# Dziennik Urzędowy C 191/10 m

| | ISSN 1977-1002 |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | C 191 |
| | |
| Wydanie polskie | Informacje i zawiadomienia | Rocznik 6510 maja 2022 |

ISSN 1977-1002

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 191

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Rocznik 6510 maja 2022

---

| Spis treści | Strona |
| --- | --- |
| | IV   Informacje |
| | INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ |
| | Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej |
| 2022/C 191/01 | Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej | 1 |

Spis treści

Strona

IV   Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

2022/C 191/01

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

1

---

| | V   Ogłoszenia |
| --- | --- |
| | POSTĘPOWANIA SĄDOWE |
| | Trybunał Sprawiedliwości |
| 2022/C 191/02 | Sprawa C-545/19: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 marca 2022 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) – Portugalia] – AllianzGI-Fonds AEVN / Autoridade Tributária e Aduaneira [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 63 TFUE – Swobodny przepływ kapitału – Opodatkowanie dywidend wypłacanych przedsiębiorstwom zbiorowego inwestowania – Przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania będące i niebędące rezydentami – Odmienne traktowanie – Podatek pobierany u źródła dotyczący jedynie dywidend wypłaconych przedsiębiorstwom zbiorowego inwestowania niebędącym rezydentami – Porównywalność sytuacji – Ocena – Uwzględnienie systemu podatkowego posiadaczy jednostek uczestnictwa w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania i opodatkowania przedsiębiorstw będących rezydentami innymi podatkami – Brak] | 2 |
| 2022/C 191/03 | Sprawa C-232/20: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesarbeitsgericht Berlin-Brandenburg – Niemcy) – NP/Daimler AG, Mercedes-Benz Werk Berlin [Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Dyrektywa 2008/104/WE – Praca tymczasowa – Artykuł 1 ust. 1 – Udostępnienie tymczasowo – Pojęcie – Zajmowanie stale istniejącego stanowiska – Artykuł 5 ust. 5 – Kolejne okresy skierowania – Artykuł 10 – Sankcje – Artykuł 11 – Odstąpienie przez partnerów społecznych od maksymalnego okresu ustalonego przez ustawodawcę krajowego] | 3 |
| 2022/C 191/04 | Sprawa C-302/20: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel de Paris – Francja) – Pan A/Autorité des marchés financiers (AMF) [Odesłanie prejudycjalne – Jednolity rynek usług finansowych – Nadużycia na rynku – Dyrektywy 2003/6/WE i 2003/124/WE – Informacja poufna – Pojęcie – Informacja precyzyjna – Informacja o zbliżającej się publikacji artykułu prasowego relacjonującego pogłoskę rynkową dotyczącą emitenta instrumentów finansowych – Nielegalny charakter ujawnienia informacji poufnych – Wyjątki – Rozporządzenie (UE) nr 596/2014 – Artykuł 10 – Ujawnienie informacji poufnych w normalnym trybie wykonywania czynności w ramach zawodu – Artykuł 21 – Ujawnienie informacji poufnych do celów dziennikarskich – Wolność prasy i swoboda wypowiedzi – Ujawnienie przez dziennikarza zwykłemu źródłu informacji o zbliżającej się publikacji artykułu prasowego] | 4 |
| 2022/C 191/05 | Sprawa C-394/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bucureşti (Rumunia) w dniu 28 czerwca 2021 r. – Bursa Română de Mărfuri SA/Autoritatea naţională de reglementare în domeniul energiei (ANRE) | 5 |
| 2022/C 191/06 | Sprawa C-610/21 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 5 lipca 2021 r. w sprawie T-191/21, Svenska Metallkompaniet/EUIPO – Otlav (Okucia okienne), wniesione w dniu 20 września 2021 r. przez Svenska Metallkompaniet AB | 6 |
| 2022/C 191/07 | Sprawa C-611/21 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 5 lipca 2021 r. w sprawie T-128/21, Bese/EUIPO – Mixtec (rubyred CRANBERRY), wniesione w dniu 20 września 2021 r. przez Lajos Bese | 6 |
| 2022/C 191/08 | Sprawa C-627/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Alba Iulia (Rumunia) w dniu 11 października 2021 r. – S.H./Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Sibiu, Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Braşov | 6 |
| 2022/C 191/09 | Sprawa C-775/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bucureşti (Rumunia) w dniu 15 grudnia 2021 r. – Blue Air Aviation SA/UCMR – ADA Asociaţia pentru Drepturi de Autor a Compozitorilor | 7 |
| 2022/C 191/10 | Sprawa C-818/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 20 października 2021 r. w sprawie T-599/20, YG/Komisja Europejska, wniesione w dniu 22 grudnia 2021 r. przez YG | 8 |
| 2022/C 191/11 | Sprawa C-826/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bucureşti (Rumunia) w dniu 22 grudnia 2021 r. – Uniunea Producătorilor de Fonograme din România (UPFR)/Societatea Națională de Transport Feroviar de Călători (SNTFC) CFR Călători SA | 8 |
| 2022/C 191/12 | Sprawa C-13/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Piteşti (Rumunia) w dniu 5 stycznia 2022 r. – EF, GH, IJ/KL | 9 |
| 2022/C 191/13 | Sprawa C-45/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal du travail francophone de Bruxelles (Belgia) w dniu 20 stycznia 2022 r. – HK/Service fédéral des Pensions (SFP) | 10 |
| 2022/C 191/14 | Sprawa C-48/22 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 10 listopada 2021 r. w sprawie T-612/17, Google i Alphabet/Komisja, wniesione w dniu 20 stycznia 2022 r. przez Google LLC i Alphabet. | 10 |
| 2022/C 191/15 | Sprawa C-49/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Korneuburg (Austria) w dniu 24 stycznia 2022 r. – Austrian Airlines AG/TW | 11 |
| 2022/C 191/16 | Sprawa C-50/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Paris (Francja) w dniu 25 stycznia 2022 r. – SOGEFINANCEMENT/RW, UV | 12 |
| 2022/C 191/17 | Sprawa C-84/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 8 lutego 2022 r. – Right to Know CLG/An Taoiseach | 13 |
| 2022/C 191/18 | Sprawa C-91/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 9 lutego 2022 r. – Fenice – Qualità per l’ambiente SpA/Ministero della Transizione Ecologica i in. | 13 |
| 2022/C 191/19 | Sprawa C-92/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 9 lutego 2022 r. – Fenice – Qualità per l’ambiente SpA/Ministero della Transizione Ecologica i in. | 14 |
| 2022/C 191/20 | Sprawa C-93/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 9 lutego 2022 r. – Fenice – Qualità per l’ambiente SpA/Ministero della Transizione Ecologica i in. | 15 |
| 2022/C 191/21 | Sprawa C-94/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 9 lutego 2022 r. – Gruppo Mauro Saviola Srl/Ministero della Transizione Ecologica, Comitato nazionale per la gestione della Direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del protocollo di Kyoto | 16 |
| 2022/C 191/22 | Sprawa C-99/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 14 lutego 2022 r. – Kapniki A. Michailidis A.E./Organismos Pliromon kai Elegchou Koinotikon Enischyseon Prosanatolismou kai Eggyiseon (OPEKEPE), Ypourgos Agrotikis Anaptyxis kai Trofimon | 17 |
| 2022/C 191/23 | Sprawa C-118/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad (Bułgaria) w dniu 17 lutego 2022 r. – NG/Direktor na Glavna direktsia Natsionalna politsia pri MVR – Sofia | 18 |
| 2022/C 191/24 | Sprawa C-127/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrative sad (Bułgaria) w dniu 22 lutego 2022 r. – Balgarska telekomunikatsionna kompania EAD/Direktor na Direktsia Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika Sofia | 19 |
| 2022/C 191/25 | Sprawa C-131/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 25 lutego 2022 r. – flightright GmbH/Swiss International Air Lines AG | 20 |
| 2022/C 191/26 | Sprawa C-142/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 2 marca 2022 r. – postępowanie karne przeciwko OE | 20 |
| 2022/C 191/27 | Sprawa C-149/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 2 marca 2022 r. – Merck Sharp & Dohme Corp/Clonmel Healthcare Limited | 21 |
| 2022/C 191/28 | Sprawa C-163/22 P: Odwołanie wniesione w dniu 3 marca 2022 r. przez Gminę Miasto Gdynia i Port Lotniczy Gdynia-Kosakowo sp. z o.o. od wyroku Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. w sprawie T-263/15 RENV, Gmina Miasto Gdynia i Port Lotniczy Gdynia-Kosakowo przeciwko Komisji | 22 |
| 2022/C 191/29 | Sprawa C-167/22: Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2022 r. – Komisja Europejska/Królestwo Danii | 23 |
| 2022/C 191/30 | Sprawa C-174/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven kasatsionen sad (Bułgaria) w dniu 8 marca 2022 r. – postępowanie karne przeciwko EV | 24 |
| 2022/C 191/31 | Sprawa C-175/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Spetsializiran nakazatelen sad (Bułgaria) w dniu 8 marca 2022 r. – Postępowanie karne przeciwko BK | 24 |
| 2022/C 191/32 | Sprawa C-176/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Spetsializiran nakazatelen sad (Bułgaria) w dniu 8 marca 2022 r. – postępowanie karne przeciwko BK i ZhP | 25 |
| 2022/C 191/33 | Sprawa C-214/22: Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2022 r. – Komisja Europejska/Wielkie Księstwo Luksemburga | 25 |
| | Sąd |
| 2022/C 191/34 | Sprawa T-688/19: Wyrok Sądu z dnia 2 marca 2022 r. – VeriGraft/Eismea [Klauzula arbitrażowa – Umowa o udzielenie dotacji zawarta w ramach programu ramowego w zakresie badań naukowych i innowacji Horyzont 2020 – Wypowiedzenie umowy – Wykroczenie zawodowe – Status beneficjenta dotacji lub osoby działającej w imieniu beneficjenta lub na jego rachunek] | 26 |
| 2022/C 191/35 | Sprawa T-615/20: Wyrok Sądu z dnia 2 marca 2022 r. – Mood Media Netherlands/EUIPO – Tailoradio (MOOD MEDIA) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy MOOD MEDIA – Rzeczywiste używanie znaku towarowego – Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Artykuł 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 18 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2017/2001] – Dowód rzeczywistego używania] | 26 |
| 2022/C 191/36 | Sprawa T-140/21: Wyrok Sądu z dnia 2 marca 2022 r. – Apologistics/EUIPO – Kerckhoff (apo discounter.de) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy apo-discounter.de – Stwierdzenie częściowego wygaśnięcia prawa do znaku – Rzeczywiste używanie znaku towarowego – Artykuł 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Dowód rzeczywistego używania] | 27 |
| 2022/C 191/37 | Sprawa T-99/22: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2022 r. – Sberbank Europe/EBC | 28 |
| 2022/C 191/38 | Sprawa T-103/22: Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2022 r. – ON / Komisja | 29 |
| 2022/C 191/39 | Sprawa T-108/22: Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2022 r. – Sopra Steria Benelux i Unisys Belgium/Komisja | 30 |
| 2022/C 191/40 | Sprawa T-112/22: Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2022 r. – Svenska Bankföreningen i Länsförsäkringar Bank/Komisja | 31 |
| 2022/C 191/41 | Sprawa T-118/22: Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2022 r. – OM/Komisja | 32 |
| 2022/C 191/42 | Sprawa T-131/22: Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2022 r. – Société des produits Nestlé/EUIPO – Impossible Foods (IMPOSSIBLE BURGER) | 33 |
| 2022/C 191/43 | Sprawa T-132/22: Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2022 r. – Société des produits Nestlé/EUIPO – Impossible Foods (IMPOSSIBLE SAUSAGE) | 33 |
| 2022/C 191/44 | Sprawa T-134/22: Skarga wniesiona w dniu 9 marca 2022 r. – OO/EBI | 34 |
| 2022/C 191/45 | Sprawa T-141/22: Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2022 r. – Sport1/EUIPO – SFR (SFR SPORT1) | 35 |
| 2022/C 191/46 | Sprawa T-143/22: Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2022 r. – OP/Parlament | 36 |

V   Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

2022/C 191/02

Sprawa C-545/19: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 marca 2022 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) – Portugalia] – AllianzGI-Fonds AEVN / Autoridade Tributária e Aduaneira [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 63 TFUE – Swobodny przepływ kapitału – Opodatkowanie dywidend wypłacanych przedsiębiorstwom zbiorowego inwestowania – Przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania będące i niebędące rezydentami – Odmienne traktowanie – Podatek pobierany u źródła dotyczący jedynie dywidend wypłaconych przedsiębiorstwom zbiorowego inwestowania niebędącym rezydentami – Porównywalność sytuacji – Ocena – Uwzględnienie systemu podatkowego posiadaczy jednostek uczestnictwa w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania i opodatkowania przedsiębiorstw będących rezydentami innymi podatkami – Brak]

2

2022/C 191/03

Sprawa C-232/20: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesarbeitsgericht Berlin-Brandenburg – Niemcy) – NP/Daimler AG, Mercedes-Benz Werk Berlin [Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Dyrektywa 2008/104/WE – Praca tymczasowa – Artykuł 1 ust. 1 – Udostępnienie tymczasowo – Pojęcie – Zajmowanie stale istniejącego stanowiska – Artykuł 5 ust. 5 – Kolejne okresy skierowania – Artykuł 10 – Sankcje – Artykuł 11 – Odstąpienie przez partnerów społecznych od maksymalnego okresu ustalonego przez ustawodawcę krajowego]

3

2022/C 191/04

Sprawa C-302/20: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel de Paris – Francja) – Pan A/Autorité des marchés financiers (AMF) [Odesłanie prejudycjalne – Jednolity rynek usług finansowych – Nadużycia na rynku – Dyrektywy 2003/6/WE i 2003/124/WE – Informacja poufna – Pojęcie – Informacja precyzyjna – Informacja o zbliżającej się publikacji artykułu prasowego relacjonującego pogłoskę rynkową dotyczącą emitenta instrumentów finansowych – Nielegalny charakter ujawnienia informacji poufnych – Wyjątki – Rozporządzenie (UE) nr 596/2014 – Artykuł 10 – Ujawnienie informacji poufnych w normalnym trybie wykonywania czynności w ramach zawodu – Artykuł 21 – Ujawnienie informacji poufnych do celów dziennikarskich – Wolność prasy i swoboda wypowiedzi – Ujawnienie przez dziennikarza zwykłemu źródłu informacji o zbliżającej się publikacji artykułu prasowego]

4

2022/C 191/05

Sprawa C-394/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bucureşti (Rumunia) w dniu 28 czerwca 2021 r. – Bursa Română de Mărfuri SA/Autoritatea naţională de reglementare în domeniul energiei (ANRE)

5

2022/C 191/06

Sprawa C-610/21 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 5 lipca 2021 r. w sprawie T-191/21, Svenska Metallkompaniet/EUIPO – Otlav (Okucia okienne), wniesione w dniu 20 września 2021 r. przez Svenska Metallkompaniet AB

6

2022/C 191/07

Sprawa C-611/21 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 5 lipca 2021 r. w sprawie T-128/21, Bese/EUIPO – Mixtec (rubyred CRANBERRY), wniesione w dniu 20 września 2021 r. przez Lajos Bese

6

2022/C 191/08

Sprawa C-627/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Alba Iulia (Rumunia) w dniu 11 października 2021 r. – S.H./Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Sibiu, Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Braşov

6

2022/C 191/09

Sprawa C-775/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bucureşti (Rumunia) w dniu 15 grudnia 2021 r. – Blue Air Aviation SA/UCMR – ADA Asociaţia pentru Drepturi de Autor a Compozitorilor

7

2022/C 191/10

Sprawa C-818/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 20 października 2021 r. w sprawie T-599/20, YG/Komisja Europejska, wniesione w dniu 22 grudnia 2021 r. przez YG

8

2022/C 191/11

Sprawa C-826/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bucureşti (Rumunia) w dniu 22 grudnia 2021 r. – Uniunea Producătorilor de Fonograme din România (UPFR)/Societatea Națională de Transport Feroviar de Călători (SNTFC) CFR Călători SA

8

2022/C 191/12

Sprawa C-13/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Piteşti (Rumunia) w dniu 5 stycznia 2022 r. – EF, GH, IJ/KL

9

2022/C 191/13

Sprawa C-45/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal du travail francophone de Bruxelles (Belgia) w dniu 20 stycznia 2022 r. – HK/Service fédéral des Pensions (SFP)

10

2022/C 191/14

Sprawa C-48/22 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 10 listopada 2021 r. w sprawie T-612/17, Google i Alphabet/Komisja, wniesione w dniu 20 stycznia 2022 r. przez Google LLC i Alphabet.

10

2022/C 191/15

Sprawa C-49/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Korneuburg (Austria) w dniu 24 stycznia 2022 r. – Austrian Airlines AG/TW

11

2022/C 191/16

Sprawa C-50/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Paris (Francja) w dniu 25 stycznia 2022 r. – SOGEFINANCEMENT/RW, UV

12

2022/C 191/17

Sprawa C-84/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 8 lutego 2022 r. – Right to Know CLG/An Taoiseach

13

2022/C 191/18

Sprawa C-91/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 9 lutego 2022 r. – Fenice – Qualità per l’ambiente SpA/Ministero della Transizione Ecologica i in.

13

2022/C 191/19

Sprawa C-92/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 9 lutego 2022 r. – Fenice – Qualità per l’ambiente SpA/Ministero della Transizione Ecologica i in.

14

2022/C 191/20

Sprawa C-93/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 9 lutego 2022 r. – Fenice – Qualità per l’ambiente SpA/Ministero della Transizione Ecologica i in.

15

2022/C 191/21

Sprawa C-94/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 9 lutego 2022 r. – Gruppo Mauro Saviola Srl/Ministero della Transizione Ecologica, Comitato nazionale per la gestione della Direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del protocollo di Kyoto

16

2022/C 191/22

Sprawa C-99/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 14 lutego 2022 r. – Kapniki A. Michailidis A.E./Organismos Pliromon kai Elegchou Koinotikon Enischyseon Prosanatolismou kai Eggyiseon (OPEKEPE), Ypourgos Agrotikis Anaptyxis kai Trofimon

17

2022/C 191/23

Sprawa C-118/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad (Bułgaria) w dniu 17 lutego 2022 r. – NG/Direktor na Glavna direktsia Natsionalna politsia pri MVR – Sofia

18

2022/C 191/24

Sprawa C-127/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrative sad (Bułgaria) w dniu 22 lutego 2022 r. – Balgarska telekomunikatsionna kompania EAD/Direktor na Direktsia Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika Sofia

19

2022/C 191/25

Sprawa C-131/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 25 lutego 2022 r. – flightright GmbH/Swiss International Air Lines AG

20

2022/C 191/26

Sprawa C-142/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 2 marca 2022 r. – postępowanie karne przeciwko OE

20

2022/C 191/27

Sprawa C-149/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 2 marca 2022 r. – Merck Sharp & Dohme Corp/Clonmel Healthcare Limited

21

2022/C 191/28

Sprawa C-163/22 P: Odwołanie wniesione w dniu 3 marca 2022 r. przez Gminę Miasto Gdynia i Port Lotniczy Gdynia-Kosakowo sp. z o.o. od wyroku Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. w sprawie T-263/15 RENV, Gmina Miasto Gdynia i Port Lotniczy Gdynia-Kosakowo przeciwko Komisji

22

2022/C 191/29

Sprawa C-167/22: Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2022 r. – Komisja Europejska/Królestwo Danii

23

2022/C 191/30

Sprawa C-174/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven kasatsionen sad (Bułgaria) w dniu 8 marca 2022 r. – postępowanie karne przeciwko EV

24

2022/C 191/31

Sprawa C-175/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Spetsializiran nakazatelen sad (Bułgaria) w dniu 8 marca 2022 r. – Postępowanie karne przeciwko BK

24

2022/C 191/32

Sprawa C-176/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Spetsializiran nakazatelen sad (Bułgaria) w dniu 8 marca 2022 r. – postępowanie karne przeciwko BK i ZhP

25

2022/C 191/33

Sprawa C-214/22: Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2022 r. – Komisja Europejska/Wielkie Księstwo Luksemburga

25

Sąd

2022/C 191/34

Sprawa T-688/19: Wyrok Sądu z dnia 2 marca 2022 r. – VeriGraft/Eismea [Klauzula arbitrażowa – Umowa o udzielenie dotacji zawarta w ramach programu ramowego w zakresie badań naukowych i innowacji Horyzont 2020 – Wypowiedzenie umowy – Wykroczenie zawodowe – Status beneficjenta dotacji lub osoby działającej w imieniu beneficjenta lub na jego rachunek]

26

2022/C 191/35

Sprawa T-615/20: Wyrok Sądu z dnia 2 marca 2022 r. – Mood Media Netherlands/EUIPO – Tailoradio (MOOD MEDIA) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy MOOD MEDIA – Rzeczywiste używanie znaku towarowego – Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Artykuł 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 18 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2017/2001] – Dowód rzeczywistego używania]

26

2022/C 191/36

Sprawa T-140/21: Wyrok Sądu z dnia 2 marca 2022 r. – Apologistics/EUIPO – Kerckhoff (apo discounter.de) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy apo-discounter.de – Stwierdzenie częściowego wygaśnięcia prawa do znaku – Rzeczywiste używanie znaku towarowego – Artykuł 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Dowód rzeczywistego używania]

27

2022/C 191/37

Sprawa T-99/22: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2022 r. – Sberbank Europe/EBC

28

2022/C 191/38

Sprawa T-103/22: Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2022 r. – ON / Komisja

29

2022/C 191/39

Sprawa T-108/22: Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2022 r. – Sopra Steria Benelux i Unisys Belgium/Komisja

30

2022/C 191/40

Sprawa T-112/22: Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2022 r. – Svenska Bankföreningen i Länsförsäkringar Bank/Komisja

31

2022/C 191/41

Sprawa T-118/22: Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2022 r. – OM/Komisja

32

2022/C 191/42

Sprawa T-131/22: Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2022 r. – Société des produits Nestlé/EUIPO – Impossible Foods (IMPOSSIBLE BURGER)

33

2022/C 191/43

Sprawa T-132/22: Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2022 r. – Société des produits Nestlé/EUIPO – Impossible Foods (IMPOSSIBLE SAUSAGE)

33

2022/C 191/44

Sprawa T-134/22: Skarga wniesiona w dniu 9 marca 2022 r. – OO/EBI

34

2022/C 191/45

Sprawa T-141/22: Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2022 r. – Sport1/EUIPO – SFR (SFR SPORT1)

35

2022/C 191/46

Sprawa T-143/22: Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2022 r. – OP/Parlament

36

---

| PL | |
| --- | --- |

PL

---

IV Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

| 10.5.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 191/1 |
| --- | --- | --- | --- |

10.5.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 191/1

---

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

(2022/C 191/01)

Ostatnia publikacja

Dz.U. C 171 z 25.4.2022

Wcześniejsze publikacje

Dz.U. C 165 z 19.4.2022

Dz.U. C 158 z 11.4.2022

Dz.U. C 148 z 4.4.2022

Dz.U. C 138 z 28.3.2022

Dz.U. C 128 z 21.3.2022

Dz.U. C 119 z 14.3.2022

Teksty te są dostępne na stronie internetowej:

EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu

---

V Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

| 10.5.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 191/2 |
| --- | --- | --- | --- |

10.5.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 191/2

---

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 marca 2022 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) – Portugalia] – AllianzGI-Fonds AEVN / Autoridade Tributária e Aduaneira

(Sprawa C-545/19) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 63 TFUE - Swobodny przepływ kapitału - Opodatkowanie dywidend wypłacanych przedsiębiorstwom zbiorowego inwestowania - Przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania będące i niebędące rezydentami - Odmienne traktowanie - Podatek pobierany u źródła dotyczący jedynie dywidend wypłaconych przedsiębiorstwom zbiorowego inwestowania niebędącym rezydentami - Porównywalność sytuacji - Ocena - Uwzględnienie systemu podatkowego posiadaczy jednostek uczestnictwa w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania i opodatkowania przedsiębiorstw będących rezydentami innymi podatkami - Brak)

(2022/C 191/02)

Język postępowania: portugalski

Sąd odsyłający

Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: AllianzGI-Fonds AEVN

Strona przeciwna: Autoridade Tributária e Aduaneira

Sentencja

Artykuł 63 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, na mocy których dywidendy wypłacane przez spółki będące rezydentami na rzecz przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania niebędącego rezydentem podlegają podatkowi pobieranemu u źródła, podczas gdy dywidendy wypłacane na rzecz przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania będącego rezydentem są zwolnione z takiego podatku.

---

(1)  Dz.U. C 399 z 25.11.2019.

---

| 10.5.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 191/3 |
| --- | --- | --- | --- |

10.5.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 191/3

---

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesarbeitsgericht Berlin-Brandenburg – Niemcy) – NP/Daimler AG, Mercedes-Benz Werk Berlin

(Sprawa C-232/20) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 2008/104/WE - Praca tymczasowa - Artykuł 1 ust. 1 - Udostępnienie „tymczasowo” - Pojęcie - Zajmowanie stale istniejącego stanowiska - Artykuł 5 ust. 5 - Kolejne okresy skierowania - Artykuł 10 - Sankcje - Artykuł 11 - Odstąpienie przez partnerów społecznych od maksymalnego okresu ustalonego przez ustawodawcę krajowego)

(2022/C 191/03)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landesarbeitsgericht Berlin-Brandenburg

Strony w postępowaniu głównym

Wnoszący odwołanie: NP

Druga strona postępowania: Daimler AG, Mercedes-Benz Werk Berlin

Sentencja

| 1) | Wykładni art. 1 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/104/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie pracy tymczasowej należy dokonywać w ten sposób, że zawarte w tym przepisie wyrażenie „tymczasowo” nie stoi na przeszkodzie skierowaniu pracownika, który jest związany umową o pracę lub stosunkiem pracy z agencją pracy tymczasowej, do przedsiębiorstwa użytkownika w celu zatrudnienia na istniejącym stale stanowisku, które nie jest obsadzane tytułem zastępstwa. |
| --- | --- |

1)

Wykładni art. 1 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/104/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie pracy tymczasowej należy dokonywać w ten sposób, że zawarte w tym przepisie wyrażenie „tymczasowo” nie stoi na przeszkodzie skierowaniu pracownika, który jest związany umową o pracę lub stosunkiem pracy z agencją pracy tymczasowej, do przedsiębiorstwa użytkownika w celu zatrudnienia na istniejącym stale stanowisku, które nie jest obsadzane tytułem zastępstwa.

| 2) | Wykładni art. 1 ust. 1 i art. 5 ust. 5 dyrektywy 2008/104 należy dokonywać w ten sposób, że przedłużanie skierowań pracownika tymczasowego na to samo stanowisko do przedsiębiorstwa użytkownika, trwające 55 miesięcy, stanowi niewłaściwe stosowanie kolejnych takich skierowań, w sytuacji gdy kolejne skierowania tego samego pracownika tymczasowego do tego samego przedsiębiorstwa użytkownika powodują, że okres pracy w tym przedsiębiorstwie jest dłuższy niż okres, który można racjonalnie określić jako „tymczasowy”, w świetle wszystkich istotnych okoliczności, które obejmują w szczególności specyfikę sektora, oraz w kontekście krajowych ram prawnych, jeżeli brak jest obiektywnego wyjaśnienia okoliczności korzystania przez dane przedsiębiorstwo użytkownika z szeregu kolejnych umów o pracę tymczasową, czego zbadanie jest zadaniem sądu odsyłającego. |
| --- | --- |

2)

Wykładni art. 1 ust. 1 i art. 5 ust. 5 dyrektywy 2008/104 należy dokonywać w ten sposób, że przedłużanie skierowań pracownika tymczasowego na to samo stanowisko do przedsiębiorstwa użytkownika, trwające 55 miesięcy, stanowi niewłaściwe stosowanie kolejnych takich skierowań, w sytuacji gdy kolejne skierowania tego samego pracownika tymczasowego do tego samego przedsiębiorstwa użytkownika powodują, że okres pracy w tym przedsiębiorstwie jest dłuższy niż okres, który można racjonalnie określić jako „tymczasowy”, w świetle wszystkich istotnych okoliczności, które obejmują w szczególności specyfikę sektora, oraz w kontekście krajowych ram prawnych, jeżeli brak jest obiektywnego wyjaśnienia okoliczności korzystania przez dane przedsiębiorstwo użytkownika z szeregu kolejnych umów o pracę tymczasową, czego zbadanie jest zadaniem sądu odsyłającego.

| 3) | Wykładni dyrektywy 2008/104 należy dokonywać w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które ustala maksymalny okres skierowania tego samego pracownika tymczasowego do tego samego przedsiębiorstwa użytkownika, w sytuacji gdyby uregulowanie to wyłączało w drodze przepisu przejściowego – dla celów obliczenia tego okresu – uwzględnienie okresów poprzedzających wejście w życie takiego uregulowania, uniemożliwiając sądowi krajowemu uwzględnienie rzeczywistego okresu skierowania pracownika tymczasowego celem ustalenia, czy takie skierowanie miało charakter „tymczasowy” w rozumieniu tej dyrektywy, czego zbadanie jest zadaniem tego sądu. Sąd krajowy rozpatrujący spór, który toczy się tylko między podmiotami prywatnymi, nie jest zobowiązany, wyłącznie na podstawie prawa Unii, do odstąpienia od stosowania takiego przepisu przejściowego sprzecznego z prawem Unii. |
| --- | --- |

3)

Wykładni dyrektywy 2008/104 należy dokonywać w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które ustala maksymalny okres skierowania tego samego pracownika tymczasowego do tego samego przedsiębiorstwa użytkownika, w sytuacji gdyby uregulowanie to wyłączało w drodze przepisu przejściowego – dla celów obliczenia tego okresu – uwzględnienie okresów poprzedzających wejście w życie takiego uregulowania, uniemożliwiając sądowi krajowemu uwzględnienie rzeczywistego okresu skierowania pracownika tymczasowego celem ustalenia, czy takie skierowanie miało charakter „tymczasowy” w rozumieniu tej dyrektywy, czego zbadanie jest zadaniem tego sądu. Sąd krajowy rozpatrujący spór, który toczy się tylko między podmiotami prywatnymi, nie jest zobowiązany, wyłącznie na podstawie prawa Unii, do odstąpienia od stosowania takiego przepisu przejściowego sprzecznego z prawem Unii.

| 4) | Wykładni art. 10 ust. 1 dyrektywy 2008/104 należy dokonywać w ten sposób, że w braku przepisu prawa krajowego przewidującego sankcje za nieprzestrzeganie tej dyrektywy przez agencje pracy tymczasowej lub przez przedsiębiorstwa użytkowników pracownik tymczasowy nie może wywodzić z prawa Unii prawa podmiotowego do nawiązania stosunku pracy z przedsiębiorstwem użytkownikiem. |
| --- | --- |

4)

Wykładni art. 10 ust. 1 dyrektywy 2008/104 należy dokonywać w ten sposób, że w braku przepisu prawa krajowego przewidującego sankcje za nieprzestrzeganie tej dyrektywy przez agencje pracy tymczasowej lub przez przedsiębiorstwa użytkowników pracownik tymczasowy nie może wywodzić z prawa Unii prawa podmiotowego do nawiązania stosunku pracy z przedsiębiorstwem użytkownikiem.

| 5) | Wykładni dyrektywy 2008/104 należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które upoważnia partnerów społecznych do odstąpienia na poziomie branży przedsiębiorstw użytkowników od określonego w tego rodzaju uregulowaniu maksymalnego okresu skierowania pracownika tymczasowego. |
| --- | --- |

5)

Wykładni dyrektywy 2008/104 należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które upoważnia partnerów społecznych do odstąpienia na poziomie branży przedsiębiorstw użytkowników od określonego w tego rodzaju uregulowaniu maksymalnego okresu skierowania pracownika tymczasowego.

---

(1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2020.

---

| 10.5.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 191/4 |
| --- | --- | --- | --- |

10.5.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 191/4

---

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel de Paris – Francja) – Pan A/Autorité des marchés financiers (AMF)

(Sprawa C-302/20) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Jednolity rynek usług finansowych - Nadużycia na rynku - Dyrektywy 2003/6/WE i 2003/124/WE - „Informacja poufna” - Pojęcie - Informacja „precyzyjna” - Informacja o zbliżającej się publikacji artykułu prasowego relacjonującego pogłoskę rynkową dotyczącą emitenta instrumentów finansowych - Nielegalny charakter ujawnienia informacji poufnych - Wyjątki - Rozporządzenie (UE) nr 596/2014 - Artykuł 10 - Ujawnienie informacji poufnych w normalnym trybie wykonywania czynności w ramach zawodu - Artykuł 21 - Ujawnienie informacji poufnych do celów dziennikarskich - Wolność prasy i swoboda wypowiedzi - Ujawnienie przez dziennikarza zwykłemu źródłu informacji o zbliżającej się publikacji artykułu prasowego)

(2022/C 191/04)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Cour d’appel de Paris

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Pan A

Strona pozwana: Autorité des marchés financiers (AMF)

Sentencja

| 1) | Artykuł 1 pkt 1 dyrektywy 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku) należy interpretować w ten sposób, że w celu zakwalifikowania informacji jako poufnej informację „precyzyjną” w rozumieniu tego przepisu i w rozumieniu art. 1 ust. 1 dyrektywy Komisji 2003/124/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. wykonującej dyrektywę 2003/6 w zakresie definicji i publicznego ujawniania informacji wewnętrznych oraz definicji manipulacji na rynku może stanowić informacja dotycząca zbliżającej się publikacji artykułu prasowego relacjonującego pogłoskę rynkową dotyczącą emitenta instrumentów finansowych, a dla dokonania oceny rzeczonej przesłanki „precyzyjności” znaczenie mają następujące elementy, o ile zostały one podane do wiadomości przed tą publikacją: okoliczność, że ów artykuł prasowy zawierać będzie wzmiankę o cenie, po której mają zostać zakupione papiery wartościowe tego emitenta w ramach ewentualnej publicznej oferty przejęcia, a także tożsamość dziennikarza, który podpisał się pod rzeczonym artykułem, oraz podmiotu prasowego, który go opublikował. Co się tyczy rzeczywistego wpływu tej publikacji na cenę papierów wartościowych, do których się ona odnosi, chociaż wpływ ten może stanowić dowód ex post na to, że owa informacja jest precyzyjna, to jednak nie może on sam w sobie wystarczyć, w braku zbadania innych okoliczności znanych lub ujawnionych przed tą publikacją, do wykazania, że ów wymóg precyzyjności został spełniony. |
| --- | --- |

1)

Artykuł 1 pkt 1 dyrektywy 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku) należy interpretować w ten sposób, że w celu zakwalifikowania informacji jako poufnej informację „precyzyjną” w rozumieniu tego przepisu i w rozumieniu art. 1 ust. 1 dyrektywy Komisji 2003/124/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. wykonującej dyrektywę 2003/6 w zakresie definicji i publicznego ujawniania informacji wewnętrznych oraz definicji manipulacji na rynku może stanowić informacja dotycząca zbliżającej się publikacji artykułu prasowego relacjonującego pogłoskę rynkową dotyczącą emitenta instrumentów finansowych, a dla dokonania oceny rzeczonej przesłanki „precyzyjności” znaczenie mają następujące elementy, o ile zostały one podane do wiadomości przed tą publikacją: okoliczność, że ów artykuł prasowy zawierać będzie wzmiankę o cenie, po której mają zostać zakupione papiery wartościowe tego emitenta w ramach ewentualnej publicznej oferty przejęcia, a także tożsamość dziennikarza, który podpisał się pod rzeczonym artykułem, oraz podmiotu prasowego, który go opublikował. Co się tyczy rzeczywistego wpływu tej publikacji na cenę papierów wartościowych, do których się ona odnosi, chociaż wpływ ten może stanowić dowód ex post na to, że owa informacja jest precyzyjna, to jednak nie może on sam w sobie wystarczyć, w braku zbadania innych okoliczności znanych lub ujawnionych przed tą publikacją, do wykazania, że ów wymóg precyzyjności został spełniony.

| 2) | Artykuł 21 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 596/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie nadużyć na rynku (rozporządzenia w sprawie nadużyć na rynku) oraz uchylającego dyrektywę 2003/6 i dyrektywy Komisji 2003/124/WE, 2003/125/WE i 2004/72/WE należy interpretować w ten sposób, że za dokonane „do celów dziennikarskich” w rozumieniu tego artykułu należy uznać ujawnienie przez dziennikarza jednemu z jego zwykłych źródeł informacji dotyczącej zbliżającej się publikacji podpisanego przezeń artykułu relacjonującego pogłoskę rynkową, w sytuacji gdy ujawnienie to jest niezbędne do prawidłowego wykonywania działalności dziennikarskiej, która obejmuje czynności dochodzeniowe prowadzone na potrzeby przygotowywania publikacji. |
| --- | --- |

2)

Artykuł 21 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 596/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie nadużyć na rynku (rozporządzenia w sprawie nadużyć na rynku) oraz uchylającego dyrektywę 2003/6 i dyrektywy Komisji 2003/124/WE, 2003/125/WE i 2004/72/WE należy interpretować w ten sposób, że za dokonane „do celów dziennikarskich” w rozumieniu tego artykułu należy uznać ujawnienie przez dziennikarza jednemu z jego zwykłych źródeł informacji dotyczącej zbliżającej się publikacji podpisanego przezeń artykułu relacjonującego pogłoskę rynkową, w sytuacji gdy ujawnienie to jest niezbędne do prawidłowego wykonywania działalności dziennikarskiej, która obejmuje czynności dochodzeniowe prowadzone na potrzeby przygotowywania publikacji.

| 3) | Artykuły 10 i 21 rozporządzenia nr 596/2014 należy interpretować w ten sposób, że ujawnienie przez dziennikarza informacji poufnych jest zgodne z prawem, jeżeli należy je uznać za konieczne do wykonywania tego zawodu i za zgodne z zasadą proporcjonalności. |
| --- | --- |

3)

Artykuły 10 i 21 rozporządzenia nr 596/2014 należy interpretować w ten sposób, że ujawnienie przez dziennikarza informacji poufnych jest zgodne z prawem, jeżeli należy je uznać za konieczne do wykonywania tego zawodu i za zgodne z zasadą proporcjonalności.

---

(1)  Dz.U. C 313 z 21.9.2020.

---

| 10.5.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 191/5 |
| --- | --- | --- | --- |

10.5.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 191/5

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bucureşti (Rumunia) w dniu 28 czerwca 2021 r. – Bursa Română de Mărfuri SA/Autoritatea naţională de reglementare în domeniul energiei (ANRE)

(Sprawa C-394/21)

(2022/C 191/05)

Język postępowania: rumuński

Sąd odsyłający

Curtea de Apel Bucureşti

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Bursa Română de Mărfuri SA

Strona przeciwna: Autoritatea naţională de reglementare în domeniul energiei (ANRE)

Interwenient: Federația Europeană a Comercianților de Energie

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/943 z dnia 5 czerwca 2019 r. w sprawie rynku wewnętrznego energii elektrycznej (1), w szczególności art. 1 lit. b) i art. 3 tego rozporządzenia, biorąc pod uwagę przepisy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/944 z dnia 5 czerwca 2019 r. w sprawie wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej oraz zmieniającej dyrektywę 2012/27/UE (2) wprowadza od chwili jego wejścia w życie zakaz kontynuowania przyznawania przez państwo członkowskie tylko jednej koncesji na organizację scentralizowanych rynków energii i zarządzanie nimi? Czy od dnia 1 stycznia 2020 r. państwo rumuńskie jest zobowiązane do wstrzymania monopolu istniejącego w związku z zarządzaniem rynkiem energii elektrycznej? |
| --- | --- |

1)

Czy rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/943 z dnia 5 czerwca 2019 r. w sprawie rynku wewnętrznego energii elektrycznej (1), w szczególności art. 1 lit. b) i art. 3 tego rozporządzenia, biorąc pod uwagę przepisy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/944 z dnia 5 czerwca 2019 r. w sprawie wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej oraz zmieniającej dyrektywę 2012/27/UE (2) wprowadza od chwili jego wejścia w życie zakaz kontynuowania przyznawania przez państwo członkowskie tylko jednej koncesji na organizację scentralizowanych rynków energii i zarządzanie nimi? Czy od dnia 1 stycznia 2020 r. państwo rumuńskie jest zobowiązane do wstrzymania monopolu istniejącego w związku z zarządzaniem rynkiem energii elektrycznej?

| 2) | Czy zakres stosowania ratione personae zasad wolnej konkurencji, o których mowa w rozporządzeniu (UE) 2019/943, a w szczególności w art. 1 lit. b) i c) oraz odpowiednio w art. 3, obejmuje operatora rynku energii elektrycznej takiego jak giełda towarowa? Czy dla celów udzielenia tej odpowiedzi ma znaczenie to, że w odniesieniu do definicji rynku energii elektrycznej art. 2 pkt 40 rozporządzenia (UE) 2019/943 odsyła do definicji rynków energii elektrycznej zawartej w art. 2 pkt 9 dyrektywy 2019/944? |
| --- | --- |

2)

Czy zakres stosowania ratione personae zasad wolnej konkurencji, o których mowa w rozporządzeniu (UE) 2019/943, a w szczególności w art. 1 lit. b) i c) oraz odpowiednio w art. 3, obejmuje operatora rynku energii elektrycznej takiego jak giełda towarowa? Czy dla celów udzielenia tej odpowiedzi ma znaczenie to, że w odniesieniu do definicji rynku energii elektrycznej art. 2 pkt 40 rozporządzenia (UE) 2019/943 odsyła do definicji rynków energii elektrycznej zawartej w art. 2 pkt 9 dyrektywy 2019/944?

| 3) | Czy należy uznać, że udzielenie przez państwo członkowskie pojedynczej koncesji na zarządzanie rynkiem energii elektrycznej stanowi ograniczenie konkurencji w rozumieniu art. 101 i 102 TFUE w związku z art. 4 ust. 3 TUE i art. 106 ust. 1 TFUE? |
| --- | --- |

3)

Czy należy uznać, że udzielenie przez państwo członkowskie pojedynczej koncesji na zarządzanie rynkiem energii elektrycznej stanowi ograniczenie konkurencji w rozumieniu art. 101 i 102 TFUE w związku z art. 4 ust. 3 TUE i art. 106 ust. 1 TFUE?

---

(1)  Dz.U 2019, L 158, s. 54.

(2)  Dz.U 2019, L 158, s. 125.

---

| 10.5.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 191/6 |
| --- | --- | --- | --- |

10.5.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 191/6

---

Odwołanie od postanowienia Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 5 lipca 2021 r. w sprawie T-191/21, Svenska Metallkompaniet/EUIPO – Otlav (Okucia okienne), wniesione w dniu 20 września 2021 r. przez Svenska Metallkompaniet AB

(Sprawa C-610/21 P)

(2022/C 191/06)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnosząca odwołanie: Svenska Metallkompaniet AB

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

Postanowieniem z dnia 11 lutego 2022 r. wiceprezes Trybunału orzekł, że odwołanie zostaje odrzucone jako niedopuszczalne oraz że Svenska Metallkompaniet AB pokrywa własne koszty.

---

| 10.5.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 191/6 |
| --- | --- | --- | --- |

10.5.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 191/6

---

Odwołanie od postanowienia Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 5 lipca 2021 r. w sprawie T-128/21, Bese/EUIPO – Mixtec (rubyred CRANBERRY), wniesione w dniu 20 września 2021 r. przez Lajos Bese

(Sprawa C-611/21 P)

(2022/C 191/07)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnosząca odwołanie: Lajos Bese

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

Postanowieniem z dnia 11 lutego 2022 r. wiceprezes Trybunału orzekł, że odwołanie zostaje odrzucone jako niedopuszczalne oraz że Lajos Bese pokrywa własne koszty.

---

| 10.5.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 191/6 |
| --- | --- | --- | --- |

10.5.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 191/6

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Alba Iulia (Rumunia) w dniu 11 października 2021 r. – S.H./Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Sibiu, Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Braşov

(Sprawa C-627/21)

(2022/C 191/08)

Język postępowania: rumuński

Sąd odsyłający

Curtea de Apel Alba Iulia

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca środek odwoławczy: S.H.

Druga strona postępowania: Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Sibiu, Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Braşov

Pytanie prejudycjalne

Czy zasadę neutralności w dziedzinie VAT (a także motyw 30) oraz art. 16, 184, 186, 187, 188 i 192 dyrektywy 112/2006/WE (1) można interpretować w ten sposób, że są one zgodne z przepisami krajowymi dotyczącymi korekty podatku podlegającego odliczeniu od dóbr inwestycyjnych [w szczególności art. 305 ust. 4 lit. a) Legea nr. 227/2015 privind Codul fiscal (ustawy nr 227/2015 – kodeks podatkowy), pkt 79 ust. 14 lit. b) Normele metodologice de aplicare a Legii nr. 227/2015 privind Codul fiscal (przepisów wykonawczych do ustawy nr 227/2015 – kodeks podatkowy), przyjętych w drodze H.G. nr. 1/2016 (rozporządzenia rządu nr 1/2016) w wykonaniu przepisów art. 305 ust. 4 lit. a) kodeksu podatkowego w związku z art. 316 ust. 11 lit. e) ustawy nr 227/2015 – kodeks podatkowy], jak również z praktyką organów podatkowych mającą wpływ na pierwotną możliwość odliczenia VAT zapłaconego z tytułu nabycia dóbr inwestycyjnych poprzez obowiązek dokonania przez podatnika korekty in minus VAT podlegającego odliczeniu ze względu na to, że organ podatkowy unieważnił z urzędu jego rejestrację dla celów VAT przez określony okres z powodu braku prowadzenia działalności gospodarczej w odniesieniu do czasu, przez jaki dobra inwestycyjne nie były przedmiotem świadczenia usług lub dostawy towarów w okresie między unieważnieniem z urzędu a ponowną rejestracją dla celów VAT?

---

(1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006 L 347, p. l).

---

| 10.5.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 191/7 |
| --- | --- | --- | --- |

10.5.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 191/7

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bucureşti (Rumunia) w dniu 15 grudnia 2021 r. – Blue Air Aviation SA/UCMR – ADA Asociaţia pentru Drepturi de Autor a Compozitorilor

(Sprawa C-775/21)

(2022/C 191/09)

Język postępowania: rumuński

Sąd odsyłający

Curtea de Apel Bucureşti

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca apelację i pozwana w pierwszej instancji: Blue Air Aviation SA

Strona przeciwna w postępowaniu apelacyjnym i powodowa w pierwszej instancji: Societatea Națională de Transport Feroviar de Călători (SNTFC) „CFR Călători” SA

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy przepisy art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (1) należy interpretować w ten sposób, że rozpowszechnianie utworu muzycznego lub fragmentu utworu muzycznego w komercyjnym samolocie, w którym znajdują się pasażerowie, podczas startu, lądowania lub w jakimkolwiek momencie lotu za pomocą ogólnego systemu nagłośnienia samolotu, stanowi publiczne udostępnianie w rozumieniu tego przepisu, w szczególności (choć nie wyłącznie) w świetle kryterium charakteru zarobkowego tego udostępniania?
  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: |
| --- | --- |

1)

Czy przepisy art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (1) należy interpretować w ten sposób, że rozpowszechnianie utworu muzycznego lub fragmentu utworu muzycznego w komercyjnym samolocie, w którym znajdują się pasażerowie, podczas startu, lądowania lub w jakimkolwiek momencie lotu za pomocą ogólnego systemu nagłośnienia samolotu, stanowi publiczne udostępnianie w rozumieniu tego przepisu, w szczególności (choć nie wyłącznie) w świetle kryterium charakteru zarobkowego tego udostępniania?

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

| 2) | Czy obecność na pokładzie samolotu systemu nagłośnienia wymaganego na mocy przepisów dotyczących bezpieczeństwa ruchu lotniczego stanowi wystarczającą podstawę do przyjęcia wzruszalnego domniemania publicznego udostępniania utworów muzycznych na pokładzie tego samolotu?
  W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na to pytanie: |
| --- | --- |

2)

Czy obecność na pokładzie samolotu systemu nagłośnienia wymaganego na mocy przepisów dotyczących bezpieczeństwa ruchu lotniczego stanowi wystarczającą podstawę do przyjęcia wzruszalnego domniemania publicznego udostępniania utworów muzycznych na pokładzie tego samolotu?

W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na to pytanie:

| 3) | Czy obecność na pokładzie samolotu systemu nagłośnienia wymaganego na mocy przepisów dotyczących bezpieczeństwa ruchu lotniczego i oprogramowania umożliwiającego odtwarzanie fonogramów (zawierających chronione utwory muzyczne) za pomocą tego systemu stanowi wystarczającą podstawę do przyjęcia wzruszalnego domniemania publicznego udostępniania utworów muzycznych na pokładzie tego samolotu? |
| --- | --- |

3)

Czy obecność na pokładzie samolotu systemu nagłośnienia wymaganego na mocy przepisów dotyczących bezpieczeństwa ruchu lotniczego i oprogramowania umożliwiającego odtwarzanie fonogramów (zawierających chronione utwory muzyczne) za pomocą tego systemu stanowi wystarczającą podstawę do przyjęcia wzruszalnego domniemania publicznego udostępniania utworów muzycznych na pokładzie tego samolotu?

---

(1)  Dz.U. 2001, L 167, s. 10.

---

| 10.5.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 191/8 |
| --- | --- | --- | --- |

10.5.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 191/8

---

Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 20 października 2021 r. w sprawie T-599/20, YG/Komisja Europejska, wniesione w dniu 22 grudnia 2021 r. przez YG

(Sprawa C-818/21 P)

(2022/C 191/10)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: YG (przedstawiciele: adwokaci A. Champetier i S. Rodrigues)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

| — | uchylenie zaskarżonego wyroku, uznanie żądań wnoszącego odwołanie w sprawie T-599/20 za dopuszczalne i zasadne, a w konsekwencji |
| --- | --- |

—

uchylenie zaskarżonego wyroku, uznanie żądań wnoszącego odwołanie w sprawie T-599/20 za dopuszczalne i zasadne, a w konsekwencji

| — | stwierdzenie nieważności spornych decyzji wydanych w pierwszej instancji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności spornych decyzji wydanych w pierwszej instancji;

lub, jeżeli nie jest to możliwe,

| — | przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd, a w każdym wypadku |
| --- | --- |

—

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd, a w każdym wypadku

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W odwołaniu zaskarżono wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 20 października 2021 r. oddalający skargę wniesioną przez wnoszącego odwołanie w sprawie T-599/20 YG/Komisja Europejska.

Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi następujące zarzuty:

| — | Przeinaczenie dowodów; |
| --- | --- |

—

Przeinaczenie dowodów;

| — | Błędne zrozumienie zarzutów – Błędy w uzasadnieniu – Naruszenie prawa do obrony; |
| --- | --- |

—

Błędne zrozumienie zarzutów – Błędy w uzasadnieniu – Naruszenie prawa do obrony;

| — | Naruszenia prawa. |
| --- | --- |

—

Naruszenia prawa.

---

| 10.5.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 191/8 |
| --- | --- | --- | --- |

10.5.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 191/8

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bucureşti (Rumunia) w dniu 22 grudnia 2021 r. – Uniunea Producătorilor de Fonograme din România (UPFR)/Societatea Națională de Transport Feroviar de Călători (SNTFC) „CFR Călători” SA

(Sprawa C-826/21)

(2022/C 191/11)

Język postępowania: rumuński

Sąd odsyłający

Curtea de Apel Bucureşti

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa w pierwszej instancji i wnosząca apelację: Uniunea Producătorilor de Fonograme din România (UPFR)

Strona pozwana w pierwszej instancji i przeciwna w postępowaniu apelacyjnym: Societatea Națională de Transport Feroviar de Călători (SNTFC) „CFR Călători” SA

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy przewoźnik kolejowy, który korzysta z wagonów kolejowych, w których zainstalowane są systemy nagłośnienia służące do przekazywania informacji podróżnym, dokonuje w ten sposób publicznego udostępniania w rozumieniu art. 3 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (1)? |
| --- | --- |

1)

Czy przewoźnik kolejowy, który korzysta z wagonów kolejowych, w których zainstalowane są systemy nagłośnienia służące do przekazywania informacji podróżnym, dokonuje w ten sposób publicznego udostępniania w rozumieniu art. 3 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (1)?

| 2) | Czy art. 3 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym sprzeciwia się przepisom krajowym, które ustanawiają wzruszalne domniemanie publicznego udostępniania oparte na istnieniu systemów nagłośnienia, w przypadku gdy te systemy nagłośnienia są wymagane na mocy innych przepisów prawa regulujących działalność przewoźnika? |
| --- | --- |

2)

Czy art. 3 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym sprzeciwia się przepisom krajowym, które ustanawiają wzruszalne domniemanie publicznego udostępniania oparte na istnieniu systemów nagłośnienia, w przypadku gdy te systemy nagłośnienia są wymagane na mocy innych przepisów prawa regulujących działalność przewoźnika?

---

(1)  Dz.U. 2001, L 167, s. 10.

---

| 10.5.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 191/9 |
| --- | --- | --- | --- |

10.5.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 191/9

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Piteşti (Rumunia) w dniu 5 stycznia 2022 r. – EF, GH, IJ/KL

(Sprawa C-13/22)

(2022/C 191/12)

Język postępowania: rumuński

Sąd odsyłający

Curtea de Apel Piteşti

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: EF, GH, IJ

Strona pozwana: KL

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy zasada niezawisłości sędziów, zawarta w art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 2 TUE i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, stoi na przeszkodzie przepisowi krajowemu takiemu jak art. 148 ust. 2 konstytucji Rumunii, stosownie do nadanej mu przez Curtea Constituțională (trybunał konstytucyjny, Rumunia) w wyroku nr 390/2021 wykładni, zgodnie z którą sądy krajowe nie są już uprawnione do badania zgodności z prawem Unii przepisu krajowego, którego zgodność z konstytucją orzeczono w wyroku Curtea Constituțională (trybunału konstytucyjnego)? |
| --- | --- |

1)

Czy zasada niezawisłości sędziów, zawarta w art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 2 TUE i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, stoi na przeszkodzie przepisowi krajowemu takiemu jak art. 148 ust. 2 konstytucji Rumunii, stosownie do nadanej mu przez Curtea Constituțională (trybunał konstytucyjny, Rumunia) w wyroku nr 390/2021 wykładni, zgodnie z którą sądy krajowe nie są już uprawnione do badania zgodności z prawem Unii przepisu krajowego, którego zgodność z konstytucją orzeczono w wyroku Curtea Constituțională (trybunału konstytucyjnego)?

| 2) | Czy zasada niezawisłości sędziów ustanowiona w art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 2 TUE i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie przepisowi krajowemu takiemu jak art. 99 lit. ș) Legea nr 303/2004 privind statutul judecătorilor și procurorilor (ustawy nr 303/2004 o statusie sędziów i prokuratorów), który pozwala na wszczęcie postępowania dyscyplinarnego i nałożenie kary dyscyplinarnej na sędziego za niezastosowanie się do wyroku Curtea Constituțională (trybunału konstytucyjnego), gdy sędzia ten ma stwierdzić pierwszeństwo prawa Unii przed uzasadnieniem wyroku Curtea Constituțională (trybunału konstytucyjnego), który to przepis krajowy pozbawia sędziego możliwości zastosowania wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, mającemu w jego ocenie pierwszeństwo? |
| --- | --- |

2)

Czy zasada niezawisłości sędziów ustanowiona w art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 2 TUE i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie przepisowi krajowemu takiemu jak art. 99 lit. ș) Legea nr 303/2004 privind statutul judecătorilor și procurorilor (ustawy nr 303/2004 o statusie sędziów i prokuratorów), który pozwala na wszczęcie postępowania dyscyplinarnego i nałożenie kary dyscyplinarnej na sędziego za niezastosowanie się do wyroku Curtea Constituțională (trybunału konstytucyjnego), gdy sędzia ten ma stwierdzić pierwszeństwo prawa Unii przed uzasadnieniem wyroku Curtea Constituțională (trybunału konstytucyjnego), który to przepis krajowy pozbawia sędziego możliwości zastosowania wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, mającemu w jego ocenie pierwszeństwo?

---

| 10.5.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 191/10 |
| --- | --- | --- | --- |

10.5.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 191/10

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal du travail francophone de Bruxelles (Belgia) w dniu 20 stycznia 2022 r. – HK/Service fédéral des Pensions (SFP)

(Sprawa C-45/22)

(2022/C 191/13)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Tribunal du travail francophone de Bruxelles

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: HK

Strona pozwana: Service fédéral des Pensions (SFP)

Pytania prejudycjalne

| — | Czy normę z art. 55 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 883/2004 (1), zgodnie z którą instytucje właściwe dzielą kwoty świadczenia lub świadczeń lub innych dochodów, które zostały uwzględnione, przez liczbę świadczeń podlegających wspomnianym normom, należy interpretować w ten sposób, że wymaga ona podzielenia dochodów jako takich, które zostały uwzględnione w celu zastosowania zasady zapobiegania zbiegowi praw do świadczeń, przez liczbę rent rodzinnych, których dotyczą przepisy zapobiegające zbiegowi praw do świadczeń? |
| --- | --- |

—

Czy normę z art. 55 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 883/2004 (1), zgodnie z którą instytucje właściwe dzielą kwoty świadczenia lub świadczeń lub innych dochodów, które zostały uwzględnione, przez liczbę świadczeń podlegających wspomnianym normom, należy interpretować w ten sposób, że wymaga ona podzielenia dochodów jako takich, które zostały uwzględnione w celu zastosowania zasady zapobiegania zbiegowi praw do świadczeń, przez liczbę rent rodzinnych, których dotyczą przepisy zapobiegające zbiegowi praw do świadczeń?

| — | Czy przeciwnie, normę z art. 55 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 883/2004, zgodnie z którą instytucje właściwe dzielą kwoty świadczenia lub świadczeń lub innych dochodów, które zostały uwzględnione, przez liczbę świadczeń podlegających wspomnianym normom, należy interpretować w ten sposób, że wymaga ona podzielenia nie dochodów jako takich, które zostały uwzględnione w celu zastosowania zasady zapobiegania zbiegowi praw do świadczeń, ale raczej części dochodów przekraczającej pułap zbiegu praw, jaki został przykładowo określony w rozpatrywanej normie krajowej, przez liczbę rent rodzinnych, których dotyczą przepisy zapobiegające zbiegowi praw do świadczeń? |
| --- | --- |

—

Czy przeciwnie, normę z art. 55 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 883/2004, zgodnie z którą instytucje właściwe dzielą kwoty świadczenia lub świadczeń lub innych dochodów, które zostały uwzględnione, przez liczbę świadczeń podlegających wspomnianym normom, należy interpretować w ten sposób, że wymaga ona podzielenia nie dochodów jako takich, które zostały uwzględnione w celu zastosowania zasady zapobiegania zbiegowi praw do świadczeń, ale raczej części dochodów przekraczającej pułap zbiegu praw, jaki został przykładowo określony w rozpatrywanej normie krajowej, przez liczbę rent rodzinnych, których dotyczą przepisy zapobiegające zbiegowi praw do świadczeń?

---

(1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. 2004, L 166, s.1)

---

| 10.5.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 191/10 |
| --- | --- | --- | --- |

10.5.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 191/10

---

Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 10 listopada 2021 r. w sprawie T-612/17, Google i Alphabet/Komisja, wniesione w dniu 20 stycznia 2022 r. przez Google LLC i Alphabet.

(Sprawa C-48/22 P)

(2022/C 191/14)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Google LLC, Alphabet, Inc. (przedstawiciele: T. Graf, Rechtsanwalt, R. Snelders, advocaat, C. Thomas, avocat, A. Bray, avocate, M. Pickford QC, oraz D. Gregory i H. Mostyn, Barristers)

Pozostali uczestnicy postępowania: Computer & Communications Industry Association, Komisja Europejska, Republika Federalna Niemiec, Urząd Nadzoru EFTA, Bureau européen des unions de consommateurs (BEUC), Infederation Ltd, Kelkoo, Verband Deutscher Zeitschriftenverleger eV, Visual Meta GmbH, BDZV – Bundesverband Digitalpublisher und Zeitungsverleger eV, dawniej Bundesverband Deutscher Zeitungsverleger eV, Twenga

Żądania strony wnoszącej odwołanie

Wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o:

| — | uchylenie zaskarżonego wyroku, |
| --- | --- |

—

uchylenie zaskarżonego wyroku,

| — | stwierdzenie nieważności spornej decyzji (1) lub, tytułem żądania ewentualnego, przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności spornej decyzji (1) lub, tytułem żądania ewentualnego, przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

| — | obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez nie w ramach niniejszego postępowania i postępowania przed Sądem. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez nie w ramach niniejszego postępowania i postępowania przed Sądem.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie odwołania wnoszące je podnoszą cztery zarzuty.

Zarzut pierwszy: Sąd dopuścił się naruszenia prawa, utrzymując w mocy sporną decyzję mimo tego, że Komisja nie zastosowała w tej decyzji kryterium prawnego dotyczącego istnienia obowiązku zapewnienia dostępu w odniesieniu do porównywarek produktów.

| — | Sąd niezgodnie z prawem odszedł od treści decyzji przyjmując, że przesłanki istnienia tego obowiązku świadczenia zostały spełnione. |
| --- | --- |

—

Sąd niezgodnie z prawem odszedł od treści decyzji przyjmując, że przesłanki istnienia tego obowiązku świadczenia zostały spełnione.

| — | Sąd dopuścił się naruszenia prawa uznając, że przesłanki istnienia tego obowiązku świadczenia nie miały zastosowania. |
| --- | --- |

—

Sąd dopuścił się naruszenia prawa uznając, że przesłanki istnienia tego obowiązku świadczenia nie miały zastosowania.

Zarzut drugi: Sąd dopuścił się naruszenia prawa utrzymując w mocy decyzję mimo tego, że Komisja nie zidentyfikowała w niej zachowania niebędącego konkurencją pozacenową.

| — | Sąd błędnie uznał, że istotne okoliczności dotyczące prawdopodobnych skutków zachowania Google pozwalały na ustalenie, czy spółka ta konkurowała inaczej niż cenowo. |
| --- | --- |

—

Sąd błędnie uznał, że istotne okoliczności dotyczące prawdopodobnych skutków zachowania Google pozwalały na ustalenie, czy spółka ta konkurowała inaczej niż cenowo.

| — | Sąd niezgodnie z prawem przeformułował treść decyzji, podając dodatkowe powody, dla których zachowanie Google miało odbiegać od konkurencji pozacenowej. |
| --- | --- |

—

Sąd niezgodnie z prawem przeformułował treść decyzji, podając dodatkowe powody, dla których zachowanie Google miało odbiegać od konkurencji pozacenowej.

| — | Podane przez Sąd dodatkowe powody, dla których Google nie konkurowała pozacenowo, są zdaniem wnoszących odwołanie nieważne pod względem prawnym. |
| --- | --- |

—

Podane przez Sąd dodatkowe powody, dla których Google nie konkurowała pozacenowo, są zdaniem wnoszących odwołanie nieważne pod względem prawnym.

Zarzut trzeci: Sąd dopuścił się naruszenia prawa przy kontroli związku przyczynowego pomiędzy zarzucanym nadużyciem a jego prawdopodobnymi skutkami.

| — | Sąd błędnie uznał, że obowiązek przeprowadzenia analizy kontrfaktycznej spoczywał na Google, nie na Komisji. |
| --- | --- |

—

Sąd błędnie uznał, że obowiązek przeprowadzenia analizy kontrfaktycznej spoczywał na Google, nie na Komisji.

| — | Sąd błędnie uznał, że scenariusz kontrfaktyczny w stosunku do nadużycia polegającego na połączeniu dwóch zgodnych z prawem praktyk polega na wyeliminowaniu tych dwóch praktyk. |
| --- | --- |

—

Sąd błędnie uznał, że scenariusz kontrfaktyczny w stosunku do nadużycia polegającego na połączeniu dwóch zgodnych z prawem praktyk polega na wyeliminowaniu tych dwóch praktyk.

| — | Przyjęcie przez Sąd tego podejścia skutkuje wadliwością oceny zarówno skutków, jak i obiektywnych uzasadnień. |
| --- | --- |

—

Przyjęcie przez Sąd tego podejścia skutkuje wadliwością oceny zarówno skutków, jak i obiektywnych uzasadnień.

Zarzut czwarty: Sąd dopuścił się naruszenia prawa orzekając, że Komisja nie musiała analizować tego, czy dane zachowanie mogło spowodować wykluczenie równie skutecznych konkurentów.

---

(1)  Decyzji Komisji C(2017) 4444 final z dnia 27 czerwca 2017 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 102 TFUE i art. 54 Porozumienia EOG [sprawa AT.39740 – Wyszukiwarka Google (Shopping)]

---

| 10.5.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 191/11 |
| --- | --- | --- | --- |

10.5.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 191/11

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Korneuburg (Austria) w dniu 24 stycznia 2022 r. – Austrian Airlines AG/TW

(Sprawa C-49/22)

(2022/C 191/15)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landesgericht Korneuburg

Strony w postępowaniu głównym

Wnoszący odwołanie: Austrian Airlines AG

Druga strona postępowania odwoławczego: TW

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 5 ust. 1 lit. a) i art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (1) (rozporządzenie nr 261/2004) należy interpretować w ten sposób, że za zmianę planu podróży, na porównywalnych warunkach, do miejsca docelowego, którą obsługujący przewoźnik lotniczy musi zaoferować w przypadku odwołania lotu, należy uważać również lot repatriacyjny realizowany w ramach władczej działalności państwa, jeżeli obsługujący przewoźnik lotniczy nie może uzasadnić prawa do przewozu pasażera, ale w tym celu mógłby zarejestrować pasażera oraz pokryć koszty, a ostatecznie realizuje lot tym samym samolotem i w tych samych godzinach lotu, które byłyby pierwotnie przewidziane dla odwołanego lotu, na podstawie umowy zawartej z państwem? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 5 ust. 1 lit. a) i art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (1) (rozporządzenie nr 261/2004) należy interpretować w ten sposób, że za zmianę planu podróży, na porównywalnych warunkach, do miejsca docelowego, którą obsługujący przewoźnik lotniczy musi zaoferować w przypadku odwołania lotu, należy uważać również lot repatriacyjny realizowany w ramach władczej działalności państwa, jeżeli obsługujący przewoźnik lotniczy nie może uzasadnić prawa do przewozu pasażera, ale w tym celu mógłby zarejestrować pasażera oraz pokryć koszty, a ostatecznie realizuje lot tym samym samolotem i w tych samych godzinach lotu, które byłyby pierwotnie przewidziane dla odwołanego lotu, na podstawie umowy zawartej z państwem?

| 2) | Czy art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 261/2004 należy interpretować w ten sposób, że pasażerowi, który sam rejestruje się na lot repatriacyjny, wskazany w pytaniu pierwszym, i uiszcza w tym celu obowiązkową opłatę na rzecz państwa z tytułu kosztów, przysługuje prawo do zwrotu tych wydatków wobec przewoźnika lotniczego, wynikające bezpośrednio z rozporządzenia nr 261/2004, nawet jeśli koszty nie składają się wyłącznie z kosztów samego lotu? |
| --- | --- |

2)

Czy art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 261/2004 należy interpretować w ten sposób, że pasażerowi, który sam rejestruje się na lot repatriacyjny, wskazany w pytaniu pierwszym, i uiszcza w tym celu obowiązkową opłatę na rzecz państwa z tytułu kosztów, przysługuje prawo do zwrotu tych wydatków wobec przewoźnika lotniczego, wynikające bezpośrednio z rozporządzenia nr 261/2004, nawet jeśli koszty nie składają się wyłącznie z kosztów samego lotu?

---

(1)  Dz.U. 2004, L 46, s. 1.

---

| 10.5.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 191/12 |
| --- | --- | --- | --- |

10.5.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 191/12

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Paris (Francja) w dniu 25 stycznia 2022 r. – SOGEFINANCEMENT/RW, UV

(Sprawa C-50/22)

(2022/C 191/16)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Cour d'appel de Paris

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: SOGEFINANCEMENT

Strona pozwana: RW, UV

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy w świetle zasad pewności prawa i autonomii proceduralnej państw członkowskich zasada skuteczności sankcji wynikająca z art. 23 dyrektywy 2008/48/WE (1) sprzeciwia się temu, aby sąd nie mógł uwzględnić z urzędu przepisu prawa krajowego wynikającego z art. 14 wspomnianej dyrektywy, opatrzonego zgodnie z prawem krajowym sankcją nieważności umowy, po upływie przysługującego konsumentowi pięcioletniego terminu przedawnienia do żądania unieważnienia umowy kredytu w drodze wniesienia powództwa lub w drodze podniesienia zarzutu? |
| --- | --- |

1)

Czy w świetle zasad pewności prawa i autonomii proceduralnej państw członkowskich zasada skuteczności sankcji wynikająca z art. 23 dyrektywy 2008/48/WE (1) sprzeciwia się temu, aby sąd nie mógł uwzględnić z urzędu przepisu prawa krajowego wynikającego z art. 14 wspomnianej dyrektywy, opatrzonego zgodnie z prawem krajowym sankcją nieważności umowy, po upływie przysługującego konsumentowi pięcioletniego terminu przedawnienia do żądania unieważnienia umowy kredytu w drodze wniesienia powództwa lub w drodze podniesienia zarzutu?

| 2) | Czy w świetle zasad pewności prawa i autonomii proceduralnej państw oraz zasady dyspozycyjności zasada skuteczności sankcji wynikająca z art. 23 dyrektywy 2008/48/WE sprzeciwia się temu, aby sąd nie mógł orzec nieważności umowy kredytu po uwzględnieniu z urzędu przepisu prawa krajowego wynikającego z art. 14 ww. dyrektywy w sytuacji, gdy konsument nie wysunął takiego żądania unieważnienia ani nawet nie wyraził na nie zgody? |
| --- | --- |

2)

Czy w świetle zasad pewności prawa i autonomii proceduralnej państw oraz zasady dyspozycyjności zasada skuteczności sankcji wynikająca z art. 23 dyrektywy 2008/48/WE sprzeciwia się temu, aby sąd nie mógł orzec nieważności umowy kredytu po uwzględnieniu z urzędu przepisu prawa krajowego wynikającego z art. 14 ww. dyrektywy w sytuacji, gdy konsument nie wysunął takiego żądania unieważnienia ani nawet nie wyraził na nie zgody?

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG (Dz.U. 2008, L 133, s. 66).

---

| 10.5.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 191/13 |
| --- | --- | --- | --- |

10.5.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 191/13

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 8 lutego 2022 r. – Right to Know CLG/An Taoiseach

(Sprawa C-84/22)

(2022/C 191/17)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

High Court (Irlande)

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca odwołanie: Right to Know CLG

Druga strona postępowania: An Taoiseach

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy protokoły z formalnych posiedzeń organu władzy wykonawczej państwa członkowskiego, na których członkowie rządu mają spotykać się i działać jako ciało kolegialne należy zakwalifikować na potrzeby wniosku o udostępnienie informacji dotyczących środowiska w nich zawartych, jako „materiały przeznaczone do wewnętrznego komunikowania się [wewnętrzną komunikację]”, czy też jako „działania [obrady]” organu władzy publicznej w rozumieniu, odpowiednio, art. 4 ust. 1 lit. e) i art. 4 ust. 2 akapit pierwszy lit. a) dyrektywy 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylającej dyrektywę Rady 90/313/EWG (1)? |
| --- | --- |

1)

Czy protokoły z formalnych posiedzeń organu władzy wykonawczej państwa członkowskiego, na których członkowie rządu mają spotykać się i działać jako ciało kolegialne należy zakwalifikować na potrzeby wniosku o udostępnienie informacji dotyczących środowiska w nich zawartych, jako „materiały przeznaczone do wewnętrznego komunikowania się [wewnętrzną komunikację]”, czy też jako „działania [obrady]” organu władzy publicznej w rozumieniu, odpowiednio, art. 4 ust. 1 lit. e) i art. 4 ust. 2 akapit pierwszy lit. a) dyrektywy 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylającej dyrektywę Rady 90/313/EWG (1)?

| 2) | Czy zakres zasady powagi rzeczy osądzonej (w rozumieniu wynikającym z Köbler C-224/01 (2), EU:C:2003:513 i późniejszego orzecznictwa) wykracza poza sentencję wcześniejszego wyroku i obejmuje ponadto ustalenia faktyczne i prawne poczynione w rzeczonym wcześniejszym wyroku? Innymi słowy: czy zakres zasady powagi rzeczy osądzonej jest ograniczony do zakazu ne bis in idem [action estoppel], czy też obejmuje on również powagę okoliczności osądzonej [issue estoppel]? |
| --- | --- |

2)

Czy zakres zasady powagi rzeczy osądzonej (w rozumieniu wynikającym z Köbler C-224/01 (2), EU:C:2003:513 i późniejszego orzecznictwa) wykracza poza sentencję wcześniejszego wyroku i obejmuje ponadto ustalenia faktyczne i prawne poczynione w rzeczonym wcześniejszym wyroku? Innymi słowy: czy zakres zasady powagi rzeczy osądzonej jest ograniczony do zakazu ne bis in idem [action estoppel], czy też obejmuje on również powagę okoliczności osądzonej [issue estoppel]?

| 3) | Czy, w toczącym się postępowaniu kontradyktoryjnym w przedmiocie zarzucanej niezgodności z dyrektywą 2003/4/WE, które dotyczy konkretnego wniosku o udzielenie informacji dotyczących środowiska, jeżeli skarżący/wnioskodawca uzyskał uchylenie decyzji, przy czym podniesione zarzuty oparte na prawie Unii zostały częściowo oddalone a częściowo uwzględnione, prawo Unii, a w szczególności zasada skuteczności, ma pierwszeństwo przed krajową zasadą powagi rzeczy osądzonej mającej za podstawę zarzut okoliczności osądzonej [issue estoppel], która zobowiązuje sąd krajowy do uniemożliwienia takiemu skarżącemu/wnioskodawcy – w ramach nowego postępowania zmierzającego do wydania kolejnego orzeczenia w przedmiocie tego samego roszczenia – zaskarżenie tego kolejnego orzeczenia na podstawie zarzutów opartych na prawie Unii, które zostały wcześniej oddalone, lecz w tych okolicznościach nie były przedmiotem odwołania? |
| --- | --- |

3)

Czy, w toczącym się postępowaniu kontradyktoryjnym w przedmiocie zarzucanej niezgodności z dyrektywą 2003/4/WE, które dotyczy konkretnego wniosku o udzielenie informacji dotyczących środowiska, jeżeli skarżący/wnioskodawca uzyskał uchylenie decyzji, przy czym podniesione zarzuty oparte na prawie Unii zostały częściowo oddalone a częściowo uwzględnione, prawo Unii, a w szczególności zasada skuteczności, ma pierwszeństwo przed krajową zasadą powagi rzeczy osądzonej mającej za podstawę zarzut okoliczności osądzonej [issue estoppel], która zobowiązuje sąd krajowy do uniemożliwienia takiemu skarżącemu/wnioskodawcy – w ramach nowego postępowania zmierzającego do wydania kolejnego orzeczenia w przedmiocie tego samego roszczenia – zaskarżenie tego kolejnego orzeczenia na podstawie zarzutów opartych na prawie Unii, które zostały wcześniej oddalone, lecz w tych okolicznościach nie były przedmiotem odwołania?

| 4) | Czy na odpowiedź na pytanie trzecie ma wpływ na okoliczność, że: (i) do Trybunału nie zwrócono się z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym; (ii) żadna ze stron w postępowaniu przed sądem krajowym nie powołała się na właściwe orzecznictwo Trybunału? |
| --- | --- |

4)

Czy na odpowiedź na pytanie trzecie ma wpływ na okoliczność, że: (i) do Trybunału nie zwrócono się z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym; (ii) żadna ze stron w postępowaniu przed sądem krajowym nie powołała się na właściwe orzecznictwo Trybunału?

---

(1)  Dz.U. 2003, L 41, s. 26.

(2)  Wyrok z dnia 30 września 2003 r. (EU:C:2003:513)

---

| 10.5.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 191/13 |
| --- | --- | --- | --- |

10.5.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 191/13

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 9 lutego 2022 r. – Fenice – Qualità per l’ambiente SpA/Ministero della Transizione Ecologica i in.

(Sprawa C-91/22)

(2022/C 191/18)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Fenice – Qualità per l’ambiente SpA

Strona pozwana: Ministero della Transizione Ecologica, Ministero dello Sviluppo Economico, Comitato nazionale per la gestione della Direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del protocollo di Kyoto

Pytania prejudycjalne

| 1. | Czy decyzja przyjęta przez Comitato nazionale per la gestione della direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del protocollo di Kyoto (krajowy komitet ds. zarządzania dyrektywą 2003/87/WE (1) oraz wspierania zarządzania planowanych działań protokołu z Kioto) biorąc pod uwagę procedurę przyjmowania, a w szczególności mechanizm dialogu z Komisją Europejską przewidziany w rozporządzeniu delegowanym (UE) 2019/331 (2) w sprawie wpisania instalacji do wykazu dla przydziału uprawnień CO2 może stanowić przedmiot samodzielnego zaskarżenia do Trybunału Unii Europejskiej na podstawie art. 263 ust. 4 TFUE, jeżeli zaskarżony akt wywołuje wiążące skutki prawne i dotyczy bezpośrednio podmiotu gospodarczego składającego skargę? |
| --- | --- |

1.

Czy decyzja przyjęta przez Comitato nazionale per la gestione della direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del protocollo di Kyoto (krajowy komitet ds. zarządzania dyrektywą 2003/87/WE (1) oraz wspierania zarządzania planowanych działań protokołu z Kioto) biorąc pod uwagę procedurę przyjmowania, a w szczególności mechanizm dialogu z Komisją Europejską przewidziany w rozporządzeniu delegowanym (UE) 2019/331 (2) w sprawie wpisania instalacji do wykazu dla przydziału uprawnień CO2 może stanowić przedmiot samodzielnego zaskarżenia do Trybunału Unii Europejskiej na podstawie art. 263 ust. 4 TFUE, jeżeli zaskarżony akt wywołuje wiążące skutki prawne i dotyczy bezpośrednio podmiotu gospodarczego składającego skargę?

| 2. | Czy, w przeciwnym razie, prywatny podmiot gospodarczy bezpośrednio poszkodowany wykluczeniem z przydziału uprawnień CO2 na podstawie postępowania przeprowadzonego wspólnie przez Komisję Europejską i Comitato nazionale per la gestione della direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del protocollo di Kyoto (krajowy komitet ds. zarządzania dyrektywą 2003/87/WE oraz wspierania zarządzania planowanych działania protokołu z Kioto) może przed Trybunałem Unii Europejskiej, na mocy art. 263 ust. 4 TFU, zakwestionować decyzję przyjętą przez Komisję Europejską w sprawie odmowy wpisania instalacji do wykazu zgodnie z art. 14 ust. 4 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/33? |
| --- | --- |

2.

Czy, w przeciwnym razie, prywatny podmiot gospodarczy bezpośrednio poszkodowany wykluczeniem z przydziału uprawnień CO2 na podstawie postępowania przeprowadzonego wspólnie przez Komisję Europejską i Comitato nazionale per la gestione della direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del protocollo di Kyoto (krajowy komitet ds. zarządzania dyrektywą 2003/87/WE oraz wspierania zarządzania planowanych działania protokołu z Kioto) może przed Trybunałem Unii Europejskiej, na mocy art. 263 ust. 4 TFU, zakwestionować decyzję przyjętą przez Komisję Europejską w sprawie odmowy wpisania instalacji do wykazu zgodnie z art. 14 ust. 4 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/33?

| 3) | Czy pojęcie „wytwórcy energii elektrycznej” w rozumieniu art. 3 lit. u) dyrektywy 2003/87/WE, w brzmieniu wynikającym z wyroku Trybunału (piąta izba) z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie C-682/17, ExxonMobil Production Deutschland GmbH przeciwko Bundesrepublik Deutschland, w przedmiocie wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożonego do Trybunału na podstawie art. 267 TFUE przez Verwaltungsgericht Berlin (sąd administracyjny w Berlinie, Niemcy) postanowieniem z dnia 28 listopada 2017 r., obejmuje również sytuacje, w których instalacja wytwarza w niewielkiej części energię elektryczną kogeneratywną, nie wysokosprawną, charakteryzującą się wieloma źródłami energii cieplnej innymi niż kogeneracja, posiadającą cechy wymagane do przyznania bezpłatnych uprawnień emisyjnych? |
| --- | --- |

3)

Czy pojęcie „wytwórcy energii elektrycznej” w rozumieniu art. 3 lit. u) dyrektywy 2003/87/WE, w brzmieniu wynikającym z wyroku Trybunału (piąta izba) z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie C-682/17, ExxonMobil Production Deutschland GmbH przeciwko Bundesrepublik Deutschland, w przedmiocie wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożonego do Trybunału na podstawie art. 267 TFUE przez Verwaltungsgericht Berlin (sąd administracyjny w Berlinie, Niemcy) postanowieniem z dnia 28 listopada 2017 r., obejmuje również sytuacje, w których instalacja wytwarza w niewielkiej części energię elektryczną kogeneratywną, nie wysokosprawną, charakteryzującą się wieloma źródłami energii cieplnej innymi niż kogeneracja, posiadającą cechy wymagane do przyznania bezpłatnych uprawnień emisyjnych?

| 4) | Czy taka wykładania definicji „wytwórcy energii elektrycznej” jest zgodna z ogólnymi zasadami prawa unijnego dotyczącymi przestrzegania warunków konkurencji między podmiotami gospodarczymi w przypadku oferowania zachęt i proporcjonalności środka, w przypadku gdy całkowicie wyklucza on instalację charakteryzujący się wieloma źródłami energii, bez wyodrębniania wartości emisji w odniesieniu do źródeł ciepła innych niż kogeneracja, w pełni uprawnionych do uzyskania przewidzianych korzyści? |
| --- | --- |

4)

Czy taka wykładania definicji „wytwórcy energii elektrycznej” jest zgodna z ogólnymi zasadami prawa unijnego dotyczącymi przestrzegania warunków konkurencji między podmiotami gospodarczymi w przypadku oferowania zachęt i proporcjonalności środka, w przypadku gdy całkowicie wyklucza on instalację charakteryzujący się wieloma źródłami energii, bez wyodrębniania wartości emisji w odniesieniu do źródeł ciepła innych niż kogeneracja, w pełni uprawnionych do uzyskania przewidzianych korzyści?

---

(1)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych w Unii oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. 2003, L 275, s. 32).

(2)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2019/331 z dnia 19 grudnia 2018 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na podstawie art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. 2019, L 59, s. 8).

---

| 10.5.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 191/14 |
| --- | --- | --- | --- |

10.5.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 191/14

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 9 lutego 2022 r. – Fenice – Qualità per l’ambiente SpA/Ministero della Transizione Ecologica i in.

(Sprawa C-92/22)

(2022/C 191/19)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Fenice – Qualità per l’ambiente SpA

Strona pozwana: Ministero della Transizione Ecologica, Ministero dello Sviluppo Economico, Comitato nazionale per la gestione della Direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del protocollo di Kyoto

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy decyzja przyjęta przez Comitato nazionale per la gestione della direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del protocollo di Kyoto (krajowy komitet ds. zarządzania dyrektywą 2003/87/WE (1) oraz wspierania zarządzania planowanych działań protokołu z Kioto) biorąc pod uwagę procedurę przyjmowania, a w szczególności mechanizm dialogu z Komisją Europejską przewidziany w rozporządzeniu delegowanym (UE) 2019/331 (2) w sprawie wpisania instalacji do wykazu dla przydziału uprawnień CO2 może stanowić przedmiot samodzielnego zaskarżenia do Trybunału Unii Europejskiej na podstawie art. 263 ust. 4 TFUE, jeżeli zaskarżony akt wywołuje wiążące skutki prawne i dotyczy bezpośrednio podmiotu gospodarczego składającego skargę? |
| --- | --- |

1)

Czy decyzja przyjęta przez Comitato nazionale per la gestione della direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del protocollo di Kyoto (krajowy komitet ds. zarządzania dyrektywą 2003/87/WE (1) oraz wspierania zarządzania planowanych działań protokołu z Kioto) biorąc pod uwagę procedurę przyjmowania, a w szczególności mechanizm dialogu z Komisją Europejską przewidziany w rozporządzeniu delegowanym (UE) 2019/331 (2) w sprawie wpisania instalacji do wykazu dla przydziału uprawnień CO2 może stanowić przedmiot samodzielnego zaskarżenia do Trybunału Unii Europejskiej na podstawie art. 263 ust. 4 TFUE, jeżeli zaskarżony akt wywołuje wiążące skutki prawne i dotyczy bezpośrednio podmiotu gospodarczego składającego skargę?

| 2) | Czy, w przeciwnym razie, prywatny podmiot gospodarczy bezpośrednio poszkodowany wykluczeniem z przydziału uprawnień CO2 na podstawie postępowania przeprowadzonego wspólnie przez Komisję Europejską i Comitato nazionale per la gestione della direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del protocollo di Kyoto (krajowy komitet ds. zarządzania dyrektywą 2003/87/WE oraz wspierania zarządzania planowanych działania protokołu z Kioto) może przed Trybunałem Unii Europejskiej, na mocy art. 263 ust. 4 TFU, zakwestionować decyzję przyjętą przez Komisję Europejską w sprawie odmowy wpisania instalacji do wykazu zgodnie z art. 14 ust. 4 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/33? |
| --- | --- |

2)

Czy, w przeciwnym razie, prywatny podmiot gospodarczy bezpośrednio poszkodowany wykluczeniem z przydziału uprawnień CO2 na podstawie postępowania przeprowadzonego wspólnie przez Komisję Europejską i Comitato nazionale per la gestione della direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del protocollo di Kyoto (krajowy komitet ds. zarządzania dyrektywą 2003/87/WE oraz wspierania zarządzania planowanych działania protokołu z Kioto) może przed Trybunałem Unii Europejskiej, na mocy art. 263 ust. 4 TFU, zakwestionować decyzję przyjętą przez Komisję Europejską w sprawie odmowy wpisania instalacji do wykazu zgodnie z art. 14 ust. 4 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/33?

| 3) | Czy pojęcie „wytwórcy energii elektrycznej” w rozumieniu art. 3 lit. u) dyrektywy 2003/87/WE, w brzmieniu wynikającym z wyroku Trybunału (piąta izba) z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie C-682/17, ExxonMobil Production Deutschland GmbH przeciwko Bundesrepublik Deutschland, w przedmiocie wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożonego do Trybunału na podstawie art. 267 TFUE przez Verwaltungsgericht Berlin (sąd administracyjny w Berlinie, Niemcy) postanowieniem z dnia 28 listopada 2017 r., obejmuje również sytuacje, w których instalacja wytwarza w niewielkiej części energię elektryczną kogeneratywną, nie wysokosprawną, charakteryzującą się wieloma źródłami energii cieplnej innymi niż kogeneracja, posiadającą cechy wymagane do przyznania bezpłatnych uprawnień emisyjnych? |
| --- | --- |

3)

Czy pojęcie „wytwórcy energii elektrycznej” w rozumieniu art. 3 lit. u) dyrektywy 2003/87/WE, w brzmieniu wynikającym z wyroku Trybunału (piąta izba) z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie C-682/17, ExxonMobil Production Deutschland GmbH przeciwko Bundesrepublik Deutschland, w przedmiocie wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożonego do Trybunału na podstawie art. 267 TFUE przez Verwaltungsgericht Berlin (sąd administracyjny w Berlinie, Niemcy) postanowieniem z dnia 28 listopada 2017 r., obejmuje również sytuacje, w których instalacja wytwarza w niewielkiej części energię elektryczną kogeneratywną, nie wysokosprawną, charakteryzującą się wieloma źródłami energii cieplnej innymi niż kogeneracja, posiadającą cechy wymagane do przyznania bezpłatnych uprawnień emisyjnych?

| 4) | Czy taka wykładania definicji „wytwórcy energii elektrycznej” jest zgodna z ogólnymi zasadami prawa unijnego dotyczącymi przestrzegania warunków konkurencji między podmiotami gospodarczymi w przypadku oferowania zachęt i proporcjonalności środka, w przypadku gdy całkowicie wyklucza on instalację charakteryzujący się wieloma źródłami energii, bez wyodrębniania wartości emisji w odniesieniu do źródeł ciepła innych niż kogeneracja, w pełni uprawnionych do uzyskania przewidzianych korzyści? |
| --- | --- |

4)

Czy taka wykładania definicji „wytwórcy energii elektrycznej” jest zgodna z ogólnymi zasadami prawa unijnego dotyczącymi przestrzegania warunków konkurencji między podmiotami gospodarczymi w przypadku oferowania zachęt i proporcjonalności środka, w przypadku gdy całkowicie wyklucza on instalację charakteryzujący się wieloma źródłami energii, bez wyodrębniania wartości emisji w odniesieniu do źródeł ciepła innych niż kogeneracja, w pełni uprawnionych do uzyskania przewidzianych korzyści?

---

(1)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych w Unii oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. 2003, L 275, s. 32).

(2)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2019/331 z dnia 19 grudnia 2018 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na podstawie art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. 2019, L 59, s. 8).

---

| 10.5.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 191/15 |
| --- | --- | --- | --- |

10.5.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 191/15

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 9 lutego 2022 r. – Fenice – Qualità per l’ambiente SpA/Ministero della Transizione Ecologica i in.

(Sprawa C-93/22)

(2022/C 191/20)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Fenice – Qualità per l’ambiente SpA

Strona pozwana: Ministero della Transizione Ecologica, Ministero dello Sviluppo Economico, Comitato nazionale per la gestione della Direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del protocollo di Kyoto

Pytania prejudycjalne

| 1. | Czy decyzja przyjęta przez Comitato nazionale per la gestione della direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del protocollo di Kyoto (krajowy komitet ds. zarządzania dyrektywą 2003/87/WE (1) oraz wspierania zarządzania planowanych działań protokołu z Kioto) biorąc pod uwagę procedurę przyjmowania, a w szczególności mechanizm dialogu z Komisją Europejską przewidziany w rozporządzeniu delegowanym (UE) 2019/331 (2) w sprawie wpisania instalacji do wykazu dla przydziału uprawnień CO2 może stanowić przedmiot samodzielnego zaskarżenia do Trybunału Unii Europejskiej na podstawie art. 263 ust. 4 TFUE, jeżeli zaskarżony akt wywołuje wiążące skutki prawne i dotyczy bezpośrednio podmiotu gospodarczego składającego skargę? |
| --- | --- |

1.

Czy decyzja przyjęta przez Comitato nazionale per la gestione della direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del protocollo di Kyoto (krajowy komitet ds. zarządzania dyrektywą 2003/87/WE (1) oraz wspierania zarządzania planowanych działań protokołu z Kioto) biorąc pod uwagę procedurę przyjmowania, a w szczególności mechanizm dialogu z Komisją Europejską przewidziany w rozporządzeniu delegowanym (UE) 2019/331 (2) w sprawie wpisania instalacji do wykazu dla przydziału uprawnień CO2 może stanowić przedmiot samodzielnego zaskarżenia do Trybunału Unii Europejskiej na podstawie art. 263 ust. 4 TFUE, jeżeli zaskarżony akt wywołuje wiążące skutki prawne i dotyczy bezpośrednio podmiotu gospodarczego składającego skargę?

| 2. | Czy, w przeciwnym razie, prywatny podmiot gospodarczy bezpośrednio poszkodowany wykluczeniem z przydziału uprawnień CO2 na podstawie postępowania przeprowadzonego wspólnie przez Komisję Europejską i Comitato nazionale per la gestione della direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del protocollo di Kyoto (krajowy komitet ds. zarządzania dyrektywą 2003/87/WE oraz wspierania zarządzania planowanych działania protokołu z Kioto) może przed Trybunałem Unii Europejskiej, na mocy art. 263 ust. 4 TFU, zakwestionować decyzję przyjętą przez Komisję Europejską w sprawie odmowy wpisania instalacji do wykazu zgodnie z art. 14 ust. 4 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/33? |
| --- | --- |

2.

Czy, w przeciwnym razie, prywatny podmiot gospodarczy bezpośrednio poszkodowany wykluczeniem z przydziału uprawnień CO2 na podstawie postępowania przeprowadzonego wspólnie przez Komisję Europejską i Comitato nazionale per la gestione della direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del protocollo di Kyoto (krajowy komitet ds. zarządzania dyrektywą 2003/87/WE oraz wspierania zarządzania planowanych działania protokołu z Kioto) może przed Trybunałem Unii Europejskiej, na mocy art. 263 ust. 4 TFU, zakwestionować decyzję przyjętą przez Komisję Europejską w sprawie odmowy wpisania instalacji do wykazu zgodnie z art. 14 ust. 4 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/33?

| 3) | Czy pojęcie „wytwórcy energii elektrycznej” w rozumieniu art. 3 lit. u) dyrektywy 2003/87/WE, w brzmieniu wynikającym z wyroku Trybunału (piąta izba) z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie C-682/17, ExxonMobil Production Deutschland GmbH przeciwko Bundesrepublik Deutschland, w przedmiocie wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożonego do Trybunału na podstawie art. 267 TFUE przez Verwaltungsgericht Berlin (sąd administracyjny w Berlinie, Niemcy) postanowieniem z dnia 28 listopada 2017 r., obejmuje również sytuacje, w których instalacja wytwarza w niewielkiej części energię elektryczną kogeneratywną, nie wysokosprawną, charakteryzującą się wieloma źródłami energii cieplnej innymi niż kogeneracja, posiadającą cechy wymagane do przyznania bezpłatnych uprawnień emisyjnych? |
| --- | --- |

3)

Czy pojęcie „wytwórcy energii elektrycznej” w rozumieniu art. 3 lit. u) dyrektywy 2003/87/WE, w brzmieniu wynikającym z wyroku Trybunału (piąta izba) z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie C-682/17, ExxonMobil Production Deutschland GmbH przeciwko Bundesrepublik Deutschland, w przedmiocie wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożonego do Trybunału na podstawie art. 267 TFUE przez Verwaltungsgericht Berlin (sąd administracyjny w Berlinie, Niemcy) postanowieniem z dnia 28 listopada 2017 r., obejmuje również sytuacje, w których instalacja wytwarza w niewielkiej części energię elektryczną kogeneratywną, nie wysokosprawną, charakteryzującą się wieloma źródłami energii cieplnej innymi niż kogeneracja, posiadającą cechy wymagane do przyznania bezpłatnych uprawnień emisyjnych?

| 4) | Czy taka wykładania definicji „wytwórcy energii elektrycznej” jest zgodna z ogólnymi zasadami prawa unijnego dotyczącymi przestrzegania warunków konkurencji między podmiotami gospodarczymi w przypadku oferowania zachęt i proporcjonalności środka, w przypadku gdy całkowicie wyklucza on instalację charakteryzujący się wieloma źródłami energii, bez wyodrębniania wartości emisji w odniesieniu do źródeł ciepła innych niż kogeneracja, w pełni uprawnionych do uzyskania przewidzianych korzyści? |
| --- | --- |

4)

Czy taka wykładania definicji „wytwórcy energii elektrycznej” jest zgodna z ogólnymi zasadami prawa unijnego dotyczącymi przestrzegania warunków konkurencji między podmiotami gospodarczymi w przypadku oferowania zachęt i proporcjonalności środka, w przypadku gdy całkowicie wyklucza on instalację charakteryzujący się wieloma źródłami energii, bez wyodrębniania wartości emisji w odniesieniu do źródeł ciepła innych niż kogeneracja, w pełni uprawnionych do uzyskania przewidzianych korzyści?

---

(1)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych w Unii oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. 2003, L 275, s. 32).

(2)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2019/331 z dnia 19 grudnia 2018 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na podstawie art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. 2019, L 59, s. 8).

---

| 10.5.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 191/16 |
| --- | --- | --- | --- |

10.5.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 191/16

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 9 lutego 2022 r. – Gruppo Mauro Saviola Srl/Ministero della Transizione Ecologica, Comitato nazionale per la gestione della Direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del protocollo di Kyoto

(Sprawa C-94/22)

(2022/C 191/21)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Gruppo Mauro Saviola Srl

Strona pozwana: Ministero della Transizione Ecologica, Comitato nazionale per la gestione della Direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del protocollo di Kyoto

Pytania prejudycjalne

| 1. | Czy decyzja przyjęta przez Comitato nazionale per la gestione della direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del protocollo di Kyoto (krajowy komitet ds. zarządzania dyrektywą 2003/87/WE (1) oraz wspierania zarządzania planowanych działań protokołu z Kioto) biorąc pod uwagę procedurę przyjmowania, a w szczególności mechanizm dialogu z Komisją Europejską przewidziany w rozporządzeniu delegowanym (UE) 2019/331 (2) w sprawie wpisania instalacji do wykazu dla przydziału uprawnień CO2 może stanowić przedmiot samodzielnego zaskarżenia do Trybunału Unii Europejskiej na podstawie art. 263 ust. 4 TFUE, jeżeli zaskarżony akt wywołuje wiążące skutki prawne i dotyczy bezpośrednio podmiotu gospodarczego składającego skargę? |
| --- | --- |

1.

Czy decyzja przyjęta przez Comitato nazionale per la gestione della direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del protocollo di Kyoto (krajowy komitet ds. zarządzania dyrektywą 2003/87/WE (1) oraz wspierania zarządzania planowanych działań protokołu z Kioto) biorąc pod uwagę procedurę przyjmowania, a w szczególności mechanizm dialogu z Komisją Europejską przewidziany w rozporządzeniu delegowanym (UE) 2019/331 (2) w sprawie wpisania instalacji do wykazu dla przydziału uprawnień CO2 może stanowić przedmiot samodzielnego zaskarżenia do Trybunału Unii Europejskiej na podstawie art. 263 ust. 4 TFUE, jeżeli zaskarżony akt wywołuje wiążące skutki prawne i dotyczy bezpośrednio podmiotu gospodarczego składającego skargę?

| 2. | Czy, w przeciwnym razie, prywatny podmiot gospodarczy bezpośrednio poszkodowany wykluczeniem z przydziału uprawnień CO2 na podstawie postępowania przeprowadzonego wspólnie przez Komisję Europejską i Comitato nazionale per la gestione della direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del protocollo di Kyoto (krajowy komitet ds. zarządzania dyrektywą 2003/87/WE oraz wspierania zarządzania planowanych działania protokołu z Kioto) może przed Trybunałem Unii Europejskiej, na mocy art. 263 ust. 4 TFU, zakwestionować decyzję przyjętą przez Komisję Europejską w sprawie odmowy wpisania instalacji do wykazu zgodnie z art. 14 ust. 4 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/33? |
| --- | --- |

2.

Czy, w przeciwnym razie, prywatny podmiot gospodarczy bezpośrednio poszkodowany wykluczeniem z przydziału uprawnień CO2 na podstawie postępowania przeprowadzonego wspólnie przez Komisję Europejską i Comitato nazionale per la gestione della direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del protocollo di Kyoto (krajowy komitet ds. zarządzania dyrektywą 2003/87/WE oraz wspierania zarządzania planowanych działania protokołu z Kioto) może przed Trybunałem Unii Europejskiej, na mocy art. 263 ust. 4 TFU, zakwestionować decyzję przyjętą przez Komisję Europejską w sprawie odmowy wpisania instalacji do wykazu zgodnie z art. 14 ust. 4 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/33?

| 3) | Czy pojęcie „wytwórcy energii elektrycznej” w rozumieniu art. 3 lit. u) dyrektywy 2003/87/WE, w brzmieniu wynikającym z wyroku Trybunału (piąta izba) z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie C-682/17, ExxonMobil Production Deutschland GmbH przeciwko Bundesrepublik Deutschland, w przedmiocie wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożonego do Trybunału na podstawie art. 267 TFUE przez Verwaltungsgericht Berlin (sąd administracyjny w Berlinie, Niemcy) postanowieniem z dnia 28 listopada 2017 r., obejmuje również sytuacje, w których instalacja wytwarza energię przeznaczoną w pełni do użytku własnego, w sytuacji kiedy energia ta jest wprowadzana do sieci publicznej sporadycznie, tylko wtedy gdy instalacje przeznaczone do odbioru energii zostają czasowo wyłączone w celu zapewnienia funkcjonowania instalacji? |
| --- | --- |

3)

Czy pojęcie „wytwórcy energii elektrycznej” w rozumieniu art. 3 lit. u) dyrektywy 2003/87/WE, w brzmieniu wynikającym z wyroku Trybunału (piąta izba) z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie C-682/17, ExxonMobil Production Deutschland GmbH przeciwko Bundesrepublik Deutschland, w przedmiocie wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożonego do Trybunału na podstawie art. 267 TFUE przez Verwaltungsgericht Berlin (sąd administracyjny w Berlinie, Niemcy) postanowieniem z dnia 28 listopada 2017 r., obejmuje również sytuacje, w których instalacja wytwarza energię przeznaczoną w pełni do użytku własnego, w sytuacji kiedy energia ta jest wprowadzana do sieci publicznej sporadycznie, tylko wtedy gdy instalacje przeznaczone do odbioru energii zostają czasowo wyłączone w celu zapewnienia funkcjonowania instalacji?

| 4) | Czy taka wykładania definicji „wytwórcy energii elektrycznej” jest zgodna z ogólnymi zasadami prawa unijnego dotyczącymi przestrzegania warunków konkurencji między podmiotami gospodarczymi w przypadku oferowania zachęt i proporcjonalności środka, w sytuacji kiedy nie stanowi zachęty do własnego zużycia energii elektrycznej poprzez uznanie bezpłatnych uprawnień do emisji CO2 dla korzystających z niego instalacji? |
| --- | --- |

4)

Czy taka wykładania definicji „wytwórcy energii elektrycznej” jest zgodna z ogólnymi zasadami prawa unijnego dotyczącymi przestrzegania warunków konkurencji między podmiotami gospodarczymi w przypadku oferowania zachęt i proporcjonalności środka, w sytuacji kiedy nie stanowi zachęty do własnego zużycia energii elektrycznej poprzez uznanie bezpłatnych uprawnień do emisji CO2 dla korzystających z niego instalacji?

---

(1)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych w Unii oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. 2003, L 275, s. 32).

(2)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2019/331 z dnia 19 grudnia 2018 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na podstawie art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. 2019, L 59, s. 8).

---

| 10.5.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 191/17 |
| --- | --- | --- | --- |

10.5.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 191/17

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 14 lutego 2022 r. – Kapniki A. Michailidis A.E./Organismos Pliromon kai Elegchou Koinotikon Enischyseon Prosanatolismou kai Eggyiseon (OPEKEPE), Ypourgos Agrotikis Anaptyxis kai Trofimon

(Sprawa C-99/22)

(2022/C 191/22)

Język postępowania: grecki

Sąd odsyłający

Symvoulio tis Epikrateias

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca skargę kasacyjną: Kapniki A. Michailidis A.E.

Druga strona postępowania: Organismos Pliromon kai Elegchou Koinotikon Enischyseon Prosanatolismou kai Eggyiseon (OPEKEPE), Ypourgos Agrotikis Anaptyxis kai Trofimon

Pytania prejudycjalne

Czy art. 3 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2062/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. (1), który stanowi, że w przypadku gdy ilość liści tytoniu niższej jakości nabytego przez przetwórcę przekracza – w stosunku do całkowitej nabytej ilości danej odmiany – maksymalną wartość procentową określoną w załączniku IV, premia jest zmniejszana o 30 % w odniesieniu do ilości przekraczającej tę wartość procentową, narusza zasadę niedziałania prawa wstecz oraz zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań?

---

(1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2062/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. ustalające ceny docelowe, ceny interwencyjne i premie przyznawane nabywcom liści tytoniu, pochodne ceny interwencyjne beli tytoniu, jakości referencyjne oraz obszary produkcji w odniesieniu do zbiorów w 1992 r. [tłumaczenie nieoficjalne] (Dz.U. 1992, L 215, s. 22).

---

| 10.5.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 191/18 |
| --- | --- | --- | --- |

10.5.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 191/18

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad (Bułgaria) w dniu 17 lutego 2022 r. – NG/Direktor na Glavna direktsia „Natsionalna politsia” pri MVR – Sofia

(Sprawa C-118/22)

(2022/C 191/23)

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Varhoven administrativen sad

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: NG

Strona przeciwna: Direktor na Glavna direktsia „Natsionalna politsia” pri MVR – Sofia

Pytanie prejudycjalne

Czy wykładnia art. 5 w związku z art. 13 ust. 2 lit. b) i ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/680 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez właściwe organy do celów zapobiegania przestępczości, prowadzenia postępowań przygotowawczych, wykrywania i ścigania czynów zabronionych i wykonywania kar, w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylająca decyzję ramową Rady 2008/977/WSiSW (1), zezwala na stosowanie krajowych aktów prawnych, prowadzących do praktycznie nieograniczonego prawa do przetwarzania danych osobowych przez właściwe organy do celów zapobiegania przestępczości, prowadzenia postępowań przygotowawczych, wykrywania i ścigania czynów zabronionych i wykonywania kar lub do zniesienia prawa osoby, której dane dotyczą, do ograniczenia przetwarzania, usunięcia lub zniszczenia jej danych?

---

(1)  Dz.U. 2016, L 119, s. 89.

---

| 10.5.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 191/19 |
| --- | --- | --- | --- |

10.5.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 191/19

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrative sad (Bułgaria) w dniu 22 lutego 2022 r. – Balgarska telekomunikatsionna kompania EAD/Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” Sofia

(Sprawa C-127/22)

(2022/C 191/24)

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Varhoven administrative sad

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca kasację: Balgarska telekomunikatsionna kompania EAD

Druga strona postępowania kasacyjnego: Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” Sofia

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 185 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że wybrakowanie towarów w rozumieniu wyksięgowania aktywów lub zapasów z bilansu podatnika na tej podstawie, że nie przewiduje się już ich gospodarczego wykorzystania, ponieważ na przykład są zużyte, wadliwe, nieodpowiednie lub nie mogą być wykorzystywane zgodnie z przeznaczeniem, oznacza zmianę czynników uwzględnianych przy określaniu kwoty odliczenia w związku z już zapłaconym podatkiem od wartości dodanej od zakupu towarów, która nastąpiła po złożeniu deklaracji VAT zgodnie z Zakon za danak varhu dobavenata stoinost (ustawą o podatku od wartości dodanej, zwaną dalej „ZDDS”) i która w związku z tym rodzi obowiązek korekty odliczenia w sytuacji, gdy wybrakowane towary zostały następnie sprzedane jako towary wymienione w załączniku 2 [do ZDDS], co stanowi dostawę podlegającą opodatkowaniu? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 185 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że wybrakowanie towarów w rozumieniu wyksięgowania aktywów lub zapasów z bilansu podatnika na tej podstawie, że nie przewiduje się już ich gospodarczego wykorzystania, ponieważ na przykład są zużyte, wadliwe, nieodpowiednie lub nie mogą być wykorzystywane zgodnie z przeznaczeniem, oznacza zmianę czynników uwzględnianych przy określaniu kwoty odliczenia w związku z już zapłaconym podatkiem od wartości dodanej od zakupu towarów, która nastąpiła po złożeniu deklaracji VAT zgodnie z Zakon za danak varhu dobavenata stoinost (ustawą o podatku od wartości dodanej, zwaną dalej „ZDDS”) i która w związku z tym rodzi obowiązek korekty odliczenia w sytuacji, gdy wybrakowane towary zostały następnie sprzedane jako towary wymienione w załączniku 2 [do ZDDS], co stanowi dostawę podlegającą opodatkowaniu?

| 2) | Czy art. 185 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE należy interpretować w ten sposób, że wybrakowanie towarów w rozumieniu wyksięgowania aktywów lub zapasów z bilansu podatnika na tej podstawie, że nie przewiduje się już ich gospodarczego wykorzystania, ponieważ na przykład są zużyte, wadliwe, nieodpowiednie lub nie mogą być wykorzystywane zgodnie z ich przeznaczeniem, stanowi zmianę czynników uwzględnianych przy określaniu kwoty odliczenia w związku z już zapłaconym podatkiem od wartości dodanej od zakupu towarów, która nastąpiła po złożeniu deklaracji VAT zgodnie z ZDDS i która w związku z tym rodzi obowiązek korekty odliczenia w sytuacji, gdy wybrakowane towary zostały następnie zniszczone lub zutylizowane, a fakt ten został należycie udokumentowany lub potwierdzony? |
| --- | --- |

2)

Czy art. 185 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE należy interpretować w ten sposób, że wybrakowanie towarów w rozumieniu wyksięgowania aktywów lub zapasów z bilansu podatnika na tej podstawie, że nie przewiduje się już ich gospodarczego wykorzystania, ponieważ na przykład są zużyte, wadliwe, nieodpowiednie lub nie mogą być wykorzystywane zgodnie z ich przeznaczeniem, stanowi zmianę czynników uwzględnianych przy określaniu kwoty odliczenia w związku z już zapłaconym podatkiem od wartości dodanej od zakupu towarów, która nastąpiła po złożeniu deklaracji VAT zgodnie z ZDDS i która w związku z tym rodzi obowiązek korekty odliczenia w sytuacji, gdy wybrakowane towary zostały następnie zniszczone lub zutylizowane, a fakt ten został należycie udokumentowany lub potwierdzony?

| 3) | W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, drugie lub na oba pytania: czy art. 185 ust. 2 dyrektywy 2006/112/WE należy interpretować w ten sposób, że wybrakowanie towarów w okolicznościach opisanych powyżej stanowi należycie udokumentowany lub potwierdzony przypadek zniszczenia lub zagubienia towaru, który nie powoduje powstania obowiązku korekty odliczenia w związku z podatkiem od wartości dodanej zapłaconym przy zakupie towarów? |
| --- | --- |

3)

W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, drugie lub na oba pytania: czy art. 185 ust. 2 dyrektywy 2006/112/WE należy interpretować w ten sposób, że wybrakowanie towarów w okolicznościach opisanych powyżej stanowi należycie udokumentowany lub potwierdzony przypadek zniszczenia lub zagubienia towaru, który nie powoduje powstania obowiązku korekty odliczenia w związku z podatkiem od wartości dodanej zapłaconym przy zakupie towarów?

| 4) | Czy art. 185 ust. 2 dyrektywy 2006/112/WE należy interpretować w ten sposób, że w należycie udokumentowanych lub potwierdzonych przypadkach zniszczenia lub zagubienia towaru można nie dokonywać korekty odliczenia tylko wtedy, gdy zniszczenie lub zagubienie zostały spowodowane zdarzeniami pozostającymi poza kontrolą podatnika, których nie mógł on przewidzieć ani uniknąć? |
| --- | --- |

4)

Czy art. 185 ust. 2 dyrektywy 2006/112/WE należy interpretować w ten sposób, że w należycie udokumentowanych lub potwierdzonych przypadkach zniszczenia lub zagubienia towaru można nie dokonywać korekty odliczenia tylko wtedy, gdy zniszczenie lub zagubienie zostały spowodowane zdarzeniami pozostającymi poza kontrolą podatnika, których nie mógł on przewidzieć ani uniknąć?

| 5) | W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, drugie lub na oba pytania: czy art. 185 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE stoi na przeszkodzie przepisowi krajowemu takiemu jak art. 79 ust. 3 ZDDS w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2016 r. lub art. 79 ust. 1 ZDDS w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2017 r., który przewiduje obowiązek korekty odliczenia w przypadku wybrakowania towarów, nawet jeśli towary te zostały następnie sprzedane jako dostawa towarów podlegająca opodatkowaniu w rozumieniu załącznika 2 [do ZDDS] lub jeśli zostały one zniszczone lub zutylizowane, a okoliczność ta została należycie udokumentowana lub potwierdzona? |
| --- | --- |

5)

W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, drugie lub na oba pytania: czy art. 185 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE stoi na przeszkodzie przepisowi krajowemu takiemu jak art. 79 ust. 3 ZDDS w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2016 r. lub art. 79 ust. 1 ZDDS w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2017 r., który przewiduje obowiązek korekty odliczenia w przypadku wybrakowania towarów, nawet jeśli towary te zostały następnie sprzedane jako dostawa towarów podlegająca opodatkowaniu w rozumieniu załącznika 2 [do ZDDS] lub jeśli zostały one zniszczone lub zutylizowane, a okoliczność ta została należycie udokumentowana lub potwierdzona?

---

(1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).

---

| 10.5.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 191/20 |
| --- | --- | --- | --- |

10.5.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 191/20

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 25 lutego 2022 r. – flightright GmbH/Swiss International Air Lines AG

(Sprawa C-131/22)

(2022/C 191/25)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Amtsgericht Frankfurt am Main

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: flightright GmbH

Strona pozwana: Swiss International Air Lines AG

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy zachodzi nadzwyczajna okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004 (1) w sytuacji, gdy występują warunki meteorologiczne uniemożliwiające lot, niezależnie od tego, jakie to konkretnie warunki? |
| --- | --- |

1)

Czy zachodzi nadzwyczajna okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004 (1) w sytuacji, gdy występują warunki meteorologiczne uniemożliwiające lot, niezależnie od tego, jakie to konkretnie warunki?

| 2) | W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze – czy warunki meteorologiczne można uznać za nadzwyczajne w zależności od regionalnej i sezonowej częstotliwości ich występowania w danym miejscu i czasie? |
| --- | --- |

2)

W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze – czy warunki meteorologiczne można uznać za nadzwyczajne w zależności od regionalnej i sezonowej częstotliwości ich występowania w danym miejscu i czasie?

| 3) | Czy zachodzi nadzwyczajna okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004 w sytuacji, gdy decyzja kierownictwa lotów w stosunku do konkretnego samolotu w konkretnym dniu powoduje, że dochodzi do powstania dużego opóźnienia, przełożenia lotu na następny dzień albo odwołania jednego lub więcej lotów tego samolotu, a to niezależnie od przyczyn podjęcia takiej decyzji? |
| --- | --- |

3)

Czy zachodzi nadzwyczajna okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004 w sytuacji, gdy decyzja kierownictwa lotów w stosunku do konkretnego samolotu w konkretnym dniu powoduje, że dochodzi do powstania dużego opóźnienia, przełożenia lotu na następny dzień albo odwołania jednego lub więcej lotów tego samolotu, a to niezależnie od przyczyn podjęcia takiej decyzji?

| 4) | W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie trzecie – czy przyczyna podjęcia takiej decyzji sama w sobie musi mieć charakter nadzwyczajny, a więc być tego rodzaju, że nie trzeba się liczyć z możliwością jej wystąpienia? |
| --- | --- |

4)

W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie trzecie – czy przyczyna podjęcia takiej decyzji sama w sobie musi mieć charakter nadzwyczajny, a więc być tego rodzaju, że nie trzeba się liczyć z możliwością jej wystąpienia?

---

(1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1)

---

| 10.5.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 191/20 |
| --- | --- | --- | --- |

10.5.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 191/20

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 2 marca 2022 r. – postępowanie karne przeciwko OE

(Sprawa C-142/22)

(2022/C 191/26)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

Supreme Court

Postępowanie karne przeciwko

OE

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 27 decyzji ramowej (1) należy interpretować w ten sposób, że orzeczenie o przekazaniu osoby tworzy stosunek prawny między nią, wykonującym nakaz państwem i wnioskującym państwem w ten sposób, że wszelkie kwestie uznane za ostatecznie rozstrzygnięte w tym orzeczeniu należy również uznać za rozstrzygnięte dla celów postępowania w sprawie uzyskania zgody na dalsze ściganie lub ukaranie za inne przestępstwa? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 27 decyzji ramowej (1) należy interpretować w ten sposób, że orzeczenie o przekazaniu osoby tworzy stosunek prawny między nią, wykonującym nakaz państwem i wnioskującym państwem w ten sposób, że wszelkie kwestie uznane za ostatecznie rozstrzygnięte w tym orzeczeniu należy również uznać za rozstrzygnięte dla celów postępowania w sprawie uzyskania zgody na dalsze ściganie lub ukaranie za inne przestępstwa?

| 2) | Jeżeli odpowiedź na pytanie pierwsze brzmi, że art. 27 nie wymaga takiej wykładni, to czy krajowa norma proceduralna narusza zasadę skuteczności, jeżeli skutkuje uniemożliwieniem osobie zainteresowanej powołania się – w kontekście wniosku o wydanie zgody – na stosowne orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej zapadłe w okresie następującym po wydaniu postanowienia o przekazaniu? |
| --- | --- |

2)

Jeżeli odpowiedź na pytanie pierwsze brzmi, że art. 27 nie wymaga takiej wykładni, to czy krajowa norma proceduralna narusza zasadę skuteczności, jeżeli skutkuje uniemożliwieniem osobie zainteresowanej powołania się – w kontekście wniosku o wydanie zgody – na stosowne orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej zapadłe w okresie następującym po wydaniu postanowienia o przekazaniu?

---

(1)  Decyzja ramowa Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. 2002, L 190, s. 1).

---

| 10.5.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 191/21 |
| --- | --- | --- | --- |

10.5.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 191/21

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 2 marca 2022 r. – Merck Sharp & Dohme Corp/Clonmel Healthcare Limited

(Sprawa C-149/22)

(2022/C 191/27)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

Supreme Court

Strony w postępowaniu głównym

Wnosząca odwołanie: Merck Sharp & Dohme Corp

Strona przeciwna: Clonmel Healthcare Limited

Pytania prejudycjalne

| 1) | a) | Czy dla wydania dodatkowego świadectwa ochronnego i ważności tego DŚO pod względem prawnym, na podstawie art. 3 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 469/2009 (1) dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych, wystarczy, że produkt, dla którego wydano DŚO, jest wyraźnie wskazany w zastrzeżeniach patentowych i jest objęty patentem, czy też dla wydania DŚO konieczne jest, by uprawniony z patentu, który otrzymał pozwolenie na dopuszczenie do obrotu, wykazał również element nowości lub wynalazczości lub że produkt mieści się w węższym pojęciu opisanym jako wynalazek objęty patentem? |
| --- | --- | --- |

1)

a)

Czy dla wydania dodatkowego świadectwa ochronnego i ważności tego DŚO pod względem prawnym, na podstawie art. 3 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 469/2009 (1) dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych, wystarczy, że produkt, dla którego wydano DŚO, jest wyraźnie wskazany w zastrzeżeniach patentowych i jest objęty patentem, czy też dla wydania DŚO konieczne jest, by uprawniony z patentu, który otrzymał pozwolenie na dopuszczenie do obrotu, wykazał również element nowości lub wynalazczości lub że produkt mieści się w węższym pojęciu opisanym jako wynalazek objęty patentem?

| b) | W tym ostatnim przypadku, gdy wynalazek jest objęty patentem, co powinni wykazać uprawniony z patentu i posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, aby uzyskać ważne DŚO? |
| --- | --- |

b)

W tym ostatnim przypadku, gdy wynalazek jest objęty patentem, co powinni wykazać uprawniony z patentu i posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, aby uzyskać ważne DŚO?

| 2) | Jeżeli, tak jak w tej sprawie, patent dotyczy konkretnego leku, ezetymibu, a zastrzeżenia patentowe wskazują, że w celu leczenia chorób występujących u ludzi ów lek może być stosowany samodzielnie lub w połączeniu z innym lekiem, w tym przypadku z simwastatyną, lekiem znajdującym się w domenie publicznej, to czy DŚO można wydać na podstawie art. 3 lit. a) rozporządzenia tylko dla produktu zawierającego ezetymib, będącego jednoskładnikowym produktem leczniczym, czy też DŚO można wydać także dla któregokolwiek lub dla wszystkich produktów złożonych wskazanych w zastrzeżeniach patentowych? |
| --- | --- |

2)

| 3) | Jeżeli DŚO zostaje wydane dla jednoskładnikowego produktu leczniczego, leku A, w tym przypadku ezetymibu, lub jeżeli DŚO zostaje wpierw wydane dla jakiegokolwiek produktu złożonego w odniesieniu do leków A i B, które są objęte zastrzeżeniami patentowymi, chociaż tylko lek A jest sam w sobie nowy i dlatego został opatentowany, podczas gdy pozostałe leki są już znane lub znajdują się w domenie publicznej, czy wydanie DŚO jest ograniczone do pierwszego wprowadzenia do obrotu albo tego produktu jednoskładnikowego zawierającego lek A, albo tego pierwszego produktu złożonego (A+B), dla którego wydano DŚO, wobec czego po tym pierwszym wydaniu DŚO nie można wydać drugiego lub trzeciego DŚO dla produktu jednoskładnikowego lub dla jakiegokolwiek produktu złożonego poza tym pierwszym produktem złożonym, dla którego wydano DŚO? |
| --- | --- |

3)

| 4) | Jeżeli zastrzeżenia patentowe obejmują zarówno pojedynczą nową cząsteczkę, jak i połączenie tej cząsteczki z istniejącym i znanym lekiem, który może się znajdować w domenie publicznej, lub gdy istnieje szereg takich zastrzeżeń dotyczących produktu złożonego, to czy art. 3 lit. c) rozporządzenia ogranicza wydanie DŚO:






  a) | tylko do pojedynczej cząsteczki, jeżeli jest ona wprowadzana do obrotu jako produkt; |
| --- | --- | --- |

4)

a)

tylko do pojedynczej cząsteczki, jeżeli jest ona wprowadzana do obrotu jako produkt;

| b) | do pierwszego wprowadzenia do obrotu produktu objętego patentem, niezależnie od tego, czy jest to produkt jednoskładnikowy zawierający lek objęty patentem podstawowym pozostającym w mocy, czy też pierwszy produkt złożony, lub |
| --- | --- |

b)

do pierwszego wprowadzenia do obrotu produktu objętego patentem, niezależnie od tego, czy jest to produkt jednoskładnikowy zawierający lek objęty patentem podstawowym pozostającym w mocy, czy też pierwszy produkt złożony, lub

| c) | do a) lub b), według wyboru uprawnionego z patentu, niezależnie od daty wydania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu? |
| --- | --- |

c)

do a) lub b), według wyboru uprawnionego z patentu, niezależnie od daty wydania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu?

Jeśli jedna z powyższych możliwości ma zastosowanie, to dlaczego?

---

(1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczące dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (Dz.U. 2009, L 152, s. 1).

---

| 10.5.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 191/22 |
| --- | --- | --- | --- |

10.5.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 191/22

---

Odwołanie wniesione w dniu 3 marca 2022 r. przez Gminę Miasto Gdynia i Port Lotniczy Gdynia-Kosakowo sp. z o.o. od wyroku Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. w sprawie T-263/15 RENV, Gmina Miasto Gdynia i Port Lotniczy Gdynia-Kosakowo przeciwko Komisji

(Sprawa C-163/22 P)

(2022/C 191/28)

Język postępowania: polski

Strony

Strona skarżąca: Gmina Miasto Gdynia i Port Lotniczy Gdynia-Kosakowo sp. z o.o. (Przedstawiciele: K. Gruszecka-Spychała, P. K. Rosiak, radcy prawni)

Pozostali uczestnicy postępowania: Komisja Europejska, Rzeczpospolita Polska

Żądania wnoszących odwołanie

| — | uchylenie wyroku Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. w sprawie T-263/15 RENV, Gmina Miasto Gdynia i Port Lotniczy Gdynia-Kosakowo przeciwko Komisji; |
| --- | --- |

—

uchylenie wyroku Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. w sprawie T-263/15 RENV, Gmina Miasto Gdynia i Port Lotniczy Gdynia-Kosakowo przeciwko Komisji;

| — | wydanie ostatecznego orzeczenia w sprawie, uznającego za zasadne pierwszy, czwarty i szósty zarzut skargi w zakresie objętym niniejszym odwołaniem i stwierdzającego nieważność zaskarżonej decyzji, zgodnie z żądaniem skargi; |
| --- | --- |

—

wydanie ostatecznego orzeczenia w sprawie, uznającego za zasadne pierwszy, czwarty i szósty zarzut skargi w zakresie objętym niniejszym odwołaniem i stwierdzającego nieważność zaskarżonej decyzji, zgodnie z żądaniem skargi;

| — | rozstrzygnięcie w orzeczeniu, o którym mowa w punkcie 2 powyżej, o kosztach postępowań w pierwszej instancji i postępowań odwoławczych. |
| --- | --- |

—

rozstrzygnięcie w orzeczeniu, o którym mowa w punkcie 2 powyżej, o kosztach postępowań w pierwszej instancji i postępowań odwoławczych.

Zarzuty i główne argumenty

Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia prawa, jakiego dopuścił się Sąd przy dokonywaniu wykładni art. 107 ust. 1 TFUE w związku z analizą części pierwszej pierwszego zarzutu skargi w zakresie niewłaściwego zidentyfikowania korzyści oraz błędnego określenia kwoty pomocy podlegającej zwrotowi, podniesionego w ramach zarzutu czwartego skargi.

Zarzut drugi, dotyczący naruszenia prawa, jakiego dopuścił się Sąd nie uwzględniając przy rozpatrywaniu zastrzeżenia drugiego zarzutu szóstego skargi dotyczącego niezgodności z prawem cofnięcia decyzji 2014/883/UE (1) i zastąpienia jej zaskarżoną decyzją zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, pewności prawa i efektywnej ochrony prawnej, poprzez przyjęcie niezgodnej z prawem interpretacji, dopuszczającej dowolne wycofanie przez Komisję własnego aktu prawnego, już zaskarżonego do Sądu, i dowolną zmianę jego treści, bez wzięcia pod uwagę interesów i oczekiwań strony, która ten akt prawny zaskarżyła.

Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia prawa przez Sąd przy rozpatrywaniu zastrzeżenia trzeciego zarzutu szóstego skargi, dotyczącego naruszenia praw proceduralnych skarżących, jak też zasady dobrej administracji, lojalnej współpracy i ochrony uzasadnionych oczekiwań – poprzez niestwierdzenie obowiązku Komisji zmiany decyzji o wszczęciu postępowania albo wydania przez Komisję w tym zakresie nowej decyzji, w sytuacji, gdy zostały spełnione przedstawione w zaskarżonym wyroku warunki do skorygowania lub rozszerzenia decyzji o wszczęciu postępowania.

---

(1)  Decyzja Komisji 2014/883/UE z dnia 11 lutego 2014 r. w sprawie środka SA.35388 (13/C) (ex 13/NN i ex 12/N) – Polska – Utworzenie portu lotniczego Gdynia-Kosakowo (notyfikowana jako dokument nr C(2014) 759); Dz.U. 2014, L 357, s. 51.

---

| 10.5.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 191/23 |
| --- | --- | --- | --- |

10.5.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 191/23

---

Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2022 r. – Komisja Europejska/Królestwo Danii

(Sprawa C-167/22)

(2022/C 191/29)

Język postępowania: duński

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Grønfeldt i P. Messina, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Królestwo Danii

Żądania

| — | stwierdzenie, że, poprzez ograniczenie do 25 godzin maksymalnego czasu postoju na publicznych miejscach postoju znajdujących się wzdłuż duńskiej sieci autostradowej, Królestwo Danii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy przepisów dotyczących swobody świadczenia usług transportowych przewidzianych w art. 1 ust. 8 i 9 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 (1) oraz |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że, poprzez ograniczenie do 25 godzin maksymalnego czasu postoju na publicznych miejscach postoju znajdujących się wzdłuż duńskiej sieci autostradowej, Królestwo Danii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy przepisów dotyczących swobody świadczenia usług transportowych przewidzianych w art. 1 ust. 8 i 9 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 (1) oraz

| — | obciążenie Królestwa Danii kosztami postępowania w sprawie. |
| --- | --- |

—

obciążenie Królestwa Danii kosztami postępowania w sprawie.

Zarzuty i główne argumenty

Komisja podnosi, że ww. ograniczenie maksymalnego czasu postoju do 25 godzin, chociaż nie stanowi dyskryminacji bezpośredniej, stanowi jednak przeszkodę w swobodnym świadczeniu usług, ponieważ nie dotyczy duńskich i innych niż duńscy przewoźników drogowych w ten sam sposób. Kierowcom zatrudnionym przez przewoźników innych niż duńscy trudniej jej wywiązać się z ciążących na nich obowiązków w zakresie przestrzegania okresów prowadzenia pojazdu i odpoczynku, jakie wynikają z prawa Unii, a w szczególności z rozporządzenia (WE) nr 561/2006 (2), niż kierowcom zatrudnionym przez duńskich przewoźników posiadających centra operacyjne w Danii, do których kierowcy ci mogą wrócić i parkować swe pojazdy w okresie odpoczynku.

Zdaniem Komisji ograniczenie to nie może być uzasadnione przywołanymi przez Danię celami polegającymi na zapewnieniu, że kierowcy będą mieli większe możliwości skorzystania z przerw w pracy i krótszych okresów wypoczynku, że nie będzie dochodziło do niezgodnego z prawem i niebezpiecznego dla ruchu postoju na parkingach przy autostradzie, że na parkingach będą panowały należyte warunki, dzięki którym nie będą tam występować negatywne skutki długotrwałego postoju oraz że chronione będą zarówno środowisko naturalne, jak i warunki pracy kierowców, ponieważ ograniczenie to nie jest odpowiednie do osiągnięcia tych celów i wykracza poza to, co jest niezbędne do ich osiągnięcia.

---

(1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz.U. 2009, L 300, s. 72).

(2)  Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.U. 2006, L 102, s. 1).

---

| 10.5.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 191/24 |
| --- | --- | --- | --- |

10.5.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 191/24

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven kasatsionen sad (Bułgaria) w dniu 8 marca 2022 r. – postępowanie karne przeciwko EV

(Sprawa C-174/22)

(2022/C 191/30)

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Varhoven kasatsionen sad

Strona w postępowaniu głównym

EV

Pytanie prejudycjalne

Czy przepisy rozporządzenia (WE) nr 273/2004 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r., dopełniające przepis blankietowy art. 354a Nakazatelen kodeks (kodeksu karnego) w związku z art. 3 ust. 4 Zakon za kontrol varhu narkotichnite veshtestva i prekursorite (ustawy o kontroli środków odurzających i prekursorów narkotykowych), zezwalają na uznanie osoby za winną posiadania substancji sklasyfikowanej w kategorii 3 załącznika I, a konkretnie toluenu w ilości dwóch litrów?

---

(1)  Rozporządzenie (WE) nr 273/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie prekursorów narkotykowych (Dz.U. 2004, L 47, s. 1).

---

| 10.5.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 191/24 |
| --- | --- | --- | --- |

10.5.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 191/24

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Spetsializiran nakazatelen sad (Bułgaria) w dniu 8 marca 2022 r. – Postępowanie karne przeciwko BK

(Sprawa C-175/22)

(2022/C 191/31)

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Spetsializiran nakazatelen sad

Uczestnik postępowania głównego

BK

Pytania prejudycjalne

Czy art. 6 ust. 3 i 4 dyrektywy 2012/13 (1) sprzeciwia się wykładni przepisów krajowych – art. 301 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 287 ust. 1 nakazatelno protsesualen kodeks (kodeksu postępowania karnego) – dokonywanej przez orzecznictwo, zgodnie z którą sąd może w swoim wyroku dokonać innej kwalifikacji prawnej czynu niż w akcie oskarżenia, pod warunkiem że czyn ten nie zostaje zakwalifikowany jako przestępstwo podlegające surowszej karze, z tego powodu, że oskarżony nie został należycie poinformowany przed ogłoszeniem wyroku o nowej, odmiennej kwalifikacji prawnej i nie mógł się przed nią bronić?

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej: Czy art. 47 akapit drugi karty sprzeciwia się temu, by sąd poinformował oskarżonego o tym, że sąd mógłby wydać orzeczenie co do istoty na podstawie odmiennej kwalifikacji prawnej czynu, a ponadto, by dał mu możliwość przygotowania w tym względzie obrony, z uwagi na to, że inicjatywa dotycząca tej odmiennej kwalifikacji prawnej nie wyszła od prokuratora?

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym (Dz.U. 2012, L 142, s. 1).

---

| 10.5.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 191/25 |
| --- | --- | --- | --- |

10.5.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 191/25

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Spetsializiran nakazatelen sad (Bułgaria) w dniu 8 marca 2022 r. – postępowanie karne przeciwko BK i ZhP

(Sprawa C-176/22)

(2022/C 191/32)

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Spetsializiran nakazatelen sad

Oskarżeni w postępowaniu głównym

BZ, ZhP

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 23 statutu Trybunału Sprawiedliwości należy interpretować w ten sposób, że zobowiązuje on sąd krajowy, który złożył wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym na podstawie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, do zawieszenia postępowania głównego w całości, czy też wystarczy zawiesić tylko tę część postępowania głównego, która dotyczy pytania prejudycjalnego?

---

| 10.5.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 191/25 |
| --- | --- | --- | --- |

10.5.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 191/25

---

Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2022 r. – Komisja Europejska/Wielkie Księstwo Luksemburga

(Sprawa C-214/22)

(2022/C 191/33)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Manhaeve, A. Azéma, I. Zaloguin, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie, że nie przyjmując najpóźniej do dnia 4 października 2016 r. przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych dla wykonania art. 8 ust. 7, art. 9 i art. 10 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/42/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zabezpieczenia i konfiskaty narzędzi służących do popełnienia przestępstwa i korzyści pochodzących z przestępstwa w Unii Europejskiej (1), a w każdym razie nie informując Komisji o przyjęciu takich przepisów, Luksemburg uchybił zobowiązaniem, które na nim ciążą na mocy art. 12 tej dyrektywy; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że nie przyjmując najpóźniej do dnia 4 października 2016 r. przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych dla wykonania art. 8 ust. 7, art. 9 i art. 10 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/42/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zabezpieczenia i konfiskaty narzędzi służących do popełnienia przestępstwa i korzyści pochodzących z przestępstwa w Unii Europejskiej (1), a w każdym razie nie informując Komisji o przyjęciu takich przepisów, Luksemburg uchybił zobowiązaniem, które na nim ciążą na mocy art. 12 tej dyrektywy;

| — | nałożenie na Luksemburg, stosownie do postanowień art. 260 ust. 3 TFUE, okresowej kary pieniężnej w wysokości 7 096,50 EUR dziennie za każdy dzień opóźnienia od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie z tytułu uchybienia obowiązkowi poinformowania o środkach transpozycji art. 8 ust. 7, art. 9 i art. 10 ust. 2 dyrektywy 2014/42; |
| --- | --- |

—

nałożenie na Luksemburg, stosownie do postanowień art. 260 ust. 3 TFUE, okresowej kary pieniężnej w wysokości 7 096,50 EUR dziennie za każdy dzień opóźnienia od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie z tytułu uchybienia obowiązkowi poinformowania o środkach transpozycji art. 8 ust. 7, art. 9 i art. 10 ust. 2 dyrektywy 2014/42;

| — | obciążenie Luksemburga kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Luksemburga kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/42/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zabezpieczenia i konfiskaty narzędzi służących do popełnienia przestępstwa i korzyści pochodzących z przestępstwa w Unii Europejskiej umożliwia państwom członkowskim łatwiejsze odzyskiwanie korzyści uzyskanych przez przestępców w ramach przestępczości zorganizowanej na dużą skalę. Państwa członkowskie powinny były dokonać transpozycji dyrektywy do dnia 4 października 2016 r. Komisja wszczęła przeciwko Luksemburgowi postępowanie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego w listopadzie 2016 r., a w marcu 2019 r. wydała uzasadnioną opinię. Tymczasem do dnia wniesienia skargi w niniejszej sprawie Luksemburg nie notyfikował Komisji całkowitej transpozycji tej dyrektywy do prawa krajowego.

---

(1)  Dz.U. 2014, L 127, s. 39.

---

Sąd

| 10.5.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 191/26 |
| --- | --- | --- | --- |

10.5.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 191/26

---

Wyrok Sądu z dnia 2 marca 2022 r. – VeriGraft/Eismea

(Sprawa T-688/19) (1)

(Klauzula arbitrażowa - Umowa o udzielenie dotacji zawarta w ramach programu ramowego w zakresie badań naukowych i innowacji „Horyzont 2020” - Wypowiedzenie umowy - Wykroczenie zawodowe - Status beneficjenta dotacji lub osoby działającej w imieniu beneficjenta lub na jego rachunek)

(2022/C 191/34)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: VeriGraft AB (Göteborg, Szwecja) (przedstawiciele: adwokaci P. Hansson i A. Johansson)

Strona pozwana: Agencja Wykonawcza Europejskiej Rady ds. Innowacji i ds. MŚP (przedstawiciele: A. Galea, pełnomocnik, wspierana przez adwokatów D. Waelbroecka i A. Duron)

Przedmiot

Oparte na art. 272 TFUE żądanie stwierdzenia bezskuteczności wypowiedzenia przez Agencję Wykonawczą ds. Małych i Średnich Przedsiębiorstw (EASME) umowy o udzielenie dotacji dotyczącej projektu „Spersonalizowanych żył pochodzących z inżynierii tkankowej jako pierwszego leczenia dla pacjentów z przewlekłą niewydolnością żylną-P-TEV” (Personalized Tissue Engineered Veins as the first Cure for Patients with Chronic Venous Insufficiency-P-TEV), zawartej w ramach instrumentu wsparcia innowacji w małych i średnich przedsiębiorstwach programu ramowego w zakresie badań naukowych i innowacji „Horyzont 2020” (2014–2020).

Sentencja

| 1) | Stwierdza się bezskuteczność wypowiedzenia przez Agencję Wykonawczą ds. Małych i Średnich Przedsiębiorstw umowy o udzielenie dotacji dotyczącej projektu „Spersonalizowanych żył pochodzących z inżynierii tkankowej jako pierwszego leczenia dla pacjentów z przewlekłą niewydolnością żylną-P-TEV” (Personalized Tissue Engineered Veins as the first Cure for Patients with Chronic Venous Insufficiency-P-TEV), oznaczonej numerem referencyjnym 778620. |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się bezskuteczność wypowiedzenia przez Agencję Wykonawczą ds. Małych i Średnich Przedsiębiorstw umowy o udzielenie dotacji dotyczącej projektu „Spersonalizowanych żył pochodzących z inżynierii tkankowej jako pierwszego leczenia dla pacjentów z przewlekłą niewydolnością żylną-P-TEV” (Personalized Tissue Engineered Veins as the first Cure for Patients with Chronic Venous Insufficiency-P-TEV), oznaczonej numerem referencyjnym 778620.

| 2) | Agencja Wykonawcza Europejskiej Rady ds. Innowacji i ds. MŚP zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Agencja Wykonawcza Europejskiej Rady ds. Innowacji i ds. MŚP zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 432 z 23.12.2019.

---

| 10.5.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 191/26 |
| --- | --- | --- | --- |

10.5.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 191/26

---

Wyrok Sądu z dnia 2 marca 2022 r. – Mood Media Netherlands/EUIPO – Tailoradio (MOOD MEDIA)

(Sprawa T-615/20) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy MOOD MEDIA - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Artykuł 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 18 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2017/2001] - Dowód rzeczywistego używania)

(2022/C 191/35)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Mood Media Netherlands BV (Naarden, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat A.-M. Pecoraro)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Tailoradio Srl (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Franzosi, A. Sobol, F. Santonocito i S. Bernardini)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 lutego 2016 r. (sprawa R 378/2015-1) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku pomiędzy Elho Business & Sport a El Corte Inglés.

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 24 lipca 2020 r. (sprawa R 1767/2019-1). |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 24 lipca 2020 r. (sprawa R 1767/2019-1).

| 2) | W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

2)

W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

| 3) | EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Mood Media Netherlands BV. |
| --- | --- |

3)

EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Mood Media Netherlands BV.

| 4) | Tailoradio Srl pokrywa własne koszty. |
| --- | --- |

4)

Tailoradio Srl pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 390 z 16.11.2020.

---

| 10.5.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 191/27 |
| --- | --- | --- | --- |

10.5.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 191/27

---

Wyrok Sądu z dnia 2 marca 2022 r. – Apologistics/EUIPO – Kerckhoff (apo discounter.de)

(Sprawa T-140/21) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy apo-discounter.de - Stwierdzenie częściowego wygaśnięcia prawa do znaku - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Artykuł 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Dowód rzeczywistego używania)

(2022/C 191/36)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Apologistics GmbH (Markkleeberg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Hug)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Markus Kerckhoff (Bergisch Gladbach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Douglas)

Przedmiot

Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 grudnia 2020 r. (sprawa R 1439/2019-5) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między M. Kerckhoffem a Apologistics.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Apologistics GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Apologistics GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 182 z 10.5.2021.

---

| 10.5.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 191/28 |
| --- | --- | --- | --- |

10.5.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 191/28

---

Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2022 r. – Sberbank Europe/EBC

(Sprawa T-99/22)

(2022/C 191/37)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Sberbank Europe AG (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: adwokat M. Fellner)

Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności wydanej wobec Sberbanku decyzji EBC z dnia 21 grudnia 2021 r. (nr ECB-SSM-2021-ATSBE-12, ESA-2020–00000051), bez zastępowania, na podstawie art. 263 i 264 TFUE; oraz |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności wydanej wobec Sberbanku decyzji EBC z dnia 21 grudnia 2021 r. (nr ECB-SSM-2021-ATSBE-12, ESA-2020–00000051), bez zastępowania, na podstawie art. 263 i 264 TFUE; oraz

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi czternaście zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczy tego, że nałożenie przez EBC odsetek wyrównawczych stanowi niedopuszczalną podwójną karę w świetle art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”) i art. 4 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka (zwanej dalej „EKPC”). |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczy tego, że nałożenie przez EBC odsetek wyrównawczych stanowi niedopuszczalną podwójną karę w świetle art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”) i art. 4 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka (zwanej dalej „EKPC”).

| 2. | Zarzut drugi dotyczy tego, że decyzja EBC z dnia 21 grudnia 2021 r. narusza art. 49 karty i art. 7 EKPC, nakładając sankcję przekraczającą limity kwotowe ustanowione w art. 18 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 (1). |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczy tego, że decyzja EBC z dnia 21 grudnia 2021 r. narusza art. 49 karty i art. 7 EKPC, nakładając sankcję przekraczającą limity kwotowe ustanowione w art. 18 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 (1).

| 3. | Zarzut trzeci dotyczy tego, że decyzja EBC nakładająca na Sberbank odsetki wyrównawcze narusza art. 17 karty oraz art. 1 protokołu dodatkowego nr 1 do EKPC. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczy tego, że decyzja EBC nakładająca na Sberbank odsetki wyrównawcze narusza art. 17 karty oraz art. 1 protokołu dodatkowego nr 1 do EKPC.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczy naruszenia praw podstawowych i podstawowych wolności w świetle art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej. Zasada res iudicata zabrania EBC nałożenia na Sberbank odsetek wyrównawczych za przekroczenie limitów dużej ekspozycji na podstawie art. 395 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 (2). |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczy naruszenia praw podstawowych i podstawowych wolności w świetle art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej. Zasada res iudicata zabrania EBC nałożenia na Sberbank odsetek wyrównawczych za przekroczenie limitów dużej ekspozycji na podstawie art. 395 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 (2).

| 5. | Zarzut piąty dotyczy naruszenia zasady dobrej wiary ze względu na uchybienie przez EBC wytycznym w sprawie metody ustalania administracyjnych sankcji finansowych na podstawie art. 18 ust. 1 i 7 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty dotyczy naruszenia zasady dobrej wiary ze względu na uchybienie przez EBC wytycznym w sprawie metody ustalania administracyjnych sankcji finansowych na podstawie art. 18 ust. 1 i 7 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013.

| 6. | Zarzut szósty dotyczy naruszenia przez stronę pozwaną art. 6 EKPC. |
| --- | --- |

6.

Zarzut szósty dotyczy naruszenia przez stronę pozwaną art. 6 EKPC.

| 7. | Zarzut siódmy dotyczy naruszenia przez stronę pozwaną kwoty limitów sankcji w świetle art. 18 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013. |
| --- | --- |

7.

Zarzut siódmy dotyczy naruszenia przez stronę pozwaną kwoty limitów sankcji w świetle art. 18 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013.

| 8. | Zarzut ósmy dotyczy naruszenia zasady proporcjonalności w świetle § 99e austriackiej ustawy o bankowości (zwanej dalej „BWG”). |
| --- | --- |

8.

Zarzut ósmy dotyczy naruszenia zasady proporcjonalności w świetle § 99e austriackiej ustawy o bankowości (zwanej dalej „BWG”).

| 9. | Zarzut dziewiąty dotyczy tego, że § 97 BWG nie ma zastosowania, jeżeli nie dochodzi do uzyskania jakiejkolwiek korzyści lub do uniknięcia jakiejkolwiek straty. |
| --- | --- |

9.

Zarzut dziewiąty dotyczy tego, że § 97 BWG nie ma zastosowania, jeżeli nie dochodzi do uzyskania jakiejkolwiek korzyści lub do uniknięcia jakiejkolwiek straty.

| 10. | Zarzut dziesiąty dotyczy tego, że uprawnienie EBC do nałożenia odsetek wyrównawczych uległo przedawnieniu na podstawie art. 130 rozporządzenia UE nr 468/2014 (3) i § 22 austriackiej ustawy o organach sprawujących nadzór nad rynkiem finansowym. |
| --- | --- |

10.

Zarzut dziesiąty dotyczy tego, że uprawnienie EBC do nałożenia odsetek wyrównawczych uległo przedawnieniu na podstawie art. 130 rozporządzenia UE nr 468/2014 (3) i § 22 austriackiej ustawy o organach sprawujących nadzór nad rynkiem finansowym.

| 11. | Zarzut jedenasty dotyczy tego, że art. 395 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 przewiduje tylko jeden limit dużej ekspozycji, stąd § 97 ust. 1 pkt 2 BWG tylko jednokrotnie sankcjonuje przekroczenie tego limitu. |
| --- | --- |

11.

Zarzut jedenasty dotyczy tego, że art. 395 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 przewiduje tylko jeden limit dużej ekspozycji, stąd § 97 ust. 1 pkt 2 BWG tylko jednokrotnie sankcjonuje przekroczenie tego limitu.

| 12. | Zarzut dwunasty dotyczy tego, że Sberbank nie przekroczył limitu dużej ekspozycji umyślnie. |
| --- | --- |

12.

Zarzut dwunasty dotyczy tego, że Sberbank nie przekroczył limitu dużej ekspozycji umyślnie.

| 13. | Zarzut trzynasty dotyczy tego, że Sberbank nie uzyskał jakiejkolwiek korzyści ani nie uniknął jakiejkolwiek straty, które podlegałyby wyrównaniu. |
| --- | --- |

13.

Zarzut trzynasty dotyczy tego, że Sberbank nie uzyskał jakiejkolwiek korzyści ani nie uniknął jakiejkolwiek straty, które podlegałyby wyrównaniu.

| 14. | Zarzut czternasty dotyczy tego, że EBC, nie stosując odstępstwa na podstawie art. 396 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, nadużył przysługujących mu uprawnień dyskrecjonalnych. |
| --- | --- |

14.

Zarzut czternasty dotyczy tego, że EBC, nie stosując odstępstwa na podstawie art. 396 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, nadużył przysługujących mu uprawnień dyskrecjonalnych.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzające Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (Dz.U. 2013, L 287, s. 63).

(2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2013, L 176, s. 1).

(3)  Rozporządzenie UE nr 468/2014 Europejskiego Banku Centralnego z dnia 16 kwietnia 2014 r. ustanawiające ramy współpracy pomiędzy Europejskim Bankiem Centralnym a właściwymi organami krajowymi oraz wyznaczonymi organami krajowymi w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego (rozporządzenie ramowe w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego) (EBC/2014/17) (Dz.U. 2014, L 141, s. 1).

---

| 10.5.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 191/29 |
| --- | --- | --- | --- |

10.5.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 191/29

---

Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2022 r. – ON / Komisja

(Sprawa T-103/22)

(2022/C 191/38)

Język postępowania: czeski

Strony

Strona skarżąca: ON (przedstawiciel: D. Mimrová, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2021/2288 z dnia 21 grudnia 2021 r. zmieniającego załącznik do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/953 w odniesieniu do okresu uznawania zaświadczeń o szczepieniu wydawanych w formacie unijnego cyfrowego zaświadczenia Covid wskazującego na zakończenie serii szczepień pierwotnych (1) z powodu naruszenia zasad równego traktowania i niedyskryminacji oraz naruszenia zasady proporcjonalności; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2021/2288 z dnia 21 grudnia 2021 r. zmieniającego załącznik do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/953 w odniesieniu do okresu uznawania zaświadczeń o szczepieniu wydawanych w formacie unijnego cyfrowego zaświadczenia Covid wskazującego na zakończenie serii szczepień pierwotnych (1) z powodu naruszenia zasad równego traktowania i niedyskryminacji oraz naruszenia zasady proporcjonalności;

| — | stwierdzenie nieważności rozporządzenia 2021/2288 ze względu na brak podstawy prawnej przewidzianej w art. 168 TFUE w odniesieniu do ochrony zdrowia publicznego w reakcji Unii na transgraniczne zagrożenie dla zdrowia związane z pandemią Covid-19; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia 2021/2288 ze względu na brak podstawy prawnej przewidzianej w art. 168 TFUE w odniesieniu do ochrony zdrowia publicznego w reakcji Unii na transgraniczne zagrożenie dla zdrowia związane z pandemią Covid-19;

| — | obciążenie pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczy tego, że Komisja naruszyła ogólne zasady prawa wspólnotowego i poprzez przyjęcie rozporządzenia 2021/2288 naruszyła:






  — | zasady równego traktowania i niedyskryminacji, ograniczając ważność cyfrowego zaświadczenia do 270 dni od dnia zakończenia serii szczepień pierwotnych w celu ułatwienia swobodnego przemieszczania się posiadaczom ważnych zaświadczeń cyfrowych (czyli osobom, którym podano dawkę przypominającą i które mają mieć większą odporność na wariant wirusa Omikron), jednocześnie wyłączając z zakresu stosowania zaskarżonego aktu nieokreślony krąg osób zdefiniowany za pomocą ich wieku, zawodu, stylu życia czy innych kryteriów (bez względu na to, czy są one zaszczepione czy też nie są w ogóle zaszczepione), w związku z czym dopuściła się dyskryminacji wobec dużej grupy osób, które zakończyły serię szczepień pierwotnych i zachorowały na Covid, choć według wiedzy naukowej takie osoby z tzw. hybrydową odpornością stanowią porównywalne lub mniejsze ryzyko dla społeczeństwa z punktu widzenia przenoszenia zakażenia oraz obciążenia systemu zdrowotnego niż osoby, w przypadku których ważność cyfrowego zaświadczenia pozostaje nieograniczona bądź które są w inny sposób wyłączone z zakresu stosowania zaskarżonego aktu i które są „de iure” bezinfekcyjne; |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczy tego, że Komisja naruszyła ogólne zasady prawa wspólnotowego i poprzez przyjęcie rozporządzenia 2021/2288 naruszyła:

—

zasady równego traktowania i niedyskryminacji, ograniczając ważność cyfrowego zaświadczenia do 270 dni od dnia zakończenia serii szczepień pierwotnych w celu ułatwienia swobodnego przemieszczania się posiadaczom ważnych zaświadczeń cyfrowych (czyli osobom, którym podano dawkę przypominającą i które mają mieć większą odporność na wariant wirusa Omikron), jednocześnie wyłączając z zakresu stosowania zaskarżonego aktu nieokreślony krąg osób zdefiniowany za pomocą ich wieku, zawodu, stylu życia czy innych kryteriów (bez względu na to, czy są one zaszczepione czy też nie są w ogóle zaszczepione), w związku z czym dopuściła się dyskryminacji wobec dużej grupy osób, które zakończyły serię szczepień pierwotnych i zachorowały na Covid, choć według wiedzy naukowej takie osoby z tzw. hybrydową odpornością stanowią porównywalne lub mniejsze ryzyko dla społeczeństwa z punktu widzenia przenoszenia zakażenia oraz obciążenia systemu zdrowotnego niż osoby, w przypadku których ważność cyfrowego zaświadczenia pozostaje nieograniczona bądź które są w inny sposób wyłączone z zakresu stosowania zaskarżonego aktu i które są „de iure” bezinfekcyjne;

| — | zasadę proporcjonalności, gdyż nie przedstawiła uzasadnienia, które opierałoby się na jakościowych, a w miarę możliwości ilościowych danych, tj. nie oceniła należycie dostępnych danych naukowych o grupach osób, które mogą powodować ryzyko zakażenia chorobą Covid dla innych osób, a ponadto nie uzasadniła należycie, dlaczego to właśnie przyjęty środek, który ogranicza ważność unijnych cyfrowych zaświadczeń Covid do maksymalnie 270 dni od dnia otrzymania ostatniej dawki z serii szczepień pierwotnych, pozwala najlepiej osiągnąć cel Unii w ramach reakcji na pandemię Covid-19 i mutację wirusa SARS-CoV-2, ponieważ za pomocą tego środka wspiera wzrost wskaźnika wyszczepienia ludności tzw. dawką przypominającą, przy czym nie rozważyła (nie uzasadniła należycie) innych wchodzących w grę alternatyw. |
| --- | --- |

—

zasadę proporcjonalności, gdyż nie przedstawiła uzasadnienia, które opierałoby się na jakościowych, a w miarę możliwości ilościowych danych, tj. nie oceniła należycie dostępnych danych naukowych o grupach osób, które mogą powodować ryzyko zakażenia chorobą Covid dla innych osób, a ponadto nie uzasadniła należycie, dlaczego to właśnie przyjęty środek, który ogranicza ważność unijnych cyfrowych zaświadczeń Covid do maksymalnie 270 dni od dnia otrzymania ostatniej dawki z serii szczepień pierwotnych, pozwala najlepiej osiągnąć cel Unii w ramach reakcji na pandemię Covid-19 i mutację wirusa SARS-CoV-2, ponieważ za pomocą tego środka wspiera wzrost wskaźnika wyszczepienia ludności tzw. dawką przypominającą, przy czym nie rozważyła (nie uzasadniła należycie) innych wchodzących w grę alternatyw.

| 2. | Zarzut drugi dotyczy tego, że przy wydawaniu rozporządzenia 2021/2288 Komisja przekroczyła przyznane jej uprawnienia, które zostały na nią oddelegowane w art. 5 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2021/953 (2), gdyż zamiast „statycznej” zmiany pól danych w reakcji na rozwój wirusa SARS-CoV-2 i istniejącą sytuację epidemiologiczną ograniczyła ważność cyfrowego zaświadczenia i w tym kontekście de facto wyznaczyła granice reakcji Unii na pandemię COVID-19 jako transgranicznego zagrożenia dla zdrowia, przy czym nie oparła zaskarżonego aktu na odpowiedniej podstawie prawnej przewidzianej w art. 168 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej dotyczącym ochrony zdrowia publicznego. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczy tego, że przy wydawaniu rozporządzenia 2021/2288 Komisja przekroczyła przyznane jej uprawnienia, które zostały na nią oddelegowane w art. 5 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2021/953 (2), gdyż zamiast „statycznej” zmiany pól danych w reakcji na rozwój wirusa SARS-CoV-2 i istniejącą sytuację epidemiologiczną ograniczyła ważność cyfrowego zaświadczenia i w tym kontekście de facto wyznaczyła granice reakcji Unii na pandemię COVID-19 jako transgranicznego zagrożenia dla zdrowia, przy czym nie oparła zaskarżonego aktu na odpowiedniej podstawie prawnej przewidzianej w art. 168 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej dotyczącym ochrony zdrowia publicznego.

---

(1)  Dz.U. 2021, L 458, s. 459.

(2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/953 z dnia 14 czerwca 2021 r. w sprawie ram wydawania, weryfikowania i uznawania interoperacyjnych zaświadczeń o szczepieniu, o wyniku testu i o powrocie do zdrowia w związku z COVID-19 (unijne cyfrowe zaświadczenie COVID) w celu ułatwienia swobodnego przemieszczania się w czasie pandemii COVID-19 (Dz.U. 2021, L 211, s. 1.)

---

| 10.5.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 191/30 |
| --- | --- | --- | --- |

10.5.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 191/30

---

Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2022 r. – Sopra Steria Benelux i Unisys Belgium/Komisja

(Sprawa T-108/22)

(2022/C 191/39)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Sopra Steria Benelux (Ixelles, Belgia), Unisys Belgium (Machelen, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci L. Masson i G. Tilman)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej wydanej w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego o numerze TAXUD/2019/OP/0006, zatytułowanego „Rozwój CCN – Specyfikacja, rozwój, konserwacja i wsparcie 3. stopnia platform IT TAXUD – Część A: Usługi ewolucji platformy CCN/CSI” i zawiadomienia z dnia 20 grudnia 2021 r., w którym Komisja potwierdziła odrzucenie przez siebie oferty konsorcjum skarżących i udzielenie zamówienia konkurencyjnemu konsorcjum; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej wydanej w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego o numerze TAXUD/2019/OP/0006, zatytułowanego „Rozwój CCN – Specyfikacja, rozwój, konserwacja i wsparcie 3. stopnia platform IT TAXUD – Część A: Usługi ewolucji platformy CCN/CSI” i zawiadomienia z dnia 20 grudnia 2021 r., w którym Komisja potwierdziła odrzucenie przez siebie oferty konsorcjum skarżących i udzielenie zamówienia konkurencyjnemu konsorcjum;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy, dotyczący nieważności decyzji z dnia 20 grudnia 2021 r. Skarżący podnoszą w tym względzie, że zaskarżona decyzja powinna być uznana za decyzję wyłącznie potwierdzającą poprzednią decyzję, której nieważność została uprzednio stwierdzona przez Sąd. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy, dotyczący nieważności decyzji z dnia 20 grudnia 2021 r. Skarżący podnoszą w tym względzie, że zaskarżona decyzja powinna być uznana za decyzję wyłącznie potwierdzającą poprzednią decyzję, której nieważność została uprzednio stwierdzona przez Sąd.

| 2. | Zarzut drugi, dotyczący oczywistego błędu w ocenie, naruszenia zapisów specyfikacji warunków zamówienia, naruszenia zasad dobrej administracji, a w szczególności zasady patere legem quam ipse fecisti oraz naruszenia obowiązku skrupulatności. Zdaniem skarżących Komisja naruszyła własną specyfikację warunków zamówienia, uzasadniając uznanie ceny oferenta za normalną zleceniem podwykonawstwa 60 % usług realizowanych w Rumunii i Grecji. Ponadto Komisja nie wzięła pod uwagę rozpoczęcia realizacji zamówienia przez wybranego oferenta, co stoi w sprzeczności z uzasadnieniem przyjętym w decyzji potwierdzającej. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi, dotyczący oczywistego błędu w ocenie, naruszenia zapisów specyfikacji warunków zamówienia, naruszenia zasad dobrej administracji, a w szczególności zasady patere legem quam ipse fecisti oraz naruszenia obowiązku skrupulatności. Zdaniem skarżących Komisja naruszyła własną specyfikację warunków zamówienia, uzasadniając uznanie ceny oferenta za normalną zleceniem podwykonawstwa 60 % usług realizowanych w Rumunii i Grecji. Ponadto Komisja nie wzięła pod uwagę rozpoczęcia realizacji zamówienia przez wybranego oferenta, co stoi w sprzeczności z uzasadnieniem przyjętym w decyzji potwierdzającej.

---

| 10.5.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 191/31 |
| --- | --- | --- | --- |

10.5.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 191/31

---

Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2022 r. – Svenska Bankföreningen i Länsförsäkringar Bank/Komisja

(Sprawa T-112/22)

(2022/C 191/40)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Ideella föreningen Svenska Bankföreningen med firma Svenska Bankföreningen, Näringsverksamhet (Sztokholm, Szwecja), Länsförsäkringar Bank AB (Sztokholm) (przedstawiciele: adwokaci P. Hansson, M. Eriksson i M. Persson)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 24 listopada 2021 r. w sprawie SA.56348(2021/N) – Szwecja: Szwedzki podatek od instytucji kredytowych (1); |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 24 listopada 2021 r. w sprawie SA.56348(2021/N) – Szwecja: Szwedzki podatek od instytucji kredytowych (1);

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, w ramach którego twierdzi, że Komisja Europejska naruszyła jej uprawnienia proceduralne, ponieważ nie wszczęła formalnego postępowania wyjaśniającego.

Strona skarżąca twierdzi, że Komisja napotkała obiektywnie poważne trudności podczas wstępnego badania zgłoszonego środka i powinna była wszcząć formalne postępowanie wyjaśniające. Na przykład:

| — | strona skarżąca twierdzi, że Komisja nie wzięła pod uwagę faktu, że parametry systemu referencyjnego określone przez Komisję były wyraźnie niezgodne z celem podatku od ryzyka; |
| --- | --- |

—

strona skarżąca twierdzi, że Komisja nie wzięła pod uwagę faktu, że parametry systemu referencyjnego określone przez Komisję były wyraźnie niezgodne z celem podatku od ryzyka;

| — | strona skarżąca ponadto podnosi, że Komisja nie wzięła pod uwagę faktu, iż instytucje kredytowe wchodzące w zakres stosowania podatku od ryzyka i niewchodzące w zakres stosowania tego podatku znajdują się w porównywalnej sytuacji prawnej i faktycznej w świetle celu systemu podatkowego. |
| --- | --- |

—

strona skarżąca ponadto podnosi, że Komisja nie wzięła pod uwagę faktu, iż instytucje kredytowe wchodzące w zakres stosowania podatku od ryzyka i niewchodzące w zakres stosowania tego podatku znajdują się w porównywalnej sytuacji prawnej i faktycznej w świetle celu systemu podatkowego.

| — | co więcej strona skarżąca uważa, że Komisja błędnie zastosowała orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości przy ocenie progu opodatkowania. |
| --- | --- |

—

co więcej strona skarżąca uważa, że Komisja błędnie zastosowała orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości przy ocenie progu opodatkowania.

| — | strona skarżąca argumentuje również, że Komisja nie wzięła pod uwagę faktu, że nie było żadnego uzasadnienia dla różnicy w traktowaniu i że w żadnym wypadku nie była ona proporcjonalna. |
| --- | --- |

—

strona skarżąca argumentuje również, że Komisja nie wzięła pod uwagę faktu, że nie było żadnego uzasadnienia dla różnicy w traktowaniu i że w żadnym wypadku nie była ona proporcjonalna.

| — | wreszcie, strona skarżąca jest zdania, że badanie przeprowadzone przez Komisję w ramach wstępnego postępowania sprawdzającego było niewystarczające i niepełne. |
| --- | --- |

—

wreszcie, strona skarżąca jest zdania, że badanie przeprowadzone przez Komisję w ramach wstępnego postępowania sprawdzającego było niewystarczające i niepełne.

---

(1)  COM(2021) 8637 final i zob. ogłoszenie w Dz.U. 2021 C 511, s. 2.

---

| 10.5.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 191/32 |
| --- | --- | --- | --- |

10.5.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 191/32

---

Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2022 r. – OM/Komisja

(Sprawa T-118/22)

(2022/C 191/41)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: OM (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Skarżący wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 29 kwietnia 2021 r., zgodnie z którą skarżący nie został wybrany w ramach postępowania w sprawie naboru COM/2020/10396 i został poinformowany o powołaniu innego kandydata |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 29 kwietnia 2021 r., zgodnie z którą skarżący nie został wybrany w ramach postępowania w sprawie naboru COM/2020/10396 i został poinformowany o powołaniu innego kandydata

| — | w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej jego zażalenie z dnia 25 listopada 2021 r., zarejestrowane w dniu 26 listopada 2021 r. pod sygnaturą Ares(2021)7297231; |
| --- | --- |

—

w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej jego zażalenie z dnia 25 listopada 2021 r., zarejestrowane w dniu 26 listopada 2021 r. pod sygnaturą Ares(2021)7297231;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi pięć zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia ogłoszenia o naborze COM/2020/10396 w zakresie, w jakim nie dokonano oceny umiejętności i zdolności skarżącego w odniesieniu do przewidzianej w ogłoszeniu siatki. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia ogłoszenia o naborze COM/2020/10396 w zakresie, w jakim nie dokonano oceny umiejętności i zdolności skarżącego w odniesieniu do przewidzianej w ogłoszeniu siatki.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszenia porządku obrad podanego do wiadomości kandydatów w odniesieniu do tematów, na które miano im zadawać pytania podczas rozmowy kwalifikacyjnej, ponieważ skarżącemu nie zadano pytania dotyczącego głównej analizy, o której przygotowanie został poproszony, co również doprowadziło do naruszenia jego uzasadnionych oczekiwań. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia porządku obrad podanego do wiadomości kandydatów w odniesieniu do tematów, na które miano im zadawać pytania podczas rozmowy kwalifikacyjnej, ponieważ skarżącemu nie zadano pytania dotyczącego głównej analizy, o której przygotowanie został poproszony, co również doprowadziło do naruszenia jego uzasadnionych oczekiwań.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący nierównego traktowania w zakresie, w jakim pytania, które komisja rekrutacyjna przewidziała do zadania kandydatom, nie zostały mu zadane, a inne pytania, które mu zadano, nie odpowiadały tej wcześniej ustalonej liście. Skarżący podnosi w tym względzie, że nie daje to gwarancji, że zostały one przedstawione również innym kandydatom. Skarżący podnosi ponadto, że jego rozmowa trwała krócej niż oczekiwano, co mogło postawić go w niekorzystnej sytuacji w porównaniu z innymi kandydatami, i że nie można wykluczyć, iż mógłby osiągnąć lepszy wynik, gdyby został wysłuchany w odniesieniu do wszystkich aspektów egzaminu ustnego. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący nierównego traktowania w zakresie, w jakim pytania, które komisja rekrutacyjna przewidziała do zadania kandydatom, nie zostały mu zadane, a inne pytania, które mu zadano, nie odpowiadały tej wcześniej ustalonej liście. Skarżący podnosi w tym względzie, że nie daje to gwarancji, że zostały one przedstawione również innym kandydatom. Skarżący podnosi ponadto, że jego rozmowa trwała krócej niż oczekiwano, co mogło postawić go w niekorzystnej sytuacji w porównaniu z innymi kandydatami, i że nie można wykluczyć, iż mógłby osiągnąć lepszy wynik, gdyby został wysłuchany w odniesieniu do wszystkich aspektów egzaminu ustnego.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący oczywiście błędnego i nieadekwatnego charakteru treści karty oceny w stosunku do odpowiedzi udzielonych przez skarżącego podczas rozmowy kwalifikacyjnej. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący oczywiście błędnego i nieadekwatnego charakteru treści karty oceny w stosunku do odpowiedzi udzielonych przez skarżącego podczas rozmowy kwalifikacyjnej.

| 5. | Zarzut piąty dotyczący braku współpracy ze strony Komisji i naruszenia obowiązku dobrej administracji. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty dotyczący braku współpracy ze strony Komisji i naruszenia obowiązku dobrej administracji.

---

| 10.5.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 191/33 |
| --- | --- | --- | --- |

10.5.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 191/33

---

Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2022 r. – Société des produits Nestlé/EUIPO – Impossible Foods (IMPOSSIBLE BURGER)

(Sprawa T-131/22)

(2022/C 191/42)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Société des produits Nestlé SA (Vevey, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci A. Jaeger-Lenz, M. Goldmann i C. Elkemann)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Impossible Foods Inc. (Redwood City, Kalifornia, Stany Zjednoczone)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „IMPOSSIBLE BURGER” – unijny znak towarowy nr 17 968 798

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 grudnia 2021 r. w sprawie R 973/2021-5

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania przed Sądem i obciążenie interwenienta kosztami postępowania przed EUIPO. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania przed Sądem i obciążenie interwenienta kosztami postępowania przed EUIPO.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 94 ust. 1 zdanie drugie w związku z art. 70 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 94 ust. 1 zdanie drugie w związku z art. 70 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | Naruszenie art. 95 ust. 1 zdanie pierwsze w związku z art. 95 ust. 1 zdanie trzecie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 95 ust. 1 zdanie pierwsze w związku z art. 95 ust. 1 zdanie trzecie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 10.5.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 191/33 |
| --- | --- | --- | --- |

10.5.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 191/33

---

Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2022 r. – Société des produits Nestlé/EUIPO – Impossible Foods (IMPOSSIBLE SAUSAGE)

(Sprawa T-132/22)

(2022/C 191/43)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Société des produits Nestlé SA (Vevey, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci A. Jaeger-Lenz, M. Goldmann i C. Elkemann)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Impossible Foods Inc. (Redwood City, Kalifornia, Stany Zjednoczone)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „IMPOSSIBLE SAUSAGE” – unijny znak towarowy nr 18 061 982

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 grudnia 2021 r. w sprawie R 972/2021-5

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania przed Sądem i obciążenie interwenienta kosztami postępowania przed EUIPO. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania przed Sądem i obciążenie interwenienta kosztami postępowania przed EUIPO.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 94 ust. 1 zdanie drugie w związku z art. 70 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 94 ust. 1 zdanie drugie w związku z art. 70 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | Naruszenie art. 95 ust. 1 zdanie pierwsze w związku z art. 95 ust. 1 zdanie trzecie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 95 ust. 1 zdanie pierwsze w związku z art. 95 ust. 1 zdanie trzecie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 10.5.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 191/34 |
| --- | --- | --- | --- |

10.5.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 191/34

---

Skarga wniesiona w dniu 9 marca 2022 r. – OO/EBI

(Sprawa T-134/22)

(2022/C 191/44)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: OO (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (EBI)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej zażalenie z dnia 6 grudnia 2021 r., doręczonej skarżącej w tej samej dacie (ARES CS-PERS/S&G/ER1 W2021–00710/CO/ps); |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej zażalenie z dnia 6 grudnia 2021 r., doręczonej skarżącej w tej samej dacie (ARES CS-PERS/S&G/ER1 W2021–00710/CO/ps);

| — | stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 27 lutego 2021 r. (sygn.: RH/OPR/2012–0251), która nigdy nie została doręczona skarżącej; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 27 lutego 2021 r. (sygn.: RH/OPR/2012–0251), która nigdy nie została doręczona skarżącej;

| — | stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 20 maja 2021 r. (CS-PERS/HROPS/BAP/2021–0360), doręczonej doradcy skarżącej w dniu 8 czerwca 2021 r. wraz z pismem z dnia 27 lutego 2012 r.; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 20 maja 2021 r. (CS-PERS/HROPS/BAP/2021–0360), doręczonej doradcy skarżącej w dniu 8 czerwca 2021 r. wraz z pismem z dnia 27 lutego 2012 r.;

| — | obciążenie Europejskiego Banku Inwestycyjnego kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Europejskiego Banku Inwestycyjnego kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący braku uzasadnienia zaskarżonych decyzji, naruszenia art. 31 regulaminu wewnętrznego EBI, art. 6 i 11 protokołu nr 5 w sprawie statutu EBI, braku podstawy prawnej i niezgodności z prawem, na podstawie art. 277 TFUE, pkt. 2.1.1 przepisów administracyjnych. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący braku uzasadnienia zaskarżonych decyzji, naruszenia art. 31 regulaminu wewnętrznego EBI, art. 6 i 11 protokołu nr 5 w sprawie statutu EBI, braku podstawy prawnej i niezgodności z prawem, na podstawie art. 277 TFUE, pkt. 2.1.1 przepisów administracyjnych.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszenia przepisów regulujących ratione temporis delegowanie pracowników EBI, jednostronnej modyfikacji umowy sprzecznej z zasadami ogólnymi dotyczącymi równości stron w stosunkach umownych, jak również naruszenie obowiązku dbałości. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia przepisów regulujących ratione temporis delegowanie pracowników EBI, jednostronnej modyfikacji umowy sprzecznej z zasadami ogólnymi dotyczącymi równości stron w stosunkach umownych, jak również naruszenie obowiązku dbałości.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący nadużycia władzy. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący nadużycia władzy.

---

| 10.5.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 191/35 |
| --- | --- | --- | --- |

10.5.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 191/35

---

Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2022 r. – Sport1/EUIPO – SFR (SFR SPORT1)

(Sprawa T-141/22)

(2022/C 191/45)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Sport1 GmbH (Ismaning, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Krekel i C. Otto)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Société française du radiotelephone – SFR (Paryż, Francja)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „SFR SPORT1” w kolorach czerwonym, białym i czarnym – zgłoszenie nr 16 161 317

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 grudnia 2021 r. w sprawie R 2329/2020-1

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 10.5.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 191/36 |
| --- | --- | --- | --- |

10.5.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 191/36

---

Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2022 r. – OP/Parlament

(Sprawa T-143/22)

(2022/C 191/46)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: OP (przedstawiciel: adwokat F. Moyse)

Strona pozwana: Parlament Europejski

Żądania

Skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | uchylenie decyzji z dnia 7 czerwca 2021 r. i z dnia 10 stycznia 2022 r. albo stwierdzenie, że są nieważne i nie wywołują skutków prawnych ich nieważności; |
| --- | --- |

—

uchylenie decyzji z dnia 7 czerwca 2021 r. i z dnia 10 stycznia 2022 r. albo stwierdzenie, że są nieważne i nie wywołują skutków prawnych ich nieważności;

| — | w konsekwencji przyznanie skarżącej prawa do renty rodzinnej w rozumieniu art. 79 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej |
| --- | --- |

—

w konsekwencji przyznanie skarżącej prawa do renty rodzinnej w rozumieniu art. 79 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej

| — | w związku z tym, przyznanie panu [poufne] (1) prawa do renty sierocej zgodnie z art. 2 załącznika VII do regulaminu pracowniczego. W przeciwnym razie, w niezbędnym zakresie, przyznanie panu [poufne] renty sierocej przewidzianej w art. 80 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej; |
| --- | --- |

—

w związku z tym, przyznanie panu [poufne] (1) prawa do renty sierocej zgodnie z art. 2 załącznika VII do regulaminu pracowniczego. W przeciwnym razie, w niezbędnym zakresie, przyznanie panu [poufne] renty sierocej przewidzianej w art. 80 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej;

| — | w każdym razie obciążenie Parlamentu kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

w każdym razie obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi sześć zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący niezgodności z prawem art. 18 i 20 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”), wynikającej z naruszenia zasady równości traktowania i dyskryminacji ze względu na wiek. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący niezgodności z prawem art. 18 i 20 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”), wynikającej z naruszenia zasady równości traktowania i dyskryminacji ze względu na wiek.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszenie prawa przy stosowaniu art. 18 i 20 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenie prawa przy stosowaniu art. 18 i 20 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący oczywistego błędu w ocenie, wynikającego z nieuwzględnienia szczególnej sytuacji skarżącej. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący oczywistego błędu w ocenie, wynikającego z nieuwzględnienia szczególnej sytuacji skarżącej.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący niezgodności z prawem art. 2 załącznika VII do regulaminu pracowniczego z uwagi na dyskryminację ze względu na niepełnosprawność. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący niezgodności z prawem art. 2 załącznika VII do regulaminu pracowniczego z uwagi na dyskryminację ze względu na niepełnosprawność.

| 5. | Zarzut piąty dotyczący naruszenia prawa przy stosowaniu art. 2 załącznika VII do regulaminu pracowniczego. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty dotyczący naruszenia prawa przy stosowaniu art. 2 załącznika VII do regulaminu pracowniczego.

| 6. | Zarzut szósty, podniesiony tytułem ewentualnym, dotyczący naruszenia obowiązku dbałości przez administrację. |
| --- | --- |

6.

Zarzut szósty, podniesiony tytułem ewentualnym, dotyczący naruszenia obowiązku dbałości przez administrację.

---

(1)  Dane poufne utajnione.

---