowania pasażerów przez systemy głośników) lub ze względu na zakłócenia po stronie lotniska (uszkodzenie automatów do nadawania bagażu) dochodzą do stanowiska odpraw dopiero w momencie (zakończenia odprawy przy stanowisku odpraw), w którym nie mogą oni zostać z tego powodu przewiezieni, ma miejsce „odmowa przyjęcia na pokład” w rozumieniu art. 2 lit. j) rozporządzenia nr 261/2004 |
| --- | --- |

5)

W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytania 1–3: Czy art. 2 lit. j) rozporządzenia nr 261/2004 należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji, w której pasażerowie na około godzinę przed odlotem ustawiają się w kolejce do stanowiska odpraw obsługiwanego przez automat do nadawania bagażu, ale ze względu na braki organizacyjne linii lotniczej (na przykład niewystarczającą liczbę otwartych stanowisk odpraw, brak personelu, brak informowania pasażerów przez systemy głośników) lub ze względu na zakłócenia po stronie lotniska (uszkodzenie automatów do nadawania bagażu) dochodzą do stanowiska odpraw dopiero w momencie (zakończenia odprawy przy stanowisku odpraw), w którym nie mogą oni zostać z tego powodu przewiezieni, ma miejsce „odmowa przyjęcia na pokład” w rozumieniu art. 2 lit. j) rozporządzenia nr 261/2004

---

(1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).

---

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/18 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/18

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 8 grudnia 2021 r. – Instrubel NV/Montana Management Inc., BNP Paribas Securities Services

(Sprawa C-753/21)

(2022/C 95/22)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Cour de cassation

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Instrubel NV

Strona pozwana: Montana Management Inc., BNP Paribas Securities Services

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 4 ust. 2, 3 i 4 oraz art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1210/2003 (1) w brzmieniu zmienionym należy interpretować w ten sposób, że:






  — | zamrożone fundusze i zasoby gospodarcze pozostają, do momentu podjęcia decyzji o przekazaniu strukturom zastępującym Fundusz Rozwoju na rzecz Iraku, własnością osób fizycznych i prawnych, organów i podmiotów związanych z reżimem byłego prezydenta Saddama Husseina, objętych zamrożeniem funduszy i zasobów gospodarczych? |
| --- | --- | --- |

1)

Czy art. 4 ust. 2, 3 i 4 oraz art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1210/2003 (1) w brzmieniu zmienionym należy interpretować w ten sposób, że:

—

zamrożone fundusze i zasoby gospodarcze pozostają, do momentu podjęcia decyzji o przekazaniu strukturom zastępującym Fundusz Rozwoju na rzecz Iraku, własnością osób fizycznych i prawnych, organów i podmiotów związanych z reżimem byłego prezydenta Saddama Husseina, objętych zamrożeniem funduszy i zasobów gospodarczych?

| — | czy też owe zamrożone fundusze stanową własność struktur zastępujących Fundusz Rozwoju na rzecz Iraku od momentu wejścia w życie rozporządzenia wskazującego w załącznikach III i IV osoby fizyczne i prawne, organy i podmioty związane z reżimem byłego prezydenta Saddama Husseina, objęte zamrożeniem funduszy i zasobów gospodarczych? |
| --- | --- |

—

czy też owe zamrożone fundusze stanową własność struktur zastępujących Fundusz Rozwoju na rzecz Iraku od momentu wejścia w życie rozporządzenia wskazującego w załącznikach III i IV osoby fizyczne i prawne, organy i podmioty związane z reżimem byłego prezydenta Saddama Husseina, objęte zamrożeniem funduszy i zasobów gospodarczych?

| 2) | W przypadku udzielenia na pytanie nr 1 odpowiedzi, że fundusze i zasoby gospodarcze są własnością struktur zastępujących Fundusz Rozwoju na rzecz Iraku, czy art. 4 i 6 rozporządzenia (WE) nr 1210/2003 w brzmieniu zmienionym należy interpretować w ten sposób, że dokonanie zajęcia zamrożonych aktywów wymaga uprzedniego zezwolenia właściwego organu krajowego? Czy też przepisy te należy interpretować w ten sposób, że wymagają one zezwolenia tego organu krajowego dopiero w chwili uwolnienia zamrożonych funduszy? |
| --- | --- |

2)

W przypadku udzielenia na pytanie nr 1 odpowiedzi, że fundusze i zasoby gospodarcze są własnością struktur zastępujących Fundusz Rozwoju na rzecz Iraku, czy art. 4 i 6 rozporządzenia (WE) nr 1210/2003 w brzmieniu zmienionym należy interpretować w ten sposób, że dokonanie zajęcia zamrożonych aktywów wymaga uprzedniego zezwolenia właściwego organu krajowego? Czy też przepisy te należy interpretować w ten sposób, że wymagają one zezwolenia tego organu krajowego dopiero w chwili uwolnienia zamrożonych funduszy?

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1210/2003 z dnia 7 lipca 2003 r. dotyczące niektórych szczególnych ograniczeń w stosunkach gospodarczych i finansowych z Irakiem oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 2465/96l (Dz.U. 2003, L 169, s. 6).

---

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/19 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/19

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 8 grudnia 2021 r. – Montana Menagement Inc./Heerema Zwijndrecht BV, BNP Paribas Securities Services

(Sprawa C-754/21)

(2022/C 95/23)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Cour de cassation

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Montana Menagement Inc.

Strona pozwana: Heerema Zwijndrecht BV, BNP Paribas Securities Services

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 4 ust. 2, 3 i 4 oraz art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1210/2003 (1) w brzmieniu zmienionym należy interpretować w ten sposób, że:






  — | zamrożone fundusze i zasoby gospodarcze pozostają, do momentu podjęcia decyzji o przekazaniu strukturom zastępującym Fundusz Rozwoju na rzecz Iraku, własnością osób fizycznych i prawnych, organów i podmiotów związanych z reżimem byłego prezydenta Saddama Husseina, objętych zamrożeniem funduszy i zasobów gospodarczych? |
| --- | --- | --- |

1)

Czy art. 4 ust. 2, 3 i 4 oraz art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1210/2003 (1) w brzmieniu zmienionym należy interpretować w ten sposób, że:

—

zamrożone fundusze i zasoby gospodarcze pozostają, do momentu podjęcia decyzji o przekazaniu strukturom zastępującym Fundusz Rozwoju na rzecz Iraku, własnością osób fizycznych i prawnych, organów i podmiotów związanych z reżimem byłego prezydenta Saddama Husseina, objętych zamrożeniem funduszy i zasobów gospodarczych?

| — | czy też owe zamrożone fundusze stanową własność struktur zastępujących Fundusz Rozwoju na rzecz Iraku od momentu wejścia w życie rozporządzenia wskazującego w załącznikach III i IV osoby fizyczne i prawne, organy i podmioty związane z reżimem byłego prezydenta Saddama Husseina, objęte zamrożeniem funduszy i zasobów gospodarczych? |
| --- | --- |

—

czy też owe zamrożone fundusze stanową własność struktur zastępujących Fundusz Rozwoju na rzecz Iraku od momentu wejścia w życie rozporządzenia wskazującego w załącznikach III i IV osoby fizyczne i prawne, organy i podmioty związane z reżimem byłego prezydenta Saddama Husseina, objęte zamrożeniem funduszy i zasobów gospodarczych?

| 2) | W przypadku udzielenia na pytanie nr 1 odpowiedzi, że fundusze i zasoby gospodarcze są własnością struktur zastępujących Fundusz Rozwoju na rzecz Iraku, czy art. 4 i 6 rozporządzenia (WE) nr 1210/2003 w brzmieniu zmienionym należy interpretować w ten sposób, że dokonanie zajęcia zamrożonych aktywów wymaga uprzedniego zezwolenia właściwego organu krajowego? Czy też przepisy te należy interpretować w ten sposób, że wymagają one zezwolenia tego organu krajowego dopiero w chwili uwolnienia zamrożonych funduszy? |
| --- | --- |

2)

W przypadku udzielenia na pytanie nr 1 odpowiedzi, że fundusze i zasoby gospodarcze są własnością struktur zastępujących Fundusz Rozwoju na rzecz Iraku, czy art. 4 i 6 rozporządzenia (WE) nr 1210/2003 w brzmieniu zmienionym należy interpretować w ten sposób, że dokonanie zajęcia zamrożonych aktywów wymaga uprzedniego zezwolenia właściwego organu krajowego? Czy też przepisy te należy interpretować w ten sposób, że wymagają one zezwolenia tego organu krajowego dopiero w chwili uwolnienia zamrożonych funduszy?

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1210/2003 z dnia 7 lipca 2003 r. dotyczące niektórych szczególnych ograniczeń w stosunkach gospodarczych i finansowych z Irakiem oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 2465/96l (Dz.U. 2003, L 169, s. 6).

---

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/19 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/19

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 14 grudnia 2021 r. – „Brink’s Lithuania” UAB/Lietuvos bankas

(Sprawa C-772/21)

(2022/C 95/24)

Język postępowania: litewski

Sąd odsyłający

Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

Strony w postępowaniu głównym

Wnosząca odwołanie:„Brink’s Lithuania” UAB

Druga strona postępowania: Lietuvos bankas

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 6 ust. 2 decyzji EBC/2010/14 (1) należy interpretować w ten sposób, że podmioty zajmujące się obsługą gotówki, które dokonują maszynowej weryfikacji jakości obiegowej banknotów euro, są zobowiązane do przestrzegania minimalnych standardów, o których mowa w tym przepisie? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 6 ust. 2 decyzji EBC/2010/14 (1) należy interpretować w ten sposób, że podmioty zajmujące się obsługą gotówki, które dokonują maszynowej weryfikacji jakości obiegowej banknotów euro, są zobowiązane do przestrzegania minimalnych standardów, o których mowa w tym przepisie?

| 2) | Jeżeli zgodnie z art. 6 ust. 2 decyzji EBC/2010/14 wymienione w nim minimalne standardy mają zastosowanie wyłącznie do producentów urządzeń do obsługi banknotów (ale nie do podmiotów zajmujących się obsługą gotówki), to czy art. 6 ust. 2 decyzji EBC/2010/14 w związku z art. 3 ust. 5 tej decyzji należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego, zgodnie z którym obowiązek przestrzegania tych minimalnych standardów ma zastosowanie do podmiotu zajmującego się obsługą gotówki? |
| --- | --- |

2)

Jeżeli zgodnie z art. 6 ust. 2 decyzji EBC/2010/14 wymienione w nim minimalne standardy mają zastosowanie wyłącznie do producentów urządzeń do obsługi banknotów (ale nie do podmiotów zajmujących się obsługą gotówki), to czy art. 6 ust. 2 decyzji EBC/2010/14 w związku z art. 3 ust. 5 tej decyzji należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego, zgodnie z którym obowiązek przestrzegania tych minimalnych standardów ma zastosowanie do podmiotu zajmującego się obsługą gotówki?

| 3) | Czy minimalne standardy maszynowej weryfikacji jakości obiegowej banknotów euro przy pomocy urządzeń do obsługi banknotów, przy uwzględnieniu faktu, że są one opublikowane na stronie internetowej EBC, są zgodne z zasadą pewności prawa i art. 297 ust. 2 TFUE oraz czy są one wiążące dla podmiotów zajmujących się obsługą gotówki, a podmioty te mogą powoływać się na nie? |
| --- | --- |

3)

Czy minimalne standardy maszynowej weryfikacji jakości obiegowej banknotów euro przy pomocy urządzeń do obsługi banknotów, przy uwzględnieniu faktu, że są one opublikowane na stronie internetowej EBC, są zgodne z zasadą pewności prawa i art. 297 ust. 2 TFUE oraz czy są one wiążące dla podmiotów zajmujących się obsługą gotówki, a podmioty te mogą powoływać się na nie?

| 4) | Czy art. 6 ust. 2 decyzji EBC/2010/14 w zakresie, w jakim stanowi, że minimalne standardy maszynowej weryfikacji jakości obiegowej banknotów euro są publikowane na stronie internetowej EBC i okresowo zmieniane, jest sprzeczny z zasadą pewności prawa i art. 297 ust. 2 TFUE, a tym samym nieważny? |
| --- | --- |

4)

Czy art. 6 ust. 2 decyzji EBC/2010/14 w zakresie, w jakim stanowi, że minimalne standardy maszynowej weryfikacji jakości obiegowej banknotów euro są publikowane na stronie internetowej EBC i okresowo zmieniane, jest sprzeczny z zasadą pewności prawa i art. 297 ust. 2 TFUE, a tym samym nieważny?

---

(1)  Decyzja Europejskiego Banku Centralnego z dnia 16 września 2010 r. w sprawie weryfikacji autentyczności i jakości obiegowej oraz powtórnego wprowadzania do obiegu banknotów euro (EBC/2010/14), Dz.U. 2010, L 267, s. 1.

---

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/20 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/20

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus (Finlandia) w dniu 20 grudnia 2021 r. – C i CD

(Sprawa C-804/21)

(2022/C 95/25)

Język postępowania: fiński

Sąd odsyłający

Korkein oikeus

Strony w postępowaniu głównym

Strony wnoszące środek zaskarżenia: C i CD

Druga strona postępowania: Syyttäjä

Pytania prejudycjalne

| 1. | Czy art. 23 ust. 3 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW (1) w związku z jej art. 23 ust. 5 wymaga, aby w sytuacji, gdy osoby aresztowanej nie przekazano w terminie, ustalenie nowej daty przekazania oraz badanie istnienia siły wyższej i spełnienia przesłanek aresztowania przeprowadził wykonujący nakaz organ sądowy, o którym mowa w art. 6 ust. 2 decyzji ramowej, czy też zgodne z decyzją ramową jest również postępowanie, w ramach którego sąd bada te okoliczności wyłącznie na wniosek stron? Jeżeli należy uznać, że przedłużenie terminu wymaga czynności organu sądowego, to czy brak takiej czynności skutkuje bezwzględnie wygaśnięciem terminu przewidzianego w decyzji ramowej, w którym to przypadku osoba aresztowana powinna zostać zwolniona z aresztu na podstawie art. 23 ust. 5 tej decyzji ramowej? |
| --- | --- |

1.

Czy art. 23 ust. 3 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW (1) w związku z jej art. 23 ust. 5 wymaga, aby w sytuacji, gdy osoby aresztowanej nie przekazano w terminie, ustalenie nowej daty przekazania oraz badanie istnienia siły wyższej i spełnienia przesłanek aresztowania przeprowadził wykonujący nakaz organ sądowy, o którym mowa w art. 6 ust. 2 decyzji ramowej, czy też zgodne z decyzją ramową jest również postępowanie, w ramach którego sąd bada te okoliczności wyłącznie na wniosek stron? Jeżeli należy uznać, że przedłużenie terminu wymaga czynności organu sądowego, to czy brak takiej czynności skutkuje bezwzględnie wygaśnięciem terminu przewidzianego w decyzji ramowej, w którym to przypadku osoba aresztowana powinna zostać zwolniona z aresztu na podstawie art. 23 ust. 5 tej decyzji ramowej?

| 2. | Czy art. 23 ust. 3 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW należy interpretować w ten sposób, że pojęcie siły wyższej obejmuje również prawne przeszkody w przekazaniu oparte na prawie krajowym wykonującego nakaz państwa członkowskiego, takie jak wstrzymanie wykonania orzeczone na czas trwania postępowania sądowego, lub prawo osoby ubiegającej się o azyl do pozostania w państwie wykonującym nakaz do czasu wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie jej wniosku o udzielenie azylu? |
| --- | --- |

2.

Czy art. 23 ust. 3 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW należy interpretować w ten sposób, że pojęcie siły wyższej obejmuje również prawne przeszkody w przekazaniu oparte na prawie krajowym wykonującego nakaz państwa członkowskiego, takie jak wstrzymanie wykonania orzeczone na czas trwania postępowania sądowego, lub prawo osoby ubiegającej się o azyl do pozostania w państwie wykonującym nakaz do czasu wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie jej wniosku o udzielenie azylu?

---

(1)  Decyzja ramowa Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi – oświadczenia niektórych państw członkowskich w sprawie przyjęcia decyzji ramowej (Dz.U. 2002, L 190, s. 1).

---

Sąd

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/21 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/21

---

Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Gmina Kosakowo/Komisja

(Sprawa T-209/15) (1)

(Pomoc państwa - Infrastruktura lotniskowa - Finansowanie publiczne przyznane przez gminy Gdynia i Kosakowo na rzecz utworzenia portu lotniczego Gdynia-Kosakowo - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie - Korzyść - Zasada podmiotu prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej - Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi - Naruszenie konkurencji - Odzyskanie pomocy - Obowiązek uzasadnienia)

(2022/C 95/26)

Język postępowania: polski

Strony

Strona skarżąca: Gmina Kosakowo (Polska) (przedstawiciel: M. Leśny, radca prawny)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Noë, K. Herrmann i A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy)

Przedmiot

Przedstawione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji (UE) 2015/1586 z dnia 26 lutego 2015 r. w sprawie środka SA.35388 (13/C) (ex 13/NN i ex 12/N) – Polska – Utworzenie portu lotniczego Gdynia-Kosakowo (Dz.U. 2015, L 250, s. 165).

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Gmina Kosakowo zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską. |
| --- | --- |

2)

Gmina Kosakowo zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

---

(1)  Dz.U. C 205 z 22.6.2015.

---

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/21 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/21

---

Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Gmina Miasto Gdynia i Port Lotniczy Gdynia-Kosakowo/Komisja

(Sprawa T-263/15 RENV) (1)

(Pomoc państwa - Infrastruktura lotniskowa - Finansowanie publiczne przyznane przez gminy Gdynia i Kosakowo na rzecz utworzenia portu lotniczego Gdynia-Kosakowo - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie - Korzyść - Zasada podmiotu prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej - Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi - Naruszenie konkurencji - Odzyskanie pomocy - Cofnięcie decyzji - Brak ponownego wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego - Prawa proceduralne zainteresowanych stron - Prawo do obrony - Obowiązek uzasadnienia)

(2022/C 95/27)

Język postępowania: polski

Strony

Strona skarżąca: Gmina Miasto Gdynia (Polska), Port Lotniczy Gdynia-Kosakowo sp. z o.o. (Gdynia, Polska) (przedstawiciele: T. Koncewicz i M. Le Berre, adwokaci, oraz K. Gruszecka Spychała i P. Rosiak, radcowie prawni)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Herrmann, D. Recchia i S. Noë, pełnomocnicy)

Interwenient popierający stronę skarżącą: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: B. Majczyna, M. Rzotkiewicz i S. Żyrek, pełnomocnicy)

Przedmiot

Przedstawione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności art. 2–5 decyzji Komisji (UE) 2015/1586 z dnia 26 lutego 2015 r. w sprawie środka SA.35388 (13/C) (ex 13/NN i ex 12/N) – Polska – Utworzenie portu lotniczego Gdynia-Kosakowo (Dz.U. 2015, L 250, s. 165).

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Gmina Miasto Gdynia i Port Lotniczy Gdynia-Kosakowo sp. z o.o. pokrywają własne koszty, a także koszty poniesione przez Komisję Europejską przed Trybunałem w ramach sprawy C-56/18 P oraz przed Sądem w ramach spraw T-263/15 i T-263/15 RENV. |
| --- | --- |

2)

Gmina Miasto Gdynia i Port Lotniczy Gdynia-Kosakowo sp. z o.o. pokrywają własne koszty, a także koszty poniesione przez Komisję Europejską przed Trybunałem w ramach sprawy C-56/18 P oraz przed Sądem w ramach spraw T-263/15 i T-263/15 RENV.

| 3) | Rzeczpospolita Polska pokrywa własne koszty. |
| --- | --- |

3)

Rzeczpospolita Polska pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 254 z 3.8.2015.

---

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/22 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/22

---

Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – EKETA/Komisja

(Sprawa T-177/17) (1)

(Klauzula arbitrażowa - Umowa Ask-it zawarta w ramach szóstego programu ramowego - Koszty kwalifikowalne - Nota obciążeniowa wystawiona przez Komisję w celu zwrotu wypłaconych zaliczek - Wiarygodność arkuszy czasu pracy - Konflikt interesów - Podwykonawstwo)

(2022/C 95/28)

Język postępowania: grecki

Strony

Strona skarżąca: Ethniko Kentro Erevnas kai Technologikis Anaptyxis (EKETA) (Saloniki, Grecja) (przedstawiciel: adwokat V. Christianos)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Katsimerou, T. Adamopoulos i J. Estrada de Solà, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 272 TFUE żądanie stwierdzenia, po pierwsze, że wierzytelność figurująca na nocie obciążeniowej Komisji nr 3241615292 z dnia 29 listopada 2016 r., zgodnie z którą skarżący powinien jej zwrócić kwotę 211 185,95 EUR pochodzącą z dotacji, którą otrzymał z tytułu studium nad projektem badawczym zwanym Ask-it, jest – w wysokości 89 126,11 EUR – bezpodstawna, a po drugie, że owa kwota odpowiada kosztom kwalifikowalnym, których skarżący nie jest zobowiązany zwrócić.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Ethniko Kentro Erevnas kai Technologikis Anaptyxis zostaje obciążony kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Ethniko Kentro Erevnas kai Technologikis Anaptyxis zostaje obciążony kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 151 z 15.5.2017.

---

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/23 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/23

---

Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – EKETA/Komisja

(Sprawa T-189/17) (1)

(Klauzula arbitrażowa - Umowa Humabio zawarta w ramach szóstego programu ramowego - Koszty kwalifikowalne - Nota obciążeniowa wystawiona przez Komisję w celu zwrotu wypłaconych zaliczek - Wiarygodność arkuszy czasu pracy - Konflikt interesów)

(2022/C 95/29)

Język postępowania: grecki

Strony

Strona skarżąca: Ethniko Kentro Erevnas kai Technologikis Anaptyxis (EKETA) (Saloniki, Grecja) (przedstawiciel: adwokat V. Christianos)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Katsimerou, O. Verheecke, T. Adamopoulos i J. Estrada de Solà, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 272 TFUE żądanie stwierdzenia, po pierwsze, że wierzytelność figurująca na nocie obciążeniowej Komisji nr 3241615288 z dnia 29 listopada 2016 r., zgodnie z którą skarżący powinien jej zwrócić kwotę 64 720,19 EUR pochodzącą z dotacji, którą otrzymał z tytułu studium nad projektem badawczym zwanym Humabio, jest – w wysokości 10 436,36 EUR – bezpodstawna, a po drugie, że owa kwota odpowiada kosztom kwalifikowalnym, których skarżący nie jest zobowiązany zwrócić.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Ethniko Kentro Erevnas kai Technologikis Anaptyxis zostaje obciążony kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Ethniko Kentro Erevnas kai Technologikis Anaptyxis zostaje obciążony kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 151 z 15.5.2017.

---

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/23 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/23

---

Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – EKETA/Komisja

(Sprawa T-190/17) (1)

(Klauzula arbitrażowa - Umowa Cater zawarta w ramach szóstego programu ramowego - Koszty kwalifikowalne - Nota obciążeniowa wystawiona przez Komisję w celu zwrotu wypłaconych zaliczek - Wiarygodność arkuszy czasu pracy - Konflikt interesów)

(2022/C 95/30)

Język postępowania: grecki

Strony

Strona skarżąca: Ethniko Kentro Erevnas kai Technologikis Anaptyxis (EKETA) (Saloniki, Grecja) (przedstawiciel: adwokat V. Christianos)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Katsimerou, T. Adamopoulos i J. Estrada de Solà, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 272 TFUE żądanie stwierdzenia, po pierwsze, że wierzytelność figurująca na nocie obciążeniowej Komisji nr 3241615289 z dnia 29 listopada 2016 r., zgodnie z którą skarżący powinien jej zwrócić kwotę 172 992,15 EUR pochodzącą z dotacji, którą otrzymał z tytułu studium nad projektem badawczym zwanym Cater, jest – w wysokości 28 520,08 EUR – bezpodstawna, a po drugie, że owa kwota odpowiada kosztom kwalifikowalnym, których skarżący nie jest zobowiązany zwrócić.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Ethniko Kentro Erevnas kai Technologikis Anaptyxis zostaje obciążony kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Ethniko Kentro Erevnas kai Technologikis Anaptyxis zostaje obciążony kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 151 z 15.5.2017.

---

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/24 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/24

---

Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Apostolopoulou i Apostolopoulou-Chrysanthaki/Komisja

(Sprawy połączone T-721/18 i T-81/19) (1)

(Odpowiedzialność pozaumowna - Umowy o udzielenie dotacji zawarte w ramach różnych programów Unii - Naruszenie postanowień umownych przez spółkę beneficjenta - Koszty kwalifikowalne - Dochodzenie OLAF-u - Likwidacja spółki - Odzyskanie wierzytelności od wspólniczek spółki - Postępowanie egzekucyjne - Zarzuty podniesione przez przedstawicieli Komisji przed sądami krajowymi - Określenie strony pozwanej - Uchybienie wymogom formalnym - Częściowa niedopuszczalność - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom)

(2022/C 95/31)

Język postępowania: grecki

Strony

Strona skarżąca: Zoï Apostolopoulou (Ateny, Grecj), Anastasia Apostolopoulou-Chrysanthaki (Ateny) (przedstawiciel: adwokat D. Gkouskos)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Estrada de Solà i T. Adamopoulos, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 268 TFUE żądania naprawienia szkody, jaką skarżące miały ponieść z powodu zarzutów sformułowanych wobec nich przez przedstawicieli Komisji w postępowaniu przeciwegzekucyjnym dotyczącym egzekucji wobec nich wyroków z dnia 16 lipca 2014 r., Isotis/Komisja (T-59/11, EU:T:2014:679) i z dnia 4 lutego 2016 r., Isotis/Komisja (T-562/13, niepublikowanego, EU:T:2016:63) przed Protodikeio Athinon (sądem pierwszej instancji w Atenach, Grecja) i przed Efeteio Athinon (sądem apelacyjnym w Atenach, Grecja).

Sentencja

| 1) | Skargi zostają oddalone. |
| --- | --- |

1)

Skargi zostają oddalone.

| 2) | Zoï Apostolopoulou i Anastasia Apostolopoulou-Chrysanthaki zostają obciążone kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Zoï Apostolopoulou i Anastasia Apostolopoulou-Chrysanthaki zostają obciążone kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 54 z 11.2.2019.

---

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/24 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/24

---

Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2021 r. – Breyer/REA

(Sprawa T-158/19) (1)

(Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Program ramowy w zakresie badań naukowych i innowacji „Horyzont 2020” (2014 – 2020) - Rozporządzenie (UE) nr 1290/2013 - Dokumenty dotyczące projektu badawczego „iBorderCtrl: Inteligent Portable Border Control System” - Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych osoby trzeciej - Częściowa odmowa dostępu - Nadrzędny interes publiczny)

(2022/C 95/32)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Patrick Breyer (Kilonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Breyer)

Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych (przedstawiciele: S. Payan-Lagrou i V. Canetti, pełnomocnicy, wspierane adwokatów R. van der Houta C. Wagnera)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji REA z dnia 17 stycznia 2019 r. [ARES (2019) 266593] dotyczącej częściowego dostępu do dokumentów.

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność decyzji Agencji Wykonawczej ds. Badań Naukowych (REA) z dnia 17 stycznia 2019 r. [ARES (2019) 266593], po pierwsze, w zakresie, w jakim REA nie ustosunkowała się do wniosku Patricka Breyera o udzielenie dostępu do dokumentów dotyczących zezwolenia na realizację projektu iBorderCtrl, a po drugie, w zakresie, w jakim REA odmówiła pełnego dostępu do dokumentu D 1.3, częściowego dostępu do dokumentów D 1.1, D 1.2, D 2.1, D 2.2 i D 2.3, a także szerszego dostępu do dokumentów D 3.1, D 7.3 i D 7.8, w zakresie, w jakim dokumenty te zawierają informacje nieobjęte wyjątkiem przewidzianym w art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji. |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność decyzji Agencji Wykonawczej ds. Badań Naukowych (REA) z dnia 17 stycznia 2019 r. [ARES (2019) 266593], po pierwsze, w zakresie, w jakim REA nie ustosunkowała się do wniosku Patricka Breyera o udzielenie dostępu do dokumentów dotyczących zezwolenia na realizację projektu iBorderCtrl, a po drugie, w zakresie, w jakim REA odmówiła pełnego dostępu do dokumentu D 1.3, częściowego dostępu do dokumentów D 1.1, D 1.2, D 2.1, D 2.2 i D 2.3, a także szerszego dostępu do dokumentów D 3.1, D 7.3 i D 7.8, w zakresie, w jakim dokumenty te zawierają informacje nieobjęte wyjątkiem przewidzianym w art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji.

| 2) | W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

2)

W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

| 3) | Patrick Breyer pokrywa własne koszty związane ze złożeniem pisma z dnia 23 marca 2021 r. oraz koszty poniesione przez REA w związku z przedstawieniem uwag z dnia 20 maja 2021 r. |
| --- | --- |

3)

Patrick Breyer pokrywa własne koszty związane ze złożeniem pisma z dnia 23 marca 2021 r. oraz koszty poniesione przez REA w związku z przedstawieniem uwag z dnia 20 maja 2021 r.

| 4) | Patrick Breyer pokrywa połowę własnych kosztów innych niż te związane ze złożeniem jego pisma z dnia 23 marca 2021 r. |
| --- | --- |

4)

Patrick Breyer pokrywa połowę własnych kosztów innych niż te związane ze złożeniem jego pisma z dnia 23 marca 2021 r.

| 5) | REA pokrywa własne koszty, z wyjątkiem tych związanych z przedstawieniem przez nią uwag z dnia 20 maja 2021 r., a także połowę kosztów poniesionych przez Patricka Breyera, z wyjątkiem tych związanych ze złożeniem przez niego pisma z dnia 23 marca 2021 r. |
| --- | --- |

5)

REA pokrywa własne koszty, z wyjątkiem tych związanych z przedstawieniem przez nią uwag z dnia 20 maja 2021 r., a także połowę kosztów poniesionych przez Patricka Breyera, z wyjątkiem tych związanych ze złożeniem przez niego pisma z dnia 23 marca 2021 r.

---

(1)  Dz.U. C 206 z 17.6.2019.

---

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/25 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/25

---

Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – DD/FRA

(Sprawa T-703/19) (1)

(Skarga o odszkodowanie - Służba publiczna - Personel tymczasowy - Wszczęcie dochodzenia administracyjnego - Artykuł 86 ust. 2 regulaminu pracowniczego - Obowiązek informowania - Czas trwania postępowania - Rozsądny termin - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie - Poufność dochodzenia administracyjnego - Obowiązek dbałości - Krzywda - Związek przyczynowy)

(2022/C 95/33)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: DD (przedstawiciele: początkowo L. Levi i M. Vandenbussche, adwokaci, następnie L. Levi, adwokat)

Strona pozwana: Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. O’Flaherty, pełnomocnik, wspierany przez adwokata B. Wägenbaura)

Przedmiot

Skarga na podstawie art. 270 TFUE, mająca zasadniczo na celu uzyskanie zadośćuczynienia za krzywdę, jakiej w swej ocenie doznał skarżący, oszacowaną ex aequo et bono na 50 000 EUR, spowodowaną wszczęciem i prowadzeniem postępowania administracyjnego w ramach FRA.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | DD zostaje obciążony, poza własnymi kosztami postępowania, kosztami poniesionymi przez Agencję Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA). |
| --- | --- |

2)

DD zostaje obciążony, poza własnymi kosztami postępowania, kosztami poniesionymi przez Agencję Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA).

---

(1)  Dz.U. C 432 z 23.12.2019.

---

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/26 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/26

---

Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – HB/Komisja

(Sprawa T-795/19) (1)

(Zamówienia publiczne na usługi - Świadczenie usług wsparcia technicznego dla Wysokiej Rady Sądownictwa - Decyzja o zmniejszeniu kwoty zamówienia i odzyskaniu już wypłaconych kwot - Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie - Akt wpisujący się w ramy czysto umowne, z którymi jest nierozerwalnie związany - Brak klauzuli arbitrażowej - Niedopuszczalność - Brak elementów szkody dających się oddzielić od umowy)

(2022/C 95/34)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: HB (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Baquero Cruz, J. Estrada de Solà i A. Katsimerou, pełnomocnicy)

Przedmiot

Po pierwsze, wniesione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2019) 7319 final z dnia 15 października 2019 r. w sprawie obniżenia kwoty należnej z tytułu zamówienia CARDS/2008/166–429 i odzyskania nienależnie wypłaconych kwot, a po drugie, wniesione na podstawie art. 340 akapit drugi TFUE żądanie, przede wszystkim, zwrotu wszystkich kwot ewentualnie odzyskanych przez Komisję na podstawie tej decyzji i zapłaty ostatniej wystawionej faktury, z odsetkami za opóźnienie, oraz uwolnienia gwarancji bankowej i naprawienia szkody poniesionej przez skarżącą ze względu na zwłokę w uwolnieniu gwarancji, a także symbolicznego zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez skarżącą.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna w zakresie żądania stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2019) 7319 final z dnia 15 października 2019 r. w sprawie obniżenia kwoty należnej z tytułu zamówienia CARDS/2008/166–429 i odzyskania nienależnie wypłaconych kwot. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna w zakresie żądania stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2019) 7319 final z dnia 15 października 2019 r. w sprawie obniżenia kwoty należnej z tytułu zamówienia CARDS/2008/166–429 i odzyskania nienależnie wypłaconych kwot.

| 2) | Skarga zostaje oddalona jako bezzasadna w zakresie dotyczycącym odpowiedzialności pozaumownej Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

2)

Skarga zostaje oddalona jako bezzasadna w zakresie dotyczycącym odpowiedzialności pozaumownej Unii Europejskiej.

| 3) | Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w przedmiocie środków tymczasowych. |
| --- | --- |

3)

Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w przedmiocie środków tymczasowych.

---

(1)  Dz.U. C 10 z 13.1.2020.

---

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/27 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/27

---

Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – HB/Komisja

(Sprawa T-796/19) (1)

(Zamówienia publiczne na usługi - Świadczenie usług wsparcia technicznego na rzecz władz ukraińskich - Decyzja o obniżeniu kwoty zamówienia i odzyskaniu już wypłaconych kwot - Skarga o stwierdzenie nieważności oraz o odszkodowanie i zadośćuczynienie - Akt wpisujący się w ramy czysto umowne, z którymi jest nierozerwalnie związany - Brak klauzuli arbitrażowej - Niedopuszczalność - Brak elementów szkody dających się oddzielić od umowy)

(2022/C 95/35)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: HB (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Baquero Cruz, J. Estrada de Solà i A. Katsimerou, pełnomocnicy)

Przedmiot

Po pierwsze, oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2019) 7318 final z dnia 15 października 2019 r. w sprawie obniżenia kwot należnych z tytułu zamówienia TACIS/2006/101–510 i odzyskania kwot nienależnie wypłaconych oraz, po drugie, oparte na art. 340 akapit drugi TFUE żądanie uzyskania, z jednej strony, zwrotu wszystkich kwot ewentualnie odzyskanych przez Komisję na podstawie tej decyzji wraz z odsetkami za zwłokę i, z drugiej strony, symbolicznego zadośćuczynienia za krzywdę, jaką miała ponieść skarżąca.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna w zakresie, w jakim dotyczy ona stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2019) 7318 final z dnia 15 października 2019 r. w sprawie obniżenia kwot należnych z tytułu zamówienia TACIS/2006/101–510 i odzyskania kwot nienależnie wypłaconych. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna w zakresie, w jakim dotyczy ona stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2019) 7318 final z dnia 15 października 2019 r. w sprawie obniżenia kwot należnych z tytułu zamówienia TACIS/2006/101–510 i odzyskania kwot nienależnie wypłaconych.

| 2) | Skarga zostaje oddalona jako bezzasadna w zakresie, w jakim dotyczy ona powstania odpowiedzialności pozaumownej Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

2)

Skarga zostaje oddalona jako bezzasadna w zakresie, w jakim dotyczy ona powstania odpowiedzialności pozaumownej Unii Europejskiej.

| 3) | Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w przedmiocie zastosowania środków tymczasowych. |
| --- | --- |

3)

Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w przedmiocie zastosowania środków tymczasowych.

---

(1)  Dz.U. C 10 z 13.1.2020.

---

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/27 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/27

---

Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Worldwide Spirits Supply/EUIPO – Melfinco (CLEOPATRA QUEEN)

(Sprawa T-870/19) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy CLEOPATRA QUEEN - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy CLEOPATRA MELFINCO - Artykuły 15 i 57 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie artykuły 18 i 64 rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Dowód rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego - Unieważnienie prawa do znaku towarowego)

(2022/C 95/36)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Worldwide Spirits Supply, Inc. (Tortola, Brytyjskie Wyspy Dziewicze) (przedstawiciel: adwokatka S. Demetriou)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Folliard-Monguiral i V. Ruzek, pełnomocnicy).

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Melfinco S.A. (Schaan, Lichtenstein) (przedstawiciel: adwokatka M. Gioti)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 października 2019 r. (sprawa R 1820/2018-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Melfinco i Worldwide Spirits Supply.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Worldwide Spirits Supply, Inc. zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO). |
| --- | --- |

2)

Worldwide Spirits Supply, Inc. zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

| 3) | Melfinco S.A. pokrywa własne koszty. |
| --- | --- |

3)

Melfinco S.A. pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 77 z 9.3.2020.

---

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/28 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/28

---

Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Dr. Spiller/EUIPO – Rausch (Alpenrausch Dr. Spiller)

(Sprawa T-6/20) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Alpenrausch Dr. Spiller - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy RAUSCH - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])

(2022/C 95/37)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca:: Dr. Spiller GmbH (Siegsdorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Stock i M. Geitz)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Eberl, J. Schäfer, A. Söder i D. Walicka, pełnomocnicy).

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Rausch AG Kreuzlingen (Kreuzlingen, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci F. Stangl i S. Pilgram)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 października 2019 r. (sprawa R 2206/2015-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Rausch Kreuzlingen a Dr. Spiller.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Dr. Spiller GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Dr. Spiller GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 68 z 2.3.2020.

---

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/29 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/29

---

Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – EFFAS/EUIPO – CFA Institute (CEFA Certified European Financial Analyst)

(Sprawa T-369/20) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego CEFA Certified European Financial Analyst - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy CFA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])

(2022/C 95/38)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: European Federation of Financial Analysts’ Societies (EFFAS) (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci S. Merico, G. Macías Bonilla i F. Miazzetto)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: P. Villani, J. Crespo Carrillo i V. Ruzek, pełnomocnicy).

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: CFA Institute (Charlottesville, Wirginia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci G. Engels i W. May)

Przedmiot

Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 31 marca 2020 r. (sprawa R 1082/2019-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między CFA Institute a EFFAS.

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 31 marca 2020 r. (sprawa R 1082/2019-5). |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 31 marca 2020 r. (sprawa R 1082/2019-5).

| 2) | EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez European Federation of Financial Analysts’ Societies (EFFAS). |
| --- | --- |

2)

EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez European Federation of Financial Analysts’ Societies (EFFAS).

| 3) | CFA Institute pokrywa własne koszty. |
| --- | --- |

3)

CFA Institute pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 255 z 3.8.2020.

---

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/29 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/29

---

Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Datax/REA

(Sprawa T-381/20) (1)

(Klauzula arbitrażowa - Siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007-2013) - Umowy o udzielenie dotacji HELP i GreenNets - Dochodzenie OLAF-u - Koszty personelu - Ciężar dowodu - Wiarygodność arkuszy czasu pracy - Niekwalifikowalność kosztów zadeklarowanych przez beneficjenta - Żądanie odzyskania - Noty obciążeniowe - Przedawnienie - Rozsądny termin - Proporcjonalność)

(2022/C 95/39)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Datax sp. z o.o. (Wrocław, Polska) (przedstawiciel: adwokat J. Bober)

Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych (przedstawiciele: S. Payan-Lagrou i V. Canetti, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata M. Le Berre’a)

Przedmiot

Wniosek złożony na podstawie art. 272 TFUE, mający na celu, po pierwsze, stwierdzenie kwalifikowalności kosztów personelu w odniesieniu do badacza, po drugie, stwierdzenie bezzasadności obowiązku zapłaty kary umownej i, po trzecie, nakazanie REA zaniechania dalszych działań wobec skarżącej w zakresie kosztów personelu w odniesieniu do badacza związanych z umowami o udzielenie dotacji HELP i GreenNets.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Datax sp. z o.o. zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w przedmiocie środków tymczasowych. |
| --- | --- |

2)

Datax sp. z o.o. zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w przedmiocie środków tymczasowych.

---

(1)  Dz.U. C 297 z 7.9.2020.

---

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/30 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/30

---

Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Magic Box Int. Toys/EUIPO – KMA Concepts (SUPERZINGS)

(Sprawa T-549/20) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy SUPERZINGS - Wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy ZiNG - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])

(2022/C 95/40)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Magic Box Int. Toys SLU (Sant Cugat del Vallés, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J.L. Rivas Zurdo i E. López Leiva)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: KMA Concepts Ltd. (Mahé, Seszele) (przedstawiciele: adwokaci C. Duch Fonoll i I. Osinaga Lozano)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 czerwca 2020 r. (sprawa R 2511/2019-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między KMA Concepts a Magic Box Int. Toys.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Magic Box Int. Toys SLU pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) oraz przez KMA Concepts Ltd. |
| --- | --- |

2)

Magic Box Int. Toys SLU pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) oraz przez KMA Concepts Ltd.

---

(1)  Dz.U. C 348 z 19.10.2020.

---

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/30 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/30

---

Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – MO/Rada

(Sprawa T-587/20) (1)

(Służba publiczna - Urzędnicy - Przeniesienie z urzędu - Postępowanie w sprawie oceny 2019 - Prawo do bycia wysłuchanym - Odpowiedzialność)

(2022/C 95/41)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: MO (przedstawiciel: adwokat A. Guillerme)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer, M. Alver i K. Kouri, pełnomocnicy)

Przedmiot

Wniesione na podstawie art. 270 TFUE żądanie, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji Rady z dnia 19 listopada 2019 r. o przeniesieniu skarżącej z urzędu do wydziału [poufne] i sprawozdania z oceny skarżącej za rok 2019 oraz, po drugie, naprawienia różnych szkód i krzywd poniesionych przez skarżącą.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | MO zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

MO zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 433 z 14.12.2020.

---

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/31 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/31

---

Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Skechers USA/EUIPO (ARCH FIT)

(Sprawa T-598/20) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ARCH FIT - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

(2022/C 95/42)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Skechers USA, Inc. II (Manhattan Beach, Kalifornia, Stany Zjeednoczone) (przedstawiciele: adwokaci T. Holman, A. Reid, solicitors, J. Bogatz i Y. Stone)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: S. Scardocchia i V. Ruzek, pełnomocnicy)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 lipca 2020 r. (sprawa R 2631/2019-1), dotyczącą zgłoszenia do rejestracji oznaczenia słownego ARCH FIT jako unijnego znaku towarowego.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Skechers USA, Inc. II zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Skechers USA, Inc. II zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 390 z 16.11.2020.

---

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/32 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/32

---

Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Fashion Energy/EUIPO – Retail Royalty (1st AMERICAN)

(Sprawa T-699/20) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego 1st AMERICAN - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy przedstawiający orła lub innego ptaka drapieżnego - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń pod względem fonetycznym - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Artykuł 72 ust. 6 rozporządzenia 2017/1001 - Artykuł 94 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001)

(2022/C 95/43)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Fashion Energy Srl (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci T. Müller i F. Togo)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: L. Rampini i V. Ruzek, pełnomocnicy)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Retail Royalty Co. (Las Vegas, Nevada, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci J. Bogatz i Y. Stone)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 września 2020 r. (sprawa R 426/2020-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Retail Royalty a Fashion Energy.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Fashion Energy Srl zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Fashion Energy Srl zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 28 z 25.1.2021.

---

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/32 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/32

---

Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Bustos/EUIPO – Bicicletas Monty (motwi)

(Sprawa T-159/21) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego motwi - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

(2022/C 95/44)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Dante Ricardo Bustos (Wenling, Chiny) (przedstawiciel: adwokat A. Lorente Berges)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: R. Raponi i J. Crespo Carrillo, pełnomocnicy).

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Bicicletas Monty, SA (Sant Feliú de Llobregat, Hiszpania).

Przedmiot

Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 stycznia 2021 r. (sprawa R 289/2020-5), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Bicicletas Monty a D.R. Bustosem.

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 21 stycznia 2021 r. (sprawa R 289/2020-5). |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 21 stycznia 2021 r. (sprawa R 289/2020-5).

| 2) | W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

2)

W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

| 3) | EUIPO pokrywa koszty postępowania. |
| --- | --- |

3)

EUIPO pokrywa koszty postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 182 z 10.5.2021.

---

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/33 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/33

---

Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Fidia farmaceutici/EUIPO – Stelis Biopharma (HYALOSTEL ONE)

(Sprawa T-194/21) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Graficzna rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy HYALOSTEL ONE - Wcześniejsze słowny unijny znak towarowy HYALISTIL i graficzny unijny znak towarowy HyalOne - Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy HYALO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Obowiązek uzasadnienia)

(2022/C 95/45)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Fidia farmaceutici SpA (Abano Terme, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci R. Kunz-Hallstein i H.P. Kunz-Hallstein)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: E. Sliwinska i V. Ruzek, pełnomocnicy)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Stelis Biopharma Ltd (Karnataka, Indie)

Przedmiot

Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 stycznia 2021 r. (sprawa R 831/2020-5), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Fidia Farmaceutici a Stelis Biopharma.

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 27 stycznia 2021 r. (sprawa R 831/2020-5). |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 27 stycznia 2021 r. (sprawa R 831/2020-5).

| 2) | EUIPO pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Fidia farmaceutici SpA w ramach niniejszego postępowania. |
| --- | --- |

2)

EUIPO pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Fidia farmaceutici SpA w ramach niniejszego postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 217 z 7.6.2021.

---

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/34 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/34

---

Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Klymenko/Rada

(Sprawa T-195/21) (1)

(Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie - Zamrożenie środków finansowych - Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie - Spoczywający na Radzie obowiązek zweryfikowania, czy decyzja organu państwa trzeciego została podjęta z poszanowaniem prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej)

(2022/C 95/46)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Oleksandr Viktorovych Klymenko (Moskwa, Rosja) (przedstawiciel adwokat M. Phelippeau)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Lejeune i A. Vitro, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2021/394 z dnia 4 marca 2021 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2021, L 77, s. 29) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2021/391 z dnia 4 marca 2021 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2021, L 77, s. 2) w zakresie, w jakim na mocy tych aktów nazwisko skarżącego pozostawiono w wykazie osób, podmiotów i organów, do których stosują się te środki ograniczające.

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność decyzji Rady (WPZiB) 2021/394 z dnia 4 marca 2021 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2021/391 z dnia 4 marca 2021 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie w zakresie, w jakim nazwisko Oleksandra Viktorovycha Klymenki zostało pozostawione w wykazie osób, podmiotów i organów, do których mają zastosowanie te środki ograniczające. |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność decyzji Rady (WPZiB) 2021/394 z dnia 4 marca 2021 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2021/391 z dnia 4 marca 2021 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie w zakresie, w jakim nazwisko Oleksandra Viktorovycha Klymenki zostało pozostawione w wykazie osób, podmiotów i organów, do których mają zastosowanie te środki ograniczające.

| 2) | Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 206 z 31.5.2021.

---

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/34 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/34

---

Postanowienie Sądu z dnia 17 grudnia 2021 r. – Theodorakis i Theodoraki/Rada

(Sprawa T-495/14) (1)

(Odpowiedzialność pozaumowna - Polityka gospodarcza i pieniężna - Program wsparcia na rzecz stabilności Cypru - Deklaracje Eurogrupy z dni 16 i 25 marca 2013 r. w sprawie Cypru - Deklaracja przewodniczącego Eurogrupy z dnia 21 marca 2013 r. w sprawie Cypru - Błędne oznaczenie strony pozwanej - Oczywista niedopuszczalność)

(2022/C 95/47)

Język postępowania: grecki

Strony

Strona skarżąca: Georgios Theodorakis (Chania, Grecja), Maria Theodoraki (Chania) (przedstawiciel: adwokat V. Christianos)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. de Gregorio Merino, E. Chatziioakeimidou i E. Dumitriu-Segnana, pełnomocnicy)

Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Smulders, J.-P. Keppenne, M. Konstantinidis i S. Delaude, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkód, jakie skarżący mieli ponieść z powodu deklaracji Eurogrupy z dni 16 i 25 marca 2013 r. oraz deklaracji przewodniczącego Eurogrupy z dnia 21 marca 2013 r.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

| 2) | Georgios Theodorakis i Maria Theodoraki pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

2)

Georgios Theodorakis i Maria Theodoraki pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

| 3) | Komisja Europejska pokrywa własne koszty. |
| --- | --- |

3)

Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 292 z 1.9.2014.

---

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/35 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/35

---

Postanowienie Sądu z dnia 17 grudnia 2021 r. – Berry Investments/Rada

(Sprawa T-496/14) (1)

(Odpowiedzialność pozaumowna - Polityka gospodarcza i walutowa - Program wsparcia na rzecz stabilności Cypru - Oświadczenia Eurogrupy z dnia 16 i 25 marca 2013 r. w sprawie Cypru - Oświadczenie przewodniczącego Eurogrupy z dnia 21 marca 2013 r. w sprawie Cypru - Błędne oznaczenie strony pozwanej - Oczywista niedopuszczalność)

(2022/C 95/48)

Język postępowania: grecki

Strony

Strona skarżąca: Berry Investments, Inc. (Monrovia, Liberia) (przedstawiciel: V. Christianos, adwokat)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. de Gregorio Merino, E. Chatziioakeimidou i E. Dumitriu-Segnana, pełnomocnicy)

Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.-P. Keppenne, M. Konstantinidis, B. Smulders i S. Delaude, pełnomocnicy)

Przedmiot

Żądanie, na podstawie art. 268 TFUE, naprawienia szkody, jaką skarżąca miała ponieść w związku z oświadczeniami Eurogrupy z dnia 16 i 25 marca 2013 r. oraz oświadczeniem przewodniczącego Eurogrupy z dnia 21 marca 2013 r.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

| 2) | Berry Investments, Inc. pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

2)

Berry Investments, Inc. pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

| 3) | Komisja Europejska pokrywa własne koszty. |
| --- | --- |

3)

Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 292 z 1.9.2014.

---

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/36 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/36

---

Postanowienie Sądu z dnia 30 listopada 2021 r. – CE/Komitet Regionów

(Sprawa T-355/19 INTP) (1)

(Postępowanie - Wykładnia wyroku - Niedopuszczalność)

(2022/C 95/49)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: CE (przedstawiciel: adwokat M. Casado García-Hirschfeld)

Strona pozwana: Komitet Regionów (przedstawiciele: M. Esparrago Arzadun i S. Bachotet, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata B. Wägenbaura)

Przedmiot

Wniosek o wykładnię wyroku z dnia 16 czerwca 2021 r., CE/Komitet Regionów (T-355/19, EU:T:2021:369).

Sentencja

| 1) | Wniosek o dokonanie wykładni zostaje odrzucony jako niedopuszczalny. |
| --- | --- |

1)

Wniosek o dokonanie wykładni zostaje odrzucony jako niedopuszczalny.

| 2) | CE zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

CE zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 255 z 29.7.2019.

---

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/36 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/36

---

Postanowienie Sądu z dnia 8 grudnia 2021 r. – Alessio i in./EBC

(Sprawa T-620/20) (1)

(Skarga o stwierdzenie nieważności - Unia gospodarcza i walutowa - Unia bankowa - Restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja instytucji kredytowych - Środki wczesnej interwencji - Decyzja EBC o objęciu Banca Carige SpA zarządem tymczasowym - Kolejne decyzje o przedłużeniu - Termin do wniesienia skargi - Przekroczenie terminu - Niedopuszczalność)

(2022/C 95/50)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Roberto Alessio (Turyn, Włochy) i 56 innych skarżących, których nazwiska znajdują się w załączniku do postanowienia (przedstawiciele: adwokaci M. Condinanzi, L. Boggio, M. Cataldo i A. Califano)

Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: C. Hernández Saseta i A. Pizzolla, pełnomocnicy)

Przedmiot

Żądanie, na podstawie art. 263 TFUE, stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji EBC z dnia 1 stycznia 2019 r. o objęciu Banca Carige SpA zarządem tymczasowym oraz, po drugie, decyzji EBC z dnia 29 marca 2019 r. o przedłużeniu czasu trwania zarządu tymczasowego i kolejnych decyzji o przedłużeniu.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

| 2) | Postępowanie w przedmiocie wniosku Komisji Europejskiej o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone. |
| --- | --- |

2)

Postępowanie w przedmiocie wniosku Komisji Europejskiej o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

| 3) | Roberto Alessio i inne strony skarżące, których nazwiska znajdują się w załączniku, pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Europejski Bank Centralny (EBC). |
| --- | --- |

3)

Roberto Alessio i inne strony skarżące, których nazwiska znajdują się w załączniku, pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Europejski Bank Centralny (EBC).

| 4) | Komisja pokrywa własne koszty związane z wnioskiem o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta. |
| --- | --- |

4)

Komisja pokrywa własne koszty związane z wnioskiem o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

---

(1)  Dz.U. C 390 z 16.11.2020.

---

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/37 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/37

---

Postanowienie Sądu z dnia 2 grudnia 2021 r. – FC/EASO

(Sprawa T-303/21) (1)

(Skarga o stwierdzenie nieważności - Służba publiczna - Personel tymczasowy - Postępowanie dyscyplinarne - Wnioski o zawieszenie - Wezwanie na wysłuchanie przed komisją dyscyplinarną - Odroczenie daty wysłuchania - Brak niekorzystnego aktu - Przedwczesna skarga - Oczywista niedopuszczalność)

(2022/C 95/51)

Język postępowania: grecki

Strony

Strona skarżąca: FC (przedstawiciel: adwokat V. Christianos)

Strona pozwana: Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu (przedstawiciele: P. Eyckmans i M. Stamatopoulou, pełnomocnicy, które wspierali T. Bontinck, A. Guillerme i L. Burguin, adwokaci)

Przedmiot

Żądanie oparte na art. 270 TFUE mające na celu stwierdzenie nieważności aktu wydanego przez przewodniczącego komisji dyscyplinarnej EASO w dniu [poufne], w którym to akcie wysłuchanie skarżącej w ramach wszczętego wobec niej postępowania dyscyplinarnego, wyznaczono na dzień [poufne].

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

| 2) | FC pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu (EASO). |
| --- | --- |

2)

FC pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu (EASO).

---

(1)  Dz.U. C 289 z 19.7.2021.

---

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/37 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/37

---

Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 8 grudnia 2021 r. – D’Amato i in./Parlament

(Sprawa T-722/21 R)

(Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Członkowie Parlamentu - Warunki dostępu do budynków Parlamentu w trzech lokalizacjach pracy Parlamentu związane z kryzysem sanitarnym - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)

(2022/C 95/52)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Rosa D’Amato (Tarente, Włochy), Claude Gruffat (Mulsans, Francja), Damien Carême (Argenteuil, Francja), Benoît Biteau (Sablonceaux, Francja) (przedstawiciele: P. de Bandt, M. Gherghinaru i L. Panepinto, adwokaci)

Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: S. Alves i A.-M. Dumbrăvan, pełnomocnicy)

Przedmiot

Wniosek złożony na podstawie art. 278 i 279 TFUE o zawieszenie wykonania decyzji Prezydium Parlamentu z dnia 27 października 2021 r. w sprawie wyjątkowych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy regulujących dostęp do budynków Parlamentu Europejskiego w jego trzech lokalizacjach pracy.

Sentencja

| 1) | Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji zostaje oddalony. |
| --- | --- |

1)

Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji zostaje oddalony.

| 2) | Postanowienie z dnia 15 listopada 2021 r., D’Amato i in./Parlament (T-722/21 R) zostaje uchylone. |
| --- | --- |

2)

Postanowienie z dnia 15 listopada 2021 r., D’Amato i in./Parlament (T-722/21 R) zostaje uchylone.

| 3) | Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. |
| --- | --- |

3)

Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

---

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/38 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/38

---

Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 8 grudnia 2021 r. – Rooken i in./Parlament

(Sprawa T-723/21 R)

(Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Członkowie Parlamentu - Warunki dostępu do budynków Parlamentu w trzech lokalizacjach pracy Parlamentu związane z kryzysem sanitarnym - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)

(2022/C 95/53)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Robert Jan Rooken (Muiderberg, Niderlandy) oraz 8 innych skarżących, których nazwiska wymieniono w załączniku do postanowienia (przedstawiciele: P. de Bandt, M. Gherghinaru i L. Panepinto, adwokaci)

Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: S. Alves i A.-M. Dumbrăvan, pełnomocnicy)

Przedmiot

Wniosek złożony na podstawie art. 278 i 279 TFUE o zawieszenie wykonania decyzji Prezydium Parlamentu z dnia 27 października 2021 r. w sprawie wyjątkowych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy regulujących dostęp do budynków Parlamentu Europejskiego w jego trzech lokalizacjach pracy.

Sentencja

| 1) | Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji zostaje oddalony. |
| --- | --- |

1)

Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji zostaje oddalony.

| 2) | Postanowienie z dnia 15 listopada 2021 r. w sprawie Rooken i in. przeciwko Parlamentowi (T-723/21 R) zostaje uchylone. |
| --- | --- |

2)

Postanowienie z dnia 15 listopada 2021 r. w sprawie Rooken i in. przeciwko Parlamentowi (T-723/21 R) zostaje uchylone.

| 3) | Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. |
| --- | --- |

3)

Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

---

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/38 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/38

---

Postanowienie prezesa Sądu z dnia 8 grudnia 2021 r. – IL i in./Parlament

(Sprawa T-724/21 R)

(Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Służba publiczna - Warunki dostępu do budynków Parlamentu w jego trzech lokalizacjach pracy związane z kryzysem sanitarnym - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)

(2022/C 95/54)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: IL i 81 pozostałych skarżących, których nazwiska widnieją w załączniku do postanowienia (przedstawiciele: adwokaci P. de Bandt, M. Gherghinaru i L. Panepinto)

Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: D. Boytha, S. Bukšek Tomac i L. Darie, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 278 i 279 TFUE żądanie zawieszenia wykonania decyzji Prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 27 października 2021 r. w sprawie wyjątkowych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy regulujących dostęp do budynków Parlamentu Europejskiego w jego trzech lokalizacjach pracy.

Sentencja

| 1) | Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony. |
| --- | --- |

1)

Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

| 2) | Postanowienie z dnia 15 listopada 2021 r., IL i in./Parlament (T-724/21 R), zostaje uchylone. |
| --- | --- |

2)

Postanowienie z dnia 15 listopada 2021 r., IL i in./Parlament (T-724/21 R), zostaje uchylone.

| 3) | Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. |
| --- | --- |

3)

Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

---

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/39 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/39

---

Skarga wniesiona w dniu 8 grudnia 2021 r. – Atesos medical i in./Komisja

(Sprawa T-764/21)

(2022/C 95/55)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Atesos medical (Aarau, Szwajcaria) i siedmiu innych skarżących (przedstawiciele: adwokaci M. Meulenbelt, B. Natens i I. Willemyns)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | Stwierdzenie nieważności niepublikowanej decyzji strony pozwanej, data nieznana, niesłusznie stwierdzającej, że wyznaczenie Schweizerische Vereinigung für Qualitäts – und Management Systeme (dalej „SQS”) jako jednostki dokonującej oceny zgodności wyrobów medycznych na mocy dyrektywy Rady 93/42/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotycząca wyrobów medycznych (Dz.U. 1993, L 169, s. 1) wygasło i że wycofuje SQS z banku danych New Approach Notified and Designated Organisations (NANDO) strony pozwanej ze skutkiem w dniu 28 września 2021 r.; oraz |
| --- | --- |

—

Stwierdzenie nieważności niepublikowanej decyzji strony pozwanej, data nieznana, niesłusznie stwierdzającej, że wyznaczenie Schweizerische Vereinigung für Qualitäts – und Management Systeme (dalej „SQS”) jako jednostki dokonującej oceny zgodności wyrobów medycznych na mocy dyrektywy Rady 93/42/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotycząca wyrobów medycznych (Dz.U. 1993, L 169, s. 1) wygasło i że wycofuje SQS z banku danych New Approach Notified and Designated Organisations (NANDO) strony pozwanej ze skutkiem w dniu 28 września 2021 r.; oraz

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący tego, że strona pozwana naruszyła art. 296 TFUE i art. 5 ust. 2 i art. 13 ust. 2 TUE. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że strona pozwana naruszyła art. 296 TFUE i art. 5 ust. 2 i art. 13 ust. 2 TUE.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący tego, że strona pozwana nadużyła swoich uprawnień. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że strona pozwana nadużyła swoich uprawnień.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący tego, że strona pozwana naruszyła art. 128 ust. 9 TFUE oraz art. 8, 18, 19 i 21 umowy o wzajemnym uznawaniu pomiędzy Unią Europejską i Szwajcarią (1), prawo do bycia wysłuchanym, o którym mowa w art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, prawo do obrony i ogólną zasadę „fraus omnia corrumpit”. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący tego, że strona pozwana naruszyła art. 128 ust. 9 TFUE oraz art. 8, 18, 19 i 21 umowy o wzajemnym uznawaniu pomiędzy Unią Europejską i Szwajcarią (1), prawo do bycia wysłuchanym, o którym mowa w art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, prawo do obrony i ogólną zasadę „fraus omnia corrumpit”.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący tego, że strona pozwana naruszyła art. 120 rozporządzenia (UE) 2017/745 (2), art. 1 (w związku z art. 20) i art. 5 umowy o wzajemnym uznawaniu pomiędzy Unią Europejską i Szwajcarią, a także ogólne zasady skuteczności, pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący tego, że strona pozwana naruszyła art. 120 rozporządzenia (UE) 2017/745 (2), art. 1 (w związku z art. 20) i art. 5 umowy o wzajemnym uznawaniu pomiędzy Unią Europejską i Szwajcarią, a także ogólne zasady skuteczności, pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań.

---

(1)  Umowa między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie wzajemnego uznawania w odniesieniu do oceny zgodności – Akt końcowy – Wspólne Deklaracje – Informacje odnoszące się do wejścia w życie siedmiu Umów z Konfederacją Szwajcarską w sektorach swobodnego przepływu osób, transportu lotniczego i lądowego, zamówień publicznych, współpracy naukowej i technologicznej, wzajemnego uznawania w odniesieniu do oceny zgodności oraz handlu produktami rolnymi (Dz.U. 2002, L 114, s. 369), zmieniony decyzją nr 2/2017 komitetu ustanowionego na mocy Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie wzajemnego uznawania w odniesieniu do oceny zgodności z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie zmiany rozdziału 2 dotyczącego środków ochrony indywidualnej, rozdziału 4 dotyczącego wyrobów medycznych, rozdziału 5 dotyczącego urządzeń gazowych i kotłów grzewczych i rozdziału 19 dotyczącego urządzeń kolei linowych [2018/403] (Dz.U. 2018, L 72, p. 24).

(2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/745 z dnia 5 kwietnia 2017 r. w sprawie wyrobów medycznych, zmiany dyrektywy 2001/83/WE, rozporządzenia (WE) nr 178/2002 i rozporządzenia (WE) nr 1223/2009 oraz uchylenia dyrektyw Rady 90/385/EWG i 93/42/EWG) (Dz.U. 2017, L 117, s. 1).

---

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/40 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/40

---

Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2021 r. – Lila Rossa Engros/EUIPO (LiLAC)

(Sprawa T-780/21)

(2022/C 95/56)

Język postępowania: rumuński

Strony

Strona skarżąca: Lila Rossa Engros SRL (Voluntari, Rumunia) (przedstawiciel: adwokat O. Anghel)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy LiLAC w kolorze czarnym – zgłoszenie nr 18 243 487

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 września 2021 r. w sprawie R 441/2021-5

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | uwzględnienie skargi; |
| --- | --- |

—

uwzględnienie skargi;

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | pełne uwzględnienie zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 18 243 487 LiLAC |
| --- | --- |

—

pełne uwzględnienie zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 18 243 487 LiLAC

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

| — | Błędne zastosowanie kryteriów oceny bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji określonych w orzecznictwie. |
| --- | --- |

—

Błędne zastosowanie kryteriów oceny bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji określonych w orzecznictwie.

---

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/40 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/40

---

Skarga wniesiona w dniu 10 stycznia 2022 r. – NV/EBI

(Sprawa T-16/22)

(2022/C 95/57)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: NV (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi;
  w konsekwencji |
| --- | --- |

—

stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi;

w konsekwencji

| — | stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 5 lutego 2021 r. uznającej nieobecności skarżącej w okresach od 29 maja 2020 r. do 15 września 2020 r., od 30 czerwca 2020 r. do 30 września 2020 r., od 7 września 2020 r. do 7 listopada 2020 r. oraz od 3 listopada 2020 r. do 8 stycznia 2021 r za nieusprawiedliwione; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 5 lutego 2021 r. uznającej nieobecności skarżącej w okresach od 29 maja 2020 r. do 15 września 2020 r., od 30 czerwca 2020 r. do 30 września 2020 r., od 7 września 2020 r. do 7 listopada 2020 r. oraz od 3 listopada 2020 r. do 8 stycznia 2021 r za nieusprawiedliwione;

| — | w stosownym wypadku stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 1 października 2021 r. oddalającej zażalenie z dnia 1 kwietnia 2021 r. na decyzję z dnia 5 lutego 2021 r.; |
| --- | --- |

—

w stosownym wypadku stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 1 października 2021 r. oddalającej zażalenie z dnia 1 kwietnia 2021 r. na decyzję z dnia 5 lutego 2021 r.;

| — | stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 20 kwietnia 2021 r. uznającej nieobecność skarżącej w okresie od 8 stycznia 2021 r. do 8 kwietnia 2021 r. za nieusprawiedliwioną; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 20 kwietnia 2021 r. uznającej nieobecność skarżącej w okresie od 8 stycznia 2021 r. do 8 kwietnia 2021 r. za nieusprawiedliwioną;

| — | stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 3 maja 2021 r. uznającej nieobecność skarżącej w okresie od 8 kwietnia 2021 r. do 8 czerwca 2021 r.; za nieusprawiedliwioną; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 3 maja 2021 r. uznającej nieobecność skarżącej w okresie od 8 kwietnia 2021 r. do 8 czerwca 2021 r.; za nieusprawiedliwioną;

| — | w stosownym wypadku stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 27 października 2021 r. oddalającej zażalenie z dnia 18 czerwca 2021 r. na decyzje z dni 20 kwietnia 2021 r. i 3 maja 2021 r; |
| --- | --- |

—

w stosownym wypadku stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 27 października 2021 r. oddalającej zażalenie z dnia 18 czerwca 2021 r. na decyzje z dni 20 kwietnia 2021 r. i 3 maja 2021 r;

| — | zasądzenie od EBI zapłatę na rzecz skarżącej wynagrodzenia za okresy od 29 maja 2020 r. do 8 stycznia 2021 r., od 8 stycznia 2021 r. do 8 kwietnia 2021 r. i od 8 kwietnia 2021 r. do 8 czerwca 2021 r. powiększonego o odsetki za zwłokę naliczone według stopy procentowej Europejskiego Banku Centralnego powiększonej o 2 punkty procentowe; |
| --- | --- |

—

zasądzenie od EBI zapłatę na rzecz skarżącej wynagrodzenia za okresy od 29 maja 2020 r. do 8 stycznia 2021 r., od 8 stycznia 2021 r. do 8 kwietnia 2021 r. i od 8 kwietnia 2021 r. do 8 czerwca 2021 r. powiększonego o odsetki za zwłokę naliczone według stopy procentowej Europejskiego Banku Centralnego powiększonej o 2 punkty procentowe;

| — | zasądzenie od EBI naprawienia szkód skarżącej; |
| --- | --- |

—

zasądzenie od EBI naprawienia szkód skarżącej;

| — | obciążenie EBI kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EBI kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi @@ zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 2.3, 3.3, 3.4 i 3.6 załącznika X przepisów administracyjnych, naruszenia art. 34 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej samoistnie lub w związku z art. 2.3, 3.3, 3.4 i 3.6 przepisów administracyjnych, oczywistego błędu w ocenie, naruszenia obowiązku dbałości o dobro urzędnika oraz nadużycia prawa. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 2.3, 3.3, 3.4 i 3.6 załącznika X przepisów administracyjnych, naruszenia art. 34 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej samoistnie lub w związku z art. 2.3, 3.3, 3.4 i 3.6 przepisów administracyjnych, oczywistego błędu w ocenie, naruszenia obowiązku dbałości o dobro urzędnika oraz nadużycia prawa.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku staranności, naruszenia art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz oczywistego błędu w ocenie. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku staranności, naruszenia art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz oczywistego błędu w ocenie.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 33b regulaminu pracowniczego oraz art. 11 przepisów administracyjnych. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 33b regulaminu pracowniczego oraz art. 11 przepisów administracyjnych.

---

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/41 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/41

---

Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2022 r. – Piaggio & C./EUIPO – Zhejiang Zhongneng Industry (Kształt skutera)

(Sprawa T-19/22)

(2022/C 95/58)

Język skargi: włoski

Strony

Strona skarżąca: Piaggio & C. SpA (Pontedera, Włochy) (przedstawiciele: F. Jacobacci i B. La Tella, adwokaci)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Zhejiang Zhongneng Industry Co. Ltd (Taizhou City, Chiny)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Trójwymiarowy unijny znak towarowy (Kształt skutera) –unijny znak towarowy nr 11 686 482

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 października 2021 r. w sprawie R 359/2021-5

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;
  pomocniczo o: |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

pomocniczo o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do Izb Odwoławczych w celu jasnego określenia, w których państwach należący do skarżącej ZTUE nr 11 686 482 jest ważny lub uzyskał charakter odróżniający i odwrotnie, w których państwach nie uzyskał takiego charakteru odróżniającego, w oparciu o dowody przedstawione przez właściciela;
  w każdym wypadku: |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do Izb Odwoławczych w celu jasnego określenia, w których państwach należący do skarżącej ZTUE nr 11 686 482 jest ważny lub uzyskał charakter odróżniający i odwrotnie, w których państwach nie uzyskał takiego charakteru odróżniającego, w oparciu o dowody przedstawione przez właściciela;

w każdym wypadku:

| — | obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą, zgodnie z art. 190 regulaminu postępowania przed Sądem Unii Europejskiej; |
| --- | --- |

—

obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą, zgodnie z art. 190 regulaminu postępowania przed Sądem Unii Europejskiej;

| — | obciążenie EUIPO i ewentualnie interwenienta całością kosztów sporu związanego z niniejszym postępowaniem. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO i ewentualnie interwenienta całością kosztów sporu związanego z niniejszym postępowaniem.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009;

| — | Naruszenie lub błędna interpretacja art. 7 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 207/2009 oraz błędna ocena dowodów przedstawionych przez właściciela ZTUE. |
| --- | --- |

—

Naruszenie lub błędna interpretacja art. 7 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 207/2009 oraz błędna ocena dowodów przedstawionych przez właściciela ZTUE.

---

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/42 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/42

---

Skarga wniesiona w dniu 12 stycznia 2022 r. – NW/Komisja

(Sprawa T-20/22)

(2022/C 95/59)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: NW (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Skarżący wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji w zakresie, w jakim nakazują one odzyskanie kwot wypłaconych skarżącemu; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji w zakresie, w jakim nakazują one odzyskanie kwot wypłaconych skarżącemu;

| — | nakazanie Komisji zwrotu skarżącemu kwot już odzyskanych; |
| --- | --- |

—

nakazanie Komisji zwrotu skarżącemu kwot już odzyskanych;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania; |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania;

| — | posiłkowo, stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji w zakresie, w jakim nakazują one odzyskanie kwoty 3 986,72 EUR; |
| --- | --- |

—

posiłkowo, stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji w zakresie, w jakim nakazują one odzyskanie kwoty 3 986,72 EUR;

| — | skarżący żąda ponadto wypłaty odsetek od wszelkich kwot, w odniesieniu do których stanie się wierzycielem, licząc od momentu, gdy każda z tych kwot powinna mu była zostać wypłacona, do czasu faktycznego wypłacenia; |
| --- | --- |

—

skarżący żąda ponadto wypłaty odsetek od wszelkich kwot, w odniesieniu do których stanie się wierzycielem, licząc od momentu, gdy każda z tych kwot powinna mu była zostać wypłacona, do czasu faktycznego wypłacenia;

| — | w razie gdyby Sąd miał oddalić niniejszą skargę – gdy się rozważy wielość nieprawidłowości, których dopuścił się PMO z biegiem czasu, okoliczność, że „ulga podatkowa nie jest łatwo zauważalne na odcinku wypłaty”, zapewnienia złożone skarżącemu przez PMO, dobrą wiarę skarżącego uznaną przez administrację oraz okoliczność, że skarżący (nie mając żadnego powodu do podawania w wątpliwość poziomu swojego wynagrodzenia) podjął zobowiązania finansowe proporcjonalne do takiego poziomu w ciągu lat (takie jak zaciągnięcie kredytu hipotecznego w celu zakupu domu dla swojej rodziny) – skarżący uważa, że ze względów słuszności Sąd na mocy art. 135 regulaminu postępowania powinien nakazać Komisji pokrycie przynajmniej jej własnych kosztów oraz kosztów poniesionych przez skarżącego. |
| --- | --- |

—

w razie gdyby Sąd miał oddalić niniejszą skargę – gdy się rozważy wielość nieprawidłowości, których dopuścił się PMO z biegiem czasu, okoliczność, że „ulga podatkowa nie jest łatwo zauważalne na odcinku wypłaty”, zapewnienia złożone skarżącemu przez PMO, dobrą wiarę skarżącego uznaną przez administrację oraz okoliczność, że skarżący (nie mając żadnego powodu do podawania w wątpliwość poziomu swojego wynagrodzenia) podjął zobowiązania finansowe proporcjonalne do takiego poziomu w ciągu lat (takie jak zaciągnięcie kredytu hipotecznego w celu zakupu domu dla swojej rodziny) – skarżący uważa, że ze względów słuszności Sąd na mocy art. 135 regulaminu postępowania powinien nakazać Komisji pokrycie przynajmniej jej własnych kosztów oraz kosztów poniesionych przez skarżącego.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi na decyzje Komisji z dnia 6 i 9 kwietnia 2021 r. oraz z dnia 4 maja 2021 r. o odzyskaniu kwot, które zostały mu nienależnie wypłacone z tytułu ulgi podatkowej na dzieci, skarżący podnosi trzy zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący błędnej wykładni i błędnego zastosowania art. 85 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej. Skarżący uważa w tym względzie, że przesłanki przewidziane w art. 85 w odniesieniu do zwrotu nadpłaconych kwot nie zostały spełnione. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący błędnej wykładni i błędnego zastosowania art. 85 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej. Skarżący uważa w tym względzie, że przesłanki przewidziane w art. 85 w odniesieniu do zwrotu nadpłaconych kwot nie zostały spełnione.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań, jako że w niniejszym przypadku trzy przesłanki zaistnienia uzasadnionych oczekiwań, wskazane w mającym zastosowanie orzecznictwie, są spełnione. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań, jako że w niniejszym przypadku trzy przesłanki zaistnienia uzasadnionych oczekiwań, wskazane w mającym zastosowanie orzecznictwie, są spełnione.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący braku uzasadnienia. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący braku uzasadnienia.

---

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/43 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/43

---

Skarga wniesiona w dniu 12 stycznia 2022 r. – NY/Komisja

(Sprawa T-21/22)

(2022/C 95/60)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: NY (przedstawiciele: A. Champetier i S. Rodrigues, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna;

| — | stwierdzenie nieważności pierwszej zaskarżonej decyzji oraz, w razie potrzeby, drugiej zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności pierwszej zaskarżonej decyzji oraz, w razie potrzeby, drugiej zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu skargi na decyzję Komisji z dnia 14 kwietnia 2021 r. oddalającą wniosek o odszkodowanie, złożony w dniu 22 grudnia 2020 r. skarżący podnosi trzy zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do dobrej administracji i zasady bezstronności. Skarżący uważa, że przy dochodzeniu roszczenia odszkodowawczego wymóg bezstronności nie został zachowany, zarówno z subiektywnego, jak i obiektywnego punktu widzenia. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do dobrej administracji i zasady bezstronności. Skarżący uważa, że przy dochodzeniu roszczenia odszkodowawczego wymóg bezstronności nie został zachowany, zarówno z subiektywnego, jak i obiektywnego punktu widzenia.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa do nietykalności i godności oraz istnienia kilku oczywistych błędów w ocenie. Skarżący podnosi, że strona pozwana nie wywiązała się ze spoczywającego na niej obowiązku zachowania i ochrony jego godności i nietykalności, zważywszy na przemoc, jakiej dopuścili się wobec niego pracownicy służb bezpieczeństwa. Stwierdzenie tej przemocy było obarczone oczywistymi błędami w ocenie. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa do nietykalności i godności oraz istnienia kilku oczywistych błędów w ocenie. Skarżący podnosi, że strona pozwana nie wywiązała się ze spoczywającego na niej obowiązku zachowania i ochrony jego godności i nietykalności, zważywszy na przemoc, jakiej dopuścili się wobec niego pracownicy służb bezpieczeństwa. Stwierdzenie tej przemocy było obarczone oczywistymi błędami w ocenie.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku dbałości, ponieważ skarżący nie otrzymał pełnego wsparcia, jakiego miał prawo oczekiwać od strony pozwanej. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku dbałości, ponieważ skarżący nie otrzymał pełnego wsparcia, jakiego miał prawo oczekiwać od strony pozwanej.

---

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/43 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/43

---

Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2022 r. – Grail/Komisja

(Sprawa T-23/22)

(2022/C 95/61)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Grail LLC (Menlo Park, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (prsedstawiciele: D. Little, Solicitor, adwokaci J. Ruiz Calzado, J. M. Jiménez-Laiglesia Oñate i A. Giraud)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 29 października 2021 r. w sprawie przyjęcia na podstawie art. 8 ust. 5 lit. a) rozporządzenia nr 139/2004 pośrednich środków w sprawie COMP/M.10493 – Illumina/GRAIL; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 29 października 2021 r. w sprawie przyjęcia na podstawie art. 8 ust. 5 lit. a) rozporządzenia nr 139/2004 pośrednich środków w sprawie COMP/M.10493 – Illumina/GRAIL;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy podważa właściwości Komisji do przyjęcia rozpatrywanej decyzji. Wobec faktu, że Sąd orzekł w sprawie T-227/21, iż sześć decyzji o odesłaniu przyjętych przez Komisję w dniu 19 kwietnia 2021 r. na podstawie art. 22 ust. 3 rozporządzenia nr 139/2004 było niezgodnych z prawem, Komisja nie miała kompetencji do przyjmowania decyzji na podstawie art. 8 ust. 5 lit. a) rozporządzenia nr 139/2004. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy podważa właściwości Komisji do przyjęcia rozpatrywanej decyzji. Wobec faktu, że Sąd orzekł w sprawie T-227/21, iż sześć decyzji o odesłaniu przyjętych przez Komisję w dniu 19 kwietnia 2021 r. na podstawie art. 22 ust. 3 rozporządzenia nr 139/2004 było niezgodnych z prawem, Komisja nie miała kompetencji do przyjmowania decyzji na podstawie art. 8 ust. 5 lit. a) rozporządzenia nr 139/2004.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszeń prawa i błędnych ustaleń faktycznych, których dopuściła się Komisja w ramach interpretacji, stosowania i uzasadnienia wymogów prawnych przyjęcia decyzji na podstawie art. 8 ust. 5 lit. a) rozporządzenia nr 139/2004.






  — | W decyzji błędnie pominięto fakt, że Hold-Separate Commitments (zobowiązania do utrzymania rozdzielności) przyjęte przez spółkę Illumina po nabyciu akcji GRAIL Inc. i zgłoszone Komisji, uniemożliwiły stronom dokonanie koncentracji w rozumieniu art. 7 rozporządzenia nr 139/2004. |
| --- | --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszeń prawa i błędnych ustaleń faktycznych, których dopuściła się Komisja w ramach interpretacji, stosowania i uzasadnienia wymogów prawnych przyjęcia decyzji na podstawie art. 8 ust. 5 lit. a) rozporządzenia nr 139/2004.

—

W decyzji błędnie pominięto fakt, że Hold-Separate Commitments (zobowiązania do utrzymania rozdzielności) przyjęte przez spółkę Illumina po nabyciu akcji GRAIL Inc. i zgłoszone Komisji, uniemożliwiły stronom dokonanie koncentracji w rozumieniu art. 7 rozporządzenia nr 139/2004.

| — | W decyzji brak jest rzeczowego omówienia warunków konkurencji istniejących w chwili przyjęcia decyzji i wskazania, w jaki sposób nabycie przez spółkę Illumina akcji GRAIL Inc. ograniczyło skuteczną konkurencję lub miało ograniczyć skuteczną konkurencję zanim Komisja miała możliwość przyjąć ostateczną decyzję co do istoty sprawy. |
| --- | --- |

—

W decyzji brak jest rzeczowego omówienia warunków konkurencji istniejących w chwili przyjęcia decyzji i wskazania, w jaki sposób nabycie przez spółkę Illumina akcji GRAIL Inc. ograniczyło skuteczną konkurencję lub miało ograniczyć skuteczną konkurencję zanim Komisja miała możliwość przyjąć ostateczną decyzję co do istoty sprawy.

| — | W decyzji nie wskazano żadnej pilnej potrzeby, która uzasadniałaby przyjęcie pośrednich środków, ponieważ w ciągu kilku miesięcy między przyjęciem spornej decyzji a przyjęciem decyzji co do istoty koncentracji nie mogło się wydarzyć nic istotnego pod względem skutków dla konkurencji na rynkach, na które koncentracja wywiera wpływ. |
| --- | --- |

—

W decyzji nie wskazano żadnej pilnej potrzeby, która uzasadniałaby przyjęcie pośrednich środków, ponieważ w ciągu kilku miesięcy między przyjęciem spornej decyzji a przyjęciem decyzji co do istoty koncentracji nie mogło się wydarzyć nic istotnego pod względem skutków dla konkurencji na rynkach, na które koncentracja wywiera wpływ.

| — | Decyzja jest obarczona wadliwością w zakresie w jakim narusza prawo przyjmując, że na podstawie art. 8 ust. 5 lit. a) rozporządzenia nr 139/2004 Komisja jest uprawniona do przyjęcia pośrednich środków w celu zapewnienia skuteczności hipotetycznej przyszłej decyzji na podstawie art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 139/2004. |
| --- | --- |

—

Decyzja jest obarczona wadliwością w zakresie w jakim narusza prawo przyjmując, że na podstawie art. 8 ust. 5 lit. a) rozporządzenia nr 139/2004 Komisja jest uprawniona do przyjęcia pośrednich środków w celu zapewnienia skuteczności hipotetycznej przyszłej decyzji na podstawie art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 139/2004.

| — | Nałożenie szczególnego obowiązku na GRAIL jest niezgodne z art. 8 ust. 5 lit. a) rozporządzenia nr 139/2004, ponieważ nie jest ono ani konieczne ani proporcjonalne. |
| --- | --- |

—

Nałożenie szczególnego obowiązku na GRAIL jest niezgodne z art. 8 ust. 5 lit. a) rozporządzenia nr 139/2004, ponieważ nie jest ono ani konieczne ani proporcjonalne.

---

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/44 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/44

---

Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2022 r.– Canai Technology/EUIPO – WE Brand (HE&ME)

(Sprawa T-25/22)

(2022/C 95/62)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Canai Technology Co. Ltd (Guangzhou, Chiny) (przedstawiciele: adwokaci J. Gallego Jiménez, E. Sanz Valls, P. Bauzá Martínez, Y. Hernández Viñes i C. Marí Aguilar)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: WE Brand Sàrl (Luksemburg, Luksemburg)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego „HE&ME” – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 426 777

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 listopada 2021 r. w sprawie R 1390/2020-1

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie EUIPO (i drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO, w razie jej wstąpienia do sprawy w charakterze interwenienta) kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO (i drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO, w razie jej wstąpienia do sprawy w charakterze interwenienta) kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/45 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/45

---

Postanowienie Sądu z dnia 20 grudnia 2021 r. – HS/Komisja

(Sprawa T-848/19) (1)

(2022/C 95/63)

Język postępowania: angielski

Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 271 z 17.8.2020.

---

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/45 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/45

---

Postanowienie Sądu z dnia 16 grudnia 2021 r. – The Floow/Komisja

(Sprawa T-765/20) (1)

(2022/C 95/64)

Język postępowania: angielski

Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 88 z 15.3.2021.

---

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/45 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/45

---

Postanowienie Sądu z dnia 7 grudnia 2021 r. – El Corte Inglés/EUIPO – Yajun (PREMILITY)

(Sprawa T-46/21) (1)

(2022/C 95/65)

Język postępowania: hiszpański

Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 88 z 15.3.2021.

---

| 28.2.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 95/46 |
| --- | --- | --- | --- |

28.2.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 95/46

---

Postanowienie Sądu z dnia 8 grudnia 2021 r. – VY/Komisja

(Sprawa T-519/21) (1)

(2022/C 95/66)

Język postępowania: francuski

Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 422 z 18.10.2021.

---