# Dziennik Urzędowy C 158/11 k

| | ISSN 1977-1002 |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | C 158 |
| | |
| Wydanie polskie | Informacje i zawiadomienia | Rocznik 6511 kwietnia 2022 |

ISSN 1977-1002

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 158

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Rocznik 6511 kwietnia 2022

---

| Spis treści | Strona |
| --- | --- |
| | IV   Informacje |
| | INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ |
| | Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej |
| 2022/C 158/01 | Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej | 1 |

Spis treści

Strona

IV   Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

2022/C 158/01

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

1

---

| | V   Ogłoszenia |
| --- | --- |
| | POSTĘPOWANIA SĄDOWE |
| | Trybunał Sprawiedliwości |
| 2022/C 158/02 | Sprawa C-526/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 25 czerwca 2021 r. w sprawie T-211/21, Vervloet i Vervloet-Mulder/AREB, wniesione w dniu 24 sierpnia 2021 r. przez Antoniusa Marię Vervloeta i Cornelię Wilhelminę Vervloet-Mulder | 2 |
| 2022/C 158/03 | Sprawa C-721/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 26 listopada 2021 r. – Eco Advocacy CLG/An Bord Pleanála | 2 |
| 2022/C 158/04 | Sprawa C-825/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Belgia) w dniu 23 grudnia 2021 r. – UP/Centre public d’action sociale de Liège | 3 |
| 2022/C 158/05 | Sprawa C-6/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Warszawy-Woli w Warszawie (Polska) w dniu 4 stycznia 2022 r. – M.B., U.B., M.B. przeciwko X S.A. | 4 |
| 2022/C 158/06 | Sprawa C-9/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 5 stycznia 2022 r. – NJ, OZ/An Bord Pleanála, Ireland, Attorney General | 5 |
| 2022/C 158/07 | Sprawa C-24/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Noord-Holland, zittingsplaats Haarlem (Niderlandy) w dniu 11 stycznia 2022 r. – PR Pet BV/Inspecteur van de Belastingdienst/Douane, kantoor Eindhoven | 6 |
| 2022/C 158/08 | Sprawa C-52/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Austria) w dniu 26 stycznia 2022 r. – BF/Versicherungsanstalt öffentlich Bediensteter, Eisenbahnen und Bergbau | 6 |
| 2022/C 158/09 | Sprawa C-80/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Bologna (WŁochy) w dniu 7 lutego 2022 r. – BU/Ministero dell’Interno, Dipartimento per le Libertà civili e l'Immigrazione – Unità Dublino | 7 |
| | Sąd |
| 2022/C 158/10 | Sprawa T-31/22: Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2022 r. – Perez Lopes Pargana Calado/Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej | 9 |
| 2022/C 158/11 | Sprawa T-53/22: Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2022 r. – Collard/Parlament i ID | 10 |
| 2022/C 158/12 | Sprawa T-54/22: Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2022 r. – Rivière/Parlament i ID | 10 |
| 2022/C 158/13 | Sprawa T-56/22: Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2022 r. – Zjednoczone Królestwo/Komisja | 11 |
| 2022/C 158/14 | Sprawa T-85/22: Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2022 r. – Korporaciya Masternet/EUIPO – Stayer Ibérica (STAYER) | 11 |
| 2022/C 158/15 | Sprawa T-104/22: Skarga wniesiona w dniu 25 lutego 2022 r. – Węgry/Komisja Europejska | 12 |
| 2022/C 158/16 | Sprawa T-109/22: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2022 r. – Schneider/EUIPO – Frutaria Comercial de Frutas y Hortalizas (frutania) | 13 |
| 2022/C 158/17 | Sprawa T-110/22: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2022 r. – Kremer/Komisja | 14 |
| 2022/C 158/18 | Sprawa T-111/22: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2022 r. – Baert/Komisja | 15 |

V   Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

2022/C 158/02

Sprawa C-526/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 25 czerwca 2021 r. w sprawie T-211/21, Vervloet i Vervloet-Mulder/AREB, wniesione w dniu 24 sierpnia 2021 r. przez Antoniusa Marię Vervloeta i Cornelię Wilhelminę Vervloet-Mulder

2

2022/C 158/03

Sprawa C-721/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 26 listopada 2021 r. – Eco Advocacy CLG/An Bord Pleanála

2

2022/C 158/04

Sprawa C-825/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Belgia) w dniu 23 grudnia 2021 r. – UP/Centre public d’action sociale de Liège

3

2022/C 158/05

Sprawa C-6/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Warszawy-Woli w Warszawie (Polska) w dniu 4 stycznia 2022 r. – M.B., U.B., M.B. przeciwko X S.A.

4

2022/C 158/06

Sprawa C-9/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 5 stycznia 2022 r. – NJ, OZ/An Bord Pleanála, Ireland, Attorney General

5

2022/C 158/07

Sprawa C-24/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Noord-Holland, zittingsplaats Haarlem (Niderlandy) w dniu 11 stycznia 2022 r. – PR Pet BV/Inspecteur van de Belastingdienst/Douane, kantoor Eindhoven

6

2022/C 158/08

Sprawa C-52/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Austria) w dniu 26 stycznia 2022 r. – BF/Versicherungsanstalt öffentlich Bediensteter, Eisenbahnen und Bergbau

6

2022/C 158/09

Sprawa C-80/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Bologna (WŁochy) w dniu 7 lutego 2022 r. – BU/Ministero dell’Interno, Dipartimento per le Libertà civili e l'Immigrazione – Unità Dublino

7

Sąd

2022/C 158/10

Sprawa T-31/22: Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2022 r. – Perez Lopes Pargana Calado/Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

9

2022/C 158/11

Sprawa T-53/22: Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2022 r. – Collard/Parlament i ID

10

2022/C 158/12

Sprawa T-54/22: Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2022 r. – Rivière/Parlament i ID

10

2022/C 158/13

Sprawa T-56/22: Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2022 r. – Zjednoczone Królestwo/Komisja

11

2022/C 158/14

Sprawa T-85/22: Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2022 r. – Korporaciya Masternet/EUIPO – Stayer Ibérica (STAYER)

11

2022/C 158/15

Sprawa T-104/22: Skarga wniesiona w dniu 25 lutego 2022 r. – Węgry/Komisja Europejska

12

2022/C 158/16

Sprawa T-109/22: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2022 r. – Schneider/EUIPO – Frutaria Comercial de Frutas y Hortalizas (frutania)

13

2022/C 158/17

Sprawa T-110/22: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2022 r. – Kremer/Komisja

14

2022/C 158/18

Sprawa T-111/22: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2022 r. – Baert/Komisja

15

---

| PL | |
| --- | --- |

PL

---

IV Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

| 11.4.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 158/1 |
| --- | --- | --- | --- |

11.4.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 158/1

---

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

(2022/C 158/01)

Ostatnia publikacja

Dz.U. C 148 z 4.4.2022

Wcześniejsze publikacje

Dz.U. C 138 z 28.3.2022

Dz.U. C 128 z 21.3.2022

Dz.U. C 119 z 14.3.2022

Dz.U. C 109 z 7.3.2022

Dz.U. C 95 z 28.2.2022

Dz.U. C 84 z 21.2.2022

Teksty te są dostępne na stronie internetowej:

EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu

---

V Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

| 11.4.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 158/2 |
| --- | --- | --- | --- |

11.4.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 158/2

---

Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 25 czerwca 2021 r. w sprawie T-211/21, Vervloet i Vervloet-Mulder/AREB, wniesione w dniu 24 sierpnia 2021 r. przez Antoniusa Marię Vervloeta i Cornelię Wilhelminę Vervloet-Mulder

(Sprawa C-526/21 P)

(2022/C 158/02)

Język postępowania: niderlandzki

Strony

Wnoszący odwołanie: Antonius Maria Vervloet i Cornelia Wilhelmina Vervloet-Mulder (przedstawiciel: P. Van der Veld, advocaat)

Druga strona postępowania: Agència Estatal de Resolució d'Entitats Bancàries (AREB)

Postanowieniem z dnia 1 marca 2021 r. Trybunał Sprawiedliwości (ósma izba) uznał odwołanie za oczywiście niedopuszczalne i obciążył Antoniusa Marię Vervloeta i Cornelię Wilhelminę Vervloet-Mulder ich własnymi kosztami.

---

| 11.4.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 158/2 |
| --- | --- | --- | --- |

11.4.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 158/2

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 26 listopada 2021 r. – Eco Advocacy CLG/An Bord Pleanála

(Sprawa C-721/21)

(2022/C 158/03)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

High Court (Irlandia)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Eco Advocacy CLG

Druga strona postępowania: An Bord Pleanála

przy udziale: Keegan Land Holdings

Amici curiae: An Taisce – The National Trust for Ireland, ClientEarth AISBL

Pytania prejudycjalne

| i. | Czy ogólna zasada pierwszeństwa prawa Unii lub współpracy w dobrej wierze skutkuje tym, że – czy to ogólnie, czy w konkretnym kontekście prawa ochrony środowiska – jeżeli strona kwestionuje w postępowaniu ważność środka administracyjnego, powołując się w sposób wyraźny lub dorozumiany na określony akt prawa Unii, ale bez wskazania, do naruszenia których przepisów tego aktu mogło dojść, bądź też bez powołania się na konkretną wykładnię, sąd krajowy, przed którym zawisła sprawa, musi lub może rozpatrzyć taką skargę, niezależnie od krajowej zasady proceduralnej, w myśl której w treści skargi należy wskazać konkretne naruszenia? |
| --- | --- |

i.

Czy ogólna zasada pierwszeństwa prawa Unii lub współpracy w dobrej wierze skutkuje tym, że – czy to ogólnie, czy w konkretnym kontekście prawa ochrony środowiska – jeżeli strona kwestionuje w postępowaniu ważność środka administracyjnego, powołując się w sposób wyraźny lub dorozumiany na określony akt prawa Unii, ale bez wskazania, do naruszenia których przepisów tego aktu mogło dojść, bądź też bez powołania się na konkretną wykładnię, sąd krajowy, przed którym zawisła sprawa, musi lub może rozpatrzyć taką skargę, niezależnie od krajowej zasady proceduralnej, w myśl której w treści skargi należy wskazać konkretne naruszenia?

| ii. | Jeżeli odpowiedź na pytanie pierwsze jest twierdząca, to czy art. 4 ust. 2, 3 i 4 lub 5 lub załącznik III do dyrektywy 2011/92 w sprawie OOŚ (1) lub wspomniana dyrektywa w związku z zasadą pewności prawa i dobrej administracji wynikającą z art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej skutkują tym, że w sytuacji gdy właściwy organ postanawia nie poddawać proponowanej inwestycji procedurze oceny oddziaływania na środowisko, powinien przedstawić wyraźne, odrębne lub konkretne wyjaśnienie w odniesieniu do kwestii, które dokładnie dokumenty zawierają uzasadnienie podane przez właściwy organ? |
| --- | --- |

ii.

Jeżeli odpowiedź na pytanie pierwsze jest twierdząca, to czy art. 4 ust. 2, 3 i 4 lub 5 lub załącznik III do dyrektywy 2011/92 w sprawie OOŚ (1) lub wspomniana dyrektywa w związku z zasadą pewności prawa i dobrej administracji wynikającą z art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej skutkują tym, że w sytuacji gdy właściwy organ postanawia nie poddawać proponowanej inwestycji procedurze oceny oddziaływania na środowisko, powinien przedstawić wyraźne, odrębne lub konkretne wyjaśnienie w odniesieniu do kwestii, które dokładnie dokumenty zawierają uzasadnienie podane przez właściwy organ?

| iii. | Czy jeżeli odpowiedź na pytanie pierwsze jest twierdząca, to art. 4 ust. 2, 3 i 4 lub 5 lub załącznik III do dyrektywy 2011/92 w sprawie OOŚ lub wspomniana dyrektywa w związku z zasadą pewności prawa i dobrej administracji wynikającą z art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej skutkują tym, że w sytuacji gdy właściwy organ postanawia nie poddawać proponowanej inwestycji procedurze oceny oddziaływania na środowisko, istnieje obowiązek wyraźnego przedstawienia rozważań na temat wszystkich punktów i podpunktów załącznika III do dyrektywy w sprawie OOŚ, w zakresie, w jakim są one potencjalnie istotne dla danej inwestycji? |
| --- | --- |

iii.

Czy jeżeli odpowiedź na pytanie pierwsze jest twierdząca, to art. 4 ust. 2, 3 i 4 lub 5 lub załącznik III do dyrektywy 2011/92 w sprawie OOŚ lub wspomniana dyrektywa w związku z zasadą pewności prawa i dobrej administracji wynikającą z art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej skutkują tym, że w sytuacji gdy właściwy organ postanawia nie poddawać proponowanej inwestycji procedurze oceny oddziaływania na środowisko, istnieje obowiązek wyraźnego przedstawienia rozważań na temat wszystkich punktów i podpunktów załącznika III do dyrektywy w sprawie OOŚ, w zakresie, w jakim są one potencjalnie istotne dla danej inwestycji?

| iv. | Czy art. 6 ust. 3 dyrektywy 92/43/EWG (2) należy interpretować w ten sposób, że w ramach stosowania zasady, w myśl której w celu rozstrzygnięcia, czy konieczne jest przeprowadzenie na kolejnym etapie postępowania odpowiedniej oceny skutków, jakie realizacja planu lub przedsięwzięcia wywrze dla danego terenu, na etapie wstępnej oceny nie uwzględnia się środków służących unikaniu lub ograniczaniu szkodliwych skutków planu lub przedsięwzięcia dla danego terenu, właściwy organ państwa członkowskiego jest uprawniony do uwzględnienia cech planu lub przedsięwzięcia zakładających usunięcie zanieczyszczeń, które to cechy mogą skutkować ograniczeniem potencjalnie szkodliwych skutków dla europejskiego obszaru chronionego jedynie na tej podstawie, że cechom tym nie zamierzano nadać charakteru środków łagodzących, nawet jeżeli wywierają one taki skutek, i że byłyby one uwzględnione w projekcie jako cechy standardowe, niezależnie od oddziaływania na dany europejski obszar chroniony? |
| --- | --- |

iv.

Czy art. 6 ust. 3 dyrektywy 92/43/EWG (2) należy interpretować w ten sposób, że w ramach stosowania zasady, w myśl której w celu rozstrzygnięcia, czy konieczne jest przeprowadzenie na kolejnym etapie postępowania odpowiedniej oceny skutków, jakie realizacja planu lub przedsięwzięcia wywrze dla danego terenu, na etapie wstępnej oceny nie uwzględnia się środków służących unikaniu lub ograniczaniu szkodliwych skutków planu lub przedsięwzięcia dla danego terenu, właściwy organ państwa członkowskiego jest uprawniony do uwzględnienia cech planu lub przedsięwzięcia zakładających usunięcie zanieczyszczeń, które to cechy mogą skutkować ograniczeniem potencjalnie szkodliwych skutków dla europejskiego obszaru chronionego jedynie na tej podstawie, że cechom tym nie zamierzano nadać charakteru środków łagodzących, nawet jeżeli wywierają one taki skutek, i że byłyby one uwzględnione w projekcie jako cechy standardowe, niezależnie od oddziaływania na dany europejski obszar chroniony?

| v. | Czy art. 6 ust. 3 dyrektywy 92/43/EWG należy interpretować w ten sposób, że jeżeli właściwy organ państwa członkowskiego, niezależnie od wyrażonych na etapie wstępnej oceny przez organy eksperckie co do przeprowadzenia etapu preselekcji, jest przekonany, że nie zachodzi konieczność przeprowadzenia odpowiedniej oceny, to organ ten musi wprost i w sposób szczegółowy przedstawić uzasadnienie pozwalające wyeliminować wszystkie rozsądne wątpliwości o charakterze naukowym dotyczące oddziaływania przewidzianych robót budowlanych na dany europejski obszar chroniony, w którym to uzasadnieniu wyraźnie i indywidualnie zostanie wyjaśniona każda z wątpliwości wyrażonych w tym względzie w procesie udziału społeczeństwa? |
| --- | --- |

v.

Czy art. 6 ust. 3 dyrektywy 92/43/EWG należy interpretować w ten sposób, że jeżeli właściwy organ państwa członkowskiego, niezależnie od wyrażonych na etapie wstępnej oceny przez organy eksperckie co do przeprowadzenia etapu preselekcji, jest przekonany, że nie zachodzi konieczność przeprowadzenia odpowiedniej oceny, to organ ten musi wprost i w sposób szczegółowy przedstawić uzasadnienie pozwalające wyeliminować wszystkie rozsądne wątpliwości o charakterze naukowym dotyczące oddziaływania przewidzianych robót budowlanych na dany europejski obszar chroniony, w którym to uzasadnieniu wyraźnie i indywidualnie zostanie wyjaśniona każda z wątpliwości wyrażonych w tym względzie w procesie udziału społeczeństwa?

| vi. | Jeżeli odpowiedź na pytanie pierwsze jest twierdząca, to czy art. 6 ust. 3 dyrektywy siedliskowej 92/43 względnie wspomniana dyrektywa w związku z zasadą pewności prawa i dobrej administracji wynikającą z art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej skutkuje tym, że w sytuacji gdy właściwy organ postanawia nie poddawać proponowanej inwestycji procedurze odpowiedniej oceny, powinien przedstawić wyraźne, odrębne lub konkretne wyjaśnienie w odniesieniu do kwestii, które dokładnie dokumenty zawierają uzasadnienie podane przez właściwy organ. |
| --- | --- |

vi.

Jeżeli odpowiedź na pytanie pierwsze jest twierdząca, to czy art. 6 ust. 3 dyrektywy siedliskowej 92/43 względnie wspomniana dyrektywa w związku z zasadą pewności prawa i dobrej administracji wynikającą z art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej skutkuje tym, że w sytuacji gdy właściwy organ postanawia nie poddawać proponowanej inwestycji procedurze odpowiedniej oceny, powinien przedstawić wyraźne, odrębne lub konkretne wyjaśnienie w odniesieniu do kwestii, które dokładnie dokumenty zawierają uzasadnienie podane przez właściwy organ.

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.U. 2012, L 26, s. 1).

(2)  Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. 1992, L 206, s. 7).

---

| 11.4.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 158/3 |
| --- | --- | --- | --- |

11.4.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 158/3

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Belgia) w dniu 23 grudnia 2021 r. – UP/Centre public d’action sociale de Liège

(Sprawa C-825/21)

(2022/C 158/04)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Cour de cassation

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: UP

Druga strona postępowania: Centre public d’action sociale de Liège

Pytania prejudycjalne

Czy art. 6 i 8 dyrektywy 2008/115/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (1) stoją na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, zgodnie z którym doręczenie decyzji zezwalającej na pobyt w ramach rozpatrywania wniosku o zezwolenie na pobyt ze względów medycznych, uznanego za dopuszczalny w świetle wskazanych powyżej kryteriów, oznacza, że obywatel państwa trzeciego jest uprawniony do pobytu w trakcie rozpatrywania tego wniosku, choćby nawet w sposób tymczasowy i odwoływalny, co w konsekwencji prowadzi do dorozumianego cofnięcia decyzji nakazującej powrót wydanej wcześniej w kontekście postępowania o udzielenie azylu, z którą wspomniana decyzja zezwalająca na pobyt nie daje się pogodzić?

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (Dz.U. 2008, L 348, s. 98; sprostowanie: Dz.U. 2020, L 67, s. 14).

---

| 11.4.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 158/4 |
| --- | --- | --- | --- |

11.4.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 158/4

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Warszawy-Woli w Warszawie (Polska) w dniu 4 stycznia 2022 r. – M.B., U.B., M.B. przeciwko X S.A.

(Sprawa C-6/22)

(2022/C 158/05)

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Sąd Rejonowy dla Warszawy-Woli w Warszawie

Strony w postępowaniu głównym

Strony skarżące: M.B., U.B., M.B.

Strona pozwana: X S.A.

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy w świetle celu dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1) jakim jest ochrona konsumenta przed nieuczciwymi warunkami umów z przedsiębiorcami, uprawniona jest interpretacja, że wraz z unieważnieniem przez sąd umowy przy zastosowaniu reguł z dyrektywy, kończy się zastosowanie tej dyrektywy, a z nią ochrona konsumenta, stąd zasad rozliczenia dla konsumenta oraz przedsiębiorcy trzeba poszukiwać w przepisach krajowego prawa zobowiązań właściwego dla rozliczenia nieważnej umowy? |
| --- | --- |

1)

Czy w świetle celu dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1) jakim jest ochrona konsumenta przed nieuczciwymi warunkami umów z przedsiębiorcami, uprawniona jest interpretacja, że wraz z unieważnieniem przez sąd umowy przy zastosowaniu reguł z dyrektywy, kończy się zastosowanie tej dyrektywy, a z nią ochrona konsumenta, stąd zasad rozliczenia dla konsumenta oraz przedsiębiorcy trzeba poszukiwać w przepisach krajowego prawa zobowiązań właściwego dla rozliczenia nieważnej umowy?

| 2) | Czy w świetle art. 6 i 7 dyrektywy 93/13/EWG, jeżeli sąd stwierdzi, że dany warunek umowy jest niedozwolony, a umowa nie może obowiązywać po eliminacji tego warunku, przy braku zgody stron do wypełnienia powstałej luki zapisami zgodnymi z ich wolą oraz przy braku przepisów dyspozytywnych, sąd powinien unieważnić umowę poprzestając na woli konsumenta żądającego aby sąd unieważnił umowę czy też sąd ma badać z urzędu, wykraczając poza żądania stron, majątkową sytuację konsumenta, dla ustalenia, czy unieważnienie umowy nie narazi konsumenta na szczególnie niekorzystne konsekwencje? |
| --- | --- |

2)

Czy w świetle art. 6 i 7 dyrektywy 93/13/EWG, jeżeli sąd stwierdzi, że dany warunek umowy jest niedozwolony, a umowa nie może obowiązywać po eliminacji tego warunku, przy braku zgody stron do wypełnienia powstałej luki zapisami zgodnymi z ich wolą oraz przy braku przepisów dyspozytywnych, sąd powinien unieważnić umowę poprzestając na woli konsumenta żądającego aby sąd unieważnił umowę czy też sąd ma badać z urzędu, wykraczając poza żądania stron, majątkową sytuację konsumenta, dla ustalenia, czy unieważnienie umowy nie narazi konsumenta na szczególnie niekorzystne konsekwencje?

| 3) | Czy art. 6 dyrektywy 93/13/EWG pozwala na interpretację, zgodnie z jaką, jeżeli sąd dojdzie do wniosku, że unieważnienie umowy byłoby szczególnie niekorzystne dla konsumenta, a pomimo nakłaniania stron, nie dojdą one do porozumienia co do wypełnienia umowy, mając na względzie obiektywnie rozumiane dobro konsumenta, sąd może wypełnić powstałą w umowie lukę po „usunięciu” z niej nieuczciwych postanowień, przepisami prawa krajowego nie dyspozytywnymi, w rozumieniu wskazanym w wyroku Trybunału C-260/18 tzn. mającymi wprost zastosowanie do luki w umowie, a konkretnymi przepisami prawa krajowego, które można zastosować do przedmiotowej umowy tylko odpowiednio lub przez analogię, a które odzwierciedlają regułę obowiązującą w krajowym prawie zobowiązań? |
| --- | --- |

3)

Czy art. 6 dyrektywy 93/13/EWG pozwala na interpretację, zgodnie z jaką, jeżeli sąd dojdzie do wniosku, że unieważnienie umowy byłoby szczególnie niekorzystne dla konsumenta, a pomimo nakłaniania stron, nie dojdą one do porozumienia co do wypełnienia umowy, mając na względzie obiektywnie rozumiane dobro konsumenta, sąd może wypełnić powstałą w umowie lukę po „usunięciu” z niej nieuczciwych postanowień, przepisami prawa krajowego nie dyspozytywnymi, w rozumieniu wskazanym w wyroku Trybunału C-260/18 tzn. mającymi wprost zastosowanie do luki w umowie, a konkretnymi przepisami prawa krajowego, które można zastosować do przedmiotowej umowy tylko odpowiednio lub przez analogię, a które odzwierciedlają regułę obowiązującą w krajowym prawie zobowiązań?

---

(1)  Dz.U. 1993, L 95, s. 29; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 15 Tom 002 P. 288 – 29

---

| 11.4.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 158/5 |
| --- | --- | --- | --- |

11.4.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 158/5

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 5 stycznia 2022 r. – NJ, OZ/An Bord Pleanála, Ireland, Attorney General

(Sprawa C-9/22)

(2022/C 158/06)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

High Court (Irlandia)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: NJ, OZ

Druga strona postępowania: An Bord Pleanála, Ireland, Attorney General

przy udziale: DBTR-SCR1 Fund a Sub Fund of TWC Multi-Family ICAV

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 2 lit. a) dyrektywy 2001/42/WE (1) skutkuje tym, że pojęcie „planów i programów [...], jak również wszelkich ich modyfikacji [...], przygotowywanych lub przyjmowanych przez organ na poziomie krajowym, regionalnym lub lokalnym [...]” obejmuje plan lub program, który jest wspólnie przygotowywany lub przyjmowany przez organ władzy lokalnej i wykonawcę z sektora prywatnego jako właściciela terenów przyległych do terenów będących własnością organu władzy lokalnej? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 2 lit. a) dyrektywy 2001/42/WE (1) skutkuje tym, że pojęcie „planów i programów [...], jak również wszelkich ich modyfikacji [...], przygotowywanych lub przyjmowanych przez organ na poziomie krajowym, regionalnym lub lokalnym [...]” obejmuje plan lub program, który jest wspólnie przygotowywany lub przyjmowany przez organ władzy lokalnej i wykonawcę z sektora prywatnego jako właściciela terenów przyległych do terenów będących własnością organu władzy lokalnej?

| 2) | Czy art. 2 lit. a) dyrektywy 2001/42/WE skutkuje tym, że pojęcie „planów i programów [...], jak również wszelkich ich modyfikacji [...], wymaganych przez przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne” obejmuje plan lub program, który jest wyraźnie przewidziany w ustawowym planie zagospodarowania przestrzennego organu władzy lokalnej (przy czym ten plan zagospodarowania przestrzennego sporządzono na podstawie przepisu ustawowego), albo w sposób ogólny, albo w przypadku gdy plan zagospodarowania przestrzennego stanowi, że organ władzy lokalnej „przygotuje wytyczne dla poszczególnych obszarów zagospodarowania strategicznego i rewitalizacji [...] przy użyciu odpowiednich mechanizmów planów miejscowych [...], schematycznych planów generalnych i miejscowych planów poprawy stanu środowiska”? |
| --- | --- |

2)

Czy art. 2 lit. a) dyrektywy 2001/42/WE skutkuje tym, że pojęcie „planów i programów [...], jak również wszelkich ich modyfikacji [...], wymaganych przez przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne” obejmuje plan lub program, który jest wyraźnie przewidziany w ustawowym planie zagospodarowania przestrzennego organu władzy lokalnej (przy czym ten plan zagospodarowania przestrzennego sporządzono na podstawie przepisu ustawowego), albo w sposób ogólny, albo w przypadku gdy plan zagospodarowania przestrzennego stanowi, że organ władzy lokalnej „przygotuje wytyczne dla poszczególnych obszarów zagospodarowania strategicznego i rewitalizacji [...] przy użyciu odpowiednich mechanizmów planów miejscowych [...], schematycznych planów generalnych i miejscowych planów poprawy stanu środowiska”?

| 3) | Czy art. 3 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2001/42/WE skutkuje tym, że pojęcie „planów i programów, [...] które są przygotowane dla rolnictwa, leśnictwa, rybołówstwa, energetyki, przemysłu, transportu, gospodarki odpadami, gospodarki wodnej, telekomunikacji, turystyki, planów zagospodarowania przestrzennego lub użytkowania gruntu i które ustalają ramy dla przyszłego zezwolenia na inwestycję, dotyczącego projektów wymienionych w załącznikach I i II do dyrektywy 85/337/EWG (2) [...]” obejmuje plan lub program, który sam w sobie nie jest wiążący, ale który jest wyraźnie przewidziany w ustawowym planie zagospodarowania przestrzennego, mającym charakter wiążący, lub który proponuje lub przewiduje w istocie modyfikację planu, który sam był przedmiotem strategicznej oceny oddziaływania na środowisko? |
| --- | --- |

3)

Czy art. 3 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2001/42/WE skutkuje tym, że pojęcie „planów i programów, [...] które są przygotowane dla rolnictwa, leśnictwa, rybołówstwa, energetyki, przemysłu, transportu, gospodarki odpadami, gospodarki wodnej, telekomunikacji, turystyki, planów zagospodarowania przestrzennego lub użytkowania gruntu i które ustalają ramy dla przyszłego zezwolenia na inwestycję, dotyczącego projektów wymienionych w załącznikach I i II do dyrektywy 85/337/EWG (2) [...]” obejmuje plan lub program, który sam w sobie nie jest wiążący, ale który jest wyraźnie przewidziany w ustawowym planie zagospodarowania przestrzennego, mającym charakter wiążący, lub który proponuje lub przewiduje w istocie modyfikację planu, który sam był przedmiotem strategicznej oceny oddziaływania na środowisko?

| 4) | Czy art. 2 ust. 1 dyrektywy 2011/92/UE (3) skutkuje tym, że w procesie oceny oddziaływania na środowisko właściwy organ nie może uwzględnić obligatoryjnych wytycznych rządowych, w szczególności tych, które nie są oparte wyłącznie na kryteriach środowiskowych, będących wytycznymi określającymi w pewnych okolicznościach sytuacje, w których nie można wykluczyć udzielenia zezwolenia? |
| --- | --- |

4)

Czy art. 2 ust. 1 dyrektywy 2011/92/UE (3) skutkuje tym, że w procesie oceny oddziaływania na środowisko właściwy organ nie może uwzględnić obligatoryjnych wytycznych rządowych, w szczególności tych, które nie są oparte wyłącznie na kryteriach środowiskowych, będących wytycznymi określającymi w pewnych okolicznościach sytuacje, w których nie można wykluczyć udzielenia zezwolenia?

---

(1)  Dyrektywa 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (Dz.U. 2001, L 197, s. 30).

(2)  Dyrektywa Rady z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. 1985, L 175, s. 40).

(3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.U. 2012, L 26, s. 1).

---

| 11.4.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 158/6 |
| --- | --- | --- | --- |

11.4.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 158/6

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Noord-Holland, zittingsplaats Haarlem (Niderlandy) w dniu 11 stycznia 2022 r. – PR Pet BV/Inspecteur van de Belastingdienst/Douane, kantoor Eindhoven

(Sprawa C-24/22)

(2022/C 158/07)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Rechtbank Noord-Holland, zittingsplaats Haarlem.

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: PR Pet BV

Druga strona postępowania: Inspecteur van de Belastingdienst/Douane, kantoor Eindhoven

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy pozycję CN 9403 należy interpretować w ten sposób, że wytworzone z różnych materiałów drapaki dla kotów, które są przeznaczone do umieszczenia w pomieszczeniach (mieszkalnych) na podłodze i pozostawania na niej w taki sposób, że koty mogą się na nie wspinać, siadać lub kłaść się na nich i je drapać, nie są objęte tą pozycją CN, ponieważ są to produkty o innym [względnie odmiennym] charakterze w rozumieniu [odpowiednio] rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1229/2013 z dnia 28 listopada 2013 r. (1). i rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 350/2014 z dnia 3 kwietnia 2014 r. (2).? Jeżeli jest w takim przypadku mowa o innym [względnie odmiennym] charakterze, który stoi na przeszkodzie klasyfikacji w ramach pozycji 9403, to na czym polega ten inny [względnie odmienny] charakter? |
| --- | --- |

1)

Czy pozycję CN 9403 należy interpretować w ten sposób, że wytworzone z różnych materiałów drapaki dla kotów, które są przeznaczone do umieszczenia w pomieszczeniach (mieszkalnych) na podłodze i pozostawania na niej w taki sposób, że koty mogą się na nie wspinać, siadać lub kłaść się na nich i je drapać, nie są objęte tą pozycją CN, ponieważ są to produkty o innym [względnie odmiennym] charakterze w rozumieniu [odpowiednio] rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1229/2013 z dnia 28 listopada 2013 r. (1). i rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 350/2014 z dnia 3 kwietnia 2014 r. (2).? Jeżeli jest w takim przypadku mowa o innym [względnie odmiennym] charakterze, który stoi na przeszkodzie klasyfikacji w ramach pozycji 9403, to na czym polega ten inny [względnie odmienny] charakter?

| 2) | Czy odpowiedź na pytanie pierwsze ma wpływ na ważność rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1229/2013 z dnia 28 listopada 2013 r. i rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 350/2014 z dnia 3 kwietnia 2014 r.? |
| --- | --- |

2)

Czy odpowiedź na pytanie pierwsze ma wpływ na ważność rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1229/2013 z dnia 28 listopada 2013 r. i rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 350/2014 z dnia 3 kwietnia 2014 r.?

---

(1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1229/2013 z dnia 28 listopada 2013 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej, Dz.U. 2013, L 322, s. 8.

(2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 350/2014 z dnia 3 kwietnia 2014 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej, Dz.U. 2014, L 104, s. 4.

---

| 11.4.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 158/6 |
| --- | --- | --- | --- |

11.4.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 158/6

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Austria) w dniu 26 stycznia 2022 r. – BF/Versicherungsanstalt öffentlich Bediensteter, Eisenbahnen und Bergbau

(Sprawa C-52/22)

(2022/C 158/08)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesverwaltungsgericht

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: BF

Organ będący drugą stroną postępowania: Versicherungsanstalt öffentlich Bediensteter, Eisenbahnen und Bergbau

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 2 ust. 1 i ust. 2 lit. a) oraz art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE (1) lub zasady pewności prawa, poszanowania praw nabytych oraz zasady skuteczności prawa Unii należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu – takiemu jak to będące przedmiotem sporu w postępowaniu głównym – zgodnie z którymi pierwsza waloryzacja uposażenia spoczynkowego tej grupy urzędników, którzy byli uprawnieni do uposażenia spoczynkowego (emerytury łącznej zgodnie z Pensionsgesetz 1965 – ustawą o emeryturach z 1965 r.) najpóźniej od dnia 1 grudnia 2021 r., powinna zostać przeprowadzona dopiero ze skutkiem od dnia 1 stycznia drugiego roku kalendarzowego następującego po nabyciu uprawnień do uposażenia spoczynkowego, natomiast pierwsza waloryzacja uposażenia spoczynkowego dla grupy urzędników, którzy byli lub będą uprawnieni do uposażenia spoczynkowego (emerytury łącznej zgodnie z Pensionsgesetz 1965 – ustawą o emeryturach z 1965 r.) dopiero od dnia 1 stycznia 2022 r., powinna zostać przeprowadzona ze skutkiem już od dnia 1 stycznia pierwszego roku kalendarzowego następującego po nabyciu uprawnień do uposażenia spoczynkowego?

---

(1)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. 2000, L 303, s. 16).

---

| 11.4.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 158/7 |
| --- | --- | --- | --- |

11.4.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 158/7

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Bologna (WŁochy) w dniu 7 lutego 2022 r. – BU/Ministero dell’Interno, Dipartimento per le Libertà civili e l'Immigrazione – Unità Dublino

(Sprawa C-80/22)

(2022/C 158/09)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale ordinario di Bologna

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: BU

Druga strona postępowania: Ministero dell’Interno, Dipartimento per le Libertà civili e l'Immigrazione – Unità Dublino

Pytania prejudycjalne

| 1) | Jakie są skutki prawne na gruncie prawa Unii Europejskiej w przypadku naruszenia przez państwo wnioskujące, w ramach procedury wtórnego przejęcia na podstawie art. 18 ust. 1 lit. b rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. (1), obowiązku informacyjnego ustanowionego w art. 4 lub obowiązku przeprowadzenia indywidualnej rozmowy z wnioskodawcą zgodnie z art. 5 tego rozporządzenia, a w szczególności czy art. 4 i 5 rozporządzenia (UE) nr 604/2013 należy interpretować:






  — | w ten sposób, że niedoręczenie ulotki informacyjnej, o której mowa w art. 4 ust. 2, osobie znajdującej się w sytuacji opisanej w art. 23 rozporządzenia lub brak przeprowadzenia indywidualnej rozmowy z wnioskodawcą w rozumieniu art. 5 rozporządzenia przesądzają same w sobie o nieusuwalnej niezgodności z prawem decyzji o przekazaniu i o wynikającym z tego przypisaniu odpowiedzialności za rozpoznanie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej przez wnioskujące państwo członkowskie?; |
| --- | --- | --- |

1)

Jakie są skutki prawne na gruncie prawa Unii Europejskiej w przypadku naruszenia przez państwo wnioskujące, w ramach procedury wtórnego przejęcia na podstawie art. 18 ust. 1 lit. b rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. (1), obowiązku informacyjnego ustanowionego w art. 4 lub obowiązku przeprowadzenia indywidualnej rozmowy z wnioskodawcą zgodnie z art. 5 tego rozporządzenia, a w szczególności czy art. 4 i 5 rozporządzenia (UE) nr 604/2013 należy interpretować:

—

w ten sposób, że niedoręczenie ulotki informacyjnej, o której mowa w art. 4 ust. 2, osobie znajdującej się w sytuacji opisanej w art. 23 rozporządzenia lub brak przeprowadzenia indywidualnej rozmowy z wnioskodawcą w rozumieniu art. 5 rozporządzenia przesądzają same w sobie o nieusuwalnej niezgodności z prawem decyzji o przekazaniu i o wynikającym z tego przypisaniu odpowiedzialności za rozpoznanie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej przez wnioskujące państwo członkowskie?;

| — | czy też w ten sposób, że niezgodność z prawem decyzji o przekazaniu jest uzależniona od podniesienia i wykazania, że wynik postępowania byłby inny, gdyby organ państwa wnioskującego wykonał obowiązki ustanowione w art. 4 i 5 rozporządzenia (UE) nr 604/2013?; |
| --- | --- |

—

czy też w ten sposób, że niezgodność z prawem decyzji o przekazaniu jest uzależniona od podniesienia i wykazania, że wynik postępowania byłby inny, gdyby organ państwa wnioskującego wykonał obowiązki ustanowione w art. 4 i 5 rozporządzenia (UE) nr 604/2013?;

| — | czy też w ten sposób, że organ państwa wnioskującego nie jest w żadnym wypadku zobowiązany zapewnić cudzoziemcowi, wobec którego toczy się postępowanie w sprawie przekazania do państwa członkowskiego, do którego skierowano wniosek, gwarancji w zakresie informacji i uczestnictwa przewidzianych w art. 4 i 5 rozporządzenia UE 604/2013? |
| --- | --- |

—

czy też w ten sposób, że organ państwa wnioskującego nie jest w żadnym wypadku zobowiązany zapewnić cudzoziemcowi, wobec którego toczy się postępowanie w sprawie przekazania do państwa członkowskiego, do którego skierowano wniosek, gwarancji w zakresie informacji i uczestnictwa przewidzianych w art. 4 i 5 rozporządzenia UE 604/2013?

| 2) | Czy art. 27 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 604/2013, sam lub w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej:






  — | należy interpretować w ten sposób, że przepis ten nakłada obowiązek zapewnienia gwarancji ustanowionych w art. 4 i 5 rozporządzenia cudzoziemcowi, wobec którego toczy się postępowanie w sprawie przekazania do innego państwa członkowskiego, ponieważ służy on ochronie prawa do skutecznego środka zaskarżenia decyzji o przekazaniu?; |
| --- | --- | --- |

2)

Czy art. 27 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 604/2013, sam lub w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej:

—

należy interpretować w ten sposób, że przepis ten nakłada obowiązek zapewnienia gwarancji ustanowionych w art. 4 i 5 rozporządzenia cudzoziemcowi, wobec którego toczy się postępowanie w sprawie przekazania do innego państwa członkowskiego, ponieważ służy on ochronie prawa do skutecznego środka zaskarżenia decyzji o przekazaniu?;

| — | w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej – czy przepis ten należy interpretować w ten sposób, że sąd rozpatrujący środek zaskarżenia w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o przekazaniu na podstawie art. 27 rozporządzenia UE 604/2013 jest uprawniony do ponownej oceny co do istoty decyzji, w drodze której organ administracji państwa, do którego skierowano wniosek, uznał swoją odpowiedzialność za rozpatrzenie złożonego przez wnioskodawcę wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, stosując kryteria odpowiedzialności określone w rozdziale III rozporządzenia? |
| --- | --- |

—

w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej – czy przepis ten należy interpretować w ten sposób, że sąd rozpatrujący środek zaskarżenia w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o przekazaniu na podstawie art. 27 rozporządzenia UE 604/2013 jest uprawniony do ponownej oceny co do istoty decyzji, w drodze której organ administracji państwa, do którego skierowano wniosek, uznał swoją odpowiedzialność za rozpatrzenie złożonego przez wnioskodawcę wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, stosując kryteria odpowiedzialności określone w rozdziale III rozporządzenia?

---

(1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (Dz.U. 2013, L 180, s. 31).

---

Sąd

| 11.4.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 158/9 |
| --- | --- | --- | --- |

11.4.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 158/9

---

Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2022 r. – Perez Lopes Pargana Calado/Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

(Sprawa T-31/22)

(2022/C 158/10)

Język postępowania: portugalski

Strony

Strona skarżąca: Ana Teresa Perez Lopes Pargana Calado (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciel: M. Marques Matias, adwokat)

Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności w niniejszym postępowaniu z powodu braku uzasadnienia decyzji dotyczącej skarżącej; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności w niniejszym postępowaniu z powodu braku uzasadnienia decyzji dotyczącej skarżącej;

| — | zastąpienie decyzji inną, w której zostanie wskazane, czy skarżąca jest dopuszczona czy nie, a jeżeli nie jest dopuszczona, to na jakich podstawach ze szkodą dla niej w stosunku do pozostałych kandydatów i ogłoszenia o konkursie; |
| --- | --- |

—

zastąpienie decyzji inną, w której zostanie wskazane, czy skarżąca jest dopuszczona czy nie, a jeżeli nie jest dopuszczona, to na jakich podstawach ze szkodą dla niej w stosunku do pozostałych kandydatów i ogłoszenia o konkursie;

| — | kontrolę i zastąpienie decyzji inną, dopuszczającą skarżąca w ten sam sposób, co innych ubiegających się kandydatów. |
| --- | --- |

—

kontrolę i zastąpienie decyzji inną, dopuszczającą skarżąca w ten sam sposób, co innych ubiegających się kandydatów.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów:

| 1. | Zarzut pierwszy: naruszenie zasady równości: decyzja nie była sprawiedliwa wobec pozostałych kandydatów; |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy: naruszenie zasady równości: decyzja nie była sprawiedliwa wobec pozostałych kandydatów;

| 2. | Zarzut drugi: niemożliwość zastosowania z powodu bezprawności naruszenia; |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi: niemożliwość zastosowania z powodu bezprawności naruszenia;

| 3. | Zarzut trzeci: nakazanie przez Trybunał zakończenia toczącego się tłumaczenia; |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci: nakazanie przez Trybunał zakończenia toczącego się tłumaczenia;

| 4. | Zarzut czwarty: cała dostarczona dokumentacja jest zgodna z przesłankami i brak jej przyjęcia nie wynika z uzasadnienia wykluczenia; |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty: cała dostarczona dokumentacja jest zgodna z przesłankami i brak jej przyjęcia nie wynika z uzasadnienia wykluczenia;

| 5. | Zarzut piąty: przedstawione oświadczenie powinno zostać usunięte z akt sprawy, a nie działać na szkodę kandydata, ponieważ oświadczenie to nie stanowiło części wnioskowanej dokumentacji; |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty: przedstawione oświadczenie powinno zostać usunięte z akt sprawy, a nie działać na szkodę kandydata, ponieważ oświadczenie to nie stanowiło części wnioskowanej dokumentacji;

| 6. | Zarzut szósty: naruszenie prawa do bycia wysłuchanym przed przyjęciem środków wykluczenia z konkursu na podstawie praktyki, której zarzuca się naruszenie [art. 41 ust. 2 lit. a) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej]; |
| --- | --- |

6.

Zarzut szósty: naruszenie prawa do bycia wysłuchanym przed przyjęciem środków wykluczenia z konkursu na podstawie praktyki, której zarzuca się naruszenie [art. 41 ust. 2 lit. a) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej];

| 7. | Zarzut siódmy: naruszenie przez administrację obowiązku uzasadnienia decyzji [art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskich]. |
| --- | --- |

7.

Zarzut siódmy: naruszenie przez administrację obowiązku uzasadnienia decyzji [art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskich].

---

| 11.4.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 158/10 |
| --- | --- | --- | --- |

11.4.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 158/10

---

Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2022 r. – Collard/Parlament i ID

(Sprawa T-53/22)

(2022/C 158/11)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Gilbert Collard (Vauvert, Francja) (przedstawiciel: B. Kuchukian, avocat)

Strona pozwana: Parlament Europejski i Grupa polityczna „Tożsamość i Demokracja” (ID)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności dwóch decyzji, po pierwsze decyzji z dnia 22 stycznia 2022 r. o tymczasowym zawieszeniu, po drugie decyzji z dnia 25 stycznia 2022 r. o wykluczeniu; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności dwóch decyzji, po pierwsze decyzji z dnia 22 stycznia 2022 r. o tymczasowym zawieszeniu, po drugie decyzji z dnia 25 stycznia 2022 r. o wykluczeniu;

| — | natychmiastowe zawieszenie wykonania obydwu decyzji. |
| --- | --- |

—

natychmiastowe zawieszenie wykonania obydwu decyzji.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi mającej na celu stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji Prezydium grupy politycznej „Tożsamość i Demokracja” (ID) Parlamentu z dnia 21 stycznia 2022 r., na podstawie której skarżący został zawieszony w działalności tej grupy na okres dwóch miesięcy i, po drugie, decyzji tej grupy politycznej z dnia 25 stycznia 2022 r., na podstawie której został on wykluczony z tej grupy, skarżący zarzuca tym decyzjom, co do formy, nieprzestrzeganie podstawowego postępowania dyscyplinarnego, i co do istoty, brak jakiejkolwiek ważnej podstawy.

---

| 11.4.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 158/10 |
| --- | --- | --- | --- |

11.4.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 158/10

---

Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2022 r. – Rivière/Parlament i ID

(Sprawa T-54/22)

(2022/C 158/12)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Jérôme Rivière (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat B. Kuchukian)

Strona pozwana: Parlament Europejski i Grupa polityczna „Tożsamość i Demokracja” (ID)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności dwóch decyzji, po pierwsze decyzji o tymczasowym zawieszeniu z dnia 21 stycznia 2022 r., po drugie decyzji o wykluczeniu z dnia 25 stycznia 2022 r.; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności dwóch decyzji, po pierwsze decyzji o tymczasowym zawieszeniu z dnia 21 stycznia 2022 r., po drugie decyzji o wykluczeniu z dnia 25 stycznia 2022 r.;

| — | zarządzenie natychmiastowego zawieszenia obu decyzji. |
| --- | --- |

—

zarządzenie natychmiastowego zawieszenia obu decyzji.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi mającej na celu stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji Prezydium grupy politycznej „Tożsamość i Demokracja” (ID) Parlamentu z dnia 21 stycznia 2022 r., na podstawie której skarżący został zawieszony w działalności tej grupy na okres dwóch miesięcy i, po drugie, decyzji tej grupy politycznej z dnia 25 stycznia 2022 r., na podstawie której został on wykluczony z tej grupy, skarżący zarzuca tym decyzjom, co do formy, nieprzestrzeganie podstawowego postępowania dyscyplinarnego, i co do istoty, brak jakiejkolwiek ważnej podstawy.

---

| 11.4.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 158/11 |
| --- | --- | --- | --- |

11.4.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 158/11

---

Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2022 r. – Zjednoczone Królestwo/Komisja

(Sprawa T-56/22)

(2022/C 158/13)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: L. Baxter, pełnomocnik i T. Buley, Barrister)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej strony pozwanej (UE) 2021/2019 (1) w zakresie w jakim wyłącza ona z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez stronę skarżącą z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) ze względu na nieostrość definicji „rolnika aktywnego zawodowo – powiązanych przedsiębiorstw”; oraz |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej strony pozwanej (UE) 2021/2019 (1) w zakresie w jakim wyłącza ona z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez stronę skarżącą z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) ze względu na nieostrość definicji „rolnika aktywnego zawodowo – powiązanych przedsiębiorstw”; oraz

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, twierdząc, że przyjęta przez stronę pozwaną interpretacja art. 9 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 (2) jest błędna. Zdaniem strony skarżącej art. 9 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 dotyczy wyłącznie płatności bezpośrednich na rzecz rolników (w rozumieniu art. 4 ww. rozporządzenia), którzy gospodarując sami prowadzą odpowiednią infrastrukturę lub świadczą usługi. Strona skarżąca twierdzi, że strona pozwana doszła do błędnego wniosku ponieważ:

| 1. | Brzmienie i znaczenie art. 9 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 nie wywiera skutku wyłączającego dokonanie płatności na rzecz rolnika tylko dlatego, że jakiś podmiot powiązany podejmuje działalność znajdującą się w wykazie włączonych rodzajów działalności z art. 9 ust. 2. |
| --- | --- |

1.

Brzmienie i znaczenie art. 9 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 nie wywiera skutku wyłączającego dokonanie płatności na rzecz rolnika tylko dlatego, że jakiś podmiot powiązany podejmuje działalność znajdującą się w wykazie włączonych rodzajów działalności z art. 9 ust. 2.

| 2. | Przyjęta przez Komisję interpretacja art. 9 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 nie ma żadnych teleologicznych podstaw, które pozostawałyby w sprzeczności z celami tego przepisu. |
| --- | --- |

2.

Przyjęta przez Komisję interpretacja art. 9 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 nie ma żadnych teleologicznych podstaw, które pozostawałyby w sprzeczności z celami tego przepisu.

---

(1)  Dz.U. 2021, L 413, s. 3.

(2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.U. 2013, L 347, s. 608).

---

| 11.4.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 158/11 |
| --- | --- | --- | --- |

11.4.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 158/11

---

Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2022 r. – Korporaciya „Masternet”/EUIPO – Stayer Ibérica (STAYER)

(Sprawa T-85/22)

(2022/C 158/14)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: ZAO Korporaciya „Masternet” (Moskwa, Rosja) (przedstawiciel: adwokat N. Bürglen)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Stayer Ibérica, SA (Pinto, Hiszpania)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „STAYER” – unijny znak towarowy nr 9 498 395

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 grudnia 2021 r. w sprawie R 932/2021-1

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 15 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 15 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009.

---

| 11.4.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 158/12 |
| --- | --- | --- | --- |

11.4.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 158/12

---

Skarga wniesiona w dniu 25 lutego 2022 r. – Węgry/Komisja Europejska

(Sprawa T-104/22)

(2022/C 158/15)

Język postępowania: węgierski

Strony

Strona skarżąca: Węgry (przedstawiciele: M.Z. Fehér i G. Koós, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 14 grudnia 2021 r., w której zbadano zarzuty skierowane przez Węgry przeciwko ujawnieniu w związku z ponownym wnioskiem GESTDEM 2021/2808 złożonym w celu zagwarantowania publicznego dostępu do dokumentów pochodzących z Węgier. |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 14 grudnia 2021 r., w której zbadano zarzuty skierowane przez Węgry przeciwko ujawnieniu w związku z ponownym wnioskiem GESTDEM 2021/2808 złożonym w celu zagwarantowania publicznego dostępu do dokumentów pochodzących z Węgier.

| — | obciążenie kosztami Komisji Europejskiej. |
| --- | --- |

—

obciążenie kosztami Komisji Europejskiej.

Zarzuty i główne argumenty

W zaskarżonej decyzji Komisja zezwoliła na częściowy publiczny dostęp do dokumentów przedstawionych przez skarżąca, pomimo iż węgierskie władze wyraźnie podniosły wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji, o którym mowa w rozporządzeniu nr 1049/2001 (1) i uwzględniła w niniejszej sprawie ponowny wniosek o dostęp.

Rząd węgierski twierdzi, że dokonana przez Komisję w zaskarżonej decyzji wykładnia nie dość, że jest niezgodna z dotychczasową praktyką Komisji i orzecznictwem Trybunału, to dodatkowo powoduje poważny uszczerbek we współpracy pomiędzy Komisją i organami zarządzającymi państw członkowskich. Rząd węgierski – poza obroną stanowiska, iż w związku ze zmianą programów operacyjnych następuje podjęcie decyzji przez daną instytucję Unii po uzyskaniu zgodę Komisji, z którego to względu zastosowanie znajduje art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001 – podkreśla, że specyfika niniejszej sprawy polega na tym, że w ramach wspólnego zarządzania decyzja państwa członkowskiego jest faktycznie podejmowana pod ścisłym nadzorem Komisji. Formalnie, pomimo iż chodzi o decyzję organu państwa członkowskiego, Komisja wywiera na nią decydujący wpływ, z którego to powodu tym bardziej niedopuszczalna jest sytuacja, w której wspomniany wyjątek nie chroni takiej decyzji. Wyjątek, o którym mowa w art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001, ma na celu również ochronę procesu podejmowania decyzji przez państwa członkowskie.

---

(1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).

---

| 11.4.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 158/13 |
| --- | --- | --- | --- |

11.4.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 158/13

---

Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2022 r. – Schneider/EUIPO – Frutaria Comercial de Frutas y Hortalizas (frutania)

(Sprawa T-109/22)

(2022/C 158/16)

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Markus Schneider (Bonn, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Bergermann i D. Graetsch)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Frutaria Comercial de Frutas y Hortalizas, SL (Saragossa, Hiszpania)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego frutania w kolorze niebieskim – zgłoszenie nr 11 987 419

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie R 1058/2017-1

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą.

Podniesione zarzuty

| — | Niewłaściwe zastosowanie i błędna interpretacja art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Niewłaściwe zastosowanie i błędna interpretacja art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 11.4.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 158/14 |
| --- | --- | --- | --- |

11.4.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 158/14

---

Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2022 r. – Kremer/Komisja

(Sprawa T-110/22)

(2022/C 158/17)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Christiane Kremer (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci D. Grisay i A. Ansay)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | uwzględnienie niniejszej skargi o stwierdzenie nieważności/odpowiedzialności pozaumownej; |
| --- | --- |

—

uwzględnienie niniejszej skargi o stwierdzenie nieważności/odpowiedzialności pozaumownej;

| — | uznanie skargi za dopuszczalną i w rezultacie:






  — | tytułem głównym,






  — | uznanie skargi o stwierdzenie nieważności za zasadną i orzeczenie, że decyzja organu powołującego o odmowie dopuszczalności jest nieważna z uwagi na to, że:






  — | artykuły 77 regulaminu pracowniczego i 11 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, w oparciu o które sporządzono przesłane skarżącej zawiadomienie o ustaleniu prawa do świadczeń emerytalnych, są niezgodnie z prawem; |
| --- | --- | --- | --- | --- |

—

uznanie skargi za dopuszczalną i w rezultacie:

—

tytułem głównym,

—

uznanie skargi o stwierdzenie nieważności za zasadną i orzeczenie, że decyzja organu powołującego o odmowie dopuszczalności jest nieważna z uwagi na to, że:

—

artykuły 77 regulaminu pracowniczego i 11 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, w oparciu o które sporządzono przesłane skarżącej zawiadomienie o ustaleniu prawa do świadczeń emerytalnych, są niezgodnie z prawem;

| — | wskutek niezaproponowania skarżącej w zawiadomieniu o ustaleniu prawa do świadczeń emerytalnych spłaty uprawnień emerytalnych nieuwzględnionych przez właściwy organ europejski, Komisja Europejska uchybiła obowiązkowi dbałości o dobro urzędnika; |
| --- | --- |

—

wskutek niezaproponowania skarżącej w zawiadomieniu o ustaleniu prawa do świadczeń emerytalnych spłaty uprawnień emerytalnych nieuwzględnionych przez właściwy organ europejski, Komisja Europejska uchybiła obowiązkowi dbałości o dobro urzędnika;

| — | wskutek niezaproponowania skarżącej w zawiadomieniu o ustaleniu prawa do świadczeń emerytalnych spłaty uprawnień emerytalnych nieuwzględnionych przez właściwy organ europejski, Komisja Europejska naruszyła zasadę równego traktowania i zakazu dyskryminacji; |
| --- | --- |

—

wskutek niezaproponowania skarżącej w zawiadomieniu o ustaleniu prawa do świadczeń emerytalnych spłaty uprawnień emerytalnych nieuwzględnionych przez właściwy organ europejski, Komisja Europejska naruszyła zasadę równego traktowania i zakazu dyskryminacji;

| — | oraz zwrócenie sprawy organowi powołującemu w celu ustalenia kwoty, którą należy zwrócić skarżącej; |
| --- | --- |

—

oraz zwrócenie sprawy organowi powołującemu w celu ustalenia kwoty, którą należy zwrócić skarżącej;

| — | tytułem ewentualnym,






  — | uznanie skargi o odszkodowanie z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia za zasadną, z uwagi na to, że skarżąca została zubożona o kwotę odpowiadającą uprawnieniom emerytalnym, na które opłacała składki w ramach swojego krajowego systemu emerytalnego, które nie zostały wzięte pod uwagę przez właściwy organ Unii, a jednocześnie o które wzbogacił się fundusz emerytalny Unii Europejskiej; |
| --- | --- | --- |

—

tytułem ewentualnym,

—

uznanie skargi o odszkodowanie z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia za zasadną, z uwagi na to, że skarżąca została zubożona o kwotę odpowiadającą uprawnieniom emerytalnym, na które opłacała składki w ramach swojego krajowego systemu emerytalnego, które nie zostały wzięte pod uwagę przez właściwy organ Unii, a jednocześnie o które wzbogacił się fundusz emerytalny Unii Europejskiej;

| — | zasądzenie od Komisji zapłaty odszkodowania za obie szkody majątkowe poniesione przez skarżącą, które na dzień wniesienia niniejszej skargi zostały oszacowane na kwotę główną 55 401,07 EUR. |
| --- | --- |

—

zasądzenie od Komisji zapłaty odszkodowania za obie szkody majątkowe poniesione przez skarżącą, które na dzień wniesienia niniejszej skargi zostały oszacowane na kwotę główną 55 401,07 EUR.

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący niezgodności z prawem art. 77 ust. 1 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem”) i 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu. Skarżąca podnosi, że zgodnie z tymi przepisami urzędnicy muszą podjąć decyzję o transferze swoich uprawnień emerytalnych nabytych w ramach systemu krajowego do funduszu emerytalnego Unii Europejskiej (zwanego dalej „FEUE”) w ciągu 10 lat od rozpoczęcia służby w instytucjach Unii Europejskiej. Jednakże urzędnik, który dokonał przeniesienia praw, może prawidłowo obliczyć wpływ ewentualnego przeniesienia dopiero w chwili przejścia na emeryturę, w szczególności ze względu na zasadę ograniczającą wysokość emerytury do 70 %. Skarżąca podnosi, że owe zasady stanowią przejaw nierównego traktowania urzędników, którzy całą swoją karierę zawodową przepracowali w systemie europejskim, stanowiącego naruszenie zasady zakazu dyskryminacji. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący niezgodności z prawem art. 77 ust. 1 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem”) i 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu. Skarżąca podnosi, że zgodnie z tymi przepisami urzędnicy muszą podjąć decyzję o transferze swoich uprawnień emerytalnych nabytych w ramach systemu krajowego do funduszu emerytalnego Unii Europejskiej (zwanego dalej „FEUE”) w ciągu 10 lat od rozpoczęcia służby w instytucjach Unii Europejskiej. Jednakże urzędnik, który dokonał przeniesienia praw, może prawidłowo obliczyć wpływ ewentualnego przeniesienia dopiero w chwili przejścia na emeryturę, w szczególności ze względu na zasadę ograniczającą wysokość emerytury do 70 %. Skarżąca podnosi, że owe zasady stanowią przejaw nierównego traktowania urzędników, którzy całą swoją karierę zawodową przepracowali w systemie europejskim, stanowiącego naruszenie zasady zakazu dyskryminacji.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku wspomagania i dbałości o dobro urzędnika, o którym mówi art. 24 regulaminu. Skarżąca twierdzi, że przy transferze uprawnień emerytalnych z systemu krajowego do FEUE urzędnicy uzyskują zazwyczaj ze strony Komisji wykaz precyzujący, czy są oni uprawnieni do zwrotu nieuwzględnionego ekwiwalentu aktuarialnego kwot odpowiadających składkom wpłaconych do ich systemu krajowego, które nie zostały przekazane do systemu emerytalnego Unii. Ponadto zwrot odbywa się zazwyczaj bez żadnych ograniczeń ani specjalnych procedur. Skarżąca twierdzi, że mimo to nie otrzymała żadnego wykazu ani żadnego zwrotu. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku wspomagania i dbałości o dobro urzędnika, o którym mówi art. 24 regulaminu. Skarżąca twierdzi, że przy transferze uprawnień emerytalnych z systemu krajowego do FEUE urzędnicy uzyskują zazwyczaj ze strony Komisji wykaz precyzujący, czy są oni uprawnieni do zwrotu nieuwzględnionego ekwiwalentu aktuarialnego kwot odpowiadających składkom wpłaconych do ich systemu krajowego, które nie zostały przekazane do systemu emerytalnego Unii. Ponadto zwrot odbywa się zazwyczaj bez żadnych ograniczeń ani specjalnych procedur. Skarżąca twierdzi, że mimo to nie otrzymała żadnego wykazu ani żadnego zwrotu.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku równego traktowania i niedyskryminacji. Skarżąca twierdzi, że doszło do dyskryminacji między niektórymi urzędnikami, którzy otrzymali zwrot w wyniku transferu ich uprawnień emerytalnych a urzędnikami, którzy takiego zwrotu nie otrzymali, przy czym owa dyskryminacja nie jest uzasadniona żadnym obiektywnym kryterium. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku równego traktowania i niedyskryminacji. Skarżąca twierdzi, że doszło do dyskryminacji między niektórymi urzędnikami, którzy otrzymali zwrot w wyniku transferu ich uprawnień emerytalnych a urzędnikami, którzy takiego zwrotu nie otrzymali, przy czym owa dyskryminacja nie jest uzasadniona żadnym obiektywnym kryterium.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący pociągnięcia pozwanej do odpowiedzialności pozaumownej z tytułu jej bezpodstawnego wzbogacenia na szkodę skarżącej. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący pociągnięcia pozwanej do odpowiedzialności pozaumownej z tytułu jej bezpodstawnego wzbogacenia na szkodę skarżącej.

---

| 11.4.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 158/15 |
| --- | --- | --- | --- |

11.4.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 158/15

---

Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2022 r. – Baert/Komisja

(Sprawa T-111/22)

(2022/C 158/18)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Rhonny Baert (Deinze, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci D. Grisay i A. Ansay)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | uwzględnienie niniejszej skargi o stwierdzenie nieważności/odpowiedzialności pozaumownej; |
| --- | --- |

—

uwzględnienie niniejszej skargi o stwierdzenie nieważności/odpowiedzialności pozaumownej;

| — | uznanie skargi za dopuszczalną i w rezultacie:






  — | tytułem głównym,






  — | uznanie skargi o stwierdzenie nieważności za zasadną i orzeczenie, że domniemana odmowa organu powołującego z dnia 28 lutego 2022 r., jak również decyzja Komisji Europejskiej z dnia 21 grudnia 2016 r. (zawiadomienie o ustaleniu prawa do świadczeń emerytalnych) są nieważne, z uwagi na to, że:






  — | artykuły 77 regulaminu pracowniczego i 11 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, w oparciu o które sporządzono zawiadomienie o ustaleniu prawa do świadczeń emerytalnych z dnia 21 grudnia 2016 r., są niezgodnie z prawem; |
| --- | --- | --- | --- | --- |

—

uznanie skargi za dopuszczalną i w rezultacie:

—

tytułem głównym,

—

uznanie skargi o stwierdzenie nieważności za zasadną i orzeczenie, że domniemana odmowa organu powołującego z dnia 28 lutego 2022 r., jak również decyzja Komisji Europejskiej z dnia 21 grudnia 2016 r. (zawiadomienie o ustaleniu prawa do świadczeń emerytalnych) są nieważne, z uwagi na to, że:

—

artykuły 77 regulaminu pracowniczego i 11 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, w oparciu o które sporządzono zawiadomienie o ustaleniu prawa do świadczeń emerytalnych z dnia 21 grudnia 2016 r., są niezgodnie z prawem;

| — | wskutek niezaproponowania skarżącemu w zawiadomieniu o ustaleniu prawa do świadczeń emerytalnych z dnia 21 grudnia 2016 r. spłaty uprawnień emerytalnych nieuwzględnionych przez właściwy organ europejski, Komisja Europejska uchybiła obowiązkowi dbałości o dobro urzędnika; |
| --- | --- |

—

wskutek niezaproponowania skarżącemu w zawiadomieniu o ustaleniu prawa do świadczeń emerytalnych z dnia 21 grudnia 2016 r. spłaty uprawnień emerytalnych nieuwzględnionych przez właściwy organ europejski, Komisja Europejska uchybiła obowiązkowi dbałości o dobro urzędnika;

| — | wskutek niezaproponowania skarżącemu w zawiadomieniu o ustaleniu prawa do świadczeń emerytalnych z dnia 21 grudnia 2016 r. spłaty uprawnień emerytalnych nieuwzględnionych przez właściwy organ europejski, Komisja Europejska naruszyła zasadę równego traktowania i zakazu dyskryminacji; |
| --- | --- |

—

wskutek niezaproponowania skarżącemu w zawiadomieniu o ustaleniu prawa do świadczeń emerytalnych z dnia 21 grudnia 2016 r. spłaty uprawnień emerytalnych nieuwzględnionych przez właściwy organ europejski, Komisja Europejska naruszyła zasadę równego traktowania i zakazu dyskryminacji;

| — | oraz zwrócenie sprawy organowi powołującemu w celu ustalenia kwoty, którą należy zwrócić skarżącemu; |
| --- | --- |

—

oraz zwrócenie sprawy organowi powołującemu w celu ustalenia kwoty, którą należy zwrócić skarżącemu;

| — | tytułem ewentualnym,






  — | uznanie skargi o odszkodowanie z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia za zasadną, z uwagi na to, że skarżący został zubożony o kwotę odpowiadającą uprawnieniom emerytalnym, na które opłacał składki w ramach swojego krajowego systemu emerytalnego, które nie zostały wzięte pod uwagę przez właściwy organ Unii, a jednocześnie o które wzbogacił się fundusz emerytalny Unii Europejskiej; |
| --- | --- | --- |

—

tytułem ewentualnym,

—

uznanie skargi o odszkodowanie z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia za zasadną, z uwagi na to, że skarżący został zubożony o kwotę odpowiadającą uprawnieniom emerytalnym, na które opłacał składki w ramach swojego krajowego systemu emerytalnego, które nie zostały wzięte pod uwagę przez właściwy organ Unii, a jednocześnie o które wzbogacił się fundusz emerytalny Unii Europejskiej;

| — | zasądzenie od Komisji zapłaty odszkodowania za szkodę majątkową poniesioną przez skarżącego, która na dzień wniesienia niniejszej skargi została oszacowana na kwotę główną 31 066,80 EUR lub przynajmniej 39,18 % okresowych płatności uzyskanych przez Komisję od dnia 1 lutego 2017 r., powiększonych o taki sam odsetek przyszłych płatności; |
| --- | --- |

—

zasądzenie od Komisji zapłaty odszkodowania za szkodę majątkową poniesioną przez skarżącego, która na dzień wniesienia niniejszej skargi została oszacowana na kwotę główną 31 066,80 EUR lub przynajmniej 39,18 % okresowych płatności uzyskanych przez Komisję od dnia 1 lutego 2017 r., powiększonych o taki sam odsetek przyszłych płatności;

| — | obciążenie Komisji kosztami. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący niezgodności z prawem art. 77 ust. 1 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem”) i 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu. Skarżący podnosi, że zgodnie z tymi przepisami urzędnicy muszą podjąć decyzję o transferze swoich uprawnień emerytalnych nabytych w ramach systemu krajowego do funduszu emerytalnego Unii Europejskiej (zwanego dalej „FEUE”) w ciągu 10 lat od rozpoczęcia służby w instytucjach Unii Europejskiej. Jednakże urzędnik, który dokonał przeniesienia praw, może prawidłowo obliczyć wpływ ewentualnego przeniesienia dopiero w chwili przejścia na emeryturę, w szczególności ze względu na zasadę ograniczającą wysokość emerytury do 70 %. Skarżący podnosi, że owe zasady stanowią przejaw nierównego traktowania urzędników, którzy całą swoją karierę zawodową przepracowali w systemie europejskim, stanowiącego naruszenie zasady zakazu dyskryminacji. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący niezgodności z prawem art. 77 ust. 1 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem”) i 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu. Skarżący podnosi, że zgodnie z tymi przepisami urzędnicy muszą podjąć decyzję o transferze swoich uprawnień emerytalnych nabytych w ramach systemu krajowego do funduszu emerytalnego Unii Europejskiej (zwanego dalej „FEUE”) w ciągu 10 lat od rozpoczęcia służby w instytucjach Unii Europejskiej. Jednakże urzędnik, który dokonał przeniesienia praw, może prawidłowo obliczyć wpływ ewentualnego przeniesienia dopiero w chwili przejścia na emeryturę, w szczególności ze względu na zasadę ograniczającą wysokość emerytury do 70 %. Skarżący podnosi, że owe zasady stanowią przejaw nierównego traktowania urzędników, którzy całą swoją karierę zawodową przepracowali w systemie europejskim, stanowiącego naruszenie zasady zakazu dyskryminacji.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku wspomagania i dbałości o dobro urzędnika, o którym mówi art. 24 regulaminu. Skarżący twierdzi, że przy transferze uprawnień emerytalnych z systemu krajowego do FEUE urzędnicy uzyskują zazwyczaj ze strony Komisji wykaz precyzujący, czy są oni uprawnieni do zwrotu nieuwzględnionego ekwiwalentu aktuarialnego kwot odpowiadających składkom wpłaconych do ich systemu krajowego, które nie zostały przekazane do systemu emerytalnego Unii. Ponadto zwrot odbywa się zazwyczaj bez żadnych ograniczeń ani specjalnych procedur. Skarżący twierdzi, że mimo to nie otrzymał żadnego wykazu ani żadnego zwrotu. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku wspomagania i dbałości o dobro urzędnika, o którym mówi art. 24 regulaminu. Skarżący twierdzi, że przy transferze uprawnień emerytalnych z systemu krajowego do FEUE urzędnicy uzyskują zazwyczaj ze strony Komisji wykaz precyzujący, czy są oni uprawnieni do zwrotu nieuwzględnionego ekwiwalentu aktuarialnego kwot odpowiadających składkom wpłaconych do ich systemu krajowego, które nie zostały przekazane do systemu emerytalnego Unii. Ponadto zwrot odbywa się zazwyczaj bez żadnych ograniczeń ani specjalnych procedur. Skarżący twierdzi, że mimo to nie otrzymał żadnego wykazu ani żadnego zwrotu.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku równego traktowania i niedyskryminacji. Skarżący twierdzi, że doszło do dyskryminacji między niektórymi urzędnikami, którzy otrzymali zwrot w wyniku transferu ich uprawnień emerytalnych a urzędnikami, którzy takiego zwrotu nie otrzymali, przy czym owa dyskryminacja nie jest uzasadniona żadnym obiektywnym kryterium. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku równego traktowania i niedyskryminacji. Skarżący twierdzi, że doszło do dyskryminacji między niektórymi urzędnikami, którzy otrzymali zwrot w wyniku transferu ich uprawnień emerytalnych a urzędnikami, którzy takiego zwrotu nie otrzymali, przy czym owa dyskryminacja nie jest uzasadniona żadnym obiektywnym kryterium.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący pociągnięcia pozwanej do odpowiedzialności pozaumownej z tytułu jej bezpodstawnego wzbogacenia na szkodę skarżącego. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący pociągnięcia pozwanej do odpowiedzialności pozaumownej z tytułu jej bezpodstawnego wzbogacenia na szkodę skarżącego.

---