# Dziennik Urzędowy L 313/30 l

| | ISSN 1725-5139 |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | L 313 |
| | |
| Wydanie polskie | Legislacja | Tom 5030 listopada 2007 |

ISSN 1725-5139

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

L 313

Wydanie polskie

Legislacja

Tom 5030 listopada 2007

---

| Spis treści | | II   Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja nie jest obowiązkowa | Strona |
| --- | --- | --- | --- |
| | | AKTY PRZYJĘTE PRZEZ ORGANY UTWORZONE NA MOCY UMÓW MIĘDZYNARODOWYCH |
| | * | Regulamin nr 95 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG/ONZ) – Jednolite wymagania dotyczące homologacji typu pojazdów w odniesieniu do ochrony użytkowników pojazdów silnikowych w przypadku zderzenia bocznego | 1 |
| | * | Regulamin nr 16 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ) – Jednolite przepisy dotyczące homologacji: | 58 |

Spis treści

II   Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja nie jest obowiązkowa

Strona

AKTY PRZYJĘTE PRZEZ ORGANY UTWORZONE NA MOCY UMÓW MIĘDZYNARODOWYCH

*

Regulamin nr 95 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG/ONZ) – Jednolite wymagania dotyczące homologacji typu pojazdów w odniesieniu do ochrony użytkowników pojazdów silnikowych w przypadku zderzenia bocznego

1

*

Regulamin nr 16 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ) – Jednolite przepisy dotyczące homologacji:

58

| PL | Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.
  Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną. |
| --- | --- |

PL

Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.

Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną.

---

II Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja nie jest obowiązkowa

AKTY PRZYJĘTE PRZEZ ORGANY UTWORZONE NA MOCY UMÓW MIĘDZYNARODOWYCH

| 30.11.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 313/1 |
| --- | --- | --- | --- |

30.11.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 313/1

---

Regulamin nr 95 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG/ONZ) – Jednolite wymagania dotyczące homologacji typu pojazdów w odniesieniu do ochrony użytkowników pojazdów silnikowych w przypadku zderzenia bocznego

Uzupełnienie 94: Regulamin nr 95

Zgodnie z międzynarodowym prawem publicznym tylko oryginalne teksty EKG ONZ mają moc prawną. Status i datę wejścia w życie niniejszego regulaminu należy sprawdzić w najnowszej wersji dokumentu EKG ONZ dotyczącego statusu TRANS/WP.29/343, dostępnej pod adresem: http://www.unece.org/trans/main/wp29/wp29wgs/wp29gen/wp29fdocstts.html

Obejmujące wszystkie obowiązujące teksty, w tym:

Suplement 1 do serii poprawek 02 – data wejścia w życie: 12 sierpnia 2004 r.

Sprostowanie z dnia 21 lutego 2005 r.

SPIS TREŚCI

REGULAMIN

| 1. | Zakres |
| --- | --- |

1.

| 2. | Definicje |
| --- | --- |

2.

| 3. | Wniosek o homologację |
| --- | --- |

3.

| 4. | Homologacja |
| --- | --- |

4.

| 5. | Specyfikacje i badania |
| --- | --- |

5.

| 6. | Modyfikacja typu pojazdu |
| --- | --- |

6.

| 7. | Zgodność produkcji |
| --- | --- |

7.

| 8. | Kary za niezgodność produkcji |
| --- | --- |

8.

| 9. | Ostateczne zaprzestanie produkcji |
| --- | --- |

9.

| 10. | Przepisy przejściowe |
| --- | --- |

10.

| 11. | Nazwy i adresy służb technicznych odpowiedzialnych za prowadzenie badań homologacyjnych oraz służb administracyjnych |
| --- | --- |

11.

ZAŁĄCZNIK I

| Załącznik 1: | Komunikat o homologacji lub rozszerzeniu, odmowie lub wycofaniu homologacji lub o ostatecznym zaprzestaniu produkcji typu pojazdu w odniesieniu do ochrony użytkowników w przypadku zderzenia bocznego, zgodnie z regulaminem nr 95 |
| --- | --- |

Załącznik 1:

| Załącznik 2: | Układ znaku homologacji |
| --- | --- |

Załącznik 2:

| Załącznik 3: | Procedura określania punktu „H” i rzeczywistego kąta tułowia dla miejsc siedzących w pojazdach silnikowych |
| --- | --- |

Załącznik 3:

| Dodatek 1 | Opis trójwymiarowej maszyny punktu „H” (maszyna 3-D H) |
| --- | --- |

Dodatek 1

| Dodatek 2 | Trójwymiarowy układ odniesienia |
| --- | --- |

Dodatek 2

| Dodatek 3 | Dane odniesienia dotyczące miejsc siedzących |
| --- | --- |

Dodatek 3

| Załącznik 4: | Procedura badania zderzeniowego |
| --- | --- |

Załącznik 4:

| Dodatek 1 | Określanie kryteriów zachowania GE.95-22782 |
| --- | --- |

Dodatek 1

| Dodatek 2 | Procedura obliczenia kryterium lepkości (VC) dla manekina EUROSID 1 |
| --- | --- |

Dodatek 2

| Załącznik 5: | Charakterystyka ruchomej bariery podlegającej odkształceniu |
| --- | --- |

Załącznik 5:

| Dodatek 1 | Krzywe siły ugięcia dla badań statycznych |
| --- | --- |

Dodatek 1

| Dodatek 2 | Krzywe siły ugięcia dla badań dynamicznych |
| --- | --- |

Dodatek 2

| Załącznik 6: | Opis techniczny manekina używanego do badania zderzenia bocznego |
| --- | --- |

Załącznik 6:

| Załącznik 7: | Instalacja manekina używanego do badania zderzenia bocznego |
| --- | --- |

Załącznik 7:

| Załącznik 8: | Badanie częściowe |
| --- | --- |

Załącznik 8:

1.   ZAKRES

Niniejszy regulamin stosuje się do zachowania się pod wpływem zderzenia bocznego struktury kabiny pasażerskiej pojazdów kategorii M1 i N1 w przypadku, gdy punkt „R” najniższego siedzenia znajduje się nie wyżej niż 700 mm nad poziomem podłoża, natomiast pojazd znajduje się w stanie odpowiadającym masie odniesienia określonej w ppkt 2.10 niniejszego regulaminu.

2.   DEFINICJE

Dla celów niniejszego regulaminu:

| 2.1. | „homologacja typu pojazdu” oznacza homologację typu pojazdu w odniesieniu do zachowania struktury kabiny pasażerskiej pod wpływem zderzenia bocznego; |
| --- | --- |

2.1.

„homologacja typu pojazdu” oznacza homologację typu pojazdu w odniesieniu do zachowania struktury kabiny pasażerskiej pod wpływem zderzenia bocznego;

| 2.2. | „typ pojazdu” oznacza kategorię pojazdów o napędzie mechanicznym, które nie różnią się pod następującymi istotnymi względami: |
| --- | --- |

2.2.

„typ pojazdu” oznacza kategorię pojazdów o napędzie mechanicznym, które nie różnią się pod następującymi istotnymi względami:

| 2.2.1. | długość, szerokość i prześwit pojazdów, jeżeli ma to negatywny wpływ na wyniki zalecone w niniejszym regulaminie; |
| --- | --- |

2.2.1.

długość, szerokość i prześwit pojazdów, jeżeli ma to negatywny wpływ na wyniki zalecone w niniejszym regulaminie;

| 2.2.2. | budowa, wymiary, linie i materiały ścian bocznych kabiny pasażerskiej, jeżeli ma to negatywny wpływ na wyniki zalecone w niniejszym regulaminie; |
| --- | --- |

2.2.2.

budowa, wymiary, linie i materiały ścian bocznych kabiny pasażerskiej, jeżeli ma to negatywny wpływ na wyniki zalecone w niniejszym regulaminie;

| 2.2.3. | linie i wewnętrzne wymiary kabiny pasażerskiej oraz typ systemów zabezpieczających, jeżeli ma to negatywny wpływ na wyniki zalecone w niniejszym regulaminie; |
| --- | --- |

2.2.3.

linie i wewnętrzne wymiary kabiny pasażerskiej oraz typ systemów zabezpieczających, jeżeli ma to negatywny wpływ na wyniki zalecone w niniejszym regulaminie;

| 2.2.4. | położenie silnika (z przodu, z tyłu, centralnie); |
| --- | --- |

2.2.4.

położenie silnika (z przodu, z tyłu, centralnie);

| 2.2.5. | masa własna, jeżeli ma to negatywny wpływ na wyniki zalecone w niniejszym regulaminie; |
| --- | --- |

2.2.5.

masa własna, jeżeli ma to negatywny wpływ na wyniki zalecone w niniejszym regulaminie;

| 2.2.6. | układy nieobowiązkowe lub elementy wyposażenia wnętrza, jeżeli ma to negatywny wpływ na wyniki zalecone w niniejszym regulaminie; |
| --- | --- |

2.2.6.

układy nieobowiązkowe lub elementy wyposażenia wnętrza, jeżeli ma to negatywny wpływ na wyniki zalecone w niniejszym regulaminie;

| 2.2.7. | typ siedzenia (siedzeń) przedniego (przednich) oraz położenie punktu R, jeżeli ma to negatywny wpływ na wyniki zalecone w niniejszym regulaminie; |
| --- | --- |

2.2.7.

typ siedzenia (siedzeń) przedniego (przednich) oraz położenie punktu R, jeżeli ma to negatywny wpływ na wyniki zalecone w niniejszym regulaminie;

| 2.3. | „kabina pasażerska” oznacza przestrzeń mieszczącą osoby znajdujące się w pojeździe, ograniczoną: dachem, podłogą, ścianami, drzwiami, szybami zewnętrznymi oraz przegrodą przednią i płaszczyzną przegrody przedziału tylnego lub płaszczyzną wspornika oparć siedzeń tylnych; |
| --- | --- |

2.3.

„kabina pasażerska” oznacza przestrzeń mieszczącą osoby znajdujące się w pojeździe, ograniczoną: dachem, podłogą, ścianami, drzwiami, szybami zewnętrznymi oraz przegrodą przednią i płaszczyzną przegrody przedziału tylnego lub płaszczyzną wspornika oparć siedzeń tylnych;

| 2.4. | „punkt R” lub „punkt odniesienia siedzeń” oznacza, określony przez producenta pojazdu, punkt odniesienia, który: |
| --- | --- |

2.4.

„punkt R” lub „punkt odniesienia siedzeń” oznacza, określony przez producenta pojazdu, punkt odniesienia, który:

| 2.4.1. | posiada współrzędne określone w stosunku do konstrukcji pojazdu; |
| --- | --- |

2.4.1.

posiada współrzędne określone w stosunku do konstrukcji pojazdu;

| 2.4.2. | odpowiada teoretycznemu położeniu punktu obrotu tułowia/ud (punkt H) dla najniższej i najbardziej do tyłu odsuniętej normalnej pozycji w czasie jazdy lub pozycji użytkowania podanej przez producenta pojazdu dla każdego określonego miejsca siedzącego; |
| --- | --- |

2.4.2.

odpowiada teoretycznemu położeniu punktu obrotu tułowia/ud (punkt H) dla najniższej i najbardziej do tyłu odsuniętej normalnej pozycji w czasie jazdy lub pozycji użytkowania podanej przez producenta pojazdu dla każdego określonego miejsca siedzącego;

| 2.5. | „punkt H” oznacza punkt określony w załączniku 3 do niniejszego regulaminu; |
| --- | --- |

2.5.

„punkt H” oznacza punkt określony w załączniku 3 do niniejszego regulaminu;

| 2.6. | „pojemność zbiornika paliwa” oznacza pojemność zbiornika paliwa określoną przez producenta pojazdu; |
| --- | --- |

2.6.

„pojemność zbiornika paliwa” oznacza pojemność zbiornika paliwa określoną przez producenta pojazdu;

| 2.7. | „płaszczyzna poprzeczna” oznacza płaszczyznę pionową prostopadłą do środkowej pionowej płaszczyzny wzdłużnej pojazdu; |
| --- | --- |

2.7.

„płaszczyzna poprzeczna” oznacza płaszczyznę pionową prostopadłą do środkowej pionowej płaszczyzny wzdłużnej pojazdu;

| 2.8. | „system zabezpieczający” oznacza urządzenia przytrzymywania i/lub zabezpieczania osób znajdujących się w pojeździe; |
| --- | --- |

2.8.

„system zabezpieczający” oznacza urządzenia przytrzymywania i/lub zabezpieczania osób znajdujących się w pojeździe;

| 2.9. | „typ systemu zabezpieczającego” oznacza kategorię urządzeń zabezpieczających, które nie różnią się pod tak istotnymi względami, jak ich:






  — | technologia, |
| --- | --- | --- |

2.9.

„typ systemu zabezpieczającego” oznacza kategorię urządzeń zabezpieczających, które nie różnią się pod tak istotnymi względami, jak ich:

—

technologia,

| — | geometria, |
| --- | --- |

—

geometria,

| — | zastosowane materiały; |
| --- | --- |

—

zastosowane materiały;

| 2.10. | „masa odniesienia” oznacza masę pojazdu bez obciążenia zwiększoną o 100 kg (tzn. masę manekina używanego do badania zderzeń bocznych i jego oprzyrządowania); |
| --- | --- |

2.10.

„masa odniesienia” oznacza masę pojazdu bez obciążenia zwiększoną o 100 kg (tzn. masę manekina używanego do badania zderzeń bocznych i jego oprzyrządowania);

| 2.11. | „masa własna” oznacza masę pojazdu w stanie gotowości do jazdy, bez kierowcy, pasażerów lub ładunku, ale ze zbiornikiem paliwa napełnionym w 90 % jego pojemności oraz ewentualnie zwykłym zestawem narzędzi i kołem zapasowym; |
| --- | --- |

2.11.

„masa własna” oznacza masę pojazdu w stanie gotowości do jazdy, bez kierowcy, pasażerów lub ładunku, ale ze zbiornikiem paliwa napełnionym w 90 % jego pojemności oraz ewentualnie zwykłym zestawem narzędzi i kołem zapasowym;

| 2.12. | „ruchoma bariera podlegająca odkształceniu” oznacza przyrząd stosowany do uderzenia badanego pojazdu. Składa się on z wózka i urządzenia uderzającego; |
| --- | --- |

2.12.

„ruchoma bariera podlegająca odkształceniu” oznacza przyrząd stosowany do uderzenia badanego pojazdu. Składa się on z wózka i urządzenia uderzającego;

| 2.13. | „urządzenie uderzające” oznacza ulegającą zmiażdżeniu część zamontowaną z przodu ruchomej bariery podlegającej odkształceniu; |
| --- | --- |

2.13.

„urządzenie uderzające” oznacza ulegającą zmiażdżeniu część zamontowaną z przodu ruchomej bariery podlegającej odkształceniu;

| 2.14. | „wózek” oznacza wyposażoną w koła ramę mogącą swobodnie poruszać się wzdłuż swojej osi podłużnej w punkcie uderzenia. Jego przedni blok podtrzymuje urządzenie uderzające. |
| --- | --- |

2.14.

„wózek” oznacza wyposażoną w koła ramę mogącą swobodnie poruszać się wzdłuż swojej osi podłużnej w punkcie uderzenia. Jego przedni blok podtrzymuje urządzenie uderzające.

3.   WNIOSEK O HOMOLOGACJĘ

| 3.1. | Wniosek o homologację typu pojazdu w odniesieniu do ochrony użytkowników pojazdów w przypadku zderzenia bocznego składa producent pojazdu lub jego należycie upoważniony przedstawiciel. |
| --- | --- |

3.1.

Wniosek o homologację typu pojazdu w odniesieniu do ochrony użytkowników pojazdów w przypadku zderzenia bocznego składa producent pojazdu lub jego należycie upoważniony przedstawiciel.

| 3.2. | Do wniosku należy dołączyć wymienione poniżej dokumenty w trzech egzemplarzach oraz dane szczegółowe: |
| --- | --- |

3.2.

Do wniosku należy dołączyć wymienione poniżej dokumenty w trzech egzemplarzach oraz dane szczegółowe:

| 3.2.1. | szczegółowy opis typu pojazdu pod względem jego budowy, wymiarów, linii i zastosowanych materiałów; |
| --- | --- |

3.2.1.

szczegółowy opis typu pojazdu pod względem jego budowy, wymiarów, linii i zastosowanych materiałów;

| 3.2.2. | fotografie i/lub wykresy oraz rysunki przedstawiające pojazd od przodu, z boku i z tyłu oraz szczegóły konstrukcyjne dotyczące przedniej części pojazdu; |
| --- | --- |

3.2.2.

fotografie i/lub wykresy oraz rysunki przedstawiające pojazd od przodu, z boku i z tyłu oraz szczegóły konstrukcyjne dotyczące przedniej części pojazdu;

| 3.2.3. | informacje o masie pojazdu, zgodnie z ppkt 2.11 niniejszego regulaminu; |
| --- | --- |

3.2.3.

informacje o masie pojazdu, zgodnie z ppkt 2.11 niniejszego regulaminu;

| 3.2.4. | linie i wewnętrzne wymiary kabiny pasażerskiej; |
| --- | --- |

3.2.4.

linie i wewnętrzne wymiary kabiny pasażerskiej;

| 3.2.5. | opis odnośnych elementów wyposażenia wnętrza i systemów zabezpieczających zainstalowanych w pojeździe. |
| --- | --- |

3.2.5.

opis odnośnych elementów wyposażenia wnętrza i systemów zabezpieczających zainstalowanych w pojeździe.

| 3.3. | Wnioskodawca jest uprawniony do przedłożenia wszelkich danych i wyników badań, które umożliwiają ustalenie z wystarczającym stopniem pewności, że zgodność z wymaganiami może być osiągnięta przez pojazdy prototypowe. |
| --- | --- |

3.3.

Wnioskodawca jest uprawniony do przedłożenia wszelkich danych i wyników badań, które umożliwiają ustalenie z wystarczającym stopniem pewności, że zgodność z wymaganiami może być osiągnięta przez pojazdy prototypowe.

| 3.4. | Pojazd reprezentatywny dla typu, który ma być homologowany, należy przekazać placówce technicznej odpowiedzialnej za przeprowadzenie badań homologacyjnych. |
| --- | --- |

3.4.

Pojazd reprezentatywny dla typu, który ma być homologowany, należy przekazać placówce technicznej odpowiedzialnej za przeprowadzenie badań homologacyjnych.

| 3.4.1. | Pojazd nieskładający się z wszystkich części właściwych dla danego typu można dopuścić do badań pod warunkiem, że można wykazać, iż brak danych części nie ma negatywnego wpływu na wyniki badania w zakresie regulowanym wymogami niniejszego regulaminu. |
| --- | --- |

3.4.1.

Pojazd nieskładający się z wszystkich części właściwych dla danego typu można dopuścić do badań pod warunkiem, że można wykazać, iż brak danych części nie ma negatywnego wpływu na wyniki badania w zakresie regulowanym wymogami niniejszego regulaminu.

| 3.4.2. | Wnioskodawca jest odpowiedzialny za wykazanie, że zastosowanie ppkt 3.4.1 jest zgodne z wymogami niniejszego regulaminu. |
| --- | --- |

3.4.2.

Wnioskodawca jest odpowiedzialny za wykazanie, że zastosowanie ppkt 3.4.1 jest zgodne z wymogami niniejszego regulaminu.

4.   HOMOLOGACJA

| 4.1. | Homologacji typu udziela się, jeżeli pojazd, którego dotyczy wniosek o homologację zgodnie z niniejszym regulaminem, spełnia wymogi pkt 5 poniżej. |
| --- | --- |

4.1.

Homologacji typu udziela się, jeżeli pojazd, którego dotyczy wniosek o homologację zgodnie z niniejszym regulaminem, spełnia wymogi pkt 5 poniżej.

| 4.2. | W przypadku wątpliwości, w celu zweryfikowania, czy pojazd spełnia wymagania niniejszego regulaminu, należy wziąć pod uwagę wszelkie dane i wyniki badań przedstawione przez producenta, które można uwzględnić przy ustalaniu ważności badania homologacyjnego przeprowadzonego przez placówkę techniczną. |
| --- | --- |

4.2.

W przypadku wątpliwości, w celu zweryfikowania, czy pojazd spełnia wymagania niniejszego regulaminu, należy wziąć pod uwagę wszelkie dane i wyniki badań przedstawione przez producenta, które można uwzględnić przy ustalaniu ważności badania homologacyjnego przeprowadzonego przez placówkę techniczną.

| 4.3. | Każdy typ, któremu udzielono homologacji, otrzymuje numer homologacji. Pierwsze dwie cyfry takiego numeru (obecnie 01, odpowiadające serii poprawek 01) wskazują serię poprawek obejmujących ostatnie poważniejsze zmiany techniczne wprowadzone do niniejszego regulaminu przed terminem udzielenia homologacji. Ta sama Umawiająca się Strona nie może przydzielić tego samego numeru homologacji innemu typowi pojazdu. |
| --- | --- |

4.3.

Każdy typ, któremu udzielono homologacji, otrzymuje numer homologacji. Pierwsze dwie cyfry takiego numeru (obecnie 01, odpowiadające serii poprawek 01) wskazują serię poprawek obejmujących ostatnie poważniejsze zmiany techniczne wprowadzone do niniejszego regulaminu przed terminem udzielenia homologacji. Ta sama Umawiająca się Strona nie może przydzielić tego samego numeru homologacji innemu typowi pojazdu.

| 4.4. | Powiadomienie o homologacji, rozszerzeniu lub odmowie homologacji typu zgodnie z niniejszym regulaminem zostaje przekazane Stronom Porozumienia stosującym niniejszy regulamin w postaci: formularza zgodnego ze wzorem przedstawionym w załączniku 1 do niniejszego regulaminu, fotografii i/lub wykresów oraz rysunków dostarczonych przez wnioskodawcę, w formacie nie większym niż A4 (210 × 297 mm) lub złożonych do tego formatu i w odpowiedniej skali. |
| --- | --- |

4.4.

Powiadomienie o homologacji, rozszerzeniu lub odmowie homologacji typu zgodnie z niniejszym regulaminem zostaje przekazane Stronom Porozumienia stosującym niniejszy regulamin w postaci: formularza zgodnego ze wzorem przedstawionym w załączniku 1 do niniejszego regulaminu, fotografii i/lub wykresów oraz rysunków dostarczonych przez wnioskodawcę, w formacie nie większym niż A4 (210 × 297 mm) lub złożonych do tego formatu i w odpowiedniej skali.

| 4.5. | Na każdym pojeździe zgodnym z typem pojazdu homologowanym zgodnie z niniejszym regulaminem, w widocznym i łatwo dostępnym miejscu, określonym w formularzu homologacji, umieszcza się międzynarodowy znak homologacji składający się z: |
| --- | --- |

4.5.

Na każdym pojeździe zgodnym z typem pojazdu homologowanym zgodnie z niniejszym regulaminem, w widocznym i łatwo dostępnym miejscu, określonym w formularzu homologacji, umieszcza się międzynarodowy znak homologacji składający się z:

| 4.5.1. | okręgu otaczającego literę „E”, po której następuje numer wskazujący kraj, który udzielił homologacji (1); |
| --- | --- |

4.5.1.

okręgu otaczającego literę „E”, po której następuje numer wskazujący kraj, który udzielił homologacji (1);

| 4.5.2. | numeru niniejszego regulaminu, po którym następuje litera „R”, następnie łącznik i numer homologacji, na prawo od okręgu opisanego w ppkt 4.5.1. |
| --- | --- |

4.5.2.

numeru niniejszego regulaminu, po którym następuje litera „R”, następnie łącznik i numer homologacji, na prawo od okręgu opisanego w ppkt 4.5.1.

| 4.6. | Jeżeli pojazd jest zgodny z typem pojazdu homologowanego, zgodnie z jednym lub z większą liczbą regulaminów załączonych do Porozumienia w kraju, który udzielił homologacji zgodnie z niniejszym regulaminem, nie trzeba powtarzać symbolu opisanego w ppkt 4.5.1; w takim wypadku numery regulaminu i homologacji oraz dodatkowe symbole wszystkich regulaminów, zgodnie z którymi udzielono homologacji w kraju, w którym udzielono homologacji na podstawie niniejszego regulaminu, umieszcza się w kolumnach pionowych z prawej strony symbolu opisanego w ppkt 4.5.1. |
| --- | --- |

4.6.

Jeżeli pojazd jest zgodny z typem pojazdu homologowanego, zgodnie z jednym lub z większą liczbą regulaminów załączonych do Porozumienia w kraju, który udzielił homologacji zgodnie z niniejszym regulaminem, nie trzeba powtarzać symbolu opisanego w ppkt 4.5.1; w takim wypadku numery regulaminu i homologacji oraz dodatkowe symbole wszystkich regulaminów, zgodnie z którymi udzielono homologacji w kraju, w którym udzielono homologacji na podstawie niniejszego regulaminu, umieszcza się w kolumnach pionowych z prawej strony symbolu opisanego w ppkt 4.5.1.

| 4.7. | Znak homologacji musi być łatwy do odczytania i nieusuwalny. |
| --- | --- |

4.7.

Znak homologacji musi być łatwy do odczytania i nieusuwalny.

| 4.8. | Znak homologacji umiejscowiony jest na tabliczce znamionowej pojazdu umieszczonej przez producenta lub blisko niej. |
| --- | --- |

4.8.

Znak homologacji umiejscowiony jest na tabliczce znamionowej pojazdu umieszczonej przez producenta lub blisko niej.

| 4.9. | Przykłady znaków homologacji przedstawiono w załączniku 2 do niniejszego regulaminu. |
| --- | --- |

4.9.

Przykłady znaków homologacji przedstawiono w załączniku 2 do niniejszego regulaminu.

5.   SPECYFIKACJE I BADANIA

| 5.1. | Pojazd musi zostać poddany badaniu zgodnie z załącznikiem 1 do niniejszego regulaminu. |
| --- | --- |

5.1.

Pojazd musi zostać poddany badaniu zgodnie z załącznikiem 1 do niniejszego regulaminu.

| 5.1.1. | Badanie przeprowadza się po stronie kierowcy, o ile ewentualne asymetryczne struktury boczne nie są tak różne, że ma to wpływ na wyniki w przypadku zderzenia bocznego. W tym przypadku można wykorzystać którąkolwiek z alternatyw przedstawionych w ppkt 5.1.1.1 lub 5.1.1.2 na podstawie porozumienia między producentem a placówką odpowiedzialną za badania. |
| --- | --- |

5.1.1.

Badanie przeprowadza się po stronie kierowcy, o ile ewentualne asymetryczne struktury boczne nie są tak różne, że ma to wpływ na wyniki w przypadku zderzenia bocznego. W tym przypadku można wykorzystać którąkolwiek z alternatyw przedstawionych w ppkt 5.1.1.1 lub 5.1.1.2 na podstawie porozumienia między producentem a placówką odpowiedzialną za badania.

| 5.1.1.1. | Producent musi przedstawić władzy homologacyjnej informacje dotyczące zgodności wyników w porównaniu ze stroną kierowcy, jeżeli badanie przeprowadzane jest po tej stronie. |
| --- | --- |

5.1.1.1.

Producent musi przedstawić władzy homologacyjnej informacje dotyczące zgodności wyników w porównaniu ze stroną kierowcy, jeżeli badanie przeprowadzane jest po tej stronie.

| 5.1.1.2. | W razie niepewności w odniesieniu do budowy pojazdu władza homologacyjna podejmuje decyzję o przeprowadzeniu badania po stronie przeciwnej do strony kierowcy, co uważa się za opcję najmniej korzystną. |
| --- | --- |

5.1.1.2.

W razie niepewności w odniesieniu do budowy pojazdu władza homologacyjna podejmuje decyzję o przeprowadzeniu badania po stronie przeciwnej do strony kierowcy, co uważa się za opcję najmniej korzystną.

| 5.1.2. | Po konsultacji z producentem służba techniczna może zażądać, aby badanie zostało przeprowadzone przy siedzeniu w innym położeniu niż to, które jest wskazane w ppkt 5.5.1 załącznika 4. Pozycja ta zostanie wykazana w sprawozdaniu z badania (2). |
| --- | --- |

5.1.2.

Po konsultacji z producentem służba techniczna może zażądać, aby badanie zostało przeprowadzone przy siedzeniu w innym położeniu niż to, które jest wskazane w ppkt 5.5.1 załącznika 4. Pozycja ta zostanie wykazana w sprawozdaniu z badania (2).

| 5.1.3. | Wynik tego badania uznaje się za zadowalający, jeżeli spełnione zostały warunki przedstawione w ppkt 5.2 i 5.3. |
| --- | --- |

5.1.3.

Wynik tego badania uznaje się za zadowalający, jeżeli spełnione zostały warunki przedstawione w ppkt 5.2 i 5.3.

5.2.   Kryteria zachowania się

| 5.2.1. | Kryteria zachowania się, określone dla badania zderzeniowego zgodnie z dodatkiem do załącznika 4 do niniejszego regulaminu, muszą spełniać następujące warunki: |
| --- | --- |

5.2.1.

Kryteria zachowania się, określone dla badania zderzeniowego zgodnie z dodatkiem do załącznika 4 do niniejszego regulaminu, muszą spełniać następujące warunki:

| 5.2.1.1. | kryterium zachowania się głowy (HPC) nie może przekraczać 1 000; jeżeli nie występuje kontakt z głową, HPC nie mierzy się ani nie oblicza, lecz odnotowuje jako „Brak kontaktu z głową”; |
| --- | --- |

5.2.1.1.

kryterium zachowania się głowy (HPC) nie może przekraczać 1 000; jeżeli nie występuje kontakt z głową, HPC nie mierzy się ani nie oblicza, lecz odnotowuje jako „Brak kontaktu z głową”;

| 5.2.1.2. | kryteria zachowania się klatki piersiowej muszą być następujące:






  a) | kryterium ugięcia żebra (RDC) nie więcej niż 42 mm; |
| --- | --- | --- |

5.2.1.2.

kryteria zachowania się klatki piersiowej muszą być następujące:

a)

kryterium ugięcia żebra (RDC) nie więcej niż 42 mm;

| b) | kryterium tkanki miękkiej (VC) nie więcej niż 1,0 m/s. |
| --- | --- |

b)

kryterium tkanki miękkiej (VC) nie więcej niż 1,0 m/s.

Przez okres przejściowy dwóch lat po dacie określonej w ppkt 10.2 niniejszego regulaminu wartość V * C nie jest kryterium stanowiącym o tym, czy wynik badania homologacyjnego jest pozytywny czy negatywny, ale wartość ta musi zostać odnotowana w sprawozdaniu z badania i udostępniona władzy homologacyjnej. Po tym okresie przejściowym wartość VC w wysokości 1,0 m/s stosuje się jako kryterium wyniku pozytywnego/negatywnego, o ile Umawiająca się Strona stosująca niniejszy regulamin nie postanowi inaczej;

| 5.2.1.3. | kryterium zachowania się miednicy musi być następujące:
  szczytowa siła działająca na spojenie łonowe (PSPF) nie większa niż 6 kN; |
| --- | --- |

5.2.1.3.

kryterium zachowania się miednicy musi być następujące:

szczytowa siła działająca na spojenie łonowe (PSPF) nie większa niż 6 kN;

| 5.2.1.4. | kryterium zachowania się brzucha musi być następujące:
  szczytowa siła działająca na brzuch (APF) nie większa niż siła wewnętrzna 2,5 kN (równoważna sile zewnętrznej 4,5 kN). |
| --- | --- |

5.2.1.4.

kryterium zachowania się brzucha musi być następujące:

szczytowa siła działająca na brzuch (APF) nie większa niż siła wewnętrzna 2,5 kN (równoważna sile zewnętrznej 4,5 kN).

5.3.   Wymogi szczególne

| 5.3.1. | W trakcie badania żadne drzwi nie mogą być otwarte. |
| --- | --- |

5.3.1.

W trakcie badania żadne drzwi nie mogą być otwarte.

| 5.3.2. | Po uderzeniu musi być możliwe, bez użycia narzędzi: |
| --- | --- |

5.3.2.

Po uderzeniu musi być możliwe, bez użycia narzędzi:

| 5.3.2.1. | otwarcie wystarczającej liczby drzwi, w jakie zaopatrzony jest pojazd, w celu zapewnienia normalnego wejścia i wyjścia użytkowników oraz w razie konieczności odchylenie oparć siedzeń lub siedzeń w celu umożliwienia ewakuacji wszystkich osób znajdujących się w pojeździe; |
| --- | --- |

5.3.2.1.

otwarcie wystarczającej liczby drzwi, w jakie zaopatrzony jest pojazd, w celu zapewnienia normalnego wejścia i wyjścia użytkowników oraz w razie konieczności odchylenie oparć siedzeń lub siedzeń w celu umożliwienia ewakuacji wszystkich osób znajdujących się w pojeździe;

| 5.3.2.2. | uwolnienie manekina z systemu zabezpieczającego; |
| --- | --- |

5.3.2.2.

uwolnienie manekina z systemu zabezpieczającego;

| 5.3.2.3. | usunięcie manekina z pojazdu; |
| --- | --- |

5.3.2.3.

usunięcie manekina z pojazdu;

| 5.3.3. | żadne urządzenie lub element wewnętrzny nie może ulec odłączeniu w sposób znacznie zwiększający ryzyko uszkodzenia ciała przez ostre elementy wystające lub poszarpane krawędzie; |
| --- | --- |

5.3.3.

żadne urządzenie lub element wewnętrzny nie może ulec odłączeniu w sposób znacznie zwiększający ryzyko uszkodzenia ciała przez ostre elementy wystające lub poszarpane krawędzie;

| 5.3.4. | dopuszczalne są pęknięcia będące wynikiem stałego odkształcenia, pod warunkiem że nie zwiększają ryzyka uszkodzenia ciała; |
| --- | --- |

5.3.4.

dopuszczalne są pęknięcia będące wynikiem stałego odkształcenia, pod warunkiem że nie zwiększają ryzyka uszkodzenia ciała;

| 5.3.5. | jeżeli po kolizji występuje stały wyciek płynu z układu zasilania paliwem, prędkość tego wycieku nie może przekraczać 30 g/min; jeżeli płyn z układu zasilania paliwem miesza się z płynami z innych układów i nie można łatwo tych płynów rozdzielić i zidentyfikować, należy w ocenie stałego wycieku uwzględnić wszystkie zebrane płyny. |
| --- | --- |

5.3.5.

jeżeli po kolizji występuje stały wyciek płynu z układu zasilania paliwem, prędkość tego wycieku nie może przekraczać 30 g/min; jeżeli płyn z układu zasilania paliwem miesza się z płynami z innych układów i nie można łatwo tych płynów rozdzielić i zidentyfikować, należy w ocenie stałego wycieku uwzględnić wszystkie zebrane płyny.

6.   MODYFIKACJA TYPU POJAZDU

| 6.1. | Jakakolwiek modyfikacja pojazdu dotycząca: konstrukcji, liczby i typu siedzeń, wykończenia lub wyposażenia wnętrza, pozycji układu sterowania lub części mechanicznych, mogąca wpłynąć na zdolność pochłaniania energii przez bok samochodu wymaga powiadomienia służby administracyjnej udzielającej homologacji. Służba taka może wówczas: |
| --- | --- |

6.1.

Jakakolwiek modyfikacja pojazdu dotycząca: konstrukcji, liczby i typu siedzeń, wykończenia lub wyposażenia wnętrza, pozycji układu sterowania lub części mechanicznych, mogąca wpłynąć na zdolność pochłaniania energii przez bok samochodu wymaga powiadomienia służby administracyjnej udzielającej homologacji. Służba taka może wówczas:

| 6.1.1. | uznać, że wprowadzone modyfikacje prawdopodobnie nie będą miały istotnego negatywnego skutku i że w każdym razie pojazd nadal spełnia wymogi; lub |
| --- | --- |

6.1.1.

uznać, że wprowadzone modyfikacje prawdopodobnie nie będą miały istotnego negatywnego skutku i że w każdym razie pojazd nadal spełnia wymogi; lub

| 6.1.2. | zażądać kolejnego sprawozdania z badań od służby technicznej odpowiedzialnej za prowadzenie badań. |
| --- | --- |

6.1.2.

zażądać kolejnego sprawozdania z badań od służby technicznej odpowiedzialnej za prowadzenie badań.

| 6.1.2.1. | Jakakolwiek modyfikacja pojazdu dotycząca ogólnego kształtu konstrukcji pojazdu albo jakakolwiek zmiana masy odniesienia o ponad 8 %, co w ocenie władzy homologacyjnej miałoby znaczny wpływ na wyniki badania, wymaga powtórzenia badania zgodnie z opisem w załączniku 4. |
| --- | --- |

6.1.2.1.

Jakakolwiek modyfikacja pojazdu dotycząca ogólnego kształtu konstrukcji pojazdu albo jakakolwiek zmiana masy odniesienia o ponad 8 %, co w ocenie władzy homologacyjnej miałoby znaczny wpływ na wyniki badania, wymaga powtórzenia badania zgodnie z opisem w załączniku 4.

| 6.1.2.2. | Jeżeli po konsultacji z producentem służba techniczna uważa, że modyfikacje wprowadzone do typu pojazdu są niewystarczające, aby uzasadnić pełne ponowne badanie, można wykonać badanie częściowe. Będzie tak w przypadku, gdy masa odniesienia różni się od masy oryginalnego pojazdu o nie więcej niż 8 % lub liczba siedzeń przednich pozostaje niezmieniona. Zmiana rodzajów siedzeń lub wyposażenia wnętrza nie uzasadnia automatycznie ponownego pełnego badania. Przykład podejścia do tego problemu znajduje się w załączniku 8. |
| --- | --- |

6.1.2.2.

Jeżeli po konsultacji z producentem służba techniczna uważa, że modyfikacje wprowadzone do typu pojazdu są niewystarczające, aby uzasadnić pełne ponowne badanie, można wykonać badanie częściowe. Będzie tak w przypadku, gdy masa odniesienia różni się od masy oryginalnego pojazdu o nie więcej niż 8 % lub liczba siedzeń przednich pozostaje niezmieniona. Zmiana rodzajów siedzeń lub wyposażenia wnętrza nie uzasadnia automatycznie ponownego pełnego badania. Przykład podejścia do tego problemu znajduje się w załączniku 8.

| 6.2. | Potwierdzenie lub odmowa homologacji, wyszczególniająca zmiany, zostaje notyfikowana Stronom Porozumienia stosującym niniejszy regulamin zgodnie z procedurą określoną w ppkt 4.4. |
| --- | --- |

6.2.

Potwierdzenie lub odmowa homologacji, wyszczególniająca zmiany, zostaje notyfikowana Stronom Porozumienia stosującym niniejszy regulamin zgodnie z procedurą określoną w ppkt 4.4.

| 6.3. | Właściwa władza udzielająca rozszerzenia homologacji przydziela numer seryjny każdemu formularzowi komunikatu przygotowanemu w związku z takim rozszerzeniem. |
| --- | --- |

6.3.

Właściwa władza udzielająca rozszerzenia homologacji przydziela numer seryjny każdemu formularzowi komunikatu przygotowanemu w związku z takim rozszerzeniem.

7.   ZGODNOŚĆ PRODUKCJI

Zgodność procedur produkcji odpowiadać będzie następującym wymogom, zawartym w Porozumieniu, dodatek 2 (E/ECE/324-E/ECE/TRANS/505/Rev.2):

| 7.1. | Każdy pojazd uzyskujący homologację zgodnie z niniejszym regulaminem produkowany jest w sposób zapewniający jego zgodność z typem homologowanym w drodze spełnienia wymogów określonych w pkt 5 powyżej. |
| --- | --- |

7.1.

Każdy pojazd uzyskujący homologację zgodnie z niniejszym regulaminem produkowany jest w sposób zapewniający jego zgodność z typem homologowanym w drodze spełnienia wymogów określonych w pkt 5 powyżej.

| 7.2. | Posiadacz homologacji musi zapewnić przeprowadzenie w przypadku każdego typu pojazdu co najmniej badań w zakresie dokonywania pomiarów. |
| --- | --- |

7.2.

Posiadacz homologacji musi zapewnić przeprowadzenie w przypadku każdego typu pojazdu co najmniej badań w zakresie dokonywania pomiarów.

| 7.3. | Władza, która udzieliła homologacji typu, może w dowolnym czasie zweryfikować metody kontroli zgodności stosowane w każdym z obiektów produkcyjnych. W trybie normalnym weryfikacje takie dokonywane są co dwa lata. |
| --- | --- |

7.3.

Władza, która udzieliła homologacji typu, może w dowolnym czasie zweryfikować metody kontroli zgodności stosowane w każdym z obiektów produkcyjnych. W trybie normalnym weryfikacje takie dokonywane są co dwa lata.

8.   KARY ZA NIEZGODNOŚĆ PRODUKCJI

| 8.1. | Homologacja udzielona w odniesieniu do typu pojazdu zgodnie z niniejszym regulaminem może zostać cofnięta w razie niespełnienia wymogów ppkt 7.1 powyżej lub w razie niezaliczenia przez pojazd lub wybrane pojazdy z wynikiem pozytywnym testów określonych w ppkt 7.2 powyżej. |
| --- | --- |

8.1.

Homologacja udzielona w odniesieniu do typu pojazdu zgodnie z niniejszym regulaminem może zostać cofnięta w razie niespełnienia wymogów ppkt 7.1 powyżej lub w razie niezaliczenia przez pojazd lub wybrane pojazdy z wynikiem pozytywnym testów określonych w ppkt 7.2 powyżej.

| 8.2. | Jeżeli Umawiająca się Strona, stosująca niniejszy regulamin, cofnie uprzednio udzieloną homologację, zobowiązana jest ona, za pomocą formularza komunikatu zgodnego z wzorem przedstawionym w załączniku 1 do niniejszego regulaminu, bezzwłocznie powiadomić o tym pozostałe Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin. |
| --- | --- |

8.2.

Jeżeli Umawiająca się Strona, stosująca niniejszy regulamin, cofnie uprzednio udzieloną homologację, zobowiązana jest ona, za pomocą formularza komunikatu zgodnego z wzorem przedstawionym w załączniku 1 do niniejszego regulaminu, bezzwłocznie powiadomić o tym pozostałe Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin.

9.   OSTATECZNE ZAPRZESTANIE PRODUKCJI

Jeżeli posiadacz homologacji całkowicie zaprzestanie produkcji typu pojazdu homologowanego zgodnie z niniejszym regulaminem, musi poinformować o tym władzę, która udzieliła homologacji. Po otrzymaniu właściwego komunikatu władza ta za pomocą formularza komunikatu zgodnego z wzorem w załączniku 1 do niniejszego regulaminu informuje o tym pozostałe Strony z Porozumienia z 1958 r. stosujące niniejszy regulamin.

10.   PRZEPISY PRZEJŚCIOWE

| 10.1. | Od oficjalnej daty wejścia w życie suplementu 1 do serii poprawek 02 żadna z Umawiających się Stron, stosujących niniejszy regulamin, nie może odmówić udzielenia homologacji EKG zgodnie z niniejszym regulaminem, zmienionym suplementem 1 do serii poprawek 02. |
| --- | --- |

10.1.

Od oficjalnej daty wejścia w życie suplementu 1 do serii poprawek 02 żadna z Umawiających się Stron, stosujących niniejszy regulamin, nie może odmówić udzielenia homologacji EKG zgodnie z niniejszym regulaminem, zmienionym suplementem 1 do serii poprawek 02.

| 10.2. | Po upływie 12 miesięcy od wejścia w życie serii poprawek 02 Umawiające się Strony, stosujące niniejszy regulamin, udzielają homologacji EKG tylko typom pojazdów zgodnym z wymogami niniejszego regulaminu zmienionego serią poprawek 02. |
| --- | --- |

10.2.

Po upływie 12 miesięcy od wejścia w życie serii poprawek 02 Umawiające się Strony, stosujące niniejszy regulamin, udzielają homologacji EKG tylko typom pojazdów zgodnym z wymogami niniejszego regulaminu zmienionego serią poprawek 02.

| 10.3. | Po upływie 60 miesięcy od wejścia w życie serii poprawek 02 Umawiające się Strony, stosujące niniejszy regulamin, mogą odmówić pierwszej rejestracji krajowej (pierwszego wejścia do eksploatacji) pojazdów niespełniających wymogów niniejszego regulaminu zmienionego serią poprawek 02. |
| --- | --- |

10.3.

Po upływie 60 miesięcy od wejścia w życie serii poprawek 02 Umawiające się Strony, stosujące niniejszy regulamin, mogą odmówić pierwszej rejestracji krajowej (pierwszego wejścia do eksploatacji) pojazdów niespełniających wymogów niniejszego regulaminu zmienionego serią poprawek 02.

| 10.4. | Po upływie 36 miesięcy od wejścia w życie suplementu 1 do serii poprawek 02 Umawiające się Strony, stosujące niniejszy regulamin, udzielają homologacji EKG jedynie typom pojazdów zgodnym z wymogami niniejszego regulaminu zmienionego suplementem 1 do serii poprawek 02. |
| --- | --- |

10.4.

Po upływie 36 miesięcy od wejścia w życie suplementu 1 do serii poprawek 02 Umawiające się Strony, stosujące niniejszy regulamin, udzielają homologacji EKG jedynie typom pojazdów zgodnym z wymogami niniejszego regulaminu zmienionego suplementem 1 do serii poprawek 02.

| 10.5. | Po upływie 84 miesięcy od wejścia w życie suplementu 1 do serii poprawek 02 Umawiające się Strony, stosujące niniejszy regulamin, mogą odmówić pierwszej rejestracji krajowej (pierwszego dopuszczenia do ruchu) pojazdów niespełniających wymogów niniejszego regulaminu zmienionego suplementem 1 do serii poprawek 02. |
| --- | --- |

10.5.

Po upływie 84 miesięcy od wejścia w życie suplementu 1 do serii poprawek 02 Umawiające się Strony, stosujące niniejszy regulamin, mogą odmówić pierwszej rejestracji krajowej (pierwszego dopuszczenia do ruchu) pojazdów niespełniających wymogów niniejszego regulaminu zmienionego suplementem 1 do serii poprawek 02.

11.   NAZWY I ADRESY PLACÓWEK TECHNICZNYCH ODPOWIEDZIALNYCH ZA PROWADZENIE BADAŃ HOMOLOGACYJNYCH ORAZ SŁUŻB ADMINISTRACYJNYCH

Strony Porozumienia stosujące niniejszy regulamin przekazują sekretariatowi Organizacji Narodów Zjednoczonych nazwy i adresy służb technicznych odpowiedzialnych za prowadzenie badań homologacyjnych oraz służb administracyjnych udzielających homologacji, którym należy przesłać wydane w innych krajach formularze poświadczające: homologację, rozszerzenie, odmowę lub cofnięcie homologacji.

---

(1)  1 – Niemcy, 2 – Francja, 3 – Włochy, 4 – Niderlandy, 5 – Szwecja, 6 – Belgia, 7 – Węgry, 8 – Republika Czeska, 9 – Hiszpania, 10 – Jugosławia, 11 – Zjednoczone Królestwo, 12 – Austria, 13 – Luksemburg, 14 – Szwajcaria, 15 (numer wolny), 16 – Norwegia, 17 – Finlandia, 18 – Dania, 19 – Rumunia, 20 – Polska, 21 – Portugalia, 22 – Federacja Rosyjska, 23 – Grecja, 24 – Irlandia, 25 – Chorwacja, 26 – Słowenia, 27 – Słowacja, 28 – Białoruś, 29 – Estonia, 30 (numer wolny), 31 – Bośnia i Hercegowina, 32 – Łotwa, 33 (numer wolny), 34 – Bułgaria, 35–36 (numery wolne), 37 – Turcja, 38–39 (numery wolne), 40 – Była Jugosłowiańska Republika Macedonii, 41 (numer wolny), 42 – Wspólnota Europejska (homologacje udzielone przez jej państwa członkowskie z użyciem właściwych im symboli EKG), 43 – Japonia, 44 (numer wolny), 45 – Australia, 46 – Ukraina. Kolejnym krajom przydziela się numery w porządku chronologicznym, w jakim ratyfikują lub przystępują do Porozumienia dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań, a Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych powiadamia Umawiające się Strony Porozumienia o przydzielonych w ten sposób numerach.

(2)  Do dnia 30 września 2000 r. do celów wymagań dotyczących badań zakres normalnych regulacji wzdłużnych musi być ograniczony tak, aby punkt H znajdował się w obrębie długości otworu drzwi.

---

ZAŁĄCZNIK 1

(maksymalny format: A4 (210 × 297 mm))

KOMUNIKAT

Image

---

ZAŁĄCZNIK 2

UKŁAD ZNAKU HOMOLOGACJI

Wzór A

(Patrz: pkt 4.5 niniejszego regulaminu)

Image

a = 8 mm min.

Powyższy znak homologacji umieszczony na pojeździe wskazuje, że odnośny typ pojazdu uzyskał homologację w odniesieniu do ochrony użytkowników pojazdów w przypadku zderzenia bocznego w Niderlandach (E4) zgodnie z regulaminem nr 95. Numer homologacji wskazuje, że homologacji udzielono zgodnie z wymogami regulaminu nr 95 zmienionego serią poprawek 01.

Wzór B

(Patrz: pkt 4.6 niniejszego regulaminu)

Image

a = 8 mm min.

Powyższy znak homologacji umieszczony na pojeździe wskazuje, że odnośny typ pojazdu uzyskał homologację w Niderlandach (E4) zgodnie z regulaminami nr 95 i 24 (1). (W przypadku drugiego regulaminu dodatkowy symbol umieszczony po numerze regulaminu wskazuje, że poprawiony współczynnik pochłaniania wynosi 1,30 m-1). Pierwsze dwie cyfry numerów homologacji wskazują, że w terminach udzielenia odnośnych homologacji regulamin nr 95 obejmował serię poprawek 01, a regulamin nr 24 obejmował już serię poprawek 03.

---

(1)  Ostatni numer podano jedynie jako przykład.

---

ZAŁĄCZNIK 3

PROCEDURA OKREŚLANIA PUNKTU „H” I RZECZYWISTEGO KĄTA TUŁOWIA DLA MIEJSC SIEDZĄCYCH W POJAZDACH SILNIKOWYCH

1.   CEL

Procedura opisana w niniejszym załączniku stosowana jest w celu określenia położenia punktu „H” oraz rzeczywistego kąta tułowia dla jednego lub kilku miejsc siedzących w pojeździe silnikowym oraz w celu sprawdzenia stosunku zmierzonych danych do specyfikacji konstrukcyjnych podanych przez producenta pojazdu (1).

2.   DEFINICJE

Dla celów niniejszego załącznika:

| 2.1. | „Dane odniesienia” oznaczają jedną lub kilka następujących właściwości miejsca siedzącego: |
| --- | --- |

2.1.

„Dane odniesienia” oznaczają jedną lub kilka następujących właściwości miejsca siedzącego:

| 2.1.1. | punkt „H” i punkt „R” oraz ich wzajemny stosunek; |
| --- | --- |

2.1.1.

punkt „H” i punkt „R” oraz ich wzajemny stosunek;

| 2.1.2. | rzeczywisty kąt tułowia i konstrukcyjny kąt tułowia oraz ich wzajemny stosunek; |
| --- | --- |

2.1.2.

rzeczywisty kąt tułowia i konstrukcyjny kąt tułowia oraz ich wzajemny stosunek;

| 2.2. | „trójwymiarowa maszyna punktu »H«” (maszyna 3-D H) oznacza urządzenie wykorzystywane w celu określania punktów „H” oraz rzeczywistych kątów tułowia; urządzenie to opisane jest w dodatku 1 do niniejszego załącznika; |
| --- | --- |

2.2.

„trójwymiarowa maszyna punktu »H«” (maszyna 3-D H) oznacza urządzenie wykorzystywane w celu określania punktów „H” oraz rzeczywistych kątów tułowia; urządzenie to opisane jest w dodatku 1 do niniejszego załącznika;

| 2.3. | „punkt »H«” oznacza obrotowy środek tułowia i uda maszyny 3-D H, która została zainstalowana na siedzeniu pojazdu zgodnie z pkt 4 poniżej; punkt „H” znajduje się w środku linii środkowej urządzenia, która leży między pomiarowymi gałkami punktu „H” po obu stronach maszyny 3-D H. Teoretycznie punkt „H” odpowiada punktowi „R” (tolerancje określone w ppkt 3.2.2 poniżej); określony zgodnie z procedurą opisaną w pkt 4, punkt „H” uważany jest za stały w stosunku do konstrukcji poduszki siedzenia i przesuwa się z nią, jeżeli siedzenie jest regulowane; |
| --- | --- |

2.3.

„punkt »H«” oznacza obrotowy środek tułowia i uda maszyny 3-D H, która została zainstalowana na siedzeniu pojazdu zgodnie z pkt 4 poniżej; punkt „H” znajduje się w środku linii środkowej urządzenia, która leży między pomiarowymi gałkami punktu „H” po obu stronach maszyny 3-D H. Teoretycznie punkt „H” odpowiada punktowi „R” (tolerancje określone w ppkt 3.2.2 poniżej); określony zgodnie z procedurą opisaną w pkt 4, punkt „H” uważany jest za stały w stosunku do konstrukcji poduszki siedzenia i przesuwa się z nią, jeżeli siedzenie jest regulowane;

| 2.4. | „punkt”„R” lub „punkt odniesienia miejsca siedzącego” oznacza punkt konstrukcyjny określony przez producenta pojazdu dla każdego miejsca siedzącego i ustanowiony w odniesieniu do trójwymiarowego układu odniesienia; |
| --- | --- |

2.4.

„punkt”„R” lub „punkt odniesienia miejsca siedzącego” oznacza punkt konstrukcyjny określony przez producenta pojazdu dla każdego miejsca siedzącego i ustanowiony w odniesieniu do trójwymiarowego układu odniesienia;

| 2.5. | „linia tułowia” oznacza linię środkową sondy maszyny 3-D H, przy czym sonda ma całkowicie tylne położenie; |
| --- | --- |

2.5.

„linia tułowia” oznacza linię środkową sondy maszyny 3-D H, przy czym sonda ma całkowicie tylne położenie;

| 2.6. | „rzeczywisty kąt tułowia” oznacza kąt zmierzony między pionową linią przechodzącą przez punkt „H” i linię tułowia z wykorzystaniem kwadrantu kąta pleców na maszynie 3-D H. Teoretycznie, rzeczywisty kąt tułowia odpowiada konstrukcyjnemu kątowi tułowia (tolerancje określone w ppkt 3.2.2 poniżej); |
| --- | --- |

2.6.

„rzeczywisty kąt tułowia” oznacza kąt zmierzony między pionową linią przechodzącą przez punkt „H” i linię tułowia z wykorzystaniem kwadrantu kąta pleców na maszynie 3-D H. Teoretycznie, rzeczywisty kąt tułowia odpowiada konstrukcyjnemu kątowi tułowia (tolerancje określone w ppkt 3.2.2 poniżej);

| 2.7. | „konstrukcyjny kąt tułowia” oznacza kąt zmierzony między pionową linią przechodzącą przez punkt „R” i linią tułowia w położeniu, które odpowiada konstrukcyjnej pozycji oparcia siedzenia określonej przez producenta pojazdu; |
| --- | --- |

2.7.

„konstrukcyjny kąt tułowia” oznacza kąt zmierzony między pionową linią przechodzącą przez punkt „R” i linią tułowia w położeniu, które odpowiada konstrukcyjnej pozycji oparcia siedzenia określonej przez producenta pojazdu;

| 2.8. | „płaszczyzna środkowa osoby zajmującej siedzenie” (C/LO) oznacza środkową płaszczyznę maszyny 3-D H umieszczonej na każdym konstrukcyjnym miejscu siedzącym; przedstawia ją współrzędna punktu „H” na osi „Y”; dla oddzielnych siedzeń płaszczyzna środkowa siedzenia zbiega się z płaszczyzną środkową osoby zajmującej siedzenie. Dla pozostałych siedzeń płaszczyzna środkowa osoby zajmującej siedzenie określona jest przez producenta; |
| --- | --- |

2.8.

„płaszczyzna środkowa osoby zajmującej siedzenie” (C/LO) oznacza środkową płaszczyznę maszyny 3-D H umieszczonej na każdym konstrukcyjnym miejscu siedzącym; przedstawia ją współrzędna punktu „H” na osi „Y”; dla oddzielnych siedzeń płaszczyzna środkowa siedzenia zbiega się z płaszczyzną środkową osoby zajmującej siedzenie. Dla pozostałych siedzeń płaszczyzna środkowa osoby zajmującej siedzenie określona jest przez producenta;

| 2.9. | „trójwymiarowy układ odniesienia” oznacza układ opisany w dodatku 2 do niniejszego załącznika; |
| --- | --- |

2.9.

„trójwymiarowy układ odniesienia” oznacza układ opisany w dodatku 2 do niniejszego załącznika;

| 2.10. | „znaki odniesienia” są fizycznymi punktami (otworami, powierzchniami, znakami lub wcięciami) na nadwoziu pojazdu zdefiniowanymi przez producenta; |
| --- | --- |

2.10.

„znaki odniesienia” są fizycznymi punktami (otworami, powierzchniami, znakami lub wcięciami) na nadwoziu pojazdu zdefiniowanymi przez producenta;

| 2.11. | „położenie pomiarowe pojazdu” oznacza pozycję pojazdu zgodnie ze współrzędnymi znaków odniesienia w trójwymiarowym układzie odniesienia. |
| --- | --- |

2.11.

„położenie pomiarowe pojazdu” oznacza pozycję pojazdu zgodnie ze współrzędnymi znaków odniesienia w trójwymiarowym układzie odniesienia.

3.   WYMOGI

3.1.   Przedstawienie danych

Dla każdego miejsca siedzącego, gdzie są wymagane dane odniesienia w celu wykazania zgodności z przepisami niniejszego regulaminu, wszystkie lub odpowiednio wybrane poniższe dane przedstawia się w formie zgodnej z dodatkiem 3 do niniejszego załącznika:

| 3.1.1. | współrzędne punktu „R” w odniesieniu do trójwymiarowego układu odniesienia; |
| --- | --- |

3.1.1.

współrzędne punktu „R” w odniesieniu do trójwymiarowego układu odniesienia;

| 3.1.2. | konstrukcyjny kąt tułowia; |
| --- | --- |

3.1.2.

konstrukcyjny kąt tułowia;

| 3.1.3. | wszystkie wskazówki konieczne dla wyregulowania siedzenia (jeżeli jest regulowane) do pozycji pomiarowej przedstawionej w ppkt 4.3 poniżej. |
| --- | --- |

3.1.3.

wszystkie wskazówki konieczne dla wyregulowania siedzenia (jeżeli jest regulowane) do pozycji pomiarowej przedstawionej w ppkt 4.3 poniżej.

3.2.   Wzajemny stosunek między zmierzonymi danymi i specyfikacjami konstrukcyjnymi

| 3.2.1. | Współrzędne punktu „H” i wartość rzeczywistego kąta tułowia otrzymane podczas zastosowania procedury opisanej w pkt 4 porównuje się, odpowiednio, ze współrzędnymi punktu „R” oraz wartością konstrukcyjnego kąta tułowia, wskazanymi przez producenta pojazdu. |
| --- | --- |

3.2.1.

Współrzędne punktu „H” i wartość rzeczywistego kąta tułowia otrzymane podczas zastosowania procedury opisanej w pkt 4 porównuje się, odpowiednio, ze współrzędnymi punktu „R” oraz wartością konstrukcyjnego kąta tułowia, wskazanymi przez producenta pojazdu.

| 3.2.2. | Względne pozycje punktu „R” i punktu „H” oraz wzajemny stosunek między konstrukcyjnym kątem tułowia i rzeczywistym kątem tułowia uważa się za zadowalające dla badanego położenia miejsca siedzącego, jeżeli punkt „H”, określony przez swoje współrzędne, leży w obrębie kwadratu o długości boku 50 mm, a przekątne poziomych i pionowych boków kwadratu przecinają się w punkcie „R” oraz jeżeli rzeczywisty kąt tułowia znajduje się w zakresie 5o konstrukcyjnego kąta tułowia. |
| --- | --- |

3.2.2.

Względne pozycje punktu „R” i punktu „H” oraz wzajemny stosunek między konstrukcyjnym kątem tułowia i rzeczywistym kątem tułowia uważa się za zadowalające dla badanego położenia miejsca siedzącego, jeżeli punkt „H”, określony przez swoje współrzędne, leży w obrębie kwadratu o długości boku 50 mm, a przekątne poziomych i pionowych boków kwadratu przecinają się w punkcie „R” oraz jeżeli rzeczywisty kąt tułowia znajduje się w zakresie 5o konstrukcyjnego kąta tułowia.

| 3.2.3. | Jeżeli te warunki są spełnione, punkt „R” i konstrukcyjny kąt tułowia wykorzystuje się w celu wykazania zgodności z przepisami niniejszego regulaminu. |
| --- | --- |

3.2.3.

Jeżeli te warunki są spełnione, punkt „R” i konstrukcyjny kąt tułowia wykorzystuje się w celu wykazania zgodności z przepisami niniejszego regulaminu.

| 3.2.4. | Jeżeli punkt „H” lub rzeczywisty kąt tułowia nie spełniają wymogów ppkt 3.2.2 powyżej, punkt „H” i rzeczywisty kąt tułowia należy określić jeszcze dwukrotnie (w sumie trzy razy). Jeżeli wyniki dwóch spośród tych trzech badań spełniają te wymogi, stosuje się warunki ppkt 3.2.3 powyżej. |
| --- | --- |

3.2.4.

Jeżeli punkt „H” lub rzeczywisty kąt tułowia nie spełniają wymogów ppkt 3.2.2 powyżej, punkt „H” i rzeczywisty kąt tułowia należy określić jeszcze dwukrotnie (w sumie trzy razy). Jeżeli wyniki dwóch spośród tych trzech badań spełniają te wymogi, stosuje się warunki ppkt 3.2.3 powyżej.

| 3.2.5. | Jeżeli co najmniej dwa spośród trzech wyników czynności opisanych w ppkt 3.2.4 powyżej nie spełniają wymogów ppkt 3.2.2 powyżej lub jeżeli nie jest możliwe sprawdzenie, ponieważ producent pojazdu nie przedstawił informacji dotyczącej położenia punktu „R” lub dotyczącej konstrukcyjnego kąta tułowia, środek masy trzech zmierzonych punktów lub średnia z trzech zmierzonych kątów wykorzystuje się i uważa za mającą zastosowanie we wszystkich przypadkach, gdzie w niniejszym regulaminie mowa jest o punkcie „R” lub konstrukcyjnym kącie tułowia. |
| --- | --- |

3.2.5.

Jeżeli co najmniej dwa spośród trzech wyników czynności opisanych w ppkt 3.2.4 powyżej nie spełniają wymogów ppkt 3.2.2 powyżej lub jeżeli nie jest możliwe sprawdzenie, ponieważ producent pojazdu nie przedstawił informacji dotyczącej położenia punktu „R” lub dotyczącej konstrukcyjnego kąta tułowia, środek masy trzech zmierzonych punktów lub średnia z trzech zmierzonych kątów wykorzystuje się i uważa za mającą zastosowanie we wszystkich przypadkach, gdzie w niniejszym regulaminie mowa jest o punkcie „R” lub konstrukcyjnym kącie tułowia.

4.   PROCEDURA OKREŚLANIA PUNKTU „H” ORAZ RZECZYWISTEGO KĄTA TUŁOWIA

| 4.1. | Pojazd jest wstępnie przygotowany według uznania producenta, w temperaturze 20 ± 10 oC w celu zapewnienia, aby materiał siedzeń osiągnął temperaturę pokojową. Jeżeli siedzenie, które ma zostać zbadane, nie było jeszcze użytkowane, osoba lub urządzenie o masie 70–80 kg powinno na nim dwukrotnie usiąść przez jedną minutę, aby nagiąć poduszkę i oparcie. Na życzenie producenta, wszystkie zespoły siedzenia pozostaną nieobciążone przez minimalny okres 30 minut poprzedzający instalację maszyny 3-D H. |
| --- | --- |

4.1.

Pojazd jest wstępnie przygotowany według uznania producenta, w temperaturze 20 ± 10 oC w celu zapewnienia, aby materiał siedzeń osiągnął temperaturę pokojową. Jeżeli siedzenie, które ma zostać zbadane, nie było jeszcze użytkowane, osoba lub urządzenie o masie 70–80 kg powinno na nim dwukrotnie usiąść przez jedną minutę, aby nagiąć poduszkę i oparcie. Na życzenie producenta, wszystkie zespoły siedzenia pozostaną nieobciążone przez minimalny okres 30 minut poprzedzający instalację maszyny 3-D H.

| 4.2. | Pojazd znajduje się w położeniu pomiarowym określonym w ppkt 2.11 powyżej. |
| --- | --- |

4.2.

Pojazd znajduje się w położeniu pomiarowym określonym w ppkt 2.11 powyżej.

| 4.3. | Siedzenie, jeżeli jest regulowane, ustawia się najpierw w najbardziej tylnej normalnej pozycji kierowania lub jazdy zgodnie ze wskazaniem producenta pojazdu, z uwzględnieniem jedynie wzdłużnej regulacji siedzenia, wyłączając przesuw siedzenia wykorzystywany do celów innych niż normalna pozycja kierowania lub jazdy. Jeżeli istnieją inne sposoby regulacji siedzenia (pionowe, kątowe, oparcia itd.), są one ustawione w pozycji określonej przez producenta pojazdu. Dla siedzeń podwieszanych pionowa pozycja jest sztywno zamocowana, odpowiednio do normalnej pozycji kierowania, według wskazania producenta. |
| --- | --- |

4.3.

Siedzenie, jeżeli jest regulowane, ustawia się najpierw w najbardziej tylnej normalnej pozycji kierowania lub jazdy zgodnie ze wskazaniem producenta pojazdu, z uwzględnieniem jedynie wzdłużnej regulacji siedzenia, wyłączając przesuw siedzenia wykorzystywany do celów innych niż normalna pozycja kierowania lub jazdy. Jeżeli istnieją inne sposoby regulacji siedzenia (pionowe, kątowe, oparcia itd.), są one ustawione w pozycji określonej przez producenta pojazdu. Dla siedzeń podwieszanych pionowa pozycja jest sztywno zamocowana, odpowiednio do normalnej pozycji kierowania, według wskazania producenta.

| 4.4. | Obszar położenia miejsca siedzącego, z którym ma styczność maszyna 3-D H, pokryty jest muślinem bawełnianym o wystarczających rozmiarach i właściwej fakturze, opisanej jako gładka tkanina bawełniana o 18,9 nitkach na 1 cm2 i o gramaturze 0,228 kg/m2 lub jako dzianina albo włóknina o podobnych właściwościach. Jeżeli badanie przeprowadzane jest na siedzeniu na zewnątrz pojazdu, podłoga, na której znajduje się siedzenie, ma takie same zasadnicze parametry (2), jak podłoga pojazdu, w którym umieszczane jest siedzenie. |
| --- | --- |

4.4.

Obszar położenia miejsca siedzącego, z którym ma styczność maszyna 3-D H, pokryty jest muślinem bawełnianym o wystarczających rozmiarach i właściwej fakturze, opisanej jako gładka tkanina bawełniana o 18,9 nitkach na 1 cm2 i o gramaturze 0,228 kg/m2 lub jako dzianina albo włóknina o podobnych właściwościach. Jeżeli badanie przeprowadzane jest na siedzeniu na zewnątrz pojazdu, podłoga, na której znajduje się siedzenie, ma takie same zasadnicze parametry (2), jak podłoga pojazdu, w którym umieszczane jest siedzenie.

| 4.5. | Umieścić siedzenie i zespół oparcia maszyny 3-D H na siedzeniu tak, aby płaszczyzna środkowa osoby zajmującej siedzenie (C/LO) zbiegała się z płaszczyzną środkową maszyny 3-D H. Na wniosek producenta maszyna 3-D H może być przesunięta ku środkowi w odniesieniu do C/LO, jeżeli maszyna 3-D H znajduje się tak daleko na zewnątrz, że krawędź siedzenia nie pozwoli na wypoziomowanie maszyny 3-D H. |
| --- | --- |

4.5.

Umieścić siedzenie i zespół oparcia maszyny 3-D H na siedzeniu tak, aby płaszczyzna środkowa osoby zajmującej siedzenie (C/LO) zbiegała się z płaszczyzną środkową maszyny 3-D H. Na wniosek producenta maszyna 3-D H może być przesunięta ku środkowi w odniesieniu do C/LO, jeżeli maszyna 3-D H znajduje się tak daleko na zewnątrz, że krawędź siedzenia nie pozwoli na wypoziomowanie maszyny 3-D H.

| 4.6. | Zamocować zespoły stóp i dolnych części nóg do miednicy siedzenia, oddzielnie albo z wykorzystaniem zespołu pręta T i dolnej części nogi. Linia przechodząca przez pomiarowe gałki punktu „H” jest równoległa do podłoża oraz prostopadła do wzdłużnej płaszczyzny środkowej siedzenia. |
| --- | --- |

4.6.

Zamocować zespoły stóp i dolnych części nóg do miednicy siedzenia, oddzielnie albo z wykorzystaniem zespołu pręta T i dolnej części nogi. Linia przechodząca przez pomiarowe gałki punktu „H” jest równoległa do podłoża oraz prostopadła do wzdłużnej płaszczyzny środkowej siedzenia.

| 4.7. | Wyregulować w następujący sposób położenie stóp i nóg maszyny 3-D H: |
| --- | --- |

4.7.

Wyregulować w następujący sposób położenie stóp i nóg maszyny 3-D H:

4.7.1.   Wyznaczona pozycja miejsca siedzącego: kierowcy oraz pasażera z przodu od zewnątrz

| 4.7.1.1. | Zespoły stóp i nóg przesuwa się do przodu w taki sposób, aby stopy przybrały naturalną pozycję na podłodze, w razie konieczności między pedałami roboczymi. Lewa stopa położona jest, w razie możliwości, w przybliżeniu, w takiej samej odległości na lewo od płaszczyzny środkowej maszyny 3-D H, co prawa stopa na prawo. Poziomnica alkoholowa sprawdzająca poprzeczne położenie maszyny 3-D H ustawiana jest poziomo, w razie konieczności przy pomocy regulacji miednicy siedzenia lub przy pomocy regulacji zespołów nogi i stopy w kierunku do tyłu. Linia przechodząca przez pomiarowe gałki punktu „H” utrzymywana jest prostopadle w stosunku do wzdłużnej płaszczyzny środkowej siedzenia. |
| --- | --- |

4.7.1.1.

Zespoły stóp i nóg przesuwa się do przodu w taki sposób, aby stopy przybrały naturalną pozycję na podłodze, w razie konieczności między pedałami roboczymi. Lewa stopa położona jest, w razie możliwości, w przybliżeniu, w takiej samej odległości na lewo od płaszczyzny środkowej maszyny 3-D H, co prawa stopa na prawo. Poziomnica alkoholowa sprawdzająca poprzeczne położenie maszyny 3-D H ustawiana jest poziomo, w razie konieczności przy pomocy regulacji miednicy siedzenia lub przy pomocy regulacji zespołów nogi i stopy w kierunku do tyłu. Linia przechodząca przez pomiarowe gałki punktu „H” utrzymywana jest prostopadle w stosunku do wzdłużnej płaszczyzny środkowej siedzenia.

| 4.7.1.2. | Jeżeli lewa noga nie może być utrzymana równolegle do prawej oraz lewa stopa nie może być podparta konstrukcją, należy przesunąć lewą stopę, aż do uzyskania podparcia. Pomiarowe gałki utrzymywane są w linii prostej. |
| --- | --- |

4.7.1.2.

Jeżeli lewa noga nie może być utrzymana równolegle do prawej oraz lewa stopa nie może być podparta konstrukcją, należy przesunąć lewą stopę, aż do uzyskania podparcia. Pomiarowe gałki utrzymywane są w linii prostej.

4.7.2.   Wyznaczona pozycja miejsca siedzącego: zewnętrznego tylnego

Dla tylnych siedzeń lub siedzeń dodatkowych, nogi są usytuowane zgodnie z opisem producenta. Jeżeli stopy spoczywają na częściach podłogi, które znajdują się na różnych poziomach, stopa, która pierwsza styka się z przednim siedzeniem służy za punkt odniesienia, a druga stopa jest tak ustawiona, aby poziomnica alkoholowa wskazująca poprzeczną orientację siedzenia urządzenia wskazywała położenie poziome.

| 4.7.3. | Pozostałe wyznaczone miejsca siedzące:
  Stosuje się ogólną procedurę opisaną w ppkt 4.7.1 powyżej, z tym wyjątkiem, że stopy umieszcza się zgodnie z opisem producenta pojazdu. |
| --- | --- |

4.7.3.

Pozostałe wyznaczone miejsca siedzące:

Stosuje się ogólną procedurę opisaną w ppkt 4.7.1 powyżej, z tym wyjątkiem, że stopy umieszcza się zgodnie z opisem producenta pojazdu.

| 4.8. | Nałożyć obciążniki dolnej części nogi i uda oraz wypoziomować maszynę 3-D H. |
| --- | --- |

4.8.

Nałożyć obciążniki dolnej części nogi i uda oraz wypoziomować maszynę 3-D H.

| 4.9. | Przechylić do przodu miednicę pleców do zatrzymania i odciągnąć maszynę 3-D H od oparcia siedzenia przy wykorzystaniu pręta T. Zmienić pozycję maszyny 3-D H na siedzeniu za pomocą jednej z następujących metod: |
| --- | --- |

4.9.

Przechylić do przodu miednicę pleców do zatrzymania i odciągnąć maszynę 3-D H od oparcia siedzenia przy wykorzystaniu pręta T. Zmienić pozycję maszyny 3-D H na siedzeniu za pomocą jednej z następujących metod:

| 4.9.1. | Jeżeli maszyna 3-D H ma tendencje do zsuwania się ku tyłowi, stosuje się następującą procedurę. Pozwala się, aby maszyna 3-D H zsunęła się ku tyłowi, aż do momentu, gdy nie jest dłużej wymagane przednie równoległe obciążenie powstrzymujące pręta T, tj. do chwili styku miednicy siedzenia z oparciem siedzenia. W razie konieczności zmienia się pozycję dolnej części nogi. |
| --- | --- |

4.9.1.

Jeżeli maszyna 3-D H ma tendencje do zsuwania się ku tyłowi, stosuje się następującą procedurę. Pozwala się, aby maszyna 3-D H zsunęła się ku tyłowi, aż do momentu, gdy nie jest dłużej wymagane przednie równoległe obciążenie powstrzymujące pręta T, tj. do chwili styku miednicy siedzenia z oparciem siedzenia. W razie konieczności zmienia się pozycję dolnej części nogi.

| 4.9.2. | Jeżeli maszyna 3-D H nie ma tendencji do zsuwania się ku tyłowi, stosuje się następującą procedurę. Zsuwa się maszynę 3-D H ku tyłowi, stosując wsteczne równoległe obciążenie pręta T do chwili styku miednicy siedzenia z oparciem siedzenia (patrz: rysunek 2 w dodatku 1 do niniejszego załącznika). |
| --- | --- |

4.9.2.

Jeżeli maszyna 3-D H nie ma tendencji do zsuwania się ku tyłowi, stosuje się następującą procedurę. Zsuwa się maszynę 3-D H ku tyłowi, stosując wsteczne równoległe obciążenie pręta T do chwili styku miednicy siedzenia z oparciem siedzenia (patrz: rysunek 2 w dodatku 1 do niniejszego załącznika).

| 4.10. | Zastosować obciążenie 100 N ± 10 N na zespół oparcia i miednicy maszyny 3-D H na przecięciu kwadrantu kąta biodra i obudowy pręta T. Kierunek stosowanego obciążenia utrzymywany jest wzdłuż linii przechodzącej przez wspomniane przecięcie do punktu znajdującego się bezpośrednio nad obsadą pręta uda (patrz: rysunek 2 w dodatku 1 do niniejszego załącznika). Następnie ostrożnie umieszcza się z powrotem miednicę pleców na oparciu siedzenia. Pozostałą część procedury przeprowadza się z ostrożnością w celu zapobieżenia zsunięcia się do przodu maszyny 3-D H. |
| --- | --- |

4.10.

Zastosować obciążenie 100 N ± 10 N na zespół oparcia i miednicy maszyny 3-D H na przecięciu kwadrantu kąta biodra i obudowy pręta T. Kierunek stosowanego obciążenia utrzymywany jest wzdłuż linii przechodzącej przez wspomniane przecięcie do punktu znajdującego się bezpośrednio nad obsadą pręta uda (patrz: rysunek 2 w dodatku 1 do niniejszego załącznika). Następnie ostrożnie umieszcza się z powrotem miednicę pleców na oparciu siedzenia. Pozostałą część procedury przeprowadza się z ostrożnością w celu zapobieżenia zsunięcia się do przodu maszyny 3-D H.

| 4.11. | Zamocować prawe i lewe obciążniki pośladków oraz, naprzemiennie, osiem obciążników tułowia.
  Utrzymać poziom maszyny 3-D H. |
| --- | --- |

4.11.

Zamocować prawe i lewe obciążniki pośladków oraz, naprzemiennie, osiem obciążników tułowia.

Utrzymać poziom maszyny 3-D H.

| 4.12. | Nachylić miednicę pleców do przodu, aby zwolnić nacisk na oparcie siedzenia. Kołysać maszynę 3-D H z boku na bok w obrębie 10o kątowych (5o na każdy bok pionowej płaszczyzny środkowej) przez 3 pełne cykle, aby wyzwolić wszelkie zakumulowane tarcie między maszyną 3-D H i siedzeniem.
  Podczas czynności kołysania pręt T maszyny 3-D H może mieć tendencje do odchylania się od określonego poziomego i pionowego ustawienia. Pręt T musi być wówczas utwierdzony przez zastosowanie odpowiedniego poprzecznego obciążenia podczas ruchu kołysania. W czasie utrzymywania pręta T oraz kołysania maszyny 3-D H należy zachować ostrożność w celu zapewnienia, że nie są stosowane żadne przypadkowe zewnętrzne obciążenia w kierunku pionowym lub w przód/w tył.
  Stopy maszyny 3-D H nie mogą być przytwierdzone lub przytrzymywane podczas tej czynności. Jeżeli stopy zmienią położenie, należy pozwolić im pozostać przez chwilę w tej pozycji.
  Ostrożnie przyciągnąć miednicę pleców do oparcia siedzenia i sprawdzić, czy dwie poziomnice alkoholowe znajdują się w pozycji zerowej. Jeżeli nastąpiło przesunięcie stóp podczas czynności kołysania maszyny 3-D H, należy je ustawić na nowo w następujący sposób: | Naprzemiennie podnosić każdą stopę z podłogi do minimalnej koniecznej wysokości, aż nie będzie żadnego dodatkowego ruchu. Podczas tego podnoszenia stopy muszą swobodnie się obracać; nie będzie stosowane żadne obciążenie postępowe lub poprzeczne. Jeżeli każda stopa zostaje umieszczona z powrotem w pozycji dolnej, pięta ma być w styczności z konstrukcją w tym celu zaprojektowaną. |
| --- | --- | --- |

4.12.

Nachylić miednicę pleców do przodu, aby zwolnić nacisk na oparcie siedzenia. Kołysać maszynę 3-D H z boku na bok w obrębie 10o kątowych (5o na każdy bok pionowej płaszczyzny środkowej) przez 3 pełne cykle, aby wyzwolić wszelkie zakumulowane tarcie między maszyną 3-D H i siedzeniem.

Podczas czynności kołysania pręt T maszyny 3-D H może mieć tendencje do odchylania się od określonego poziomego i pionowego ustawienia. Pręt T musi być wówczas utwierdzony przez zastosowanie odpowiedniego poprzecznego obciążenia podczas ruchu kołysania. W czasie utrzymywania pręta T oraz kołysania maszyny 3-D H należy zachować ostrożność w celu zapewnienia, że nie są stosowane żadne przypadkowe zewnętrzne obciążenia w kierunku pionowym lub w przód/w tył.

Stopy maszyny 3-D H nie mogą być przytwierdzone lub przytrzymywane podczas tej czynności. Jeżeli stopy zmienią położenie, należy pozwolić im pozostać przez chwilę w tej pozycji.

Ostrożnie przyciągnąć miednicę pleców do oparcia siedzenia i sprawdzić, czy dwie poziomnice alkoholowe znajdują się w pozycji zerowej. Jeżeli nastąpiło przesunięcie stóp podczas czynności kołysania maszyny 3-D H, należy je ustawić na nowo w następujący sposób:

Naprzemiennie podnosić każdą stopę z podłogi do minimalnej koniecznej wysokości, aż nie będzie żadnego dodatkowego ruchu. Podczas tego podnoszenia stopy muszą swobodnie się obracać; nie będzie stosowane żadne obciążenie postępowe lub poprzeczne. Jeżeli każda stopa zostaje umieszczona z powrotem w pozycji dolnej, pięta ma być w styczności z konstrukcją w tym celu zaprojektowaną.

| | Sprawdzić, czy poprzeczna poziomnica alkoholowa znajduje się w pozycji zerowej; w razie konieczności zastosować poprzeczne obciążenie, wystarczające dla wypoziomowania miednicy siedzenia maszyny 3-D H na siedzeniu, u szczytu jej miednicy pleców. |
| --- | --- |

Sprawdzić, czy poprzeczna poziomnica alkoholowa znajduje się w pozycji zerowej; w razie konieczności zastosować poprzeczne obciążenie, wystarczające dla wypoziomowania miednicy siedzenia maszyny 3-D H na siedzeniu, u szczytu jej miednicy pleców.

| 4.13. | Przytrzymać pręt T, aby zapobiec zsuwaniu się ku przodowi maszyny 3-D H na poduszce siedzenia i postępować w następujący sposób:






  a) | przyciągnąć miednicę pleców do oparcia siedzenia; |
| --- | --- | --- |

4.13.

Przytrzymać pręt T, aby zapobiec zsuwaniu się ku przodowi maszyny 3-D H na poduszce siedzenia i postępować w następujący sposób:

a)

przyciągnąć miednicę pleców do oparcia siedzenia;

| b) | naprzemiennie przykładać i zwalniać poziome wsteczne obciążenie, nie przekraczając 25 N, w stosunku do pręta kąta pleców na wysokości w przybliżeniu środka obciążników tułowia do chwili wskazania przez kwadrant kąta biodra osiągnięcia stabilnej pozycji po zwolnieniu obciążenia. Należy zachować ostrożność w celu zapewnienia, że nie są stosowane żadne zewnętrzne obciążenia poprzeczne lub skierowane w dół na maszynę 3-D H. Jeżeli są niezbędne inne regulacje maszyny 3-D H, należy obrócić miednicę pleców do przodu, wyrównać i powtórzyć procedurę opisaną w ppkt 4.12. |
| --- | --- |

b)

naprzemiennie przykładać i zwalniać poziome wsteczne obciążenie, nie przekraczając 25 N, w stosunku do pręta kąta pleców na wysokości w przybliżeniu środka obciążników tułowia do chwili wskazania przez kwadrant kąta biodra osiągnięcia stabilnej pozycji po zwolnieniu obciążenia. Należy zachować ostrożność w celu zapewnienia, że nie są stosowane żadne zewnętrzne obciążenia poprzeczne lub skierowane w dół na maszynę 3-D H. Jeżeli są niezbędne inne regulacje maszyny 3-D H, należy obrócić miednicę pleców do przodu, wyrównać i powtórzyć procedurę opisaną w ppkt 4.12.

| 4.14. | Pobrać wszystkie pomiary: |
| --- | --- |

4.14.

Pobrać wszystkie pomiary:

| 4.14.1. | Współrzędne punktu „H” mierzone są w odniesieniu do trójwymiarowego układu odniesienia. |
| --- | --- |

4.14.1.

Współrzędne punktu „H” mierzone są w odniesieniu do trójwymiarowego układu odniesienia.

| 4.14.2. | Rzeczywisty kąt tułowia odczytywany jest przy kwadrancie kąta pleców maszyny 3-D H z sondą znajdującą się w całkowicie tylnym położeniu. |
| --- | --- |

4.14.2.

Rzeczywisty kąt tułowia odczytywany jest przy kwadrancie kąta pleców maszyny 3-D H z sondą znajdującą się w całkowicie tylnym położeniu.

| 4.15. | Jeżeli pożądane jest ponowne przeprowadzenie procesu instalacji maszyny 3-D H, zespół siedzenia pozostaje nieobciążony przez co najmniej 30 minut przed ponownym zainstalowaniem. Maszyna 3-D H nie powinna pozostawać pod obciążeniem na zespole siedzenia dłużej niż jest to wymagane dla przeprowadzenia badania. |
| --- | --- |

4.15.

Jeżeli pożądane jest ponowne przeprowadzenie procesu instalacji maszyny 3-D H, zespół siedzenia pozostaje nieobciążony przez co najmniej 30 minut przed ponownym zainstalowaniem. Maszyna 3-D H nie powinna pozostawać pod obciążeniem na zespole siedzenia dłużej niż jest to wymagane dla przeprowadzenia badania.

| 4.16. | Jeżeli siedzenia w tym samym rzędzie można uznać za podobne (kanapa, siedzenia jednakowe itp.), określa się tylko jeden punkt „H” oraz jeden „rzeczywisty kąt tułowia” dla każdego rzędu siedzeń w momencie, gdy opisana w dodatku 1 do niniejszego załącznika maszyna 3-D H jest sadowiona na miejscu uważanym za reprezentatywne dla rzędu. Tym miejscem jest: |
| --- | --- |

4.16.

Jeżeli siedzenia w tym samym rzędzie można uznać za podobne (kanapa, siedzenia jednakowe itp.), określa się tylko jeden punkt „H” oraz jeden „rzeczywisty kąt tułowia” dla każdego rzędu siedzeń w momencie, gdy opisana w dodatku 1 do niniejszego załącznika maszyna 3-D H jest sadowiona na miejscu uważanym za reprezentatywne dla rzędu. Tym miejscem jest:

| 4.16.1. | miejsce kierowcy w przypadku przedniego rzędu; |
| --- | --- |

4.16.1.

miejsce kierowcy w przypadku przedniego rzędu;

| 4.16.2. | siedzenie zewnętrzne w przypadku tylnego rzędu lub rzędów. |
| --- | --- |

4.16.2.

siedzenie zewnętrzne w przypadku tylnego rzędu lub rzędów.

---

(1)  W każdym miejscu siedzącym, innym niż przednie siedzenia, gdzie nie można określić punktu „H” przy wykorzystaniu „maszyny trójwymiarowej punktu »H«” lub procedur, wskazany przez producenta punkt „R” może posłużyć jako odniesienie według uznania właściwych władz.

(2)  Kąt nachylenia, różnica wysokości z mocowaniem siedzenia, tekstura powierzchni itp.

Dodatek 1

OPIS TRÓJWYMIAROWEJ MASZYNY PUNKTU „H” (1)

(MASZYNA 3-D H)

1.   MIEDNICE OPARCIA I SIEDZENIA

Miednice oparcia i siedzenia zbudowane są ze wzmocnionego tworzywa sztucznego i metalu. Naśladują one tułów i uda człowieka i są mechanicznie umocowane zawiasowo w punkcie „H”. Kwadrant zamocowany jest do sondy zawiasowo w punkcie „H” w celu zmierzenia rzeczywistego kąta tułowia. Regulowany pręt ud, przyłączony do miednicy siedzenia, ustala linię środkową uda i służy jako linia podstawowa dla kwadrantu kąta biodra.

2.   ELEMENTY SKŁADOWE CIAŁA I NÓG

Odcinki dolnej części nogi połączone są z zestawem miednicy siedzenia za pomocą pręta T łączącego kolana, który jest poprzecznym przedłużeniem regulowanego pręta uda. Kwadranty włączone są w odcinki dolnej części nogi, aby zmierzyć kąty kolana. Zespoły buta i stopy są wyskalowane w celu zmierzenia kąta stopy. Dwie poziomnice alkoholowe ustalają położenie urządzenia w przestrzeni. Obciążniki elementów składowych ciała są umieszczane w odpowiednich środkach ciężkości, aby zagwarantować nacisk na siedzenie równoważny naciskowi wywieranemu przez osobę płci męskiej o masie 76 kg. Wszystkie połączenia maszyny 3-D H sprawdzone są pod kątem możliwości swobodnego poruszania się bez zauważalnego tarcia.

Rysunek 1

Części składowe maszyny 3-D H

Image

Rysunek 2

Wymiary maszyny 3-D H i rozkład obciążenia

Image

---

(1)  W sprawie szczegółów dotyczących budowy maszyny 3-D H należy się zwrócić do Society of Automotive Engineers (SAE), Warrendale, Commonwealth Drive 400, Pennsylvania 15096, Stany Zjednoczone Ameryki.

Maszyna odpowiada urządzeniu opisanemu w normie ISO 6549-1980.

Dodatek 2

TRÓJWYMIAROWY UKŁAD ODNIESIENIA

| 1. | Trójwymiarowy układ odniesienia określają trzy prostopadłe płaszczyzny ustalone przez producenta pojazdu (patrz: rysunek) (1). |
| --- | --- |

1.

Trójwymiarowy układ odniesienia określają trzy prostopadłe płaszczyzny ustalone przez producenta pojazdu (patrz: rysunek) (1).

| 2. | Położenie pomiarowe pojazdu ustala się poprzez usytuowanie pojazdu na powierzchni nośnej, tak aby współrzędne znaków odniesienia odpowiadały wartościom wskazanym przez producenta. |
| --- | --- |

2.

Położenie pomiarowe pojazdu ustala się poprzez usytuowanie pojazdu na powierzchni nośnej, tak aby współrzędne znaków odniesienia odpowiadały wartościom wskazanym przez producenta.

| 3. | Współrzędne punktu „R” i punktu „H” ustala się w stosunku do znaków odniesienia określonych przez producenta pojazdu. |
| --- | --- |

3.

Współrzędne punktu „R” i punktu „H” ustala się w stosunku do znaków odniesienia określonych przez producenta pojazdu.

Rysunek

Trójwymiarowy system odniesienia

Image

---

(1)  Układ odniesienia odpowiada normie ISO 4130-1978.

Dodatek 3

DANE ODNIESIENIA DOTYCZĄCE MIEJSC SIEDZĄCYCH

1.   KODOWANIE DANYCH ODNIESIENIA

Dane odniesienia wymienione są kolejno dla każdego miejsca siedzącego. Miejsca siedzące identyfikowane są kodem dwucyfrowym. Pierwsza wartość jest cyfrą arabską i określa rząd siedzeń, licząc od początku do końca pojazdu. Druga wartość jest dużą literą, która określa położenie miejsca siedzącego w rzędzie, patrząc w kierunku ruchu pojazdu; wykorzystuje się następujące litery:

| L | = | lewe |
| --- | --- | --- |
| C | = | środkowe |
| R | = | prawe |

L

=

lewe

C

=

środkowe

R

=

prawe

2.   OPIS POŁOŻENIA POMIAROWEGO POJAZDU

| 2.1. | Współrzędne znaków odniesienia
  X ..............................
  Y ..............................
  Z .............................. |
| --- | --- |

2.1.

Współrzędne znaków odniesienia

X ..............................

Y ..............................

Z ..............................

3.   WYKAZ DANYCH ODNIESIENIA

| 3.1. | Miejsce siedzące: .............................. |
| --- | --- |

3.1.

Miejsce siedzące: ..............................

| 3.1.1. | Współrzędne punktu „R”
  X ..............................
  Y ..............................
  Z .............................. |
| --- | --- |

3.1.1.

Współrzędne punktu „R”

X ..............................

Y ..............................

Z ..............................

| 3.1.2. | Konstrukcyjny kąt tułowia: .............................. |
| --- | --- |

3.1.2.

Konstrukcyjny kąt tułowia: ..............................

| 3.1.3. | Specyfikacja regulacji siedzenia (1)

  poziomej: ..............................
  pionowej: ..............................
  kątowej: ..............................
  kąta tułowia: .............................. |
| --- | --- |

3.1.3.

Specyfikacja regulacji siedzenia (1)

poziomej: ..............................

pionowej: ..............................

kątowej: ..............................

kąta tułowia: ..............................

Uwaga: Wykaz danych odniesienia dla dalszych miejsc siedzących przedstawiono według ppkt 3.2, 3.3 itd.

---

(1)  Niepotrzebne skreślić.

---

ZAŁĄCZNIK 4

PROCEDURA BADANIA ZDERZENIOWEGO

1.   INSTALACJE

1.1.   Teren do badań

Teren do badań musi być wystarczająco duży, aby pomieścić układ napędowy ruchomej bariery podlegającej odkształceniu i umożliwić, po uderzeniu, przemieszczenie uderzonego pojazdu oraz instalację wyposażenia badawczego. Blok, w którym zachodzi uderzenie pojazdu i przemieszczenie, musi być poziomy, płaski i pozbawiony zanieczyszczeń oraz reprezentatywny dla zwykłej, suchej, pozbawionej zanieczyszczeń powierzchni drogi.

2.   WARUNKI BADANIA

| 2.1. | Pojazd podlegający badaniu musi znajdować się w pozycji stojącej. |
| --- | --- |

2.1.

Pojazd podlegający badaniu musi znajdować się w pozycji stojącej.

| 2.2. | Ruchoma bariera podlegająca odkształceniu musi posiadać charakterystykę określoną w załączniku 5 do niniejszego regulaminu. Wymagania dotyczące sprawdzania są podane w dodatku do załączniku 5. Ruchoma bariera podlegająca odkształceniu musi być wyposażona w odpowiednie urządzenie zabezpieczające przed wystąpieniem ponownego uderzenia w pojazd poddany uprzednio uderzeniu. |
| --- | --- |

2.2.

Ruchoma bariera podlegająca odkształceniu musi posiadać charakterystykę określoną w załączniku 5 do niniejszego regulaminu. Wymagania dotyczące sprawdzania są podane w dodatku do załączniku 5. Ruchoma bariera podlegająca odkształceniu musi być wyposażona w odpowiednie urządzenie zabezpieczające przed wystąpieniem ponownego uderzenia w pojazd poddany uprzednio uderzeniu.

| 2.3. | Tor ruchu środkowej pionowej płaszczyzny wzdłużnej ruchomej bariery podlegającej odkształceniu musi być prostopadły do środkowej pionowej płaszczyzny wzdłużnej uderzonego pojazdu. |
| --- | --- |

2.3.

Tor ruchu środkowej pionowej płaszczyzny wzdłużnej ruchomej bariery podlegającej odkształceniu musi być prostopadły do środkowej pionowej płaszczyzny wzdłużnej uderzonego pojazdu.

| 2.4. | Środkowa pionowa płaszczyzna wzdłużna ruchomej bariery podlegającej odkształceniu musi być styczna na odcinku ± 25 mm z poprzeczną pionową płaszczyzną przebiegającą przez punkt „R” przedniego siedzenia sąsiadującego z poddawanym uderzeniu bokiem badanego pojazdu. Środkowa płaszczyzna pozioma, ograniczona zewnętrznymi bocznymi płaszczyznami pionowymi czoła, musi w momencie uderzenia znajdować się w obrębie dwóch płaszczyzn określonych przed wykonaniem badania i być położona 25 mm powyżej i poniżej poprzednio określonej płaszczyzny. |
| --- | --- |

2.4.

Środkowa pionowa płaszczyzna wzdłużna ruchomej bariery podlegającej odkształceniu musi być styczna na odcinku ± 25 mm z poprzeczną pionową płaszczyzną przebiegającą przez punkt „R” przedniego siedzenia sąsiadującego z poddawanym uderzeniu bokiem badanego pojazdu. Środkowa płaszczyzna pozioma, ograniczona zewnętrznymi bocznymi płaszczyznami pionowymi czoła, musi w momencie uderzenia znajdować się w obrębie dwóch płaszczyzn określonych przed wykonaniem badania i być położona 25 mm powyżej i poniżej poprzednio określonej płaszczyzny.

| 2.5. | Oprzyrządowanie musi być zgodne z normą ISO 6487:1987, jeżeli w niniejszym regulaminie nie określono inaczej. |
| --- | --- |

2.5.

Oprzyrządowanie musi być zgodne z normą ISO 6487:1987, jeżeli w niniejszym regulaminie nie określono inaczej.

| 2.6. | Ustabilizowana temperatura zastosowanego w badaniu manekina musi w momencie uderzenia wynosić 22 ± 4 oC. |
| --- | --- |

2.6.

Ustabilizowana temperatura zastosowanego w badaniu manekina musi w momencie uderzenia wynosić 22 ± 4 oC.

3.   PRĘDKOŚĆ PODCZAS BADANIA

Prędkość ruchomej bariery podlegającej odkształceniu w chwili uderzenia musi wynosić 50 ± 1 km/h. Prędkość należy ustabilizować co najmniej 0,5 m przed uderzeniem. Dokładność pomiaru: 1 %. Jednakże jeżeli badanie zostało wykonane przy wyższej prędkości uderzenia, a pojazd spełnił wymagania, badanie uznaje się za zadowalające.

4.   STAN POJAZDU

4.1.   Specyfikacja ogólna

Badany pojazd musi być reprezentatywny dla produkcji seryjnej, zawierać zwykle instalowane wyposażenie i być w normalnym stanie gotowości do jazdy. Niektóre części można pominąć lub zastąpić równoważnymi masami, jeżeli to pominięcie lub zastąpienie w oczywisty sposób nie wpływa na wyniki badania.

4.2.   Specyfikacja wyposażenia pojazdu

Badany pojazd musi posiadać wszystkie nieobowiązkowe układy lub wyposażenie, które mogłyby wpływać na wyniki badania.

4.3.   Masa pojazdu

| 4.3.1. | Pojazd poddawany badaniu musi posiadać masę odniesienia zdefiniowaną w ppkt 2.10 niniejszego regulaminu. Masa pojazdu jest regulowana w granicach ± 1 % masy odniesienia. |
| --- | --- |

4.3.1.

Pojazd poddawany badaniu musi posiadać masę odniesienia zdefiniowaną w ppkt 2.10 niniejszego regulaminu. Masa pojazdu jest regulowana w granicach ± 1 % masy odniesienia.

| 4.3.2. | Zbiornik paliwa musi być wypełniony wodą do masy równej 90 % masy obciążenia paliwem, określonej przez producenta. |
| --- | --- |

4.3.2.

Zbiornik paliwa musi być wypełniony wodą do masy równej 90 % masy obciążenia paliwem, określonej przez producenta.

| 4.3.3. | Wszystkie pozostałe układy (hamulce, chłodzenie itp.) mogą być puste; w tym przypadku masa cieczy musi zostać odliczona. |
| --- | --- |

4.3.3.

Wszystkie pozostałe układy (hamulce, chłodzenie itp.) mogą być puste; w tym przypadku masa cieczy musi zostać odliczona.

| 4.3.4. | Jeżeli masa aparatury pomiarowej znajdującej się w pojeździe przekracza dopuszczalną masę 25 kg, można ją odliczyć poprzez ograniczenia, które nie wpływają zasadniczo na wyniki pomiarów. |
| --- | --- |

4.3.4.

Jeżeli masa aparatury pomiarowej znajdującej się w pojeździe przekracza dopuszczalną masę 25 kg, można ją odliczyć poprzez ograniczenia, które nie wpływają zasadniczo na wyniki pomiarów.

| 4.3.5. | Masa aparatury pomiarowej nie może zmieniać nacisku odniesienia żadnej osi o więcej niż 5 %, przy czym żadna zmiana nie przekracza 20 kg. |
| --- | --- |

4.3.5.

Masa aparatury pomiarowej nie może zmieniać nacisku odniesienia żadnej osi o więcej niż 5 %, przy czym żadna zmiana nie przekracza 20 kg.

5.   PRZYGOTOWANIE POJAZDU

| 5.1. | Okna boczne muszą być zamknięte co najmniej po stronie poddawanej uderzeniu. |
| --- | --- |

5.1.

Okna boczne muszą być zamknięte co najmniej po stronie poddawanej uderzeniu.

| 5.2. | Drzwi muszą być zamknięte, ale nie zablokowane. |
| --- | --- |

5.2.

Drzwi muszą być zamknięte, ale nie zablokowane.

| 5.3. | Przekładnia skrzyni biegów musi być w położeniu neutralnym oraz musi być wyłączony hamulec postojowy. |
| --- | --- |

5.3.

Przekładnia skrzyni biegów musi być w położeniu neutralnym oraz musi być wyłączony hamulec postojowy.

| 5.4. | Regulacja komfortu siedzeń, jeżeli występuje, musi być ustawiona w położeniu wskazanym przez producenta pojazdu. |
| --- | --- |

5.4.

Regulacja komfortu siedzeń, jeżeli występuje, musi być ustawiona w położeniu wskazanym przez producenta pojazdu.

| 5.5. | Siedzenie, na którym umieszczony jest manekin i jego elementy, jeżeli jest regulowane, musi być ustawione w następujący sposób: |
| --- | --- |

5.5.

Siedzenie, na którym umieszczony jest manekin i jego elementy, jeżeli jest regulowane, musi być ustawione w następujący sposób:

| 5.5.1. | Urządzenie regulacji wzdłużnej jest ustawione, z włączonym urządzeniem blokującym, w położeniu najbardziej zbliżonym do środkowego między położeniem najbardziej wysuniętym do przodu i najbardziej wysuniętym do tyłu; jeżeli położenie to znajduje się między dwoma wycięciami, wykorzystane jest wycięcie najdalej wysunięte do tyłu. |
| --- | --- |

5.5.1.

Urządzenie regulacji wzdłużnej jest ustawione, z włączonym urządzeniem blokującym, w położeniu najbardziej zbliżonym do środkowego między położeniem najbardziej wysuniętym do przodu i najbardziej wysuniętym do tyłu; jeżeli położenie to znajduje się między dwoma wycięciami, wykorzystane jest wycięcie najdalej wysunięte do tyłu.

| 5.5.2. | Urządzenie przytrzymujące głowę jest wyregulowane tak, że jego szczytowa powierzchnia jest na poziomie środka ciężkości głowy manekina; jeżeli jest to niemożliwe, urządzenie przytrzymujące głowę musi znajdować się w najwyższym położeniu. |
| --- | --- |

5.5.2.

Urządzenie przytrzymujące głowę jest wyregulowane tak, że jego szczytowa powierzchnia jest na poziomie środka ciężkości głowy manekina; jeżeli jest to niemożliwe, urządzenie przytrzymujące głowę musi znajdować się w najwyższym położeniu.

| 5.5.3. | Jeżeli producent nie określił inaczej, oparcie siedzenia musi być ustawione tak, że linia odniesienia tułowia trójwymiarowej maszyny punktu „H” jest ustawiona pod kątem 25o ± 1o do tyłu. |
| --- | --- |

5.5.3.

Jeżeli producent nie określił inaczej, oparcie siedzenia musi być ustawione tak, że linia odniesienia tułowia trójwymiarowej maszyny punktu „H” jest ustawiona pod kątem 25o ± 1o do tyłu.

| 5.5.4. | Wszystkie inne regulacje siedzeń muszą znajdować się w punkcie środkowym możliwego przesuwu, jednakże regulacja wysokości musi znajdować się w położeniu odpowiadającym stałemu siedzeniu, jeżeli typ pojazdu jest dostępny z regulowanymi i stałymi siedzeniami. Jeżeli nie występują położenia blokady w odpowiednich środkowych punktach przesuwu, wykorzystuje się położenia bezpośrednie w kierunku do tyłu, do dołu lub na zewnątrz od punktów środkowych. W odniesieniu do regulacji obrotu (odchylenia) określenie „w kierunku do tyłu” oznacza kierunek regulacji, który przesuwa głowę manekina do tyłu. Jeżeli manekin wykracza poza zwykły rozmiar pasażera, np. głowa wchodzi w okładzinę dachu, wówczas musi być zapewniony 10 mm prześwit, przy zastosowaniu: regulacji dodatkowej kąta oparcia siedzenia lub następnie regulacji do przodu-do tyłu. |
| --- | --- |

5.5.4.

Wszystkie inne regulacje siedzeń muszą znajdować się w punkcie środkowym możliwego przesuwu, jednakże regulacja wysokości musi znajdować się w położeniu odpowiadającym stałemu siedzeniu, jeżeli typ pojazdu jest dostępny z regulowanymi i stałymi siedzeniami. Jeżeli nie występują położenia blokady w odpowiednich środkowych punktach przesuwu, wykorzystuje się położenia bezpośrednie w kierunku do tyłu, do dołu lub na zewnątrz od punktów środkowych. W odniesieniu do regulacji obrotu (odchylenia) określenie „w kierunku do tyłu” oznacza kierunek regulacji, który przesuwa głowę manekina do tyłu. Jeżeli manekin wykracza poza zwykły rozmiar pasażera, np. głowa wchodzi w okładzinę dachu, wówczas musi być zapewniony 10 mm prześwit, przy zastosowaniu: regulacji dodatkowej kąta oparcia siedzenia lub następnie regulacji do przodu-do tyłu.

| 5.6. | Jeżeli producent nie określił inaczej, pozostałe siedzenia przednie, jeżeli możliwe, muszą zostać wyregulowane do tego samego położenia, co siedzenie mieszczące manekina. |
| --- | --- |

5.6.

Jeżeli producent nie określił inaczej, pozostałe siedzenia przednie, jeżeli możliwe, muszą zostać wyregulowane do tego samego położenia, co siedzenie mieszczące manekina.

| 5.7. | Jeżeli położenie koła kierownicy jest regulowane, wszelkie regulacje winny być ustawione w ich położeniach środkowych. |
| --- | --- |

5.7.

Jeżeli położenie koła kierownicy jest regulowane, wszelkie regulacje winny być ustawione w ich położeniach środkowych.

| 5.8. | Opony muszą być napompowane do ciśnienia określonego przez producenta pojazdu. |
| --- | --- |

5.8.

Opony muszą być napompowane do ciśnienia określonego przez producenta pojazdu.

| 5.9. | Badany pojazd musi być ustawiony poziomo w stosunku do swej osi toczenia i utrzymany w tym położeniu przy pomocy wsporników do chwili, aż manekin użyty do badania zderzenia bocznego znajdzie się na swoim miejscu oraz do chwili zakończenia prac przygotowawczych. |
| --- | --- |

5.9.

Badany pojazd musi być ustawiony poziomo w stosunku do swej osi toczenia i utrzymany w tym położeniu przy pomocy wsporników do chwili, aż manekin użyty do badania zderzenia bocznego znajdzie się na swoim miejscu oraz do chwili zakończenia prac przygotowawczych.

| 5.10. | Pojazd musi znajdować się w swoim zwykłym położeniu odpowiadającym warunkom ustalonym w ppkt 4.3 powyżej. Pojazdy z zawieszeniem umożliwiającym regulację ich prześwitu należy badać w zwykłych warunkach użytkowania z prędkością 50 km/h, jak zostało określone przez producenta pojazdu. Zapewniają to dodatkowe wsporniki, jeżeli konieczne, jednakże wsporniki te nie mogą mieć wpływu na zachowanie wypadkowe badanego pojazdu podczas uderzenia. |
| --- | --- |

5.10.

Pojazd musi znajdować się w swoim zwykłym położeniu odpowiadającym warunkom ustalonym w ppkt 4.3 powyżej. Pojazdy z zawieszeniem umożliwiającym regulację ich prześwitu należy badać w zwykłych warunkach użytkowania z prędkością 50 km/h, jak zostało określone przez producenta pojazdu. Zapewniają to dodatkowe wsporniki, jeżeli konieczne, jednakże wsporniki te nie mogą mieć wpływu na zachowanie wypadkowe badanego pojazdu podczas uderzenia.

6.   MANEKIN UŻYWANY DO BADANIA ZDERZENIA BOCZNEGO I JEGO INSTALACJA

| 6.1. | Manekin używany do badania zderzenia bocznego musi spełniać wymagania specyfikacji podanych w załączniku 6 i zostać zainstalowany na przednim siedzeniu po stronie uderzenia, zgodnie z procedurą podaną w załączniku 7 do niniejszego regulaminu. |
| --- | --- |

6.1.

Manekin używany do badania zderzenia bocznego musi spełniać wymagania specyfikacji podanych w załączniku 6 i zostać zainstalowany na przednim siedzeniu po stronie uderzenia, zgodnie z procedurą podaną w załączniku 7 do niniejszego regulaminu.

| 6.2. | Należy użyć pasów bezpieczeństwa i innych urządzeń przytrzymujących wymaganych w danym pojeździe. Pasy mają być homologowanego typu, zgodnego z regulaminem nr 16 lub z innymi wymaganiami równoważnymi i należy je zamontować w punktach mocowania zgodnych z regulaminem nr 16 lub z innymi wymaganiami równoważnymi. |
| --- | --- |

6.2.

Należy użyć pasów bezpieczeństwa i innych urządzeń przytrzymujących wymaganych w danym pojeździe. Pasy mają być homologowanego typu, zgodnego z regulaminem nr 16 lub z innymi wymaganiami równoważnymi i należy je zamontować w punktach mocowania zgodnych z regulaminem nr 16 lub z innymi wymaganiami równoważnymi.

| 6.3. | Pasy bezpieczeństwa lub urządzenia przytrzymujące należy wyregulować, aby pasowały do manekina, zgodnie z instrukcjami producenta. Jeżeli nie ma instrukcji producenta, regulacja wysokości, jeżeli jest zainstalowana, musi być ustawiona w położeniu środkowym. Jeżeli położenie to jest niedostępne, wykorzystane zostaje położenie bezpośrednio poniżej. |
| --- | --- |

6.3.

Pasy bezpieczeństwa lub urządzenia przytrzymujące należy wyregulować, aby pasowały do manekina, zgodnie z instrukcjami producenta. Jeżeli nie ma instrukcji producenta, regulacja wysokości, jeżeli jest zainstalowana, musi być ustawiona w położeniu środkowym. Jeżeli położenie to jest niedostępne, wykorzystane zostaje położenie bezpośrednio poniżej.

7.   POMIARY WYKONYWANE NA MANEKINIE UŻYWANYM DO BADANIA ZDERZENIA BOCZNEGO

| 7.1. | Zapisywane są następujące odczyty urządzeń pomiarowych: |
| --- | --- |

7.1.

Zapisywane są następujące odczyty urządzeń pomiarowych:

7.1.1.   Pomiary w odniesieniu do głowy manekina

Wynikowe przyspieszenie trójosiowe odnoszące się do środka ciężkości głowy. Oprzyrządowanie kanału głowy musi być zgodne z normą ISO 6487:1987

Klasa częstotliwości kanału (CFC): 1 000 Hz, a

CAC: 150 g

7.1.2.   Pomiary w odniesieniu do klatki piersiowej manekina

Kanały ugięcia trzech żeber klatki piersiowej muszą być zgodne z normą ISO 6487:1987

CFC: 1 000 Hz, a

CAC: 60 mm

7.1.3.   Pomiary w odniesieniu do miednicy manekina

Kanał siły działającej na miednicę musi być zgodny z normą ISO 6487:1987

Klasa częstotliwości kanału (CFC): 1 000 Hz

CAC: 15 kN

7.1.4.   Pomiary w odniesieniu do brzucha manekina

Kanały siły działającej na brzuch muszą być zgodne z normą ISO 6487:1987

Klasa częstotliwości kanału (CFC): 1 000 Hz

CAC: 5 kN

Dodatek 1

OKREŚLANIE KRYTERIÓW ZACHOWANIA

Wymagane wyniki badań są wyszczególnione w ppkt 5.2 niniejszego regulaminu.

1.   KRYTERIUM ZACHOWANIA SIĘ GŁOWY (HCP)

Gdy występuje kontakt głowy, to kryterium zachowania się jest obliczane dla całkowitego okresu między pierwszym kontaktem a ostatnim momentem kontaktu końcowego.

Kryterium zachowania się głowy stanowi maksymalną wartość wyrażenia:

Formula

gdzie a jest przyspieszeniem wynikowym w środku ciężkości głowy (m/s2) podzielonym przez 9,81 zapisanym w odniesieniu do czasu i przefiltrowanym w kanale częstotliwości klasy (CFC) 1 000 Hz; t1 i t2 są jednym z dwóch czasów między pierwszym kontaktem a ostatnim momentem kontaktu końcowego.

2.   KRYTERIUM ZACHOWANIA SIĘ KLATKI PIERSIOWEJ

| 2.1. | Ugięcie klatki piersiowej: szczytowe ugięcie klatki piersiowej jest maksymalną wartością ugięcia na poziomie każdego żebra według określenia przy pomocy przetwornika przemieszczenia klatki piersiowej, przefiltrowaną w kanale częstotliwości klasy (CFC) 180 Hz. |
| --- | --- |

2.1.

Ugięcie klatki piersiowej: szczytowe ugięcie klatki piersiowej jest maksymalną wartością ugięcia na poziomie każdego żebra według określenia przy pomocy przetwornika przemieszczenia klatki piersiowej, przefiltrowaną w kanale częstotliwości klasy (CFC) 180 Hz.

| 2.2. | Kryterium lepkości: szczytową reakcją wiskozową jest maksymalna wartość VC na każdym z żeber, która jest obliczana z chwilowego efektu względnego ściśnięcia klatki piersiowej w stosunku do połowy klatki piersiowej i prędkości ściskania wynikającej ze zróżnicowania ściskania, przefiltrowaną w kanale częstotliwości klasy (CFC) 180 Hz. Do celu niniejszej kalkulacji normatywną szerokością połowy żebra klatki piersiowej jest 140 mm.



  gdzie D = ugięcie żebra (w mm)
  Stosowany algorytm wyliczenia jest określony w załączniku 4, dodatek 2. |
| --- | --- |

2.2.

Kryterium lepkości: szczytową reakcją wiskozową jest maksymalna wartość VC na każdym z żeber, która jest obliczana z chwilowego efektu względnego ściśnięcia klatki piersiowej w stosunku do połowy klatki piersiowej i prędkości ściskania wynikającej ze zróżnicowania ściskania, przefiltrowaną w kanale częstotliwości klasy (CFC) 180 Hz. Do celu niniejszej kalkulacji normatywną szerokością połowy żebra klatki piersiowej jest 140 mm.

Formula

gdzie D = ugięcie żebra (w mm)

Stosowany algorytm wyliczenia jest określony w załączniku 4, dodatek 2.

3.   KRYTERIUM OCHRONY BRZUSZNEJ

Szczytową siłą działająca na brzuch jest maksymalna wartość sumy trzech sił zmierzonych przy pomocy przetwornika zamontowanego 39 mm poniżej powierzchni po stronie uderzenia, CFC 600 Hz.

4.   KRYTERIUM ZACHOWANIA SIĘ MIEDNICY

Szczytową siłą działającą na spojenie łonowe (PSPF) jest maksymalna siła zmierzona przy pomocy ogniwa obciążnikowego na spojeniu łonowym miednicy, przefiltrowana w kanale częstotliwości klasy 600 Hz.

Dodatek 2

PROCEDURA OBLICZENIA KRYTERIUM LEPKOŚCI (VC) DLA MANEKINA EUROSID 1

Kryterium lepkości, VC, oblicza się jako chwilowy efekt ściskania i prędkości ugięcia mostka. Oba wynikają z pomiaru ugięcia żebra. Reakcja ugięcia żebra jest filtrowana jednokrotnie w kanale częstotliwości klasy 180. Ściskanie w czasie (t) oblicza się z tych przefiltrowanych sygnałów wyrażonych jako stosunek połowy szerokości klatki piersiowej EUROSID 1, zmierzonej na metalowych żebrach (0,14 m):

Formula

Prędkość ugięcia mostka w czasie (t) oblicza się z przefiltrowanego ugięcia jako:

Formula

gdzie D(t) jest ugięciem w czasie (t) w metrach, a ∂t jest odstępem czasu w sekundach między pomiarami ugięcia. Maksymalna wartość ∂t wynosi 1,25 × 10-4 sekundy.

Procedura obliczenia jest pokazana graficznie poniżej:

Image

---

ZAŁĄCZNIK 5

CHARAKTERYSTYKA RUCHOMEJ BARIERY PODLEGAJĄCEJ ODKSZTAŁCENIU

1.   CHARAKTERYSTYKA RUCHOMEJ BARIERY PODLEGAJĄCEJ ODKSZTAŁCENIU

| 1.1. | Ruchoma bariera podlegająca odkształceniu (MDB) obejmuje zarówno urządzenie uderzające, jak i wózek. |
| --- | --- |

1.1.

Ruchoma bariera podlegająca odkształceniu (MDB) obejmuje zarówno urządzenie uderzające, jak i wózek.

| 1.2. | Masa całkowita wynosi 950 ± 20 kg. |
| --- | --- |

1.2.

Masa całkowita wynosi 950 ± 20 kg.

| 1.3. | Środek ciężkości musi leżeć na środkowej pionowej płaszczyźnie wzdłużnej w granicach 10 mm, 1 000 ± 30 mm za osią przednią i 500 ± 30 mm ponad podłożem. |
| --- | --- |

1.3.

Środek ciężkości musi leżeć na środkowej pionowej płaszczyźnie wzdłużnej w granicach 10 mm, 1 000 ± 30 mm za osią przednią i 500 ± 30 mm ponad podłożem.

| 1.4. | Odległość między przednim czołem urządzenia uderzającego i środkiem ciężkości bariery wynosi 2 000 ± 30 mm. |
| --- | --- |

1.4.

Odległość między przednim czołem urządzenia uderzającego i środkiem ciężkości bariery wynosi 2 000 ± 30 mm.

| 1.5. | Przedświt pod urządzeniem uderzającym, mierzony z dolnej krawędzi dolnej płyty przedniej w warunkach statycznych, przed zderzeniem wynosi 300 ± 5 mm. |
| --- | --- |

1.5.

Przedświt pod urządzeniem uderzającym, mierzony z dolnej krawędzi dolnej płyty przedniej w warunkach statycznych, przed zderzeniem wynosi 300 ± 5 mm.

| 1.6. | Szerokość rozstawu przednich i tylnych kół wózka wynosi 1 500 ± 10 mm. |
| --- | --- |

1.6.

Szerokość rozstawu przednich i tylnych kół wózka wynosi 1 500 ± 10 mm.

| 1.7. | Rozstaw osi wózka wynosi 3 000 ± 10 mm. |
| --- | --- |

1.7.

Rozstaw osi wózka wynosi 3 000 ± 10 mm.

2.   CHARAKTERYSTYKA URZĄDZENIA UDERZAJĄCEGO

Urządzenie uderzające składa się z sześciu pojedynczych pustakowych bloków aluminiowych, które przetworzono, uzyskując stopniowo wzrastający poziom siły przy zwiększającym się ugięciu (patrz: ppkt 2.1). Do aluminiowych bloków pustakowych przymocowane są przednia i tylna płyta aluminiowa.

2.1.   Bloki pustakowe

2.1.1.   Charakterystyka geometryczna

| 2.1.1.1. | Urządzenie uderzające składa się z sześciu stref, których kształt i umiejscowienie przedstawiono na rysunkach 1 i 2. Na rysunkach tych strefy mają wymiary 500 ± 5 mm x 250 ± 3 mm. 500 mm powinno być w kierunku W, a 250 mm w kierunku L konstrukcji aluminiowego bloku pustakowego (patrz: rysunek 3). |
| --- | --- |

2.1.1.1.

Urządzenie uderzające składa się z sześciu stref, których kształt i umiejscowienie przedstawiono na rysunkach 1 i 2. Na rysunkach tych strefy mają wymiary 500 ± 5 mm x 250 ± 3 mm. 500 mm powinno być w kierunku W, a 250 mm w kierunku L konstrukcji aluminiowego bloku pustakowego (patrz: rysunek 3).

| 2.1.1.2. | Urządzenie uderzające dzieli się na dwa rzędy. Po zgniataniu wstępnym wysokość rzędu niższego wynosi 250 ± 3 mm, a głębokość 500 ± 2 mm (patrz: ppkt 2.1.2), i jest większa od głębokości górnego rzędu o 60 ± 2 mm. |
| --- | --- |

2.1.1.2.

Urządzenie uderzające dzieli się na dwa rzędy. Po zgniataniu wstępnym wysokość rzędu niższego wynosi 250 ± 3 mm, a głębokość 500 ± 2 mm (patrz: ppkt 2.1.2), i jest większa od głębokości górnego rzędu o 60 ± 2 mm.

| 2.1.1.3. | Bloki muszą być wyśrodkowane w sześciu strefach przedstawionych na rysunku 1, a każdy blok (w tym niekompletne komórki) powinien pokrywać całość obszaru zaznaczonego dla każdej strefy. |
| --- | --- |

2.1.1.3.

Bloki muszą być wyśrodkowane w sześciu strefach przedstawionych na rysunku 1, a każdy blok (w tym niekompletne komórki) powinien pokrywać całość obszaru zaznaczonego dla każdej strefy.

2.1.2.   Zgniatanie wstępne

| 2.1.2.1. | Zgniatanie wstępne przeprowadza się na powierzchni bloków pustakowych, do których przymocowane są przednie arkusze. |
| --- | --- |

2.1.2.1.

Zgniatanie wstępne przeprowadza się na powierzchni bloków pustakowych, do których przymocowane są przednie arkusze.

| 2.1.2.2. | Przed badaniami bloki 1, 2 i 3 są poddawane zgnieceniu o 10 ± 2 mm od strony górnej powierzchni, wskutek czego uzyskują głębokość 500 ± 2 mm (rysunek 2). |
| --- | --- |

2.1.2.2.

Przed badaniami bloki 1, 2 i 3 są poddawane zgnieceniu o 10 ± 2 mm od strony górnej powierzchni, wskutek czego uzyskują głębokość 500 ± 2 mm (rysunek 2).

| 2.1.2.3. | Przed badaniami bloki 4, 5 i 6 są poddawane zgnieceniu o 10 ± 2 mm od strony górnej powierzchni, wskutek czego uzyskują głębokość 440 ± 2 mm. |
| --- | --- |

2.1.2.3.

Przed badaniami bloki 4, 5 i 6 są poddawane zgnieceniu o 10 ± 2 mm od strony górnej powierzchni, wskutek czego uzyskują głębokość 440 ± 2 mm.

2.1.3.   Charakterystyka materiału

| 2.1.3.1. | Wymiary komórek wynoszą 19 mm ± 10 % dla każdego bloku (patrz: rysunek 4). |
| --- | --- |

2.1.3.1.

Wymiary komórek wynoszą 19 mm ± 10 % dla każdego bloku (patrz: rysunek 4).

| 2.1.3.2. | Komórki górnego rzędu wykonane są z aluminium 3003. |
| --- | --- |

2.1.3.2.

Komórki górnego rzędu wykonane są z aluminium 3003.

| 2.1.3.3. | Komórki dolnego rzędu wykonane są z aluminium 5052. |
| --- | --- |

2.1.3.3.

Komórki dolnego rzędu wykonane są z aluminium 5052.

| 2.1.3.4. | Aluminiowe bloki pustakowe należy przetworzyć tak, aby krzywa siły ugięcia przy zgniataniu statycznym (zgodnie z procedurą określoną w ppkt 2.1.4) mieściła się w korytarzach określonych dla każdego z sześciu bloków w dodatku 1 do niniejszego załącznika. Ponadto przetworzony materiał pustakowy zastosowany w blokach pustakowych wykorzystanych w budowie bariery powinien zostać oczyszczony w celu usunięcia wszelkich osadów, jakie mogły powstać w trakcie przetwarzania surowego materiału pustakowego. |
| --- | --- |

2.1.3.4.

Aluminiowe bloki pustakowe należy przetworzyć tak, aby krzywa siły ugięcia przy zgniataniu statycznym (zgodnie z procedurą określoną w ppkt 2.1.4) mieściła się w korytarzach określonych dla każdego z sześciu bloków w dodatku 1 do niniejszego załącznika. Ponadto przetworzony materiał pustakowy zastosowany w blokach pustakowych wykorzystanych w budowie bariery powinien zostać oczyszczony w celu usunięcia wszelkich osadów, jakie mogły powstać w trakcie przetwarzania surowego materiału pustakowego.

| 2.1.3.5. | Masa bloków w każdej z partii nie może różnić się więcej niż o 5 % od średniej masy bloku w danej partii. |
| --- | --- |

2.1.3.5.

Masa bloków w każdej z partii nie może różnić się więcej niż o 5 % od średniej masy bloku w danej partii.

2.1.4.   Badania statyczne

| 2.1.4.1. | Próbkę pobraną z każdej partii przetworzonego rdzenia pustakowego poddaje się badaniu zgodnie z procedurą badania statycznego opisaną w pkt 5. |
| --- | --- |

2.1.4.1.

Próbkę pobraną z każdej partii przetworzonego rdzenia pustakowego poddaje się badaniu zgodnie z procedurą badania statycznego opisaną w pkt 5.

| 2.1.4.2. | Siła ściskania dla każdego bloku poddanego badaniu mieści się w korytarzach siły ugięcia określonych w dodatku 1. Statyczne korytarze siły ugięcia określone są dla każdego bloku bariery. |
| --- | --- |

2.1.4.2.

Siła ściskania dla każdego bloku poddanego badaniu mieści się w korytarzach siły ugięcia określonych w dodatku 1. Statyczne korytarze siły ugięcia określone są dla każdego bloku bariery.

2.1.5.   Badanie dynamiczne

| 2.1.5.1. | Charakterystyka odkształcenia dynamicznego przy uderzeniu zgodnym z protokołem opisanym w pkt 6. |
| --- | --- |

2.1.5.1.

Charakterystyka odkształcenia dynamicznego przy uderzeniu zgodnym z protokołem opisanym w pkt 6.

| 2.1.5.2. | Dopuszcza się odchylenia od wartości granicznych korytarzy siły ugięcia charakteryzujące sztywność urządzenia uderzającego, według definicji zawartej w dodatku 2, pod warunkiem że: |
| --- | --- |

2.1.5.2.

Dopuszcza się odchylenia od wartości granicznych korytarzy siły ugięcia charakteryzujące sztywność urządzenia uderzającego, według definicji zawartej w dodatku 2, pod warunkiem że:

| 2.1.5.2.1. | odchylenie występuje po rozpoczęciu uderzenia i przed odkształceniem urządzenia uderzającego jest równe 150 mm; |
| --- | --- |

2.1.5.2.1.

odchylenie występuje po rozpoczęciu uderzenia i przed odkształceniem urządzenia uderzającego jest równe 150 mm;

| 2.1.5.2.2. | odchylenie nie przekracza 50 % najbliższej chwilowej zalecanej wartości granicznej korytarza; |
| --- | --- |

2.1.5.2.2.

odchylenie nie przekracza 50 % najbliższej chwilowej zalecanej wartości granicznej korytarza;

| 2.1.5.2.3. | każde ugięcie odpowiadające każdemu odchyleniu nie przekracza 35 mm, a suma tych ugięć nie przekracza 70 mm (patrz: dodatek 2 do niniejszego załącznika); |
| --- | --- |

2.1.5.2.3.

każde ugięcie odpowiadające każdemu odchyleniu nie przekracza 35 mm, a suma tych ugięć nie przekracza 70 mm (patrz: dodatek 2 do niniejszego załącznika);

| 2.1.5.2.4. | suma energii pochodzącej z odchylenia na zewnątrz korytarza nie przekracza 5 % energii brutto dla tego bloku. |
| --- | --- |

2.1.5.2.4.

suma energii pochodzącej z odchylenia na zewnątrz korytarza nie przekracza 5 % energii brutto dla tego bloku.

| 2.1.5.3. | Bloki 1 i 3 są identyczne. Ich sztywność jest taka, iż ich krzywe siły ugięcia zawierają się między korytarzami rysunku 2a. |
| --- | --- |

2.1.5.3.

Bloki 1 i 3 są identyczne. Ich sztywność jest taka, iż ich krzywe siły ugięcia zawierają się między korytarzami rysunku 2a.

| 2.1.5.4. | Bloki 5 i 6 są identyczne. Ich sztywność jest taka, iż ich krzywe siły ugięcia zawierają się między korytarzami rysunku 2d. |
| --- | --- |

2.1.5.4.

Bloki 5 i 6 są identyczne. Ich sztywność jest taka, iż ich krzywe siły ugięcia zawierają się między korytarzami rysunku 2d.

| 2.1.5.5. | Sztywność bloku 2 jest taka, iż jego krzywe siły ugięcia zawierają się między korytarzami rysunku 2b. |
| --- | --- |

2.1.5.5.

Sztywność bloku 2 jest taka, iż jego krzywe siły ugięcia zawierają się między korytarzami rysunku 2b.

| 2.1.5.6. | Sztywność bloku 4 jest taka, iż jego krzywe siły ugięcia zawierają się między korytarzami rysunku 2c. |
| --- | --- |

2.1.5.6.

Sztywność bloku 4 jest taka, iż jego krzywe siły ugięcia zawierają się między korytarzami rysunku 2c.

| 2.1.5.7. | Krzywa siły ugięcia urządzenia uderzającego jako całości zawiera się między korytarzami rysunku 2e. |
| --- | --- |

2.1.5.7.

Krzywa siły ugięcia urządzenia uderzającego jako całości zawiera się między korytarzami rysunku 2e.

| 2.1.5.8. | Krzywe sił ugięcia są weryfikowane przy pomocy badania opisanego szczegółowo w pkt 6 załącznika 5, polegającego na uderzeniu zespołu w barierę dynamometryczną z prędkością 35 ±0,5 km/h. |
| --- | --- |

2.1.5.8.

Krzywe sił ugięcia są weryfikowane przy pomocy badania opisanego szczegółowo w pkt 6 załącznika 5, polegającego na uderzeniu zespołu w barierę dynamometryczną z prędkością 35 ±0,5 km/h.

| 2.1.5.9. | Energia rozproszona (1) na blokach 1 i 3 podczas badania równa się 9,5 ± 2 kJ dla każdego z tych bloków. |
| --- | --- |

2.1.5.9.

Energia rozproszona (1) na blokach 1 i 3 podczas badania równa się 9,5 ± 2 kJ dla każdego z tych bloków.

| 2.1.5.10. | Energia rozproszona na blokach 5 i 6 podczas badania równa się 3,5 ± 1 kJ dla każdego z tych bloków. |
| --- | --- |

2.1.5.10.

Energia rozproszona na blokach 5 i 6 podczas badania równa się 3,5 ± 1 kJ dla każdego z tych bloków.

| 2.1.5.11. | Energia rozproszona na bloku 4 jest równa 4 ± 1 kJ. |
| --- | --- |

2.1.5.11.

Energia rozproszona na bloku 4 jest równa 4 ± 1 kJ.

| 2.1.5.12. | Energia rozproszona na bloku 2 jest równa 15 ± 2 kJ. |
| --- | --- |

2.1.5.12.

Energia rozproszona na bloku 2 jest równa 15 ± 2 kJ.

| 2.1.5.13. | Całkowita energia rozproszona podczas uderzenia jest równa 45 ± 3 kJ. |
| --- | --- |

2.1.5.13.

Całkowita energia rozproszona podczas uderzenia jest równa 45 ± 3 kJ.

| 2.1.5.14. | Maksymalne odkształcenie urządzenia uderzającego od punktu pierwszego kontaktu, obliczone poprzez całkowanie wyników pomiarów przyspieszeniomierzy zgodnie z ppkt 6.6.3, wynosi 330 ± 20 mm. |
| --- | --- |

2.1.5.14.

Maksymalne odkształcenie urządzenia uderzającego od punktu pierwszego kontaktu, obliczone poprzez całkowanie wyników pomiarów przyspieszeniomierzy zgodnie z ppkt 6.6.3, wynosi 330 ± 20 mm.

| 2.1.5.15. | Ostateczne resztkowe odkształcenie statyczne urządzenia uderzającego po badaniu dynamicznym na poziomie B (rysunek 2) wynosi 310 ± 20 mm. |
| --- | --- |

2.1.5.15.

Ostateczne resztkowe odkształcenie statyczne urządzenia uderzającego po badaniu dynamicznym na poziomie B (rysunek 2) wynosi 310 ± 20 mm.

2.2.   Płyty przednie

2.2.1.   Charakterystyka geometryczna

| 2.2.1.1. | Płyty przednie mają 1 500 ± 1 mm szerokości i 250 ± 1 mm wysokości. Ich grubość wynosi 0,5±0,06 mm. |
| --- | --- |

2.2.1.1.

Płyty przednie mają 1 500 ± 1 mm szerokości i 250 ± 1 mm wysokości. Ich grubość wynosi 0,5±0,06 mm.

| 2.2.1.2. | Ogólne wymiary złożonego urządzenia uderzającego (przedstawionego na rysunku 2) wynoszą: 1 500±2,5 mm szerokości i 500 ±2,5 mm wysokości. |
| --- | --- |

2.2.1.2.

Ogólne wymiary złożonego urządzenia uderzającego (przedstawionego na rysunku 2) wynoszą: 1 500±2,5 mm szerokości i 500 ±2,5 mm wysokości.

| 2.2.1.3. | Górna krawędź dolnej płyty przedniej i dolna krawędź górnej płyty przedniej powinny być zrównane z tolerancją do 4 mm. |
| --- | --- |

2.2.1.3.

Górna krawędź dolnej płyty przedniej i dolna krawędź górnej płyty przedniej powinny być zrównane z tolerancją do 4 mm.

2.2.2.   Charakterystyka materiału

| 2.2.2.1. | Płyty przednie wytwarza się z aluminium serii od AlMg2 do AlMg3 z wydłużeniem ≥ 12 % oraz UTS (wytrzymałość na rozciąganie) ≥ 175 N/mm2. |
| --- | --- |

2.2.2.1.

Płyty przednie wytwarza się z aluminium serii od AlMg2 do AlMg3 z wydłużeniem ≥ 12 % oraz UTS (wytrzymałość na rozciąganie) ≥ 175 N/mm2.

2.3.   Płyta tylna

2.3.1.   Charakterystyka geometryczna

| 2.3.1.1. | Charakterystyka geometryczna powinna być zgodna z rysunkami 5 i 6. |
| --- | --- |

2.3.1.1.

Charakterystyka geometryczna powinna być zgodna z rysunkami 5 i 6.

2.3.2.   Charakterystyka materiału

| 2.3.2.1. | Płyta tylna składa się z arkusza aluminium o grubości 3 mm. Płyta tylna wytwarzana jest z aluminium serii od AlMg2 do AlMg3, o twardości od 50 do 65 HBS. W płycie znajdują się otwory wentylacyjne: ich położenie, średnicę i rozmieszczenie przedstawiają rysunki 5 i 7. |
| --- | --- |

2.3.2.1.

Płyta tylna składa się z arkusza aluminium o grubości 3 mm. Płyta tylna wytwarzana jest z aluminium serii od AlMg2 do AlMg3, o twardości od 50 do 65 HBS. W płycie znajdują się otwory wentylacyjne: ich położenie, średnicę i rozmieszczenie przedstawiają rysunki 5 i 7.

2.4.   Położenie bloków pustakowych

| 2.4.1. | Bloki pustakowe są wyśrodkowane na perforowanej strefie płyty tylnej (rysunek 5). |
| --- | --- |

2.4.1.

Bloki pustakowe są wyśrodkowane na perforowanej strefie płyty tylnej (rysunek 5).

2.5.   Spoiwo

| 2.5.1. | W przypadku płyt zarówno tylnych, jak i przednich, nie więcej niż 0,5 kg/m2 nakłada się równo bezpośrednio na powierzchnię płyty przedniej, uzyskując warstwę o grubości nieprzekraczającej 0,5 mm. Spoiwem używanym do łączenia wszystkich elementów powinien być dwuskładnikowy poliuretan (taki jak żywica Ciba-Geigy XB5090/1 z utwardzaczem XB5304) bądź spoiwo równoważne. |
| --- | --- |

2.5.1.

W przypadku płyt zarówno tylnych, jak i przednich, nie więcej niż 0,5 kg/m2 nakłada się równo bezpośrednio na powierzchnię płyty przedniej, uzyskując warstwę o grubości nieprzekraczającej 0,5 mm. Spoiwem używanym do łączenia wszystkich elementów powinien być dwuskładnikowy poliuretan (taki jak żywica Ciba-Geigy XB5090/1 z utwardzaczem XB5304) bądź spoiwo równoważne.

| 2.5.2. | Minimalna siła spoiwa dla płyty tylnej, badana zgodnie z ppkt 2.4.3, wynosi 0,6 MPa (87 psi). |
| --- | --- |

2.5.2.

Minimalna siła spoiwa dla płyty tylnej, badana zgodnie z ppkt 2.4.3, wynosi 0,6 MPa (87 psi).

| 2.5.3. | Badanie siły spoiwa: |
| --- | --- |

2.5.3.

Badanie siły spoiwa:

| 2.5.3.1 | Zgodnie z ASTM C297-61 do pomiaru siły spoiwa wykorzystuje się badanie siły rozciągającej płasko. |
| --- | --- |

2.5.3.1

Zgodnie z ASTM C297-61 do pomiaru siły spoiwa wykorzystuje się badanie siły rozciągającej płasko.

| 2.5.3.2. | Wymiary próbki do badań wynoszą 100 mm x 100 mm, przy głębokości 15 mm, i jest ona połączona spoiwem z próbką perforowanego materiału płyty tylnej. Wykorzystany pustak powinien być reprezentatywny dla pustaka w urządzeniu uderzającym, tzn. wytrawiony chemicznie do stopnia równoważnego stopniowi wytrawienia w części bariery bliskiej płycie tylnej, jednak bez wstępnego zgniatania. |
| --- | --- |

2.5.3.2.

Wymiary próbki do badań wynoszą 100 mm x 100 mm, przy głębokości 15 mm, i jest ona połączona spoiwem z próbką perforowanego materiału płyty tylnej. Wykorzystany pustak powinien być reprezentatywny dla pustaka w urządzeniu uderzającym, tzn. wytrawiony chemicznie do stopnia równoważnego stopniowi wytrawienia w części bariery bliskiej płycie tylnej, jednak bez wstępnego zgniatania.

2.6.   Prześledzenie pochodzenia

| 2.6.1. | Urządzenia uderzające noszą kolejne numery seryjne wybite, wytrawione lub w inny sposób umieszczone na stałe, dzięki którym ustalić można ustalić partię pochodzenia poszczególnych bloków i datę produkcji. |
| --- | --- |

2.6.1.

Urządzenia uderzające noszą kolejne numery seryjne wybite, wytrawione lub w inny sposób umieszczone na stałe, dzięki którym ustalić można ustalić partię pochodzenia poszczególnych bloków i datę produkcji.

2.7.   Mocowanie urządzenia uderzającego

| 2.7.1. | Mocowanie na wózku należy przeprowadzić zgodnie z rysunkiem 8. Do montowania używa się śrub M8, a żaden z elementów nie może być większy niż wymiary bariery przed kołami wózka. Między dolną listwą płyty tylnej a czołem wózka należy zastosować odpowiednie rozpórki zapobiegające wygięciu płyty tylnej podczas dokręcania śrub mocujących. |
| --- | --- |

2.7.1.

Mocowanie na wózku należy przeprowadzić zgodnie z rysunkiem 8. Do montowania używa się śrub M8, a żaden z elementów nie może być większy niż wymiary bariery przed kołami wózka. Między dolną listwą płyty tylnej a czołem wózka należy zastosować odpowiednie rozpórki zapobiegające wygięciu płyty tylnej podczas dokręcania śrub mocujących.

3.   SYSTEM WENTYLACYJNY

| 3.1. | Płaszczyzna styczności wózka i systemu wentylacyjnego powinna być jednolita, sztywna i płaska. Urządzenie wentylacyjne jest częścią wózka, a nie urządzenia uderzającego dostarczonego przez producenta. Charakterystyka geometryczna urządzenia wentylacyjnego jest zgodna z rysunkiem 9. |
| --- | --- |

3.1.

Płaszczyzna styczności wózka i systemu wentylacyjnego powinna być jednolita, sztywna i płaska. Urządzenie wentylacyjne jest częścią wózka, a nie urządzenia uderzającego dostarczonego przez producenta. Charakterystyka geometryczna urządzenia wentylacyjnego jest zgodna z rysunkiem 9.

| 3.2. | Procedura instalacji urządzenia wentylacyjnego. |
| --- | --- |

3.2.

Procedura instalacji urządzenia wentylacyjnego.

| 3.2.1. | Urządzenie wentylacyjne należy zamontować do płyty przedniej wózka. |
| --- | --- |

3.2.1.

Urządzenie wentylacyjne należy zamontować do płyty przedniej wózka.

| 3.2.2. | Należy upewnić się, że między urządzenie wentylacyjne a czoło wózka w żadnym punkcie nie da się włożyć miarki o grubości powyżej 0,5 mm. Jeżeli odstęp jest większy niż 0,5 mm, ramę wentylacyjną należy wymienić lub uregulować tak, aby osiągnąć odstęp > 0,5 mm. |
| --- | --- |

3.2.2.

Należy upewnić się, że między urządzenie wentylacyjne a czoło wózka w żadnym punkcie nie da się włożyć miarki o grubości powyżej 0,5 mm. Jeżeli odstęp jest większy niż 0,5 mm, ramę wentylacyjną należy wymienić lub uregulować tak, aby osiągnąć odstęp > 0,5 mm.

| 3.2.3. | Urządzenie wentylacyjne należy zdjąć z płyty przedniej wózka. |
| --- | --- |

3.2.3.

Urządzenie wentylacyjne należy zdjąć z płyty przedniej wózka.

| 3.2.4. | Następnie umieścić warstwę korka o grubości 1,0 mm na czole wózka. |
| --- | --- |

3.2.4.

Następnie umieścić warstwę korka o grubości 1,0 mm na czole wózka.

| 3.2.5. | Ponownie zamontować urządzenie wentylujące z przodu wózka i dokręcić, aby wyeliminować szczeliny powietrzne. |
| --- | --- |

3.2.5.

Ponownie zamontować urządzenie wentylujące z przodu wózka i dokręcić, aby wyeliminować szczeliny powietrzne.

4.   ZGODNOŚĆ PRODUKCJI

Zgodność procedur produkcji odpowiadać będzie następującym wymogom, zawartym w Porozumieniu, dodatek 2 (E/ECE/324-E/ECE/TRANS/505/Rev.2):

| 4.1. | Producent jest odpowiedzialny za zgodność procedur produkcji i w tym celu jest zobowiązany w szczególności: |
| --- | --- |

4.1.

Producent jest odpowiedzialny za zgodność procedur produkcji i w tym celu jest zobowiązany w szczególności:

| 4.1.1. | zapewnić istnienie skutecznych procedur umożliwiających kontrolę jakości produktów; |
| --- | --- |

4.1.1.

zapewnić istnienie skutecznych procedur umożliwiających kontrolę jakości produktów;

| 4.1.2. | mieć dostęp do wyposażenia badawczego potrzebnego do skontrolowania zgodności każdego produktu; |
| --- | --- |

4.1.2.

mieć dostęp do wyposażenia badawczego potrzebnego do skontrolowania zgodności każdego produktu;

| 4.1.3. | zapewnić rejestrację wyników badań i dostępność dokumentów przez okres 10 lat po przeprowadzeniu badań; |
| --- | --- |

4.1.3.

zapewnić rejestrację wyników badań i dostępność dokumentów przez okres 10 lat po przeprowadzeniu badań;

| 4.1.4. | wykazać, że badane próbki są niezawodnym środkiem zbadania zachowania partii (przykłady metod próbkowania według partii produkcyjnej podano poniżej); |
| --- | --- |

4.1.4.

wykazać, że badane próbki są niezawodnym środkiem zbadania zachowania partii (przykłady metod próbkowania według partii produkcyjnej podano poniżej);

| 4.1.5. | przeanalizować wyniki badań w celu zweryfikowania i zapewnienia stabilności charakterystyki bariery, z uwzględnieniem zmienności warunków produkcji przemysłowej, takich jak: temperatura, jakość surowców, czas wystawienia na działanie chemikaliów, stężenie chemikaliów, neutralizacja itp., oraz dokonać kontroli poddanego obróbce materiału w celu eliminacji wszelkich osadów z obróbki; |
| --- | --- |

4.1.5.

przeanalizować wyniki badań w celu zweryfikowania i zapewnienia stabilności charakterystyki bariery, z uwzględnieniem zmienności warunków produkcji przemysłowej, takich jak: temperatura, jakość surowców, czas wystawienia na działanie chemikaliów, stężenie chemikaliów, neutralizacja itp., oraz dokonać kontroli poddanego obróbce materiału w celu eliminacji wszelkich osadów z obróbki;

| 4.1.6. | zapewnić, aby każdy zestaw próbek lub badany element stanowiący dowód niezgodności prowadził do dalszych testów i badań. Należy podjąć wszystkie niezbędne kroki w celu przywrócenia zgodności odnośnej produkcji. |
| --- | --- |

4.1.6.

zapewnić, aby każdy zestaw próbek lub badany element stanowiący dowód niezgodności prowadził do dalszych testów i badań. Należy podjąć wszystkie niezbędne kroki w celu przywrócenia zgodności odnośnej produkcji.

| 4.2. | Poziom certyfikacji producenta musi być zgodny co najmniej z normą ISO 9002. |
| --- | --- |

4.2.

Poziom certyfikacji producenta musi być zgodny co najmniej z normą ISO 9002.

| 4.3. | Minimalne warunki kontroli produkcji: posiadacz zezwolenia zapewnia kontrolę zgodności zgodnie z metodami opisanymi w niniejszym regulaminie. |
| --- | --- |

4.3.

Minimalne warunki kontroli produkcji: posiadacz zezwolenia zapewnia kontrolę zgodności zgodnie z metodami opisanymi w niniejszym regulaminie.

4.4.   Przykłady próbkowania według partii

| 4.4.1. | Jeżeli kilka egzemplarzy jednego rodzaju bloku wytwarza się z jednego oryginalnego aluminiowego bloku pustakowego i poddawane są obróbce w tej samej partii (produkcja równoległa), jeden z takich egzemplarzy może zostać wybrany jako próbka, pod warunkiem poddania takiej samej obróbce wszystkich bloków. W innym przypadku niezbędne może być wybranie więcej niż jednej próbki. |
| --- | --- |

4.4.1.

Jeżeli kilka egzemplarzy jednego rodzaju bloku wytwarza się z jednego oryginalnego aluminiowego bloku pustakowego i poddawane są obróbce w tej samej partii (produkcja równoległa), jeden z takich egzemplarzy może zostać wybrany jako próbka, pod warunkiem poddania takiej samej obróbce wszystkich bloków. W innym przypadku niezbędne może być wybranie więcej niż jednej próbki.

| 4.4.2. | Jeżeli ograniczona liczba podobnych bloków (przykładowo od trzech do dwudziestu) poddawana jest obróbce w tej samej partii (produkcja seryjna), wówczas jako reprezentatywne próbki wybiera się pierwszy i ostatni blok w partii, w której wszystkie bloki wytworzono z tego samego oryginalnego aluminiowego bloku pustakowego. Jeżeli pierwsza próbka jest zgodna z wymaganiami, a ostatnia nie, niezbędne może być pobranie kolejnych próbek z wcześniejszych etapów produkcji, aż do znalezienia próbki, która jest zgodna. Do celów zatwierdzenia należy brać pod uwagę jedynie bloki znajdujące się między takimi próbkami. |
| --- | --- |

4.4.2.

Jeżeli ograniczona liczba podobnych bloków (przykładowo od trzech do dwudziestu) poddawana jest obróbce w tej samej partii (produkcja seryjna), wówczas jako reprezentatywne próbki wybiera się pierwszy i ostatni blok w partii, w której wszystkie bloki wytworzono z tego samego oryginalnego aluminiowego bloku pustakowego. Jeżeli pierwsza próbka jest zgodna z wymaganiami, a ostatnia nie, niezbędne może być pobranie kolejnych próbek z wcześniejszych etapów produkcji, aż do znalezienia próbki, która jest zgodna. Do celów zatwierdzenia należy brać pod uwagę jedynie bloki znajdujące się między takimi próbkami.

| 4.4.3. | Po zdobyciu doświadczenia w zakresie konsekwentnej kontroli produkcji możliwe może być połączenie obu podejść, tak aby więcej niż jedną grupę równoległej produkcji można było uznać za partię, z zastrzeżeniem zgodności próbek z pierwszej i ostatniej grupy produkcyjnej. |
| --- | --- |

4.4.3.

Po zdobyciu doświadczenia w zakresie konsekwentnej kontroli produkcji możliwe może być połączenie obu podejść, tak aby więcej niż jedną grupę równoległej produkcji można było uznać za partię, z zastrzeżeniem zgodności próbek z pierwszej i ostatniej grupy produkcyjnej.

5.   BADANIA STATYCZNE

| 5.1. | Jedną lub więcej próbek (według metody partii) pobranych z każdej partii poddanego obróbce rdzenia pustakowego poddaje się badaniu zgodnie z następującą procedurą badawczą: |
| --- | --- |

5.1.

Jedną lub więcej próbek (według metody partii) pobranych z każdej partii poddanego obróbce rdzenia pustakowego poddaje się badaniu zgodnie z następującą procedurą badawczą:

| 5.2. | Rozmiar próbki pustaka aluminiowego do badania statycznego odpowiada rozmiarowi normalnego bloku urządzenia uderzającego, a więc wynosi 250 mm x 500 mm x 440 mm dla rzędu górnego oraz 250 mm x 500 mm x 500 mm dla rzędu dolnego. |
| --- | --- |

5.2.

Rozmiar próbki pustaka aluminiowego do badania statycznego odpowiada rozmiarowi normalnego bloku urządzenia uderzającego, a więc wynosi 250 mm x 500 mm x 440 mm dla rzędu górnego oraz 250 mm x 500 mm x 500 mm dla rzędu dolnego.

| 5.3. | Próbki zostają ściśnięte między dwiema równoległymi płytami obciążeniowymi co najmniej 20 mm większymi od przekroju bloku. |
| --- | --- |

5.3.

Próbki zostają ściśnięte między dwiema równoległymi płytami obciążeniowymi co najmniej 20 mm większymi od przekroju bloku.

| 5.4. | Prędkość ściskania wynosi 100 mm/s, z tolerancją 5 %. |
| --- | --- |

5.4.

Prędkość ściskania wynosi 100 mm/s, z tolerancją 5 %.

| 5.5. | Gromadzenie danych przy ściskaniu statycznym próbkowane jest z minimalną częstotliwością 5 Hz. |
| --- | --- |

5.5.

Gromadzenie danych przy ściskaniu statycznym próbkowane jest z minimalną częstotliwością 5 Hz.

| 5.6. | Badanie statyczne kontynuowane jest do momentu, kiedy ściśnięcie bloków 4–6 wyniesie: 300 mm, a bloków 1–3: 350 mm. |
| --- | --- |

5.6.

Badanie statyczne kontynuowane jest do momentu, kiedy ściśnięcie bloków 4–6 wyniesie: 300 mm, a bloków 1–3: 350 mm.

6.   BADANIA DYNAMICZNE

Na każde 100 wyprodukowanych barier producent dokonuje jednego badania dynamicznego z wykorzystaniem bariery dynamometrycznej wspartej o stałą, sztywną barierę, zgodnie z metodą opisaną poniżej.

6.1.   Instalacja

6.1.1.   Teren do badań

| 6.1.1.1. | Teren do badań musi być odpowiednio duży, aby pomieścić tor najazdu ruchomej bariery podlegającej odkształceniu, sztywną barierę oraz wyposażenie techniczne niezbędne do badań. Ostatnia cześć toru, na odcinku co najmniej 5 m przed sztywną barierą, musi być pozioma, płaska i gładka. |
| --- | --- |

6.1.1.1.

Teren do badań musi być odpowiednio duży, aby pomieścić tor najazdu ruchomej bariery podlegającej odkształceniu, sztywną barierę oraz wyposażenie techniczne niezbędne do badań. Ostatnia cześć toru, na odcinku co najmniej 5 m przed sztywną barierą, musi być pozioma, płaska i gładka.

6.1.2.   Stała sztywna bariera i bariera dynamometryczna

| 6.1.2.1. | Sztywna ściana składa się z bloku zbrojonego betonu o szerokości nie mniejszej niż 3 m i wysokości nie mniejszej niż 1,5 m. Grubość sztywnej ściany powinna być taka, aby jej masa wynosiła 70 ton. |
| --- | --- |

6.1.2.1.

Sztywna ściana składa się z bloku zbrojonego betonu o szerokości nie mniejszej niż 3 m i wysokości nie mniejszej niż 1,5 m. Grubość sztywnej ściany powinna być taka, aby jej masa wynosiła 70 ton.

| 6.1.2.2. | Czoło musi być pionowe, prostopadłe do osi toru najazdu i wyposażone w sześć płyt ogniw obciążnikowych, z których każda jest w stanie dokonać pomiaru całkowitego obciążenia odnośnego bloku ruchomej bariery podlegającej odkształceniu w chwili uderzenia. Punkty centralne obszarów płyt zderzeniowych ogniw obciążnikowych ustawione są w jednej linii z punktami centralnymi sześciu stref uderzenia czoła ruchomej bariery podlegającej odkształceniu. Odległość między ich krawędziami a powierzchniami przyległymi wynosi 20 mm, tak aby z tolerancją ustawienia zderzeniowego bariery strefy uderzenia nie wchodziły w styczność z powierzchniami przyległych płyt zderzeniowych. Mocowanie ogniw i płyty powierzchni są zgodne z wymogami określonymi w załączniku do normy ISO 6487:1987. |
| --- | --- |

6.1.2.2.

Czoło musi być pionowe, prostopadłe do osi toru najazdu i wyposażone w sześć płyt ogniw obciążnikowych, z których każda jest w stanie dokonać pomiaru całkowitego obciążenia odnośnego bloku ruchomej bariery podlegającej odkształceniu w chwili uderzenia. Punkty centralne obszarów płyt zderzeniowych ogniw obciążnikowych ustawione są w jednej linii z punktami centralnymi sześciu stref uderzenia czoła ruchomej bariery podlegającej odkształceniu. Odległość między ich krawędziami a powierzchniami przyległymi wynosi 20 mm, tak aby z tolerancją ustawienia zderzeniowego bariery strefy uderzenia nie wchodziły w styczność z powierzchniami przyległych płyt zderzeniowych. Mocowanie ogniw i płyty powierzchni są zgodne z wymogami określonymi w załączniku do normy ISO 6487:1987.

| 6.1.2.3. | Osłona powierzchni, obejmująca czoło ze sklejki (grubość: 12 ± 1 mm), dodawana jest do każdej płyty ogniw obciążnikowych, tak aby nie doprowadziły one do degradacji reakcji przetwornika. |
| --- | --- |

6.1.2.3.

Osłona powierzchni, obejmująca czoło ze sklejki (grubość: 12 ± 1 mm), dodawana jest do każdej płyty ogniw obciążnikowych, tak aby nie doprowadziły one do degradacji reakcji przetwornika.

| 6.1.2.4. | Sztywna ściana ma umocowanie w podłożu lub jest na nim położona, jeśli zachodzi taka potrzeba, z dodatkowymi urządzeniami zatrzymującymi dla ograniczenia jej odkształcenia. Można użyć sztywnej ściany (do której przymocowane są ogniwa obciążnikowe) o innej charakterystyce, ale dającej wyniki, na podstawie których można wyciągnąć co najmniej równe wnioski. |
| --- | --- |

6.1.2.4.

Sztywna ściana ma umocowanie w podłożu lub jest na nim położona, jeśli zachodzi taka potrzeba, z dodatkowymi urządzeniami zatrzymującymi dla ograniczenia jej odkształcenia. Można użyć sztywnej ściany (do której przymocowane są ogniwa obciążnikowe) o innej charakterystyce, ale dającej wyniki, na podstawie których można wyciągnąć co najmniej równe wnioski.

6.2.   Napęd ruchomej bariery podlegającej odkształceniu

W momencie uderzenia ruchoma bariera podlegająca odkształceniu nie może już być poddawana żadnym działaniom ze strony urządzenia kierującego lub napędzającego. Wchodzi ona w kontakt z przeszkodą na kursie prostopadłym do czoła bariery dynamometrycznej. Ustawienie zderzeniowe jest dokładne z tolerancją do 10 mm.

6.3.   Przyrządy pomiarowe

6.3.1.   Prędkość

Prędkość uderzenia musi wynosić 35 ±0,5 km/h. Przyrząd stosowany do zapisywania prędkości w chwili uderzenia musi być dokładny w granicach 1 %.

6.3.2.   Obciążenia

Przyrządy pomiarowe mają spełniać wymagania specyfikacji zawartych w normie ISO 6487:1987

| CFC dla wszystkich bloków: | 60 Hz |
| --- | --- |
| CAC dla bloków 1 i 3: | 200 kN |
| CAC dla bloków 4, 5 i 6: | 100 kN |
| CAC dla bloku 2: | 200 kN |

CFC dla wszystkich bloków:

60 Hz

CAC dla bloków 1 i 3:

200 kN

CAC dla bloków 4, 5 i 6:

100 kN

CAC dla bloku 2:

200 kN

6.3.3.   Przyspieszenie

| 6.3.3.1. | Przyspieszenie w kierunku wzdłużnym mierzone jest w trzech oddzielnych pozycjach na wózku, jednej pośrodku i jednej po każdej ze stron, w miejscach niepodlegających zginaniu. |
| --- | --- |

6.3.3.1.

Przyspieszenie w kierunku wzdłużnym mierzone jest w trzech oddzielnych pozycjach na wózku, jednej pośrodku i jednej po każdej ze stron, w miejscach niepodlegających zginaniu.

| 6.3.3.2. | Środkowy przyspieszeniomierz umieszczony jest nie więcej niż 500 mm od położenia środka ciężkości ruchomej bariery podlegającej odkształceniu i leży w pionowej płaszczyźnie wzdłużnej oddalonej nie więcej niż ± 10 mm od środka ciężkości bariery. |
| --- | --- |

6.3.3.2.

Środkowy przyspieszeniomierz umieszczony jest nie więcej niż 500 mm od położenia środka ciężkości ruchomej bariery podlegającej odkształceniu i leży w pionowej płaszczyźnie wzdłużnej oddalonej nie więcej niż ± 10 mm od środka ciężkości bariery.

| 6.3.3.3. | Przyspieszeniomierze boczne znajdują się każdy na tej samej wysokości ± 10 mm i w tej samej odległości od czoła bariery ± 20 mm. |
| --- | --- |

6.3.3.3.

Przyspieszeniomierze boczne znajdują się każdy na tej samej wysokości ± 10 mm i w tej samej odległości od czoła bariery ± 20 mm.

| 6.3.3.4. | Oprzyrządowanie musi być zgodne z ISO 6487:1987 z uwzględnieniem poniższych specyfikacji:
  CFC 1 000 Hz (przed całkowaniem)
  CAC 50 g |
| --- | --- |

6.3.3.4.

Oprzyrządowanie musi być zgodne z ISO 6487:1987 z uwzględnieniem poniższych specyfikacji:

CFC 1 000 Hz (przed całkowaniem)

CAC 50 g

6.4.   Ogólne specyfikacje bariery

| 6.4.1. | Indywidualne cechy charakterystyczne każdej bariery muszą być zgodne z pkt 1 niniejszego załącznika i należy je odnotować. |
| --- | --- |

6.4.1.

Indywidualne cechy charakterystyczne każdej bariery muszą być zgodne z pkt 1 niniejszego załącznika i należy je odnotować.

6.5.   Ogólne specyfikacje urządzenia uderzającego

| 6.5.1. | Stosowność typu urządzenia uderzającego zostaje potwierdzona, gdy każde z wyjść sześciu płyt ogniw obciążnikowych wysyła zapisywane sygnały zgodne z wymaganiami wskazanymi w niniejszym załączniku. |
| --- | --- |

6.5.1.

Stosowność typu urządzenia uderzającego zostaje potwierdzona, gdy każde z wyjść sześciu płyt ogniw obciążnikowych wysyła zapisywane sygnały zgodne z wymaganiami wskazanymi w niniejszym załączniku.

| 6.5.2. | Urządzenia uderzające noszą kolejne numery seryjne wybite, wytrawione lub w inny sposób umieszczone na stałe, dzięki którym ustalić można ustalić partię pochodzenia poszczególnych bloków i datę produkcji. |
| --- | --- |

6.5.2.

Urządzenia uderzające noszą kolejne numery seryjne wybite, wytrawione lub w inny sposób umieszczone na stałe, dzięki którym ustalić można ustalić partię pochodzenia poszczególnych bloków i datę produkcji.

6.6.   Procedura przetwarzania danych

| 6.6.1. | Dane pierwotne: W czasie T = T0, z danych należy usunąć wszystkie uchyby ustalone. Metoda eliminacji uchybów zapisywana jest w sprawozdaniu z badań. |
| --- | --- |

6.6.1.

Dane pierwotne: W czasie T = T0, z danych należy usunąć wszystkie uchyby ustalone. Metoda eliminacji uchybów zapisywana jest w sprawozdaniu z badań.

6.6.2.   Filtrowanie

| 6.6.2.1. | Przed przetworzeniem/obliczeniami dane pierwotne zostają przefiltrowane. |
| --- | --- |

6.6.2.1.

Przed przetworzeniem/obliczeniami dane pierwotne zostają przefiltrowane.

| 6.6.2.2. | Wyniki z przyspieszeniomierzy przed całkowaniem filtrowane są w CFC 180, ISO 6487:1987. |
| --- | --- |

6.6.2.2.

Wyniki z przyspieszeniomierzy przed całkowaniem filtrowane są w CFC 180, ISO 6487:1987.

| 6.6.2.3. | Wyniki z przyspieszeniomierzy wykorzystywane do obliczenia impulsu filtrowane są w CFC 60, ISO 6487:1987. |
| --- | --- |

6.6.2.3.

Wyniki z przyspieszeniomierzy wykorzystywane do obliczenia impulsu filtrowane są w CFC 60, ISO 6487:1987.

| 6.6.2.4. | Dane z ogniw obciążnikowych filtrowane są w CFC 60, ISO 6487:1987. |
| --- | --- |

6.6.2.4.

Dane z ogniw obciążnikowych filtrowane są w CFC 60, ISO 6487:1987.

6.6.3.   Obliczenie odkształcenia czoła bariery

| 6.6.3.1. | Wyniki z wszystkich trzech przyspieszeniomierzy (po przefiltrowaniu w CFC 180) są całkowane dwukrotnie; w ten sposób uzyskuje się ugięcie podlegającego odkształceniu elementu bariery. |
| --- | --- |

6.6.3.1.

Wyniki z wszystkich trzech przyspieszeniomierzy (po przefiltrowaniu w CFC 180) są całkowane dwukrotnie; w ten sposób uzyskuje się ugięcie podlegającego odkształceniu elementu bariery.

| 6.6.3.2. | Oto warunki wstępne ugięcia: |
| --- | --- |

6.6.3.2.

Oto warunki wstępne ugięcia:

| 6.6.3.2.1. | prędkość = prędkość uderzenia (z urządzenia do pomiaru prędkości); |
| --- | --- |

6.6.3.2.1.

prędkość = prędkość uderzenia (z urządzenia do pomiaru prędkości);

| 6.6.3.2.2. | ugięcie = 0. |
| --- | --- |

6.6.3.2.2.

ugięcie = 0.

| 6.6.3.3. | Sporządza się wykres ugięcia w czasie z lewej strony, w linii środkowej i z prawej strony ruchomej bariery podlegającej odkształceniu. |
| --- | --- |

6.6.3.3.

Sporządza się wykres ugięcia w czasie z lewej strony, w linii środkowej i z prawej strony ruchomej bariery podlegającej odkształceniu.

| 6.6.3.4. | Maksymalne ugięcie obliczone na podstawie wyników z każdego z trzech przyspieszeniomierzy powinno mieścić się w granicach 10 mm. W innym przypadku należy wyeliminować wartość izolowaną i zapewnić, aby różnica między ugięciami obliczonymi na podstawie wyników z pozostałych przyspieszeniomierzy nie przekraczała 10 mm. |
| --- | --- |

6.6.3.4.

Maksymalne ugięcie obliczone na podstawie wyników z każdego z trzech przyspieszeniomierzy powinno mieścić się w granicach 10 mm. W innym przypadku należy wyeliminować wartość izolowaną i zapewnić, aby różnica między ugięciami obliczonymi na podstawie wyników z pozostałych przyspieszeniomierzy nie przekraczała 10 mm.

| 6.6.3.5. | Jeżeli ugięcia wynikające z pomiarów przyspieszeniomierzy z lewej strony, prawej strony i na linii środkowej nie przekraczają 10 mm, należy wykorzystać średnie przyspieszenie z wszystkich trzech przyspieszeniomierzy do obliczenia ugięcia czoła bariery. |
| --- | --- |

6.6.3.5.

Jeżeli ugięcia wynikające z pomiarów przyspieszeniomierzy z lewej strony, prawej strony i na linii środkowej nie przekraczają 10 mm, należy wykorzystać średnie przyspieszenie z wszystkich trzech przyspieszeniomierzy do obliczenia ugięcia czoła bariery.

| 6.6.3.6. | Jeżeli w granicach 10 mm mieści się ugięcie z tylko dwóch przyspieszeniomierzy, wówczas do obliczenia ugięcia czoła bariery należy wykorzystać średnie przyspieszenie z tych dwóch przyspieszeniomierzy. |
| --- | --- |

6.6.3.6.

Jeżeli w granicach 10 mm mieści się ugięcie z tylko dwóch przyspieszeniomierzy, wówczas do obliczenia ugięcia czoła bariery należy wykorzystać średnie przyspieszenie z tych dwóch przyspieszeniomierzy.

| 6.6.3.7. | Jeżeli ugięcia obliczone na podstawie wyników z wszystkich trzech przyspieszeniomierzy (lewa strona, prawa strona i linia środkowa) nie mieszczą się w granicach 10 mm, należy sprawdzić dane pierwotne w celu ustalenia przyczyn tak dużego zróżnicowania. W tym przypadku dana placówka badawcza ustala, wyniki których przyspieszeniomierzy mają stanowić podstawę ustalenia ugięcia ruchomej bariery podlegającej odkształceniu, lub stwierdza, że żaden z odczytów nie może zostać wykorzystany, a wówczas badania certyfikacyjne należy powtórzyć. W sprawozdaniu z badań należy zamieścić pełne uzasadnienie. |
| --- | --- |

6.6.3.7.

Jeżeli ugięcia obliczone na podstawie wyników z wszystkich trzech przyspieszeniomierzy (lewa strona, prawa strona i linia środkowa) nie mieszczą się w granicach 10 mm, należy sprawdzić dane pierwotne w celu ustalenia przyczyn tak dużego zróżnicowania. W tym przypadku dana placówka badawcza ustala, wyniki których przyspieszeniomierzy mają stanowić podstawę ustalenia ugięcia ruchomej bariery podlegającej odkształceniu, lub stwierdza, że żaden z odczytów nie może zostać wykorzystany, a wówczas badania certyfikacyjne należy powtórzyć. W sprawozdaniu z badań należy zamieścić pełne uzasadnienie.

| 6.6.3.8. | Średnie dane dotyczące ugięcia w czasie w połączeniu z danymi ze ściany ogniw obciążnikowych dotyczącymi siły w czasie dają wyniki określające stosunek siły do odgięcia dla każdego bloku. |
| --- | --- |

6.6.3.8.

Średnie dane dotyczące ugięcia w czasie w połączeniu z danymi ze ściany ogniw obciążnikowych dotyczącymi siły w czasie dają wyniki określające stosunek siły do odgięcia dla każdego bloku.

6.6.4.   Obliczenie energii

Pochłoniętą energię dla każdego bloku i całości czoła bariery oblicza się do punktu szczytowego ugięcia bariery.

Formula

gdzie:

| t0 | to czas pierwszego kontaktu, |
| --- | --- |
| t1 | to czas, kiedy wózek osiąga stan spoczynku, tzn. gdzie u = 0, |
| s | to ugięcie podlegającego odkształceniu elementu wózka obliczone zgodnie z pkt 6.6.3. |

t0

to czas pierwszego kontaktu,

t1

to czas, kiedy wózek osiąga stan spoczynku, tzn. gdzie u = 0,

s

to ugięcie podlegającego odkształceniu elementu wózka obliczone zgodnie z pkt 6.6.3.

6.6.5.   Weryfikacja danych o sile dynamicznej

| 6.6.5.1. | Należy porównać całość impulsu, I, obliczoną poprzez całkowanie całkowitej siły w czasie kontaktu, przy zmianie pędu mającej miejsce w tym czasie (M*)V). |
| --- | --- |

6.6.5.1.

Należy porównać całość impulsu, I, obliczoną poprzez całkowanie całkowitej siły w czasie kontaktu, przy zmianie pędu mającej miejsce w tym czasie (M*)V).

| 6.6.5.2. | Porównać całkowitą zmianę energii ze zmianą energii kinetycznej bariery, obliczoną za pomocą wzoru:



  gdzie Vi to prędkość uderzenia, a M to masa całkowita bariery.
  Jeśli zmiana pędu (M*)V) nie jest równa impulsowi całkowitemu (I) ± 5 % lub jeżeli całkowita energia pochłonięta (E En) nie jest równa energii kinetycznej, EK ± 5 %, należy przeanalizować dane badawcze w celu ustalenia przyczyny tego błędu. |
| --- | --- |

6.6.5.2.

Porównać całkowitą zmianę energii ze zmianą energii kinetycznej bariery, obliczoną za pomocą wzoru:

Formula

gdzie Vi to prędkość uderzenia, a M to masa całkowita bariery.

Jeśli zmiana pędu (M*)V) nie jest równa impulsowi całkowitemu (I) ± 5 % lub jeżeli całkowita energia pochłonięta (E En) nie jest równa energii kinetycznej, EK ± 5 %, należy przeanalizować dane badawcze w celu ustalenia przyczyny tego błędu.

BUDOWA URZĄDZENIA UDERZAJĄCEGO (2)

Rysunek 1

Image

Rysunek 2

Image

GÓRNA CZĘŚĆ URZĄDZENIA UDERZAJĄCEGO

Rysunek 3

Orientacja pustaka aluminiowego

Image

Rysunek 4

Wymiary komórek pustaka aluminiowego

Image

KONSTRUKCJA PŁYTY TYLNEJ

Rysunek 5

Image

Widok z przodu

Rysunek 6

Mocowanie płyty tylnej do urządzenia wentylacyjnego i czoła wózka

Image

Rysunek 7

Naprzemianległe rozmieszczenie otworów wentylacyjnych płyty tylnej

Image

Rysunek 8

Image

Listwy górna i dolna płyty tylnej

| Uwaga: | Otwory do mocowania w dolnej listwie mogą otwierać się na szczeliny, jak pokazano na rysunku poniżej, co ułatwia mocowanie – pod warunkiem uzyskania wystarczającego zacisku pozwalającego na zapobieżenie oddzieleniu się podczas całego badania zderzeniowego. |
| --- | --- |

Uwaga:

Otwory do mocowania w dolnej listwie mogą otwierać się na szczeliny, jak pokazano na rysunku poniżej, co ułatwia mocowanie – pod warunkiem uzyskania wystarczającego zacisku pozwalającego na zapobieżenie oddzieleniu się podczas całego badania zderzeniowego.

Image

RAMA WENTYLACYJNA

Urządzenie wentylacyjne to konstrukcja z płyty o grubości 5 mm i szerokości 20 mm. Perforowane są jedynie płyty pionowe, posiadające otwory o średnicy 8 mm, umożliwiające poziomą cyrkulację powietrza.

Rysunek 9

Image

---

(1)  Wskazane ilości energii są ilościami energii rozproszonej przez układ, gdy stopień, w jakim urządzenie uderzające zostaje zgniecione, jest największy.

(2)  Wszystkie wymiary w mm. Tolerancje dotyczące wymiarów bloków uwzględniają problemy z pomiarami ciętego pustaka aluminiowego. Tolerancja w odniesieniu do całkowitego rozmiaru urządzenia uderzającego jest mniejsza niż w odniesieniu do poszczególnych bloków, ponieważ bloki pustakowe mogą być dostosowane, w razie potrzeby z nasunięciem, w sposób pozwalający na zachowanie ściślej zdefiniowanych wymiarów czoła zderzeniowego.

Dodatek 1

KRZYWE SIŁY UGIĘCIA DLA BADAŃ STATYCZNYCH

Rysunek 1a

| Blok 1 i 3 | |
| --- | --- |

Blok 1 i 3

Image

Rysunek 1b

| Blok 2 | |
| --- | --- |

Blok 2

Image

Rysunek 1c

| Blok 4 | |
| --- | --- |

Blok 4

Image

Rysunek 1d

| Blok 5 i 6 | |
| --- | --- |

Blok 5 i 6

Image

Dodatek 2

KRZYWE SIŁY UGIĘCIA DLA BADAŃ DYNAMICZNYCH

Rysunek 2a

| Bloki 1 i 3 | |
| --- | --- |

Bloki 1 i 3

Image

Rysunek 2b

| Blok 2 | |
| --- | --- |

Blok 2

Image

Rysunek 2c

| Blok 4 | |
| --- | --- |

Blok 4

Image

Rysunek 2d

| Bloki 5 i 6 | |
| --- | --- |

Bloki 5 i 6

Image

Rysunek 2e

| Bloki razem | |
| --- | --- |

Bloki razem

Image

---

ZAŁĄCZNIK 6

OPIS TECHNICZNY MANEKINA UŻYWANEGO DO BADANIA ZDERZENIA BOCZNEGO

1.   DANE OGÓLNE

| 1.1. | Manekin używany do badania zderzenia bocznego, zalecany w niniejszym regulaminie, włącznie z oprzyrządowaniem i kalibracją, jest opisany na rysunkach technicznych i w podręczniku użytkownika (1). |
| --- | --- |

1.1.

Manekin używany do badania zderzenia bocznego, zalecany w niniejszym regulaminie, włącznie z oprzyrządowaniem i kalibracją, jest opisany na rysunkach technicznych i w podręczniku użytkownika (1).

| 1.2. | Wymiary i masy manekina używanego do badania zderzenia bocznego odpowiadają w 50 procentach ciału dorosłego mężczyzny, bez przedramion. |
| --- | --- |

1.2.

Wymiary i masy manekina używanego do badania zderzenia bocznego odpowiadają w 50 procentach ciału dorosłego mężczyzny, bez przedramion.

| 1.3. | Manekin używany do badania zderzenia bocznego składa się ze szkieletu wykonanego z metalu i tworzywa sztucznego pokrytego gumą imitującą ciało, tworzywem sztucznym i pianką. |
| --- | --- |

1.3.

Manekin używany do badania zderzenia bocznego składa się ze szkieletu wykonanego z metalu i tworzywa sztucznego pokrytego gumą imitującą ciało, tworzywem sztucznym i pianką.

2.   BUDOWA

| 2.1. | Na rysunku 1 niniejszego załącznika przedstawiono schemat manekina używanego do badania zderzenia bocznego, a w tabeli 1 wyszczególniono jego części. |
| --- | --- |

2.1.

Na rysunku 1 niniejszego załącznika przedstawiono schemat manekina używanego do badania zderzenia bocznego, a w tabeli 1 wyszczególniono jego części.

2.2.   Głowa

| 2.2.1. | Głowa jest pokazana jako część nr 1 na rysunku 1 niniejszego załącznika. |
| --- | --- |

2.2.1.

Głowa jest pokazana jako część nr 1 na rysunku 1 niniejszego załącznika.

| 2.2.2. | Głowa składa się z aluminiowej skorupy pokrytej warstwową skórą winylową. Wnętrze skorupy stanowi zagłębienie mieszczące trójosiowe przyspieszeniomierze i balast. |
| --- | --- |

2.2.2.

Głowa składa się z aluminiowej skorupy pokrytej warstwową skórą winylową. Wnętrze skorupy stanowi zagłębienie mieszczące trójosiowe przyspieszeniomierze i balast.

| 2.2.3. | W łącznik głowy-szyi wbudowane jest zastępcze ogniwo obciążnikowe. Część tą można zastąpić górnym ogniwem obciążnikowym szyi. |
| --- | --- |

2.2.3.

W łącznik głowy-szyi wbudowane jest zastępcze ogniwo obciążnikowe. Część tą można zastąpić górnym ogniwem obciążnikowym szyi.

2.3.   Szyja

| 2.3.1. | Szyja jest pokazana jako część nr 2 na rysunku 1 niniejszego załącznika. |
| --- | --- |

2.3.1.

Szyja jest pokazana jako część nr 2 na rysunku 1 niniejszego załącznika.

| 2.3.2. | Szyja składa się z łącznika głowy-szyi, łącznika szyi-klatki piersiowej oraz środkowej sekcji łączącej oba łączniki razem. |
| --- | --- |

2.3.2.

Szyja składa się z łącznika głowy-szyi, łącznika szyi-klatki piersiowej oraz środkowej sekcji łączącej oba łączniki razem.

| 2.3.3. | Łącznik głowy-szyi (część nr 2a) i łącznik szyi-klatki piersiowej (część nr 2c) składają się z dwóch aluminiowych tarczy połączonych przy pomocy śruby z łbem półkolistym i ośmiu gumowych podkładek sprężystych. |
| --- | --- |

2.3.3.

Łącznik głowy-szyi (część nr 2a) i łącznik szyi-klatki piersiowej (część nr 2c) składają się z dwóch aluminiowych tarczy połączonych przy pomocy śruby z łbem półkolistym i ośmiu gumowych podkładek sprężystych.

| 2.3.4. | Centralna sekcja cylindryczna (część nr 2b) jest wykonana z gumy. Po obu stronach aluminiowa tarcza elementów łącznika wtłoczona jest w część gumową. |
| --- | --- |

2.3.4.

Centralna sekcja cylindryczna (część nr 2b) jest wykonana z gumy. Po obu stronach aluminiowa tarcza elementów łącznika wtłoczona jest w część gumową.

| 2.3.5. | Szyja jest zamontowana na wsporniku szyi, pokazanym jako część nr 2d na rysunku 1 niniejszego załącznika. Wspornik można fakultatywnie zastąpić dolnym ogniwem obciążnikowym szyi. |
| --- | --- |

2.3.5.

Szyja jest zamontowana na wsporniku szyi, pokazanym jako część nr 2d na rysunku 1 niniejszego załącznika. Wspornik można fakultatywnie zastąpić dolnym ogniwem obciążnikowym szyi.

| 2.3.6. | Kąt między dwoma płaszczyznami wspornika szyi wynosi 25o. Blok barku jest nachylony 5odo tyłu, dlatego kąt wynikowy między szyją i tułowiem wynosi 20o. |
| --- | --- |

2.3.6.

Kąt między dwoma płaszczyznami wspornika szyi wynosi 25o. Blok barku jest nachylony 5odo tyłu, dlatego kąt wynikowy między szyją i tułowiem wynosi 20o.

2.4.   Bark

| 2.4.1. | Bark jest pokazany jako część nr 3 na rysunku 1 niniejszego załącznika. |
| --- | --- |

2.4.1.

Bark jest pokazany jako część nr 3 na rysunku 1 niniejszego załącznika.

| 2.4.2. | Bark składa się z: bloku barku, dwóch obojczyków i piankowej przykrywy barku. |
| --- | --- |

2.4.2.

Bark składa się z: bloku barku, dwóch obojczyków i piankowej przykrywy barku.

| 2.4.3. | Blok barku (część nr 3a) składa się z: aluminiowego bloku dystansowego, płyty aluminiowej na wierzchu oraz płyty aluminiowej od spodu bloku dystansowego. Obie płyty pokryte są pokrywą z politetrafluoroetenu (PTFE). |
| --- | --- |

2.4.3.

Blok barku (część nr 3a) składa się z: aluminiowego bloku dystansowego, płyty aluminiowej na wierzchu oraz płyty aluminiowej od spodu bloku dystansowego. Obie płyty pokryte są pokrywą z politetrafluoroetenu (PTFE).

| 2.4.4. | Obojczyki (część nr 3b) odlane z poliuretanu (PU) utwardzonego żywicą zbudowane są tak, aby przesunęły się nad blokiem dystansowym. Obojczyki są utrzymywane do tyłu w swoim neutralnym położeniu przy pomocy dwóch elastycznych linek (cześć nr 3c), które są zaciśnięte do tyłu bloku barku. Krawędź zewnętrzna obu obojczyków mieści konstrukcję umożliwiającą normalne położenie ramienia. |
| --- | --- |

2.4.4.

Obojczyki (część nr 3b) odlane z poliuretanu (PU) utwardzonego żywicą zbudowane są tak, aby przesunęły się nad blokiem dystansowym. Obojczyki są utrzymywane do tyłu w swoim neutralnym położeniu przy pomocy dwóch elastycznych linek (cześć nr 3c), które są zaciśnięte do tyłu bloku barku. Krawędź zewnętrzna obu obojczyków mieści konstrukcję umożliwiającą normalne położenie ramienia.

| 2.4.5. | Przykrywa barku (część nr 3d) jest wykonana z pianki poliuretanowej o małej gęstości i jest umocowana do bloku barku. |
| --- | --- |

2.4.5.

Przykrywa barku (część nr 3d) jest wykonana z pianki poliuretanowej o małej gęstości i jest umocowana do bloku barku.

2.5.   Klatka piersiowa

| 2.5.1. | Klatka piersiowa jest pokazana jako część nr 4 na rysunku 1 niniejszego załącznika. |
| --- | --- |

2.5.1.

Klatka piersiowa jest pokazana jako część nr 4 na rysunku 1 niniejszego załącznika.

| 2.5.2. | Klatka piersiowa składa się ze sztywnej wyoblonej klatki piersiowej i trzech identycznych modułów żebrowych. |
| --- | --- |

2.5.2.

Klatka piersiowa składa się ze sztywnej wyoblonej klatki piersiowej i trzech identycznych modułów żebrowych.

| 2.5.3. | Wyoblona klatka piersiowa (część nr 4a) jest wykonana ze stali. Na tylnej powierzchni są zamontowane rozpórka stalowa i zakrzywione plecy z poliuretanu (PU) utwardzonego żywicą (część nr 4b). |
| --- | --- |

2.5.3.

Wyoblona klatka piersiowa (część nr 4a) jest wykonana ze stali. Na tylnej powierzchni są zamontowane rozpórka stalowa i zakrzywione plecy z poliuretanu (PU) utwardzonego żywicą (część nr 4b).

| 2.5.4. | Wierzchnia powierzchnia wyoblonej klatki piersiowej jest nachylona 5 stopni do tyłu. |
| --- | --- |

2.5.4.

Wierzchnia powierzchnia wyoblonej klatki piersiowej jest nachylona 5 stopni do tyłu.

| 2.5.5. | W dolnej części klatki piersiowej zamontowane jest ogniwo obciążnikowe T12 lub zastępcze ogniwo obciążnikowe (część nr 4j). |
| --- | --- |

2.5.5.

W dolnej części klatki piersiowej zamontowane jest ogniwo obciążnikowe T12 lub zastępcze ogniwo obciążnikowe (część nr 4j).

| 2.5.6. | Moduł żebra (część nr 4c) składa się ze: stalowego łuku żebra pokrytego pianką poliuretanową (PU) o otwartych komorach imitująca ciało (część 4 d), zespołu prowadnicy liniowej (część nr 4e) łączącego żebro z klatką piersiową, amortyzatora hydraulicznego (część nr 4f) oraz sztywnej sprężyny amortyzującej (część nr 4g). |
| --- | --- |

2.5.6.

Moduł żebra (część nr 4c) składa się ze: stalowego łuku żebra pokrytego pianką poliuretanową (PU) o otwartych komorach imitująca ciało (część 4 d), zespołu prowadnicy liniowej (część nr 4e) łączącego żebro z klatką piersiową, amortyzatora hydraulicznego (część nr 4f) oraz sztywnej sprężyny amortyzującej (część nr 4g).

| 2.5.7. | Zespół prowadnicy liniowej (część nr 4e) umożliwia wrażliwej stronie łuku żebra (część nr 4d) odchylenie się w stosunku do klatki piersiowej (część nr 4a) i strony niewrażliwej. Zespół prowadnicy liniowej wyposażony jest w łożyska igiełkowe. |
| --- | --- |

2.5.7.

Zespół prowadnicy liniowej (część nr 4e) umożliwia wrażliwej stronie łuku żebra (część nr 4d) odchylenie się w stosunku do klatki piersiowej (część nr 4a) i strony niewrażliwej. Zespół prowadnicy liniowej wyposażony jest w łożyska igiełkowe.

| 2.5.8. | W zespole prowadnicy liniowej znajduje się sprężyna dostrajająca (część nr 4h). |
| --- | --- |

2.5.8.

W zespole prowadnicy liniowej znajduje się sprężyna dostrajająca (część nr 4h).

| 2.5.9. | Przetwornik przemieszczenia żebra (część nr 4i) może być zainstalowany na zamontowanej na klatce piersiowej części zespołu prowadnicy (część nr 4e) i podłączony do zewnętrznego końca zespołu prowadnicy po wrażliwej stronie żebra. |
| --- | --- |

2.5.9.

Przetwornik przemieszczenia żebra (część nr 4i) może być zainstalowany na zamontowanej na klatce piersiowej części zespołu prowadnicy (część nr 4e) i podłączony do zewnętrznego końca zespołu prowadnicy po wrażliwej stronie żebra.

2.6.   Ramiona

| 2.6.1. | Ramiona są pokazane jako część nr 5 na rysunku 1 niniejszego załącznika. |
| --- | --- |

2.6.1.

Ramiona są pokazane jako część nr 5 na rysunku 1 niniejszego załącznika.

| 2.6.2. | Ramiona posiadają szkielet z tworzywa sztucznego pokryty poliuretanowym (PU) sztucznym ciałem i skórą z polichlorku winylu (PVC). Sztuczne ciało składa się z wysokiej gęstości poliuretanowego (PU) odlewu stanowiącego górną część oraz z dolnej części wykonanej z pianki poliuretanowej (PU). |
| --- | --- |

2.6.2.

Ramiona posiadają szkielet z tworzywa sztucznego pokryty poliuretanowym (PU) sztucznym ciałem i skórą z polichlorku winylu (PVC). Sztuczne ciało składa się z wysokiej gęstości poliuretanowego (PU) odlewu stanowiącego górną część oraz z dolnej części wykonanej z pianki poliuretanowej (PU).

| 2.6.3. | Połączenie barku/ramienia umożliwia nieciągłe ustawianie położenia ramienia na 0o, 40o i 90o względem osi tułowia. |
| --- | --- |

2.6.3.

Połączenie barku/ramienia umożliwia nieciągłe ustawianie położenia ramienia na 0o, 40o i 90o względem osi tułowia.

| 2.6.4. | Połączenie barku/ramienia umożliwia jedynie wykonywanie obrotów zginających/prostujących. |
| --- | --- |

2.6.4.

Połączenie barku/ramienia umożliwia jedynie wykonywanie obrotów zginających/prostujących.

2.7.   Kręg lędźwiowy

| 2.7.1. | Kręg lędźwiowy jest pokazany jako część nr 6 na rysunku 1 niniejszego załącznika. |
| --- | --- |

2.7.1.

Kręg lędźwiowy jest pokazany jako część nr 6 na rysunku 1 niniejszego załącznika.

| 2.7.2. | Kręg lędźwiowy składa się z walca z litej gumy w dwoma płytami złącznymi po każdej stronie oraz stalowej linki wewnątrz walca. |
| --- | --- |

2.7.2.

Kręg lędźwiowy składa się z walca z litej gumy w dwoma płytami złącznymi po każdej stronie oraz stalowej linki wewnątrz walca.

2.8.   Brzuch

| 2.8.1. | Brzuch jest pokazany jako część nr 7 na rysunku 1 niniejszego załącznika. |
| --- | --- |

2.8.1.

Brzuch jest pokazany jako część nr 7 na rysunku 1 niniejszego załącznika.

| 2.8.2. | Brzuch składa się ze sztywnej części środkowej i pokrycia z pianki. |
| --- | --- |

2.8.2.

Brzuch składa się ze sztywnej części środkowej i pokrycia z pianki.

| 2.8.3. | Część środkowa brzucha jest odlewem metalowym (część nr 7a). Z wierzchu odlewu jest zamontowana płyta pokrywy. |
| --- | --- |

2.8.3.

Część środkowa brzucha jest odlewem metalowym (część nr 7a). Z wierzchu odlewu jest zamontowana płyta pokrywy.

| 2.8.4. | Pokrycie (część nr 7b) jest wykonane z pianki poliuretanowej (PU). Zakrzywiona płyta gumowa wypełniona grudkami ołowiu jest wkomponowana z obu stron w pokrycie piankowe. |
| --- | --- |

2.8.4.

Pokrycie (część nr 7b) jest wykonane z pianki poliuretanowej (PU). Zakrzywiona płyta gumowa wypełniona grudkami ołowiu jest wkomponowana z obu stron w pokrycie piankowe.

| 2.8.5. | Między pokryciem piankowym i sztywnym odlewem po każdej stronie brzucha mogą być zamontowane trzy przetworniki siły (część nr 7c) albo trzy jednostki zastępcze niedokonujące pomiarów. |
| --- | --- |

2.8.5.

Między pokryciem piankowym i sztywnym odlewem po każdej stronie brzucha mogą być zamontowane trzy przetworniki siły (część nr 7c) albo trzy jednostki zastępcze niedokonujące pomiarów.

2.9.   Miednica

| 2.9.1. | Miednica jest pokazana jako część nr 8 na rysunku 1 niniejszego załącznika. |
| --- | --- |

2.9.1.

Miednica jest pokazana jako część nr 8 na rysunku 1 niniejszego załącznika.

| 2.9.2. | Miednica składa się z bloku kości krzyżowej, dwóch płatów biodrowych, dwóch zespołów stawów biodrowych i pokrycia piankowego imitującego ciało. |
| --- | --- |

2.9.2.

Miednica składa się z bloku kości krzyżowej, dwóch płatów biodrowych, dwóch zespołów stawów biodrowych i pokrycia piankowego imitującego ciało.

| 2.9.3. | Kość krzyżowa (część nr 8a) składa się z dopasowanego pod względem masy bloku metalowego oraz płyty metalowej zamontowanej na wierzchu tego bloku. W tylnej części bloku znajduje się wgłębienie ułatwiające użycie oprzyrządowania. |
| --- | --- |

2.9.3.

Kość krzyżowa (część nr 8a) składa się z dopasowanego pod względem masy bloku metalowego oraz płyty metalowej zamontowanej na wierzchu tego bloku. W tylnej części bloku znajduje się wgłębienie ułatwiające użycie oprzyrządowania.

| 2.9.4. | Płaty biodrowe (część nr 8b) są wykonane z poliuretanu (PU) utwardzonego żywicą. |
| --- | --- |

2.9.4.

Płaty biodrowe (część nr 8b) są wykonane z poliuretanu (PU) utwardzonego żywicą.

| 2.9.5. | Zespoły stawów biodrowych (część nr 8c) są wykonane z części stalowych. Składają się one ze wspornika górnego uda i przegubu kulowego połączonego z osią przechodzącą przez punkt „H” manekina.
  Zdolność przywodzenia i odwodzenia górnego wspornika kości udowej ograniczają gumowe ograniczniki na końcach zakresu ruchu. |
| --- | --- |

2.9.5.

Zespoły stawów biodrowych (część nr 8c) są wykonane z części stalowych. Składają się one ze wspornika górnego uda i przegubu kulowego połączonego z osią przechodzącą przez punkt „H” manekina.

Zdolność przywodzenia i odwodzenia górnego wspornika kości udowej ograniczają gumowe ograniczniki na końcach zakresu ruchu.

| 2.9.6. | Układ ciała (część nr 8d) jest wykonany ze skóry z polichlorku winylu (PVC) wypełnionej pianką poliuretanową (PU). W miejscu punktu „H” skóra jest zastąpiona blokiem z pianki poliuretanowej o otwartych komorach (część nr 8e), wzmocnionym stalową płytą umieszczoną na płacie biodrowym przy pomocy wspornika osiowego przechodzącego przez przegub kulowy. |
| --- | --- |

2.9.6.

Układ ciała (część nr 8d) jest wykonany ze skóry z polichlorku winylu (PVC) wypełnionej pianką poliuretanową (PU). W miejscu punktu „H” skóra jest zastąpiona blokiem z pianki poliuretanowej o otwartych komorach (część nr 8e), wzmocnionym stalową płytą umieszczoną na płacie biodrowym przy pomocy wspornika osiowego przechodzącego przez przegub kulowy.

| 2.9.7. | Płaty biodrowe są przymocowane do tylnej części bloku kości krzyżowej połączone razem w miejscu spojenia łonowego przy pomocy przetwornika siły (część nr 8f) lub zastępczego przetwornika. |
| --- | --- |

2.9.7.

Płaty biodrowe są przymocowane do tylnej części bloku kości krzyżowej połączone razem w miejscu spojenia łonowego przy pomocy przetwornika siły (część nr 8f) lub zastępczego przetwornika.

2.10.   Nogi

| 2.10.1. | Nogi są pokazane jako część nr 9 na rysunku 1 niniejszego załącznika. |
| --- | --- |

2.10.1.

Nogi są pokazane jako część nr 9 na rysunku 1 niniejszego załącznika.

| 2.10.2. | Nogi składają się metalowego szkieletu pokrytego pianką poliuretanową (PU) imitującą ciało oraz skórą z polichlorku winylu (PVC). |
| --- | --- |

2.10.2.

Nogi składają się metalowego szkieletu pokrytego pianką poliuretanową (PU) imitującą ciało oraz skórą z polichlorku winylu (PVC).

| 2.10.3. | Wysokiej gęstości poliuretanowy (PU) odlew i skóra z polichlorku winylu (PVC) imituje uda w górnej części nóg. |
| --- | --- |

2.10.3.

Wysokiej gęstości poliuretanowy (PU) odlew i skóra z polichlorku winylu (PVC) imituje uda w górnej części nóg.

| 2.10.4 | Stawy kolanowe i skokowe umożliwiają jedynie wykonywanie obrotów zginających/prostujących. |
| --- | --- |

2.10.4

Stawy kolanowe i skokowe umożliwiają jedynie wykonywanie obrotów zginających/prostujących.

2.11.   Ubranie

| 2.11.1. | Ubrania nie pokazano na rysunku 1 niniejszego załącznika. |
| --- | --- |

2.11.1.

Ubrania nie pokazano na rysunku 1 niniejszego załącznika.

| 2.11.2. | Ubranie jest wykonane z gumy i pokrywa barki, klatkę piersiową, górną część ramion, brzuch, kręg lędźwiowy oraz górną część miednicy. |
| --- | --- |

2.11.2.

Ubranie jest wykonane z gumy i pokrywa barki, klatkę piersiową, górną część ramion, brzuch, kręg lędźwiowy oraz górną część miednicy.

Rysunek 1

Budowa manekina używanego do badania zderzenia bocznego

Image

Tabela 1

Części manekina używanego do badania zderzenia bocznego (patrz: rys. 1)

| Część | Nr | Opis | Liczba |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | | Głowa | 1 |
| 2 | | Szyja | 1 |
| | 2a | Łącznik głowy-szyi | 1 |
| | 2b | Sekcja środkowa | 1 |
| | 2c | Łącznik szyi-klatki piersiowej | 1 |
| | 2d | Wspornik szyi | 1 |
| 3 | | Bark | 1 |
| | 3a | Blok barku | 1 |
| | 3b | Obojczyki | 2 |
| | 3c | Elastyczna linka | 2 |
| | 3d | Piankowa przykrywa barku | 1 |
| 4 | | Klatka piersiowa | 1 |
| | 4a | Kręg piersiowy | 1 |
| | 4b | Płyta pleców (zakrzywiona) | 1 |
| | 4c | Moduł żebra | 3 |
| | 4d | Żebro pokryte ciałem | 3 |
| | 4e | Zespół tłoka-cylindra | 3 |
| | 4f | Amortyzator | 3 |
| | 4g | Sprężyna amortyzatora | 3 |
| | 4h | Sprężyna dostrajająca | 3 |
| | 4i | Przetwornik przemieszczenia | 3 |
| | 4j | Ogniwo obciążnikowe T12 lub zastępcze ogniwo obciążnikowe | 1 |
| 5 | | Ramię | 2 |
| 6 | | Kręg lędźwiowy | 1 |
| 7 | | Brzuch | 1 |
| | 7a | Odlew części środkowej | 1 |
| | 7b | Pokrycie ciałem | 1 |
| | 7c | Przetwornik siły lub zastępczy przetwornik | 3 |
| 8 | | Miednica | 1 |
| | 8a | Blok kości krzyżowej | 1 |
| | 8b | Płat biodrowy | 2 |
| | 8c | Zespół stawu biodrowego | 2 |
| | 8d | Pokrycie ciałem | 1 |
| | 8e | Piankowy blok punktu „H” | 1 |
| | 8f | Przetwornik siły lub zastępczy przetwornik | 1 |
| 9 | | Noga | 2 |
| 10 | | Ubranie | 1 |

Część

Nr

Opis

Liczba

1

Głowa

1

2

Szyja

1

2a

Łącznik głowy-szyi

1

2b

Sekcja środkowa

1

2c

Łącznik szyi-klatki piersiowej

1

2d

Wspornik szyi

1

3

Bark

1

3a

Blok barku

1

3b

Obojczyki

2

3c

Elastyczna linka

2

3d

Piankowa przykrywa barku

1

4

Klatka piersiowa

1

4a

Kręg piersiowy

1

4b

Płyta pleców (zakrzywiona)

1

4c

Moduł żebra

3

4d

Żebro pokryte ciałem

3

4e

Zespół tłoka-cylindra

3

4f

Amortyzator

3

4g

Sprężyna amortyzatora

3

4h

Sprężyna dostrajająca

3

4i

Przetwornik przemieszczenia

3

4j

Ogniwo obciążnikowe T12 lub zastępcze ogniwo obciążnikowe

1

5

Ramię

2

6

Kręg lędźwiowy

1

7

Brzuch

1

7a

Odlew części środkowej

1

7b

Pokrycie ciałem

1

7c

Przetwornik siły lub zastępczy przetwornik

3

8

Miednica

1

8a

Blok kości krzyżowej

1

8b

Płat biodrowy

2

8c

Zespół stawu biodrowego

2

8d

Pokrycie ciałem

1

8e

Piankowy blok punktu „H”

1

8f

Przetwornik siły lub zastępczy przetwornik

1

9

Noga

2

10

Ubranie

1

3.   MONTAŻ MANEKINA

3.1.   Głowa-szyja

| 3.1.1. | Wymagany moment obrotowy na śrubach z łbem półkulistym dla zespołu szyi wynosi 10 Nm. |
| --- | --- |

3.1.1.

Wymagany moment obrotowy na śrubach z łbem półkulistym dla zespołu szyi wynosi 10 Nm.

| 3.1.2. | Zespół ogniwa obciążnikowego głowy-górnej części szyi jest zamontowany do szyjnej płyty łącznika głowy-szyi przy pomocy czterech śrub. |
| --- | --- |

3.1.2.

Zespół ogniwa obciążnikowego głowy-górnej części szyi jest zamontowany do szyjnej płyty łącznika głowy-szyi przy pomocy czterech śrub.

| 3.1.3. | Szyjna płyta łącznika szyi-klatki piersiowej jest zamontowana do wspornika szyi przy pomocy czterech śrub. |
| --- | --- |

3.1.3.

Szyjna płyta łącznika szyi-klatki piersiowej jest zamontowana do wspornika szyi przy pomocy czterech śrub.

3.2.   Szyja-bark-klatka piersiowa

| 3.2.1. | Wspornik szyi jest zamontowany do bloku barku przy pomocy czterech śrub. |
| --- | --- |

3.2.1.

Wspornik szyi jest zamontowany do bloku barku przy pomocy czterech śrub.

| 3.2.2. | Blok barku jest zamontowany do wierzchniej powierzchni skrzynki kręgu klatki piersiowej przy pomocy trzech śrub. |
| --- | --- |

3.2.2.

Blok barku jest zamontowany do wierzchniej powierzchni skrzynki kręgu klatki piersiowej przy pomocy trzech śrub.

3.3.   Bark-ramię

| 3.3.1. | Ramiona są zamontowane do obojczyków barku przy pomocy śruby i łożyska wzdłużnego. Śrubę dokręca się do uzyskania na jej osi siły dociskowej ramienia wynoszącej 1–2 g. |
| --- | --- |

3.3.1.

Ramiona są zamontowane do obojczyków barku przy pomocy śruby i łożyska wzdłużnego. Śrubę dokręca się do uzyskania na jej osi siły dociskowej ramienia wynoszącej 1–2 g.

3.4.   Klatka piersiowa-krąg lędźwiowy-brzuch

| 3.4.1. | Kierunek montażu modułów żeber w klatce piersiowej dostosowuje się do wymaganego kierunku uderzenia. |
| --- | --- |

3.4.1.

Kierunek montażu modułów żeber w klatce piersiowej dostosowuje się do wymaganego kierunku uderzenia.

| 3.4.2. | Złączka kręgu lędźwiowego montowana jest przy pomocy dwóch śrub na ogniwie obciążnikowym T12 lub zastępczym ogniwie obciążnikowym w dolnej części klatki piersiowej. |
| --- | --- |

3.4.2.

Złączka kręgu lędźwiowego montowana jest przy pomocy dwóch śrub na ogniwie obciążnikowym T12 lub zastępczym ogniwie obciążnikowym w dolnej części klatki piersiowej.

| 3.4.3 | Złączka kręgu lędźwiowego jest zamontowana do płyty górnej kręgu lędźwiowego przy pomocy czterech śrub. |
| --- | --- |

3.4.3

Złączka kręgu lędźwiowego jest zamontowana do płyty górnej kręgu lędźwiowego przy pomocy czterech śrub.

| 3.4.4. | Kołnierz mocujący środkowego odlewu brzucha jest zaciśnięty między złączką kręgu lędźwiowego i płytą górną kręgu lędźwiowego. |
| --- | --- |

3.4.4.

Kołnierz mocujący środkowego odlewu brzucha jest zaciśnięty między złączką kręgu lędźwiowego i płytą górną kręgu lędźwiowego.

| 3.4.5. | Lokalizację przetworników siły działającej na brzuch dostosowuje się do wymaganej strony uderzenia. |
| --- | --- |

3.4.5.

Lokalizację przetworników siły działającej na brzuch dostosowuje się do wymaganej strony uderzenia.

3.5.   Kręg lędźwiowy-miednica-nogi

| 3.5.1. | Kręg lędźwiowy jest zamontowany do pokrywy bloku kości krzyżowej przy pomocy trzech śrub. W razie użycia ogniwa obciążnikowego dolnej części kręgu lędźwiowego używa się czterech śrub. |
| --- | --- |

3.5.1.

Kręg lędźwiowy jest zamontowany do pokrywy bloku kości krzyżowej przy pomocy trzech śrub. W razie użycia ogniwa obciążnikowego dolnej części kręgu lędźwiowego używa się czterech śrub.

| 3.5.2. | Płyta spodu kręgu lędźwiowego jest zamontowana do bloku kości krzyżowej przy pomocy trzech śrub. |
| --- | --- |

3.5.2.

Płyta spodu kręgu lędźwiowego jest zamontowana do bloku kości krzyżowej przy pomocy trzech śrub.

| 3.5.3. | Nogi są zamontowane do górnego wspornika kości udowej zespołu stawu biodrowego miednicy przy pomocy śruby. |
| --- | --- |

3.5.3.

Nogi są zamontowane do górnego wspornika kości udowej zespołu stawu biodrowego miednicy przy pomocy śruby.

| 3.5.4. | Łączniki kolan i kostek w nogach można wyregulować tak, aby otrzymać siłę dociskową 1–2 g. |
| --- | --- |

3.5.4.

Łączniki kolan i kostek w nogach można wyregulować tak, aby otrzymać siłę dociskową 1–2 g.

4.   GŁÓWNE CECHY CHARAKTERYSTYCZNE

4.1.   Masa

| 4.1.1. | Masy głównych części manekina pokazane są w tabeli 2 niniejszego załącznika.
  Tabela 2
  Masy części manekina








  Część (część ciała) | Masa
  (kg) | Tolerancja
  ± (kg) | Podstawowa zawartość |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Głowa | 4,0 | 0,2 | Kompletny zespół głowy zawierający trójosiowy przyspieszeniomierz i ogniwo obciążnikowe górnej części szyi lub zastępcze |
| Szyja | 1,0 | 0,05 | Szyja, bez wspornika szyi |
| Klatka piersiowa | 22,4 | 1,0 | Wspornik szyi, przykrywa barku, zespół barku, śruby mocujące ramienia, wyoblona klatka, tylna płyta kręgosłupa, moduły żeber, przetworniki ugięcia żeber, ogniwo obciążnikowe tylnej płyty kręgosłupa lub zastępcze, ogniwo obciążnikowe T12 lub zastępcze, środkowy odlew brzucha, przetwornik siły działającej na brzuch, 2/3 ubrania |
| Ramię (każde) | 1,3 | 0,1 | Górna część ramienia, w tym płyta położeniowa ramienia (każde) |
| Brzuch i kręg lędźwiowy | 5,0 | 0,25 | Pokrycie brzucha ciałem oraz kręg lędźwiowy |
| Miednica | 12,0 | 0,6 | Blok kości krzyżowej, płyta montażowa kręgu lędźwiowego, kulowe stawy biodrowe, górne wsporniki kości udowej, płaty biodrowe, przetwornik siły działającej na łono, pokrycie ciałem miednicy, 1/3 ubrania |
| Noga (każda) | 12,7 | 0,6 | Stopa, dolna i górna część nogi oraz ciało, do połączenia z górną częścią kości udowej (każda) |
| Cały manekin | 72,0 | 1,2 | |

4.1.1.

Masy głównych części manekina pokazane są w tabeli 2 niniejszego załącznika.

Tabela 2

Masy części manekina

Część (część ciała)

Masa

(kg)

Tolerancja

± (kg)

Podstawowa zawartość

Głowa

4,0

0,2

Kompletny zespół głowy zawierający trójosiowy przyspieszeniomierz i ogniwo obciążnikowe górnej części szyi lub zastępcze

Szyja

1,0

0,05

Szyja, bez wspornika szyi

Klatka piersiowa

22,4

1,0

Wspornik szyi, przykrywa barku, zespół barku, śruby mocujące ramienia, wyoblona klatka, tylna płyta kręgosłupa, moduły żeber, przetworniki ugięcia żeber, ogniwo obciążnikowe tylnej płyty kręgosłupa lub zastępcze, ogniwo obciążnikowe T12 lub zastępcze, środkowy odlew brzucha, przetwornik siły działającej na brzuch, 2/3 ubrania

Ramię (każde)

1,3

0,1

Górna część ramienia, w tym płyta położeniowa ramienia (każde)

Brzuch i kręg lędźwiowy

5,0

0,25

Pokrycie brzucha ciałem oraz kręg lędźwiowy

Miednica

12,0

0,6

Blok kości krzyżowej, płyta montażowa kręgu lędźwiowego, kulowe stawy biodrowe, górne wsporniki kości udowej, płaty biodrowe, przetwornik siły działającej na łono, pokrycie ciałem miednicy, 1/3 ubrania

Noga (każda)

12,7

0,6

Stopa, dolna i górna część nogi oraz ciało, do połączenia z górną częścią kości udowej (każda)

Cały manekin

72,0

1,2

4.2.   Wymiary podstawowe

| 4.2.1. | Wymiary podstawowe manekina używanego do badania zderzenia bocznego (zawierające ubranie), oparte na rysunku 2 niniejszego załącznika, są podane w tabeli 3 niniejszego załącznika.
  Wymiary mierzone są bez ubrania.
  Rysunek 2
  Pomiary wymiarów podstawowych manekina (patrz: tabela 3)




  Tabela 3
  Wymiary podstawowe manekina







  Nr | Parametr | Wymiar (mm) |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | Wysokość w pozycji siedzącej | 909 ± 9 |
| 2 | Od siedzenia do stawu barkowego | 565 ± 7 |
| 3 | Od siedzenia do spodu wyoblonej klatki piersiowej | 351 ± 5 |
| 4 | Od siedzenia do stawu biodrowego (środek śruby) | 100 ± 3 |
| 5 | Od spodu stopy do siedzenia, pozycja siedząca | 442 ± 9 |
| 6 | Szerokość głowy | 155 ± 3 |
| 7 | Szerokość barku/ramienia | 470 ± 9 |
| 8 | Szerokość klatki piersiowej | 327 ± 5 |
| 9 | Szerokość brzucha | 280 ± 7 |
| 10 | Szerokość miednicy | 366 ± 7 |
| 11 | Głębokość głowy | 201 ± 5 |
| 12 | Głębokość klatki piersiowej | 267 ± 5 |
| 13 | Głębokość brzucha | 199 ± 5 |
| 14 | Głębokość miednicy | 240 ± 5 |
| 15 | Od tyłu pośladków do stawu biodrowego (środek śruby) | 155 ± 5 |
| 16 | Od tyłu pośladków do przodu kolana | 606 ± 9 |

4.2.1.

Wymiary podstawowe manekina używanego do badania zderzenia bocznego (zawierające ubranie), oparte na rysunku 2 niniejszego załącznika, są podane w tabeli 3 niniejszego załącznika.

Wymiary mierzone są bez ubrania.

Rysunek 2

Pomiary wymiarów podstawowych manekina (patrz: tabela 3)

Image

Tabela 3

Wymiary podstawowe manekina

Nr

Parametr

Wymiar (mm)

1

Wysokość w pozycji siedzącej

909 ± 9

2

Od siedzenia do stawu barkowego

565 ± 7

3

Od siedzenia do spodu wyoblonej klatki piersiowej

351 ± 5

4

Od siedzenia do stawu biodrowego (środek śruby)

100 ± 3

5

Od spodu stopy do siedzenia, pozycja siedząca

442 ± 9

6

Szerokość głowy

155 ± 3

7

Szerokość barku/ramienia

470 ± 9

8

Szerokość klatki piersiowej

327 ± 5

9

Szerokość brzucha

280 ± 7

10

Szerokość miednicy

366 ± 7

11

Głębokość głowy

201 ± 5

12

Głębokość klatki piersiowej

267 ± 5

13

Głębokość brzucha

199 ± 5

14

Głębokość miednicy

240 ± 5

15

Od tyłu pośladków do stawu biodrowego (środek śruby)

155 ± 5

16

Od tyłu pośladków do przodu kolana

606 ± 9

5.   CERTYFIKACJA MANEKINA

5.1.   Strona uderzenia

| 5.1.1. | W zależności, po której stronie pojazdu ma nastąpić uderzenie, części manekina należy certyfikować po prawej i po lewej stronie. |
| --- | --- |

5.1.1.

W zależności, po której stronie pojazdu ma nastąpić uderzenie, części manekina należy certyfikować po prawej i po lewej stronie.

| 5.1.2. | Konfigurację manekina w odniesieniu do kierunku montażu modułów żeber i położenia przetworników siły działającej na brzuch przystosowuje się do wymaganej strony uderzenia. |
| --- | --- |

5.1.2.

Konfigurację manekina w odniesieniu do kierunku montażu modułów żeber i położenia przetworników siły działającej na brzuch przystosowuje się do wymaganej strony uderzenia.

5.2.   Oprzyrządowanie

| 5.2.1. | Wszelkie oprzyrządowanie należy skalibrować zgodnie z wymaganiami dokumentów wymienionych w ppkt 1.1. |
| --- | --- |

5.2.1.

Wszelkie oprzyrządowanie należy skalibrować zgodnie z wymaganiami dokumentów wymienionych w ppkt 1.1.

| 5.2.2. | Wszystkie kanały oprzyrządowania muszą być zgodne z normą ISO 6487:2000 lub specyfikacją kanału rejestracji danych SAE J211 (marzec 1995 r.). |
| --- | --- |

5.2.2.

Wszystkie kanały oprzyrządowania muszą być zgodne z normą ISO 6487:2000 lub specyfikacją kanału rejestracji danych SAE J211 (marzec 1995 r.).

| 5.2.3. | Minimalna liczba kanałów wymagana do celów zgodności z niniejszym regulaminem wynosi dziesięć:






  Przyspieszenia głowy | (3), |
| --- | --- | --- |
| Przemieszczenia żeber klatki piersiowej | (3), |
| Obciążenia brzucha | (3), oraz |
| Obciążenia spojenia łonowego | (1). |

5.2.3.

Minimalna liczba kanałów wymagana do celów zgodności z niniejszym regulaminem wynosi dziesięć:

Przyspieszenia głowy

(3),

Przemieszczenia żeber klatki piersiowej

(3),

Obciążenia brzucha

(3), oraz

Obciążenia spojenia łonowego

(1).

| 5.2.4. | Ponadto dostępny jest szereg fakultatywnych kanałów oprzyrządowania (38):






  Obciążenia górnej części szyi | (6), |
| --- | --- | --- |
| Obciążenia dolnej części szyi | (6), |
| Obciążenia obojczyków | (3), |
| Obciążenia płyty tylnej tułowia | (4), |
| Przyspieszenia T1 | (3), |
| Przyspieszenia T12 | (3), |
| Przyspieszenia żeber | (6, dwa na każde żebro), |
| Obciążenia kręgosłupa T12 | (4), |
| Obciążenia dolnej części kręgu lędźwiowego | (3), |
| Przyspieszenia miednicy | (3), oraz |
| Obciążenia kości udowej | (6). |

5.2.4.

Ponadto dostępny jest szereg fakultatywnych kanałów oprzyrządowania (38):

Obciążenia górnej części szyi

(6),

Obciążenia dolnej części szyi

(6),

Obciążenia obojczyków

(3),

Obciążenia płyty tylnej tułowia

(4),

Przyspieszenia T1

(3),

Przyspieszenia T12

(3),

Przyspieszenia żeber

(6, dwa na każde żebro),

Obciążenia kręgosłupa T12

(4),

Obciążenia dolnej części kręgu lędźwiowego

(3),

Przyspieszenia miednicy

(3), oraz

Obciążenia kości udowej

(6).

Ponadto fakultatywnie dostępne są cztery kanały wskaźnika pozycji:

| Obroty klatki piersiowej | (2), oraz |
| --- | --- |
| Obroty miednicy | (2). |

Obroty klatki piersiowej

(2), oraz

Obroty miednicy

(2).

5.3.   Kontrola wzrokowa

| 5.3.1. | Wszystkie części manekina należy sprawdzić wizualnie na okoliczność uszkodzeń i w razie konieczności wymienić przed badaniem certyfikacyjnym. |
| --- | --- |

5.3.1.

Wszystkie części manekina należy sprawdzić wizualnie na okoliczność uszkodzeń i w razie konieczności wymienić przed badaniem certyfikacyjnym.

5.4.   Ogólne ustawienie do badania

| 5.4.1. | Rysunek 3 niniejszego załącznika pokazuje ustawienie do badania dla wszystkich badań certyfikacyjnych wykonywanych na manekinie używanym do badania zderzenia bocznego. |
| --- | --- |

5.4.1.

Rysunek 3 niniejszego załącznika pokazuje ustawienie do badania dla wszystkich badań certyfikacyjnych wykonywanych na manekinie używanym do badania zderzenia bocznego.

| 5.4.2. | Przygotowanie badań certyfikacyjnych i procedury badawcze są zgodne ze specyfikacją i wymogami dokumentacji określonej w ppkt 1.1. |
| --- | --- |

5.4.2.

Przygotowanie badań certyfikacyjnych i procedury badawcze są zgodne ze specyfikacją i wymogami dokumentacji określonej w ppkt 1.1.

| 5.4.3. | Badania głowy, szyi, klatki piersiowej i kręgu lędźwiowego przeprowadza się na podzespołach manekina. |
| --- | --- |

5.4.3.

Badania głowy, szyi, klatki piersiowej i kręgu lędźwiowego przeprowadza się na podzespołach manekina.

| 5.4.4. | Badania barku, brzucha i miednicy są dokonywane na kompletnym manekinie (bez odzieży, obuwia i bielizny). W badaniach tych manekin znajduje się w pozycji siedzącej na płaskiej powierzchni, przy czym między manekinem a płaską powierzchnią znajdują się dwa arkusze politetrafluoroetenu (PTFE) o grubości 2 mm lub mniejszej. |
| --- | --- |

5.4.4.

Badania barku, brzucha i miednicy są dokonywane na kompletnym manekinie (bez odzieży, obuwia i bielizny). W badaniach tych manekin znajduje się w pozycji siedzącej na płaskiej powierzchni, przy czym między manekinem a płaską powierzchnią znajdują się dwa arkusze politetrafluoroetenu (PTFE) o grubości 2 mm lub mniejszej.

| 5.4.5. | Wszystkie części podlegające certyfikacji należy przechowywać przed badaniem w pomieszczeniu badawczym przez okres co najmniej czterech godzin w temperaturze 18–22 oC włącznie oraz przy wilgotności względnej wynoszącej 10–70 %. |
| --- | --- |

5.4.5.

Wszystkie części podlegające certyfikacji należy przechowywać przed badaniem w pomieszczeniu badawczym przez okres co najmniej czterech godzin w temperaturze 18–22 oC włącznie oraz przy wilgotności względnej wynoszącej 10–70 %.

| 5.4.6. | Odstęp czasu między dwoma badaniami certyfikacyjnymi tej samej części musi wynosić co najmniej 30 minut. |
| --- | --- |

5.4.6.

Odstęp czasu między dwoma badaniami certyfikacyjnymi tej samej części musi wynosić co najmniej 30 minut.

5.5.   Głowa

| 5.5.1. | Podzespół głowy, w tym zastępcze ogniwo obciążnikowe górnej części szyi, certyfikowany jest w drodze próby zrzutowej z wysokości 200 ± 1 mm na płaską, sztywną powierzchnię uderzeniową. |
| --- | --- |

5.5.1.

Podzespół głowy, w tym zastępcze ogniwo obciążnikowe górnej części szyi, certyfikowany jest w drodze próby zrzutowej z wysokości 200 ± 1 mm na płaską, sztywną powierzchnię uderzeniową.

| 5.5.2. | Kąt między powierzchnią uderzeniową i płaszczyzną usytuowaną w połowie odległości między środkiem łuku głowy i środkiem jego cięciwy wynosi 35o ± 1o, co umożliwia uderzenie górnej części boku głowy (można tego dokonać za pomocą uprzęży miotającej lub wspornika do upuszczania głowy o masie wynoszącej 0,075±0,005 kg). |
| --- | --- |

5.5.2.

Kąt między powierzchnią uderzeniową i płaszczyzną usytuowaną w połowie odległości między środkiem łuku głowy i środkiem jego cięciwy wynosi 35o ± 1o, co umożliwia uderzenie górnej części boku głowy (można tego dokonać za pomocą uprzęży miotającej lub wspornika do upuszczania głowy o masie wynoszącej 0,075±0,005 kg).

| 5.5.3. | Szczytowe wynikowe przyspieszenie głowy, przefiltrowane w CFC 1000 zgodnym z normą ISO 6487:2000, musi zawierać się w przedziale 100–150 g włącznie. |
| --- | --- |

5.5.3.

Szczytowe wynikowe przyspieszenie głowy, przefiltrowane w CFC 1000 zgodnym z normą ISO 6487:2000, musi zawierać się w przedziale 100–150 g włącznie.

| 5.5.4. | Zachowanie głowy można dostosować do wymagań, poprzez zmianę charakterystyki tarcia na łączniku skóry-czaszki (np. stosując środek poślizgowy w postaci sproszkowanego talku lub rozpylając politetrafluoroeten (PTFE)). |
| --- | --- |

5.5.4.

Zachowanie głowy można dostosować do wymagań, poprzez zmianę charakterystyki tarcia na łączniku skóry-czaszki (np. stosując środek poślizgowy w postaci sproszkowanego talku lub rozpylając politetrafluoroeten (PTFE)).

5.6.   Szyja

| 5.6.1. | Szyjny łącznik głowy-szyi jest zamontowany do specjalnego certyfikacyjnego modelu głowy o masie 3,9±0,05 kg (patrz: rysunek 6) przy pomocy płyty łącznikowej o grubości 12 mm i masie wynoszącej 0,205±0,05 kg. |
| --- | --- |

5.6.1.

Szyjny łącznik głowy-szyi jest zamontowany do specjalnego certyfikacyjnego modelu głowy o masie 3,9±0,05 kg (patrz: rysunek 6) przy pomocy płyty łącznikowej o grubości 12 mm i masie wynoszącej 0,205±0,05 kg.

| 5.6.2. | Model głowy i szyja są zamontowane do góry nogami do spodu wahadła szyi (2), co umożliwia ruch boczny układu. |
| --- | --- |

5.6.2.

Model głowy i szyja są zamontowane do góry nogami do spodu wahadła szyi (2), co umożliwia ruch boczny układu.

| 5.6.3. | Wahadło szyi jest wyposażone w jednoosiowy przyspieszeniomierz odpowiedni do specyfikacji wahadła szyi (patrz: rys. 5). |
| --- | --- |

5.6.3.

Wahadło szyi jest wyposażone w jednoosiowy przyspieszeniomierz odpowiedni do specyfikacji wahadła szyi (patrz: rys. 5).

| 5.6.4. | Wahadło szyi musi mieć możliwość swobodnego opadania z wybranej wysokości w celu uzyskania prędkości uderzenia 3,4±0,1 m/s mierzonej w miejscu usytuowania przyspieszeniomierza wahadła. |
| --- | --- |

5.6.4.

Wahadło szyi musi mieć możliwość swobodnego opadania z wybranej wysokości w celu uzyskania prędkości uderzenia 3,4±0,1 m/s mierzonej w miejscu usytuowania przyspieszeniomierza wahadła.

| 5.6.5. | Wahadło szyi jest spowolniane od prędkości uderzenia do zera przy pomocy odpowiedniego urządzenia (3), zgodnie z opisem w specyfikacji wahadła szyi (patrz: rys. 5), pozwalającego w efekcie uzyskać krzywą zmiany prędkości wewnątrz korytarza przedstawionego na rysunku 7 i w tabeli 4 niniejszego załącznika. Wszystkie kanały muszą być zapisywane zgodnie z normą ISO 6487:2000 lub ze specyfikacją kanału rejestracji danych SAE J211 (marzec 1995 r.) i przefiltrowane cyfrowo w CFC 180 zgodnym z normą ISO 6487/2000.
  Tabela 4
  Zmiana prędkości wahadła – korytarz czasowy dla badania certyfikacyjnego szyi








  Górna granica | | Dolna granica | |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Czas (s) | Prędkość (m/s) | Czas (s) | Prędkość (m/s) |
| 0,001 | 0,0 | 0 | -0,05 |
| 0,003 | -0,25 | 0,0025 | -0,375 |
| 0,014 | -3,2 | 0,0135 | -3,7 |
| | | 0,017 | -3,7 |

5.6.5.

Wahadło szyi jest spowolniane od prędkości uderzenia do zera przy pomocy odpowiedniego urządzenia (3), zgodnie z opisem w specyfikacji wahadła szyi (patrz: rys. 5), pozwalającego w efekcie uzyskać krzywą zmiany prędkości wewnątrz korytarza przedstawionego na rysunku 7 i w tabeli 4 niniejszego załącznika. Wszystkie kanały muszą być zapisywane zgodnie z normą ISO 6487:2000 lub ze specyfikacją kanału rejestracji danych SAE J211 (marzec 1995 r.) i przefiltrowane cyfrowo w CFC 180 zgodnym z normą ISO 6487/2000.

Tabela 4

Zmiana prędkości wahadła – korytarz czasowy dla badania certyfikacyjnego szyi

Górna granica

Dolna granica

Czas (s)

Prędkość (m/s)

Czas (s)

Prędkość (m/s)

0,001

0,0

0

-0,05

0,003

-0,25

0,0025

-0,375

0,014

-3,2

0,0135

-3,7

0,017

-3,7

| 5.6.6. | Maksymalny kąt przegięcia modelu głowy względem wahadła (kąt dθA + dθC na rys. 6) powinien wynosić 49,0–59,0 stopni włącznie i mieścić się w przedziale prędkości 54,0–66,0 m/s włącznie. |
| --- | --- |

5.6.6.

Maksymalny kąt przegięcia modelu głowy względem wahadła (kąt dθA + dθC na rys. 6) powinien wynosić 49,0–59,0 stopni włącznie i mieścić się w przedziale prędkości 54,0–66,0 m/s włącznie.

| 5.6.7. | Maksymalne przemieszczenia środka ciężkości modelu głowy mierzone przy kącie od dθA do dθB (patrz: rys. 6) powinny wynosić: przedni kąt podstawowy wahadła dθA od 32,0 do 37,0 stopni włącznie, mieszcząc się w przedziale prędkości od 53,0 do 63,0 ms włącznie, oraz tylny kąt podstawowy wahadła dθB od 0,81*(kąt dθA) +1,75 do 0,81*(kąt dθA) +4,25 stopni włącznie, mieszcząc się w przedziale prędkości od 54,0 do 64,0 ms włącznie. |
| --- | --- |

5.6.7.

Maksymalne przemieszczenia środka ciężkości modelu głowy mierzone przy kącie od dθA do dθB (patrz: rys. 6) powinny wynosić: przedni kąt podstawowy wahadła dθA od 32,0 do 37,0 stopni włącznie, mieszcząc się w przedziale prędkości od 53,0 do 63,0 ms włącznie, oraz tylny kąt podstawowy wahadła dθB od 0,81*(kąt dθA) +1,75 do 0,81*(kąt dθA) +4,25 stopni włącznie, mieszcząc się w przedziale prędkości od 54,0 do 64,0 ms włącznie.

| 5.6.8. | Zachowanie szyi można wyregulować poprzez wymianę ośmiu podkładek sprężystych o przekroju okragłym na podkładki sprężyste o innej twardości w skali Shore'a. |
| --- | --- |

5.6.8.

Zachowanie szyi można wyregulować poprzez wymianę ośmiu podkładek sprężystych o przekroju okragłym na podkładki sprężyste o innej twardości w skali Shore'a.

5.7.   Bark

| 5.7.1. | Długość linki elastycznej musi być tak wyregulowana, aby siła zawierająca się w przedziale 27,5–32,5 N włącznie, przyłożona 4 ± 1 mm do przodu od zewnętrznej krawędzi obojczyka w tej samej płaszczyźnie co ruch obojczyka, była wystarczającą do poruszenia obojczyka do przodu. |
| --- | --- |

5.7.1.

Długość linki elastycznej musi być tak wyregulowana, aby siła zawierająca się w przedziale 27,5–32,5 N włącznie, przyłożona 4 ± 1 mm do przodu od zewnętrznej krawędzi obojczyka w tej samej płaszczyźnie co ruch obojczyka, była wystarczającą do poruszenia obojczyka do przodu.

| 5.7.2. | Manekin znajduje się w pozycji siedzącej na płaskiej, poziomej, sztywnej powierzchni bez podparcia z tyłu. Klatka piersiowa jest w położeniu pionowym, a ramiona są ustawione pod kątem 40o ± 2o do przodu w stosunku do pionu. Nogi są w położeniu poziomym. |
| --- | --- |

5.7.2.

Manekin znajduje się w pozycji siedzącej na płaskiej, poziomej, sztywnej powierzchni bez podparcia z tyłu. Klatka piersiowa jest w położeniu pionowym, a ramiona są ustawione pod kątem 40o ± 2o do przodu w stosunku do pionu. Nogi są w położeniu poziomym.

| 5.7.3. | Urządzeniem uderzającym jest wahadło o masie 23,4±0,2 kg, średnicy 152,4 ±0,25 mm i promieniu krawędzi wynoszącym 12,7 mm (4). Urządzenie uderzające zwiesza się ze sztywnych zawiasów na czterech drutach z linią środkową urządzenia uderzającego, która przebiega co najmniej 3,5 m poniżej sztywnych zawiasów (patrz: rys. 4). |
| --- | --- |

5.7.3.

Urządzeniem uderzającym jest wahadło o masie 23,4±0,2 kg, średnicy 152,4 ±0,25 mm i promieniu krawędzi wynoszącym 12,7 mm (4). Urządzenie uderzające zwiesza się ze sztywnych zawiasów na czterech drutach z linią środkową urządzenia uderzającego, która przebiega co najmniej 3,5 m poniżej sztywnych zawiasów (patrz: rys. 4).

| 5.7.4. | Urządzenie uderzające jest wyposażone w przyspieszeniomierz reagujący w kierunku uderzenia, umieszczony na osi urządzenia uderzającego. |
| --- | --- |

5.7.4.

Urządzenie uderzające jest wyposażone w przyspieszeniomierz reagujący w kierunku uderzenia, umieszczony na osi urządzenia uderzającego.

| 5.7.5. | Urządzenie uderzające musi wahać się swobodnie w kierunku barku manekina z prędkością uderzeniową wynoszącą 4,3±0,1 m/s. |
| --- | --- |

5.7.5.

Urządzenie uderzające musi wahać się swobodnie w kierunku barku manekina z prędkością uderzeniową wynoszącą 4,3±0,1 m/s.

| 5.7.6. | Kierunek uderzenia jest prostopadły w stosunku do przedniej i tylnej osi manekina, zaś oś urządzenia uderzającego styka się z osią przegubu ramienia. |
| --- | --- |

5.7.6.

Kierunek uderzenia jest prostopadły w stosunku do przedniej i tylnej osi manekina, zaś oś urządzenia uderzającego styka się z osią przegubu ramienia.

| 5.7.7. | Szczytowe przyspieszenie urządzenia uderzającego, przefiltrowane w CFC 180 zgodnym z normą ISO 6487:2000, mieści się w przedziale 7,5–10,5 g włącznie. |
| --- | --- |

5.7.7.

Szczytowe przyspieszenie urządzenia uderzającego, przefiltrowane w CFC 180 zgodnym z normą ISO 6487:2000, mieści się w przedziale 7,5–10,5 g włącznie.

5.8.   Ramiona

| 5.8.1. | Nie określono żadnej procedury dynamicznej certyfikacji dla ramion. |
| --- | --- |

5.8.1.

Nie określono żadnej procedury dynamicznej certyfikacji dla ramion.

5.9.   Klatka piersiowa

| 5.9.1. | Każdy moduł żebra jest certyfikowany oddzielnie. |
| --- | --- |

5.9.1.

Każdy moduł żebra jest certyfikowany oddzielnie.

| 5.9.2. | Moduł żebra jest umieszczony pionowo w urządzeniu do badania przez upuszczenie, zaś cylinder żebra zostaje umocowany na sztywno do tego urządzenia. |
| --- | --- |

5.9.2.

Moduł żebra jest umieszczony pionowo w urządzeniu do badania przez upuszczenie, zaś cylinder żebra zostaje umocowany na sztywno do tego urządzenia.

| 5.9.3. | Urządzeniem uderzającym jest swobodnie opadająca masa 7,78±0,01 kg, o średnicy 150 ± 2 mm. |
| --- | --- |

5.9.3.

Urządzeniem uderzającym jest swobodnie opadająca masa 7,78±0,01 kg, o średnicy 150 ± 2 mm.

| 5.9.4. | Linia środkowa urządzenia uderzającego musi być zrównana z linią środkową zespołu prowadnicy. |
| --- | --- |

5.9.4.

Linia środkowa urządzenia uderzającego musi być zrównana z linią środkową zespołu prowadnicy.

| 5.9.5. | Siła uderzenia określana jest poprzez wysokość zrzutu wynoszącą 815, 204 i 459 mm. Takie wysokości zrzutu skutkują prędkościami wynoszącymi odpowiednio 4, 2 i 3 m/s. Wysokości zrzutu podczas badania powinny być przestrzegane z dokładnością do 1 %. |
| --- | --- |

5.9.5.

Siła uderzenia określana jest poprzez wysokość zrzutu wynoszącą 815, 204 i 459 mm. Takie wysokości zrzutu skutkują prędkościami wynoszącymi odpowiednio 4, 2 i 3 m/s. Wysokości zrzutu podczas badania powinny być przestrzegane z dokładnością do 1 %.

| 5.9.6. | Przemieszczenie żebra powinno być mierzone, na przykład przy użyciu własnego przetwornika przemieszczenia żebra. |
| --- | --- |

5.9.6.

Przemieszczenie żebra powinno być mierzone, na przykład przy użyciu własnego przetwornika przemieszczenia żebra.

| 5.9.7. | Wymagania dotyczące certyfikacji żebra są pokazane w tabeli 5 niniejszego załącznika. |
| --- | --- |

5.9.7.

Wymagania dotyczące certyfikacji żebra są pokazane w tabeli 5 niniejszego załącznika.

| 5.9.8. | Zachowanie modułu żebra można wyregulować poprzez wymianę sprężyny dostrajającej wewnątrz cylindra na inną o zróżnicowanej sztywności. |
| --- | --- |

5.9.8.

Zachowanie modułu żebra można wyregulować poprzez wymianę sprężyny dostrajającej wewnątrz cylindra na inną o zróżnicowanej sztywności.

Tabela 5

Wymagania dotyczące certyfikacji dla całego modułu żebra

| Sekwencja badania | Wysokość zrzutu (dokładność 1 %) | Minimalne przemieszczenie | Maksymalne przemieszczenie |
| --- | --- | --- | --- |
| | (mm) | (mm) | (mm) |
| 1 | 815 | 46,0 | 51,0 |
| 2 | 204 | 23,5 | 27,5 |
| 3 | 459 | 36,0 | 40,0 |

Sekwencja badania

Wysokość zrzutu (dokładność 1 %)

Minimalne przemieszczenie

Maksymalne przemieszczenie

(mm)

(mm)

(mm)

1

815

46,0

51,0

2

204

23,5

27,5

3

459

36,0

40,0

5.10.   Krąg lędźwiowy

| 5.10.1. | Kręg lędźwiowy jest zamontowany do specjalnego modelu głowy, służącego do celów certyfikacji, o masie 3,9±0,05 kg (patrz: rysunek 6), za pomocą płytki łącznikowej o grubości 12 mm i masie 0,205 ±0,05 kg. |
| --- | --- |

5.10.1.

Kręg lędźwiowy jest zamontowany do specjalnego modelu głowy, służącego do celów certyfikacji, o masie 3,9±0,05 kg (patrz: rysunek 6), za pomocą płytki łącznikowej o grubości 12 mm i masie 0,205 ±0,05 kg.

| 5.10.2. | Model głowy i kręg lędźwiowy są zamontowane do góry nogami do spodu wahadła szyi (5) umożliwiającego ruch boczny układu. |
| --- | --- |

5.10.2.

Model głowy i kręg lędźwiowy są zamontowane do góry nogami do spodu wahadła szyi (5) umożliwiającego ruch boczny układu.

| 5.10.3. | Wahadło szyi jest wyposażone w jednoosiowy przyspieszeniomierz odpowiadający specyfikacji wahadła szyi (patrz: rys. 5). |
| --- | --- |

5.10.3.

Wahadło szyi jest wyposażone w jednoosiowy przyspieszeniomierz odpowiadający specyfikacji wahadła szyi (patrz: rys. 5).

| 5.10.4. | Wahadło szyi musi mieć możliwość swobodnego opadania z wybranej wysokości w celu uzyskania prędkości uderzenia 6,05±0,1 m/s mierzonej w miejscu usytuowania przyspieszeniomierza wahadła. |
| --- | --- |

5.10.4.

Wahadło szyi musi mieć możliwość swobodnego opadania z wybranej wysokości w celu uzyskania prędkości uderzenia 6,05±0,1 m/s mierzonej w miejscu usytuowania przyspieszeniomierza wahadła.

| 5.10.5. | Wahadło szyi jest spowolniane od prędkości uderzenia do zera przy pomocy odpowiedniego urządzenia (6), zgodnie z opisem w specyfikacji wahadła szyi (patrz: rys. 5), pozwalającego w efekcie uzyskać krzywą zmiany prędkości wewnątrz korytarza przedstawionego na rysunku 8 i w tabeli 6 niniejszego załącznika. Wszystkie kanały muszą być zapisywane zgodnie z normą ISO 6487:2000 lub ze specyfikacją kanału rejestracji danych SAE J211 (marzec 1995 r.) i przefiltrowane cyfrowo w CFC 180 zgodnym z normą ISO 6487:2000.
  Tabela 6
  Zmiana prędkości wahadła – korytarz czasowy dla badania certyfikacyjnego kręgu lędźwiowego








  Górna granica | | Dolna granica | |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Czas (s) | Prędkość (m/s) | Czas (s) | Prędkość (m/s) |
| 0,001 | 0,0 | 0 | -0,05 |
| 0,0037 | -0,2397 | 0,0027 | -0,425 |
| 0,027 | -5,8 | 0,0245 | -6,5 |
| | | 0,03 | -6,5 |

5.10.5.

Wahadło szyi jest spowolniane od prędkości uderzenia do zera przy pomocy odpowiedniego urządzenia (6), zgodnie z opisem w specyfikacji wahadła szyi (patrz: rys. 5), pozwalającego w efekcie uzyskać krzywą zmiany prędkości wewnątrz korytarza przedstawionego na rysunku 8 i w tabeli 6 niniejszego załącznika. Wszystkie kanały muszą być zapisywane zgodnie z normą ISO 6487:2000 lub ze specyfikacją kanału rejestracji danych SAE J211 (marzec 1995 r.) i przefiltrowane cyfrowo w CFC 180 zgodnym z normą ISO 6487:2000.

Tabela 6

Zmiana prędkości wahadła – korytarz czasowy dla badania certyfikacyjnego kręgu lędźwiowego

Górna granica

Dolna granica

Czas (s)

Prędkość (m/s)

Czas (s)

Prędkość (m/s)

0,001

0,0

0

-0,05

0,0037

-0,2397

0,0027

-0,425

0,027

-5,8

0,0245

-6,5

0,03

-6,5

| 5.10.6. | Maksymalny kąt przegięcia modelu głowy względem wahadła (kąt dθA + dθC na rys. 6) wynosi 45,0–55,0 stopni włącznie i mieści się w przedziale prędkości 39,0–53,0 m/s włącznie. |
| --- | --- |

5.10.6.

Maksymalny kąt przegięcia modelu głowy względem wahadła (kąt dθA + dθC na rys. 6) wynosi 45,0–55,0 stopni włącznie i mieści się w przedziale prędkości 39,0–53,0 m/s włącznie.

| 5.10.7. | Maksymalne przemieszczenia środka ciężkości modelu głowy mierzone przy kącie od dθA do dθB (patrz: rys. 6) powinny wynosić: przedni kąt podstawowy wahadła dθA od 31,0 do 35,0 stopni włącznie, mieszcząc się w przedziale prędkości od 44,0 do 52,0 ms włącznie, oraz tylny kąt podstawowy wahadła dθB od 0,8*(kąt dθA) +2,0 do 0,8*(kąt dθA) +4,50 stopni włącznie, mieszcząc się w przedziale prędkości od 44,0 do 52,0 ms włącznie. |
| --- | --- |

5.10.7.

Maksymalne przemieszczenia środka ciężkości modelu głowy mierzone przy kącie od dθA do dθB (patrz: rys. 6) powinny wynosić: przedni kąt podstawowy wahadła dθA od 31,0 do 35,0 stopni włącznie, mieszcząc się w przedziale prędkości od 44,0 do 52,0 ms włącznie, oraz tylny kąt podstawowy wahadła dθB od 0,8*(kąt dθA) +2,0 do 0,8*(kąt dθA) +4,50 stopni włącznie, mieszcząc się w przedziale prędkości od 44,0 do 52,0 ms włącznie.

| 5.10.8. | Zachowanie kręgu lędźwiowego można wyregulować poprzez zmianę napięcia kabla kręgu. |
| --- | --- |

5.10.8.

Zachowanie kręgu lędźwiowego można wyregulować poprzez zmianę napięcia kabla kręgu.

5.11.   Brzuch

| 5.11.1. | Manekin znajduje się w pozycji siedzącej na płaskiej, poziomej, sztywnej powierzchni bez podparcia z tyłu. Klatka piersiowa jest w położeniu pionowym, a ramiona i nogi znajdują się w położeniu poziomym. |
| --- | --- |

5.11.1.

Manekin znajduje się w pozycji siedzącej na płaskiej, poziomej, sztywnej powierzchni bez podparcia z tyłu. Klatka piersiowa jest w położeniu pionowym, a ramiona i nogi znajdują się w położeniu poziomym.

| 5.11.2. | Urządzeniem uderzającym jest wahadło o masie 23,4±0,2 kg i średnicy 152,4 ±0,25 mm oraz o promieniu krawędzi 12,7 mm (7). Urządzenie uderzające zawieszane jest na sztywnych zawiasach za pomocą ośmiu drutów, przy czym linia środkowa urządzenia uderzającego znajduje się co najmniej 3,5 m poniżej sztywnych zawiasów (patrz: rys. 4). |
| --- | --- |

5.11.2.

Urządzeniem uderzającym jest wahadło o masie 23,4±0,2 kg i średnicy 152,4 ±0,25 mm oraz o promieniu krawędzi 12,7 mm (7). Urządzenie uderzające zawieszane jest na sztywnych zawiasach za pomocą ośmiu drutów, przy czym linia środkowa urządzenia uderzającego znajduje się co najmniej 3,5 m poniżej sztywnych zawiasów (patrz: rys. 4).

| 5.11.3. | Urządzenie uderzające jest wyposażone w przyspieszeniomierz reagujący w kierunku uderzenia, umieszczony na osi urządzenia uderzającego. |
| --- | --- |

5.11.3.

Urządzenie uderzające jest wyposażone w przyspieszeniomierz reagujący w kierunku uderzenia, umieszczony na osi urządzenia uderzającego.

| 5.11.4. | Wahadło jest wyposażone w poziome czoło urządzenia uderzającego „podłokietnika” o masie 1,0 ±0,01 kg. Całkowita masa urządzenia uderzającego z czołem podłokietnika wynosi 24,4 ±0,21 kg. Sztywny podłokietnik ma 70 ± 1 mm wysokości, 150 ± 1 mm szerokości oraz musi posiadać możliwość zagłębienia się 60 mm do wewnątrz brzucha. Linia środkowa wahadła styka się ze środkiem podłokietnika. |
| --- | --- |

5.11.4.

Wahadło jest wyposażone w poziome czoło urządzenia uderzającego „podłokietnika” o masie 1,0 ±0,01 kg. Całkowita masa urządzenia uderzającego z czołem podłokietnika wynosi 24,4 ±0,21 kg. Sztywny podłokietnik ma 70 ± 1 mm wysokości, 150 ± 1 mm szerokości oraz musi posiadać możliwość zagłębienia się 60 mm do wewnątrz brzucha. Linia środkowa wahadła styka się ze środkiem podłokietnika.

| 5.11.5. | Urządzenie uderzające musi wahać się swobodnie w kierunku brzucha manekina z prędkością uderzeniową wynoszącą 4,0±0,1 m/s. |
| --- | --- |

5.11.5.

Urządzenie uderzające musi wahać się swobodnie w kierunku brzucha manekina z prędkością uderzeniową wynoszącą 4,0±0,1 m/s.

| 5.11.6. | Kierunek uderzenia jest prostopadły do przedniej-tylnej osi manekina, zaś oś urządzenia uderzającego jest zrównana ze środkiem przetwornika środkowego siły działającej na brzuch. |
| --- | --- |

5.11.6.

Kierunek uderzenia jest prostopadły do przedniej-tylnej osi manekina, zaś oś urządzenia uderzającego jest zrównana ze środkiem przetwornika środkowego siły działającej na brzuch.

| 5.11.7. | Szczytowa siła urządzenia uderzającego, uzyskana z przyspieszenia urządzenia uderzającego, przefiltrowanego w CFC 180 zgodnym z normą ISO 6487:2000 i pomnożona przez masę urządzenia uderzającego/podłokietnika, musi wynosić 4,0–4,8 kN włącznie oraz mieścić się w przedziale 10,6–13,0 m/s. |
| --- | --- |

5.11.7.

Szczytowa siła urządzenia uderzającego, uzyskana z przyspieszenia urządzenia uderzającego, przefiltrowanego w CFC 180 zgodnym z normą ISO 6487:2000 i pomnożona przez masę urządzenia uderzającego/podłokietnika, musi wynosić 4,0–4,8 kN włącznie oraz mieścić się w przedziale 10,6–13,0 m/s.

| 5.11.8. | Wartości sił w czasie, mierzone przy pomocy trzech przetworników siły działającej na brzuch, muszą zostać zsumowane i przefiltrowane z zastosowaniem CFC 600 zgodnego z normą ISO 6487:2000. Szczytowa siła wynikająca z tej sumy musi wynosić 2,2-2,7 kN włącznie oraz mieścić się w przedziale 10,0-12,3 m/s. |
| --- | --- |

5.11.8.

Wartości sił w czasie, mierzone przy pomocy trzech przetworników siły działającej na brzuch, muszą zostać zsumowane i przefiltrowane z zastosowaniem CFC 600 zgodnego z normą ISO 6487:2000. Szczytowa siła wynikająca z tej sumy musi wynosić 2,2-2,7 kN włącznie oraz mieścić się w przedziale 10,0-12,3 m/s.

5.12.   Miednica

| 5.12.1. | Manekin znajduje się w pozycji siedzącej na płaskiej, poziomej, sztywnej powierzchni bez podparcia z tyłu. Klatka piersiowa jest w położeniu pionowym, a ramiona i nogi znajdują się w położeniu poziomym. |
| --- | --- |

5.12.1.

Manekin znajduje się w pozycji siedzącej na płaskiej, poziomej, sztywnej powierzchni bez podparcia z tyłu. Klatka piersiowa jest w położeniu pionowym, a ramiona i nogi znajdują się w położeniu poziomym.

| 5.12.2. | Urządzeniem uderzającym jest wahadło o masie 23,4±0,2 kg i średnicy 152,4 ±0,25 mm oraz o promieniu krawędzi 12,7 mm (8). Urządzenie uderzające zawieszane jest na sztywnych zawiasach za pomocą ośmiu drutów, przy czym linia środkowa urządzenia uderzającego znajduje się co najmniej 3,5 m poniżej sztywnych zawiasów (patrz: rys. 4). |
| --- | --- |

5.12.2.

Urządzeniem uderzającym jest wahadło o masie 23,4±0,2 kg i średnicy 152,4 ±0,25 mm oraz o promieniu krawędzi 12,7 mm (8). Urządzenie uderzające zawieszane jest na sztywnych zawiasach za pomocą ośmiu drutów, przy czym linia środkowa urządzenia uderzającego znajduje się co najmniej 3,5 m poniżej sztywnych zawiasów (patrz: rys. 4).

| 5.12.3. | Urządzenie uderzające jest wyposażone w przyspieszeniomierz reagujący w kierunku uderzenia, umieszczony na osi urządzenia uderzającego. |
| --- | --- |

5.12.3.

Urządzenie uderzające jest wyposażone w przyspieszeniomierz reagujący w kierunku uderzenia, umieszczony na osi urządzenia uderzającego.

| 5.12.4. | Urządzenie uderzające musi wahać się swobodnie w kierunku miednicy manekina z prędkością uderzeniową wynoszącą 4,3±0,1 m/s. |
| --- | --- |

5.12.4.

Urządzenie uderzające musi wahać się swobodnie w kierunku miednicy manekina z prędkością uderzeniową wynoszącą 4,3±0,1 m/s.

| 5.12.5. | Kierunek uderzenia jest prostopadły do przedniej-tylnej osi manekina, a oś urządzenia uderzającego jest zrównana ze środkiem punktu „H” płyty tylnej. |
| --- | --- |

5.12.5.

Kierunek uderzenia jest prostopadły do przedniej-tylnej osi manekina, a oś urządzenia uderzającego jest zrównana ze środkiem punktu „H” płyty tylnej.

| 5.12.6. | Szczytowa siła urządzenia uderzającego, uzyskana z przyspieszenia urządzenia uderzającego, przefiltrowanego w CFC 180 zgodnym z normą ISO 6487:2000 i pomnożona przez masę urządzenia uderzającego, musi wynosić 4,4–5,4 kN włącznie oraz mieścić się w przedziale 10,3–15,5 m/s włącznie. |
| --- | --- |

5.12.6.

Szczytowa siła urządzenia uderzającego, uzyskana z przyspieszenia urządzenia uderzającego, przefiltrowanego w CFC 180 zgodnym z normą ISO 6487:2000 i pomnożona przez masę urządzenia uderzającego, musi wynosić 4,4–5,4 kN włącznie oraz mieścić się w przedziale 10,3–15,5 m/s włącznie.

| 5.12.7. | Siła działająca na spojenie łonowe, przefiltrowana w CFC 600 zgodnym z normą ISO 6487:2000, musi wynosić 1,04–1,64 kN włącznie oraz mieścić się w przedziale 9,9–15,9 m/s włącznie. |
| --- | --- |

5.12.7.

Siła działająca na spojenie łonowe, przefiltrowana w CFC 600 zgodnym z normą ISO 6487:2000, musi wynosić 1,04–1,64 kN włącznie oraz mieścić się w przedziale 9,9–15,9 m/s włącznie.

5.13.   Nogi

| 5.13.1. | Nie określono żadnej procedury dynamicznej certyfikacji dla nóg. |
| --- | --- |

5.13.1.

Nie określono żadnej procedury dynamicznej certyfikacji dla nóg.

Rysunek 3

Widok ogólny ustawienia manekina do badania certyfikacyjnego

Image

Rysunek 4

Zawieszenie urządzenia uderzającego o masie 23,4 kg

Image

po lewej: zawieszenie na czterech drutach (druty poprzeczne usunięte)

po prawej: zawieszenie na ośmiu drutach

Rysunek 5

Specyfikacja wahadła szyi zgodnie z amerykańskim Kodeksem Przepisów Federalnych (49 CFR, rozdział V część 572.33)

Image

Rysunek 6

Ustawienie do badania certyfikacyjnego kręgu szyjnego i lędźwiowego (kąty dθA, dθB i dθC mierzone od modelu głowy)

Image

Rysunek 7

Zmiana prędkości wahadła – korytarz czasowy do badania certyfikacyjnego szyi

Korytarz zmiany prędkości wahadła do certyfikacji szyi

Image

Rysunek 8

Zmiana prędkości wahadła – korytarz czasowy do badania certyfikacyjnego kręgu lędźwiowego

Korytarz zmiany prędkości wahadła do certyfikacji kręgu lędźwiowego

Image

---

(1)  Manekin odpowiada specyfikacjom manekina ES-2. Numer spisu treści rysunku technicznego to: nr E-AA-DRAWING-LIST-7-25-032 z dnia 25 lipca 2003 r. Komplet rysunków ES-2 i podręcznik użytkownika ES-2 złożono w Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ), Palais des Nations, Genewa, Szwajcaria, i są dostępne na żądanie w sekretariacie.

(2)  Wahadło szyi zgodne z amerykańskim Kodeksem Przepisów Federalnych 49 CFR, rozdział V część 572.33 (wydanie 10-1-00) (patrz także: rys. 5).

(3)  Zalecane jest użycie trzycalowego bloku pustakowego (patrz: rys. 5).

(4)  Wahadło zgodne z amerykańskim Kodeksem Przepisów Federalnych 49 CFR, rozdział V część 572.36(a) (wydanie 10-1-00) (patrz także: rys. 4).

(5)  Wahadło szyi zgodne z amerykańskim Kodeksem Przepisów Federalnych 49 CFR, rozdział V część 572.33 (wydanie 10-1-00) (patrz także: rys. 5).

(6)  Zalecane jest użycie trzycalowego bloku pustakowego (patrz: rys. 5).

(7)  Wahadło zgodne z amerykańskim Kodeksem Przepisów Federalnych 49 CFR, rozdział V część 572.36(a) (wydanie 10-1-00) (patrz także: rys. 4).

(8)  Wahadło zgodne z amerykańskim Kodeksem Przepisów Federalnych 49 CFR, rozdział V część 572.36(a) (wydanie 10-1-00) (patrz także: rys. 4).

---

ZAŁĄCZNIK 7

INSTALACJA MANEKINA UŻYWANEGO DO BADANIA ZDERZENIA BOCZNEGO

1.   DANE OGÓLNE

| 1.1. | Manekin używany do badania zderzenia bocznego opisany w załączniku 6 do niniejszego regulaminu stosowany jest zgodnie z następującą procedurą instalowania. |
| --- | --- |

1.1.

Manekin używany do badania zderzenia bocznego opisany w załączniku 6 do niniejszego regulaminu stosowany jest zgodnie z następującą procedurą instalowania.

2.   INSTALOWANIE

| 2.1. | Wyregulować stawy kolana i kostki tak, aby dokładnie podpierały one dolną część nogi, kiedy jest ona wyprostowana poziomo (regulacja 1–2 g). |
| --- | --- |

2.1.

Wyregulować stawy kolana i kostki tak, aby dokładnie podpierały one dolną część nogi, kiedy jest ona wyprostowana poziomo (regulacja 1–2 g).

| 2.2. | Sprawdzić, czy manekin jest dostosowany do pożądanego kierunku uderzenia. |
| --- | --- |

2.2.

Sprawdzić, czy manekin jest dostosowany do pożądanego kierunku uderzenia.

| 2.3. | Ubrać manekina w dopasowane opinające spodenki do pół łydki, można także ubrać go w dopasowaną opinającą koszulę bawełnianą z krótkim rękawkiem. |
| --- | --- |

2.3.

Ubrać manekina w dopasowane opinające spodenki do pół łydki, można także ubrać go w dopasowaną opinającą koszulę bawełnianą z krótkim rękawkiem.

| 2.4. | Każda stopa jest wyposażona w but. |
| --- | --- |

2.4.

Każda stopa jest wyposażona w but.

| 2.5. | Umieścić manekina na przednim zewnętrznym siedzeniu po stronie uderzenia, jak opisano w specyfikacji procedury badania zderzenia bocznego. |
| --- | --- |

2.5.

Umieścić manekina na przednim zewnętrznym siedzeniu po stronie uderzenia, jak opisano w specyfikacji procedury badania zderzenia bocznego.

| 2.6. | Płaszczyzna symetrii manekina musi stykać się ze środkową płaszczyzną pionową wymienionego miejsca siedzącego. |
| --- | --- |

2.6.

Płaszczyzna symetrii manekina musi stykać się ze środkową płaszczyzną pionową wymienionego miejsca siedzącego.

| 2.7. | Miednica manekina musi być umieszczona tak, że linia boczna przechodząca przez punkty „H” manekina jest prostopadła do wzdłużnej linii środkowej siedzenia. Linia przechodząca przez punkty „H” manekina musi być pozioma z maksymalnym odchyleniem ± 2 stopni (1).
  Właściwą pozycję manekina można sprawdzić w odniesieniu do punktu „H” manekina punktu „H”, wykorzystując otwory M3 w płytach tylnych punktu „H” po każdej ze stron miednicy ES-2. Otwory M3 oznaczone są jako „Hm”. Pozycja „Hm” powinna znajdować się w okręgu o promieniu 10 mm dookoła punktu „H” manekina punktu „H”. |
| --- | --- |

2.7.

Miednica manekina musi być umieszczona tak, że linia boczna przechodząca przez punkty „H” manekina jest prostopadła do wzdłużnej linii środkowej siedzenia. Linia przechodząca przez punkty „H” manekina musi być pozioma z maksymalnym odchyleniem ± 2 stopni (1).

Właściwą pozycję manekina można sprawdzić w odniesieniu do punktu „H” manekina punktu „H”, wykorzystując otwory M3 w płytach tylnych punktu „H” po każdej ze stron miednicy ES-2. Otwory M3 oznaczone są jako „Hm”. Pozycja „Hm” powinna znajdować się w okręgu o promieniu 10 mm dookoła punktu „H” manekina punktu „H”.

| 2.8. | Górna część tułowia musi być zgięta do przodu, a następnie ułożona do tyłu ściśle w stosunku do oparcia siedzenia (patrz: przypis 1). Barki manekina muszą być ustawione całkowicie do tyłu. |
| --- | --- |

2.8.

Górna część tułowia musi być zgięta do przodu, a następnie ułożona do tyłu ściśle w stosunku do oparcia siedzenia (patrz: przypis 1). Barki manekina muszą być ustawione całkowicie do tyłu.

| 2.9. | Niezależnie od miejsca siedzenia manekina, kąt między głównym ramieniem i linią odniesienia ramienia tułowia ma z każdej strony wynosić 40o ± 5o. Linia odniesienia ramienia tułowia jest określona jako przekrój poprzeczny płaszczyzny stycznej do przedniej powierzchni żeber i pionowej płaszczyzny wzdłużnej manekina obejmującej ramię. |
| --- | --- |

2.9.

Niezależnie od miejsca siedzenia manekina, kąt między głównym ramieniem i linią odniesienia ramienia tułowia ma z każdej strony wynosić 40o ± 5o. Linia odniesienia ramienia tułowia jest określona jako przekrój poprzeczny płaszczyzny stycznej do przedniej powierzchni żeber i pionowej płaszczyzny wzdłużnej manekina obejmującej ramię.

| 2.10. | W odniesieniu do miejsca siedzenia kierowcy, bez wywoływania ruchu miednicy lub tułowia, umieścić prawą stopę manekina na niewciśniętym pedale przyspieszenia, z piętą spoczywającą możliwie najdalej do tyłu na płycie podłogowej. Ustawić lewą stopę prostopadle do dolnej części nogi, z piętą spoczywającą na płycie podłogowej w tej samej linii bocznej co pięta prawa. Ustawić kolana manekina tak, aby ich powierzchnie zewnętrzne znajdowały się 150 ± 10 mm od płaszczyzny symetrii manekina. Jeżeli pozwalają na to powyższe ograniczenia, umieścić udo manekina w styczności z poduszką siedzenia. |
| --- | --- |

2.10.

W odniesieniu do miejsca siedzenia kierowcy, bez wywoływania ruchu miednicy lub tułowia, umieścić prawą stopę manekina na niewciśniętym pedale przyspieszenia, z piętą spoczywającą możliwie najdalej do tyłu na płycie podłogowej. Ustawić lewą stopę prostopadle do dolnej części nogi, z piętą spoczywającą na płycie podłogowej w tej samej linii bocznej co pięta prawa. Ustawić kolana manekina tak, aby ich powierzchnie zewnętrzne znajdowały się 150 ± 10 mm od płaszczyzny symetrii manekina. Jeżeli pozwalają na to powyższe ograniczenia, umieścić udo manekina w styczności z poduszką siedzenia.

| 2.11. | W odniesieniu do innych miejsc siedzących, bez wywoływania ruchu miednicy lub tułowia, umieścić pięty manekina możliwie jak najbardziej do przodu na płycie podłogowej, bez ściskania poduszki siedzenia więcej niż ściśnięcie spowodowane masą nogi. Ustawić kolana manekina tak, aby ich powierzchnie zewnętrzne znajdowały się 150 ± 10 mm od płaszczyzny symetrii manekina. |
| --- | --- |

2.11.

W odniesieniu do innych miejsc siedzących, bez wywoływania ruchu miednicy lub tułowia, umieścić pięty manekina możliwie jak najbardziej do przodu na płycie podłogowej, bez ściskania poduszki siedzenia więcej niż ściśnięcie spowodowane masą nogi. Ustawić kolana manekina tak, aby ich powierzchnie zewnętrzne znajdowały się 150 ± 10 mm od płaszczyzny symetrii manekina.

---

(1)  Manekin może posiadać czujniki przechyłu w klatce piersiowej i miednicy. Przyrządy te mogą ułatwić uzyskanie pożądanej pozycji.

---

ZAŁĄCZNIK 8

BADANIE CZĘŚCIOWE

1.   CEL

Celem tych badań jest zweryfikowanie, czy zmodyfikowany pojazd przedstawia taką samą (lub lepszą) charakterystykę pochłaniania energii jak pojazd, który uzyskał homologację typu na mocy niniejszego regulaminu.

2.   PROCEDURY I INSTALACJE

2.1.   Badanie wzorcowe

| 2.1.1. | Stosując pierwotny materiał wypełniający, badany podczas homologacji typu pojazdu, zamontowany w nowej bocznej strukturze pojazdu podlegającego homologacji, przeprowadzone zostają dwa badania dynamiczne z zastosowaniem dwóch różnych urządzeń uderzających (rysunek 1). |
| --- | --- |

2.1.1.

Stosując pierwotny materiał wypełniający, badany podczas homologacji typu pojazdu, zamontowany w nowej bocznej strukturze pojazdu podlegającego homologacji, przeprowadzone zostają dwa badania dynamiczne z zastosowaniem dwóch różnych urządzeń uderzających (rysunek 1).

| 2.1.1.1. | Urządzenie uderzające modelu głowy, określone w ppkt 3.1.1, musi trafić z prędkością 24,1 km/h w obszar uderzony głową EUROSID podczas homologacji pojazdu. Wyniki badania są zapisywane. Należy obliczyć HPC. Jednakże badanie to nie jest przeprowadzane, jeżeli podczas badania opisanego w załączniku 4 niniejszego regulaminu: | nie wystąpił kontakt z głową, lub |
| --- | --- | --- |

2.1.1.1.

Urządzenie uderzające modelu głowy, określone w ppkt 3.1.1, musi trafić z prędkością 24,1 km/h w obszar uderzony głową EUROSID podczas homologacji pojazdu. Wyniki badania są zapisywane. Należy obliczyć HPC. Jednakże badanie to nie jest przeprowadzane, jeżeli podczas badania opisanego w załączniku 4 niniejszego regulaminu:

nie wystąpił kontakt z głową, lub

| | głowa zetknęła się jedynie z szybą okna, pod warunkiem że szyba okna nie jest szybą laminowaną. |
| --- | --- |

głowa zetknęła się jedynie z szybą okna, pod warunkiem że szyba okna nie jest szybą laminowaną.

| 2.1.1.2. | Urządzenie uderzające bloku tułowia, określone w ppkt 3.2.1, musi trafić z prędkością 24,1 km/h w obszar boczny uderzony barkiem, ramieniem i klatką piersiową EUROSID podczas homologacji typu pojazdu. Wyniki badania są zapisywane i należy obliczyć HPC. |
| --- | --- |

2.1.1.2.

Urządzenie uderzające bloku tułowia, określone w ppkt 3.2.1, musi trafić z prędkością 24,1 km/h w obszar boczny uderzony barkiem, ramieniem i klatką piersiową EUROSID podczas homologacji typu pojazdu. Wyniki badania są zapisywane i należy obliczyć HPC.

2.2.   Badanie homologacji

| 2.2.1. | Przy użyciu nowych materiałów wypełniających, siedzenia itp., przedstawionych w celu rozszerzenia homologacji, zamontowanych w nowej strukturze bocznej pojazdu, zostają powtórzone badania wymienione w ppkt 2.1.1.1 i 2.1.1.2 oraz zostają zapisane nowe wyniki i obliczone ich HPC. |
| --- | --- |

2.2.1.

Przy użyciu nowych materiałów wypełniających, siedzenia itp., przedstawionych w celu rozszerzenia homologacji, zamontowanych w nowej strukturze bocznej pojazdu, zostają powtórzone badania wymienione w ppkt 2.1.1.1 i 2.1.1.2 oraz zostają zapisane nowe wyniki i obliczone ich HPC.

| 2.2.1.1. | Jeżeli HPC obliczone z wyników obu badań homologacyjnych są niższe niż HPC otrzymane podczas badań odniesienia (przeprowadzonych z zastosowaniem oryginalnych materiałów wypełniających lub siedzeń), rozszerzenie zostaje udzielone. |
| --- | --- |

2.2.1.1.

Jeżeli HPC obliczone z wyników obu badań homologacyjnych są niższe niż HPC otrzymane podczas badań odniesienia (przeprowadzonych z zastosowaniem oryginalnych materiałów wypełniających lub siedzeń), rozszerzenie zostaje udzielone.

| 2.2.1.2. | Jeżeli nowe HPC są wyższe niż HPC otrzymane podczas badania odniesienia, przeprowadzone zostają nowe pełne badania (z zastosowaniem proponowanych wypełniaczy/siedzeń/itp.). |
| --- | --- |

2.2.1.2.

Jeżeli nowe HPC są wyższe niż HPC otrzymane podczas badania odniesienia, przeprowadzone zostają nowe pełne badania (z zastosowaniem proponowanych wypełniaczy/siedzeń/itp.).

3.   WYPOSAŻENIE BADAWCZE

3.1.   Urządzenie uderzające modelu głowy (rysunek 2)

| 3.1.1. | Przyrząd ten składa się z całkowicie prowadzonego, liniowego, sztywnego urządzenia uderzającego o masie 6,8 kg. Ma ono półkulistą powierzchnię uderzającą o średnicy 165 mm. |
| --- | --- |

3.1.1.

Przyrząd ten składa się z całkowicie prowadzonego, liniowego, sztywnego urządzenia uderzającego o masie 6,8 kg. Ma ono półkulistą powierzchnię uderzającą o średnicy 165 mm.

| 3.1.2. | Model głowy musi być wyposażony w dwa przyspieszeniomierze i urządzenie do pomiaru prędkości, wszystkie będące w stanie dokonywać pomiaru wartości w kierunku uderzenia. |
| --- | --- |

3.1.2.

Model głowy musi być wyposażony w dwa przyspieszeniomierze i urządzenie do pomiaru prędkości, wszystkie będące w stanie dokonywać pomiaru wartości w kierunku uderzenia.

3.2.   Urządzenie uderzające bloku tułowia (rysunek 3)

| 3.2.1. | Ten przyrząd składa się z całkowicie prowadzonego, liniowego, sztywnego urządzenia uderzającego o masie 30 kg. Jego wymiary i przekrój poprzeczny są pokazane na rysunku 3. |
| --- | --- |

3.2.1.

Ten przyrząd składa się z całkowicie prowadzonego, liniowego, sztywnego urządzenia uderzającego o masie 30 kg. Jego wymiary i przekrój poprzeczny są pokazane na rysunku 3.

| 3.2.2. | Blok tułowia musi być wyposażony w dwa przyspieszeniomierze i urządzenie do pomiaru prędkości, wszystkie będące w stanie dokonywać pomiaru w kierunku uderzenia. |
| --- | --- |

3.2.2.

Blok tułowia musi być wyposażony w dwa przyspieszeniomierze i urządzenie do pomiaru prędkości, wszystkie będące w stanie dokonywać pomiaru w kierunku uderzenia.

Rysunek 1

Image

Rysunek 2

Urządzenie uderzające modelu głowy

Image

Rysunek 3

Urządzenie uderzające bloku tułowia

Image

---

| 30.11.2007 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 313/58 |
| --- | --- | --- | --- |

30.11.2007

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 313/58

---

Regulamin nr 16 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ) – Jednolite przepisy dotyczące homologacji:

I.   pasów bezpieczeństwa, urządzeń przytrzymujących, urządzeń przytrzymujących dla dzieci oraz urządzeń przytrzymujących dla dzieci ISOFIX dla osób znajdujących się w pojazdach silnikowych

II.   pojazdów wyposażonych w pasy bezpieczeństwa, urządzenia przytrzymujące, urządzenia przytrzymujące dla dzieci oraz urządzenia przytrzymujące dla dzieci ISOFIX

Uzupełnienie 15: Regulamin nr 16

Wersja 5

Jedynie oryginalne teksty EKG ONZ wywołują skutki prawne w międzynarodowym prawie publicznym. Status i datę wejścia w życie niniejszego regulaminu należy sprawdzać w najnowszej wersji dokumentu EKG ONZ dotyczącego statusu TRANS/WP.29/343, dostępnego pod adresem: http://www.unece.org/trans/main/wp29/wp29wgs/wp29gen/wp29fdocstts.html.

Obejmująca wszystkie obowiązujące teksty, w tym:

Suplement 17 do serii poprawek 04 – Data wejścia w życie: 18 stycznia 2006 r.

SPIS TREŚCI

REGULAMIN

| 1. | Zakres |
| --- | --- |

1.

| 2. | Definicje |
| --- | --- |

2.

| 3. | Wniosek o udzielenie homologacji |
| --- | --- |

3.

| 4. | Oznakowania |
| --- | --- |

4.

| 5. | Homologacja |
| --- | --- |

5.

| 6. | Specyfikacje |
| --- | --- |

6.

| 7. | Badania |
| --- | --- |

7.

| 8. | Wymogi dotyczące instalacji w pojeździe |
| --- | --- |

8.

| 9. | Zgodność produkcji |
| --- | --- |

9.

| 10. | Sankcje za niezgodność produkcji |
| --- | --- |

10.

| 11. | Zmiana i rozszerzenie homologacji typu pojazdu, pasa bezpieczeństwa lub urządzenia przytrzymującego |
| --- | --- |

11.

| 12. | Ostateczne zaprzestanie produkcji |
| --- | --- |

12.

| 13. | Instrukcje |
| --- | --- |

13.

| 14. | Nazwy i adresy służb technicznych odpowiedzialnych za przeprowadzenie badań homologacyjnych, oraz służb administracyjnych |
| --- | --- |

14.

| 15. | Przepisy przejściowe |
| --- | --- |

15.

ZAŁĄCZNIK I

| Załącznik 1A: | Komunikat dotyczący homologacji, rozszerzenia, odmowy lub cofnięcia homologacji bądź ostatecznego zaprzestania produkcji typu pojazdu w odniesieniu do pasów bezpieczeństwa zgodnie z regulaminem nr 16 |
| --- | --- |

Załącznik 1A:

| Załącznik 1B: | Komunikat dotyczący homologacji, rozszerzenia, odmowy lub cofnięcia homologacji bądź ostatecznego zaprzestania produkcji typu pasa bezpieczeństwa lub urządzenia przytrzymującego dla osób dorosłych znajdujących się w pojazdach silnikowych, zgodnie z regulaminem nr 16 |
| --- | --- |

Załącznik 1B:

| Załącznik 2: | Układ znaków homologacji |
| --- | --- |

Załącznik 2:

| Załącznik 3: | Schemat urządzenia do badania trwałości mechanizmu zwijającego |
| --- | --- |

Załącznik 3:

| Załącznik 4: | Schemat urządzenia do badania blokowania zwijaczy z blokadą awaryjną |
| --- | --- |

Załącznik 4:

| Załącznik 5: | Schemat urządzenia do badania odporności na pył |
| --- | --- |

Załącznik 5:

| Załącznik 6: | Opis wózka, siedzenia, mocowań i urządzenia zatrzymującego |
| --- | --- |

Załącznik 6:

| Załącznik 7: | Opis manekina |
| --- | --- |

Załącznik 7:

| Załącznik 8: | Opis krzywej przyspieszenia ujemnego wózka jako funkcji czasu |
| --- | --- |

Załącznik 8:

| Załącznik 9: | Instrukcje |
| --- | --- |

Załącznik 9:

| Załącznik 10: | Badanie podwójnego zamka |
| --- | --- |

Załącznik 10:

| Załącznik 11: | Badanie ścierania i mikroprzesunięć |
| --- | --- |

Załącznik 11:

| Załącznik 12: | Badanie korozyjne |
| --- | --- |

Załącznik 12:

| Załącznik 13: | Kolejność badań |
| --- | --- |

Załącznik 13:

| Załącznik 14: | Kontrola zgodności produkcji |
| --- | --- |

Załącznik 14:

| Załącznik 15: | Procedura określania punktu „H” i rzeczywistego kąta tułowia dla miejsc siedzących w pojazdach silnikowych |
| --- | --- |

Załącznik 15:

| Dodatek 1 – | Opis trójwymiarowej maszyny punktu „H” |
| --- | --- |

Dodatek 1 –

| Dodatek 2 – | Trójwymiarowy układ odniesienia |
| --- | --- |

Dodatek 2 –

| Dodatek 3 – | Dane odniesienia dotyczące miejsc siedzących |
| --- | --- |

Dodatek 3 –

| Załącznik 16: | Instalacja pasa bezpieczeństwa ze wskazaniem typów pasów oraz zwijaczy |
| --- | --- |

Załącznik 16:

| Załącznik 17: | Wymogi dotyczące instalacji pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących chroniących osoby dorosłe zajmujące siedzenia zwrócone przodem do kierunku jazdy w pojazdach silnikowych oraz instalacji urządzeń przytrzymujących dla dzieci ISOFIX |
| --- | --- |

Załącznik 17:

| Dodatek 1 – | Przepisy dotyczące instalacji urządzeń przytrzymujących dla dzieci kategorii „uniwersalnej” montowanych w pojeździe z pasami bezpieczeństwa |
| --- | --- |

Dodatek 1 –

| Dodatek 2 – | Tabela informacji z instrukcji użytkownika pojazdu dotyczących adekwatności urządzeń przytrzymujących dla dzieci dla różnych miejsc siedzących |
| --- | --- |

Dodatek 2 –

| Dodatek 3 – | Tabela informacji z instrukcji użytkownika pojazdu dotyczących adekwatności instalacji urządzeń przytrzymujących dla dzieci dla różnych miejsc siedzących |
| --- | --- |

Dodatek 3 –

1.   ZAKRES

Niniejszy regulamin stosuje się do pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących zaprojektowanych do instalacji w pojazdach oraz przeznaczonych do osobnego użycia, tzn. w charakterze wyposażenia indywidualnego, przez osoby dorosłe, zajmujące siedzenia przednie lub zwrócone do przodu. Stosuje się on także do urządzeń przytrzymujących dla dzieci oraz urządzeń przytrzymujących dla dzieci ISOFIX, przeznaczonych do instalacji w pojazdach kategorii M1 i N1
   (1).

2.   DEFINICJE

2.1.   Pas bezpieczeństwa (pas)

Zespół taśm z zamkiem, urządzeniami regulacji i elementami mocującymi, który można zamocować we wnętrzu pojazdu silnikowego, skonstruowany w sposób zmniejszający ryzyko zranienia użytkownika w przypadku zderzenia lub gwałtownego zmniejszenia prędkości pojazdu, przez ograniczenie możliwości przemieszczania się ciała użytkownika. Zespół taki jest na ogół określany jako „zespół pasa”, przy czym pojęcie to obejmuje także wszelkie urządzenia do pochłaniania energii lub zwijania pasa.

Zespół ten może być poddany badaniom i homologowany jako zespół pasa bezpieczeństwa lub jako urządzenie przytrzymujące.

2.1.1.   Pas biodrowy

Pas przechodzący z przodu ciała użytkownika na wysokości miednicy.

2.1.2.   Przekątny pas piersiowy

Pas przechodzący po przekątnej klatki piersiowej, od biodra do ramienia po przeciwnej stronie ciała.

2.1.3.   Pas trzypunktowy

Pas będący zasadniczo kombinacją pasa biodrowego i przekątnego pasa piersiowego.

2.1.4.   Pas typu S

Zespół pasa inny niż pas trzypunktowy lub pas biodrowy.

2.1.5.   Podwójny pas piersiowy

Zespół pasa typu S obejmujący pas biodrowy i taśmy barkowe; podwójny pas piersiowy może być wyposażony w dodatkowy zespół taśmy kroczowej.

2.2.   Typ pasa

Pasy różnych „typów” to pasy zasadniczo różniące się od siebie nawzajem; różnice mogą być w szczególności związane z:

| 2.2.1. | częściami sztywnymi (zamkami, elementami mocującymi, zwijaczem itp.); |
| --- | --- |

2.2.1.

częściami sztywnymi (zamkami, elementami mocującymi, zwijaczem itp.);

| 2.2.2. | materiałem, tkaniną, wymiarami, kolorem taśm; lub |
| --- | --- |

2.2.2.

materiałem, tkaniną, wymiarami, kolorem taśm; lub

| 2.2.3. | geometrią zespołu pasa. |
| --- | --- |

2.2.3.

geometrią zespołu pasa.

2.3.   Taśma

Część elastyczna przeznaczona do przytrzymywania ciała i przenoszenia siły na mocowania pasa.

2.4.   Zamek

Urządzenie szybkiego rozpinania umożliwiające przytrzymywanie użytkownika przez pas. Zamek może obejmować urządzenie regulacji, z wyjątkiem zamka podwójnego pasa piersiowego.

2.5.   Urządzenie regulacji pasa

Urządzenie pozwalające na regulowanie pasa w zależności od indywidualnych potrzeb użytkownika i pozycji siedzenia. Urządzenie regulacji pasa może być częścią zamka, zwijacza lub jakiejkolwiek innej części pasa bezpieczeństwa.

2.6.   Urządzenie obciążenia wstępnego

Dodatkowe lub wbudowane urządzenie zacieśniające taśmy pasa bezpieczeństwa w celu zmniejszenia luzu pasa podczas zderzenia.

| 2.7. | „Strefa odniesienia” oznacza przestrzeń między dwoma pionowymi płaszczyznami wzdłużnymi, znajdującymi się wzajemnie w odległości 400 mm i symetrycznymi w odniesieniu do punktu „H”, wyznaczonymi obrotem z pozycji pionowej do poziomej urządzenia pomiarowego w kształcie głowy opisanego w załączniku 1 do regulaminu nr 21. Urządzenie umieszczone jest zgodnie z opisem we wspomnianym załączniku do regulaminu nr 21 i ustawione na maksymalną długość 840 mm. |
| --- | --- |

2.7.

„Strefa odniesienia” oznacza przestrzeń między dwoma pionowymi płaszczyznami wzdłużnymi, znajdującymi się wzajemnie w odległości 400 mm i symetrycznymi w odniesieniu do punktu „H”, wyznaczonymi obrotem z pozycji pionowej do poziomej urządzenia pomiarowego w kształcie głowy opisanego w załączniku 1 do regulaminu nr 21. Urządzenie umieszczone jest zgodnie z opisem we wspomnianym załączniku do regulaminu nr 21 i ustawione na maksymalną długość 840 mm.

| 2.8. | „Zespół poduszki powietrznej” oznacza urządzenie zainstalowane w celu uzupełnienia działania pasów bezpieczeństwa i urządzenia przytrzymującego w pojazdach silnikowych, tzn. układ, który w przypadku działającego na pojazd silnego uderzenia automatycznie rozwija elastyczną strukturę mającą na celu ograniczenie, poprzez sprężenie zawartego w niej gazu, siły kontaktu jednej lub większej liczby części ciała osoby znajdującej się w pojeździe z wnętrzem kabiny pasażerskiej. |
| --- | --- |

2.8.

„Zespół poduszki powietrznej” oznacza urządzenie zainstalowane w celu uzupełnienia działania pasów bezpieczeństwa i urządzenia przytrzymującego w pojazdach silnikowych, tzn. układ, który w przypadku działającego na pojazd silnego uderzenia automatycznie rozwija elastyczną strukturę mającą na celu ograniczenie, poprzez sprężenie zawartego w niej gazu, siły kontaktu jednej lub większej liczby części ciała osoby znajdującej się w pojeździe z wnętrzem kabiny pasażerskiej.

| 2.9. | „Poduszka powietrzna pasażera” oznacza zespół poduszki powietrznej przeznaczony do ochrony osób zajmujących miejsca inne niż miejsce kierowcy w przypadku zderzenia czołowego. |
| --- | --- |

2.9.

„Poduszka powietrzna pasażera” oznacza zespół poduszki powietrznej przeznaczony do ochrony osób zajmujących miejsca inne niż miejsce kierowcy w przypadku zderzenia czołowego.

| 2.10. | „Urządzenie przytrzymujące dla dziecka” oznacza urządzenie zabezpieczające opisane w regulaminie nr 44. |
| --- | --- |

2.10.

„Urządzenie przytrzymujące dla dziecka” oznacza urządzenie zabezpieczające opisane w regulaminie nr 44.

| 2.11. | „Zwrócone tyłem do kierunku jazdy” oznacza zwrócone w kierunku przeciwnym do zwykłego kierunku poruszania się pojazdu. |
| --- | --- |

2.11.

„Zwrócone tyłem do kierunku jazdy” oznacza zwrócone w kierunku przeciwnym do zwykłego kierunku poruszania się pojazdu.

2.12.   Elementy mocujące

Części zespołu pasa, w tym niezbędne części zabezpieczające, pozwalające na przymocowanie go do mocowań pasa.

2.13.   Pochłaniacz energii

Urządzenie przeznaczone do rozpraszania energii niezależnie od taśmy lub wspólnie z nią, tworzące cześć zespołu pasa.

2.14.   Zwijacz

Urządzenie mieszczące część lub w całość taśmy pasa bezpieczeństwa.

2.14.1.   Zwijacz bez blokady (typ 1)

Zwijacz, z którego pas można rozwinąć przy użyciu niewielkiej siły na całej długości, nie umożliwiający regulacji długości rozwiniętej taśmy.

2.14.2.   Zwijacz odblokowywany ręcznie (typ 2)

Zwijacz, który użytkownik musi odblokowywać ręcznie, obsługując urządzenie, aby móc rozwinąć taśmę na odpowiednią długość, i który blokuje się automatycznie, gdy użytkownik przestaje oddziaływać na wspomniane urządzenie.

2.14.3.   Zwijacz z blokadą automatyczną (typ 3)

Zwijacz pozwalający na rozwinięcie taśmy na odpowiednią długość z automatycznym dopasowaniem taśmy do użytkownika, gdy pas jest zapięty. Dalsze rozwinięcie taśmy nie jest możliwe bez zamierzonego działania ze strony użytkownika.

2.14.4.   Zwijacz z blokadą awaryjną (typ 4)

Zwijacz, który w normalnych warunkach jazdy nie ogranicza swobody ruchów użytkownika pasa bezpieczeństwa. Wyposażony jest w części służące do regulacji długości, które automatycznie dopasowują taśmę do użytkownika, oraz w mechanizm blokujący uruchamiany w razie potrzeby przez:

| 2.14.4.1. | zmniejszenie prędkości pojazdu (czułość pojedyncza); |
| --- | --- |

2.14.4.1.

zmniejszenie prędkości pojazdu (czułość pojedyncza);

| 2.14.4.2. | zmniejszenie prędkości pojazdu w połączeniu z ruchem taśm lub jakimkolwiek innym środkiem automatycznym (czułość wielokrotna). |
| --- | --- |

2.14.4.2.

zmniejszenie prędkości pojazdu w połączeniu z ruchem taśm lub jakimkolwiek innym środkiem automatycznym (czułość wielokrotna).

2.14.5.   Zwijacz z blokadą awaryjną o wyższym progu reakcji (typ 4N)

Zwijacz typu zdefiniowanego w pkt 2.14.4, posiadający jednak szczególne właściwości w odniesieniu do zastosowania w pojazdach kategorii M2, M3, N1, N2 i N3
   (2).

2.14.6.   Regulacja wysokości pasa

Urządzenie pozwalające na regulowanie położenia górnej pętli pasa w pionie w zależności od indywidualnych potrzeb użytkownika i pozycji siedzenia. Takie urządzenie może być uznane za część pasa lub jego mocowania.

2.15.   Mocowania pasa

Części konstrukcji pojazdu lub siedzenia bądź jakiejkolwiek innej części pojazdu, do których mocowane są zespoły pasów bezpieczeństwa.

2.16.   Typ pojazdu w odniesieniu do pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących

Kategoria pojazdów silnikowych nieróżniących się pod takim zasadniczymi względami, jak wymiary, kształt i materiał części konstrukcji pojazdu lub siedzenia bądź jakiejkolwiek innej części pojazdu, do której mocowane są pasy bezpieczeństwa i urządzenia przytrzymujące.

2.17.   Urządzenie przytrzymujące

Urządzenie przeznaczone do określonego typu pojazdu lub typu zdefiniowanego przez producenta pojazdów, zatwierdzone przez służbę techniczną, składające się z siedzenia i pasa przymocowanych odpowiednio do pojazdu i składające się dodatkowo z wszystkich elementów zapewnionych w celu zmniejszenia ryzyka odniesienia obrażeń w razie gwałtownego zmniejszenia prędkości pojazdu poprzez ograniczenie możliwości przemieszczania się ciała użytkownika.

2.18.   Siedzenie

Konstrukcja zespolona lub nie z konstrukcją pojazdu, wraz z jej tapicerką, zapewniająca miejsce siedzące dla jednej osoby dorosłej. Pojęcie to obejmuje zarówno siedzenie pojedyncze, jak i część kanapy zapewniającą miejsce siedzące dla jednej osoby.

| 2.18.1. | „Przednie siedzenie dla pasażera” oznacza dowolne siedzenie, którego „najbardziej wysunięty do przodu punkt »H«” przecinany jest przez pionową płaszczyznę poprzeczną biegnącą przez punkt „R” kierowcy lub znajduje się przed tą płaszczyzną. |
| --- | --- |

2.18.1.

„Przednie siedzenie dla pasażera” oznacza dowolne siedzenie, którego „najbardziej wysunięty do przodu punkt »H«” przecinany jest przez pionową płaszczyznę poprzeczną biegnącą przez punkt „R” kierowcy lub znajduje się przed tą płaszczyzną.

2.19.   Zespół siedzeń

Siedzenie typu kanapowego lub siedzenia oddzielne, ale montowane obok siebie (tzn. zamocowane w taki sposób, że przednie mocowania jednego z siedzeń znajdują się w jednej linii z mocowaniami przednimi lub tylnymi innego siedzenia lub między jego mocowaniami) i zapewniające miejsca siedzące dla jednej lub kilku osób dorosłych.

2.20.   Kanapa

Kompletna konstrukcja, wraz z tapicerką, zapewniająca miejsca siedzące dla co najmniej dwóch osób dorosłych.

2.21.   Układ regulacji siedzenia

Całość urządzenia pozwalającego na ustawienie siedzenia lub jego części w pozycji dostosowanej do budowy osoby zajmującej siedzenie; układ regulacji może w szczególności pozwalać na:

| 2.21.1. | przesuw wzdłużny; |
| --- | --- |

2.21.1.

przesuw wzdłużny;

| 2.21.2. | przesuw pionowy; |
| --- | --- |

2.21.2.

przesuw pionowy;

| 2.21.3. | przesuw kątowy. |
| --- | --- |

2.21.3.

przesuw kątowy.

2.22.   Mocowanie siedzenia

Układ mocowania zespołu siedzenia do konstrukcji pojazdu, w tym odnośne części konstrukcji pojazdu.

2.23.   Typ siedzenia

Kategoria siedzeń niewykazujących różnic pod takimi zasadniczymi względami, jak:

| 2.23.1. | kształt, wymiary i materiały konstrukcji siedzenia; |
| --- | --- |

2.23.1.

kształt, wymiary i materiały konstrukcji siedzenia;

| 2.23.2. | typ i wymiary układów regulacji i blokady; |
| --- | --- |

2.23.2.

typ i wymiary układów regulacji i blokady;

| 2.23.3. | typ i wymiary mocowania pasów do siedzenia, mocowania siedzenia i odnośnych części konstrukcji pojazdu. |
| --- | --- |

2.23.3.

typ i wymiary mocowania pasów do siedzenia, mocowania siedzenia i odnośnych części konstrukcji pojazdu.

2.24.   Układ przesuwu siedzenia

Urządzenie pozwalające na przesuwanie kątowe lub wzdłużne siedzenia lub jego części, bez stałej pozycji pośredniej (dla ułatwienia dostępu pasażerów).

2.25.   Układ blokady

Urządzenie zapewniające utrzymanie w dowolnej pozycji użytkowej siedzenia i jego części.

2.26.   Przycisk zwalniający z obudową

Przycisk zwalniający uniemożliwiający zwolnienie zamka przy użyciu kuli o średnicy 40 mm.

2.27.   Przycisk zwalniający bez obudowy

Przycisk zwalniający umożliwiający zwolnienie zamka przy użyciu kuli o średnicy 40 mm.

2.28.   Urządzenie zmniejszające naciąg

Urządzenie wbudowane w zwijacz, automatycznie zmniejszające naciąg taśmy po zapięciu pasa bezpieczeństwa. Po rozpięciu pasa urządzenie takie wyłącza się automatycznie.

| 2.29. | „ISOFIX” to system montażu urządzeń przytrzymujących dla dzieci w pojazdach, obejmujący dwa sztywne mocowania w pojeździe, dwa odpowiadające im sztywne elementy mocujące w urządzeniu przytrzymującym dla dziecka oraz zabezpieczenie ograniczające obrót skokowy urządzenia przytrzymującego dla dziecka. |
| --- | --- |

2.29.

„ISOFIX” to system montażu urządzeń przytrzymujących dla dzieci w pojazdach, obejmujący dwa sztywne mocowania w pojeździe, dwa odpowiadające im sztywne elementy mocujące w urządzeniu przytrzymującym dla dziecka oraz zabezpieczenie ograniczające obrót skokowy urządzenia przytrzymującego dla dziecka.

| 2.30. | „Urządzenie przytrzymujące dla dziecka ISOFIX” oznacza urządzenie przytrzymujące dla dziecka, spełniające wymogi regulaminu nr 44, które musi być przymocowane do układu mocowań ISOFIX, spełniającego wymogi regulaminu nr 14. |
| --- | --- |

2.30.

„Urządzenie przytrzymujące dla dziecka ISOFIX” oznacza urządzenie przytrzymujące dla dziecka, spełniające wymogi regulaminu nr 44, które musi być przymocowane do układu mocowań ISOFIX, spełniającego wymogi regulaminu nr 14.

| 2.31. | „Pozycja ISOFIX” oznacza układ pozwalający na instalację:






  a) | uniwersalnego zwróconego przodem do kierunku jazdy urządzenia przytrzymującego dla dziecka ISOFIX, zdefiniowanego w regulaminie nr 44; |
| --- | --- | --- |

2.31.

„Pozycja ISOFIX” oznacza układ pozwalający na instalację:

a)

uniwersalnego zwróconego przodem do kierunku jazdy urządzenia przytrzymującego dla dziecka ISOFIX, zdefiniowanego w regulaminie nr 44;

| b) | lub półuniwersalnego zwróconego przodem do kierunku jazdy urządzenia przytrzymującego dla dziecka ISOFIX, zdefiniowanego w regulaminie nr 44; |
| --- | --- |

b)

lub półuniwersalnego zwróconego przodem do kierunku jazdy urządzenia przytrzymującego dla dziecka ISOFIX, zdefiniowanego w regulaminie nr 44;

| c) | lub półuniwersalnego zwróconego tyłem do kierunku jazdy urządzenia przytrzymującego dla dziecka ISOFIX, zdefiniowanego w regulaminie nr 44; |
| --- | --- |

c)

lub półuniwersalnego zwróconego tyłem do kierunku jazdy urządzenia przytrzymującego dla dziecka ISOFIX, zdefiniowanego w regulaminie nr 44;

| d) | lub półuniwersalnego zwróconego bokiem do kierunku jazdy urządzenia przytrzymującego dla dziecka ISOFIX, zdefiniowanego w regulaminie nr 44; |
| --- | --- |

d)

lub półuniwersalnego zwróconego bokiem do kierunku jazdy urządzenia przytrzymującego dla dziecka ISOFIX, zdefiniowanego w regulaminie nr 44;

| e) | lub dostosowanego do pojazdu urządzenia przytrzymującego dla dziecka ISOFIX, zdefiniowanego w regulaminie nr 44. |
| --- | --- |

e)

lub dostosowanego do pojazdu urządzenia przytrzymującego dla dziecka ISOFIX, zdefiniowanego w regulaminie nr 44.

| 2.32. | „Układ mocowań ISOFIX” oznacza układ złożony z dwóch niskich mocowań ISOFIX, spełniający wymogi regulaminu nr 14 i przeznaczony do mocowania urządzenia przytrzymującego dla dziecka ISOFIX wraz z zabezpieczeniem przeciwobrotowym. |
| --- | --- |

2.32.

„Układ mocowań ISOFIX” oznacza układ złożony z dwóch niskich mocowań ISOFIX, spełniający wymogi regulaminu nr 14 i przeznaczony do mocowania urządzenia przytrzymującego dla dziecka ISOFIX wraz z zabezpieczeniem przeciwobrotowym.

| 2.33. | „Niskie mocowanie ISOFIX” oznacza jeden sztywny okrągły pręt poziomy o średnicy 6 mm, wystający z konstrukcji pojazdu lub siedzenia, umożliwiający umieszczenie i montaż urządzenia przytrzymującego dla dziecka ISOFIX wyposażonego w elementy mocujące ISOFIX. |
| --- | --- |

2.33.

„Niskie mocowanie ISOFIX” oznacza jeden sztywny okrągły pręt poziomy o średnicy 6 mm, wystający z konstrukcji pojazdu lub siedzenia, umożliwiający umieszczenie i montaż urządzenia przytrzymującego dla dziecka ISOFIX wyposażonego w elementy mocujące ISOFIX.

2.34.   „Zabezpieczenie przeciwobrotowe”

| a) | Zabezpieczenie przeciwobrotowe dla uniwersalnego urządzenia przytrzymującego dla dziecka ISOFIX składa się z górnego paska mocującego ISOFIX. |
| --- | --- |

a)

Zabezpieczenie przeciwobrotowe dla uniwersalnego urządzenia przytrzymującego dla dziecka ISOFIX składa się z górnego paska mocującego ISOFIX.

| b) | Zabezpieczenie przeciwobrotowe dla półuniwersalnego urządzenia przytrzymującego dla dziecka ISOFIX składa się z górnego paska mocującego, tablicy rozdzielczej pojazdu lub wspornika, mającego za zadanie ograniczać obrót urządzenia podczas zderzenia czołowego. |
| --- | --- |

b)

Zabezpieczenie przeciwobrotowe dla półuniwersalnego urządzenia przytrzymującego dla dziecka ISOFIX składa się z górnego paska mocującego, tablicy rozdzielczej pojazdu lub wspornika, mającego za zadanie ograniczać obrót urządzenia podczas zderzenia czołowego.

| c) | W przypadku uniwersalnych i półuniwersalnych urządzeń przytrzymujących dla dzieci ISOFIX samo siedzenie pojazdu nie stanowi zabezpieczenia przeciwobrotowego. |
| --- | --- |

c)

W przypadku uniwersalnych i półuniwersalnych urządzeń przytrzymujących dla dzieci ISOFIX samo siedzenie pojazdu nie stanowi zabezpieczenia przeciwobrotowego.

| 2.35. | „Mocowanie górnego paska mocującego ISOFIX” oznacza element, spełniający wymogi regulaminu nr 14, taki jak pręt, znajdujący się w określonym obszarze, mający na celu umożliwienie instalacji łącznika górnego paska mocującego ISOFIX oraz przeniesienie działających na niego sił na konstrukcję pojazdu. |
| --- | --- |

2.35.

„Mocowanie górnego paska mocującego ISOFIX” oznacza element, spełniający wymogi regulaminu nr 14, taki jak pręt, znajdujący się w określonym obszarze, mający na celu umożliwienie instalacji łącznika górnego paska mocującego ISOFIX oraz przeniesienie działających na niego sił na konstrukcję pojazdu.

| 2.36. | „Prowadnica” ma za zadanie pomoc w instalacji urządzenia przytrzymującego dla dziecka ISOFIX poprzez fizyczne ustawienie elementów mocujących ISOFIX na urządzeniu przytrzymującym ISOFIX w pozycjach odpowiadających niskim mocowaniom ISOFIX, co ułatwia montaż. |
| --- | --- |

2.36.

„Prowadnica” ma za zadanie pomoc w instalacji urządzenia przytrzymującego dla dziecka ISOFIX poprzez fizyczne ustawienie elementów mocujących ISOFIX na urządzeniu przytrzymującym ISOFIX w pozycjach odpowiadających niskim mocowaniom ISOFIX, co ułatwia montaż.

| 2.37. | „Informacja ISOFIX” oznacza informację przeznaczoną dla osób zamierzających zainstalować urządzenie przytrzymujące dla dziecka ISOFIX, wskazującą pozycję ISOFIX w pojeździe oraz pozycje każdego odnośnego układu mocowania ISOFIX. |
| --- | --- |

2.37.

„Informacja ISOFIX” oznacza informację przeznaczoną dla osób zamierzających zainstalować urządzenie przytrzymujące dla dziecka ISOFIX, wskazującą pozycję ISOFIX w pojeździe oraz pozycje każdego odnośnego układu mocowania ISOFIX.

| 2.38. | „Przyrząd imitujący urządzenie przytrzymujące dla dziecka” (przyrząd imitujący) oznacza przyrząd należący do jednej z siedmiu klas wielkości ISOFIX, zdefiniowanych w pkt 4 załącznika 17 – dodatek 2 do niniejszego regulaminu, w szczególności przyrząd, którego rozmiary odpowiadają rozmiarom przedstawionym na rys. 1–7 wspomnianego powyżej pkt 4. W niniejszym regulaminie przyrządy imitujące urządzenie przytrzymujące dla dziecka (przyrządy imitujące) używane są w celu sprawdzenia, jakie są klasy wielkości urządzeń przytrzymujących dla dzieci ISOFIX, które mogą być umieszczane w pozycjach ISOFIX pojazdu. Jeden z przyrządów imitujących, tak zwany ISO/F2 (B), przedstawiony na rys. 2 wspomnianego powyżej pkt 4, używany jest w regulaminie nr 14 do sprawdzania położenia oraz możliwości uzyskania dostępu do dowolnego układu mocowania ISOFIX. |
| --- | --- |

2.38.

„Przyrząd imitujący urządzenie przytrzymujące dla dziecka” (przyrząd imitujący) oznacza przyrząd należący do jednej z siedmiu klas wielkości ISOFIX, zdefiniowanych w pkt 4 załącznika 17 – dodatek 2 do niniejszego regulaminu, w szczególności przyrząd, którego rozmiary odpowiadają rozmiarom przedstawionym na rys. 1–7 wspomnianego powyżej pkt 4. W niniejszym regulaminie przyrządy imitujące urządzenie przytrzymujące dla dziecka (przyrządy imitujące) używane są w celu sprawdzenia, jakie są klasy wielkości urządzeń przytrzymujących dla dzieci ISOFIX, które mogą być umieszczane w pozycjach ISOFIX pojazdu. Jeden z przyrządów imitujących, tak zwany ISO/F2 (B), przedstawiony na rys. 2 wspomnianego powyżej pkt 4, używany jest w regulaminie nr 14 do sprawdzania położenia oraz możliwości uzyskania dostępu do dowolnego układu mocowania ISOFIX.

3.   WNIOSEK O UDZIELENIE HOMOLOGACJI

3.1.   Typ pojazdu

| 3.1.1. | Wniosek o udzielenie homologacji typu pojazdu w odniesieniu do instalacji pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących składa producent pojazdu lub jego należycie upoważniony przedstawiciel. |
| --- | --- |

3.1.1.

Wniosek o udzielenie homologacji typu pojazdu w odniesieniu do instalacji pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących składa producent pojazdu lub jego należycie upoważniony przedstawiciel.

| 3.1.2. | Do wniosku należy dołączyć wymienione poniżej dokumenty w trzech egzemplarzach oraz następujące dane szczegółowe: |
| --- | --- |

3.1.2.

Do wniosku należy dołączyć wymienione poniżej dokumenty w trzech egzemplarzach oraz następujące dane szczegółowe:

| 3.1.2.1. | rysunki, w odpowiedniej skali, przedstawiające ogólną konstrukcję pojazdu i umiejscowienie pasów bezpieczeństwa oraz szczegółowe rysunki pasów bezpieczeństwa i punktów, do których są zamocowane; |
| --- | --- |

3.1.2.1.

rysunki, w odpowiedniej skali, przedstawiające ogólną konstrukcję pojazdu i umiejscowienie pasów bezpieczeństwa oraz szczegółowe rysunki pasów bezpieczeństwa i punktów, do których są zamocowane;

| 3.1.2.2. | specyfikację zastosowanych materiałów, które mogą mieć wpływ na wytrzymałość pasów bezpieczeństwa; |
| --- | --- |

3.1.2.2.

specyfikację zastosowanych materiałów, które mogą mieć wpływ na wytrzymałość pasów bezpieczeństwa;

| 3.1.2.3. | opis techniczny pasów bezpieczeństwa; |
| --- | --- |

3.1.2.3.

opis techniczny pasów bezpieczeństwa;

| 3.1.2.4. | w przypadku pasów bezpieczeństwa zamocowanych do konstrukcji siedzenia: |
| --- | --- |

3.1.2.4.

w przypadku pasów bezpieczeństwa zamocowanych do konstrukcji siedzenia:

| 3.1.2.5. | szczegółowy opis typu pojazdu w odniesieniu do konstrukcji siedzeń, ich mocowań oraz układów regulacji i blokady; |
| --- | --- |

3.1.2.5.

szczegółowy opis typu pojazdu w odniesieniu do konstrukcji siedzeń, ich mocowań oraz układów regulacji i blokady;

| 3.1.2.6. | rysunki, w odpowiedniej skali i wystarczająco szczegółowe, siedzeń, ich mocowań oraz układów regulacji i blokady. |
| --- | --- |

3.1.2.6.

rysunki, w odpowiedniej skali i wystarczająco szczegółowe, siedzeń, ich mocowań oraz układów regulacji i blokady.

| 3.1.3. | Według uznania producenta służbie technicznej należy przedstawić pojazd reprezentatywny dla typu pojazdu, który ma być homologowany lub części pojazdu uważane przez służbę techniczną przeprowadzającą badania homologacyjne za istotne dla badań pasów bezpieczeństwa. |
| --- | --- |

3.1.3.

Według uznania producenta służbie technicznej należy przedstawić pojazd reprezentatywny dla typu pojazdu, który ma być homologowany lub części pojazdu uważane przez służbę techniczną przeprowadzającą badania homologacyjne za istotne dla badań pasów bezpieczeństwa.

3.2.   Typ pasa bezpieczeństwa

| 3.2.1. | Wniosek o udzielenie homologacji typu pasa bezpieczeństwa składa posiadacz znaku towarowego lub jego należycie upoważniony przedstawiciel. W przypadku urządzenia przytrzymującego wniosek o udzielenie homologacji typu urządzenia przytrzymującego składa posiadacz znaku towarowego, jego przedstawiciel, producent lub przedstawiciel producenta pojazdu, w którym ma być zainstalowane urządzenie. |
| --- | --- |

3.2.1.

Wniosek o udzielenie homologacji typu pasa bezpieczeństwa składa posiadacz znaku towarowego lub jego należycie upoważniony przedstawiciel. W przypadku urządzenia przytrzymującego wniosek o udzielenie homologacji typu urządzenia przytrzymującego składa posiadacz znaku towarowego, jego przedstawiciel, producent lub przedstawiciel producenta pojazdu, w którym ma być zainstalowane urządzenie.

| 3.2.2. | Do wniosku należy dołączyć: |
| --- | --- |

3.2.2.

Do wniosku należy dołączyć:

| 3.2.2.1. | Opis techniczny typu pasa, przedstawiający informacje o częściach wchodzących w skład pasa; rysunki muszą pokazywać miejsce przeznaczone dla numeru homologacji oraz symboli dodatkowych w odniesieniu do okręgu wokół znaku homologacji. Opis musi zawierać informację o kolorze modelu przedstawionego do homologacji i wskazywać typy pojazdu, dla których dany typ pasa jest przeznaczony. W przypadku zwijaczy należy podać instrukcję instalacji czujnika; w przypadku urządzeń lub układów obciążenia wstępnego pełny opis techniczny budowy i działania włącznie z czujnikiem, jeżeli jest, określający metodę uruchomienia oraz wszelkie metody niezbędne do uniknięcia niezamierzonego uruchomienia. W przypadku urządzenia przytrzymującego opis obejmuje: rysunki konstrukcji pojazdu, konstrukcji siedzenia, układu regulacji i elementów mocujących, w odpowiedniej skali, przedstawiające w sposób wystarczająco szczegółowy umiejscowienie mocowań siedzeń i pasów oraz wzmocnień; specyfikację zastosowanych materiałów mogących wpłynąć na wytrzymałość mocowań siedzeń i pasów; opis techniczny mocowań siedzeń i pasów. Jeżeli pas zaprojektowano w taki sposób, aby był mocowany do konstrukcji pojazdu poprzez urządzenie regulacji wysokości, opis techniczny powinien wskazywać, czy urządzenie takie jest uważane za część pasa, czy nie. |
| --- | --- |

3.2.2.1.

Opis techniczny typu pasa, przedstawiający informacje o częściach wchodzących w skład pasa; rysunki muszą pokazywać miejsce przeznaczone dla numeru homologacji oraz symboli dodatkowych w odniesieniu do okręgu wokół znaku homologacji. Opis musi zawierać informację o kolorze modelu przedstawionego do homologacji i wskazywać typy pojazdu, dla których dany typ pasa jest przeznaczony. W przypadku zwijaczy należy podać instrukcję instalacji czujnika; w przypadku urządzeń lub układów obciążenia wstępnego pełny opis techniczny budowy i działania włącznie z czujnikiem, jeżeli jest, określający metodę uruchomienia oraz wszelkie metody niezbędne do uniknięcia niezamierzonego uruchomienia. W przypadku urządzenia przytrzymującego opis obejmuje: rysunki konstrukcji pojazdu, konstrukcji siedzenia, układu regulacji i elementów mocujących, w odpowiedniej skali, przedstawiające w sposób wystarczająco szczegółowy umiejscowienie mocowań siedzeń i pasów oraz wzmocnień; specyfikację zastosowanych materiałów mogących wpłynąć na wytrzymałość mocowań siedzeń i pasów; opis techniczny mocowań siedzeń i pasów. Jeżeli pas zaprojektowano w taki sposób, aby był mocowany do konstrukcji pojazdu poprzez urządzenie regulacji wysokości, opis techniczny powinien wskazywać, czy urządzenie takie jest uważane za część pasa, czy nie.

| 3.2.2.2. | Sześć próbek typu pasa, w tym jeden do celów odniesienia. |
| --- | --- |

3.2.2.2.

Sześć próbek typu pasa, w tym jeden do celów odniesienia.

| 3.2.2.3. | 10 metrów każdego typu taśmy stosowanego w danym typie pasa. |
| --- | --- |

3.2.2.3.

10 metrów każdego typu taśmy stosowanego w danym typie pasa.

| 3.2.2.4. | Służba techniczna prowadząca badania homologacyjne ma prawo zażądać dodatkowych próbek. |
| --- | --- |

3.2.2.4.

Służba techniczna prowadząca badania homologacyjne ma prawo zażądać dodatkowych próbek.

| 3.2.3. | W wypadku urządzeń przytrzymujących służbie technicznej przeprowadzającej badania homologacyjne przedkłada się dwie próbki, które mogą obejmować dwie próbki pasów wymagane na mocy pkt 3.2.2.2 i 3.2.2.3, według uznania producenta, lub jeden pojazd reprezentatywny dla typu pojazdu, który ma być homologowany, bądź część pojazdu uznaną przez służbę techniczną przeprowadzającą badania homologacyjne za istotną dla badań urządzenia przytrzymującego. |
| --- | --- |

3.2.3.

W wypadku urządzeń przytrzymujących służbie technicznej przeprowadzającej badania homologacyjne przedkłada się dwie próbki, które mogą obejmować dwie próbki pasów wymagane na mocy pkt 3.2.2.2 i 3.2.2.3, według uznania producenta, lub jeden pojazd reprezentatywny dla typu pojazdu, który ma być homologowany, bądź część pojazdu uznaną przez służbę techniczną przeprowadzającą badania homologacyjne za istotną dla badań urządzenia przytrzymującego.

4.   OZNAKOWANIA

Próbki typu pasa bezpieczeństwa lub urządzenia przytrzymującego, przedstawione do homologacji zgodnie z przepisami pkt 3.2.2.2, 3.2.2.3 i 3.2.2.4 powyżej powinny być w sposób wyraźny i trwały oznakowane nazwą, inicjałami, nazwą handlową lub znakiem towarowym producenta.

5.   HOMOLOGACJA

| 5.1. | Do świadectwa homologacji typu załącza się świadectwo zgodne ze wzorami przedstawionymi w pkt 5.1.1 lub 5.1.2: |
| --- | --- |

5.1.

Do świadectwa homologacji typu załącza się świadectwo zgodne ze wzorami przedstawionymi w pkt 5.1.1 lub 5.1.2:

| 5.1.1. | załącznik 1A dla wniosków, o których mowa w pkt 3.1; |
| --- | --- |

5.1.1.

załącznik 1A dla wniosków, o których mowa w pkt 3.1;

| 5.1.2. | załącznik 1B dla wniosków, o których mowa w pkt 3.2. |
| --- | --- |

5.1.2.

załącznik 1B dla wniosków, o których mowa w pkt 3.2.

5.2.   Typ pojazdu

| 5.2.1. | Homologacji typu pojazdu udziela się, jeżeli pojazd, którego dotyczy wniosek o udzielenie homologacji zgodnie z niniejszym regulaminem, spełnia wymogi pkt 8 poniżej oraz załączników 15 i 16 do niniejszego regulaminu. |
| --- | --- |

5.2.1.

Homologacji typu pojazdu udziela się, jeżeli pojazd, którego dotyczy wniosek o udzielenie homologacji zgodnie z niniejszym regulaminem, spełnia wymogi pkt 8 poniżej oraz załączników 15 i 16 do niniejszego regulaminu.

| 5.2.2. | Każdy typ, któremu udzielono homologacji, otrzymuje numer homologacji. Pierwsze dwie cyfry takiego numeru (obecnie 04) wskazują serię poprawek wdrażających ostatnie poważniejsze zmiany techniczne wprowadzone do niniejszego regulaminu przed terminem udzielenia homologacji. Ta sama Umawiająca się Strona nie może przydzielić tego samego numeru homologacji innemu typowi pojazdu zgodnemu z definicją w pkt 2.16 powyżej. |
| --- | --- |

5.2.2.

Każdy typ, któremu udzielono homologacji, otrzymuje numer homologacji. Pierwsze dwie cyfry takiego numeru (obecnie 04) wskazują serię poprawek wdrażających ostatnie poważniejsze zmiany techniczne wprowadzone do niniejszego regulaminu przed terminem udzielenia homologacji. Ta sama Umawiająca się Strona nie może przydzielić tego samego numeru homologacji innemu typowi pojazdu zgodnemu z definicją w pkt 2.16 powyżej.

| 5.2.3. | Powiadomienie o homologacji lub rozszerzeniu, odmowie lub cofnięciu homologacji bądź ostatecznym zaprzestaniu produkcji zgodnie z niniejszym regulaminem zostaje przekazane w postaci formularza zgodnego z wzorem przedstawionym w załączniku 1A do niniejszego regulaminu Stronom porozumienia z 1958 r. stosującym niniejszy regulamin. |
| --- | --- |

5.2.3.

Powiadomienie o homologacji lub rozszerzeniu, odmowie lub cofnięciu homologacji bądź ostatecznym zaprzestaniu produkcji zgodnie z niniejszym regulaminem zostaje przekazane w postaci formularza zgodnego z wzorem przedstawionym w załączniku 1A do niniejszego regulaminu Stronom porozumienia z 1958 r. stosującym niniejszy regulamin.

| 5.2.4. | Na każdym pojeździe zgodnym z typem pojazdu homologowanego zgodnie z niniejszym regulaminem, w widocznym i łatwo dostępnym miejscu, określonym w formularzu homologacji, umieszcza się w międzynarodowy znak homologacji składający się z: |
| --- | --- |

5.2.4.

Na każdym pojeździe zgodnym z typem pojazdu homologowanego zgodnie z niniejszym regulaminem, w widocznym i łatwo dostępnym miejscu, określonym w formularzu homologacji, umieszcza się w międzynarodowy znak homologacji składający się z:

| 5.2.4.1. | okręgu otaczającego literę „E”, po której następuje numer wskazujący kraj, który udzielił homologacji (3); |
| --- | --- |

5.2.4.1.

okręgu otaczającego literę „E”, po której następuje numer wskazujący kraj, który udzielił homologacji (3);

| 5.2.4.2. | numeru niniejszego regulaminu, po którym następuje litera „R”, następnie łącznik i numer homologacji, na prawo od okręgu określonego w pkt 5.2.4.1. |
| --- | --- |

5.2.4.2.

numeru niniejszego regulaminu, po którym następuje litera „R”, następnie łącznik i numer homologacji, na prawo od okręgu określonego w pkt 5.2.4.1.

| 5.2.5. | Jeżeli pojazd jest zgodny z typem pojazdu homologowanego zgodnie z jednym lub większą liczbą regulaminów załączonych do porozumienia w kraju, który udzielił homologacji zgodnie z niniejszym regulaminem, symbol opisany w pkt 5.2.4.1 nie musi być powtórzony; w takim wypadku dodatkowe numery i symbole wszystkich regulaminów, zgodnie z którymi udzielono homologacji w kraju, w którym udzielono homologacji na podstawie niniejszego regulaminu, umieszcza się w kolumnach pionowych z prawej strony symbolu opisanego w pkt 5.2.4.1. |
| --- | --- |

5.2.5.

Jeżeli pojazd jest zgodny z typem pojazdu homologowanego zgodnie z jednym lub większą liczbą regulaminów załączonych do porozumienia w kraju, który udzielił homologacji zgodnie z niniejszym regulaminem, symbol opisany w pkt 5.2.4.1 nie musi być powtórzony; w takim wypadku dodatkowe numery i symbole wszystkich regulaminów, zgodnie z którymi udzielono homologacji w kraju, w którym udzielono homologacji na podstawie niniejszego regulaminu, umieszcza się w kolumnach pionowych z prawej strony symbolu opisanego w pkt 5.2.4.1.

| 5.2.6. | Znak homologacji musi być łatwy do odczytania i nieusuwalny. |
| --- | --- |

5.2.6.

Znak homologacji musi być łatwy do odczytania i nieusuwalny.

| 5.2.7. | Znak homologacji umieszcza się na tabliczce znamionowej pojazdu umieszczonej przez producenta lub blisko niej. |
| --- | --- |

5.2.7.

Znak homologacji umieszcza się na tabliczce znamionowej pojazdu umieszczonej przez producenta lub blisko niej.

5.3.   Typ pasa bezpieczeństwa

| 5.3.1. | Homologacji udziela się, jeżeli próbki pasa bezpieczeństwa danego typu przedstawione zgodnie z przepisami pkt 3.2 powyżej spełniają wymogi pkt 4, 5.3 i 6 niniejszego regulaminu. |
| --- | --- |

5.3.1.

Homologacji udziela się, jeżeli próbki pasa bezpieczeństwa danego typu przedstawione zgodnie z przepisami pkt 3.2 powyżej spełniają wymogi pkt 4, 5.3 i 6 niniejszego regulaminu.

| 5.3.2. | Każdy typ, któremu udzielono homologacji, otrzymuje numer homologacji. Pierwsze dwie cyfry takiego numeru (obecnie 04, odpowiadające serii poprawek 04, która weszła w życie dnia 22 grudnia 1985 r.) wskazują serię poprawek obejmujących ostatnie poważniejsze zmiany techniczne wprowadzone do niniejszego regulaminu przed terminem udzielenia homologacji. Ta sama Umawiająca się Strona nie może przydzielić tego samego numeru homologacji innemu typowi pasa lub urządzenia przytrzymującego. |
| --- | --- |

5.3.2.

Każdy typ, któremu udzielono homologacji, otrzymuje numer homologacji. Pierwsze dwie cyfry takiego numeru (obecnie 04, odpowiadające serii poprawek 04, która weszła w życie dnia 22 grudnia 1985 r.) wskazują serię poprawek obejmujących ostatnie poważniejsze zmiany techniczne wprowadzone do niniejszego regulaminu przed terminem udzielenia homologacji. Ta sama Umawiająca się Strona nie może przydzielić tego samego numeru homologacji innemu typowi pasa lub urządzenia przytrzymującego.

| 5.3.3. | Powiadomienie o homologacji, rozszerzeniu lub odmowie homologacji typu pasa bezpieczeństwa lub urządzenia przytrzymującego zgodnie z niniejszym regulaminem zostaje przekazane w postaci formularza zgodnego z wzorem przedstawionym w załączniku 1B do niniejszego regulaminu Stronom porozumienia z 1958 r. stosującym niniejszy regulamin. |
| --- | --- |

5.3.3.

Powiadomienie o homologacji, rozszerzeniu lub odmowie homologacji typu pasa bezpieczeństwa lub urządzenia przytrzymującego zgodnie z niniejszym regulaminem zostaje przekazane w postaci formularza zgodnego z wzorem przedstawionym w załączniku 1B do niniejszego regulaminu Stronom porozumienia z 1958 r. stosującym niniejszy regulamin.

| 5.3.4. | Oprócz znaków określonych w pkt 4 powyżej, na każdym pasie odpowiadającym typowi homologowanemu zgodnie z niniejszym regulaminem należy w odpowiednim miejscu umieścić następujące znaki: |
| --- | --- |

5.3.4.

Oprócz znaków określonych w pkt 4 powyżej, na każdym pasie odpowiadającym typowi homologowanemu zgodnie z niniejszym regulaminem należy w odpowiednim miejscu umieścić następujące znaki:

| 5.3.4.1. | Międzynarodowy znak homologacji, składający się z: |
| --- | --- |

5.3.4.1.

Międzynarodowy znak homologacji, składający się z:

| 5.3.4.1.1. | okręgu otaczającego literę „E”, po której następuje numer wskazujący kraj, który udzielił homologacji (4); |
| --- | --- |

5.3.4.1.1.

okręgu otaczającego literę „E”, po której następuje numer wskazujący kraj, który udzielił homologacji (4);

| 5.3.4.1.2. | numeru homologacji. |
| --- | --- |

5.3.4.1.2.

numeru homologacji.

| 5.3.4.2. | Następujące dodatkowe symbole: |
| --- | --- |

5.3.4.2.

Następujące dodatkowe symbole:

| 5.3.4.2.1. | literę „A” w przypadku pasa trzypunktowego, literę „B” w przypadku pasa biodrowego i literę „S” w przypadku pasów typu specjalnego; |
| --- | --- |

5.3.4.2.1.

literę „A” w przypadku pasa trzypunktowego, literę „B” w przypadku pasa biodrowego i literę „S” w przypadku pasów typu specjalnego;

| 5.3.4.2.2. | symbole, o których mowa w pkt 5.3.4.2.1 powyżej, powinny być uzupełnione następującymi dodatkowymi oznakowaniami: |
| --- | --- |

5.3.4.2.2.

symbole, o których mowa w pkt 5.3.4.2.1 powyżej, powinny być uzupełnione następującymi dodatkowymi oznakowaniami:

| 5.3.4.2.2.1. | literą „e” w przypadku pasa wyposażonego w pochłaniacz energii; |
| --- | --- |

5.3.4.2.2.1.

literą „e” w przypadku pasa wyposażonego w pochłaniacz energii;

| 5.3.4.2.2.2. | literą „r” w przypadku pasa bezpieczeństwa wyposażonego w zwijacz, po której następuje symbol (1, 2, 3, 4 lub 4N) zastosowanego typu zwijacza zgodnie z pkt 2.14 niniejszego regulaminu, oraz literą „m”, jeżeli zastosowany zwijacz jest zwijaczem z blokadą awaryjną o czułości wielokrotnej; |
| --- | --- |

5.3.4.2.2.2.

literą „r” w przypadku pasa bezpieczeństwa wyposażonego w zwijacz, po której następuje symbol (1, 2, 3, 4 lub 4N) zastosowanego typu zwijacza zgodnie z pkt 2.14 niniejszego regulaminu, oraz literą „m”, jeżeli zastosowany zwijacz jest zwijaczem z blokadą awaryjną o czułości wielokrotnej;

| 5.3.4.2.2.3. | literą „p” w przypadku pasa bezpieczeństwa wyposażonego w urządzenie obciążenia wstępnego; |
| --- | --- |

5.3.4.2.2.3.

literą „p” w przypadku pasa bezpieczeństwa wyposażonego w urządzenie obciążenia wstępnego;

| 5.3.4.2.2.4. | literą „t” w przypadku pasa bezpieczeństwa wyposażonego w zwijacz z wbudowanym urządzeniem zmniejszającym naciąg; |
| --- | --- |

5.3.4.2.2.4.

literą „t” w przypadku pasa bezpieczeństwa wyposażonego w zwijacz z wbudowanym urządzeniem zmniejszającym naciąg;

| 5.3.4.2.2.5. | pasy wyposażone w zwijacz typu 4N powinny nosić także symbol składający się z prostokąta z przekreślonym pojazdem kategorii M1, wskazujący, że zastosowanie tego typu zwijaczy jest zabronione w pojazdach wspomnianej kategorii. |
| --- | --- |

5.3.4.2.2.5.

pasy wyposażone w zwijacz typu 4N powinny nosić także symbol składający się z prostokąta z przekreślonym pojazdem kategorii M1, wskazujący, że zastosowanie tego typu zwijaczy jest zabronione w pojazdach wspomnianej kategorii.

| 5.3.4.2.2.6. | Jeżeli pas bezpieczeństwa uzyskał homologację zgodnie z przepisami pkt 6.4.1.3.3. niniejszego regulaminu, oznacza się go słowem „AIRBAG” („PODUSZKA POWIETRZNA”) w prostokącie. |
| --- | --- |

5.3.4.2.2.6.

Jeżeli pas bezpieczeństwa uzyskał homologację zgodnie z przepisami pkt 6.4.1.3.3. niniejszego regulaminu, oznacza się go słowem „AIRBAG” („PODUSZKA POWIETRZNA”) w prostokącie.

| 5.3.4.2.3. | Jeśli pas bezpieczeństwa jest częścią urządzenia przytrzymującego, symbol, o którym mowa w pkt 5.3.4.2.1, poprzedzony jest literą „Z”. |
| --- | --- |

5.3.4.2.3.

Jeśli pas bezpieczeństwa jest częścią urządzenia przytrzymującego, symbol, o którym mowa w pkt 5.3.4.2.1, poprzedzony jest literą „Z”.

| 5.3.5. | Przykładowe układy znaków homologacji przedstawiono w pkt 2 załącznika 2 do niniejszego regulaminu. |
| --- | --- |

5.3.5.

Przykładowe układy znaków homologacji przedstawiono w pkt 2 załącznika 2 do niniejszego regulaminu.

| 5.3.6. | Informacje określone w pkt 5.3.4 powinny być łatwe do odczytania i nieusuwalne, umieszczone w sposób trwały, na etykiecie lub poprzez oznakowanie bezpośrednie. Taka etykieta lub oznakowanie są odporne na zużycie. |
| --- | --- |

5.3.6.

Informacje określone w pkt 5.3.4 powinny być łatwe do odczytania i nieusuwalne, umieszczone w sposób trwały, na etykiecie lub poprzez oznakowanie bezpośrednie. Taka etykieta lub oznakowanie są odporne na zużycie.

| 5.3.7. | Etykiety, o których mowa w pkt 5.3.6 powyżej mogą być wydawane przez władzę, która udzieliła homologacji, lub – z zastrzeżeniem uzyskania zezwolenia od takiej władzy – przez producenta. |
| --- | --- |

5.3.7.

Etykiety, o których mowa w pkt 5.3.6 powyżej mogą być wydawane przez władzę, która udzieliła homologacji, lub – z zastrzeżeniem uzyskania zezwolenia od takiej władzy – przez producenta.

6.   SPECYFIKACJE

6.1.   Specyfikacje ogólne

| 6.1.1. | Każda próbka przedstawiona zgodnie z pkt 3.2.2.2, 3.2.2.3 i 3.2.2.4 powyżej jest zgodna ze specyfikacjami określonymi w pkt 6 niniejszego regulaminu. |
| --- | --- |

6.1.1.

Każda próbka przedstawiona zgodnie z pkt 3.2.2.2, 3.2.2.3 i 3.2.2.4 powyżej jest zgodna ze specyfikacjami określonymi w pkt 6 niniejszego regulaminu.

| 6.1.2. | Pas lub urządzenie przytrzymujące musi być zaprojektowane i wykonane w taki sposób, aby po prawidłowym zainstalowaniu i przy prawidłowym użytkowaniu przez osobę zajmującą siedzenie zapewniało dobre funkcjonowanie i zmniejszenie ryzyka odniesienia obrażeń w razie wypadku. |
| --- | --- |

6.1.2.

Pas lub urządzenie przytrzymujące musi być zaprojektowane i wykonane w taki sposób, aby po prawidłowym zainstalowaniu i przy prawidłowym użytkowaniu przez osobę zajmującą siedzenie zapewniało dobre funkcjonowanie i zmniejszenie ryzyka odniesienia obrażeń w razie wypadku.

| 6.1.3. | Taśmy pasów bezpieczeństwa nie mogą mieć możliwości przybierania niebezpiecznej konfiguracji. |
| --- | --- |

6.1.3.

Taśmy pasów bezpieczeństwa nie mogą mieć możliwości przybierania niebezpiecznej konfiguracji.

| 6.1.4. | Zastosowanie materiałów o właściwościach poliamidu 6 pod względem zatrzymywania wody jest zakazane we wszystkich częściach mechanicznych, na których działanie zjawisko to mogłoby mieć niekorzystny wpływ. |
| --- | --- |

6.1.4.

Zastosowanie materiałów o właściwościach poliamidu 6 pod względem zatrzymywania wody jest zakazane we wszystkich częściach mechanicznych, na których działanie zjawisko to mogłoby mieć niekorzystny wpływ.

6.2.   Części sztywne

6.2.1.   Ogólne

| 6.2.1.1. | Części sztywne pasa bezpieczeństwa, takie jak zamki, urządzenia regulacji, elementy mocujące i podobne, nie mogą mieć żadnych ostrych krawędzi mogących spowodować zużycie lub zerwanie taśmy w wyniku tarcia. |
| --- | --- |

6.2.1.1.

Części sztywne pasa bezpieczeństwa, takie jak zamki, urządzenia regulacji, elementy mocujące i podobne, nie mogą mieć żadnych ostrych krawędzi mogących spowodować zużycie lub zerwanie taśmy w wyniku tarcia.

| 6.2.1.2. | Wszystkie części zespołu pasa mogące ulec korozji muszą być zabezpieczone przed korozją. Po przeprowadzeniu badania korozyjnego określonego w pkt 7.2 nie mogą występować żadne zmiany mogące wpłynąć niekorzystnie na właściwe funkcjonowanie urządzenia oraz nie mogą być widoczne żadne znaczące obszary korozji, gdy części te są badane okiem nieuzbrojonym przez wykwalifikowanego obserwatora. |
| --- | --- |

6.2.1.2.

Wszystkie części zespołu pasa mogące ulec korozji muszą być zabezpieczone przed korozją. Po przeprowadzeniu badania korozyjnego określonego w pkt 7.2 nie mogą występować żadne zmiany mogące wpłynąć niekorzystnie na właściwe funkcjonowanie urządzenia oraz nie mogą być widoczne żadne znaczące obszary korozji, gdy części te są badane okiem nieuzbrojonym przez wykwalifikowanego obserwatora.

| 6.2.1.3. | Części sztywne przeznaczone do pochłaniania energii lub przyjmowania bądź przenoszenia obciążenia nie mogą być kruche. |
| --- | --- |

6.2.1.3.

Części sztywne przeznaczone do pochłaniania energii lub przyjmowania bądź przenoszenia obciążenia nie mogą być kruche.

| 6.2.1.4. | Elementy sztywne i wykonane z tworzywa sztucznego części pasa bezpieczeństwa muszą być tak umiejscowione i zainstalowane, aby podczas normalnego użytkowania pojazdu silnikowego nie mogły zostać zakleszczone pod przesuwającym się siedzeniem lub w drzwiach takiego pojazdu. W razie niezgodności któregokolwiek spośród tych elementów i części z powyższymi wymaganiami poddaje się takie elementy lub części badaniu wpływu niskich temperatur, określonemu w pkt 7.5.4 poniżej. Jeżeli po badaniu wykonana z tworzywa sztucznego obudowa lub uchwyt elementu sztywnego wykazują widoczne pęknięcia, to taką część z tworzywa sztucznego usuwa się oraz sprawdza się, czy reszta zespołu w dalszym ciągu zapewnia ten sam poziom bezpieczeństwa. Jeżeli reszta zespołu nadal zapewnia bezpieczeństwo lub jeżeli nie ma żadnych widocznych pęknięć, to ponownie sprawdza się, czy spełnia on wymogi badawcze określone w pkt 6.2.2, 6.2.3 i 6.4. |
| --- | --- |

6.2.1.4.

Elementy sztywne i wykonane z tworzywa sztucznego części pasa bezpieczeństwa muszą być tak umiejscowione i zainstalowane, aby podczas normalnego użytkowania pojazdu silnikowego nie mogły zostać zakleszczone pod przesuwającym się siedzeniem lub w drzwiach takiego pojazdu. W razie niezgodności któregokolwiek spośród tych elementów i części z powyższymi wymaganiami poddaje się takie elementy lub części badaniu wpływu niskich temperatur, określonemu w pkt 7.5.4 poniżej. Jeżeli po badaniu wykonana z tworzywa sztucznego obudowa lub uchwyt elementu sztywnego wykazują widoczne pęknięcia, to taką część z tworzywa sztucznego usuwa się oraz sprawdza się, czy reszta zespołu w dalszym ciągu zapewnia ten sam poziom bezpieczeństwa. Jeżeli reszta zespołu nadal zapewnia bezpieczeństwo lub jeżeli nie ma żadnych widocznych pęknięć, to ponownie sprawdza się, czy spełnia on wymogi badawcze określone w pkt 6.2.2, 6.2.3 i 6.4.

6.2.2.   Zamek

| 6.2.2.1. | Zamek jest tak zaprojektowany, aby wykluczyć jakąkolwiek możliwość nieprawidłowego zastosowania. Oznacza to między innymi, że zamek nie może pozostawać w stanie częściowego zamknięcia. Procedura otwierania zamka musi być zawsze oczywista. Części zamka mogące mieć styczność z ciałem użytkownika mają przekrój nie mniejszy niż 20 cm2 i co najmniej 46 mm szerokości mierzonej w płaszczyźnie znajdującej się nie dalej niż 2,5 mm od powierzchni styku. W przypadku zamka podwójnego pasa piersiowego ten ostatni wymóg uważa się za spełniony, jeżeli powierzchnia styku zamka z ciałem użytkownika wynosi od 20 do 40 cm. |
| --- | --- |

6.2.2.1.

Zamek jest tak zaprojektowany, aby wykluczyć jakąkolwiek możliwość nieprawidłowego zastosowania. Oznacza to między innymi, że zamek nie może pozostawać w stanie częściowego zamknięcia. Procedura otwierania zamka musi być zawsze oczywista. Części zamka mogące mieć styczność z ciałem użytkownika mają przekrój nie mniejszy niż 20 cm2 i co najmniej 46 mm szerokości mierzonej w płaszczyźnie znajdującej się nie dalej niż 2,5 mm od powierzchni styku. W przypadku zamka podwójnego pasa piersiowego ten ostatni wymóg uważa się za spełniony, jeżeli powierzchnia styku zamka z ciałem użytkownika wynosi od 20 do 40 cm.

| 6.2.2.2. | Nawet jeżeli pas nie jest naciągnięty, zamek pozostaje zawsze zamknięty, bez względu na pozycję pojazdu. Niemożliwe jest zwolnienie zamka przez nieuwagę, przypadkowo lub przy użyciu siły mniejszej niż 1 daN. Obsługa i chwytanie zamka są łatwe; gdy pas nie jest naciągnięty lub gdy naciąg jest mniejszy niż określony w pkt 7.8.2 poniżej, możliwe jest zwolnienie zamka przez użytkownika jednym prostym ruchem ręki w jednym kierunku; ponadto w przypadku zespołów pasa dla siedzeń przednich zewnętrznych, z wyjątkiem podwójnych pasów piersiowych, możliwe jest również zamknięcie zamka przez użytkownika jednym prostym ruchem ręki w jednym kierunku. Zamek zwalnia się przez naciśnięcie przycisku lub podobnego urządzenia. Powierzchnia, na jaką wywierany jest nacisk, ma następujące wymiary, gdy przycisk znajduje się w rzeczywistej pozycji zwolnionej w rzucie na płaszczyznę prostopadłą do początkowego kierunku ruchu przycisku: w przypadku urządzeń obudowanych, powierzchnia minimalna 4,5 cm2, a szerokość minimalna 15 mm; w przypadku urządzeń nieobudowanych, powierzchnia minimalna 2,5 cm2, a szerokość minimalna 10 mm. Powierzchnia taka ma kolor czerwony. Żadna inna cześć zamka nie może być tego koloru. |
| --- | --- |

6.2.2.2.

Nawet jeżeli pas nie jest naciągnięty, zamek pozostaje zawsze zamknięty, bez względu na pozycję pojazdu. Niemożliwe jest zwolnienie zamka przez nieuwagę, przypadkowo lub przy użyciu siły mniejszej niż 1 daN. Obsługa i chwytanie zamka są łatwe; gdy pas nie jest naciągnięty lub gdy naciąg jest mniejszy niż określony w pkt 7.8.2 poniżej, możliwe jest zwolnienie zamka przez użytkownika jednym prostym ruchem ręki w jednym kierunku; ponadto w przypadku zespołów pasa dla siedzeń przednich zewnętrznych, z wyjątkiem podwójnych pasów piersiowych, możliwe jest również zamknięcie zamka przez użytkownika jednym prostym ruchem ręki w jednym kierunku. Zamek zwalnia się przez naciśnięcie przycisku lub podobnego urządzenia. Powierzchnia, na jaką wywierany jest nacisk, ma następujące wymiary, gdy przycisk znajduje się w rzeczywistej pozycji zwolnionej w rzucie na płaszczyznę prostopadłą do początkowego kierunku ruchu przycisku: w przypadku urządzeń obudowanych, powierzchnia minimalna 4,5 cm2, a szerokość minimalna 15 mm; w przypadku urządzeń nieobudowanych, powierzchnia minimalna 2,5 cm2, a szerokość minimalna 10 mm. Powierzchnia taka ma kolor czerwony. Żadna inna cześć zamka nie może być tego koloru.

| 6.2.2.3. | Zamek poddawany badaniu zgodnie z pkt 7.5.3 poniżej działa normalnie. |
| --- | --- |

6.2.2.3.

Zamek poddawany badaniu zgodnie z pkt 7.5.3 poniżej działa normalnie.

| 6.2.2.4. | Zamek wytrzymuje wielokrotne użycie, zaś przed poddaniem go badaniu dynamicznemu określonemu w pkt 7.7 poddawany jest 5 000 cykli otwarć i zamknięć w normalnych warunkach użytkowania. W przypadku zamków podwójnych pasów piersiowych badanie to może być przeprowadzone bez wprowadzania wszystkich trzpieni. |
| --- | --- |

6.2.2.4.

Zamek wytrzymuje wielokrotne użycie, zaś przed poddaniem go badaniu dynamicznemu określonemu w pkt 7.7 poddawany jest 5 000 cykli otwarć i zamknięć w normalnych warunkach użytkowania. W przypadku zamków podwójnych pasów piersiowych badanie to może być przeprowadzone bez wprowadzania wszystkich trzpieni.

| 6.2.2.5. | Siła niezbędna dla otwarcia zamka podczas badania określonego w pkt 7.8 nie może przekraczać 6 daN. |
| --- | --- |

6.2.2.5.

Siła niezbędna dla otwarcia zamka podczas badania określonego w pkt 7.8 nie może przekraczać 6 daN.

| 6.2.2.6. | Zamek poddaje się badaniu wytrzymałości zgodnie z pkt 7.5.1 oraz, w razie potrzeby, 7.5.5. Zamek nie może pęknąć, poważnie się odkształcić ani odłączyć się pod wpływem naciągu spowodowanego wskazanym obciążeniem. |
| --- | --- |

6.2.2.6.

Zamek poddaje się badaniu wytrzymałości zgodnie z pkt 7.5.1 oraz, w razie potrzeby, 7.5.5. Zamek nie może pęknąć, poważnie się odkształcić ani odłączyć się pod wpływem naciągu spowodowanego wskazanym obciążeniem.

| 6.2.2.7. | W przypadku zamków zawierających element wspólny dla dwóch zespołów, badania wytrzymałości i zwalniania, określone w pkt 7.7 i 7.8 przeprowadza się tak, aby część zamka jednego zespołu współpracowała z odpowiadającą jej częścią zamka drugiego zespołu, jeżeli zamek może w praktyce być tak używany. |
| --- | --- |

6.2.2.7.

W przypadku zamków zawierających element wspólny dla dwóch zespołów, badania wytrzymałości i zwalniania, określone w pkt 7.7 i 7.8 przeprowadza się tak, aby część zamka jednego zespołu współpracowała z odpowiadającą jej częścią zamka drugiego zespołu, jeżeli zamek może w praktyce być tak używany.

6.2.3.   Urządzenie regulacji pasa

| 6.2.3.1. | Pas bezpieczeństwa założony przez użytkownika automatycznie dostosowuje się do niego lub zaprojektowany jest tak, aby układ ręcznej regulacji był łatwo dostępny dla zajmującego siedzenie użytkownika oraz wygodny i prosty w obsłudze. Pas daje się także skrócić jedną ręką w sposób dostosowujący go do budowy użytkownika i pozycji siedzenia w pojeździe. |
| --- | --- |

6.2.3.1.

Pas bezpieczeństwa założony przez użytkownika automatycznie dostosowuje się do niego lub zaprojektowany jest tak, aby układ ręcznej regulacji był łatwo dostępny dla zajmującego siedzenie użytkownika oraz wygodny i prosty w obsłudze. Pas daje się także skrócić jedną ręką w sposób dostosowujący go do budowy użytkownika i pozycji siedzenia w pojeździe.

| 6.2.3.2. | Badaniu zgodnie z wymogami pkt 7.3 poddaje się dwie próbki każdego urządzenia regulacji pasa. Przesunięcie taśmy nie może przekraczać 25 mm na każde urządzenie regulacji, a suma przesunięć dla wszystkich urządzeń regulacji nie może przekraczać 40 mm. |
| --- | --- |

6.2.3.2.

Badaniu zgodnie z wymogami pkt 7.3 poddaje się dwie próbki każdego urządzenia regulacji pasa. Przesunięcie taśmy nie może przekraczać 25 mm na każde urządzenie regulacji, a suma przesunięć dla wszystkich urządzeń regulacji nie może przekraczać 40 mm.

| 6.2.3.3. | Wszystkie urządzenia regulacji poddaje się badaniu wytrzymałości zgodnie z pkt 7.5.1. Nie mogą one pęknąć, poważnie się odkształcić ani odłączyć się pod wpływem naciągu spowodowanego wskazanym obciążeniem. |
| --- | --- |

6.2.3.3.

Wszystkie urządzenia regulacji poddaje się badaniu wytrzymałości zgodnie z pkt 7.5.1. Nie mogą one pęknąć, poważnie się odkształcić ani odłączyć się pod wpływem naciągu spowodowanego wskazanym obciążeniem.

| 6.2.3.4. | Kiedy badanie jest przeprowadzane zgodnie z pkt 7.5.6, siła niezbędna do obsługi jakiegokolwiek urządzenia regulacji ręcznej nie może przekraczać 5 daN. |
| --- | --- |

6.2.3.4.

Kiedy badanie jest przeprowadzane zgodnie z pkt 7.5.6, siła niezbędna do obsługi jakiegokolwiek urządzenia regulacji ręcznej nie może przekraczać 5 daN.

6.2.4.   Elementy mocujące i urządzenie regulacji wysokości pasa

Elementy mocujące poddaje się badaniu wytrzymałości zgodnie z pkt 7.5.1 oraz, w razie potrzeby, 7.5.2. Rzeczywiste urządzenia regulacji wysokości pasa poddaje się badaniu wytrzymałości zgodnie z pkt 7.5.2 niniejszego regulaminu, o ile nie zostały poddane badaniu w pojeździe na podstawie regulaminu nr 14 (w wersji obejmującej ostatnie zmiany) w odniesieniu do mocowań pasów bezpieczeństwa. Części takie nie mogą pęknąć ani odłączyć się pod wpływem naciągu spowodowanego wskazanym obciążeniem.

6.2.5.   Zwijacze

Zwijacze poddaje się badaniom i spełniają one wymogi określone poniżej, a poddawane są m.in. badaniom określonym w pkt 7.5.1 i 7.5.2 (wymogi te wyłączają zwijacze bez blokady).

6.2.5.1.   Zwijacze odblokowywane ręcznie

| 6.2.5.1.1. | Taśma zespołu pasa bezpieczeństwa zawierającego zwijacz odblokowywany ręcznie nie może przesuwać się o więcej niż 25 mm między pozycjami zablokowania zwijacza. |
| --- | --- |

6.2.5.1.1.

Taśma zespołu pasa bezpieczeństwa zawierającego zwijacz odblokowywany ręcznie nie może przesuwać się o więcej niż 25 mm między pozycjami zablokowania zwijacza.

| 6.2.5.1.2. | Jeżeli na taśmę zespołu pasa bezpieczeństwa w normalnym kierunku ciągnięcia działa naciąg o sile nie mniejszej niż 1,4 daN i nie większej niż 2,2 daN, taśma taka rozwija się ze zwijacza odblokowywanego ręcznie na długość o 6 mm mniejszą od jej maksymalnej długości. |
| --- | --- |

6.2.5.1.2.

Jeżeli na taśmę zespołu pasa bezpieczeństwa w normalnym kierunku ciągnięcia działa naciąg o sile nie mniejszej niż 1,4 daN i nie większej niż 2,2 daN, taśma taka rozwija się ze zwijacza odblokowywanego ręcznie na długość o 6 mm mniejszą od jej maksymalnej długości.

| 6.2.5.1.3. | Taśma zostaje rozwinięta ze zwijacza, a następnie pozwala się jej zwijać się ponownie według metody opisanej w pkt 7.6.1, aż wykonane zostanie 5 000 cykli zwijania i rozwijania. Następnie zwijacz poddaje się badaniu korozyjnemu określonemu w pkt 7.2 oraz badaniu odporności na pył, określonemu w pkt 7.6.3. Zwijacz powinien pomyślnie przejść kolejne 5 000 tysięcy cykli rozwijania i zwijania. Po powyższych badaniach zwijacz działa poprawnie i nadał spełnia wymogi pkt 6.2.5.1.1 i 6.2.5.1.2 powyżej. |
| --- | --- |

6.2.5.1.3.

Taśma zostaje rozwinięta ze zwijacza, a następnie pozwala się jej zwijać się ponownie według metody opisanej w pkt 7.6.1, aż wykonane zostanie 5 000 cykli zwijania i rozwijania. Następnie zwijacz poddaje się badaniu korozyjnemu określonemu w pkt 7.2 oraz badaniu odporności na pył, określonemu w pkt 7.6.3. Zwijacz powinien pomyślnie przejść kolejne 5 000 tysięcy cykli rozwijania i zwijania. Po powyższych badaniach zwijacz działa poprawnie i nadał spełnia wymogi pkt 6.2.5.1.1 i 6.2.5.1.2 powyżej.

6.2.5.2.   Zwijacze z blokadą automatyczną

| 6.2.5.2.1. | Taśma zespołu pasa bezpieczeństwa zawierającego zwijacz z blokadą automatyczną nie może przesuwać się o więcej niż 30 mm między poszczególnymi pozycjami zablokowania zwijacza. Po wykonaniu przez użytkownika ruchu do tyłu pas musi pozostać w swojej pozycji pierwotnej lub powrócić automatycznie do tej pozycji po wykonaniu przez użytkownika ruchów do przodu. |
| --- | --- |

6.2.5.2.1.

Taśma zespołu pasa bezpieczeństwa zawierającego zwijacz z blokadą automatyczną nie może przesuwać się o więcej niż 30 mm między poszczególnymi pozycjami zablokowania zwijacza. Po wykonaniu przez użytkownika ruchu do tyłu pas musi pozostać w swojej pozycji pierwotnej lub powrócić automatycznie do tej pozycji po wykonaniu przez użytkownika ruchów do przodu.

| 6.2.5.2.2. | Jeżeli zwijacz jest częścią pasa biodrowego, to siła zwijania taśmy nie może być mniejsza niż 0,7 daN, przy czym siła ta jest mierzona na wolnym odcinku między manekinem i zwijaczem, zgodnie z pkt 7.6.4.
  Jeżeli zwijacz jest częścią urządzenia przytrzymującego górną część tułowia, to siła zwijania taśmy nie może być mniejsza niż 0,1 daN i nie może przekraczać 0,7 daN, gdy mierzona jest w podobny sposób. |
| --- | --- |

6.2.5.2.2.

Jeżeli zwijacz jest częścią pasa biodrowego, to siła zwijania taśmy nie może być mniejsza niż 0,7 daN, przy czym siła ta jest mierzona na wolnym odcinku między manekinem i zwijaczem, zgodnie z pkt 7.6.4.

Jeżeli zwijacz jest częścią urządzenia przytrzymującego górną część tułowia, to siła zwijania taśmy nie może być mniejsza niż 0,1 daN i nie może przekraczać 0,7 daN, gdy mierzona jest w podobny sposób.

| 6.2.5.2.3. | Taśma zostaje rozwinięta ze zwijacza, a następnie pozwala się jej zwijać się ponownie według metody opisanej w pkt 7.6.1, aż wykonane zostanie 5 000 cykli zwijania i rozwijania. Następnie zwijacz poddaje się badaniu korozyjnemu określonemu w pkt 7.2 oraz badaniu odporności na pył określonemu w pkt 7.6.3. Zwijacz powinien pomyślnie przejść kolejne 5 000 tysięcy cykli rozwijania i zwijania. Po powyższych badaniach zwijacz działa poprawnie i nadał spełnia wymogi pkt 6.2.5.2.1 i 6.2.5.2.2 powyżej. |
| --- | --- |

6.2.5.2.3.

Taśma zostaje rozwinięta ze zwijacza, a następnie pozwala się jej zwijać się ponownie według metody opisanej w pkt 7.6.1, aż wykonane zostanie 5 000 cykli zwijania i rozwijania. Następnie zwijacz poddaje się badaniu korozyjnemu określonemu w pkt 7.2 oraz badaniu odporności na pył określonemu w pkt 7.6.3. Zwijacz powinien pomyślnie przejść kolejne 5 000 tysięcy cykli rozwijania i zwijania. Po powyższych badaniach zwijacz działa poprawnie i nadał spełnia wymogi pkt 6.2.5.2.1 i 6.2.5.2.2 powyżej.

6.2.5.3.   Zwijacze z blokadą awaryjną

| 6.2.5.3.1. | Poddawany badaniom zgodnie z pkt 7.6.2. zwijacz z blokadą awaryjną spełnia wymogi określone poniżej. W przypadku czułości pojedynczej, zgodnie z pkt 2.14.4.1, ważność zachowują jedynie specyfikacje odnoszące się do zmniejszenia prędkości pojazdu. |
| --- | --- |

6.2.5.3.1.

Poddawany badaniom zgodnie z pkt 7.6.2. zwijacz z blokadą awaryjną spełnia wymogi określone poniżej. W przypadku czułości pojedynczej, zgodnie z pkt 2.14.4.1, ważność zachowują jedynie specyfikacje odnoszące się do zmniejszenia prędkości pojazdu.

| 6.2.5.3.1.1. | Blokada następuje, gdy przyspieszenie ujemne osiągnie wartość 0,45 g (5) w przypadku zwijaczy typu 4 lub 0,85 g w przypadku zwijaczy typu 4N. |
| --- | --- |

6.2.5.3.1.1.

Blokada następuje, gdy przyspieszenie ujemne osiągnie wartość 0,45 g (5) w przypadku zwijaczy typu 4 lub 0,85 g w przypadku zwijaczy typu 4N.

| 6.2.5.3.1.2. | W przypadku zwijaczy typu 4 blokada nie może następować przy wartościach przyspieszenia taśmy mierzonych w kierunku rozwijania taśmy wynoszących mniej niż 0,8 g, a w przypadku zwijaczy typu 4N – mniej niż 1,0 g. |
| --- | --- |

6.2.5.3.1.2.

W przypadku zwijaczy typu 4 blokada nie może następować przy wartościach przyspieszenia taśmy mierzonych w kierunku rozwijania taśmy wynoszących mniej niż 0,8 g, a w przypadku zwijaczy typu 4N – mniej niż 1,0 g.

| 6.2.5.3.1.3. | Blokada nie może następować, gdy czujnik jest odchylony w dowolnym kierunku od pozycji instalacji określonej przez producenta o 12o lub mniej. |
| --- | --- |

6.2.5.3.1.3.

Blokada nie może następować, gdy czujnik jest odchylony w dowolnym kierunku od pozycji instalacji określonej przez producenta o 12o lub mniej.

| 6.2.5.3.1.4. | W przypadku zwijaczy typu 4 blokada następuje, gdy czujnik przechylony jest w dowolnym kierunku od pozycji instalacji określonej przez producenta o więcej niż 27o, w przypadku zwijaczy typu 4N – 40o. |
| --- | --- |

6.2.5.3.1.4.

W przypadku zwijaczy typu 4 blokada następuje, gdy czujnik przechylony jest w dowolnym kierunku od pozycji instalacji określonej przez producenta o więcej niż 27o, w przypadku zwijaczy typu 4N – 40o.

| 6.2.5.3.1.5. | Jeżeli działanie zwijacza zależy od zewnętrznego impulsu lub źródła zasilania, jest on zaprojektowany w taki sposób, aby blokował się automatycznie w razie braku, przerwania takiego impulsu lub odcięcia takiego źródła zasilania. Wymóg ten jednakże nie musi być spełniony w przypadku zwijaczy z czułością wielokrotną, z zastrzeżeniem, że jedna czułość zależna jest od zewnętrznego impulsu lub źródła zasilania oraz że brak lub przerwanie takiego impulsu lub odcięcie takiego źródła zasilania komunikowane jest kierowcy środkami optycznymi i/lub akustycznymi. |
| --- | --- |

6.2.5.3.1.5.

Jeżeli działanie zwijacza zależy od zewnętrznego impulsu lub źródła zasilania, jest on zaprojektowany w taki sposób, aby blokował się automatycznie w razie braku, przerwania takiego impulsu lub odcięcia takiego źródła zasilania. Wymóg ten jednakże nie musi być spełniony w przypadku zwijaczy z czułością wielokrotną, z zastrzeżeniem, że jedna czułość zależna jest od zewnętrznego impulsu lub źródła zasilania oraz że brak lub przerwanie takiego impulsu lub odcięcie takiego źródła zasilania komunikowane jest kierowcy środkami optycznymi i/lub akustycznymi.

| 6.2.5.3.2. | Poddawany badaniu zgodnie z pkt 7.5.2 zwijacz z blokadą awaryjną o czułości wielokrotnej, włącznie z czułością taśmy, pozostaje w zgodzie z określonymi wymogami oraz blokuje się, gdy przyspieszenie taśmy mierzone w kierunku rozwijania jest nie mniejsze niż 2,0 g. |
| --- | --- |

6.2.5.3.2.

Poddawany badaniu zgodnie z pkt 7.5.2 zwijacz z blokadą awaryjną o czułości wielokrotnej, włącznie z czułością taśmy, pozostaje w zgodzie z określonymi wymogami oraz blokuje się, gdy przyspieszenie taśmy mierzone w kierunku rozwijania jest nie mniejsze niż 2,0 g.

| 6.2.5.3.3. | W przypadku badań, o których mowa w pkt 6.2.5.3.1 i 6.2.5.3.2 powyżej, przed zablokowaniem się zwijacza taśma nie może przesunąć się o więcej niż 50 mm, licząc od punktu określonego w pkt 7.6.2.1. W przypadku badania, o którym mowa w pkt 6.2.5.3.1.2 powyżej, blokada nie może nastąpić w czasie przesunięcia się taśmy o 50 mm, licząc od punktu określonego w pkt 7.6.2.1. |
| --- | --- |

6.2.5.3.3.

W przypadku badań, o których mowa w pkt 6.2.5.3.1 i 6.2.5.3.2 powyżej, przed zablokowaniem się zwijacza taśma nie może przesunąć się o więcej niż 50 mm, licząc od punktu określonego w pkt 7.6.2.1. W przypadku badania, o którym mowa w pkt 6.2.5.3.1.2 powyżej, blokada nie może nastąpić w czasie przesunięcia się taśmy o 50 mm, licząc od punktu określonego w pkt 7.6.2.1.

| 6.2.5.3.4. | Jeżeli zwijacz jest częścią pasa biodrowego, to siła zwijania taśmy nie może być mniejsza niż 0,7 daN, przy czym siła ta jest mierzona na wolnym odcinku między manekinem i zwijaczem, zgodnie z pkt 7.6.4.
  Jeżeli zwijacz jest częścią urządzenia przytrzymującego górną część tułowia, to siła zwijania taśmy nie może być mniejsza niż 0,1 daN i nie może przekraczać 0,7 daN, gdy mierzona jest w podobny sposób, o ile pas nie jest wyposażony w urządzenie zmniejszające naciąg, w którym to przypadku minimalna siła zwijania może zostać zmniejszona do 0,05 daN, jedynie jeżeli urządzenie takie jest włączone. Jeżeli taśma przechodzi przez prowadnicę lub rolkę, to siła zwijania jest mierzona na wolnym odcinku między manekinem i prowadnicą lub rolką.
  Jeżeli zespół obejmuje ręczny lub automatyczny mechanizm uniemożliwiający całkowite zwinięcie pasa, to mechanizm taki nie może działać podczas oceny spełnienia tych wymogów.
  Jeżeli zespół obejmuje urządzenie zmniejszające naciąg, siła zwijania taśmy opisana powyżej mierzona jest, gdy urządzenie jest włączone oraz wyłączone, gdy oceniana jest zgodność z tymi wymogami przed i po badaniach trwałości zgodnie z pkt 6.2.5.3.5. |
| --- | --- |

6.2.5.3.4.

Jeżeli zwijacz jest częścią pasa biodrowego, to siła zwijania taśmy nie może być mniejsza niż 0,7 daN, przy czym siła ta jest mierzona na wolnym odcinku między manekinem i zwijaczem, zgodnie z pkt 7.6.4.

Jeżeli zwijacz jest częścią urządzenia przytrzymującego górną część tułowia, to siła zwijania taśmy nie może być mniejsza niż 0,1 daN i nie może przekraczać 0,7 daN, gdy mierzona jest w podobny sposób, o ile pas nie jest wyposażony w urządzenie zmniejszające naciąg, w którym to przypadku minimalna siła zwijania może zostać zmniejszona do 0,05 daN, jedynie jeżeli urządzenie takie jest włączone. Jeżeli taśma przechodzi przez prowadnicę lub rolkę, to siła zwijania jest mierzona na wolnym odcinku między manekinem i prowadnicą lub rolką.

Jeżeli zespół obejmuje ręczny lub automatyczny mechanizm uniemożliwiający całkowite zwinięcie pasa, to mechanizm taki nie może działać podczas oceny spełnienia tych wymogów.

Jeżeli zespół obejmuje urządzenie zmniejszające naciąg, siła zwijania taśmy opisana powyżej mierzona jest, gdy urządzenie jest włączone oraz wyłączone, gdy oceniana jest zgodność z tymi wymogami przed i po badaniach trwałości zgodnie z pkt 6.2.5.3.5.

| 6.2.5.3.5. | Taśma zostaje rozwinięta ze zwijacza, a następnie pozwala się jej zwijać się ponownie według metody opisanej w pkt 7.6.1, aż wykonane zostanie 40 000 cykli zwijania i rozwijania. Następnie zwijacz poddaje się badaniu korozyjnemu określonemu w pkt 7.2 oraz badaniu odporności na pył, określonemu w pkt 7.6.3. Zwijacz powinien pomyślnie przejść kolejne 5 000 tysięcy cykli (łącznie 45 000).
  Jeżeli zespół obejmuje urządzenie zmniejszające naciąg, powyższe badania prowadzi się z urządzeniem zmniejszającym naciąg zarówno włączonym, jak i wyłączonym.
  Po powyższych badaniach zwijacz działa poprawnie i nadał spełnia wymogi pkt 6.2.5.3.1, 6.2.5.3.3 i 6.2.5.3.4 powyżej. |
| --- | --- |

6.2.5.3.5.

Taśma zostaje rozwinięta ze zwijacza, a następnie pozwala się jej zwijać się ponownie według metody opisanej w pkt 7.6.1, aż wykonane zostanie 40 000 cykli zwijania i rozwijania. Następnie zwijacz poddaje się badaniu korozyjnemu określonemu w pkt 7.2 oraz badaniu odporności na pył, określonemu w pkt 7.6.3. Zwijacz powinien pomyślnie przejść kolejne 5 000 tysięcy cykli (łącznie 45 000).

Jeżeli zespół obejmuje urządzenie zmniejszające naciąg, powyższe badania prowadzi się z urządzeniem zmniejszającym naciąg zarówno włączonym, jak i wyłączonym.

Po powyższych badaniach zwijacz działa poprawnie i nadał spełnia wymogi pkt 6.2.5.3.1, 6.2.5.3.3 i 6.2.5.3.4 powyżej.

| 6.2.5.4. | Po badaniu trwałości zgodnie z pkt 6.2.5.3.5 oraz bezpośrednio po pomiarze siły zwijania zgodnie z pkt 6.2.5.3.4 zwijacze spełniają oba poniższe wymogi: |
| --- | --- |

6.2.5.4.

Po badaniu trwałości zgodnie z pkt 6.2.5.3.5 oraz bezpośrednio po pomiarze siły zwijania zgodnie z pkt 6.2.5.3.4 zwijacze spełniają oba poniższe wymogi:

| 6.2.5.4.1. | podczas badania zwijaczy innych niż zwijacze z automatyczną blokadą zgodnie z pkt 7.6.4.2, zwijacze muszą być w stanie eliminować luzy między tułowiem i pasem; oraz |
| --- | --- |

6.2.5.4.1.

podczas badania zwijaczy innych niż zwijacze z automatyczną blokadą zgodnie z pkt 7.6.4.2, zwijacze muszą być w stanie eliminować luzy między tułowiem i pasem; oraz

| 6.2.5.4.2. | kiedy zamek zostaje rozpięty i trzpień zwolniony, zwijacz musi być w stanie zwinąć taśmę w całości. |
| --- | --- |

6.2.5.4.2.

kiedy zamek zostaje rozpięty i trzpień zwolniony, zwijacz musi być w stanie zwinąć taśmę w całości.

6.2.6.   Urządzenie obciążenia wstępnego

| 6.2.6.1. | Po badaniu korozyjnym zgodnie z pkt 7.2 urządzenie obciążenia wstępnego (łącznie z czujnikiem zderzeniowym połączonym z urządzeniem za pomocą oryginalnych wtyczek, przez które nie przepływa żaden prąd) działa normalnie. |
| --- | --- |

6.2.6.1.

Po badaniu korozyjnym zgodnie z pkt 7.2 urządzenie obciążenia wstępnego (łącznie z czujnikiem zderzeniowym połączonym z urządzeniem za pomocą oryginalnych wtyczek, przez które nie przepływa żaden prąd) działa normalnie.

| 6.2.6.2. | Sprawdza się, czy niezamierzone uruchomienie urządzenia nie pociąga za sobą żadnego ryzyka odniesienia obrażeń przez użytkownika. |
| --- | --- |

6.2.6.2.

Sprawdza się, czy niezamierzone uruchomienie urządzenia nie pociąga za sobą żadnego ryzyka odniesienia obrażeń przez użytkownika.

| 6.2.6.3. | W przypadku pirotechnicznych urządzeń obciążenia wstępnego: |
| --- | --- |

6.2.6.3.

W przypadku pirotechnicznych urządzeń obciążenia wstępnego:

| 6.2.6.3.1. | Po kondycjonowaniu zgodnie z pkt 7.9.2 urządzenie obciążenia wstępnego nie może być uruchomione przez temperaturę i działa ono normalnie. |
| --- | --- |

6.2.6.3.1.

Po kondycjonowaniu zgodnie z pkt 7.9.2 urządzenie obciążenia wstępnego nie może być uruchomione przez temperaturę i działa ono normalnie.

| 6.2.6.3.2. | Podejmuje się środki ostrożności, aby zapobiec zapaleniu znajdujących się w pobliżu materiałów łatwopalnych przez wydalane gorące gazy. |
| --- | --- |

6.2.6.3.2.

Podejmuje się środki ostrożności, aby zapobiec zapaleniu znajdujących się w pobliżu materiałów łatwopalnych przez wydalane gorące gazy.

6.3.   Taśmy

6.3.1.   Ogólne

| 6.3.1.1. | Taśmy muszą mieć właściwości takie, aby nacisk wywierany na ciało użytkownika był rozłożony możliwie jak najbardziej równomiernie na całej szerokości i aby nie skręcały się one nawet pod naciągiem. Muszą mieć zdolność pochłaniania i rozpraszania energii. Taśmy mają obrębioną krawędź, która nie strzępi się w trakcie użytkowania. |
| --- | --- |

6.3.1.1.

Taśmy muszą mieć właściwości takie, aby nacisk wywierany na ciało użytkownika był rozłożony możliwie jak najbardziej równomiernie na całej szerokości i aby nie skręcały się one nawet pod naciągiem. Muszą mieć zdolność pochłaniania i rozpraszania energii. Taśmy mają obrębioną krawędź, która nie strzępi się w trakcie użytkowania.

| 6.3.1.2. | Szerokość taśmy przy obciążeniu 980 daN wynosi nie mniej niż 46 mm. Wymiar ten jest mierzony podczas badania wytrzymałości na zerwanie, określonego w pkt 7.4.2 i bez zatrzymywania maszyny. |
| --- | --- |

6.3.1.2.

Szerokość taśmy przy obciążeniu 980 daN wynosi nie mniej niż 46 mm. Wymiar ten jest mierzony podczas badania wytrzymałości na zerwanie, określonego w pkt 7.4.2 i bez zatrzymywania maszyny.

6.3.2.   Wytrzymałość po kondycjonowaniu w warunkach pokojowych

Dla dwóch próbek taśm kondycjonowanych zgodnie z pkt 2.4.1.1 obciążenie zrywające taśmy, określone zgodnie z pkt 7.4.2, poniżej, nie może być mniejsze niż 1 470 daN. Różnica między obciążeniami zrywającymi dwóch próbek nie może przekraczać 10 % większego zmierzonego obciążenia zrywającego.

6.3.3.   Wytrzymałość po kondycjonowaniu w warunkach specjalnych

W przypadku dwóch próbek taśmy kondycjonowanych zgodnie z jednym z przepisów pkt 7.4.1 (z wyjątkiem pkt 7.4.1.1) poniżej obciążenie zrywające taśmy jest nie mniejsze niż 75 % średnich obciążeń określonych w badaniu, o którym mowa w pkt 6.3.2 oraz nie mniejsze niż 1 470 daN. Służba techniczna może zrezygnować z jednego lub więcej takich badań, jeżeli skład zastosowanego materiału lub dostępne już informacje czynią takie badania zbędnymi.

6.4.   Zespół pasa lub urządzenie przytrzymujące

6.4.1.   Badanie dynamiczne

| 6.4.1.1. | Zespół pasa lub urządzenie przytrzymujące poddaje się badaniu dynamicznemu zgodnie z pkt 7.7 poniżej. |
| --- | --- |

6.4.1.1.

Zespół pasa lub urządzenie przytrzymujące poddaje się badaniu dynamicznemu zgodnie z pkt 7.7 poniżej.

| 6.4.1.2. | Badanie dynamiczne przeprowadza się na dwóch zespołach pasów, które uprzednio nie były poddawane obciążeniom, z wyjątkiem zespołów pasów będących częścią urządzeń przytrzymujących, jeżeli badanie dynamiczne przeprowadza się na urządzeniach przytrzymujących przewidzianych dla jednego zespołu siedzeń, które uprzednio nie były poddane obciążeniom. Zamki zespołów pasów poddawanych badaniom spełniają wymogi pkt 6.2.2.4 powyżej. W przypadku pasów bezpieczeństwa ze zwijaczami zwijacz poddaje się badaniu odporności na pył określonemu w pkt 7.6.3; ponadto w przypadku pasów bezpieczeństwa lub urządzeń przytrzymujących wyposażonych w urządzenia obciążenia wstępnego zawierających środki pirotechniczne urządzenie poddaje się kondycjonowaniu zgodnie z pkt 7.9.2. |
| --- | --- |

6.4.1.2.

Badanie dynamiczne przeprowadza się na dwóch zespołach pasów, które uprzednio nie były poddawane obciążeniom, z wyjątkiem zespołów pasów będących częścią urządzeń przytrzymujących, jeżeli badanie dynamiczne przeprowadza się na urządzeniach przytrzymujących przewidzianych dla jednego zespołu siedzeń, które uprzednio nie były poddane obciążeniom. Zamki zespołów pasów poddawanych badaniom spełniają wymogi pkt 6.2.2.4 powyżej. W przypadku pasów bezpieczeństwa ze zwijaczami zwijacz poddaje się badaniu odporności na pył określonemu w pkt 7.6.3; ponadto w przypadku pasów bezpieczeństwa lub urządzeń przytrzymujących wyposażonych w urządzenia obciążenia wstępnego zawierających środki pirotechniczne urządzenie poddaje się kondycjonowaniu zgodnie z pkt 7.9.2.

| 6.4.1.2.1. | Pasy poddawane są badaniu korozyjnemu opisanemu w pkt 7.2, po którym zamki zostają dodatkowo 500 razy otwarte i zamknięte w normalnych warunkach użytkowania. |
| --- | --- |

6.4.1.2.1.

Pasy poddawane są badaniu korozyjnemu opisanemu w pkt 7.2, po którym zamki zostają dodatkowo 500 razy otwarte i zamknięte w normalnych warunkach użytkowania.

| 6.4.1.2.2. | Pasy bezpieczeństwa ze zwijaczami poddaje się badaniom opisanym w pkt 6.2.5.2 lub badaniom opisanym w pkt 6.2.5.3. Jeżeli jednak zwijacz został już poddany badaniu korozyjnemu zgodnie z przepisami pkt 6.4.1.2.1 powyżej, badanie to nie musi być powtarzane. |
| --- | --- |

6.4.1.2.2.

Pasy bezpieczeństwa ze zwijaczami poddaje się badaniom opisanym w pkt 6.2.5.2 lub badaniom opisanym w pkt 6.2.5.3. Jeżeli jednak zwijacz został już poddany badaniu korozyjnemu zgodnie z przepisami pkt 6.4.1.2.1 powyżej, badanie to nie musi być powtarzane.

| 6.4.1.2.3. | W przypadku pasa przeznaczonego do użycia z urządzeniem regulacji wysokości pasa zgodnie z definicją podaną w pkt 2.9.6 powyżej badanie przeprowadza się z urządzeniem w najbardziej niekorzystnym położeniu (położeniach) wybranym przez służbę techniczną odpowiedzialną za badania. Jednakże jeżeli urządzenie regulacji wysokości pasa zawiera w sobie mocowanie pasa, na co zezwalają przepisy regulaminu nr 14, służba techniczna odpowiedzialna za badania może, według własnego uznania, zastosować przepisy pkt 7.7.1 poniżej. |
| --- | --- |

6.4.1.2.3.

W przypadku pasa przeznaczonego do użycia z urządzeniem regulacji wysokości pasa zgodnie z definicją podaną w pkt 2.9.6 powyżej badanie przeprowadza się z urządzeniem w najbardziej niekorzystnym położeniu (położeniach) wybranym przez służbę techniczną odpowiedzialną za badania. Jednakże jeżeli urządzenie regulacji wysokości pasa zawiera w sobie mocowanie pasa, na co zezwalają przepisy regulaminu nr 14, służba techniczna odpowiedzialna za badania może, według własnego uznania, zastosować przepisy pkt 7.7.1 poniżej.

| 6.4.1.2.4. | W przypadku pasa bezpieczeństwa z urządzeniem obciążenia wstępnego minimalne przesunięcia określone w pkt 6.4.1.3.2 poniżej mogą być zmniejszone o połowę. Do celów takiego działania urządzenie obciążenia wstępnego powinno być włączone. |
| --- | --- |

6.4.1.2.4.

W przypadku pasa bezpieczeństwa z urządzeniem obciążenia wstępnego minimalne przesunięcia określone w pkt 6.4.1.3.2 poniżej mogą być zmniejszone o połowę. Do celów takiego działania urządzenie obciążenia wstępnego powinno być włączone.

| 6.4.1.2.5. | Pasy bezpieczeństwa z urządzeniem zmniejszającym naciąg poddaje się przed badaniem dynamicznym badaniu trwałości z włączonym urządzeniem zmniejszającym naciąg, zgodnie z pkt 6.2.5.3.5. Następnie badanie dynamiczne przeprowadza się z włączonym urządzeniem zmniejszającym naciąg. |
| --- | --- |

6.4.1.2.5.

Pasy bezpieczeństwa z urządzeniem zmniejszającym naciąg poddaje się przed badaniem dynamicznym badaniu trwałości z włączonym urządzeniem zmniejszającym naciąg, zgodnie z pkt 6.2.5.3.5. Następnie badanie dynamiczne przeprowadza się z włączonym urządzeniem zmniejszającym naciąg.

| 6.4.1.3. | Podczas tego badania powinny być spełnione następujące wymagania: |
| --- | --- |

6.4.1.3.

Podczas tego badania powinny być spełnione następujące wymagania:

| 6.4.1.3.1. | żadna część zespołu pasa lub urządzenia przytrzymującego, która zabezpiecza osobę znajdującą się w pojeździe, nie urywa się, a żaden zamek, układ blokady lub przesuwu nie zostaje zwolniony ani nie odblokowuje się; oraz |
| --- | --- |

6.4.1.3.1.

żadna część zespołu pasa lub urządzenia przytrzymującego, która zabezpiecza osobę znajdującą się w pojeździe, nie urywa się, a żaden zamek, układ blokady lub przesuwu nie zostaje zwolniony ani nie odblokowuje się; oraz

| 6.4.1.3.2. | w przypadku pasów biodrowych przesunięcie manekina do przodu zawiera się w przedziale od 80 do 200 mm na wysokości miednicy. W odniesieniu do innych typów pasów przesunięcie do przodu wynosi między 80 i 200 mm na wysokości miednicy oraz między 100 i 300 mm na wysokości klatki piersiowej. W przypadku podwójnego pasa piersiowego minimalne przesunięcia określone powyżej mogą być zmniejszone o połowę. Przesunięcia te odnoszą się do punktów pomiarowych przedstawionych na rys. 6 w załączniku 7 do niniejszego regulaminu. |
| --- | --- |

6.4.1.3.2.

w przypadku pasów biodrowych przesunięcie manekina do przodu zawiera się w przedziale od 80 do 200 mm na wysokości miednicy. W odniesieniu do innych typów pasów przesunięcie do przodu wynosi między 80 i 200 mm na wysokości miednicy oraz między 100 i 300 mm na wysokości klatki piersiowej. W przypadku podwójnego pasa piersiowego minimalne przesunięcia określone powyżej mogą być zmniejszone o połowę. Przesunięcia te odnoszą się do punktów pomiarowych przedstawionych na rys. 6 w załączniku 7 do niniejszego regulaminu.

| 6.4.1.3.3. | W przypadku pasa bezpieczeństwa dla miejsca siedzącego przedniego zewnętrznego chronionego umieszczoną przed nim poduszką powietrzną przesunięcie punktu odniesienia klatki piersiowej może być większe niż przesunięcie określone w pkt 6.4.1.3.2 powyżej, jeżeli jego prędkość przy tej wartości nie przekracza 24 km/godz. |
| --- | --- |

6.4.1.3.3.

W przypadku pasa bezpieczeństwa dla miejsca siedzącego przedniego zewnętrznego chronionego umieszczoną przed nim poduszką powietrzną przesunięcie punktu odniesienia klatki piersiowej może być większe niż przesunięcie określone w pkt 6.4.1.3.2 powyżej, jeżeli jego prędkość przy tej wartości nie przekracza 24 km/godz.

| 6.4.1.4. | W przypadku urządzenia przytrzymującego: |
| --- | --- |

6.4.1.4.

W przypadku urządzenia przytrzymującego:

| 6.4.1.4.1. | Przemieszczenie punktu odniesienia klatki piersiowej może być większe niż określone w pkt 6.4.1.3.2, jeżeli wykaże się, za pomocą obliczeń lub kolejnego badania, że żadna część tułowia lub głowy manekina wykorzystywanego do badania dynamicznego nie może mieć styczności z żadną częścią sztywną przedniej części pojazdu, z wyjątkiem styczności między klatką piersiową i zespołem kierowniczym, jeżeli ten ostatni spełnia wymogi regulaminu nr 12 i jeżeli do styczności dochodzi przy prędkości powyżej 24 km/godz. W celu dokonania tej oceny siedzenie uważa się za ustawione w pozycji określonej w pkt 7.7.1.5 poniżej. |
| --- | --- |

6.4.1.4.1.

Przemieszczenie punktu odniesienia klatki piersiowej może być większe niż określone w pkt 6.4.1.3.2, jeżeli wykaże się, za pomocą obliczeń lub kolejnego badania, że żadna część tułowia lub głowy manekina wykorzystywanego do badania dynamicznego nie może mieć styczności z żadną częścią sztywną przedniej części pojazdu, z wyjątkiem styczności między klatką piersiową i zespołem kierowniczym, jeżeli ten ostatni spełnia wymogi regulaminu nr 12 i jeżeli do styczności dochodzi przy prędkości powyżej 24 km/godz. W celu dokonania tej oceny siedzenie uważa się za ustawione w pozycji określonej w pkt 7.7.1.5 poniżej.

| 6.4.1.4.2. | W pojazdach, w których wykorzystywane są takie urządzenia, po przeprowadzeniu badania dynamicznego układy przesuwu i blokady pozwalające osobom zajmującym wszystkie siedzenia na wychodzenie z pojazdu mogą być nadal obsługiwane ręcznie. |
| --- | --- |

6.4.1.4.2.

W pojazdach, w których wykorzystywane są takie urządzenia, po przeprowadzeniu badania dynamicznego układy przesuwu i blokady pozwalające osobom zajmującym wszystkie siedzenia na wychodzenie z pojazdu mogą być nadal obsługiwane ręcznie.

| 6.4.1.5. | W drodze odstępstwa, w przypadku urządzeń przytrzymujących przesunięcia mogą być większe od przesunięć określonych w pkt 6.4.1.3.2, gdy w stosunku do górnego mocowania zamocowanego do siedzenia zastosowano odstępstwo przewidziane w regulaminie nr 14, pkt 7.4. |
| --- | --- |

6.4.1.5.

W drodze odstępstwa, w przypadku urządzeń przytrzymujących przesunięcia mogą być większe od przesunięć określonych w pkt 6.4.1.3.2, gdy w stosunku do górnego mocowania zamocowanego do siedzenia zastosowano odstępstwo przewidziane w regulaminie nr 14, pkt 7.4.

6.4.2.   Wytrzymałość po kondycjonowaniu przez ścieranie

| 6.4.2.1. | W przypadku obu próbek kondycjonowanych zgodnie z pkt 7.4.1.6 poniżej wytrzymałość na zerwanie oceniana jest zgodnie z pkt 7.4.2 i 7.5 poniżej. Musi ona być równa 75 % przeciętnej wytrzymałości na zerwanie ustalonej podczas badań na taśmach niestartych i nie mniejsza niż minimalne obciążenie określone dla badanego elementu. Różnica między wytrzymałością na zerwanie dwóch próbek nie może przekraczać 20 % większej zmierzonej wytrzymałości na zerwanie. W procedurach typu 1 oraz typu 2 badanie wytrzymałości na zerwanie jest przeprowadzane jedynie na próbkach taśmy (pkt 7.4.2). W procedurach typu 3 badanie wytrzymałości na zerwanie jest przeprowadzane na taśmie w połączeniu z odnośnymi częściami metalowymi (pkt 7.5). |
| --- | --- |

6.4.2.1.

W przypadku obu próbek kondycjonowanych zgodnie z pkt 7.4.1.6 poniżej wytrzymałość na zerwanie oceniana jest zgodnie z pkt 7.4.2 i 7.5 poniżej. Musi ona być równa 75 % przeciętnej wytrzymałości na zerwanie ustalonej podczas badań na taśmach niestartych i nie mniejsza niż minimalne obciążenie określone dla badanego elementu. Różnica między wytrzymałością na zerwanie dwóch próbek nie może przekraczać 20 % większej zmierzonej wytrzymałości na zerwanie. W procedurach typu 1 oraz typu 2 badanie wytrzymałości na zerwanie jest przeprowadzane jedynie na próbkach taśmy (pkt 7.4.2). W procedurach typu 3 badanie wytrzymałości na zerwanie jest przeprowadzane na taśmie w połączeniu z odnośnymi częściami metalowymi (pkt 7.5).

| 6.4.2.2. | Części zespołu pasa poddawane procedurze ścierania określono w poniższej tabeli, a typy procedur, które mogą być dla nich odpowiednie, oznaczono literą „x”. Do każdej procedury używa się nowej próbki. | Procedura 1 | Procedura 2 | Procedura 3 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Element mocujący | — | — | x |
| Prowadnica lub rolka | — | x | — |
| Pętla zamka | — | x | x |
| Urządzenie regulacji | x | — | x |
| Części przyszyte do taśmy | — | — | x |

6.4.2.2.

Części zespołu pasa poddawane procedurze ścierania określono w poniższej tabeli, a typy procedur, które mogą być dla nich odpowiednie, oznaczono literą „x”. Do każdej procedury używa się nowej próbki.

Procedura 1

Procedura 2

Procedura 3

Element mocujący

—

—

x

Prowadnica lub rolka

—

x

—

Pętla zamka

—

x

x

Urządzenie regulacji

x

—

x

Części przyszyte do taśmy

—

—

x

7.   BADANIA

7.1.   Użycie próbek przedstawionych do homologacji typu pasa lub urządzenia przytrzymującego (patrz: załącznik 13 do niniejszego regulaminu)

| 7.1.1. | Potrzebne są dwa pasy lub urządzenia przytrzymujące w celu kontroli zamka, przeprowadzenia badania działania zamka w niskiej temperaturze, w razie potrzeby przeprowadzenia badania działania w niskiej temperaturze opisanego w pkt 7.5.4 poniżej, przeprowadzenia badania trwałości zamka, badania korozyjnego pasa, badania działania zwijacza, badania dynamicznego oraz badania otwierania zamka po badaniu dynamicznym. Jedną z tych dwóch próbek wykorzystuje się w celu kontroli pasa lub urządzenia przytrzymującego. |
| --- | --- |

7.1.1.

Potrzebne są dwa pasy lub urządzenia przytrzymujące w celu kontroli zamka, przeprowadzenia badania działania zamka w niskiej temperaturze, w razie potrzeby przeprowadzenia badania działania w niskiej temperaturze opisanego w pkt 7.5.4 poniżej, przeprowadzenia badania trwałości zamka, badania korozyjnego pasa, badania działania zwijacza, badania dynamicznego oraz badania otwierania zamka po badaniu dynamicznym. Jedną z tych dwóch próbek wykorzystuje się w celu kontroli pasa lub urządzenia przytrzymującego.

| 7.1.2. | Jeden pas lub urządzenie przytrzymujące są potrzebne w celu kontroli zamka oraz przeprowadzenia badań wytrzymałości na zamku, częściach mocujących, urządzeniach regulacji pasa oraz, w razie potrzeby, zwijaczach. |
| --- | --- |

7.1.2.

Jeden pas lub urządzenie przytrzymujące są potrzebne w celu kontroli zamka oraz przeprowadzenia badań wytrzymałości na zamku, częściach mocujących, urządzeniach regulacji pasa oraz, w razie potrzeby, zwijaczach.

| 7.1.3. | Dwa pasy lub urządzenia przytrzymujące są potrzebne w celu kontroli zamka, przeprowadzenia badania mikroprzesunięć oraz badania ścierania. Badanie działania urządzenia regulacji pasa jest przeprowadzane na jednej z takich dwóch próbek. |
| --- | --- |

7.1.3.

Dwa pasy lub urządzenia przytrzymujące są potrzebne w celu kontroli zamka, przeprowadzenia badania mikroprzesunięć oraz badania ścierania. Badanie działania urządzenia regulacji pasa jest przeprowadzane na jednej z takich dwóch próbek.

| 7.1.4. | Próbka taśmy wykorzystywana jest do badania wytrzymałości taśmy na zerwanie. Części próbki przechowuje się przez cały okres obowiązywania homologacji. |
| --- | --- |

7.1.4.

Próbka taśmy wykorzystywana jest do badania wytrzymałości taśmy na zerwanie. Części próbki przechowuje się przez cały okres obowiązywania homologacji.

7.2.   Badanie korozyjne

| 7.2.1. | Kompletny zespół pasa umieszcza się w komorze badawczej, tak jak to określono w załączniku 12 do niniejszego regulaminu. W przypadku zespołu obejmującego zwijacz taśmę rozwija się na całą długość, minus 300 ± 3 mm. Nie licząc krótkich przerw, które mogą okazać się niezbędne, na przykład dla skontrolowania i uzupełnienia roztworu soli, badanie wystawienia na jego działanie trwa bez przerwy przez okres 50 godzin. |
| --- | --- |

7.2.1.

Kompletny zespół pasa umieszcza się w komorze badawczej, tak jak to określono w załączniku 12 do niniejszego regulaminu. W przypadku zespołu obejmującego zwijacz taśmę rozwija się na całą długość, minus 300 ± 3 mm. Nie licząc krótkich przerw, które mogą okazać się niezbędne, na przykład dla skontrolowania i uzupełnienia roztworu soli, badanie wystawienia na jego działanie trwa bez przerwy przez okres 50 godzin.

| 7.2.2. | Po zakończeniu badania wystawienia na działanie roztworu soli zespół należy wymyć delikatnie lub zanurzyć w czystej bieżącej wodzie o temperaturze nieprzekraczającej 38 oC, w celu usunięcia osadu soli, jaki mógł powstać, po czym suszyć w temperaturze pokojowej przez 24 godziny przed dokonaniem kontroli zgodnie z pkt 6.2.1.2 powyżej. |
| --- | --- |

7.2.2.

Po zakończeniu badania wystawienia na działanie roztworu soli zespół należy wymyć delikatnie lub zanurzyć w czystej bieżącej wodzie o temperaturze nieprzekraczającej 38 oC, w celu usunięcia osadu soli, jaki mógł powstać, po czym suszyć w temperaturze pokojowej przez 24 godziny przed dokonaniem kontroli zgodnie z pkt 6.2.1.2 powyżej.

7.3.   Badanie mikroprzesunięć (patrz: załącznik 11 do niniejszego regulaminu, rys. 3)

| 7.3.1. | Próbki poddawane badaniu mikroprzesunięć przechowuje się przez co najmniej 24 godziny w atmosferze o temperaturze 20 ± 5 oC i wilgotności względnej 65 ± 5 %. Badanie przeprowadza się w temperaturze między 15 i 30 oC. |
| --- | --- |

7.3.1.

Próbki poddawane badaniu mikroprzesunięć przechowuje się przez co najmniej 24 godziny w atmosferze o temperaturze 20 ± 5 oC i wilgotności względnej 65 ± 5 %. Badanie przeprowadza się w temperaturze między 15 i 30 oC.

| 7.3.2. | Na stanowisku badawczym sprawdza się, czy odcinek luźny urządzenia regulacji jest skierowany do góry lub do dołu, tak jak w pojeździe. |
| --- | --- |

7.3.2.

Na stanowisku badawczym sprawdza się, czy odcinek luźny urządzenia regulacji jest skierowany do góry lub do dołu, tak jak w pojeździe.

| 7.3.3. | Do dolnego końca odcinka taśmy przymocowane zostaje obciążenie o wartości 5 daN. Drugi koniec zostaje wprawiony w ruch posuwisto-zwrotny o amplitudzie całkowitej 300 + 20 mm (patrz: rysunek). |
| --- | --- |

7.3.3.

Do dolnego końca odcinka taśmy przymocowane zostaje obciążenie o wartości 5 daN. Drugi koniec zostaje wprawiony w ruch posuwisto-zwrotny o amplitudzie całkowitej 300 + 20 mm (patrz: rysunek).

| 7.3.4. | Jeżeli istnieje drugi koniec wolny służący jako zapas taśmy, to koniec ten nie może w żadnym przypadku być zapięty lub zaczepiony do odcinka pod obciążeniem. |
| --- | --- |

7.3.4.

Jeżeli istnieje drugi koniec wolny służący jako zapas taśmy, to koniec ten nie może w żadnym przypadku być zapięty lub zaczepiony do odcinka pod obciążeniem.

| 7.3.5. | Należy zapewnić, aby na stanowisku badawczym taśma w pozycji luźnej opadała z urządzenia regulacji po krzywej wklęsłej, jak w pojeździe. Obciążenie o wartości 5 daN przyłożone jest na stanowisku badawczym pionowo, tak aby uniknąć huśtania się obciążnika i skręcenia taśmy. Element mocujący przymocowany jest do obciążenia o wartości 5 daN, tak jak w pojeździe. |
| --- | --- |

7.3.5.

Należy zapewnić, aby na stanowisku badawczym taśma w pozycji luźnej opadała z urządzenia regulacji po krzywej wklęsłej, jak w pojeździe. Obciążenie o wartości 5 daN przyłożone jest na stanowisku badawczym pionowo, tak aby uniknąć huśtania się obciążnika i skręcenia taśmy. Element mocujący przymocowany jest do obciążenia o wartości 5 daN, tak jak w pojeździe.

| 7.3.6. | Przed rzeczywistym rozpoczęciem badania wykonuje się serię 20 cykli, tak aby zadziałał układ samozaciskowy. |
| --- | --- |

7.3.6.

Przed rzeczywistym rozpoczęciem badania wykonuje się serię 20 cykli, tak aby zadziałał układ samozaciskowy.

| 7.3.7. | Liczba wykonanych cykli wynosi 1 000 z częstotliwością 0,5 cyklu na sekundę, przy czym całkowita amplituda wynosi 300 ± 20 mm. Obciążenie o wartości 5 daN przykłada się wyłącznie przez okres odpowiadający przesunięciu o 100 ± 20 mm na półokres. |
| --- | --- |

7.3.7.

Liczba wykonanych cykli wynosi 1 000 z częstotliwością 0,5 cyklu na sekundę, przy czym całkowita amplituda wynosi 300 ± 20 mm. Obciążenie o wartości 5 daN przykłada się wyłącznie przez okres odpowiadający przesunięciu o 100 ± 20 mm na półokres.

7.4.   Kondycjonowanie taśm i badanie wytrzymałości na zerwanie (badanie statyczne)

7.4.1.   Kondycjonowanie taśm do badania wytrzymałości na zerwanie

Próbki wycięte z taśmy, o których mowa w pkt 3.2.4, są kondycjonowane w następujący sposób:

7.4.1.1.   Kondycjonowanie pod działaniem temperatury i higrometria

Taśma umieszczana jest na co najmniej 24 godziny w atmosferze o temperaturze 20 ± 5 oC i wilgotności względnej 65 ± 5 %. Jeżeli badanie nie jest przeprowadzane bezpośrednio po kondycjonowaniu taśmy, to próbka zostaje umieszczona w pojemniku zamkniętym hermetycznie, aż do chwili rozpoczęcia badania. Obciążenie zrywające musi zostać określone w ciągu pięciu minut od chwili wyjęcia próbki ze środowiska, w którym była kondycjonowana lub z pojemnika.

7.4.1.2.   Kondycjonowanie pod działaniem światła

| 7.4.1.2.1. | Zastosowanie mają przepisy zalecenia ISO/R 105-BO2 (1978). Taśmę wystawia się na działanie światła przez okres niezbędny dla uzyskania na wzorcu niebieskim nr 7 kontrastu równego poziomowi 4 na skali szarości. |
| --- | --- |

7.4.1.2.1.

Zastosowanie mają przepisy zalecenia ISO/R 105-BO2 (1978). Taśmę wystawia się na działanie światła przez okres niezbędny dla uzyskania na wzorcu niebieskim nr 7 kontrastu równego poziomowi 4 na skali szarości.

| 7.4.1.2.2. | Po wystawieniu na działanie światła taśma umieszczana jest na co najmniej 24 godziny w atmosferze o temperaturze 20 ± 5 oC i wilgotności względnej 65 ± 5 %. Jeżeli badanie nie jest przeprowadzane bezpośrednio po kondycjonowaniu taśmy, to próbka zostaje umieszczona w pojemniku zamkniętym hermetycznie aż do chwili rozpoczęcia badania. Obciążenie zrywające musi zostać określone w ciągu pięciu minut od chwili wyjęcia próbki ze środowiska, w którym była kondycjonowana lub z instalacji do kondycjonowania. |
| --- | --- |

7.4.1.2.2.

Po wystawieniu na działanie światła taśma umieszczana jest na co najmniej 24 godziny w atmosferze o temperaturze 20 ± 5 oC i wilgotności względnej 65 ± 5 %. Jeżeli badanie nie jest przeprowadzane bezpośrednio po kondycjonowaniu taśmy, to próbka zostaje umieszczona w pojemniku zamkniętym hermetycznie aż do chwili rozpoczęcia badania. Obciążenie zrywające musi zostać określone w ciągu pięciu minut od chwili wyjęcia próbki ze środowiska, w którym była kondycjonowana lub z instalacji do kondycjonowania.

7.4.1.3.   Kondycjonowanie w niskiej temperaturze

| 7.4.1.3.1. | Taśma umieszczana jest na co najmniej 24 godziny w atmosferze o temperaturze 20 ± 5 oC i wilgotności względnej 65 ± 5 %. |
| --- | --- |

7.4.1.3.1.

Taśma umieszczana jest na co najmniej 24 godziny w atmosferze o temperaturze 20 ± 5 oC i wilgotności względnej 65 ± 5 %.

| 7.4.1.3.2. | Taśma umieszczana jest następnie na półtorej godziny w komorze niskich temperatur o temperaturze powietrza -30 ± 5 oC. Następnie zostaje złożona i złożenie obciąża się masą 2 kg uprzednio schłodzoną do -30 ± 5 oC. Po przetrzymaniu taśmy pod obciążeniem przez 30 minut w tej samej komorze niskich temperatur obciążenie zostaje usunięte i w ciągu pięciu minut od chwili wyjęcia taśmy z komory niskich temperatur dokonuje się pomiaru obciążenia zrywającego. |
| --- | --- |

7.4.1.3.2.

Taśma umieszczana jest następnie na półtorej godziny w komorze niskich temperatur o temperaturze powietrza -30 ± 5 oC. Następnie zostaje złożona i złożenie obciąża się masą 2 kg uprzednio schłodzoną do -30 ± 5 oC. Po przetrzymaniu taśmy pod obciążeniem przez 30 minut w tej samej komorze niskich temperatur obciążenie zostaje usunięte i w ciągu pięciu minut od chwili wyjęcia taśmy z komory niskich temperatur dokonuje się pomiaru obciążenia zrywającego.

7.4.1.4.   Kondycjonowanie w wysokiej temperaturze

| 7.4.1.4.1. | Taśma umieszczana jest na co najmniej trzy godziny w atmosferze o temperaturze 60 ± 5 oC i wilgotności względnej 65 ± 5 %. |
| --- | --- |

7.4.1.4.1.

Taśma umieszczana jest na co najmniej trzy godziny w atmosferze o temperaturze 60 ± 5 oC i wilgotności względnej 65 ± 5 %.

| 7.4.1.4.2. | Obciążenie zrywające określa się w ciągu pięciu minut od chwili wyjęcia taśmy z komory wysokich temperatur. |
| --- | --- |

7.4.1.4.2.

Obciążenie zrywające określa się w ciągu pięciu minut od chwili wyjęcia taśmy z komory wysokich temperatur.

7.4.1.5.   Wystawienie na działanie wody

| 7.4.1.5.1. | Taśma jest w całości zanurzana na co najmniej 24 godziny w wodzie destylowanej o temperaturze 20 ± 5 oC, z dodatkiem śladowej ilości czynnika nawilżającego. Można użyć dowolnego czynnika nawilżającego odpowiedniego dla badanego włókna. |
| --- | --- |

7.4.1.5.1.

Taśma jest w całości zanurzana na co najmniej 24 godziny w wodzie destylowanej o temperaturze 20 ± 5 oC, z dodatkiem śladowej ilości czynnika nawilżającego. Można użyć dowolnego czynnika nawilżającego odpowiedniego dla badanego włókna.

| 7.4.1.5.2. | Obciążenie zrywające określa się w ciągu 10 minut od chwili wyjęcia taśmy z wody. |
| --- | --- |

7.4.1.5.2.

Obciążenie zrywające określa się w ciągu 10 minut od chwili wyjęcia taśmy z wody.

7.4.1.6.   Kondycjonowanie przez ścieranie

| 7.4.1.6.1. | Kondycjonowanie przez ścieranie przeprowadzane jest na każdym urządzeniu, w którym taśma styka się ze sztywną częścią pasa bezpieczeństwa, z wyjątkiem urządzeń regulacji, w przypadku których badanie mikroprzesunięć (7.3) wykazało, że taśma przesuwa się mniej niż o połowę zalecanej wartości – kondycjonowanie przez ścieranie z wykorzystaniem procedury 1 (7.4.1.6.4.1) nie jest wówczas konieczne. Konfiguracja urządzenia do kondycjonowania zachowuje w przybliżeniu względne położenie taśmy i obszaru styku. |
| --- | --- |

7.4.1.6.1.

Kondycjonowanie przez ścieranie przeprowadzane jest na każdym urządzeniu, w którym taśma styka się ze sztywną częścią pasa bezpieczeństwa, z wyjątkiem urządzeń regulacji, w przypadku których badanie mikroprzesunięć (7.3) wykazało, że taśma przesuwa się mniej niż o połowę zalecanej wartości – kondycjonowanie przez ścieranie z wykorzystaniem procedury 1 (7.4.1.6.4.1) nie jest wówczas konieczne. Konfiguracja urządzenia do kondycjonowania zachowuje w przybliżeniu względne położenie taśmy i obszaru styku.

| 7.4.1.6.2. | Próbki umieszczane są na co najmniej 24 godziny w atmosferze o temperaturze 20 ± 5 oC i wilgotności względnej 65 ± 5 %. Podczas procedury ścierania temperatura otoczenia wynosi od 15 do 30 oC. |
| --- | --- |

7.4.1.6.2.

Próbki umieszczane są na co najmniej 24 godziny w atmosferze o temperaturze 20 ± 5 oC i wilgotności względnej 65 ± 5 %. Podczas procedury ścierania temperatura otoczenia wynosi od 15 do 30 oC.

| 7.4.1.6.3. | Poniższa tabela przedstawia ogólne wymogi dla każdej procedury ścierania. | Obciążenie
  daN | Częstotliwość
  Hz | Cykle liczba | Przesunięcie
  mm |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Procedura 1 | 2,5 | 0,5 | 5 000 | 300 ± 20 |
| Procedura 2 | 0,5 | 0,5 | 45 000 | 300 ± 20 |
| Procedura 3 (6) | 0 bis 5 | 0,5 | 45 000 | — |

7.4.1.6.3.

Poniższa tabela przedstawia ogólne wymogi dla każdej procedury ścierania.

Obciążenie

daN

Częstotliwość

Hz

Cykle liczba

Przesunięcie

mm

Procedura 1

2,5

0,5

5 000

300 ± 20

Procedura 2

0,5

0,5

45 000

300 ± 20

Procedura 3 (6)

0 bis 5

0,5

45 000

—

Przesunięcie podane w piątej kolumnie tabeli przedstawia amplitudę ruchu posuwisto-zwrotnego, jaki zostaje nadany taśmie.

| 7.4.1.6.4. | Procedury kondycjonowania |
| --- | --- |

7.4.1.6.4.

Procedury kondycjonowania

| 7.4.1.6.4.1. | Procedura 1: taśma przechodzi przez urządzenie regulacji.
  Na jednym końcu taśmy utrzymuje się stabilne obciążenie pionowe 2,5 daN – drugi koniec taśmy mocuje się do urządzenia wprawiającego taśmę w poziomy ruch posuwisto-zwrotny.
  Urządzenie regulacji umiejscowione jest na taśmie poziomej w taki sposób, aby taśma pozostawała naciągnięta (patrz: rys. 1 w załączniku 11 do niniejszego regulaminu). |
| --- | --- |

7.4.1.6.4.1.

Procedura 1: taśma przechodzi przez urządzenie regulacji.

Na jednym końcu taśmy utrzymuje się stabilne obciążenie pionowe 2,5 daN – drugi koniec taśmy mocuje się do urządzenia wprawiającego taśmę w poziomy ruch posuwisto-zwrotny.

Urządzenie regulacji umiejscowione jest na taśmie poziomej w taki sposób, aby taśma pozostawała naciągnięta (patrz: rys. 1 w załączniku 11 do niniejszego regulaminu).

| 7.4.1.6.4.2 | Procedura 2: taśma zmienia kierunek, przechodząc przez część sztywną.
  Podczas badania kąty taśmy utrzymywane są zgodnie z rys. 2 w załączniku 11 do niniejszego regulaminu.
  Podczas badania utrzymywane jest stałe obciążenie 0,5 daN.
  W przypadkach gdy taśma, przechodząc przez element sztywny, zmienia kierunek częściej niż raz, obciążenie o wartości 0,5 daN może wzrosnąć do osiągnięcia wskazanego przesunięcia taśmy przez taki sztywny element wynoszącego 300 mm. |
| --- | --- |

7.4.1.6.4.2

Procedura 2: taśma zmienia kierunek, przechodząc przez część sztywną.

Podczas badania kąty taśmy utrzymywane są zgodnie z rys. 2 w załączniku 11 do niniejszego regulaminu.

Podczas badania utrzymywane jest stałe obciążenie 0,5 daN.

W przypadkach gdy taśma, przechodząc przez element sztywny, zmienia kierunek częściej niż raz, obciążenie o wartości 0,5 daN może wzrosnąć do osiągnięcia wskazanego przesunięcia taśmy przez taki sztywny element wynoszącego 300 mm.

| 7.4.1.6.4.3. | Procedura 3: taśma jest przyszyta do części sztywnej lub w podobny sposób przymocowana.
  Łączna amplituda ruchu posuwisto-zwrotnego taśmy wynosi 300 ± 20 mm, ale obciążenie jest przykładane tylko podczas przesunięcia 100 ± 20 mm na półokres (patrz: rys. 3, załącznik 11 do niniejszego regulaminu). |
| --- | --- |

7.4.1.6.4.3.

Procedura 3: taśma jest przyszyta do części sztywnej lub w podobny sposób przymocowana.

Łączna amplituda ruchu posuwisto-zwrotnego taśmy wynosi 300 ± 20 mm, ale obciążenie jest przykładane tylko podczas przesunięcia 100 ± 20 mm na półokres (patrz: rys. 3, załącznik 11 do niniejszego regulaminu).

7.4.2.   Badanie wytrzymałości taśmy na zerwanie (badanie statyczne)

| 7.4.2.1. | Badania przeprowadza się za każdym razem na dwóch nowych próbkach taśmy, o dostatecznej długości i kondycjonowanych zgodnie z przepisami pkt 7.4.1. |
| --- | --- |

7.4.2.1.

Badania przeprowadza się za każdym razem na dwóch nowych próbkach taśmy, o dostatecznej długości i kondycjonowanych zgodnie z przepisami pkt 7.4.1.

| 7.4.2.2. | Każdą z taśm umieszcza się w zaciskach maszyny do badania rozciągania. Zaciski muszą być tak wykonane, aby uniknąć zerwania taśmy na wysokości zacisków lub w ich pobliżu. Szybkość przesuwania wynosi ok. 100 mm/min. Długość wolnego odcinka próbki między zaciskami maszyny na początku badania wynosi 200 mm ± 40 mm. |
| --- | --- |

7.4.2.2.

Każdą z taśm umieszcza się w zaciskach maszyny do badania rozciągania. Zaciski muszą być tak wykonane, aby uniknąć zerwania taśmy na wysokości zacisków lub w ich pobliżu. Szybkość przesuwania wynosi ok. 100 mm/min. Długość wolnego odcinka próbki między zaciskami maszyny na początku badania wynosi 200 mm ± 40 mm.

| 7.4.2.3. | Kiedy obciążenie osiąga wartość 980 daN, mierzy się szerokość taśmy bez zatrzymywania maszyny. |
| --- | --- |

7.4.2.3.

Kiedy obciążenie osiąga wartość 980 daN, mierzy się szerokość taśmy bez zatrzymywania maszyny.

| 7.4.2.4. | Następnie naciąg zostaje zwiększony, aż do zerwania taśmy, a wówczas zapisuje się wartość obciążenia zrywającego. |
| --- | --- |

7.4.2.4.

Następnie naciąg zostaje zwiększony, aż do zerwania taśmy, a wówczas zapisuje się wartość obciążenia zrywającego.

| 7.4.2.5. | Jeżeli taśma zsunie się lub zerwie w miejscu styku z jednym z zacisków lub w odległości do 10 mm od jednego z zacisków, badanie jest nieważne i konieczne jest przeprowadzenie nowego badania na nowej próbce. |
| --- | --- |

7.4.2.5.

Jeżeli taśma zsunie się lub zerwie w miejscu styku z jednym z zacisków lub w odległości do 10 mm od jednego z zacisków, badanie jest nieważne i konieczne jest przeprowadzenie nowego badania na nowej próbce.

7.5.   Badanie części zespołu pasa, wraz z częściami sztywnymi

| 7.5.1. | Zamek i urządzenie regulacji podłącza się do urządzenia do badania rozciągania za pomocą tych części zespołu pasa, do których są zwykle przyłączone, a następnie obciążenie zostaje zwiększone do 980 daN.
  W przypadku podwójnych pasów piersiowych zamek podłączony jest do urządzenia badawczego za pomocą taśm, które są przymocowane do zamka oraz trzpienia lub dwóch trzpieni umieszczonych w przybliżeniu symetrycznie w stosunku do środka geometrycznego zamka. Jeżeli zamek lub urządzenie regulacji stanowią część elementu mocującego lub części wspólnej pasa trzypunktowego, to zamek lub urządzenie regulacji są poddawane badaniu wraz z elementem mocującym, zgodnie z pkt 7.5.2, z wyjątkiem przypadku zwijaczy posiadających rolkę lub prowadnicę przy górnym mocowaniu pasa, kiedy obciążenie wynosi 980 daN, a długość taśmy nawiniętej na bęben to długość wynikająca z blokady, możliwie najbliższa długości 450 mm od końca taśmy. |
| --- | --- |

7.5.1.

Zamek i urządzenie regulacji podłącza się do urządzenia do badania rozciągania za pomocą tych części zespołu pasa, do których są zwykle przyłączone, a następnie obciążenie zostaje zwiększone do 980 daN.

W przypadku podwójnych pasów piersiowych zamek podłączony jest do urządzenia badawczego za pomocą taśm, które są przymocowane do zamka oraz trzpienia lub dwóch trzpieni umieszczonych w przybliżeniu symetrycznie w stosunku do środka geometrycznego zamka. Jeżeli zamek lub urządzenie regulacji stanowią część elementu mocującego lub części wspólnej pasa trzypunktowego, to zamek lub urządzenie regulacji są poddawane badaniu wraz z elementem mocującym, zgodnie z pkt 7.5.2, z wyjątkiem przypadku zwijaczy posiadających rolkę lub prowadnicę przy górnym mocowaniu pasa, kiedy obciążenie wynosi 980 daN, a długość taśmy nawiniętej na bęben to długość wynikająca z blokady, możliwie najbliższa długości 450 mm od końca taśmy.

| 7.5.2. | Elementy mocujące oraz wszelkie urządzenia regulacji wysokości poddawane są badaniu w sposób określony w pkt 7.5.1, ale obciążenie wynosi 1 470 daN i, z zastrzeżeniem przepisów zdania drugiego pkt 7.7.1, przykładane jest w najbardziej niekorzystnych warunkach, jakie mogą wystąpić w pojeździe, w którym pas jest prawidłowo zainstalowany. W odniesieniu do zwijaczy badanie przeprowadza się przy taśmie całkowicie rozwiniętej z bębna. |
| --- | --- |

7.5.2.

Elementy mocujące oraz wszelkie urządzenia regulacji wysokości poddawane są badaniu w sposób określony w pkt 7.5.1, ale obciążenie wynosi 1 470 daN i, z zastrzeżeniem przepisów zdania drugiego pkt 7.7.1, przykładane jest w najbardziej niekorzystnych warunkach, jakie mogą wystąpić w pojeździe, w którym pas jest prawidłowo zainstalowany. W odniesieniu do zwijaczy badanie przeprowadza się przy taśmie całkowicie rozwiniętej z bębna.

| 7.5.3. | Dwie próbki zespołu pasa bezpieczeństwa umieszcza się na dwie godziny w komorze niskich temperatur przy temperaturze - 10 ± 1 oC. Bezpośrednio po wyjęciu z komory niskich temperatur części współpracujące zamka zostają ręcznie połączone ze sobą. |
| --- | --- |

7.5.3.

Dwie próbki zespołu pasa bezpieczeństwa umieszcza się na dwie godziny w komorze niskich temperatur przy temperaturze - 10 ± 1 oC. Bezpośrednio po wyjęciu z komory niskich temperatur części współpracujące zamka zostają ręcznie połączone ze sobą.

| 7.5.4. | Dwie próbki zespołu pasa bezpieczeństwa umieszcza się na dwie godziny w komorze niskich temperatur przy temperaturze - 10 ± 1 oC. Części sztywne i części z tworzywa sztucznego poddawane badaniu są z kolei ułożone na płaskiej, sztywnej powierzchni stalowej (która była umieszczona wraz z próbkami w komorze niskich temperatur), umieszczanej na poziomej powierzchni sztywnego, zwartego bloku o masie co najmniej 100 kg; w ciągu 30 sekund od wyjęcia próbek z komory niskich temperatur należy upuścić na badaną próbkę masę stalową 18 kg, grawitacyjnie, z wysokości 300 mm. Czoło uderzeniowe tej masy powinno mieć twardość co najmniej 45 HRC i kształt powierzchni wypukłej o promieniu poprzecznym 10 mm oraz promieniu w płaszczyźnie wzdłużnej osiowej 150 mm. Jedną z badanych próbek poddaje się badaniu umieszczając oś zakrzywionego pręta w jednej linii z taśmą, a drugą umieszczając zakrzywiony pręt pod kątem 90o do taśmy. |
| --- | --- |

7.5.4.

Dwie próbki zespołu pasa bezpieczeństwa umieszcza się na dwie godziny w komorze niskich temperatur przy temperaturze - 10 ± 1 oC. Części sztywne i części z tworzywa sztucznego poddawane badaniu są z kolei ułożone na płaskiej, sztywnej powierzchni stalowej (która była umieszczona wraz z próbkami w komorze niskich temperatur), umieszczanej na poziomej powierzchni sztywnego, zwartego bloku o masie co najmniej 100 kg; w ciągu 30 sekund od wyjęcia próbek z komory niskich temperatur należy upuścić na badaną próbkę masę stalową 18 kg, grawitacyjnie, z wysokości 300 mm. Czoło uderzeniowe tej masy powinno mieć twardość co najmniej 45 HRC i kształt powierzchni wypukłej o promieniu poprzecznym 10 mm oraz promieniu w płaszczyźnie wzdłużnej osiowej 150 mm. Jedną z badanych próbek poddaje się badaniu umieszczając oś zakrzywionego pręta w jednej linii z taśmą, a drugą umieszczając zakrzywiony pręt pod kątem 90o do taśmy.

| 7.5.5. | Zamki mające wspólne części dla dwóch pasów bezpieczeństwa są obciążane w sposób symulujący warunki użytkowania w pojeździe, w którym siedzenia są ustawione w pozycji środkowej. Do każdej z taśm przykłada się jednocześnie obciążenie o wartości 1 470 daN. Kierunek przyłożenia obciążenia ustala się zgodnie z pkt 7.7.1 poniżej. Odpowiednie urządzenie badawcze przedstawiono w załączniku 10 do niniejszego regulaminu. |
| --- | --- |

7.5.5.

Zamki mające wspólne części dla dwóch pasów bezpieczeństwa są obciążane w sposób symulujący warunki użytkowania w pojeździe, w którym siedzenia są ustawione w pozycji środkowej. Do każdej z taśm przykłada się jednocześnie obciążenie o wartości 1 470 daN. Kierunek przyłożenia obciążenia ustala się zgodnie z pkt 7.7.1 poniżej. Odpowiednie urządzenie badawcze przedstawiono w załączniku 10 do niniejszego regulaminu.

| 7.5.6. | Podczas badania urządzenia regulacji ręcznej taśma przeciągana jest przez urządzenie regulacji w sposób jednostajny, z uwzględnieniem normalnych warunków użytkowania, z prędkością ok. 100 mm/s, a maksymalna siła jest mierzona z dokładnością do 0,1 daN po przeciągnięciu pierwszych 25 mm taśmy. Badanie przeprowadza się w obu kierunkach ruchu taśmy przez urządzenie, przy czym taśmę poddaje się 10 cyklom przed dokonaniem pomiarów. |
| --- | --- |

7.5.6.

Podczas badania urządzenia regulacji ręcznej taśma przeciągana jest przez urządzenie regulacji w sposób jednostajny, z uwzględnieniem normalnych warunków użytkowania, z prędkością ok. 100 mm/s, a maksymalna siła jest mierzona z dokładnością do 0,1 daN po przeciągnięciu pierwszych 25 mm taśmy. Badanie przeprowadza się w obu kierunkach ruchu taśmy przez urządzenie, przy czym taśmę poddaje się 10 cyklom przed dokonaniem pomiarów.

7.6.   Dodatkowe badania dla pasów bezpieczeństwa ze zwijaczami

7.6.1.   Trwałość mechanizmu zwijającego

| 7.6.1.1. | Taśma zostaje rozwinięta i następnie umożliwia się jej zwijanie tyle razy, ile jest to wymagane, przy maksymalnie 30 cyklach na minutę. W przypadku zwijaczy z blokadą awaryjną co pięć cykli następuje mocniejsze pociągnięcie w celu zablokowania zwijacza.
  Równą liczbę pociągnięć wykonuje się w każdej z pięciu różnych pozycji, czyli 90, 80, 75, 70 i 65 % całkowitej długości taśmy pozostającej na zwijaczu. Jednakże gdy długość taśmy przekracza 900 mm, podane powyżej procenty odnoszą się do ostatnich 900 mm taśmy pozostającej na zwijaczu. |
| --- | --- |

7.6.1.1.

Taśma zostaje rozwinięta i następnie umożliwia się jej zwijanie tyle razy, ile jest to wymagane, przy maksymalnie 30 cyklach na minutę. W przypadku zwijaczy z blokadą awaryjną co pięć cykli następuje mocniejsze pociągnięcie w celu zablokowania zwijacza.

Równą liczbę pociągnięć wykonuje się w każdej z pięciu różnych pozycji, czyli 90, 80, 75, 70 i 65 % całkowitej długości taśmy pozostającej na zwijaczu. Jednakże gdy długość taśmy przekracza 900 mm, podane powyżej procenty odnoszą się do ostatnich 900 mm taśmy pozostającej na zwijaczu.

| 7.6.1.2. | Odpowiednie urządzenie badawcze określone w pkt 7.6.1.1 powyżej przedstawiono w załączniku 3 do niniejszego regulaminu. |
| --- | --- |

7.6.1.2.

Odpowiednie urządzenie badawcze określone w pkt 7.6.1.1 powyżej przedstawiono w załączniku 3 do niniejszego regulaminu.

7.6.2.   Blokowanie zwijaczy z blokadą awaryjną

| 7.6.2.1. | Zwijacz poddaje się jednemu badaniu blokowania po rozwinięciu taśmy na pełną długość minus 300 ± 3 mm. |
| --- | --- |

7.6.2.1.

Zwijacz poddaje się jednemu badaniu blokowania po rozwinięciu taśmy na pełną długość minus 300 ± 3 mm.

| 7.6.2.1.1. | W przypadku zwijacza z blokadą włączaną przez ruch taśmy, rozwijanie odbywa się w kierunku, w którym zwykle następuje, gdy zwijacz jest zainstalowany w pojeździe. |
| --- | --- |

7.6.2.1.1.

W przypadku zwijacza z blokadą włączaną przez ruch taśmy, rozwijanie odbywa się w kierunku, w którym zwykle następuje, gdy zwijacz jest zainstalowany w pojeździe.

| 7.6.2.1.2. | Kiedy zwijacze są poddane badaniom czułości na zmniejszanie prędkości pojazdu, badania przeprowadza się z podanym wyżej rozwinięciem taśmy wzdłuż dwóch prostopadłych osi, które są poziome, jeżeli zwijacz ma zostać zainstalowany zgodnie ze wskazówkami producenta pasa bezpieczeństwa. Jeżeli pozycja ta nie jest określona, służba prowadząca badania konsultuje się z producentem pasa bezpieczeństwa. Jedna z osi musi być zgodna z kierunkiem wybranym przez służbę techniczną prowadzącą badania homologacyjne, jako przedstawiającym warunki najbardziej niekorzystne dla włączenia mechanizmu blokady. |
| --- | --- |

7.6.2.1.2.

Kiedy zwijacze są poddane badaniom czułości na zmniejszanie prędkości pojazdu, badania przeprowadza się z podanym wyżej rozwinięciem taśmy wzdłuż dwóch prostopadłych osi, które są poziome, jeżeli zwijacz ma zostać zainstalowany zgodnie ze wskazówkami producenta pasa bezpieczeństwa. Jeżeli pozycja ta nie jest określona, służba prowadząca badania konsultuje się z producentem pasa bezpieczeństwa. Jedna z osi musi być zgodna z kierunkiem wybranym przez służbę techniczną prowadzącą badania homologacyjne, jako przedstawiającym warunki najbardziej niekorzystne dla włączenia mechanizmu blokady.

| 7.6.2.2. | Odpowiednie urządzenie badawcze określone w pkt 7.6.2.1 powyżej opisano w załączniku 4 do niniejszego regulaminu. Konstrukcja każdego takiego urządzenia badawczego zapewnia osiągnięcie wymaganego przyspieszenia przed wyciągnięciem więcej niż 5 mm taśmy ze zwijacza oraz rozwijanie ze średnią wartością wzrostu przyspieszenia równą co najmniej 25 g/s (7) i nie większą niż 150 g/s (7) . |
| --- | --- |

7.6.2.2.

Odpowiednie urządzenie badawcze określone w pkt 7.6.2.1 powyżej opisano w załączniku 4 do niniejszego regulaminu. Konstrukcja każdego takiego urządzenia badawczego zapewnia osiągnięcie wymaganego przyspieszenia przed wyciągnięciem więcej niż 5 mm taśmy ze zwijacza oraz rozwijanie ze średnią wartością wzrostu przyspieszenia równą co najmniej 25 g/s (7) i nie większą niż 150 g/s (7) .

| 7.6.2.3. | W celu sprawdzenia zgodności z wymogami określonymi w pkt 6.2.5.3.1.3 i 6.2.5.3.1.4 zwijacz montuje się na poziomym stole, po czym stół pochyla się z prędkością nieprzekraczającą 2o na sekundę, aż do chwili nastąpienia blokady. Badanie powtarza się w innych kierunkach, aby upewnić się, że wymogi są spełnione. |
| --- | --- |

7.6.2.3.

W celu sprawdzenia zgodności z wymogami określonymi w pkt 6.2.5.3.1.3 i 6.2.5.3.1.4 zwijacz montuje się na poziomym stole, po czym stół pochyla się z prędkością nieprzekraczającą 2o na sekundę, aż do chwili nastąpienia blokady. Badanie powtarza się w innych kierunkach, aby upewnić się, że wymogi są spełnione.

7.6.3.   Odporność na pył

| 7.6.3.1. | Zwijacz umieszcza się w komorze badawczej, tak jak to określono w załączniku 5 do niniejszego regulaminu. Montuje się go w takiej samej orientacji, jaką miałby po zamontowaniu w pojeździe. Komora badawcza zawiera pył zgodnie z pkt 7.6.3.2 poniżej. Taśma zwijacza zostaje rozwinięta na odcinku 500 mm i tak przytrzymywana, poza 10 pełnymi cyklami zwinięcia i rozwinięcia, jakim zostaje poddana w ciągu jednej lub dwóch minut po każdym wznieceniu pyłu. Pył jest wzniecany przez pięć sekund co 20 minut przez okres pięciu godzin, za pomocą suchego sprężonego powietrza, wolnego od oleju i wilgoci, pod ciśnieniem względnym 5,5 · 105 ±0,5 · 105 Pa, przechodzącego przez szczelinę o średnicy 1,5+0,1 mm. |
| --- | --- |

7.6.3.1.

Zwijacz umieszcza się w komorze badawczej, tak jak to określono w załączniku 5 do niniejszego regulaminu. Montuje się go w takiej samej orientacji, jaką miałby po zamontowaniu w pojeździe. Komora badawcza zawiera pył zgodnie z pkt 7.6.3.2 poniżej. Taśma zwijacza zostaje rozwinięta na odcinku 500 mm i tak przytrzymywana, poza 10 pełnymi cyklami zwinięcia i rozwinięcia, jakim zostaje poddana w ciągu jednej lub dwóch minut po każdym wznieceniu pyłu. Pył jest wzniecany przez pięć sekund co 20 minut przez okres pięciu godzin, za pomocą suchego sprężonego powietrza, wolnego od oleju i wilgoci, pod ciśnieniem względnym 5,5 · 105 ±0,5 · 105 Pa, przechodzącego przez szczelinę o średnicy 1,5+0,1 mm.

| 7.6.3.2. | Pył wykorzystany w badaniu opisanym w pkt 7.6.3.1 składa się z ok. 1 kg suchego kwarcu. Skład granulometryczny jest następujący:






  a) | przechodzący przez otwór 150 μm, średnica drutu 104 μm: 99 do 100 %; |
| --- | --- | --- |

7.6.3.2.

Pył wykorzystany w badaniu opisanym w pkt 7.6.3.1 składa się z ok. 1 kg suchego kwarcu. Skład granulometryczny jest następujący:

a)

przechodzący przez otwór 150 μm, średnica drutu 104 μm: 99 do 100 %;

| b) | przechodzący przez otwór 105 μm, średnica drutu 64 μm: 76 do 86 %; |
| --- | --- |

b)

przechodzący przez otwór 105 μm, średnica drutu 64 μm: 76 do 86 %;

| c) | przechodzący przez otwór 75 μm, średnica drutu 52 μm: 60 do 70 %. |
| --- | --- |

c)

przechodzący przez otwór 75 μm, średnica drutu 52 μm: 60 do 70 %.

7.6.4.   Siły zwijania

| 7.6.4.1. | Siła zwijania mierzona jest na zespole pasa bezpieczeństwa zainstalowanym na manekinie, tak jak w badaniu dynamicznym określonym w pkt 7.7. Naciąg taśmy mierzony jest blisko punktu styczności z manekinem (ale tuż przed tym punktem), podczas gdy taśma jest zwijana z prędkością w przybliżeniu równą 0,6 m na minutę. W przypadku pasa bezpieczeństwa z urządzeniem zmniejszającym naciąg, siłę zwijania i naciąg taśmy mierzy się z urządzeniem zmniejszającym naciąg zarówno włączonym, jak i wyłączonym. |
| --- | --- |

7.6.4.1.

Siła zwijania mierzona jest na zespole pasa bezpieczeństwa zainstalowanym na manekinie, tak jak w badaniu dynamicznym określonym w pkt 7.7. Naciąg taśmy mierzony jest blisko punktu styczności z manekinem (ale tuż przed tym punktem), podczas gdy taśma jest zwijana z prędkością w przybliżeniu równą 0,6 m na minutę. W przypadku pasa bezpieczeństwa z urządzeniem zmniejszającym naciąg, siłę zwijania i naciąg taśmy mierzy się z urządzeniem zmniejszającym naciąg zarówno włączonym, jak i wyłączonym.

| 7.6.4.2. | Przed badaniem dynamicznym opisanym w pkt 7.7 umieszczonego na siedzeniu manekina, ubranego w koszulę bawełnianą, przechyla się w przód, do momentu rozwinięcia 350 mm taśmy ze zwijacza, a następnie zwalnia do początkowej pozycji. |
| --- | --- |

7.6.4.2.

Przed badaniem dynamicznym opisanym w pkt 7.7 umieszczonego na siedzeniu manekina, ubranego w koszulę bawełnianą, przechyla się w przód, do momentu rozwinięcia 350 mm taśmy ze zwijacza, a następnie zwalnia do początkowej pozycji.

7.7.   Badanie dynamiczne zespołu pasa lub urządzenia przytrzymującego

| 7.7.1. | Zespół pasa mocowany jest na wózku wyposażonym w siedzenie i mocowania określone w załączniku 6 do niniejszego regulaminu. Jeżeli jednak zespół pasa przeznaczony jest do szczególnego pojazdu lub do szczególnych typów pojazdów, to odległości między manekinem i mocowaniami określane są przez służbę techniczną przeprowadzającą badania na podstawie instrukcji producenta dotyczącej instalacji dostarczonej wraz z pasami bezpieczeństwa lub na podstawie danych dostarczonych przez producenta pojazdu. Jeżeli pas jest wyposażony w urządzenie regulacji wysokości zgodnie z pkt 2.9.6 powyżej, położenie urządzenia oraz sposób zamocowania go są takie same jak w projekcie pojazdu.
  W przypadku gdy badanie dynamiczne przeprowadzane jest dla typu pojazdu, nie musi być ono powtarzane dla innych typów pojazdu, w których każdy punkt mocowania znajduje się w odległości mniejszej niż 50 mm od odpowiadającego mu punktu mocowania badanego pasa. Ewentualnie producenci mogą określać hipotetyczne położenie punktów mocowania do badania w celu zawarcia maksymalnej liczby rzeczywistych punktów mocowania. |
| --- | --- |

7.7.1.

Zespół pasa mocowany jest na wózku wyposażonym w siedzenie i mocowania określone w załączniku 6 do niniejszego regulaminu. Jeżeli jednak zespół pasa przeznaczony jest do szczególnego pojazdu lub do szczególnych typów pojazdów, to odległości między manekinem i mocowaniami określane są przez służbę techniczną przeprowadzającą badania na podstawie instrukcji producenta dotyczącej instalacji dostarczonej wraz z pasami bezpieczeństwa lub na podstawie danych dostarczonych przez producenta pojazdu. Jeżeli pas jest wyposażony w urządzenie regulacji wysokości zgodnie z pkt 2.9.6 powyżej, położenie urządzenia oraz sposób zamocowania go są takie same jak w projekcie pojazdu.

W przypadku gdy badanie dynamiczne przeprowadzane jest dla typu pojazdu, nie musi być ono powtarzane dla innych typów pojazdu, w których każdy punkt mocowania znajduje się w odległości mniejszej niż 50 mm od odpowiadającego mu punktu mocowania badanego pasa. Ewentualnie producenci mogą określać hipotetyczne położenie punktów mocowania do badania w celu zawarcia maksymalnej liczby rzeczywistych punktów mocowania.

| 7.7.1.1. | W przypadku pasa bezpieczeństwa lub urządzenia przytrzymującego część zespołu, w odniesieniu do którego złożono wniosek o udzielenie homologacji typu urządzenia przytrzymującego, pas bezpieczeństwa montuje się na części konstrukcji pojazdu, na której zwykle instalowane jest urządzenie przytrzymujące, przy czym część taka jest sztywno przytwierdzana do wózka badawczego w sposób określony w pkt 7.7.1.2–7.7.1.6.
  W przypadku pasa bezpieczeństwa lub urządzenia przytrzymującego z urządzeniami obciążenia wstępnego opierającymi się na podzespołach innych niż te, które są włączone do samego zespołu pasa, zespół pasa montowany jest wraz z niezbędnymi dodatkowymi częściami pojazdu na wózku badawczym w sposób opisany w pkt 7.7.1.2–7.7.1.6
  Ewentualnie, w przypadku gdy te urządzenia nie mogą być badane na wózku badawczym, producent może wykazać na pomocą konwencjonalnego badania zderzenia czołowego przy prędkości 50 km/godz. zgodnie z procedurą ISO 3560 (1975), że urządzenie spełnia wymogi regulaminu. |
| --- | --- |

7.7.1.1.

W przypadku pasa bezpieczeństwa lub urządzenia przytrzymującego część zespołu, w odniesieniu do którego złożono wniosek o udzielenie homologacji typu urządzenia przytrzymującego, pas bezpieczeństwa montuje się na części konstrukcji pojazdu, na której zwykle instalowane jest urządzenie przytrzymujące, przy czym część taka jest sztywno przytwierdzana do wózka badawczego w sposób określony w pkt 7.7.1.2–7.7.1.6.

W przypadku pasa bezpieczeństwa lub urządzenia przytrzymującego z urządzeniami obciążenia wstępnego opierającymi się na podzespołach innych niż te, które są włączone do samego zespołu pasa, zespół pasa montowany jest wraz z niezbędnymi dodatkowymi częściami pojazdu na wózku badawczym w sposób opisany w pkt 7.7.1.2–7.7.1.6

Ewentualnie, w przypadku gdy te urządzenia nie mogą być badane na wózku badawczym, producent może wykazać na pomocą konwencjonalnego badania zderzenia czołowego przy prędkości 50 km/godz. zgodnie z procedurą ISO 3560 (1975), że urządzenie spełnia wymogi regulaminu.

| 7.7.1.2. | Metoda zastosowana w celu zabezpieczenia pojazdu podczas badania nie może w konsekwencji wzmacniać mocowania siedzeń lub pasów bezpieczeństwa, ani zmniejszać normalnego odkształcenia konstrukcji. Nie może być obecna żadna część przednia pojazdu, która, ograniczając ruch manekina do przodu, z wyjątkiem jego stóp, mogłaby zmniejszyć obciążenie działające na urządzenie przytrzymujące podczas badania. Wyeliminowane części konstrukcji mogą zostać zastąpione częściami o równoważnej wytrzymałości, z zastrzeżeniem, że nie utrudniają ruchu manekina do przodu. |
| --- | --- |

7.7.1.2.

Metoda zastosowana w celu zabezpieczenia pojazdu podczas badania nie może w konsekwencji wzmacniać mocowania siedzeń lub pasów bezpieczeństwa, ani zmniejszać normalnego odkształcenia konstrukcji. Nie może być obecna żadna część przednia pojazdu, która, ograniczając ruch manekina do przodu, z wyjątkiem jego stóp, mogłaby zmniejszyć obciążenie działające na urządzenie przytrzymujące podczas badania. Wyeliminowane części konstrukcji mogą zostać zastąpione częściami o równoważnej wytrzymałości, z zastrzeżeniem, że nie utrudniają ruchu manekina do przodu.

| 7.7.1.3. | Urządzenie zabezpieczające uważane jest za zadowalające, jeżeli nie wywiera żadnego wpływu na powierzchnię rozciągającą się na całą szerokość konstrukcji i jeżeli pojazd lub konstrukcja są zablokowane lub unieruchomione z przodu w odległości nie mniejszej niż 500 mm od mocowania urządzenia przytrzymującego. Z tyłu konstrukcja musi być przymocowana w dostatecznie dużej odległości za mocowaniami, aby zapewnić spełnienie wymogów pkt 7.7.1.2 powyżej. |
| --- | --- |

7.7.1.3.

Urządzenie zabezpieczające uważane jest za zadowalające, jeżeli nie wywiera żadnego wpływu na powierzchnię rozciągającą się na całą szerokość konstrukcji i jeżeli pojazd lub konstrukcja są zablokowane lub unieruchomione z przodu w odległości nie mniejszej niż 500 mm od mocowania urządzenia przytrzymującego. Z tyłu konstrukcja musi być przymocowana w dostatecznie dużej odległości za mocowaniami, aby zapewnić spełnienie wymogów pkt 7.7.1.2 powyżej.

| 7.7.1.4. | Siedzenia są instalowane i umieszczane w pozycji do kierowania uznanej przez służbę techniczną przeprowadzającą badania homologacyjne za stwarzającą najbardziej niekorzystne warunki wytrzymałości, z uwzględnieniem manekina zainstalowanego w pojeździe. Pozycje siedzeń opisuje się w sprawozdaniu. Jeżeli oparcie siedzenia może być odchylane, musi być zablokowane zgodnie ze specyfikacjami producenta lub, jeżeli brak takich specyfikacji, zablokowane tak, aby utworzyć kąt rzeczywisty możliwie najbliższy 25o w przypadku pojazdów kategorii M1 i N1 oraz możliwie najbliższy 15o w przypadku pojazdów wszystkich innych kategorii. |
| --- | --- |

7.7.1.4.

Siedzenia są instalowane i umieszczane w pozycji do kierowania uznanej przez służbę techniczną przeprowadzającą badania homologacyjne za stwarzającą najbardziej niekorzystne warunki wytrzymałości, z uwzględnieniem manekina zainstalowanego w pojeździe. Pozycje siedzeń opisuje się w sprawozdaniu. Jeżeli oparcie siedzenia może być odchylane, musi być zablokowane zgodnie ze specyfikacjami producenta lub, jeżeli brak takich specyfikacji, zablokowane tak, aby utworzyć kąt rzeczywisty możliwie najbliższy 25o w przypadku pojazdów kategorii M1 i N1 oraz możliwie najbliższy 15o w przypadku pojazdów wszystkich innych kategorii.

| 7.7.1.5. | Do celów oceny spełnienia wymogów pkt 6.4.1.4.1 siedzenie uważa się za znajdujące się w pozycji kierowania lub jazdy najbardziej wysuniętej do przodu z uwzględnieniem wymiarów manekina. |
| --- | --- |

7.7.1.5.

Do celów oceny spełnienia wymogów pkt 6.4.1.4.1 siedzenie uważa się za znajdujące się w pozycji kierowania lub jazdy najbardziej wysuniętej do przodu z uwzględnieniem wymiarów manekina.

| 7.7.1.6. | Wszystkie siedzenia jednego zespołu są poddawane badaniu jednocześnie. |
| --- | --- |

7.7.1.6.

Wszystkie siedzenia jednego zespołu są poddawane badaniu jednocześnie.

| 7.7.1.7. | Badanie dynamiczne układu podwójnego pasa piersiowego przeprowadza się bez (zespołu) taśmy kroczowej, o ile występuje. |
| --- | --- |

7.7.1.7.

Badanie dynamiczne układu podwójnego pasa piersiowego przeprowadza się bez (zespołu) taśmy kroczowej, o ile występuje.

| 7.7.2. | Zespół pasa mocuje się na manekinie określonym w załączniku 7 do niniejszego regulaminu w następujący sposób: płytę grubości 25 mm umieszcza się między plecami manekina i oparciem siedzenia. Pas zostaje ściśle dopasowany do manekina. Następnie płytę usuwa się, tak aby jego plecy na całej długości stykały się z oparciem siedzenia. Należy sprawdzić, czy sposób współdziałania dwóch części zamka nie pociąga za sobą ryzyka zmniejszenia niezawodności blokady. |
| --- | --- |

7.7.2.

Zespół pasa mocuje się na manekinie określonym w załączniku 7 do niniejszego regulaminu w następujący sposób: płytę grubości 25 mm umieszcza się między plecami manekina i oparciem siedzenia. Pas zostaje ściśle dopasowany do manekina. Następnie płytę usuwa się, tak aby jego plecy na całej długości stykały się z oparciem siedzenia. Należy sprawdzić, czy sposób współdziałania dwóch części zamka nie pociąga za sobą ryzyka zmniejszenia niezawodności blokady.

| 7.7.3. | Wolne końce taśm wystają z urządzenia regulacji na wystarczającą długość, aby umożliwić wysunięcie. |
| --- | --- |

7.7.3.

Wolne końce taśm wystają z urządzenia regulacji na wystarczającą długość, aby umożliwić wysunięcie.

| 7.7.4. | Następnie wózek rozpędza się tak, aby w chwili uderzenia prędkość swobodnej jazdy wynosiła 50 ± 1 km/godz., zaś manekin pozostał stabilny. Odległość zatrzymania wózka wynosi 40 ± 5 cm. Podczas zmniejszania prędkości wózek utrzymuje pozycję poziomą. Zmniejszenie prędkości wózka uzyskuje się przez zastosowanie urządzenia opisanego w załączniku 6 do niniejszego regulaminu lub za pomocą dowolnego innego urządzenia zapewniającego równoważne wyniki. Urządzenie takie spełnia wymogi eksploatacyjne określone w załączniku 8 do niniejszego regulaminu. |
| --- | --- |

7.7.4.

Następnie wózek rozpędza się tak, aby w chwili uderzenia prędkość swobodnej jazdy wynosiła 50 ± 1 km/godz., zaś manekin pozostał stabilny. Odległość zatrzymania wózka wynosi 40 ± 5 cm. Podczas zmniejszania prędkości wózek utrzymuje pozycję poziomą. Zmniejszenie prędkości wózka uzyskuje się przez zastosowanie urządzenia opisanego w załączniku 6 do niniejszego regulaminu lub za pomocą dowolnego innego urządzenia zapewniającego równoważne wyniki. Urządzenie takie spełnia wymogi eksploatacyjne określone w załączniku 8 do niniejszego regulaminu.

| 7.7.5. | Bezpośrednio przed zderzeniem mierzy się prędkość wózka, przesunięcie manekina do przodu oraz prędkość klatki piersiowej przy przesunięciu klatki piersiowej wynoszącym 300 mm. |
| --- | --- |

7.7.5.

Bezpośrednio przed zderzeniem mierzy się prędkość wózka, przesunięcie manekina do przodu oraz prędkość klatki piersiowej przy przesunięciu klatki piersiowej wynoszącym 300 mm.

| 7.7.6. | Po zderzeniu zespół pasa lub urządzenie przytrzymujące i jego części sztywne poddawane są kontroli wzrokowej, bez otwarcia zamka, w celu stwierdzenia, czy nie nastąpiło uszkodzenie lub zerwanie. W przypadku urządzeń przytrzymujących, po badaniu sprawdza się także, czy części konstrukcji pojazdu przymocowane do wózka nie doznały widocznego trwałego odkształcenia. Jeżeli takie odkształcenia wystąpią, uwzględnia się je we wszelkich obliczeniach wykonywanych zgodnie z pkt 6.4.1.4.1. |
| --- | --- |

7.7.6.

Po zderzeniu zespół pasa lub urządzenie przytrzymujące i jego części sztywne poddawane są kontroli wzrokowej, bez otwarcia zamka, w celu stwierdzenia, czy nie nastąpiło uszkodzenie lub zerwanie. W przypadku urządzeń przytrzymujących, po badaniu sprawdza się także, czy części konstrukcji pojazdu przymocowane do wózka nie doznały widocznego trwałego odkształcenia. Jeżeli takie odkształcenia wystąpią, uwzględnia się je we wszelkich obliczeniach wykonywanych zgodnie z pkt 6.4.1.4.1.

7.8.   Badanie otwierania zamka

| 7.8.1. | Do tego badania wykorzystuje się zespoły lub urządzenia przytrzymujące uprzednio poddane badaniu dynamicznemu zgodnie z pkt 7.7. powyżej. |
| --- | --- |

7.8.1.

Do tego badania wykorzystuje się zespoły lub urządzenia przytrzymujące uprzednio poddane badaniu dynamicznemu zgodnie z pkt 7.7. powyżej.

| 7.8.2. | Zespół pasa zostaje odłączony od wózka badawczego bez otwierania zamka. Zamek poddaje się obciążeniu, ciągnąc go bezpośrednio za pomocą przymocowanych do niego taśm, tak aby wszystkie taśmy poddane były działaniu siły o wartości

   daN. (Przyjmuje się, że n to liczba taśm przyłączonych do zamka w pozycji zamkniętej). W przypadku gdy zamek jest połączony z częścią sztywną, obciążenie jest przykładane pod takim samym kątem, jaki tworzy zamek i sztywny koniec podczas badania dynamicznego. Obciążenie przykłada się przy prędkości 400 ± 20 mm/min w środku geometrycznym przycisku zwalniającego zamek wzdłuż stałej osi biegnącej równolegle do początkowego kierunku ruchu przycisku. Podczas przykładania siły potrzebnej do otwarcia zamka jest on podtrzymywany przez sztywny wspornik. Obciążenie, o którym mowa powyżej, nie może przekraczać limitu określonego w pkt 6.2.2.5 powyżej. Punkt styku oprzyrządowania badawczego ma kształt kuli i promień 2,5 mm ±0,1 mm. Jego powierzchnia jest metalowa i wypolerowana. |
| --- | --- |

7.8.2.

Formula

| 7.8.3. | Dokonuje się pomiaru siły otwierającej zamek z odnotowaniem wszelkich nieprawidłowości funkcjonowania zamka. |
| --- | --- |

7.8.3.

Dokonuje się pomiaru siły otwierającej zamek z odnotowaniem wszelkich nieprawidłowości funkcjonowania zamka.

| 7.8.4. | Po badaniu otwierania zamka części zespołu pasa lub urządzenia przytrzymującego, które poddane zostały badaniom określonym w pkt 7.7, są kontrolowane, a zakres uszkodzeń odniesionych przez zespół pasa lub urządzenie przytrzymujące podczas badania dynamicznego odnotowuje się w sprawozdaniu z badania. |
| --- | --- |

7.8.4.

Po badaniu otwierania zamka części zespołu pasa lub urządzenia przytrzymującego, które poddane zostały badaniom określonym w pkt 7.7, są kontrolowane, a zakres uszkodzeń odniesionych przez zespół pasa lub urządzenie przytrzymujące podczas badania dynamicznego odnotowuje się w sprawozdaniu z badania.

7.9.   Dodatkowe badania pasów bezpieczeństwa z urządzeniami obciążenia wstępnego

7.9.1.   Kondycjonowanie

Urządzenie obciążenia wstępnego może zostać oddzielone od pasa bezpieczeństwa poddawanego badaniu i umieszczone na 24 godziny w temperaturze 60 oC ± 5 oC. Następnie temperaturę podwyższa się na dwie godziny do 100 ± 5 oC. W dalszej kolejności urządzenie umieszcza się na 24 godziny w temperaturze -30 ± 5 oC. Po zakończeniu kondycjonowania urządzenie ogrzewane jest do temperatury otoczenia. Jeżeli urządzenie zostało oddzielone od pasa bezpieczeństwa, dołącza się je do niego ponownie.

7.10.   Sprawozdanie z badań

| 7.10.1. | W sprawozdaniu z badań odnotowuje się wyniki wszystkich badań określonych w pkt 7 powyżej, oraz, w szczególności, prędkość wózka, maksymalne przesunięcie manekina do przodu, położenie zamka podczas badania, o ile zmieniało się, siłę otwarcia zamka, a także wszelkie nieprawidłowości lub pęknięcia. Jeżeli w związku z pkt 7.7.1 wymogi dotyczące mocowań określone w załączniku 6 do niniejszego regulaminu nie zostały spełnione, w sprawozdaniu z badań opisuje się sposób instalacji zespołu pasa lub urządzenia przytrzymującego oraz podaje się istotne kąty i wymiary. W sprawozdaniu wyszczególnia się także wszelkie odkształcenia lub pęknięcia zamka, jakie wystąpiły podczas badania. W przypadku urządzenia przytrzymującego w sprawozdaniu z badania określa się także sposób przymocowania konstrukcji pojazdu do wózka, pozycję siedzeń i nachylenie oparcia siedzeń. Jeżeli przesunięcie manekina do przodu wykracza poza wartości określone w pkt 6.4.1.3.2 powyżej, w sprawozdaniu podaje się, czy spełnione zostały wymogi określone w pkt 6.4.1.4.1. |
| --- | --- |

7.10.1.

W sprawozdaniu z badań odnotowuje się wyniki wszystkich badań określonych w pkt 7 powyżej, oraz, w szczególności, prędkość wózka, maksymalne przesunięcie manekina do przodu, położenie zamka podczas badania, o ile zmieniało się, siłę otwarcia zamka, a także wszelkie nieprawidłowości lub pęknięcia. Jeżeli w związku z pkt 7.7.1 wymogi dotyczące mocowań określone w załączniku 6 do niniejszego regulaminu nie zostały spełnione, w sprawozdaniu z badań opisuje się sposób instalacji zespołu pasa lub urządzenia przytrzymującego oraz podaje się istotne kąty i wymiary. W sprawozdaniu wyszczególnia się także wszelkie odkształcenia lub pęknięcia zamka, jakie wystąpiły podczas badania. W przypadku urządzenia przytrzymującego w sprawozdaniu z badania określa się także sposób przymocowania konstrukcji pojazdu do wózka, pozycję siedzeń i nachylenie oparcia siedzeń. Jeżeli przesunięcie manekina do przodu wykracza poza wartości określone w pkt 6.4.1.3.2 powyżej, w sprawozdaniu podaje się, czy spełnione zostały wymogi określone w pkt 6.4.1.4.1.

8.   WYMOGI DOTYCZĄCE INSTALACJI W POJEŹDZIE

8.1.   Wyposażenie pojazdu

| 8.1.1. | Z wyjątkiem siedzeń składanych (zgodnie z definicją w regulaminie nr 14) oraz miejsc siedzących przeznaczonych do użytku wyłącznie, gdy pojazd jest nieruchomy, siedzenia pojazdów kategorii M oraz N zdefiniowanych w załączniku 7 do ujednoliconej rezolucji (R.E.3) (8) (z wyjątkiem pojazdów kategorii M2 oraz M3, należących do klasy I lub II wg regulaminu nr 36, do klasy A wg regulaminu nr 52 oraz do klasy I lub II i A wg regulaminu nr 107) muszą być wyposażone w pasy bezpieczeństwa lub urządzenia przytrzymujące spełniające wymogi niniejszego regulaminu. |
| --- | --- |

8.1.1.

Z wyjątkiem siedzeń składanych (zgodnie z definicją w regulaminie nr 14) oraz miejsc siedzących przeznaczonych do użytku wyłącznie, gdy pojazd jest nieruchomy, siedzenia pojazdów kategorii M oraz N zdefiniowanych w załączniku 7 do ujednoliconej rezolucji (R.E.3) (8) (z wyjątkiem pojazdów kategorii M2 oraz M3, należących do klasy I lub II wg regulaminu nr 36, do klasy A wg regulaminu nr 52 oraz do klasy I lub II i A wg regulaminu nr 107) muszą być wyposażone w pasy bezpieczeństwa lub urządzenia przytrzymujące spełniające wymogi niniejszego regulaminu.

| 8.1.2. | Typy pasów bezpieczeństwa lub urządzeń przytrzymujących dla każdego miejsca siedzącego, dla którego wymagane jest ich zainstalowanie, są typami określonymi w załączniku 16 (nie mogą być z nimi stosowane zwijacze bez blokady (pkt 2.14.1) ani zwijacze odblokowywane ręcznie (pkt 2.14.2.)). W przypadku wszystkich miejsc siedzących, dla których w załączniku 16 określone są pasy biodrowe typu B, zezwala się na zastosowanie pasów biodrowych typu Br3, z wyjątkiem przypadku, gdy podczas użycia zwijają się one w takim stopniu, że zmniejsza to w zauważalny sposób wygodę po normalnym ich zamknięciu. |
| --- | --- |

8.1.2.

Typy pasów bezpieczeństwa lub urządzeń przytrzymujących dla każdego miejsca siedzącego, dla którego wymagane jest ich zainstalowanie, są typami określonymi w załączniku 16 (nie mogą być z nimi stosowane zwijacze bez blokady (pkt 2.14.1) ani zwijacze odblokowywane ręcznie (pkt 2.14.2.)). W przypadku wszystkich miejsc siedzących, dla których w załączniku 16 określone są pasy biodrowe typu B, zezwala się na zastosowanie pasów biodrowych typu Br3, z wyjątkiem przypadku, gdy podczas użycia zwijają się one w takim stopniu, że zmniejsza to w zauważalny sposób wygodę po normalnym ich zamknięciu.

| 8.1.2.1. | Jednakże w przypadku zewnętrznych miejsc siedzących innych niż przednie w pojazdach kategorii N1, przedstawionych w załączniku 16 i oznaczonych symbolem Ø dopuszczalna jest instalacja pasa biodrowego typu Br4m lub Br4Nm, jeżeli istnieje przejście między siedzeniem a najbliższą ścianą boczną pojazdu, mające na celu umożliwienie pasażerom dostępu do pozostałych części pojazdu. Odstęp między siedzeniem a ścianą boczną uważa się za przejście, jeżeli odległość między tą ścianą boczną, ze wszystkimi drzwiami zamkniętymi, a pionową płaszczyzną wzdłużną, przechodzącą przez linię środkową danego siedzenia, mierzona w położeniu punktu R i prostopadle do wzdłużnej płaszczyzny symetrii pojazdu, wynosi więcej niż 500 mm. |
| --- | --- |

8.1.2.1.

Jednakże w przypadku zewnętrznych miejsc siedzących innych niż przednie w pojazdach kategorii N1, przedstawionych w załączniku 16 i oznaczonych symbolem Ø dopuszczalna jest instalacja pasa biodrowego typu Br4m lub Br4Nm, jeżeli istnieje przejście między siedzeniem a najbliższą ścianą boczną pojazdu, mające na celu umożliwienie pasażerom dostępu do pozostałych części pojazdu. Odstęp między siedzeniem a ścianą boczną uważa się za przejście, jeżeli odległość między tą ścianą boczną, ze wszystkimi drzwiami zamkniętymi, a pionową płaszczyzną wzdłużną, przechodzącą przez linię środkową danego siedzenia, mierzona w położeniu punktu R i prostopadle do wzdłużnej płaszczyzny symetrii pojazdu, wynosi więcej niż 500 mm.

| 8.1.3. | Jeżeli nie są wymagane żadne pasy bezpieczeństwa, wówczas producent może zastosować dowolny typ pasa bezpieczeństwa lub urządzenia przytrzymującego spełniającego wymogi niniejszego regulaminu. W przypadku tych miejsc siedzących, dla których w załączniku 16 określone zostały pasy biodrowe, spośród typów dopuszczonych w załączniku 16 jako alternatywę dla pasów biodrowych zastosować można pasy typu A. |
| --- | --- |

8.1.3.

Jeżeli nie są wymagane żadne pasy bezpieczeństwa, wówczas producent może zastosować dowolny typ pasa bezpieczeństwa lub urządzenia przytrzymującego spełniającego wymogi niniejszego regulaminu. W przypadku tych miejsc siedzących, dla których w załączniku 16 określone zostały pasy biodrowe, spośród typów dopuszczonych w załączniku 16 jako alternatywę dla pasów biodrowych zastosować można pasy typu A.

| 8.1.4. | W trzypunktowych pasach wyposażonych w zwijacze jeden zwijacz musi działać co najmniej na taśmie przekątnej. |
| --- | --- |

8.1.4.

W trzypunktowych pasach wyposażonych w zwijacze jeden zwijacz musi działać co najmniej na taśmie przekątnej.

| 8.1.5. | W przypadku pojazdów innych niż należące do kategorii M1 dopuszczony może być zwijacz z blokadą awaryjną typu 4N (pkt 2.14.5) zamiast zwijacza typu 4 (pkt 2.14.4), jeżeli wykazano w sposób zadowalający dla służby odpowiedzialnej za badania, że instalacja zwijacza typu 4 byłaby niepraktyczna. |
| --- | --- |

8.1.5.

W przypadku pojazdów innych niż należące do kategorii M1 dopuszczony może być zwijacz z blokadą awaryjną typu 4N (pkt 2.14.5) zamiast zwijacza typu 4 (pkt 2.14.4), jeżeli wykazano w sposób zadowalający dla służby odpowiedzialnej za badania, że instalacja zwijacza typu 4 byłaby niepraktyczna.

| 8.1.6. | W odniesieniu do przednich zewnętrznych oraz przednich środkowych miejsc siedzących przedstawionych w załączniku 16 i oznaczonych symbolem * pasy biodrowe typu określonego we wspomnianym załączniku uważane są za odpowiednie, jeżeli szyba przednia znajduje się na zewnątrz strefy odniesienia zdefiniowanej w załączniku 1 do regulaminu nr 21.
  W odniesieniu do pasów bezpieczeństwa, szyba przednia jest uważana za część strefy odniesienia, jeżeli może ona wejść w statyczny kontakt z urządzeniem badawczym, zgodnie z metodą opisaną w załączniku 1 do regulaminu nr 21. |
| --- | --- |

8.1.6.

W odniesieniu do przednich zewnętrznych oraz przednich środkowych miejsc siedzących przedstawionych w załączniku 16 i oznaczonych symbolem * pasy biodrowe typu określonego we wspomnianym załączniku uważane są za odpowiednie, jeżeli szyba przednia znajduje się na zewnątrz strefy odniesienia zdefiniowanej w załączniku 1 do regulaminu nr 21.

W odniesieniu do pasów bezpieczeństwa, szyba przednia jest uważana za część strefy odniesienia, jeżeli może ona wejść w statyczny kontakt z urządzeniem badawczym, zgodnie z metodą opisaną w załączniku 1 do regulaminu nr 21.

| 8.1.7. | Dla każdego miejsca siedzącego określonego w załączniku 16 oznaczonego symbolem • należy zapewnić pasy trzypunktowe typu określonego w załączniku 16, o ile nie zostanie spełniony jeden z poniższych warunków, kiedy zapewnić można pasy dwupunktowe typu określonego w załączniku 16: |
| --- | --- |

8.1.7.

Dla każdego miejsca siedzącego określonego w załączniku 16 oznaczonego symbolem • należy zapewnić pasy trzypunktowe typu określonego w załączniku 16, o ile nie zostanie spełniony jeden z poniższych warunków, kiedy zapewnić można pasy dwupunktowe typu określonego w załączniku 16:

| 8.1.7.1. | bezpośrednio z przodu znajduje się siedzenie lub inne części pojazdu zgodne z pkt 3.5 dodatku 1 do regulaminu nr 80; lub |
| --- | --- |

8.1.7.1.

bezpośrednio z przodu znajduje się siedzenie lub inne części pojazdu zgodne z pkt 3.5 dodatku 1 do regulaminu nr 80; lub

| 8.1.7.2. | żadna część pojazdu nie znajduje się lub, jeżeli pojazd jest w ruchu, nie ma możliwości znalezienia się w strefie odniesienia; lub |
| --- | --- |

8.1.7.2.

żadna część pojazdu nie znajduje się lub, jeżeli pojazd jest w ruchu, nie ma możliwości znalezienia się w strefie odniesienia; lub

| 8.1.7.3. | części pojazdu znajdujące się we wspomnianej strefie odniesienia spełniają wymogi z zakresu pochłaniania energii określone w dodatku 6 do regulaminu nr 80. |
| --- | --- |

8.1.7.3.

części pojazdu znajdujące się we wspomnianej strefie odniesienia spełniają wymogi z zakresu pochłaniania energii określone w dodatku 6 do regulaminu nr 80.

| 8.1.8. | Z wyjątkiem przypadku, do którego odnosi się pkt 8.1.9, każde miejsce siedzące przeznaczone dla pasażera, które wyposażone jest w poduszkę powietrzną, opatrzone jest ostrzeżeniem przed użyciem na tym siedzeniu urządzenia przytrzymującego dla dziecka zwróconego tyłem do kierunku jazdy. Etykieta ostrzegawcza w postaci piktogramu, który może zawierać tekst informacyjny, jest trwale przymocowana i tak umieszczona, aby była łatwo widoczna naprzeciwko osoby zamierzającej zainstalować na wspomnianym siedzeniu urządzenie przytrzymujące dla dziecka zwrócone tyłem do kierunku jazdy. Przykład możliwego wzoru piktogramu przedstawiono na rys. 1. Trwała informacja powinna być widoczna przez cały czas, na wypadek gdyby etykieta ostrzegawcza nie była widoczna w czasie, gdy drzwi są zamknięte.
  Rys. 1



  AIRBAG-PODUSZKA POWIETRZNA
  Kolory:






  — | piktogram jest czerwony, |
| --- | --- | --- |

8.1.8.

Z wyjątkiem przypadku, do którego odnosi się pkt 8.1.9, każde miejsce siedzące przeznaczone dla pasażera, które wyposażone jest w poduszkę powietrzną, opatrzone jest ostrzeżeniem przed użyciem na tym siedzeniu urządzenia przytrzymującego dla dziecka zwróconego tyłem do kierunku jazdy. Etykieta ostrzegawcza w postaci piktogramu, który może zawierać tekst informacyjny, jest trwale przymocowana i tak umieszczona, aby była łatwo widoczna naprzeciwko osoby zamierzającej zainstalować na wspomnianym siedzeniu urządzenie przytrzymujące dla dziecka zwrócone tyłem do kierunku jazdy. Przykład możliwego wzoru piktogramu przedstawiono na rys. 1. Trwała informacja powinna być widoczna przez cały czas, na wypadek gdyby etykieta ostrzegawcza nie była widoczna w czasie, gdy drzwi są zamknięte.

Rys. 1

Image

AIRBAG-PODUSZKA POWIETRZNA

Kolory:

—

piktogram jest czerwony,

| — | siedzenie, siedzenie dla dziecka oraz linia zarysu poduszki powietrznej są czarne, |
| --- | --- |

—

siedzenie, siedzenie dla dziecka oraz linia zarysu poduszki powietrznej są czarne,

| — | słowa „poduszka powietrzna”, jak również sama poduszka powietrzna, są białe. |
| --- | --- |

—

słowa „poduszka powietrzna”, jak również sama poduszka powietrzna, są białe.

| 8.1.9. | Wymogi pkt 8.1.8 nie mają zastosowania, jeżeli pojazd jest wyposażony w mechanizm automatycznie wyczuwający obecność urządzenia przytrzymującego dla dziecka zwróconego tyłem do kierunku jazdy i zapewniający, aby poduszka powietrzna nie rozwinęła się, gdy takie urządzenie przytrzymujące dla dziecka jest zainstalowane. |
| --- | --- |

8.1.9.

Wymogi pkt 8.1.8 nie mają zastosowania, jeżeli pojazd jest wyposażony w mechanizm automatycznie wyczuwający obecność urządzenia przytrzymującego dla dziecka zwróconego tyłem do kierunku jazdy i zapewniający, aby poduszka powietrzna nie rozwinęła się, gdy takie urządzenie przytrzymujące dla dziecka jest zainstalowane.

| 8.1.10. | W przypadku siedzeń, które można obrócić lub zmienić ich orientację, przeznaczonych do użytku, gdy pojazd jest nieruchomy, wymagania pkt 8.1.1 mają zastosowanie jedynie do orientacji przeznaczonych do normalnego użytku, kiedy pojazd porusza się po drodze, zgodnie z niniejszym regulaminem. |
| --- | --- |

8.1.10.

W przypadku siedzeń, które można obrócić lub zmienić ich orientację, przeznaczonych do użytku, gdy pojazd jest nieruchomy, wymagania pkt 8.1.1 mają zastosowanie jedynie do orientacji przeznaczonych do normalnego użytku, kiedy pojazd porusza się po drodze, zgodnie z niniejszym regulaminem.

8.2.   Wymogi ogólne

| 8.2.1. | Pasy bezpieczeństwa, urządzenia przytrzymujące oraz urządzenia przytrzymujące dla dzieci ISOFIX, zgodne z tabelą 2 załącznika 17 – dodatek 3, są mocowane do punktów mocowania zgodnych ze specyfikacjami zawartymi w regulaminie nr 14, w tym dotyczącymi konstrukcji i charakterystyki wymiarowej, liczby punktów mocowania i wymagań dotyczących wytrzymałości. |
| --- | --- |

8.2.1.

Pasy bezpieczeństwa, urządzenia przytrzymujące oraz urządzenia przytrzymujące dla dzieci ISOFIX, zgodne z tabelą 2 załącznika 17 – dodatek 3, są mocowane do punktów mocowania zgodnych ze specyfikacjami zawartymi w regulaminie nr 14, w tym dotyczącymi konstrukcji i charakterystyki wymiarowej, liczby punktów mocowania i wymagań dotyczących wytrzymałości.

| 8.2.2. | Pasy bezpieczeństwa, urządzenia przytrzymujące, urządzenia przytrzymujące dla dzieci oraz urządzenia przytrzymujące dla dzieci ISOFIX zalecane przez producenta zgodnie z tabelami 1 i 2 w załączniku 17 – dodatek 3, są instalowane w taki sposób, że gdy są prawidłowo założone przez użytkownika, działają w sposób zadawalający i ograniczają ryzyko odniesienia obrażeń w razie wypadku. W szczególności są zainstalowane w taki sposób, aby: |
| --- | --- |

8.2.2.

Pasy bezpieczeństwa, urządzenia przytrzymujące, urządzenia przytrzymujące dla dzieci oraz urządzenia przytrzymujące dla dzieci ISOFIX zalecane przez producenta zgodnie z tabelami 1 i 2 w załączniku 17 – dodatek 3, są instalowane w taki sposób, że gdy są prawidłowo założone przez użytkownika, działają w sposób zadawalający i ograniczają ryzyko odniesienia obrażeń w razie wypadku. W szczególności są zainstalowane w taki sposób, aby:

| 8.2.2.1. | taśmy nie mogły przybrać niebezpiecznej konfiguracji; |
| --- | --- |

8.2.2.1.

taśmy nie mogły przybrać niebezpiecznej konfiguracji;

| 8.2.2.2. | niebezpieczeństwo zsunięcia prawidłowo założonego pasa z ramienia użytkownika w wyniku przesunięcia się użytkownika do przodu zostało zredukowane do minimum; |
| --- | --- |

8.2.2.2.

niebezpieczeństwo zsunięcia prawidłowo założonego pasa z ramienia użytkownika w wyniku przesunięcia się użytkownika do przodu zostało zredukowane do minimum;

| 8.2.2.3. | ryzyko uszkodzenia taśmy w wyniku kontaktu z ostrymi częściami sztywnymi pojazdu, konstrukcji siedzenia, urządzenia przytrzymującego dla dzieci lub urządzenia przytrzymującego dla dzieci ISOFIX zalecanego przez producenta zgodnie z tabelami 1 i 2 w załączniku 17 – dodatek 3 zostało zmniejszone do minimum; |
| --- | --- |

8.2.2.3.

ryzyko uszkodzenia taśmy w wyniku kontaktu z ostrymi częściami sztywnymi pojazdu, konstrukcji siedzenia, urządzenia przytrzymującego dla dzieci lub urządzenia przytrzymującego dla dzieci ISOFIX zalecanego przez producenta zgodnie z tabelami 1 i 2 w załączniku 17 – dodatek 3 zostało zmniejszone do minimum;

| 8.2.2.4. | konstrukcja i instalacja każdego pasa bezpieczeństwa przeznaczonego dla każdego miejsca siedzącego są takie, aby były one łatwo dostępne do użycia. Ponadto jeżeli całe siedzenie albo poduszka i/lub oparcie siedzenia mogą być składane w celu umożliwienia dostępu do tylnej części pojazdu, bagażnika lub przedziału towarowego, po złożeniu i ponownym rozłożeniu siedzeń do pozycji siedzącej przeznaczone dla tych siedzeń pasy bezpieczeństwa są dostępne do użycia lub mogą być łatwo wyjęte spod lub zza siedzenia przez jedną osobę, według wskazówek znajdujących się w instrukcji obsługi pojazdu, bez konieczności przeszkolenia czy ćwiczeń ze strony tej osoby; |
| --- | --- |

8.2.2.4.

konstrukcja i instalacja każdego pasa bezpieczeństwa przeznaczonego dla każdego miejsca siedzącego są takie, aby były one łatwo dostępne do użycia. Ponadto jeżeli całe siedzenie albo poduszka i/lub oparcie siedzenia mogą być składane w celu umożliwienia dostępu do tylnej części pojazdu, bagażnika lub przedziału towarowego, po złożeniu i ponownym rozłożeniu siedzeń do pozycji siedzącej przeznaczone dla tych siedzeń pasy bezpieczeństwa są dostępne do użycia lub mogą być łatwo wyjęte spod lub zza siedzenia przez jedną osobę, według wskazówek znajdujących się w instrukcji obsługi pojazdu, bez konieczności przeszkolenia czy ćwiczeń ze strony tej osoby;

| 8.2.2.5. | służba techniczna sprawdza, czy z trzpieniem zamka znajdującym się w zamku i bez użytkownika na siedzeniu: |
| --- | --- |

8.2.2.5.

służba techniczna sprawdza, czy z trzpieniem zamka znajdującym się w zamku i bez użytkownika na siedzeniu:

| 8.2.2.5.1. | możliwe rozluźnienie pasa nie przeszkadza w prawidłowej instalacji urządzenia przytrzymującego dla dziecka zalecanego przez producenta; oraz |
| --- | --- |

8.2.2.5.1.

możliwe rozluźnienie pasa nie przeszkadza w prawidłowej instalacji urządzenia przytrzymującego dla dziecka zalecanego przez producenta; oraz

| 8.2.2.5.2. | w przypadku trzypunktowego pasa naciąg wynoszący co najmniej 50 N może być ustanowiony w części biodrowej pasa poprzez zewnętrzne zastosowanie naciągu w części piersiowej tego pasa. |
| --- | --- |

8.2.2.5.2.

w przypadku trzypunktowego pasa naciąg wynoszący co najmniej 50 N może być ustanowiony w części biodrowej pasa poprzez zewnętrzne zastosowanie naciągu w części piersiowej tego pasa.

8.3.   Wymogi szczególne dotyczące części sztywnych stanowiących element pasów bezpieczeństwa lub urządzeń przytrzymujących

| 8.3.1. | Części sztywne, takie jak zamki, urządzenia regulacyjne i elementy mocujące nie mogą zwiększać ryzyka odniesienia obrażeń przez użytkownika lub inne osoby znajdujące się w pojeździe w razie wypadku. |
| --- | --- |

8.3.1.

Części sztywne, takie jak zamki, urządzenia regulacyjne i elementy mocujące nie mogą zwiększać ryzyka odniesienia obrażeń przez użytkownika lub inne osoby znajdujące się w pojeździe w razie wypadku.

| 8.3.2. | Urządzenie do zwalniania zamka musi być dobrze widoczne i łatwo dostępne dla użytkownika oraz tak skonstruowane, aby nie mogło dać się otworzyć przez nieuwagę lub przypadkowo. Zamek musi być umieszczony w miejscu zapewniającym łatwy dostęp dla ratownika, aby mógł on uwolnić użytkownika w razie niebezpieczeństwa.
  Zamek jest zainstalowany tak, aby użytkownik mógł go zwolnić jednym prostym ruchem jednej ręki w jednym kierunku, zarówno bez obciążenia, jak i wtedy, gdy pas podtrzymuje masę użytkownika.
  W przypadku pasów bezpieczeństwa lub urządzeń przytrzymujących dla siedz eń przednich zewnętrznych, z wyjątkiem podwójnych pasów piersiowych, zamek można także zamknąć w taki sam sposób.
  Jeżeli zamek ma styczność z użytkownikiem, należy sprawdzić, czy szerokość powierzchni styku nie jest mniejsza niż 46 mm.
  Jeżeli zamek ma styczność z użytkownikiem, należy sprawdzić, czy powierzchnia styku spełnia wymogi pkt 6.2.2.1 niniejszego regulaminu. |
| --- | --- |

8.3.2.

Urządzenie do zwalniania zamka musi być dobrze widoczne i łatwo dostępne dla użytkownika oraz tak skonstruowane, aby nie mogło dać się otworzyć przez nieuwagę lub przypadkowo. Zamek musi być umieszczony w miejscu zapewniającym łatwy dostęp dla ratownika, aby mógł on uwolnić użytkownika w razie niebezpieczeństwa.

Zamek jest zainstalowany tak, aby użytkownik mógł go zwolnić jednym prostym ruchem jednej ręki w jednym kierunku, zarówno bez obciążenia, jak i wtedy, gdy pas podtrzymuje masę użytkownika.

W przypadku pasów bezpieczeństwa lub urządzeń przytrzymujących dla siedz eń przednich zewnętrznych, z wyjątkiem podwójnych pasów piersiowych, zamek można także zamknąć w taki sam sposób.

Jeżeli zamek ma styczność z użytkownikiem, należy sprawdzić, czy szerokość powierzchni styku nie jest mniejsza niż 46 mm.

Jeżeli zamek ma styczność z użytkownikiem, należy sprawdzić, czy powierzchnia styku spełnia wymogi pkt 6.2.2.1 niniejszego regulaminu.

| 8.3.3. | Pas bezpieczeństwa założony przez użytkownika automatycznie dostosowuje się do niego lub zaprojektowany jest tak, aby urządzenie regulacji ręcznej było łatwo dostępne dla zajmującego siedzenie użytkownika oraz wygodne i proste w obsłudze. Pas można także skrócić jedną ręką w sposób dostosowujący go do budowy użytkownika i pozycji siedzenia w pojeździe. |
| --- | --- |

8.3.3.

Pas bezpieczeństwa założony przez użytkownika automatycznie dostosowuje się do niego lub zaprojektowany jest tak, aby urządzenie regulacji ręcznej było łatwo dostępne dla zajmującego siedzenie użytkownika oraz wygodne i proste w obsłudze. Pas można także skrócić jedną ręką w sposób dostosowujący go do budowy użytkownika i pozycji siedzenia w pojeździe.

| 8.3.4. | Pasy bezpieczeństwa lub urządzenia przytrzymujące wyposażone w zwijacze są instalowane w taki sposób, aby umożliwić zwijaczom prawidłowe działanie i skuteczne zwinięcie taśmy. |
| --- | --- |

8.3.4.

Pasy bezpieczeństwa lub urządzenia przytrzymujące wyposażone w zwijacze są instalowane w taki sposób, aby umożliwić zwijaczom prawidłowe działanie i skuteczne zwinięcie taśmy.

| 8.3.5. | W celu zapewnienia użytkownikowi pojazdu informacji o wprowadzonych zasadach dotyczących przewozu dzieci pojazdy kategorii M1 i N1 spełniają wymogi informacyjne określone w załączniku 17. Każdy pojazd kategorii M1 musi posiadać pozycje ISOFIX, zgodnie z odnośnymi przepisami regulaminu nr 14.
  Pierwsza pozycja ISOFIX pozwala co najmniej na instalację jednego z trzech zwróconych przodem do kierunku jazdy przyrządów zdefiniowanych w dodatku 2 do załącznika 17; druga pozycja ISOFIX umożliwia co najmniej instalację jednego z trzech zwróconych tyłem do kierunku jazdy przyrządów zdefiniowanych w dodatku 2 do załącznika 17. W przypadku drugiej pozycji ISOFIX, jeżeli instalacja zwróconego tyłem do kierunku jazdy przyrządu nie jest możliwa w drugim rzędzie siedzeń pojazdu ze względu na jego konstrukcję, dopuszczalna jest instalacja jednego z sześciu przyrządów w dowolnej pozycji w pojeździe. |
| --- | --- |

8.3.5.

W celu zapewnienia użytkownikowi pojazdu informacji o wprowadzonych zasadach dotyczących przewozu dzieci pojazdy kategorii M1 i N1 spełniają wymogi informacyjne określone w załączniku 17. Każdy pojazd kategorii M1 musi posiadać pozycje ISOFIX, zgodnie z odnośnymi przepisami regulaminu nr 14.

Pierwsza pozycja ISOFIX pozwala co najmniej na instalację jednego z trzech zwróconych przodem do kierunku jazdy przyrządów zdefiniowanych w dodatku 2 do załącznika 17; druga pozycja ISOFIX umożliwia co najmniej instalację jednego z trzech zwróconych tyłem do kierunku jazdy przyrządów zdefiniowanych w dodatku 2 do załącznika 17. W przypadku drugiej pozycji ISOFIX, jeżeli instalacja zwróconego tyłem do kierunku jazdy przyrządu nie jest możliwa w drugim rzędzie siedzeń pojazdu ze względu na jego konstrukcję, dopuszczalna jest instalacja jednego z sześciu przyrządów w dowolnej pozycji w pojeździe.

9.   ZGODNOŚĆ PRODUKCJI

Procedury kontroli zgodności produkcji muszą odpowiadać procedurom zawartym w porozumieniu, dodatek 2 (E/ECE/324-E/ECE/TRANS/505/Rev.2), włącznie z następującymi wymogami:

| 9.1. | Każdy typ pojazdu, pas bezpieczeństwa lub urządzenie przytrzymujące homologowane zgodnie z niniejszym regulaminem produkowane jest w sposób zapewniający zgodność z typem homologowanym w drodze spełnienia wymogów określonych w pkt 6, 7, i 8 powyżej. |
| --- | --- |

9.1.

Każdy typ pojazdu, pas bezpieczeństwa lub urządzenie przytrzymujące homologowane zgodnie z niniejszym regulaminem produkowane jest w sposób zapewniający zgodność z typem homologowanym w drodze spełnienia wymogów określonych w pkt 6, 7, i 8 powyżej.

| 9.2. | Należy spełnić minimalne wymogi dotyczące zgodności z procedurami kontroli produkcji określonymi w załączniku 14 do niniejszego regulaminu. |
| --- | --- |

9.2.

Należy spełnić minimalne wymogi dotyczące zgodności z procedurami kontroli produkcji określonymi w załączniku 14 do niniejszego regulaminu.

| 9.3. | Władza, która udzieliła homologacji typu może w dowolnym czasie zweryfikować metody kontroli zgodności stosowane w każdym z obiektów produkcyjnych. Weryfikacje takie dokonywane są zazwyczaj raz na rok. |
| --- | --- |

9.3.

Władza, która udzieliła homologacji typu może w dowolnym czasie zweryfikować metody kontroli zgodności stosowane w każdym z obiektów produkcyjnych. Weryfikacje takie dokonywane są zazwyczaj raz na rok.

10.   SANKCJE ZA NIEZGODNOŚĆ PRODUKCJI

| 10.1. | Homologacja udzielona w odniesieniu do pojazdu, typu pasa bezpieczeństwa lub urządzenia przytrzymującego zgodnie z niniejszym regulaminem może zostać cofnięta w razie niespełnienia wymogu określonego w pkt 9.1 powyżej lub w razie niezaliczenia przez wybrany pas bezpieczeństwa lub urządzenie przytrzymujące badań określonych w pkt 9.2 powyżej. |
| --- | --- |

10.1.

Homologacja udzielona w odniesieniu do pojazdu, typu pasa bezpieczeństwa lub urządzenia przytrzymującego zgodnie z niniejszym regulaminem może zostać cofnięta w razie niespełnienia wymogu określonego w pkt 9.1 powyżej lub w razie niezaliczenia przez wybrany pas bezpieczeństwa lub urządzenie przytrzymujące badań określonych w pkt 9.2 powyżej.

| 10.2. | Jeżeli Umawiająca się Strona stosująca niniejszy regulamin cofnie uprzednio udzieloną homologację, zobowiązana jest ona bezzwłocznie powiadomić o tym pozostałe Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin za pomocą formularza komunikatu zgodnego z wzorem przedstawionym (odpowiednio) w załączniku 1A lub 1B do niniejszego regulaminu. |
| --- | --- |

10.2.

Jeżeli Umawiająca się Strona stosująca niniejszy regulamin cofnie uprzednio udzieloną homologację, zobowiązana jest ona bezzwłocznie powiadomić o tym pozostałe Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin za pomocą formularza komunikatu zgodnego z wzorem przedstawionym (odpowiednio) w załączniku 1A lub 1B do niniejszego regulaminu.

11.   ZMIANA I ROZSZERZENIE HOMOLOGACJI TYPU POJAZDU, PASA BEZPIECZEŃSTWA LUB URZĄDZENIA PRZYTRZYMUJĄCEGO

| 11.1. | Jakakolwiek modyfikacja typu pojazdu bądź pasa bezpieczeństwa lub urządzenia przytrzymującego lub obu z nich wymaga powiadomienia służby administracyjnej, która udzieliła homologacji typu pojazdu, pasa bezpieczeństwa lub urządzenia przytrzymującego. Służba taka może wówczas: |
| --- | --- |

11.1.

Jakakolwiek modyfikacja typu pojazdu bądź pasa bezpieczeństwa lub urządzenia przytrzymującego lub obu z nich wymaga powiadomienia służby administracyjnej, która udzieliła homologacji typu pojazdu, pasa bezpieczeństwa lub urządzenia przytrzymującego. Służba taka może wówczas:

| 11.1.1. | uznać, że wprowadzone modyfikacje prawdopodobnie nie będą miały istotnego negatywnego skutku i że w każdym razie pojazd, pas bezpieczeństwa lub urządzenie przytrzymujące nadal spełnia wymogi; lub |
| --- | --- |

11.1.1.

uznać, że wprowadzone modyfikacje prawdopodobnie nie będą miały istotnego negatywnego skutku i że w każdym razie pojazd, pas bezpieczeństwa lub urządzenie przytrzymujące nadal spełnia wymogi; lub

| 11.1.2. | zażądać kolejnego sprawozdania z badań od służby technicznej odpowiedzialnej za przeprowadzenie badań. |
| --- | --- |

11.1.2.

zażądać kolejnego sprawozdania z badań od służby technicznej odpowiedzialnej za przeprowadzenie badań.

| 11.2. | Bez uszczerbku dla przepisów pkt 11.1 powyżej, wariantu pojazdu o masie w stanie gotowym do jazdy mniejszej niż masa w stanie gotowym do jazdy pojazdu poddanego badaniu homologacyjnemu nie uważa się za modyfikację typu pojazdu. |
| --- | --- |

11.2.

Bez uszczerbku dla przepisów pkt 11.1 powyżej, wariantu pojazdu o masie w stanie gotowym do jazdy mniejszej niż masa w stanie gotowym do jazdy pojazdu poddanego badaniu homologacyjnemu nie uważa się za modyfikację typu pojazdu.

| 11.3. | Potwierdzenie lub odmowa homologacji, wymieniająca zmiany, zostaje notyfikowana Stronom porozumienia stosującym niniejszy regulamin zgodnie z procedurą określoną w pkt 5.2.3 lub 5.3.3. |
| --- | --- |

11.3.

Potwierdzenie lub odmowa homologacji, wymieniająca zmiany, zostaje notyfikowana Stronom porozumienia stosującym niniejszy regulamin zgodnie z procedurą określoną w pkt 5.2.3 lub 5.3.3.

| 11.4. | Właściwa władza udzielająca rozszerzenia homologacji przydziela numer seryjny dla takiego rozszerzenia oraz informuje o nim pozostałe Strony porozumienia z 1958 r. stosujące niniejszy regulamin za pomocą formularza komunikatu zgodnego z wzorem w załączniku 1A lub 1B do niniejszego regulaminu. |
| --- | --- |

11.4.

Właściwa władza udzielająca rozszerzenia homologacji przydziela numer seryjny dla takiego rozszerzenia oraz informuje o nim pozostałe Strony porozumienia z 1958 r. stosujące niniejszy regulamin za pomocą formularza komunikatu zgodnego z wzorem w załączniku 1A lub 1B do niniejszego regulaminu.

12.   OSTATECZNE ZAPRZESTANIE PRODUKCJI

Jeżeli posiadacz homologacji całkowicie zaprzestanie produkcji urządzenia homologowanego zgodnie z niniejszym regulaminem, musi poinformować o tym władzę, która udzieliła homologacji. Po otrzymaniu właściwego komunikatu władza taka za pomocą formularza komunikatu zgodnego z wzorem w załącznikach 1A lub 1B do niniejszego regulaminu informuje o tym pozostałe Strony z porozumienia z 1958 r. stosujące niniejszy regulamin.

13.   INSTRUKCJE

W przypadku typu pasów bezpieczeństwa niedostarczanych razem z pojazdem informacja na opakowaniu oraz instrukcja instalacji jasno określają typ pojazdu, dla którego pasy takie są przeznaczone.

14.   NAZWY I ADRESY SŁUŻB TECHNICZNYCH ODPOWIEDZIALNYCH ZA PRZEPROWADZENIE BADAŃ HOMOLOGACYJNYCH ORAZ SŁUŻB ADMINISTRACYJNYCH

Strony porozumienia z 1958 r. stosujące niniejszy regulamin przekazują sekretariatowi Organizacji Narodów Zjednoczonych nazwy i adresy służb technicznych odpowiedzialnych za przeprowadzenie badań homologacyjnych oraz służb administracyjnych udzielających homologacji, którym należy przesłać wydane w innych krajach formularze poświadczające homologację, odmowę, rozszerzenie lub cofnięcie homologacji.

15.   PRZEPISY PRZEJŚCIOWE

15.1.   Homologacja typu pojazdu

| 15.1.1. | Od oficjalnej daty wejścia w życie suplementu 15 do serii poprawek 04 żadna z Umawiających się Stron stosujących niniejszy regulamin nie może odmówić udzielenia homologacji EKG zgodnie z niniejszym regulaminem, zmienionym suplementem 15 do serii poprawek 04. |
| --- | --- |

15.1.1.

Od oficjalnej daty wejścia w życie suplementu 15 do serii poprawek 04 żadna z Umawiających się Stron stosujących niniejszy regulamin nie może odmówić udzielenia homologacji EKG zgodnie z niniejszym regulaminem, zmienionym suplementem 15 do serii poprawek 04.

| 15.1.2. | Dwa lata po wejściu w życie suplementu 15 do serii poprawek 04 do niniejszego regulaminu Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin udzielają homologacji EKG tylko w razie spełnienia wymogów niniejszego regulaminu, zmienionego suplementem 15 do serii poprawek 04. |
| --- | --- |

15.1.2.

Dwa lata po wejściu w życie suplementu 15 do serii poprawek 04 do niniejszego regulaminu Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin udzielają homologacji EKG tylko w razie spełnienia wymogów niniejszego regulaminu, zmienionego suplementem 15 do serii poprawek 04.

| 15.1.3. | 7 lat po wejściu w życie suplementu 15 do serii poprawek 04 do niniejszego regulaminu Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin mogą odmówić uznania homologacji nieudzielonych zgodnie z niniejszym regulaminem zmienionym suplementem 15 do serii poprawek 04. Obowiązujące homologacje kategorii pojazdów innych niż M1, na które nie ma wpływu suplement 15 do serii poprawek 04 do niniejszego regulaminu, pozostają jednak ważne, a Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin nadal je akceptują. |
| --- | --- |

15.1.3.

7 lat po wejściu w życie suplementu 15 do serii poprawek 04 do niniejszego regulaminu Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin mogą odmówić uznania homologacji nieudzielonych zgodnie z niniejszym regulaminem zmienionym suplementem 15 do serii poprawek 04. Obowiązujące homologacje kategorii pojazdów innych niż M1, na które nie ma wpływu suplement 15 do serii poprawek 04 do niniejszego regulaminu, pozostają jednak ważne, a Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin nadal je akceptują.

| 15.1.3.1. | Ponadto od dnia 1 października 2000 r. Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin mogą odmówić uznania homologacji EKG pojazdów kategorii M1 i N1 nieudzielonych zgodnie z niniejszym regulaminem zmienionym suplementem 8 do serii poprawek 04, jeżeli nie zostały spełnione wymogi informacyjne pkt 8.3.5 oraz załącznika 17. |
| --- | --- |

15.1.3.1.

Ponadto od dnia 1 października 2000 r. Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin mogą odmówić uznania homologacji EKG pojazdów kategorii M1 i N1 nieudzielonych zgodnie z niniejszym regulaminem zmienionym suplementem 8 do serii poprawek 04, jeżeli nie zostały spełnione wymogi informacyjne pkt 8.3.5 oraz załącznika 17.

15.2.   Instalacja pasów bezpieczeństwa

Niniejsze przepisy przejściowe mają zastosowanie jedynie do instalacji pasów bezpieczeństwa i nie powodują zmiany oznakowania pasów bezpieczeństwa.

| 15.2.1. | Od oficjalnej daty wejścia w życie suplementu 12 do serii poprawek 04 żadna z Umawiających się Stron stosujących niniejszy regulamin nie może odmówić udzielenia homologacji EKG zgodnie z niniejszym regulaminem, zmienionym suplementem 12 do serii poprawek 04. |
| --- | --- |

15.2.1.

Od oficjalnej daty wejścia w życie suplementu 12 do serii poprawek 04 żadna z Umawiających się Stron stosujących niniejszy regulamin nie może odmówić udzielenia homologacji EKG zgodnie z niniejszym regulaminem, zmienionym suplementem 12 do serii poprawek 04.

| 15.2.2. | Po upływie okresu 36 miesięcy od oficjalnej daty wejścia w życie, o której mowa w pkt 15.2.1 powyżej, Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin udzielają homologacji tylko typom pojazdów zgodnym z wymogami niniejszego regulaminu zmienionego suplementem 12 do serii poprawek 04. |
| --- | --- |

15.2.2.

Po upływie okresu 36 miesięcy od oficjalnej daty wejścia w życie, o której mowa w pkt 15.2.1 powyżej, Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin udzielają homologacji tylko typom pojazdów zgodnym z wymogami niniejszego regulaminu zmienionego suplementem 12 do serii poprawek 04.

| 15.2.3. | Po upływie okresu 60 miesięcy od oficjalnej daty wejścia w życie, o której mowa w pkt 15.2.1 powyżej, Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin mogą odmówić uznania homologacji nieudzielonych zgodnie z wymogami niniejszego regulaminu zmienionego suplementem 12 do serii poprawek 04. |
| --- | --- |

15.2.3.

Po upływie okresu 60 miesięcy od oficjalnej daty wejścia w życie, o której mowa w pkt 15.2.1 powyżej, Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin mogą odmówić uznania homologacji nieudzielonych zgodnie z wymogami niniejszego regulaminu zmienionego suplementem 12 do serii poprawek 04.

| 15.2.4. | Po oficjalnej dacie wejścia w życie suplementu 14 do serii poprawek 04 żadna z Umawiających się Stron stosujących niniejszy regulamin nie może odmówić udzielenia homologacji EKG/ONZ zgodnie z niniejszym regulaminem zmienionym suplementem 14 do serii poprawek 04. |
| --- | --- |

15.2.4.

Po oficjalnej dacie wejścia w życie suplementu 14 do serii poprawek 04 żadna z Umawiających się Stron stosujących niniejszy regulamin nie może odmówić udzielenia homologacji EKG/ONZ zgodnie z niniejszym regulaminem zmienionym suplementem 14 do serii poprawek 04.

| 15.2.5. | Po oficjalnej dacie wejścia w życie suplementu 16 do serii poprawek 04 żadna z Umawiających się Stron stosujących niniejszy regulamin nie może odmówić udzielenia homologacji EKG/ONZ zgodnie z niniejszym regulaminem zmienionym suplementem 16 do serii poprawek 04. |
| --- | --- |

15.2.5.

Po oficjalnej dacie wejścia w życie suplementu 16 do serii poprawek 04 żadna z Umawiających się Stron stosujących niniejszy regulamin nie może odmówić udzielenia homologacji EKG/ONZ zgodnie z niniejszym regulaminem zmienionym suplementem 16 do serii poprawek 04.

| 15.2.6. | Po upływie okresu 36 miesięcy od oficjalnej daty wejścia w życie, o której mowa w pkt 15.2.4 powyżej, Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin udzielają homologacji tylko typom pojazdów zgodnym z wymogami niniejszego regulaminu zmienionego suplementem 14 do serii poprawek 04. |
| --- | --- |

15.2.6.

Po upływie okresu 36 miesięcy od oficjalnej daty wejścia w życie, o której mowa w pkt 15.2.4 powyżej, Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin udzielają homologacji tylko typom pojazdów zgodnym z wymogami niniejszego regulaminu zmienionego suplementem 14 do serii poprawek 04.

| 15.2.7. | Po upływie okresu 60 miesięcy od oficjalnej daty wejścia w życie, o której mowa w pkt 15.2.4 powyżej, Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin mogą odmówić uznania homologacji nieudzielonych zgodnie z suplementem 14 do serii poprawek 04 do niniejszego regulaminu. |
| --- | --- |

15.2.7.

Po upływie okresu 60 miesięcy od oficjalnej daty wejścia w życie, o której mowa w pkt 15.2.4 powyżej, Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin mogą odmówić uznania homologacji nieudzielonych zgodnie z suplementem 14 do serii poprawek 04 do niniejszego regulaminu.

| 15.2.8. | Po dniu 16 lipca 2006 r. Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin udzielają homologacji tylko typom pojazdów zgodnym z wymogami niniejszego regulaminu, zmienionego suplementem 16 do serii poprawek 04. |
| --- | --- |

15.2.8.

Po dniu 16 lipca 2006 r. Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin udzielają homologacji tylko typom pojazdów zgodnym z wymogami niniejszego regulaminu, zmienionego suplementem 16 do serii poprawek 04.

| 15.2.9. | Pod dniu 16 lipca 2008 r. Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin mogą odmówić uznania homologacji pojazdów kategorii N1 nieudzielonych zgodnie z suplementem 16 do serii poprawek 04 do niniejszego regulaminu. |
| --- | --- |

15.2.9.

Pod dniu 16 lipca 2008 r. Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin mogą odmówić uznania homologacji pojazdów kategorii N1 nieudzielonych zgodnie z suplementem 16 do serii poprawek 04 do niniejszego regulaminu.

---

(1)  Zdefiniowanych w załączniku 7 do ujednoliconej rezolucji w sprawie budowy pojazdów (R.E.3) (dokument TRANS/WP.29/78/Rev.1/Amend.2).

(2)  Zdefiniowanych załączniku 7 do ujednoliconej rezolucji w sprawie budowy pojazdów R.E.3 (TRANS/WP.29/78/Rev.1/Amend.2).

(3)  1 – Niemcy, 2 – Francja, 3 – Włochy, 4 – Niderlandy, 5 – Szwecja, 6 – Belgia, 7 – Węgry, 8 – Republika Czeska, 9 – Hiszpania, 10 – Serbia i Czarnogóra, 11 – Zjednoczone Królestwo, 12 – Austria, 13 – Luksemburg, 14 – Szwajcaria, 15 (numer wolny), 16 – Norwegia, 17 – Finlandia, 18 – Dania, 19 – Rumunia, 20 – Polska, 21 – Portugalia, 22 – Federacja Rosyjska, 23 – Grecja, 24 – Irlandia, 25 – Chorwacja, 26 – Słowenia, 27 – Słowacja, 28 – Białoruś, 29 – Estonia, 30 (numer wolny), 31 – Bośnia i Hercegowina, 32 – Łotwa, 33 (numer wolny), 34 – Bułgaria, 35 (numer wolny), 36 – Litwa, 37 – Turcja, 38 (numer wolny), 39 – Azerbejdżan, 40 – Była Jugosłowiańska Republika Macedonii, 41 (numer wolny), 42 – Wspólnota Europejska (homologacje udzielane są przez jej państwa członkowskie z użyciem właściwych im symboli EKG), 43 – Japonia, 44 (numer wolny), 45 – Australia, 46 – Ukraina, 47 – Republika Południowej Afryki, 48 – Nowa Zelandia, 49 – Cypr, 50 – Malta, 51 – Republika Korei. Kolejni członkowie uzyskują numery w porządku chronologicznym, w jakim ratyfikują lub przystępują do Porozumienia dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań, a Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych powiadamia Umawiające się Strony porozumienia o przydzielonych w ten sposób numerach.

(4)  Patrz: przypis do pkt 5.2.4.1.

(5)  g = 9,81 m/s2.

(6)  Patrz: pkt 7.4.1.6.4.3.

(7)  g = 9,81 m/s2.

(8)  Dokument TRANS/WP.29/78/Rev.1/Amend.2.

---

ZAŁĄCZNIK 1A

KOMUNIKAT

(maksymalny format: A4 (210 × 297 mm))

Image

Image

---

ZAŁĄCZNIK 1B

KOMUNIKAT

(maksymalny format: A4 (210 × 297 mm))

Image

---

ZAŁĄCZNIK 2

UKŁAD ZNAKÓW HOMOLOGACJI

| 1. | Układ znaków homologacji pojazdu w odniesieniu do instalacji pasów bezpieczeństwa
  Wzór A
  (Patrz: pkt 5.2.4 niniejszego regulaminu)



  a = 8 mm min.
  Powyższy znak homologacji umieszczony na pojeździe wskazuje, że odnośny typ pojazdu uzyskał homologację w odniesieniu do pasów bezpieczeństwa w Niderlandach (E4) zgodnie z regulaminem nr 16. Numer homologacji wskazuje, że homologacji udzielono zgodnie z wymogami regulaminu nr 16 zmienionego serią poprawek 04.
  Wzór B
  (Patrz: pkt 5.2.5 niniejszego regulaminu)



  a = 8 mm min.
  Powyższy znak homologacji umieszczony na pojeździe wskazuje, że odnośny typ pojazdu uzyskał homologację w Niderlandach (E4) zgodnie z regulaminami nr 16 i 52 (1). Numery homologacji wskazują, że w terminach udzielenia odnośnych homologacji regulamin nr 16 obejmował serię poprawek 04, a regulamin nr 52 serię poprawek 01. |
| --- | --- |

1.

Układ znaków homologacji pojazdu w odniesieniu do instalacji pasów bezpieczeństwa

Wzór A

(Patrz: pkt 5.2.4 niniejszego regulaminu)

Image

a = 8 mm min.

Powyższy znak homologacji umieszczony na pojeździe wskazuje, że odnośny typ pojazdu uzyskał homologację w odniesieniu do pasów bezpieczeństwa w Niderlandach (E4) zgodnie z regulaminem nr 16. Numer homologacji wskazuje, że homologacji udzielono zgodnie z wymogami regulaminu nr 16 zmienionego serią poprawek 04.

Wzór B

(Patrz: pkt 5.2.5 niniejszego regulaminu)

Image

a = 8 mm min.

Powyższy znak homologacji umieszczony na pojeździe wskazuje, że odnośny typ pojazdu uzyskał homologację w Niderlandach (E4) zgodnie z regulaminami nr 16 i 52 (1). Numery homologacji wskazują, że w terminach udzielenia odnośnych homologacji regulamin nr 16 obejmował serię poprawek 04, a regulamin nr 52 serię poprawek 01.

| 2. | Układ znaków homologacji pasa bezpieczeństwa (patrz: pkt 5.3.5 niniejszego regulaminu)



  a = 8 mm min.
  Pas noszący powyższy znak homologacji jest pasem trzypunktowym („A”), wyposażonym w pochłaniacz energii („e”) i homologowanym w Niderlandach (E4) zgodnie z regulaminem w chwili homologacji zmienionym już serią poprawek 04, przy czym numer homologacji to 042439.



  Pas noszący powyższy znak homologacji jest pasem biodrowym („B”), wyposażonym w zwijacz typu 4 o czułości wielokrotnej (m) i homologowanym w Niderlandach (E4) zgodnie z regulaminem w chwili homologacji zmienionym już serią poprawek 04, przy czym numer homologacji to 042489.







  Uwaga: | Numer homologacji oraz symbole dodatkowe muszą znajdować się blisko okręgu, poniżej lub powyżej litery „E” lub też na prawo bądź na lewo od niej. Cyfry tworzące numer homologacji muszą znajdować się po tej samej stronie „E” i być zwrócone w tym samym kierunku. Dodatkowy symbol(-e) musi znajdować się dokładnie naprzeciw numeru homologacji. Należy unikać stosowania liczb rzymskich jako numerów homologacji, aby zapobiec pomyleniu ich z innymi symbolami. |
| --- | --- | --- |

2.

Układ znaków homologacji pasa bezpieczeństwa (patrz: pkt 5.3.5 niniejszego regulaminu)

Image

a = 8 mm min.

Pas noszący powyższy znak homologacji jest pasem trzypunktowym („A”), wyposażonym w pochłaniacz energii („e”) i homologowanym w Niderlandach (E4) zgodnie z regulaminem w chwili homologacji zmienionym już serią poprawek 04, przy czym numer homologacji to 042439.

Image

Pas noszący powyższy znak homologacji jest pasem biodrowym („B”), wyposażonym w zwijacz typu 4 o czułości wielokrotnej (m) i homologowanym w Niderlandach (E4) zgodnie z regulaminem w chwili homologacji zmienionym już serią poprawek 04, przy czym numer homologacji to 042489.

Uwaga:

Numer homologacji oraz symbole dodatkowe muszą znajdować się blisko okręgu, poniżej lub powyżej litery „E” lub też na prawo bądź na lewo od niej. Cyfry tworzące numer homologacji muszą znajdować się po tej samej stronie „E” i być zwrócone w tym samym kierunku. Dodatkowy symbol(-e) musi znajdować się dokładnie naprzeciw numeru homologacji. Należy unikać stosowania liczb rzymskich jako numerów homologacji, aby zapobiec pomyleniu ich z innymi symbolami.

Image

Pas noszący powyższy znak homologacji jest pasem typu specjalnego („S”), wyposażonym w pochłaniacz energii („e”) i homologowanym w Niderlandach (E4) zgodnie z regulaminem w chwili homologacji zmienionym już serią poprawek 04, przy czym numer homologacji to 0422439.

Image

Pas noszący powyższy znak homologacji to pas typu specjalnego („S”) stanowiący część urządzenia przytrzymującego („Z”), wyposażony w pochłaniacz energii („e”). Uzyskał homologację w Niderlandach (E4) zgodnie z regulaminem w chwili homologacji zmienionym już serią poprawek 04, przy czym numer homologacji to 0424391.

Image

a = 8 mm min.

Image

Pas noszący powyższy znak homologacji jest pasem trzypunktowym („A”), wyposażonym w zwijacz typu 4N („r4N”) o czułości wielokrotnej („m”), w odniesieniu do którego homologacji typu udzielono w Niderlandach (E4) zgodnie z regulaminem w chwili homologacji zmienionym już serią poprawek 04, przy czym numer homologacji to 042439. Pasa tego nie należy instalować w pojazdach kategorii M1.

PODUSZKA POWIETRZNA

Image

Pas noszący powyższy znak homologacji to pas trzypunktowy („A”), wyposażony w pochłaniacz energii („e”), homologowany jako spełniający szczególne wymogi pkt 6.4.1.3.3 niniejszego regulaminu oraz posiadający zwijacz typu 4 („r4”) o czułości wielokrotnej („m”), w odniesieniu do którego homologacji typu udzielono w Niderlandach („E4”), przy czym numer homologacji to 042439. Pierwsze dwie cyfry wskazują, że w chwili homologacji regulamin był już zmieniony serią poprawek 04. Taki pas bezpieczeństwa instaluje się w pojazdach wyposażonych w poduszkę powietrzną w danym miejscu siedzącym.

---

(1)  Drugi numer podano jedynie jako przykład.

---

ZAŁĄCZNIK 3

SCHEMAT URZĄDZENIA DO BADANIA TRWAŁOŚCI MECHANIZMU ZWIJAJĄCEGO

Image

---

ZAŁĄCZNIK 4

SCHEMAT URZĄDZENIA DO BADANIA BLOKOWANIA ZWIJACZY Z BLOKADĄ AWARYJNĄ

Odpowiednie urządzenie pokazane jest na rysunku i składa się z napędzanej silnikiem krzywki, której popychacz jest połączony drutami z małym wózkiem zamontowanym na torze. Połączenie konstrukcji krzywki i obrotów silnika daje wymagane przyspieszenie, przy stopniu przyrostu przyspieszenia określonym w pkt 7.6.2.2 niniejszego regulaminu, zaś suw jest ustawiony tak, aby przekraczał maksymalne dopuszczalne przesunięcie taśm przed zablokowaniem.

Na wózku zamontowana jest platforma nośna, która może obracać się, umożliwiając zainstalowanie zwijacza w zmiennych położeniach w stosunku do kierunku ruchu wózka.

Podczas badania zwijacza w odniesieniu do czułości na ruch taśmy, zwijacz zamontowany jest na odpowiednio zamocowanym wsporniku, a taśma jest przymocowana do wózka.

Podczas przeprowadzania powyższego badania wszelkie wsporniki itp. dostarczone przez producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela są włączone w instalację do badań, aby jak najbardziej upodobnić ją do instalacji przewidzianej w pojeździe.

Wszelkie dodatkowe wsporniki itp., które mogą być wymagane w celu upodobnienia do instalacji przewidzianej w pojeździe, zapewnia producent lub jego upoważniony przedstawiciel.

Image

---

ZAŁĄCZNIK 5

SCHEMAT URZĄDZENIA DO BADANIA ODPORNOŚCI NA PYŁ

(wymiary w milimetrach)

Image

---

ZAŁĄCZNIK 6

OPIS WÓZKA, SIEDZENIA, MOCOWAŃ I URZĄDZENIA ZATRZYMUJĄCEGO

1.   WÓZEK

Do celów badań pasów bezpieczeństwa masa wózka wyposażonego tylko w siedzenie wynosi 400 + 20 kg. Do celów badań urządzeń przytrzymujących masa wózka z przymocowaną konstrukcją pojazdu wynosi 800 kg. Jednakże w razie potrzeby masa całkowita wózka i konstrukcji pojazdu może być zwiększana skokowo co 200 kg. W żadnym przypadku masa całkowita nie może różnić się od wartości nominalnej o więcej niż + 40 kg.

2.   SIEDZENIE

Z wyjątkiem badań urządzeń przytrzymujących, siedzenie musi mieć sztywną konstrukcję i gładką powierzchnię. Zachowuje się parametry podane na rys. 1 w niniejszym załączniku, przy czym należy zwrócić uwagę, aby żadna część metalowa nie mogła wejść w styczność z pasem.

3.   MOCOWANIA

| 3.1. | W przypadku pasa wyposażonego w urządzenie regulacji wysokości pasa, zgodnie z definicją przedstawioną w pkt 29.6 niniejszego regulaminu, urządzenie to przymocowane jest do sztywnej ramy lub do części pojazdu, na której jest w trybie normalnym montowane i która jest bezpiecznie mocowana na wózku badawczym. |
| --- | --- |

3.1.

W przypadku pasa wyposażonego w urządzenie regulacji wysokości pasa, zgodnie z definicją przedstawioną w pkt 29.6 niniejszego regulaminu, urządzenie to przymocowane jest do sztywnej ramy lub do części pojazdu, na której jest w trybie normalnym montowane i która jest bezpiecznie mocowana na wózku badawczym.

| 3.2. | Punkty mocowania są umiejscowione jak pokazano na rys. 1. Znaki odpowiadające układowi mocowań pokazują, gdzie końce pasa powinny być zamocowane do wózka lub do przetwornika obciążenia, w zależności od przypadku. Mocowaniami do wykorzystania w trybie normalnym są punkty „A”, „B” i „K”, jeżeli długość taśmy między górną krawędzią zamka i otworem do zamocowania wspornika taśmy nie przekracza 250 mm. W przeciwnym wypadku należy wykorzystać punkty „A1” i „B1”. Dopuszczalna różnica w umiejscowieniu mocowań jest taka, że każde mocowanie może być umieszczone nie więcej niż 50 mm od odpowiednich punktów „A”, „B” oraz „K” wskazanych na rys. 1 lub punktów „A1”, „B1” oraz „K”, w zależności od przypadku. |
| --- | --- |

3.2.

Punkty mocowania są umiejscowione jak pokazano na rys. 1. Znaki odpowiadające układowi mocowań pokazują, gdzie końce pasa powinny być zamocowane do wózka lub do przetwornika obciążenia, w zależności od przypadku. Mocowaniami do wykorzystania w trybie normalnym są punkty „A”, „B” i „K”, jeżeli długość taśmy między górną krawędzią zamka i otworem do zamocowania wspornika taśmy nie przekracza 250 mm. W przeciwnym wypadku należy wykorzystać punkty „A1” i „B1”. Dopuszczalna różnica w umiejscowieniu mocowań jest taka, że każde mocowanie może być umieszczone nie więcej niż 50 mm od odpowiednich punktów „A”, „B” oraz „K” wskazanych na rys. 1 lub punktów „A1”, „B1” oraz „K”, w zależności od przypadku.

| 3.3. | Konstrukcja utrzymująca mocowania jest sztywna. Górne mocowanie nie może przemieszczać się o więcej 0,2 mm w kierunku wzdłużnym, jeżeli w kierunku tym przyłożone zostaje obciążenie o wartości 98 daN. Wózek jest tak skonstruowany, aby nie nastąpiło jakiekolwiek trwałe odkształcenie części utrzymujących mocowania podczas badania. |
| --- | --- |

3.3.

Konstrukcja utrzymująca mocowania jest sztywna. Górne mocowanie nie może przemieszczać się o więcej 0,2 mm w kierunku wzdłużnym, jeżeli w kierunku tym przyłożone zostaje obciążenie o wartości 98 daN. Wózek jest tak skonstruowany, aby nie nastąpiło jakiekolwiek trwałe odkształcenie części utrzymujących mocowania podczas badania.

| 3.4. | Jeżeli w celu zamontowania zwijacza konieczne jest czwarte mocowanie, musi ono:






  — | być umiejscowione w pionowej płaszczyźnie wzdłużnej przechodzącej przez punkt „K”, |
| --- | --- | --- |

3.4.

Jeżeli w celu zamontowania zwijacza konieczne jest czwarte mocowanie, musi ono:

—

być umiejscowione w pionowej płaszczyźnie wzdłużnej przechodzącej przez punkt „K”,

| — | umożliwiać odchylenie zwijacza pod kątem zalecanym przez producenta, |
| --- | --- |

—

umożliwiać odchylenie zwijacza pod kątem zalecanym przez producenta,

| — | być umiejscowione na łuku koła o promieniu KB1 = 790 mm, jeżeli długość między górną prowadnicą taśmy i wyjściem taśmy ze zwijacza jest nie mniejsza niż 540 mm lub, we wszystkich innych przypadkach, na łuku koła ze środkiem K i o promieniu 350 mm. |
| --- | --- |

—

być umiejscowione na łuku koła o promieniu KB1 = 790 mm, jeżeli długość między górną prowadnicą taśmy i wyjściem taśmy ze zwijacza jest nie mniejsza niż 540 mm lub, we wszystkich innych przypadkach, na łuku koła ze środkiem K i o promieniu 350 mm.

4.   URZĄDZENIE ZATRZYMUJĄCE

| 4.1. | Urządzenie to składa się z dwóch identycznych pochłaniaczy zamontowanych równolegle, z wyjątkiem urządzeń przytrzymujących, gdzie stosowane są cztery pochłaniacze dla masy nominalnej 800 kg. W razie potrzeby można zastosować dodatkowy pochłaniacz dla każdych dodatkowych 200 kg masy nominalnej. Każdy pochłaniacz składa się z:






  — | korpusu zewnętrznego wykonanego z rury stalowej, |
| --- | --- | --- |

4.1.

Urządzenie to składa się z dwóch identycznych pochłaniaczy zamontowanych równolegle, z wyjątkiem urządzeń przytrzymujących, gdzie stosowane są cztery pochłaniacze dla masy nominalnej 800 kg. W razie potrzeby można zastosować dodatkowy pochłaniacz dla każdych dodatkowych 200 kg masy nominalnej. Każdy pochłaniacz składa się z:

—

korpusu zewnętrznego wykonanego z rury stalowej,

| — | poliuretanowej rury pochłaniacza energii, |
| --- | --- |

—

poliuretanowej rury pochłaniacza energii,

| — | gałki w kształcie oliwki ze stali polerowanej wsuwającej się do pochłaniacza, oraz |
| --- | --- |

—

gałki w kształcie oliwki ze stali polerowanej wsuwającej się do pochłaniacza, oraz

| — | pręta i płyty uderzeniowej. |
| --- | --- |

—

pręta i płyty uderzeniowej.

| 4.2. | Wymiary poszczególnych części tego pochłaniacza podano na schematach przedstawionych na rys. 2, 3 i 4. |
| --- | --- |

4.2.

Wymiary poszczególnych części tego pochłaniacza podano na schematach przedstawionych na rys. 2, 3 i 4.

| 4.3. | Właściwości materiału pochłaniającego przedstawiono w tabeli 1 niniejszego załącznika. Bezpośrednio przed każdym badaniem rury są kondycjonowane w temperaturze wynoszącej od 15 do 25 oC przez co najmniej 12 godzin i nie są w tym czasie używane. Temperatura urządzenia zatrzymującego podczas badania dynamicznego pasów bezpieczeństwa lub urządzeń przytrzymujących musi być taka sama, jak podczas badania kalibracyjnego, z tolerancją + 2 oC. Wymogi, jakie musi spełnić urządzenie zatrzymujące, określono w załączniku 8 do niniejszego regulaminu. Dopuszcza się zastosowanie dowolnego innego urządzenia zapewniającego równoważne wyniki.
  Tabela 1
  Właściwości materiału pochłaniającego

  (Metoda ASTM D 735, jeżeli nie podano inaczej)







  Twardość w skali Shore’a A: | 95 + 2 przy temperaturze 20 + 5 oC |
| --- | --- | --- |
| Wytrzymałość za zerwanie: | Ro > 343 daN/cm2 |
| Wydłużenie minimalne: | Ao > 400 % |
| Moduł przy 100 % wydłużenia: | > 108 daN/cm2 |
| Moduł przy 300 % wydłużenia: | > 235 daN/cm2 |
| Kruchość w niskich temperaturach (metoda ASTM D 736): | 5 godzin przy - 55 oC |
| Zestaw do ściskania (metoda B): | 22 godziny przy 70 oC < 45 % |
| Gęstość przy 25 oC: | od 1,05 do 1,10 |

4.3.

Właściwości materiału pochłaniającego przedstawiono w tabeli 1 niniejszego załącznika. Bezpośrednio przed każdym badaniem rury są kondycjonowane w temperaturze wynoszącej od 15 do 25 oC przez co najmniej 12 godzin i nie są w tym czasie używane. Temperatura urządzenia zatrzymującego podczas badania dynamicznego pasów bezpieczeństwa lub urządzeń przytrzymujących musi być taka sama, jak podczas badania kalibracyjnego, z tolerancją + 2 oC. Wymogi, jakie musi spełnić urządzenie zatrzymujące, określono w załączniku 8 do niniejszego regulaminu. Dopuszcza się zastosowanie dowolnego innego urządzenia zapewniającego równoważne wyniki.

Tabela 1

Właściwości materiału pochłaniającego

(Metoda ASTM D 735, jeżeli nie podano inaczej)

Twardość w skali Shore’a A:

95 + 2 przy temperaturze 20 + 5 oC

Wytrzymałość za zerwanie:

Ro > 343 daN/cm2

Wydłużenie minimalne:

Ao > 400 %

Moduł przy 100 % wydłużenia:

> 108 daN/cm2

Moduł przy 300 % wydłużenia:

> 235 daN/cm2

Kruchość w niskich temperaturach (metoda ASTM D 736):

5 godzin przy - 55 oC

Zestaw do ściskania (metoda B):

22 godziny przy 70 oC < 45 %

Gęstość przy 25 oC:

od 1,05 do 1,10

Starzenie się w powietrzu (metoda ASTM D 573):

| 70 godzin przy 100 oC | — | twardość w skali Shore’a: zmiana maksymalnie o + 3 |
| --- | --- | --- |

70 godzin przy 100 oC

—

twardość w skali Shore’a: zmiana maksymalnie o + 3

| — | wytrzymałość na zerwanie: zmniejszenie < 10 % Ro |
| --- | --- |

—

wytrzymałość na zerwanie: zmniejszenie < 10 % Ro

| — | wydłużenie: zmniejszenie < 10 % Ao |
| --- | --- |

—

wydłużenie: zmniejszenie < 10 % Ao

| — | masa: zmniejszenie < 1 % |
| --- | --- |

—

masa: zmniejszenie < 1 %

Zanurzenie w oleju (metoda ASTM nr 1 olej):

| 70 godzin przy 100 oC | — | twardość w skali Shore’a A: zmiana maksymalnie o + 4 |
| --- | --- | --- |

70 godzin przy 100 oC

—

twardość w skali Shore’a A: zmiana maksymalnie o + 4

| — | wytrzymałość na zerwanie: zmniejszenie < 15 % Ro |
| --- | --- |

—

wytrzymałość na zerwanie: zmniejszenie < 15 % Ro

| — | wydłużenie: zmniejszenie < 10 % Ao |
| --- | --- |

—

wydłużenie: zmniejszenie < 10 % Ao

| — | objętość: zwiększenie < 5 % |
| --- | --- |

—

objętość: zwiększenie < 5 %

Zanurzenie w oleju (metoda ASTM nr 3 olej):

| 70 godzin przy 100 oC | — | wytrzymałość na zerwanie: zmniejszenie < 15 % Ro |
| --- | --- | --- |

70 godzin przy 100 oC

—

wytrzymałość na zerwanie: zmniejszenie < 15 % Ro

| — | wydłużenie: zmniejszenie < 15 % Ao |
| --- | --- |

—

wydłużenie: zmniejszenie < 15 % Ao

| — | objętość: zwiększenie < 20 % |
| --- | --- |

—

objętość: zwiększenie < 20 %

Zanurzenie w wodzie destylowanej:

| 1 tydzień przy 70 oC | — | wytrzymałość na zerwanie: zmniejszenie < 35 % Ro |
| --- | --- | --- |

1 tydzień przy 70 oC

—

wytrzymałość na zerwanie: zmniejszenie < 35 % Ro

| — | wydłużenie: zwiększenie < 20 % Ao |
| --- | --- |

—

wydłużenie: zwiększenie < 20 % Ao

Rysunek 1

Wózek, siedzenie, mocowanie

Image

Rysunek 2

Urządzenie zatrzymujące

Image

Rysunek 3

Urządzenie zatrzymujące

(rura poliuretanowa) (złożone)

Image

| Wykończenie powierzchni trzpienia | | Tolerancja wcisku ±0,2
  Wszystkie wymiary w mm |
| --- | --- | --- |

Wykończenie powierzchni trzpienia

Formula

Tolerancja wcisku ±0,2

Wszystkie wymiary w mm

Rysunek 4

Urządzenie zatrzymujące

(gałka w kształcie oliwki)

Image

Image

| Wykończenie powierzchni | | Tolerancja wcisku ±0,1 |
| --- | --- | --- |

Wykończenie powierzchni

Formula

Tolerancja wcisku ±0,1

---

ZAŁĄCZNIK 7

OPIS MANEKINA

1.   SPECYFIKACJE MANEKINA

1.1.   Ogólne

Podstawowe właściwości manekina podane są poniżej na rysunkach i w tabelach:

| Rys. 1 | Widok z boku – głowa, szyja i tułów |
| --- | --- |
| Rys. 2 | Widok z przodu – głowa, szyja i tułów |
| Rys. 3 | Widok z boku – biodro, udo i podudzie |
| Rys. 4 | Widok z przodu – biodro, udo i podudzie |
| Rys. 5 | Wymiary podstawowe |
| Rys. 6 | Manekin w pozycji siedzącej, na którym przedstawiono: | położenie środka ciężkości, |

Rys. 1

Widok z boku – głowa, szyja i tułów

Rys. 2

Widok z przodu – głowa, szyja i tułów

Rys. 3

Widok z boku – biodro, udo i podudzie

Rys. 4

Widok z przodu – biodro, udo i podudzie

Rys. 5

Wymiary podstawowe

Rys. 6

Manekin w pozycji siedzącej, na którym przedstawiono:

położenie środka ciężkości,

| | położenie punktów, w których mierzy się |
| --- | --- |

położenie punktów, w których mierzy się

| | przesunięcie, oraz wysokość ramion. |
| --- | --- |

przesunięcie, oraz wysokość ramion.

Tabela 1

Odniesienia, nazwy, materiały i zasadnicze wymiary elementów manekina

Tabela 2

Masa głowy, szyi, tułowia, ud i podudzi.

1.2.   Opis manekina

1.2.1.   Konstrukcja podudzia (patrz: rys. 3 i 4)

Konstrukcja podudzia składa się z trzech części:

| — | płyty stopy (30), |
| --- | --- |

—

płyty stopy (30),

| — | rury goleni (29), oraz |
| --- | --- |

—

rury goleni (29), oraz

| — | rury kolana (26). |
| --- | --- |

—

rury kolana (26).

Rura kolana wyposażona jest w dwa występy ograniczające ruch podudzia w stosunku do uda.

Od pozycji prostej podudzie może obracać się do tyłu o 120o.

1.2.2.   Konstrukcja uda (patrz: rys. 3 i 4)

Konstrukcja uda składa się z trzech części:

| — | rury kolana (22), |
| --- | --- |

—

rury kolana (22),

| — | pręta uda (21), oraz |
| --- | --- |

—

pręta uda (21), oraz

| — | rury biodra (20). |
| --- | --- |

—

rury biodra (20).

W celu ograniczenia ruchów kolana rura kolana (22) wyposażona jest w dwa wycięcia, które zazębiają się z występami podudzia.

1.2.3.   Konstrukcja tułowia (patrz: rys. 1 i 2)

Konstrukcja tułowia składa się z:

| — | rury biodra (2), |
| --- | --- |

—

rury biodra (2),

| — | łańcucha sworzniowego tulejkowego (4), |
| --- | --- |

—

łańcucha sworzniowego tulejkowego (4),

| — | żeber (6) i (7), |
| --- | --- |

—

żeber (6) i (7),

| — | mostka (8), oraz |
| --- | --- |

—

mostka (8), oraz

| — | elementów mocujących łańcucha (3) oraz częściowo (7) i (8). |
| --- | --- |

—

elementów mocujących łańcucha (3) oraz częściowo (7) i (8).

1.2.4.   Szyja (patrz: rys. 1 i 2)

Szyja składa się z siedmiu poliuretanowych dysków (9). Sztywność szyi może być regulowana za pomocą napinacza łańcucha.

1.2.5.   Głowa (patrz: rys. 1 i 2)

Głowa (15) sama w sobie jest pusta; poliuretan wzmocniony jest płytą stalową (17). Napinacz łańcucha, pozwalający na regulowanie szyi, składa się z bloku poliamidowego (10), tulei dystansowej (11) i elementów napinających (12) i (13). Głowa może obracać się w stawie szczytowo-obrotowym, obejmującym zespół regulacji (14) i (18), tuleję dystansową (16) i blok poliamidowy (10).

1.2.6.   Staw kolanowy (patrz: rys. 4)

Podudzie i udo są połączone rurą (27) i napinaczem (28).

1.2.7.   Staw biodrowy (patrz: rys. 4)

Uda i tułów są połączone rurą (23), płytkami ciernymi (24) oraz zespołem napinacza (25).

1.2.8.   Poliuretan

| Typ | : | związek PU 123 CH |
| --- | --- | --- |
| Twardość | : | 50–60 w skali Shore’a A |

Typ

:

związek PU 123 CH

Twardość

:

50–60 w skali Shore’a A

1.2.9.   Kombinezon

Manekin pokryty jest specjalnym kombinezonem (patrz: tabela 1).

2.   URZĄDZENIA KORYGUJĄCE

2.1.   Ogólne

W celu skalibrowania manekina do określonych wartości i jego masy całkowitej należy wyregulować rozkład masy za pomocą sześciu obciążników korygujących o masie 1 kg każdy, które można zamontować do stawu biodrowego. Sześć obciążników poliuretanowych o masie 1 kg każdy można zainstalować z tyłu tułowia.

3.   PODUSZKA

Poduszkę umieszcza się między klatką piersiową manekina i kombinezonem. Poduszka jest wykonana z pianki polietylenowej spełniającej następujące wymagania:

| — | Twardość: |
| --- | --- |

—

Twardość:

7-10 w skali Shore’a A

| — | Grubość: |
| --- | --- |

—

Grubość:

25 mm + 5

Poduszka jest wymienialna.

4.   REGULACJA STAWÓW

4.1.   Ogólne

W celu uzyskania powtarzalnych wyników należy określić i kontrolować tarcia poszczególnych stawów.

4.2.   Staw kolanowy

Docisnąć staw kolanowy.

Umieścić pionowo udo i podudzie.

Obrócić podudzie o 30o.

Stopniowo luzować napinacz (28), aż do chwili, gdy podudzie zacznie opadać pod własnym ciężarem.

Zablokować napinacz w tym położeniu.

4.3.   Staw biodrowy

Docisnąć staw biodrowy.

Umieścić udo w pozycji poziomej, natomiast tułów w pozycji pionowej.

Obrócić tułów w kierunku do przodu, do chwili, gdy kąt między tułowiem i udem wyniesie 60o.

Stopniowo luzować napinacz do chwili, gdy tułów zacznie opadać pod własnym ciężarem.

Zablokować napinacz w tym położeniu.

4.4.   Staw szczytowo-obrotowy

Staw szczytowo-obrotowy wyregulować tak, aby tylko wytrzymywał swój własny ciężar działający do przodu i do tyłu.

4.5.   Szyja

Szyja może być regulowana przy pomocy napinacza łańcucha (13). Kiedy szyja jest wyregulowana, górny kraniec napinacza poddany obciążeniu poziomemu wynoszącemu 10 daN przesuwa się o 4 do 6 cm.

Tabela 1

| Numer referencyjny | Nazwa | Materiał | Wymiary |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | Materiał, z którego wykonano ciało | Poliuretan | — |
| 2 | Rura biodra | Stal | 76 × 70 × 100 mm |
| 3 | Elementy mocujące łańcucha | Stal | 25 × 10 × 70 mm |
| 4 | Łańcuch sworzniowo-tulejkowy | Stal | 3/4 |
| 5 | Płyta barku | Poliuretan | — |
| 6 | Kształtnik łożyskowy | Stal | 30 × 30 × 3 × 250 mm |
| 7 | Żebra | Perforowana płyta stalowa | 400 × 85 × 1,5 mm |
| 8 | Mostek | Perforowana płyta stalowa | 250 × 90 × 1,5 mm |
| 9 | Dyski (sześć) | Poliuretan | ø 90 × 20 mm |
| | | | ø 80 × 20 mm |
| | | | ø 75 × 20 mm |
| | | | ø 70 × 20 mm |
| | | | ø 65 × 20 mm |
| | | | ø 60 × 20 mm |
| 10 | Blok | Poliamid | 60 × 60 × 25 mm |
| 11 | Tuleja dystansowa | Stal | 40 × 40 × 2 × 50 mm |
| 12 | Śruba napinacza | Stal | M16 × 90 mm |
| 13 | Nakrętka napinacza | Stal | M16 |
| 14 | Napinacz dla stawu szczytowo-obrotowego | Stal | ø 12 × 130 mm (M12) |
| 15 | Głowa | Poliuretan | — |
| 16 | Tuleja dystansowa | Stal | ø 18 × 13 × 17 mm |
| 17 | Płyta wzmacniająca | Stal | 30 × 3 × 500 mm |
| 18 | Nakrętka napinacza | Stal | M12 mm |
| 19 | Uda | Poliuretan | — |
| 20 | Rura biodra | Stal | 76 × 70 × 80 mm |
| 21 | Pręt uda | Stal | 30 × 30 × 440 mm |
| 22 | Rura kolana | Stal | 52 × 46 × 40 mm |
| 23 | Rura łącząca biodra | Stal | 70 × 64 × 250 mm |
| 24 | Płytki cierne (cztery) | Stal | 160 × 75 × 1 mm |
| 25 | Zespół napinacza | Stal | M12 × 320 mm+ |
| | | | Płyty i nakrętki |
| 26 | Rura kolana | Stal | 52 × 46 × 160 mm |
| 27 | Rura łącząca kolana | Stal | 44 × 39 × 190 mm |
| 28 | Płyta napinacza | Stal | ø 70 × 4 mm |
| 29 | Rura goleni | Stal | 50 × 50 × 2 × 460 mm |
| 30 | Płyta stopy | Stal | 100 × 170 × 3 mm |
| 31 | Obciążniki korygujące tułowia (sześć) | Poliuretan | Każdy o masie 1 kg |
| 32 | Poduszka | Pianka polistyrenowa | 350 × 250 × 25 mm |
| 33 | Kombinezon | Bawełna i taśmy poliamidowe | — |
| 34 | Obciążniki korygujące biodra (sześć) | Stal | Każdy o masie 1 kg |

Numer referencyjny

Nazwa

Materiał

Wymiary

1

Materiał, z którego wykonano ciało

Poliuretan

—

2

Rura biodra

Stal

76 × 70 × 100 mm

3

Elementy mocujące łańcucha

Stal

25 × 10 × 70 mm

4

Łańcuch sworzniowo-tulejkowy

Stal

3/4

5

Płyta barku

Poliuretan

—

6

Kształtnik łożyskowy

Stal

30 × 30 × 3 × 250 mm

7

Żebra

Perforowana płyta stalowa

400 × 85 × 1,5 mm

8

Mostek

Perforowana płyta stalowa

250 × 90 × 1,5 mm

9

Dyski (sześć)

Poliuretan

ø 90 × 20 mm

ø 80 × 20 mm

ø 75 × 20 mm

ø 70 × 20 mm

ø 65 × 20 mm

ø 60 × 20 mm

10

Blok

Poliamid

60 × 60 × 25 mm

11

Tuleja dystansowa

Stal

40 × 40 × 2 × 50 mm

12

Śruba napinacza

Stal

M16 × 90 mm

13

Nakrętka napinacza

Stal

M16

14

Napinacz dla stawu szczytowo-obrotowego

Stal

ø 12 × 130 mm (M12)

15

Głowa

Poliuretan

—

16

Tuleja dystansowa

Stal

ø 18 × 13 × 17 mm

17

Płyta wzmacniająca

Stal

30 × 3 × 500 mm

18

Nakrętka napinacza

Stal

M12 mm

19

Uda

Poliuretan

—

20

Rura biodra

Stal

76 × 70 × 80 mm

21

Pręt uda

Stal

30 × 30 × 440 mm

22

Rura kolana

Stal

52 × 46 × 40 mm

23

Rura łącząca biodra

Stal

70 × 64 × 250 mm

24

Płytki cierne (cztery)

Stal

160 × 75 × 1 mm

25

Zespół napinacza

Stal

M12 × 320 mm+

Płyty i nakrętki

26

Rura kolana

Stal

52 × 46 × 160 mm

27

Rura łącząca kolana

Stal

44 × 39 × 190 mm

28

Płyta napinacza

Stal

ø 70 × 4 mm

29

Rura goleni

Stal

50 × 50 × 2 × 460 mm

30

Płyta stopy

Stal

100 × 170 × 3 mm

31

Obciążniki korygujące tułowia (sześć)

Poliuretan

Każdy o masie 1 kg

32

Poduszka

Pianka polistyrenowa

350 × 250 × 25 mm

33

Kombinezon

Bawełna i taśmy poliamidowe

—

34

Obciążniki korygujące biodra (sześć)

Stal

Każdy o masie 1 kg

Tabela 2

| Części składowe manekina | Mass w kg |
| --- | --- |
| Głowa i szyja | 4,6+0,3 |
| Tułów i ramiona | 40,3+1,0 |
| Uda | 16,2+0,5 |
| Podudzie i stopa | 9,0+0,5 |
| Masa całkowita z obciążnikami korygującymi | 75,5+1,0 |

Części składowe manekina

Mass w kg

Głowa i szyja

4,6+0,3

Tułów i ramiona

40,3+1,0

Uda

16,2+0,5

Podudzie i stopa

9,0+0,5

Masa całkowita z obciążnikami korygującymi

75,5+1,0

| Rysunek 1 | Rysunek 2 |
| --- | --- |

Rysunek 1

Image

Rysunek 2

Image

| Rysunek 3 | Rysunek 4 |
| --- | --- |

Rysunek 3

Image

Rysunek 4

Image

Rysunek 5

Image

Rysunek 6

Image

Wszystkie wymiary w mm

| G | = | środek ciężkości |
| --- | --- | --- |
| T | = | punkt odniesienia tułowia (z tyłu na osi symetrii manekina) |
| T | = | punkt odniesienia miednicy (z tyłu na osi symetrii manekina) |

G

=

środek ciężkości

T

=

punkt odniesienia tułowia (z tyłu na osi symetrii manekina)

T

=

punkt odniesienia miednicy (z tyłu na osi symetrii manekina)

Pomiary przesunięcia w punkcie „P” nie obejmują składników obrotowych wokół osi biodra i wokół osi pionowej.

---

ZAŁĄCZNIK 8

OPIS KRZYWEJ PRZYSPIESZENIA UJEMNEGO WÓZKA JAKO FUNKCJI CZASU

(Krzywa dla badań urządzenia zatrzymującego)

Image

Krzywa przyspieszenia ujemnego wózka obciążonego bezwładną masą dającą w sumie masę całkowitą 455 kg + 20 kg dla badań pasów bezpieczeństwa oraz 910 kg + 40 kg dla badań urządzeń przytrzymujących, gdzie nominalna masa wózka i konstrukcji pojazdu wynosi 800 kg, musi zawierać się w zakreskowanym obszarze powyższego wykresu. W razie potrzeby nominalna masa wózka wraz z zamocowaną na nim konstrukcją pojazdu może być podwyższana o kolejne 200 kg; należy wówczas dodatkowo za każdym razem uzupełnić wagę wózka o 28 kg masy bezwładnej. Masa całkowita wózka i konstrukcji pojazdu oraz masy bezwładne w żadnym wypadku nie mogą przekraczać wartości nominalnej dla badań kalibracyjnych o więcej niż + 40 kg. Podczas kalibracji urządzenia zatrzymującego prędkość wózka wynosi 50 km/godz. + 1 km/godz., a odległość zatrzymania 40 cm + 2 cm. W obu powyższych przypadkach procedury kalibracyjne i pomiarowe odpowiadają procedurom zdefiniowanym w normie międzynarodowej ISO 6487:1980; urządzenia pomiarowe odpowiadają specyfikacji kanału informacyjnego o klasie częstotliwości kanału (CFC) 60.

---

ZAŁĄCZNIK 9

INSTRUKCJE

Do każdego pasa bezpieczeństwa dołącza się instrukcje o treści określonej poniżej lub rodzaju opisanego poniżej, w języku lub językach kraju, w którym pas ten ma trafić do sprzedaży.

| 1. | Instrukcje dotyczące instalacji (niewymagane, jeżeli pasy bezpieczeństwa instalowane są przez producenta), w których podaje się typy pojazdów, dla których dany zespół jest odpowiedni, oraz właściwą metodę mocowania zespołu w pojeździe, w tym ostrzeżenie dotyczące unikania ścierania taśm. |
| --- | --- |

1.

Instrukcje dotyczące instalacji (niewymagane, jeżeli pasy bezpieczeństwa instalowane są przez producenta), w których podaje się typy pojazdów, dla których dany zespół jest odpowiedni, oraz właściwą metodę mocowania zespołu w pojeździe, w tym ostrzeżenie dotyczące unikania ścierania taśm.

| 2. | Instrukcje dotyczące eksploatacji (mogą być zawarte w instrukcji użytkownika, jeżeli pasy bezpieczeństwa instalowane są przez producenta), zawierające instrukcje zapewniające użytkownikowi maksymalną korzyść z pasów bezpieczeństwa. W instrukcjach takich powinno znaleźć się odniesienie do:






  a) | znaczenia zakładania pasów bezpieczeństwa we wszystkich podróżach; |
| --- | --- | --- |

2.

Instrukcje dotyczące eksploatacji (mogą być zawarte w instrukcji użytkownika, jeżeli pasy bezpieczeństwa instalowane są przez producenta), zawierające instrukcje zapewniające użytkownikowi maksymalną korzyść z pasów bezpieczeństwa. W instrukcjach takich powinno znaleźć się odniesienie do:

a)

znaczenia zakładania pasów bezpieczeństwa we wszystkich podróżach;

| b) | właściwego sposobu zakładania pasów bezpieczeństwa, w szczególności:






  — | przewidzianego umiejscowienia zamka, |
| --- | --- | --- |

b)

właściwego sposobu zakładania pasów bezpieczeństwa, w szczególności:

—

przewidzianego umiejscowienia zamka,

| — | korzyści związanych z ciasnym zapinaniem pasów, |
| --- | --- |

—

korzyści związanych z ciasnym zapinaniem pasów,

| — | właściwego umiejscowienia taśm oraz konieczności unikania ich skręcenia, |
| --- | --- |

—

właściwego umiejscowienia taśm oraz konieczności unikania ich skręcenia,

| — | znaczenia stosowania każdego pasa przez tylko jedną osobę, a zwłaszcza nieumieszczania pasa wokół dziecka siedzącego na kolanach osoby znajdującej się w pojeździe; |
| --- | --- |

—

znaczenia stosowania każdego pasa przez tylko jedną osobę, a zwłaszcza nieumieszczania pasa wokół dziecka siedzącego na kolanach osoby znajdującej się w pojeździe;

| c) | sposobu obsługi zamka; |
| --- | --- |

c)

sposobu obsługi zamka;

| d) | sposobu obsługi regulatora; |
| --- | --- |

d)

sposobu obsługi regulatora;

| e) | sposobu obsługi ewentualnego zwijacza wbudowanego w zespół oraz sprawdzenia, czy zwijacz taki blokuje się; |
| --- | --- |

e)

sposobu obsługi ewentualnego zwijacza wbudowanego w zespół oraz sprawdzenia, czy zwijacz taki blokuje się;

| f) | w razie potrzeby, zalecanych metod czyszczenia pasów bezpieczeństwa i ich ponownego montowania po czyszczeniu; |
| --- | --- |

f)

w razie potrzeby, zalecanych metod czyszczenia pasów bezpieczeństwa i ich ponownego montowania po czyszczeniu;

| g) | konieczności wymiany pasów bezpieczeństwa, jeżeli były w użyciu podczas poważnego wypadku lub jeżeli wykazują objawy znacznego strzępienia się lub uległy przecięciu bądź, jeżeli pas bezpieczeństwa wyposażony jest w optyczny wskaźnik przeciążenia, wskaźnik taki wskazuje niezdatność do dalszego użytku, bądź też, jeżeli pas bezpieczeństwa wyposażony jest w urządzenie obciążenia wstępnego, gdy urządzenie to zostało uruchomione; |
| --- | --- |

g)

konieczności wymiany pasów bezpieczeństwa, jeżeli były w użyciu podczas poważnego wypadku lub jeżeli wykazują objawy znacznego strzępienia się lub uległy przecięciu bądź, jeżeli pas bezpieczeństwa wyposażony jest w optyczny wskaźnik przeciążenia, wskaźnik taki wskazuje niezdatność do dalszego użytku, bądź też, jeżeli pas bezpieczeństwa wyposażony jest w urządzenie obciążenia wstępnego, gdy urządzenie to zostało uruchomione;

| h) | faktu, że pas bezpieczeństwa nie może być w żaden sposób zmieniany lub modyfikowany, ponieważ takie zmiany mogą spowodować jego nieskuteczność, w szczególności jeżeli konstrukcja pozwala na rozmontowanie poszczególnych części, do instrukcji ich ponownego prawidłowego zmontowania; |
| --- | --- |

h)

faktu, że pas bezpieczeństwa nie może być w żaden sposób zmieniany lub modyfikowany, ponieważ takie zmiany mogą spowodować jego nieskuteczność, w szczególności jeżeli konstrukcja pozwala na rozmontowanie poszczególnych części, do instrukcji ich ponownego prawidłowego zmontowania;

| i) | faktu, że pas jest przeznaczony dla użytkowników o budowie osoby dorosłej; |
| --- | --- |

i)

faktu, że pas jest przeznaczony dla użytkowników o budowie osoby dorosłej;

| j) | sposobu przechowywania pasa, gdy nie jest używany. |
| --- | --- |

j)

sposobu przechowywania pasa, gdy nie jest używany.

| 3. | W przypadku pasów bezpieczeństwa wyposażonych w zwijacz typu 4N w instrukcji instalacji i na każdym opakowaniu należy zaznaczyć, że pas taki nie jest odpowiedni do instalacji w pojazdach silnikowych używanych do przewozu pasażerów, posiadających nie więcej niż dziewięć siedzeń, włącznie z siedzeniem kierowcy. |
| --- | --- |

3.

W przypadku pasów bezpieczeństwa wyposażonych w zwijacz typu 4N w instrukcji instalacji i na każdym opakowaniu należy zaznaczyć, że pas taki nie jest odpowiedni do instalacji w pojazdach silnikowych używanych do przewozu pasażerów, posiadających nie więcej niż dziewięć siedzeń, włącznie z siedzeniem kierowcy.

| 4. | We wszystkich pojazdach, w których można stosować zespół taśmy kroczowej, producent/wnioskodawca umieszcza informację o wymaganiach dotyczących instalacji. Producent podwójnego pasa piersiowego określa sposób montażu dodatkowych elementów wzmacniających dla mocowań taśm kroczowych oraz ich instalacji we wszystkich pojazdach, w których jest ona przewidziana. |
| --- | --- |

4.

We wszystkich pojazdach, w których można stosować zespół taśmy kroczowej, producent/wnioskodawca umieszcza informację o wymaganiach dotyczących instalacji. Producent podwójnego pasa piersiowego określa sposób montażu dodatkowych elementów wzmacniających dla mocowań taśm kroczowych oraz ich instalacji we wszystkich pojazdach, w których jest ona przewidziana.

---

ZAŁĄCZNIK 10

BADANIE PODWÓJNEGO ZAMKA

Image

---

ZAŁĄCZNIK 11

BADANIE ŚCIERANIA I MIKROPRZESUNIĘĆ

Rysunek 1

Procedura typu I

Przykłady ustawień badawczych odpowiadające typowi urządzenia regulacji

Przykład a

Image

Przykład b

Image

Rysunek 2

Procedura typu 2

Image

Image

Rysunek 3

Procedura typu 3 i badanie mikroprzesunięć

Całkowite przesunięcie: 300 ± 20 mm

Image

Obciążenie o wartości 5 daN przyłożone do przyrządu badawczego prowadzi się pionowo, tak aby uniknąć huśtania się obciążenia i skręcenia taśmy.

Urządzenie mocujące przymocowane jest do obciążenia o wartości 5 daN, w taki sam sposób, jak w pojeździe.

---

ZAŁĄCZNIK 12

BADANIE KOROZYJNE

1.   URZĄDZENIE BADAWCZE

| 1.1. | Urządzenie składa się z komory do wytwarzania mgły, zbiornika roztworu soli, instalacji zasilania odpowiednio kondycjonowanym sprężonym powietrzem, jednej lub kilku dysz rozpylających, wsporników próbek, układu grzewczego komory i odpowiednich urządzeń do sterowania. Rozmiary i szczegóły budowy urządzenia badawczego są opcjonalne pod warunkiem, że spełniają warunki przeprowadzania badań. |
| --- | --- |

1.1.

Urządzenie składa się z komory do wytwarzania mgły, zbiornika roztworu soli, instalacji zasilania odpowiednio kondycjonowanym sprężonym powietrzem, jednej lub kilku dysz rozpylających, wsporników próbek, układu grzewczego komory i odpowiednich urządzeń do sterowania. Rozmiary i szczegóły budowy urządzenia badawczego są opcjonalne pod warunkiem, że spełniają warunki przeprowadzania badań.

| 1.2. | Ważne jest zapewnienie, aby krople roztworu zgromadzone na suficie lub na pokrywie komory nie spadały na próbki poddawane badaniu. |
| --- | --- |

1.2.

Ważne jest zapewnienie, aby krople roztworu zgromadzone na suficie lub na pokrywie komory nie spadały na próbki poddawane badaniu.

| 1.3. | Krople roztworu spadające z próbek poddawanych badaniu nie mogą trafiać ponownie do zbiornika i być ponownie rozpylane. |
| --- | --- |

1.3.

Krople roztworu spadające z próbek poddawanych badaniu nie mogą trafiać ponownie do zbiornika i być ponownie rozpylane.

| 1.4. | Urządzenie nie może być wykonane z materiałów, które mają wpływ na właściwości korodujące mgły. |
| --- | --- |

1.4.

Urządzenie nie może być wykonane z materiałów, które mają wpływ na właściwości korodujące mgły.

2.   POŁOŻENIE PRÓBEK PODDAWANYCH BADANIU W KOMORZE DO WYTWARZANIA MGŁY

| 2.1. | Próbki, oprócz zwijaczy, są wsparte lub zawieszone z odchyleniem od pionu wynoszącym od 15 do 30o i, optymalnie, równolegle do głównego kierunku poziomego przepływu mgły przez komorę, określonego w odniesieniu do największej powierzchni poddawanej badaniu. |
| --- | --- |

2.1.

Próbki, oprócz zwijaczy, są wsparte lub zawieszone z odchyleniem od pionu wynoszącym od 15 do 30o i, optymalnie, równolegle do głównego kierunku poziomego przepływu mgły przez komorę, określonego w odniesieniu do największej powierzchni poddawanej badaniu.

| 2.2. | Zwijacze są wsparte lub zawieszone w taki sposób, aby osie bębnów do nawijania taśmy były prostopadłe do głównego kierunku poziomego przepływu mgły przez komorę. Otwór, przez który przesuwa się taśma w zwijaczu musi także być skierowany w takim głównym kierunku. |
| --- | --- |

2.2.

Zwijacze są wsparte lub zawieszone w taki sposób, aby osie bębnów do nawijania taśmy były prostopadłe do głównego kierunku poziomego przepływu mgły przez komorę. Otwór, przez który przesuwa się taśma w zwijaczu musi także być skierowany w takim głównym kierunku.

| 2.3. | Każda próbka umieszczona jest w taki sposób, aby mgła mogła swobodnie osadzać się na wszystkich próbkach. |
| --- | --- |

2.3.

Każda próbka umieszczona jest w taki sposób, aby mgła mogła swobodnie osadzać się na wszystkich próbkach.

| 2.4. | Każda próbka umieszczona jest w taki sposób, aby uniemożliwić skapywanie roztworu soli z jednej próbki na drugą. |
| --- | --- |

2.4.

Każda próbka umieszczona jest w taki sposób, aby uniemożliwić skapywanie roztworu soli z jednej próbki na drugą.

3.   ROZTWÓR SOLI

| 3.1. | Roztwór soli przygotowuje się przez rozpuszczenie 5 +1 części wagowych chlorku sodu w 95 częściach wody destylowanej. Sól taka musi być chlorkiem sodu zasadniczo niezawierającym niklu i miedzi oraz nie może w stanie suchym zawierać więcej niż 0,1 % jodku sodu i więcej niż 0,3 % łącznych zanieczyszczeń. |
| --- | --- |

3.1.

Roztwór soli przygotowuje się przez rozpuszczenie 5 +1 części wagowych chlorku sodu w 95 częściach wody destylowanej. Sól taka musi być chlorkiem sodu zasadniczo niezawierającym niklu i miedzi oraz nie może w stanie suchym zawierać więcej niż 0,1 % jodku sodu i więcej niż 0,3 % łącznych zanieczyszczeń.

| 3.2. | Po rozpylaniu w temperaturze 35 oC zebrany roztwór ma pH o wartości 6,5–7,2. |
| --- | --- |

3.2.

Po rozpylaniu w temperaturze 35 oC zebrany roztwór ma pH o wartości 6,5–7,2.

4.   ZASILANIE POWIETRZEM

Sprężone powietrze zasilające dyszę lub dysze rozpylające roztwór soli jest wolne od oleju i zanieczyszczeń oraz pod ciśnieniem wynoszącym od 70 kN/m2 do 170 kN/m2.

5.   WARUNKI W KOMORZE DO WYTWARZANIA MGŁY

| 5.1. | Temperatura strefy ekspozycji komory utrzymywana jest na poziomie 35 + 5 oC. Należy zapewnić co najmniej dwa czyste kolektory mgły umieszczone w strefie ekspozycji w celu uniknięcia gromadzenia się kropel roztworu pochodzących z próbki poddawanej badaniu lub z jakiegokolwiek innego źródła. Kolektory umieszcza się blisko próbek poddawanych badaniu, jeden jak najbliżej dowolnej dyszy, a drugi jak najdalej od wszystkich dysz. Wytwarza się tyle mgły, aby na każdy poziomy obszar zbierania o powierzchni 80 cm2 w każdym kolektorze gromadziło się od 1,0 do 2,0 ml roztworu, gdy pomiary są wykonywane średnio przez co najmniej 16 godzin. |
| --- | --- |

5.1.

Temperatura strefy ekspozycji komory utrzymywana jest na poziomie 35 + 5 oC. Należy zapewnić co najmniej dwa czyste kolektory mgły umieszczone w strefie ekspozycji w celu uniknięcia gromadzenia się kropel roztworu pochodzących z próbki poddawanej badaniu lub z jakiegokolwiek innego źródła. Kolektory umieszcza się blisko próbek poddawanych badaniu, jeden jak najbliżej dowolnej dyszy, a drugi jak najdalej od wszystkich dysz. Wytwarza się tyle mgły, aby na każdy poziomy obszar zbierania o powierzchni 80 cm2 w każdym kolektorze gromadziło się od 1,0 do 2,0 ml roztworu, gdy pomiary są wykonywane średnio przez co najmniej 16 godzin.

| 5.2 | Dysza lub dysze są skierowane lub ekranowane tak, aby strumień rozpylonego roztworu nie uderzał bezpośrednio w poddawane badaniu próbki. |
| --- | --- |

5.2

Dysza lub dysze są skierowane lub ekranowane tak, aby strumień rozpylonego roztworu nie uderzał bezpośrednio w poddawane badaniu próbki.

---

ZAŁĄCZNIK 13

KOLEJNOŚĆ BADAŃ

| Punkty | Badanie | Próbki |
| --- | --- | --- |
| Pas lub urządzenie przytrzymujące nr | Taśma nr |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 |
| 4/6.1.2/6.1.3/6.2.1.1/6.2.2/6.2.3.1/6.3.1.1 | Kontrola pasa lub urządzenia przytrzymującego | X | | | | | | | | | | | | | | | |
| 2.21/2.22/6.2.2.2 | Kontrola zamka | X | X | X | X | X | | | | | | | | | | | |
| 6.2.2.6/6.2.2.7/7.5.1/7.5.5 | Badanie wytrzymałości zamka | | | X | | | | | | | | | | | | | |
| 6.2.3.3/7.5.1 | Badanie wytrzymałości urządzenia regulacji (oraz, w razie potrzeby, zwijaczy) | | | X | | | | | | | | | | | | | |
| 6.2.4/7.5.2 | Badanie wytrzymałości elementów mocujących (oraz, w razie potrzeby, zwijaczy) | | | X | | | | | | | | | | | | | |
| 6.2.2.3/7.5.3 | Badanie odporności zamka na niskie temperatury | X | X | | | | | | | | | | | | | | |
| 6.2.1.4/7.5.4 | Badanie odporności części sztywnych na niskie temperatury | X | X | | | | | | | | | | | | | | |
| 6.2.3.2/6.2.3.4/7.5.6 | Łatwość regulacji | | | | X | | | | | | | | | | | | |
| | Kondycjonowanie/
  badanie pasa lub urządzenia przytrzymującego przed badaniem dynamicznym: | | | | | | | | | | | | | | | | |
| 6.2.2.4 | Trwałość zamka | X | X | | | | | | | | | | | | | | |
| 6.2.1.2/7.2 | Badanie odporności części sztywnych na korozję | X | X | | | | | | | | | | | | | | |
| | Kondycjonowanie zwijaczy: | | | | | | | | | | | | | | | | |
| 6.2.5.2.1/6.2.5.3.1/6.2.5.3.3/7.6.2 | Próg blokowania | X | X | | | | | | | | | | | | | | |
| 6.2.5.2.2/6.2.5.3.2/ 7.6.4 | Siła zwijania | X | X | | | | | | | | | | | | | | |
| 6.2.5.2.3/6.2.5.3.3/ 7.6.1 | Trwałość | X | X | | | | | | | | | | | | | | |
| 6.2.5.2.3/6.2.5.3.3/ 7.2 | Korozja | X | X | | | | | | | | | | | | | | |
| 6.2.5.2.3/6.2.5.3.3/ 7.6.3 | Pył | X | X | | | | | | | | | | | | | | |
| 6.3.1.2/7.4.2.3 | Badanie szerokości taśmy | | | | | | X | X | | | | | | | | | |
| | Badanie wytrzymałości taśmy po: | | | | | | | | | | | | | | | | |
| 6.3.2/7.4.1.1/7.4.2 | Kondycjonowaniu w pomieszczeniu | | | | | | X | X | | | | | | | | | |
| 6.3.3/7.4.1.2/7.4.2 | Kondycjonowaniu pod działaniem światła | | | | | | | | X | X | | | | | | | |
| 6.3.3/7.4.1.3/7.4.2 | Kondycjonowaniu w niskiej temperaturze | | | | | | | | | | X | X | | | | | |
| 6.3.3/7.4.1.4/7.4.2 | Kondycjonowaniu w wysokiej temperaturze | | | | | | | | | | | | X | X | | | |
| 6.3.3/7.4.1.5/7.4.2 | Kondycjonowanie wodą | | | | | | | | | | | | | | X | X | |
| 6.2.3.2/7.3 | Badanie mikroprzesunięć | | | | X | X | | | | | | | | | | | |
| 6.4.2/7.4.1.6 | Badanie ścierania | | | | X | X | | | | | | | | | | | |
| 6.4.1/7.7 | Badanie dynamiczne | X | X | | | | | | | | | | | | | | |
| 6.2.2.5/6.2.2.7/7.8 | Badanie otwierania zamka | X | X | | | | | | | | | | | | | | |
| 7.1.4 | Zachowanie próbki taśmy | | | | | | | | | | | | | | | | X |

Punkty

Badanie

Próbki

Pas lub urządzenie przytrzymujące nr

Taśma nr

1

2

3

4

5

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

4/6.1.2/6.1.3/6.2.1.1/6.2.2/6.2.3.1/6.3.1.1

Kontrola pasa lub urządzenia przytrzymującego

X

2.21/2.22/6.2.2.2

Kontrola zamka

X

X

X

X

X

6.2.2.6/6.2.2.7/7.5.1/7.5.5

Badanie wytrzymałości zamka

X

6.2.3.3/7.5.1

Badanie wytrzymałości urządzenia regulacji (oraz, w razie potrzeby, zwijaczy)

X

6.2.4/7.5.2

Badanie wytrzymałości elementów mocujących (oraz, w razie potrzeby, zwijaczy)

X

6.2.2.3/7.5.3

Badanie odporności zamka na niskie temperatury

X

X

6.2.1.4/7.5.4

Badanie odporności części sztywnych na niskie temperatury

X

X

6.2.3.2/6.2.3.4/7.5.6

Łatwość regulacji

X

Kondycjonowanie/

badanie pasa lub urządzenia przytrzymującego przed badaniem dynamicznym:

6.2.2.4

Trwałość zamka

X

X

6.2.1.2/7.2

Badanie odporności części sztywnych na korozję

X

X

Kondycjonowanie zwijaczy:

6.2.5.2.1/6.2.5.3.1/6.2.5.3.3/7.6.2

Próg blokowania

X

X

6.2.5.2.2/6.2.5.3.2/ 7.6.4

Siła zwijania

X

X

6.2.5.2.3/6.2.5.3.3/ 7.6.1

Trwałość

X

X

6.2.5.2.3/6.2.5.3.3/ 7.2

Korozja

X

X

6.2.5.2.3/6.2.5.3.3/ 7.6.3

Pył

X

X

6.3.1.2/7.4.2.3

Badanie szerokości taśmy

X

X

Badanie wytrzymałości taśmy po:

6.3.2/7.4.1.1/7.4.2

Kondycjonowaniu w pomieszczeniu

X

X

6.3.3/7.4.1.2/7.4.2

Kondycjonowaniu pod działaniem światła

X

X

6.3.3/7.4.1.3/7.4.2

Kondycjonowaniu w niskiej temperaturze

X

X

6.3.3/7.4.1.4/7.4.2

Kondycjonowaniu w wysokiej temperaturze

X

X

6.3.3/7.4.1.5/7.4.2

Kondycjonowanie wodą

X

X

6.2.3.2/7.3

Badanie mikroprzesunięć

X

X

6.4.2/7.4.1.6

Badanie ścierania

X

X

6.4.1/7.7

Badanie dynamiczne

X

X

6.2.2.5/6.2.2.7/7.8

Badanie otwierania zamka

X

X

7.1.4

Zachowanie próbki taśmy

X

---

ZAŁĄCZNIK 14

KONTROLA ZGODNOŚCI PRODUKCJI

1.   BADANIA

Wymaga się wykazania zgodności pasów bezpieczeństwa z wymogami, na których opierają się następujące badania:

1.1.   Sprawdzenie progów zamykania oraz trwałości zwijaczy z blokadą awaryjną

Zgodnie z przepisami pkt 7.6.2, w najbardziej niekorzystnym kierunku, odpowiednio po przejściu badań trwałości określonych szczegółowo w pkt 7.6.1, 7.2 oraz 7.6.3, co stanowi wymóg pkt 6.2.5.3.5 niniejszego regulaminu.

1.2.   Sprawdzenie trwałości zwijaczy z blokadą automatyczną

Zgodnie z przepisami pkt 7.6.1, uzupełnione badaniami określonymi w pkt 7.2 i 7.6.3, co stanowi wymóg pkt 6.2.5.2.3 niniejszego regulaminu.

1.3.   Badanie wytrzymałości taśm po kondycjonowaniu

Zgodnie z procedurą określoną w pkt 7.4.2, po kondycjonowaniu zgodnie z wymogami pkt 7.4.1.1–7.4.1.5 niniejszego regulaminu.

1.3.1.   Badanie wytrzymałości taśmy po ścieraniu

Zgodnie z procedurą określoną w pkt 7.4.2, po kondycjonowaniu zgodnie z wymogami pkt 7.4.1.6 niniejszego regulaminu.

1.4.   Badanie mikroprzesunięć

Zgodnie z procedurę określoną w pkt 7.3 niniejszego regulaminu.

1.5.   Badanie części sztywnych

Zgodnie z procedurą określoną w pkt 7.5 niniejszego regulaminu.

1.6.   Sprawdzenie zgodności z wymogami dotyczącymi działania pasa bezpieczeństwa lub urządzenia przytrzymującego podczas badania dynamicznego

1.6.1.   Badania z kondycjonowaniem

| 1.6.1.1. | Pasy lub urządzenia przytrzymujące wyposażone w zwijacz z blokadą awaryjną zgodnie z przepisami pkt 7.7 i 7.8 niniejszego regulaminu, z zastosowaniem pasa uprzednio poddanego 45 000 cykli badania trwałości zwijacza określonego w pkt 7.6.1 niniejszego regulaminu oraz badaniom określonym w pkt 6.2.2.4, 7.2 i 7.6.3 niniejszego regulaminu. |
| --- | --- |

1.6.1.1.

Pasy lub urządzenia przytrzymujące wyposażone w zwijacz z blokadą awaryjną zgodnie z przepisami pkt 7.7 i 7.8 niniejszego regulaminu, z zastosowaniem pasa uprzednio poddanego 45 000 cykli badania trwałości zwijacza określonego w pkt 7.6.1 niniejszego regulaminu oraz badaniom określonym w pkt 6.2.2.4, 7.2 i 7.6.3 niniejszego regulaminu.

| 1.6.1.2. | Pasy lub urządzenia przytrzymujące wyposażone w zwijacz z blokadą automatyczną: zgodnie z przepisami określonymi w pkt 7.7 oraz 7.8 niniejszego regulaminu, z zastosowaniem pasa uprzednio poddanego 10 000 cykli badania trwałości zwijacza określonego w pkt 7.6.1, a także badaniom określonym w pkt 6.2.2.4, 7.2 i 7.6.3 niniejszego regulaminu. |
| --- | --- |

1.6.1.2.

Pasy lub urządzenia przytrzymujące wyposażone w zwijacz z blokadą automatyczną: zgodnie z przepisami określonymi w pkt 7.7 oraz 7.8 niniejszego regulaminu, z zastosowaniem pasa uprzednio poddanego 10 000 cykli badania trwałości zwijacza określonego w pkt 7.6.1, a także badaniom określonym w pkt 6.2.2.4, 7.2 i 7.6.3 niniejszego regulaminu.

| 1.6.1.3. | Pasy statyczne: zgodnie z przepisami określonymi w pkt 7.7 i 7.8 niniejszego regulaminu, na pasie bezpieczeństwa poddanym badaniu określonemu w pkt 6.2.2.4 i 7.2 niniejszego regulaminu. |
| --- | --- |

1.6.1.3.

Pasy statyczne: zgodnie z przepisami określonymi w pkt 7.7 i 7.8 niniejszego regulaminu, na pasie bezpieczeństwa poddanym badaniu określonemu w pkt 6.2.2.4 i 7.2 niniejszego regulaminu.

1.6.2.   Badanie bez żadnego kondycjonowania

Zgodnie z przepisami określonymi w pkt 7.7 i 7.8 niniejszego regulaminu.

2.   CZĘSTOTLIWOŚĆ BADAŃ ORAZ WYNIKI

| 2.1. | Częstotliwość badań zgodnie z wymogami pkt 1.1–1.5 niniejszego załącznika jest przypadkowa i podlega kontroli statystycznej zgodnie z jedną ze standardowych procedur zapewnienia jakości. |
| --- | --- |

2.1.

Częstotliwość badań zgodnie z wymogami pkt 1.1–1.5 niniejszego załącznika jest przypadkowa i podlega kontroli statystycznej zgodnie z jedną ze standardowych procedur zapewnienia jakości.

| 2.1.1. | Ponadto, w przypadku zwijaczy z blokadą awaryjną, sprawdza się wszystkie zespoły: |
| --- | --- |

2.1.1.

Ponadto, w przypadku zwijaczy z blokadą awaryjną, sprawdza się wszystkie zespoły:

| 2.1.1.1. | zgodnie z przepisami określonymi w pkt 7.6.21 i 7.6.2.2 niniejszego regulaminu, w najbardziej niekorzystnym kierunku zgodnie z pkt 7.6.2.1.2. Wyniki badania spełniają wymogi pkt 6.2.5.3.1.1 i 6.2.5.3.3 niniejszego regulaminu; |
| --- | --- |

2.1.1.1.

zgodnie z przepisami określonymi w pkt 7.6.21 i 7.6.2.2 niniejszego regulaminu, w najbardziej niekorzystnym kierunku zgodnie z pkt 7.6.2.1.2. Wyniki badania spełniają wymogi pkt 6.2.5.3.1.1 i 6.2.5.3.3 niniejszego regulaminu;

| 2.1.1.2. | lub zgodnie z przepisami określonymi w pkt 7.6.2.3 niniejszego regulaminu, w najbardziej niekorzystnym kierunku. Prędkość odchylenia może być jednak wyższa niż prędkość wskazana, o ile nie wpływa to na wyniki badania. Wyniki badania spełniają wymogi pkt 6.2.5.3.1.4 niniejszego regulaminu. |
| --- | --- |

2.1.1.2.

lub zgodnie z przepisami określonymi w pkt 7.6.2.3 niniejszego regulaminu, w najbardziej niekorzystnym kierunku. Prędkość odchylenia może być jednak wyższa niż prędkość wskazana, o ile nie wpływa to na wyniki badania. Wyniki badania spełniają wymogi pkt 6.2.5.3.1.4 niniejszego regulaminu.

| 2.2. | W przypadku sprawdzania zgodności z badaniem dynamicznym zgodnie z pkt 1.6 niniejszego załącznika przeprowadza się je z minimalną częstotliwością: |
| --- | --- |

2.2.

W przypadku sprawdzania zgodności z badaniem dynamicznym zgodnie z pkt 1.6 niniejszego załącznika przeprowadza się je z minimalną częstotliwością:

2.2.1.   Badania z kondycjonowaniem

| 2.2.1.1. | W przypadku pasów wyposażonych w zwijacz z blokadą awaryjną,






  — | których dzienna produkcja jest większa niż 1 000 pasów: jeden na 100 000 wyprodukowanych pasów, przy minimalnej częstotliwości jeden na dwa tygodnie, |
| --- | --- | --- |

2.2.1.1.

W przypadku pasów wyposażonych w zwijacz z blokadą awaryjną,

—

których dzienna produkcja jest większa niż 1 000 pasów: jeden na 100 000 wyprodukowanych pasów, przy minimalnej częstotliwości jeden na dwa tygodnie,

| — | których dzienna produkcja nie przekracza 1 000 pasów: jeden na 10 000 wyprodukowanych pasów, przy minimalnej częstotliwości jeden na rok, według rodzaju mechanizmu blokującego (1), |
| --- | --- |

—

których dzienna produkcja nie przekracza 1 000 pasów: jeden na 10 000 wyprodukowanych pasów, przy minimalnej częstotliwości jeden na rok, według rodzaju mechanizmu blokującego (1),

poddaje się badaniu określonemu w pkt 1.6.1.1 niniejszego załącznika.

| 2.2.1.2. | W przypadku pasów wyposażonych w zwijacz z blokadą automatyczną oraz pasów statycznych,






  — | których dzienna produkcja jest większa niż 1 000 pasów: jeden na 100 000 wyprodukowanych pasów, przy minimalnej częstotliwości jeden na dwa tygodnie, |
| --- | --- | --- |

2.2.1.2.

W przypadku pasów wyposażonych w zwijacz z blokadą automatyczną oraz pasów statycznych,

—

których dzienna produkcja jest większa niż 1 000 pasów: jeden na 100 000 wyprodukowanych pasów, przy minimalnej częstotliwości jeden na dwa tygodnie,

| — | których dzienna produkcja nie przekracza 1 000 pasów: jeden na 10 000 wyprodukowanych pasów, przy minimalnej częstotliwości jeden na rok, |
| --- | --- |

—

których dzienna produkcja nie przekracza 1 000 pasów: jeden na 10 000 wyprodukowanych pasów, przy minimalnej częstotliwości jeden na rok,

poddaje się badaniu określonemu odpowiednio w pkt 1.6.1.2 lub 1.6.1.3 niniejszego załącznika.

2.2.2.   Badania bez kondycjonowania

| 2.2.2.1. | W przypadku pasów wyposażonych w zwijacz z blokadą awaryjną następująca liczba próbek podlega badaniu określonemu w pkt 1.6.2 powyżej: |
| --- | --- |

2.2.2.1.

W przypadku pasów wyposażonych w zwijacz z blokadą awaryjną następująca liczba próbek podlega badaniu określonemu w pkt 1.6.2 powyżej:

| 2.2.2.1.1. | w przypadku produkcji nie mniejszej niż 5 000 pasów dziennie, dwa pasy na 25 000 wyprodukowanych, przy minimalnej częstotliwości jeden dziennie, według rodzaju mechanizmu blokującego; |
| --- | --- |

2.2.2.1.1.

w przypadku produkcji nie mniejszej niż 5 000 pasów dziennie, dwa pasy na 25 000 wyprodukowanych, przy minimalnej częstotliwości jeden dziennie, według rodzaju mechanizmu blokującego;

| 2.2.2.1.2. | w przypadku produkcji mniejszej niż 5 000 pasów dziennie, jeden pas na 5 000 wyprodukowanych, przy minimalnej częstotliwości jeden na rok, według rodzaju mechanizmu blokującego. |
| --- | --- |

2.2.2.1.2.

w przypadku produkcji mniejszej niż 5 000 pasów dziennie, jeden pas na 5 000 wyprodukowanych, przy minimalnej częstotliwości jeden na rok, według rodzaju mechanizmu blokującego.

| 2.2.2.2. | W przypadku pasów wyposażonych w zwijacz z blokadą automatyczną oraz pasów statycznych następująca liczba próbek podlega badaniu określonemu w pkt 1.6.2 powyżej: |
| --- | --- |

2.2.2.2.

W przypadku pasów wyposażonych w zwijacz z blokadą automatyczną oraz pasów statycznych następująca liczba próbek podlega badaniu określonemu w pkt 1.6.2 powyżej:

| 2.2.2.2.1. | w przypadku produkcji nie mniejszej niż 5 000 pasów dziennie, dwa pasy na 25 000 wyprodukowanych, przy minimalnej częstotliwości jeden dziennie, według homologowanych typów; |
| --- | --- |

2.2.2.2.1.

w przypadku produkcji nie mniejszej niż 5 000 pasów dziennie, dwa pasy na 25 000 wyprodukowanych, przy minimalnej częstotliwości jeden dziennie, według homologowanych typów;

| 2.2.2.2.2. | w przypadku produkcji mniejszej niż 5 000 pasów dziennie, jeden pas na 5 000 wyprodukowanych, przy minimalnej częstotliwości jeden na rok, według homologowanych typów. |
| --- | --- |

2.2.2.2.2.

w przypadku produkcji mniejszej niż 5 000 pasów dziennie, jeden pas na 5 000 wyprodukowanych, przy minimalnej częstotliwości jeden na rok, według homologowanych typów.

2.2.3.   Wyniki

Wyniki badania spełniają wymogi określone w pkt 6.4.1.3.1 niniejszego regulaminu.

Przesunięcie się do przodu manekina może być kontrolowane w odniesieniu do pkt 6.4.1.3.2 niniejszego regulaminu (lub, odpowiednio, pkt 6.4.1.4) podczas badania prowadzonego z kondycjonowaniem zgodnie z pkt 1.6.1 niniejszego załącznika przy użyciu dostosowanej uproszczonej metody.

| 2.2.3.1. | W przypadku homologacji zgodnie z pkt 6.4.1.3.3 niniejszego regulaminu oraz pkt 1.6.1 niniejszego załącznika wymagane jest jedynie, aby żadna część pasa nie uległa zniszczeniu ani odłączeniu oraz aby przy przesunięciu wynoszącym 300 mm nie została przekroczona prędkość punktu odniesienia klatki piersiowej wynosząca 24 km/godz. |
| --- | --- |

2.2.3.1.

W przypadku homologacji zgodnie z pkt 6.4.1.3.3 niniejszego regulaminu oraz pkt 1.6.1 niniejszego załącznika wymagane jest jedynie, aby żadna część pasa nie uległa zniszczeniu ani odłączeniu oraz aby przy przesunięciu wynoszącym 300 mm nie została przekroczona prędkość punktu odniesienia klatki piersiowej wynosząca 24 km/godz.

| 2.3. | Jeżeli badana próbka nie przejdzie pomyślnie badania, któremu została poddana, przeprowadza się kolejne badania w odniesieniu do tych samych wymogów na co najmniej trzech innych próbkach. W przypadku badań dynamicznych, jeżeli jedna z takich próbek nie przejdzie pomyślnie badania, posiadacz homologacji lub jego należycie upoważniony przedstawiciel powiadamia właściwą władzę, która udzieliła homologacji typu, wskazując, jakie kroki podjęto w celu przywrócenia zgodności produkcji. |
| --- | --- |

2.3.

Jeżeli badana próbka nie przejdzie pomyślnie badania, któremu została poddana, przeprowadza się kolejne badania w odniesieniu do tych samych wymogów na co najmniej trzech innych próbkach. W przypadku badań dynamicznych, jeżeli jedna z takich próbek nie przejdzie pomyślnie badania, posiadacz homologacji lub jego należycie upoważniony przedstawiciel powiadamia właściwą władzę, która udzieliła homologacji typu, wskazując, jakie kroki podjęto w celu przywrócenia zgodności produkcji.

---

(1)  /Do celów niniejszego załącznika „rodzaj mechanizmu blokującego” oznacza wszelkie zwijacze z blokadą awaryjną, których mechanizmy różnią się jedynie kątem (kątami) wyprzedzenia czujnika w układzie odniesienia osi pojazdu.

---

ZAŁĄCZNIK 15

PROCEDURA OKREŚLANIA PUNKTU „H” I RZECZYWISTEGO KĄTA TUŁOWIA DLA MIEJSC SIEDZĄCYCH W POJAZDACH SILNIKOWYCH

1.   CEL

Procedura opisana w niniejszym załączniku stosowana jest w celu określenia położenia punktu „H” oraz rzeczywistego kąta tułowia dla jednego lub kilku miejsc siedzących w pojeździe silnikowym oraz w celu sprawdzenia stosunku zmierzonych danych do specyfikacji konstrukcyjnych podanych przez producenta pojazdu (1).

2.   DEFINICJE

Do celów niniejszego załącznika:

| 2.1. | „dane odniesienia” oznaczają jedną lub kilka następujących właściwości miejsca siedzącego: |
| --- | --- |

2.1.

„dane odniesienia” oznaczają jedną lub kilka następujących właściwości miejsca siedzącego:

| 2.1.1. | punkt „H” i punkt „R” oraz ich wzajemny stosunek; |
| --- | --- |

2.1.1.

punkt „H” i punkt „R” oraz ich wzajemny stosunek;

| 2.1.2. | rzeczywisty kąt tułowia i konstrukcyjny kąt tułowia oraz ich wzajemny stosunek; |
| --- | --- |

2.1.2.

rzeczywisty kąt tułowia i konstrukcyjny kąt tułowia oraz ich wzajemny stosunek;

| 2.2. | „trójwymiarowa maszyna punktu »H«” (maszyna 3-D H) oznacza urządzenie wykorzystywane w celu określania punktów „H” oraz rzeczywistych kątów tułowia. Urządzenie to opisane jest w dodatku 1 do niniejszego załącznika; |
| --- | --- |

2.2.

„trójwymiarowa maszyna punktu »H«” (maszyna 3-D H) oznacza urządzenie wykorzystywane w celu określania punktów „H” oraz rzeczywistych kątów tułowia. Urządzenie to opisane jest w dodatku 1 do niniejszego załącznika;

| 2.3. | „punkt »H«” oznacza obrotowy środek tułowia i uda maszyny 3-D H, która została zainstalowana na siedzeniu pojazdu zgodnie z pkt 4 poniżej. Punkt „H” znajduje się w środku linii środkowej urządzenia, która leży między pomiarowymi gałkami punktu „H” po obu stronach maszyny 3-D H. Teoretycznie punkt „H” odpowiada punktowi „R” (granice odchyleń określone w pkt 3.2.2 poniżej). Określony zgodnie z procedurą opisaną w pkt 4, punkt „H” uważany jest za stały w stosunku do konstrukcji poduszki siedzenia i przesuwa się z nią, jeżeli siedzenie jest regulowane; |
| --- | --- |

2.3.

„punkt »H«” oznacza obrotowy środek tułowia i uda maszyny 3-D H, która została zainstalowana na siedzeniu pojazdu zgodnie z pkt 4 poniżej. Punkt „H” znajduje się w środku linii środkowej urządzenia, która leży między pomiarowymi gałkami punktu „H” po obu stronach maszyny 3-D H. Teoretycznie punkt „H” odpowiada punktowi „R” (granice odchyleń określone w pkt 3.2.2 poniżej). Określony zgodnie z procedurą opisaną w pkt 4, punkt „H” uważany jest za stały w stosunku do konstrukcji poduszki siedzenia i przesuwa się z nią, jeżeli siedzenie jest regulowane;

| 2.4. | „punkt »R«” lub „punkt odniesienia miejsca siedzącego” oznacza punkt konstrukcyjny określony przez producenta pojazdu dla każdego miejsca siedzącego i ustanowiony w odniesieniu do trójwymiarowego układu odniesienia; |
| --- | --- |

2.4.

„punkt »R«” lub „punkt odniesienia miejsca siedzącego” oznacza punkt konstrukcyjny określony przez producenta pojazdu dla każdego miejsca siedzącego i ustanowiony w odniesieniu do trójwymiarowego układu odniesienia;

| 2.5. | „linia tułowia” oznacza linię środkową sondy maszyny 3-D H, przy czym sonda ma całkowicie tylne położenie; |
| --- | --- |

2.5.

„linia tułowia” oznacza linię środkową sondy maszyny 3-D H, przy czym sonda ma całkowicie tylne położenie;

| 2.6. | „rzeczywisty kąt tułowia” oznacza kąt zmierzony między pionową linią przechodzącą przez punkt „H” i linią tułowia z wykorzystaniem kwadrantu kąta pleców na maszynie 3-D H. Teoretycznie, rzeczywisty kąt tułowia odpowiada konstrukcyjnemu kątowi tułowia (tolerancje określone w pkt 3.2.2 poniżej); |
| --- | --- |

2.6.

„rzeczywisty kąt tułowia” oznacza kąt zmierzony między pionową linią przechodzącą przez punkt „H” i linią tułowia z wykorzystaniem kwadrantu kąta pleców na maszynie 3-D H. Teoretycznie, rzeczywisty kąt tułowia odpowiada konstrukcyjnemu kątowi tułowia (tolerancje określone w pkt 3.2.2 poniżej);

| 2.7. | „konstrukcyjny kąt tułowia” oznacza kąt zmierzony między pionową linią przechodzącą przez punkt „R” i linią tułowia w położeniu, które odpowiada konstrukcyjnej pozycji oparcia siedzenia określonej przez producenta pojazdu; |
| --- | --- |

2.7.

„konstrukcyjny kąt tułowia” oznacza kąt zmierzony między pionową linią przechodzącą przez punkt „R” i linią tułowia w położeniu, które odpowiada konstrukcyjnej pozycji oparcia siedzenia określonej przez producenta pojazdu;

| 2.8. | „płaszczyzna środkowa osoby zajmującej siedzenie” (C/LO) oznacza środkową płaszczyznę maszyny 3-D H umieszczonej na każdym konstrukcyjnym miejscu siedzącym; przedstawia ją współrzędna punktu „H” na osi „Y”. Dla oddzielnych siedzeń, płaszczyzna środkowa siedzenia zbiega się z płaszczyzną środkową osoby zajmującej siedzenie. Dla pozostałych siedzeń, płaszczyzna środkowa osoby zajmującej siedzenie określona jest przez producenta; |
| --- | --- |

2.8.

„płaszczyzna środkowa osoby zajmującej siedzenie” (C/LO) oznacza środkową płaszczyznę maszyny 3-D H umieszczonej na każdym konstrukcyjnym miejscu siedzącym; przedstawia ją współrzędna punktu „H” na osi „Y”. Dla oddzielnych siedzeń, płaszczyzna środkowa siedzenia zbiega się z płaszczyzną środkową osoby zajmującej siedzenie. Dla pozostałych siedzeń, płaszczyzna środkowa osoby zajmującej siedzenie określona jest przez producenta;

| 2.9. | „trójwymiarowy układ odniesienia” oznacza układ opisany w dodatku 2 do niniejszego załącznika; |
| --- | --- |

2.9.

„trójwymiarowy układ odniesienia” oznacza układ opisany w dodatku 2 do niniejszego załącznika;

| 2.10. | „znaki odniesienia” są fizycznymi punktami (otworami, powierzchniami, znakami lub wcięciami) na nadwoziu pojazdu zdefiniowanymi przez producenta; |
| --- | --- |

2.10.

„znaki odniesienia” są fizycznymi punktami (otworami, powierzchniami, znakami lub wcięciami) na nadwoziu pojazdu zdefiniowanymi przez producenta;

| 2.11. | „położenie pomiarowe pojazdu” oznacza pozycję pojazdu zgodnie ze współrzędnymi znaków odniesienia w trójwymiarowym układzie odniesienia. |
| --- | --- |

2.11.

„położenie pomiarowe pojazdu” oznacza pozycję pojazdu zgodnie ze współrzędnymi znaków odniesienia w trójwymiarowym układzie odniesienia.

3.   WYMOGI

3.1.   Przedstawienie danych

Dla każdego miejsca siedzącego, gdzie są wymagane dane odniesienia w celu wykazania zgodności z przepisami niniejszego regulaminu, wszystkie lub odpowiednio wybrane poniższe dane przedstawia się w formie zgodnej z dodatkiem 3 do niniejszego załącznika:

| 3.1.1. | współrzędne punktu „R” w odniesieniu do trójwymiarowego układu odniesienia; |
| --- | --- |

3.1.1.

współrzędne punktu „R” w odniesieniu do trójwymiarowego układu odniesienia;

| 3.1.2. | konstrukcyjny kąt tułowia; |
| --- | --- |

3.1.2.

konstrukcyjny kąt tułowia;

| 3.1.3. | wszystkie wskazówki konieczne dla wyregulowania siedzenia (jeżeli jest regulowane) do pozycji pomiarowej przedstawionej w pkt 4.3 poniżej. |
| --- | --- |

3.1.3.

wszystkie wskazówki konieczne dla wyregulowania siedzenia (jeżeli jest regulowane) do pozycji pomiarowej przedstawionej w pkt 4.3 poniżej.

3.2.   Wzajemny stosunek między zmierzonymi danymi i specyfikacjami konstrukcyjnymi

| 3.2.1. | Współrzędne punktu „H” i wartość rzeczywistego kąta tułowia otrzymane podczas zastosowania procedury opisanej w pkt 4 porównuje się, odpowiednio, ze współrzędnymi punktu „R” oraz wartością konstrukcyjnego kąta tułowia, wskazanymi przez producenta pojazdu. |
| --- | --- |

3.2.1.

Współrzędne punktu „H” i wartość rzeczywistego kąta tułowia otrzymane podczas zastosowania procedury opisanej w pkt 4 porównuje się, odpowiednio, ze współrzędnymi punktu „R” oraz wartością konstrukcyjnego kąta tułowia, wskazanymi przez producenta pojazdu.

| 3.2.2. | Względne pozycje punktu „R” i punktu „H” oraz wzajemny stosunek między konstrukcyjnym kątem tułowia i rzeczywistym kątem tułowia uważa się za zadowalające dla badanego położenia miejsca siedzącego, jeżeli punkt „H”, określony przez swoje współrzędne, leży w obrębie kwadratu o długości boku 50 mm, a przekątne poziomych i pionowych boków kwadratu przecinają się w punkcie „R”, oraz jeżeli rzeczywisty kąt tułowia znajduje się w zakresie 5o konstrukcyjnego kąta tułowia. |
| --- | --- |

3.2.2.

Względne pozycje punktu „R” i punktu „H” oraz wzajemny stosunek między konstrukcyjnym kątem tułowia i rzeczywistym kątem tułowia uważa się za zadowalające dla badanego położenia miejsca siedzącego, jeżeli punkt „H”, określony przez swoje współrzędne, leży w obrębie kwadratu o długości boku 50 mm, a przekątne poziomych i pionowych boków kwadratu przecinają się w punkcie „R”, oraz jeżeli rzeczywisty kąt tułowia znajduje się w zakresie 5o konstrukcyjnego kąta tułowia.

| 3.2.3. | Jeżeli te warunki są spełnione, punkt „R” i konstrukcyjny kąt tułowia wykorzystuje się w celu wykazania zgodności z przepisami niniejszego regulaminu. |
| --- | --- |

3.2.3.

Jeżeli te warunki są spełnione, punkt „R” i konstrukcyjny kąt tułowia wykorzystuje się w celu wykazania zgodności z przepisami niniejszego regulaminu.

| 3.2.4. | Jeżeli punkt „H” lub rzeczywisty kąt tułowia nie spełniają wymogów pkt 3.2.2 powyżej, punkt „H” i rzeczywisty kąt tułowia określane są jeszcze dwukrotnie (w sumie trzy razy). Jeżeli wyniki dwóch spośród tych trzech badań spełniają te wymogi, stosuje się warunki pkt 3.2.3 powyżej. |
| --- | --- |

3.2.4.

Jeżeli punkt „H” lub rzeczywisty kąt tułowia nie spełniają wymogów pkt 3.2.2 powyżej, punkt „H” i rzeczywisty kąt tułowia określane są jeszcze dwukrotnie (w sumie trzy razy). Jeżeli wyniki dwóch spośród tych trzech badań spełniają te wymogi, stosuje się warunki pkt 3.2.3 powyżej.

| 3.2.5. | Jeżeli co najmniej dwa spośród trzech wyników czynności opisanych w pkt 3.2.4 powyżej nie spełniają wymogów pkt 3.2.2 powyżej lub jeżeli nie jest możliwe sprawdzenie, ponieważ producent pojazdu nie przedstawił informacji dotyczącej położenia punktu „R” lub dotyczącej konstrukcyjnego kąta tułowia, środek masy trzech zmierzonych punktów lub średnia z trzech zmierzonych kątów wykorzystywana jest oraz uważana za mającą zastosowanie we wszystkich przypadkach, gdzie punkt „R” lub konstrukcyjny kąt tułowia są wymieniane w niniejszym regulaminie. |
| --- | --- |

3.2.5.

Jeżeli co najmniej dwa spośród trzech wyników czynności opisanych w pkt 3.2.4 powyżej nie spełniają wymogów pkt 3.2.2 powyżej lub jeżeli nie jest możliwe sprawdzenie, ponieważ producent pojazdu nie przedstawił informacji dotyczącej położenia punktu „R” lub dotyczącej konstrukcyjnego kąta tułowia, środek masy trzech zmierzonych punktów lub średnia z trzech zmierzonych kątów wykorzystywana jest oraz uważana za mającą zastosowanie we wszystkich przypadkach, gdzie punkt „R” lub konstrukcyjny kąt tułowia są wymieniane w niniejszym regulaminie.

4.   PROCEDURA OKREŚLANIA PUNKTU „H” ORAZ RZECZYWISTEGO KĄTA TUŁOWIA

| 4.1. | Pojazd jest wstępnie przygotowany według uznania producenta, w temperaturze 20 + 10 oC w celu zapewnienia, że materiał siedzeń osiągnie temperaturę pokojową. Jeżeli siedzenie, które ma zostać zbadane, nie było jeszcze użytkowane, osoba lub urządzenie o masie 70–80 kg powinny na nim dwukrotnie usiąść przez jedną minutę, aby nagiąć poduszkę i oparcie. Na życzenie producenta, wszystkie zespoły siedzenia pozostaną nieobciążone przez minimalny okres 30 minut poprzedzający instalację maszyny 3-D H. |
| --- | --- |

4.1.

Pojazd jest wstępnie przygotowany według uznania producenta, w temperaturze 20 + 10 oC w celu zapewnienia, że materiał siedzeń osiągnie temperaturę pokojową. Jeżeli siedzenie, które ma zostać zbadane, nie było jeszcze użytkowane, osoba lub urządzenie o masie 70–80 kg powinny na nim dwukrotnie usiąść przez jedną minutę, aby nagiąć poduszkę i oparcie. Na życzenie producenta, wszystkie zespoły siedzenia pozostaną nieobciążone przez minimalny okres 30 minut poprzedzający instalację maszyny 3-D H.

| 4.2. | Pojazd znajduje się w położeniu pomiarowym określonym w pkt 2.11 powyżej. |
| --- | --- |

4.2.

Pojazd znajduje się w położeniu pomiarowym określonym w pkt 2.11 powyżej.

| 4.3. | Siedzenie, jeżeli jest regulowane, ustawia się najpierw w najbardziej tylnej normalnej pozycji kierowania lub jazdy zgodnie ze wskazaniem producenta pojazdu, z uwzględnieniem jedynie wzdłużnej regulacji siedzenia, wyłączając przesunięcie siedzenia do celów innych niż normalna pozycja kierowania lub jazdy. Jeżeli istnieją inne sposoby regulacji siedzenia (pionowe, kątowe, oparcia itd.), są one ustawione w pozycji określonej przez producenta pojazdu. Dla siedzeń amortyzowanych, pionowa pozycja jest sztywno zamocowana, odpowiednio do normalnej pozycji kierowania, według wskazania producenta. |
| --- | --- |

4.3.

Siedzenie, jeżeli jest regulowane, ustawia się najpierw w najbardziej tylnej normalnej pozycji kierowania lub jazdy zgodnie ze wskazaniem producenta pojazdu, z uwzględnieniem jedynie wzdłużnej regulacji siedzenia, wyłączając przesunięcie siedzenia do celów innych niż normalna pozycja kierowania lub jazdy. Jeżeli istnieją inne sposoby regulacji siedzenia (pionowe, kątowe, oparcia itd.), są one ustawione w pozycji określonej przez producenta pojazdu. Dla siedzeń amortyzowanych, pionowa pozycja jest sztywno zamocowana, odpowiednio do normalnej pozycji kierowania, według wskazania producenta.

| 4.4. | Obszar miejsca siedzącego, z którym ma styczność maszyna 3-D H, pokryty jest muślinem bawełnianym o wystarczających rozmiarach i właściwej fakturze, opisanej jako gładka tkanina bawełniana o 18,9 nitkach na 1 cm2 i o gramaturze 0,228 kg/m2 lub jako dzianina albo włóknina o podobnych właściwościach. Jeżeli badanie przeprowadzane jest na siedzeniu na zewnątrz pojazdu, podłoga, na której znajduje się siedzenie, ma takie same zasadnicze parametry (2) jak podłoga pojazdu, w którym umieszczane jest siedzenie. |
| --- | --- |

4.4.

Obszar miejsca siedzącego, z którym ma styczność maszyna 3-D H, pokryty jest muślinem bawełnianym o wystarczających rozmiarach i właściwej fakturze, opisanej jako gładka tkanina bawełniana o 18,9 nitkach na 1 cm2 i o gramaturze 0,228 kg/m2 lub jako dzianina albo włóknina o podobnych właściwościach. Jeżeli badanie przeprowadzane jest na siedzeniu na zewnątrz pojazdu, podłoga, na której znajduje się siedzenie, ma takie same zasadnicze parametry (2) jak podłoga pojazdu, w którym umieszczane jest siedzenie.

| 4.5. | Umieścić siedzenie i zespół oparcia maszyny 3-D H na siedzeniu tak, aby płaszczyzna środkowa osoby zajmującej siedzenie (C/LO) zbiegała się z płaszczyzną środkową maszyny 3-D H. Na wniosek producenta maszyna 3-D H może być przesunięta ku środkowi w odniesieniu do C/LO, jeżeli maszyna 3-D H znajduje się tak daleko na zewnątrz, że krawędź siedzenia nie pozwoli na wypoziomowanie maszyny 3-D H. |
| --- | --- |

4.5.

Umieścić siedzenie i zespół oparcia maszyny 3-D H na siedzeniu tak, aby płaszczyzna środkowa osoby zajmującej siedzenie (C/LO) zbiegała się z płaszczyzną środkową maszyny 3-D H. Na wniosek producenta maszyna 3-D H może być przesunięta ku środkowi w odniesieniu do C/LO, jeżeli maszyna 3-D H znajduje się tak daleko na zewnątrz, że krawędź siedzenia nie pozwoli na wypoziomowanie maszyny 3-D H.

| 4.6. | Zamocować zespoły stóp i dolnych części nóg do miednicy siedzenia, oddzielnie albo z wykorzystaniem zespołu pręta T i dolnej części nogi. Linia przechodząca przez pomiarowe gałki punktu „H” jest równoległa do podłoża oraz prostopadła do wzdłużnej płaszczyzny środkowej siedzenia. |
| --- | --- |

4.6.

Zamocować zespoły stóp i dolnych części nóg do miednicy siedzenia, oddzielnie albo z wykorzystaniem zespołu pręta T i dolnej części nogi. Linia przechodząca przez pomiarowe gałki punktu „H” jest równoległa do podłoża oraz prostopadła do wzdłużnej płaszczyzny środkowej siedzenia.

| 4.7. | Wyregulować w następujący sposób położenie stóp i nóg maszyny 3-D H: |
| --- | --- |

4.7.

Wyregulować w następujący sposób położenie stóp i nóg maszyny 3-D H:

4.7.1.   Wyznaczona pozycja miejsca siedzącego: kierowcy oraz pasażera z przodu od zewnątrz

| 4.7.1.1. | Zespoły stóp i nóg przesuwa się do przodu w taki sposób, aby stopy przybrały naturalną pozycję na podłodze, w razie konieczności między pedałami. Tam gdzie to możliwe, lewa stopa położona jest w przybliżeniu w takiej samej odległości na lewo od płaszczyzny środkowej maszyny 3-D H, co prawa stopa na prawo. Poziomnica alkoholowa sprawdzająca poprzeczne położenie maszyny 3-D H ustawiana jest poziomo, w razie konieczności za pomocą regulacji miednicy siedzenia lub przy pomocy regulacji zespołów nogi i stopy w kierunku do tyłu. Linia przechodząca przez pomiarowe gałki punktu „H” utrzymywana jest prostopadle w stosunku do wzdłużnej płaszczyzny środkowej siedzenia. |
| --- | --- |

4.7.1.1.

Zespoły stóp i nóg przesuwa się do przodu w taki sposób, aby stopy przybrały naturalną pozycję na podłodze, w razie konieczności między pedałami. Tam gdzie to możliwe, lewa stopa położona jest w przybliżeniu w takiej samej odległości na lewo od płaszczyzny środkowej maszyny 3-D H, co prawa stopa na prawo. Poziomnica alkoholowa sprawdzająca poprzeczne położenie maszyny 3-D H ustawiana jest poziomo, w razie konieczności za pomocą regulacji miednicy siedzenia lub przy pomocy regulacji zespołów nogi i stopy w kierunku do tyłu. Linia przechodząca przez pomiarowe gałki punktu „H” utrzymywana jest prostopadle w stosunku do wzdłużnej płaszczyzny środkowej siedzenia.

| 4.7.1.2. | Jeżeli lewa noga nie może być utrzymana równolegle do prawej oraz lewa stopa nie może być podparta konstrukcją, należy przesunąć lewą stopę, aż do uzyskania podparcia. Położenie pomiarowych gałek musi zostać utrzymane. |
| --- | --- |

4.7.1.2.

Jeżeli lewa noga nie może być utrzymana równolegle do prawej oraz lewa stopa nie może być podparta konstrukcją, należy przesunąć lewą stopę, aż do uzyskania podparcia. Położenie pomiarowych gałek musi zostać utrzymane.

4.7.2.   Wyznaczona pozycja miejsca siedzącego: zewnętrznego tylnego

Dla tylnych siedzeń lub siedzeń dodatkowych, nogi są usytuowane zgodnie z opisem producenta. Jeżeli stopy spoczywają na częściach podłogi, które znajdują się na różnych poziomach, stopa, która pierwsza styka się z przednim siedzeniem służy za punkt odniesienia, a druga stopa jest tak ustawiona, aby poziomnica alkoholowa wskazująca poprzeczną orientację siedzenia urządzenia wskazywała położenie poziome.

4.7.3.   Pozostałe wyznaczone miejsca siedzące

Stosuje się ogólną procedurę opisaną w pkt 4.7.1 powyżej, z tym wyjątkiem, że stopy umieszczane są zgodnie z opisem producenta pojazdu.

| 4.8. | Nałożyć obciążniki dolnej części nogi i uda oraz wypoziomować maszynę 3-D H. |
| --- | --- |

4.8.

Nałożyć obciążniki dolnej części nogi i uda oraz wypoziomować maszynę 3-D H.

| 4.9. | Przechylić do przodu miednicę pleców do zatrzymania i odciągnąć maszynę 3-D H od oparcia siedzenia przy wykorzystaniu pręta T. Zmienić pozycję maszynę 3-D H na siedzeniu za pomocą jednej z następujących metod: |
| --- | --- |

4.9.

Przechylić do przodu miednicę pleców do zatrzymania i odciągnąć maszynę 3-D H od oparcia siedzenia przy wykorzystaniu pręta T. Zmienić pozycję maszynę 3-D H na siedzeniu za pomocą jednej z następujących metod:

| 4.9.1. | Jeżeli maszyna 3-D H ma tendencje do zsuwania się ku tyłowi, stosuje się następującą procedurę. Pozwala się, aby maszyna 3-D H zsunęła się ku tyłowi, aż do momentu, gdy nie jest dłużej wymagane przednie równoległe obciążenie powstrzymujące pręta T, tj. do chwili styku miednicy siedzenia z oparciem siedzenia. W razie konieczności zmienia się pozycję dolnej części nogi. |
| --- | --- |

4.9.1.

Jeżeli maszyna 3-D H ma tendencje do zsuwania się ku tyłowi, stosuje się następującą procedurę. Pozwala się, aby maszyna 3-D H zsunęła się ku tyłowi, aż do momentu, gdy nie jest dłużej wymagane przednie równoległe obciążenie powstrzymujące pręta T, tj. do chwili styku miednicy siedzenia z oparciem siedzenia. W razie konieczności zmienia się pozycję dolnej części nogi.

| 4.9.2. | Jeżeli maszyna 3-D H nie ma tendencji do zsuwania się ku tyłowi, stosuje się następującą procedurę. Zsuwa się maszynę 3-D H ku tyłowi stosując wsteczne równoległe obciążenie pręta T do chwili styku miednicy siedzenia z oparciem siedzenia (patrz: rys. 2 w dodatku 1 do niniejszego załącznika). |
| --- | --- |

4.9.2.

Jeżeli maszyna 3-D H nie ma tendencji do zsuwania się ku tyłowi, stosuje się następującą procedurę. Zsuwa się maszynę 3-D H ku tyłowi stosując wsteczne równoległe obciążenie pręta T do chwili styku miednicy siedzenia z oparciem siedzenia (patrz: rys. 2 w dodatku 1 do niniejszego załącznika).

| 4.10. | Zastosować obciążenie 100 N + 10 N na zespół oparcia i miednicy maszyny 3-D H na przecięciu kwadrantu kąta biodra i obudowy pręta T. Kierunek stosowanego obciążenia utrzymywany jest wzdłuż linii przechodzącej przez wspomniane przecięcie do punktu znajdującego się bezpośrednio nad obsadą pręta uda (patrz: rys. 2 w dodatku 1 do niniejszego załącznika). Następnie ostrożnie umieszcza się z powrotem miednicę pleców na oparciu siedzenia. Pozostałą część procedury przeprowadza się z ostrożnością w celu zapobieżenia zsunięcia się do przodu maszyny 3-D H. |
| --- | --- |

4.10.

Zastosować obciążenie 100 N + 10 N na zespół oparcia i miednicy maszyny 3-D H na przecięciu kwadrantu kąta biodra i obudowy pręta T. Kierunek stosowanego obciążenia utrzymywany jest wzdłuż linii przechodzącej przez wspomniane przecięcie do punktu znajdującego się bezpośrednio nad obsadą pręta uda (patrz: rys. 2 w dodatku 1 do niniejszego załącznika). Następnie ostrożnie umieszcza się z powrotem miednicę pleców na oparciu siedzenia. Pozostałą część procedury przeprowadza się z ostrożnością w celu zapobieżenia zsunięcia się do przodu maszyny 3-D H.

| 4.11. | Zamocować prawe i lewe obciążniki pośladków oraz, naprzemiennie, osiem obciążników tułowia. Utrzymać poziom maszyny 3-D H. |
| --- | --- |

4.11.

Zamocować prawe i lewe obciążniki pośladków oraz, naprzemiennie, osiem obciążników tułowia. Utrzymać poziom maszyny 3-D H.

| 4.12. | Nachylić miednicę pleców do przodu, aby zwolnić nacisk na oparcie siedzenia. Kołysać maszynę 3 DH z boku na bok w obrębie 10o kątowych (5o na każdy bok pionowej płaszczyzny środkowej) przez 3 pełne cykle, aby wyzwolić wszelkie zakumulowane tarcie między maszyną 3 DH i siedzeniem.
  Podczas czynności kołysania pręt T maszyny 3-D H może mieć tendencje do odchylania się od określonego poziomego i pionowego ustawienia. Pręt T musi być wówczas utwierdzony przez zastosowanie odpowiedniego poprzecznego obciążenia podczas ruchu kołysania. W czasie utrzymywania pręta T oraz kołysania maszyny 3-D H należy zachować ostrożność w celu zapewnienia, że nie są stosowane żadne przypadkowe zewnętrzne obciążenia w kierunku pionowym lub w przód/w tył.
  Stopy maszyny 3-D H nie mogą być przytwierdzone lub przytrzymywane podczas tej czynności. Jeżeli stopy zmienią położenie, należy pozwolić im pozostać przez chwilę w tej pozycji.
  Ostrożnie przyciągnąć miednicę pleców do oparcia siedzenia i sprawdzić czy dwie poziomnice alkoholowe znajdują się w pozycji zerowej. Jeżeli nastąpiło przesunięcie stóp podczas czynności kołysania maszyny 3-D H, należy je ustawić na nowo w następujący sposób:
  Naprzemiennie podnosić każdą stopę z podłogi do minimalnej koniecznej wysokości, aż nie będzie żadnego dodatkowego ruchu. Podczas tego podnoszenia stopy muszą swobodnie się obracać; nie będą stosowane żadne obciążenia poprzeczne lub skierowane do przodu. Jeżeli każda stopa zostaje umieszczona z powrotem w pozycji dolnej, pięta ma być w styczności z konstrukcją w tym celu zaprojektowaną.
  Sprawdzić czy poprzeczna poziomnica alkoholowa znajduje się w pozycji zerowej; w razie konieczności zastosować poprzeczne obciążenie u szczytu jej miednicy pleców, wystarczające do wypoziomowania miednicy siedzenia maszyny 3-D H na siedzeniu. |
| --- | --- |

4.12.

Nachylić miednicę pleców do przodu, aby zwolnić nacisk na oparcie siedzenia. Kołysać maszynę 3 DH z boku na bok w obrębie 10o kątowych (5o na każdy bok pionowej płaszczyzny środkowej) przez 3 pełne cykle, aby wyzwolić wszelkie zakumulowane tarcie między maszyną 3 DH i siedzeniem.

Podczas czynności kołysania pręt T maszyny 3-D H może mieć tendencje do odchylania się od określonego poziomego i pionowego ustawienia. Pręt T musi być wówczas utwierdzony przez zastosowanie odpowiedniego poprzecznego obciążenia podczas ruchu kołysania. W czasie utrzymywania pręta T oraz kołysania maszyny 3-D H należy zachować ostrożność w celu zapewnienia, że nie są stosowane żadne przypadkowe zewnętrzne obciążenia w kierunku pionowym lub w przód/w tył.

Stopy maszyny 3-D H nie mogą być przytwierdzone lub przytrzymywane podczas tej czynności. Jeżeli stopy zmienią położenie, należy pozwolić im pozostać przez chwilę w tej pozycji.

Ostrożnie przyciągnąć miednicę pleców do oparcia siedzenia i sprawdzić czy dwie poziomnice alkoholowe znajdują się w pozycji zerowej. Jeżeli nastąpiło przesunięcie stóp podczas czynności kołysania maszyny 3-D H, należy je ustawić na nowo w następujący sposób:

Naprzemiennie podnosić każdą stopę z podłogi do minimalnej koniecznej wysokości, aż nie będzie żadnego dodatkowego ruchu. Podczas tego podnoszenia stopy muszą swobodnie się obracać; nie będą stosowane żadne obciążenia poprzeczne lub skierowane do przodu. Jeżeli każda stopa zostaje umieszczona z powrotem w pozycji dolnej, pięta ma być w styczności z konstrukcją w tym celu zaprojektowaną.

Sprawdzić czy poprzeczna poziomnica alkoholowa znajduje się w pozycji zerowej; w razie konieczności zastosować poprzeczne obciążenie u szczytu jej miednicy pleców, wystarczające do wypoziomowania miednicy siedzenia maszyny 3-D H na siedzeniu.

| 4.13. | Przytrzymać pręt T, aby zapobiec zsuwaniu się ku przodowi maszyny 3-D H na poduszce siedzenia, i postępować w następujący sposób:






  a) | przyciągnąć miednicę pleców do oparcia siedzenia; |
| --- | --- | --- |

4.13.

Przytrzymać pręt T, aby zapobiec zsuwaniu się ku przodowi maszyny 3-D H na poduszce siedzenia, i postępować w następujący sposób:

a)

przyciągnąć miednicę pleców do oparcia siedzenia;

| b) | naprzemiennie przykładać i zwalniać poziome wsteczne obciążenie, nie przekraczając 25 N, w stosunku do pręta kąta pleców na wysokości zbliżonej do środka obciążników tułowia do chwili wskazania przez kwadrant kąta biodra osiągnięcia stabilnej pozycji po zwolnieniu obciążenia. Należy zachować ostrożność w celu zapewnienia, że nie są stosowane na maszynę 3-D H żadne zewnętrzne obciążenia poprzeczne lub skierowane w dół. Jeżeli są niezbędne inne regulacje maszyny 3-D H, należy obrócić miednicę pleców do przodu, wyrównać i powtórzyć procedurę opisaną w pkt 4.12. |
| --- | --- |

b)

naprzemiennie przykładać i zwalniać poziome wsteczne obciążenie, nie przekraczając 25 N, w stosunku do pręta kąta pleców na wysokości zbliżonej do środka obciążników tułowia do chwili wskazania przez kwadrant kąta biodra osiągnięcia stabilnej pozycji po zwolnieniu obciążenia. Należy zachować ostrożność w celu zapewnienia, że nie są stosowane na maszynę 3-D H żadne zewnętrzne obciążenia poprzeczne lub skierowane w dół. Jeżeli są niezbędne inne regulacje maszyny 3-D H, należy obrócić miednicę pleców do przodu, wyrównać i powtórzyć procedurę opisaną w pkt 4.12.

| 4.14. | Dokonać wszystkich pomiarów: |
| --- | --- |

4.14.

Dokonać wszystkich pomiarów:

| 4.14.1. | Współrzędne punktu „H” mierzone są w odniesieniu do trójwymiarowego układu odniesienia. |
| --- | --- |

4.14.1.

Współrzędne punktu „H” mierzone są w odniesieniu do trójwymiarowego układu odniesienia.

| 4.14.2. | Rzeczywisty kąt tułowia odczytywany jest przy kwadrancie kąta pleców maszyny 3-D H z sondą znajdującą się w całkowicie tylnym położeniu. |
| --- | --- |

4.14.2.

Rzeczywisty kąt tułowia odczytywany jest przy kwadrancie kąta pleców maszyny 3-D H z sondą znajdującą się w całkowicie tylnym położeniu.

| 4.15. | Jeżeli pożądane jest ponowne przeprowadzenie procesu instalacji maszyny 3-D H, zespół siedzenia pozostaje nieobciążony przez co najmniej 30 minut przed ponownym zainstalowaniem. Maszyna 3-D H nie powinna pozostawać pod obciążeniem na zespole siedzenia dłużej, niż jest to wymagane dla przeprowadzenia badania. |
| --- | --- |

4.15.

Jeżeli pożądane jest ponowne przeprowadzenie procesu instalacji maszyny 3-D H, zespół siedzenia pozostaje nieobciążony przez co najmniej 30 minut przed ponownym zainstalowaniem. Maszyna 3-D H nie powinna pozostawać pod obciążeniem na zespole siedzenia dłużej, niż jest to wymagane dla przeprowadzenia badania.

| 4.16. | Jeżeli siedzenia w tym samym rzędzie można uznać za podobne (kanapa, siedzenia jednakowe itp.) określa się tylko jeden punkt „H” oraz jeden „rzeczywisty kąt tułowia” dla każdego rzędu siedzeń, przy czym opisana w dodatku 1 do niniejszego załącznika maszyna 3-D H zostaje umieszczona na miejscu uważanym za reprezentatywne dla rzędu. Tym miejscem jest: |
| --- | --- |

4.16.

Jeżeli siedzenia w tym samym rzędzie można uznać za podobne (kanapa, siedzenia jednakowe itp.) określa się tylko jeden punkt „H” oraz jeden „rzeczywisty kąt tułowia” dla każdego rzędu siedzeń, przy czym opisana w dodatku 1 do niniejszego załącznika maszyna 3-D H zostaje umieszczona na miejscu uważanym za reprezentatywne dla rzędu. Tym miejscem jest:

| 4.16.1. | miejsce kierowcy w przypadku przedniego rzędu; |
| --- | --- |

4.16.1.

miejsce kierowcy w przypadku przedniego rzędu;

| 4.16.2. | siedzenie zewnętrzne w przypadku tylnego rzędu lub rzędów. |
| --- | --- |

4.16.2.

siedzenie zewnętrzne w przypadku tylnego rzędu lub rzędów.

---

(1)  Dla każdego miejsca siedzącego poza przednimi siedzeniami, dla którego nie można określić punktu „H” przy wykorzystaniu „trójwymiarowej maszyny punktu »H«” lub procedur, wskazany przez producenta punkt „R” może posłużyć jako odniesienie według uznania właściwych władz.

(2)  Kąt nachylenia, różnicę wysokości z mocowaniem siedzenia, powierzchnię.

Dodatek 1

OPIS TRÓJWYMIAROWEJ MASZYNY PUNKTU „H”
   (1)

(Maszyna 3-D H)

1.   MIEDNICE OPARCIA I SIEDZENIA

Miednice oparcia i siedzenia zbudowane są ze wzmocnionego tworzywa sztucznego i metalu; naśladują one tułów i uda człowieka i są mechanicznie umocowane zawiasowo w punkcie „H”. Kwadrant zamocowany jest do sondy zawiasowo w punkcie „H” w celu zmierzenia rzeczywistego kąta tułowia. Regulowany pręt ud, przyłączony do miednicy siedzenia, ustala linię środkową uda i służy jako linia podstawowa dla kwadrantu kąta biodra.

2.   ELEMENTY SKŁADOWE CIAŁA I NÓG

Segmenty dolnej części nogi połączone są z zestawem miednicy siedzenia za pomocą pręta T łączącego kolana, który jest poprzecznym przedłużeniem regulowanego pręta uda. Kwadranty włączone są w segmenty dolnej części nogi, aby zmierzyć kąty kolana. Zespoły buta i stopy są wyskalowane w celu zmierzenia kąta stopy. Dwie poziomnice alkoholowe ustalają położenie urządzenia w przestrzeni. Obciążniki elementów składowych ciała są umieszczane w odpowiednich środkach ciężkości, aby zagwarantować nacisk na siedzenie równoważny naciskowi wywieranemu przez osobę płci męskiej o masie 76 kg. Wszystkie połączenia maszyny 3-D H sprawdzone są pod kątem możliwości swobodnego poruszania się bez zauważalnego tarcia.

Rysunek 1

Części składowe maszyny 3-D H

Image

Rysunek 2

Wymiary składników maszyny 3-D H i rozkład obciążenia

Image

---

(1)  W sprawie szczegółów dotyczących budowy maszyny 3-D H należy się zwrócić do Society of Automotive Engineers (SAE), Warrendale, Commonwealth Drive 400, Pennsylvania 15096, Stany Zjednoczone Ameryki.

Maszyna odpowiada urządzeniu opisanemu w normie ISO 6549:1980.

Dodatek 2

TRÓJWYMIAROWY UKŁAD ODNIESIENIA

| 1. | Trójwymiarowy układ odniesienia określają trzy prostopadłe płaszczyzny ustalone przez producenta pojazdu (patrz: rysunek) (1). |
| --- | --- |

1.

Trójwymiarowy układ odniesienia określają trzy prostopadłe płaszczyzny ustalone przez producenta pojazdu (patrz: rysunek) (1).

| 2. | Położenie pomiarowe pojazdu ustala się poprzez usytuowanie pojazdu na powierzchni nośnej tak, aby współrzędne znaków odniesienia odpowiadały wartościom wskazanym przez producenta. |
| --- | --- |

2.

Położenie pomiarowe pojazdu ustala się poprzez usytuowanie pojazdu na powierzchni nośnej tak, aby współrzędne znaków odniesienia odpowiadały wartościom wskazanym przez producenta.

| 3. | Współrzędne punktu „R” i punktu „H” ustala się w stosunku do znaków odniesienia określonych przez producenta pojazdu. |
| --- | --- |

3.

Współrzędne punktu „R” i punktu „H” ustala się w stosunku do znaków odniesienia określonych przez producenta pojazdu.

Rysunek

Trójwymiarowy układ odniesienia

Image

---

(1)  Układ odniesienia odpowiada normie ISO 4130:1978.

Dodatek 3

DANE ODNIESIENIA DOTYCZĄCE MIEJSC SIEDZĄCYCH

1.   KODOWANIE DANYCH ODNIESIENIA

Dane odniesienia wymienione są kolejno dla każdego miejsca siedzącego. Miejsca siedzące identyfikowane są kodem dwucyfrowym. Pierwsza wartość jest cyfrą arabską i określa rząd siedzeń, licząc od początku do końca pojazdu. Druga wartość jest dużą literą, która określa położenie miejsca siedzącego w rzędzie, patrząc w kierunku ruchu pojazdu; wykorzystuje się następujące litery:

| L | = | lewe |
| --- | --- | --- |
| C | = | środkowe |
| R | = | prawe |

L

=

lewe

C

=

środkowe

R

=

prawe

2.   OPIS POŁOŻENIA POMIAROWEGO POJAZDU

| 2.1. | Współrzędne znaków odniesienia
  X ..............................
  Y ..............................
  Z .............................. |
| --- | --- |

2.1.

Współrzędne znaków odniesienia

X ..............................

Y ..............................

Z ..............................

3.   WYKAZ DANYCH ODNIESIENIA

| 3.1. | Miejsce siedzące: .............................. |
| --- | --- |

3.1.

Miejsce siedzące: ..............................

| 3.1.1. | Współrzędne punktu „R”
  X ..............................
  Y ..............................
  Z .............................. |
| --- | --- |

3.1.1.

Współrzędne punktu „R”

X ..............................

Y ..............................

Z ..............................

| 3.1.2. | Konstrukcyjny kąt tułowia: .............................. |
| --- | --- |

3.1.2.

Konstrukcyjny kąt tułowia: ..............................

| 3.1.3. | Specyfikacja regulacji siedzenia (1)

  poziomej: ..............................
  pionowej: ..............................
  kątowej: ..............................
  kąta tułowia: .............................. |
| --- | --- |

3.1.3.

Specyfikacja regulacji siedzenia (1)

poziomej: ..............................

pionowej: ..............................

kątowej: ..............................

kąta tułowia: ..............................

Uwaga: Wykaz danych odniesienia dla dalszych miejsc siedzących przedstawiono według pkt 3.2, 3.3 itd.

---

(1)  Niepotrzebne skreślić.

---

ZAŁĄCZNIK 16

MINIMALNE WYMOGI DOTYCZĄCE PASÓW BEZPIECZEŃSTWA I ZWIJACZY

| Kategoria pojazdu | Miejsca siedzące zwrócone przodem do kierunku jazdy | Miejsca siedzące zwrócone tyłem do kierunku jazdy |
| --- | --- | --- |
| Miejsca siedzące przednie zewnętrzne | Miejsca siedzące środkowe |
| Przednie | Inne niż przednie | Przednie | Inne niż przednie |
| M1 | Ar4m | Ar4m | Ar4m | Ar4m | B, Br3, Br4m |
| M2 < 3,5 t | Ar4m, Ar4Nm | Ar4m, Ar4Nm | Ar4m, Ar4Nm | Ar4m, Ar4Nm | Br3, Br4m, Br4Nm |
| M2 > 3,5 t
  M3 | Br3, Br4m, Br4Nm lub Ar4m lub Ar4Nm • | Br3, Br4m, Br4Nm lub Ar4m lub Ar4Nm • | Br3, Br4m, Br4Nm lub Ar4m lub Ar4Nm • | Br3, Br4m, Br4Nm lub Ar4m lub Ar4Nm • | Br3, Br4m, Br4Nm |
| Warunki, w których dopuszczony jest pas biodrowy – patrz: pkt 8.1.t. | Warunki, w których dopuszczony jest pas biodrowy – patrz: pkt 8.1.7. | Warunki, w których dopuszczony jest pas biodrowy – patrz: pkt 8.1.7. | Warunki, w których dopuszczony jest pas biodrowy – patrz: pkt 8.1.7. | |
| N1 | Ar4m, Ar4Nm | Ar4m, Ar4Nm, Br4m,
  Br4Nm lub brak Ø | B, Br3, Br4m, Br4Nm lub A, Ar4m, Ar4Nm * (1) | B, Br3, Br4m, Br4Nm # | B, Br3, Br4m, Br4Nm |
| | Pkt 8.1.2.1 – pas biodrowy dopuszczalny, jeśli siedzenie znajduje się po wewnętrznej stronie przejścia. | Pkt 8.1.6 – pas biodrowy dopuszczony, jeżeli szyba przednia nie znajduje się w strefie odniesienia. | | |
| N2
  N3 | B, Br3, Br4m, Br4Nm lub A, Ar4m, Ar4Nm * | B, Br3, Br4m, Br4Nm # | B, Br3, Br4m, Br4Nm lub A, Ar4m, Ar4Nm * | B, Br3, Br4m, Br4Nm # | B, Br3, Br4m, Br4Nm |
| Pkt 8.1.6 – pas biodrowy dopuszczony, jeżeli szyba przednia nie znajduje się w strefie odniesienia oraz w przypadku siedzenia kierowcy. | | Pkt 8.1.6 – pas biodrowy dopuszczony, jeżeli szyba przednia nie znajduje się w strefie odniesienia. | | |
| A: pas trzypunktowy (biodrowy i piersiowy)
  3: zwijacz z blokadą automatyczną
  *: Odnosi się do pkt 8.1.6 niniejszego regulaminu (2) | B: pas dwupunktowy (biodrowy)
  4: zwijacz z blokadą awaryjną
  Ø: Odnosi się do pkt 8.1.2.1 niniejszego regulaminu | r: zwijacz
  N: wyższy próg reakcji
  •: (odnosi się do pkt 8.1.7 niniejszego regulaminu) | m: zwijacz z blokadą awaryjną o czułości wielokrotnej
  (patrz: regulamin nr 16, pkt 2.14.3 i 2.14.5) |
| Uwaga: We wszystkich przypadkach wszystkie pasy typu S mogą być instalowane w miejsce wszelkich możliwych pasów typu A lub B, z zastrzeżeniem zgodności ich mocowań z regulaminem nr 14.
  Jeżeli podwójny pas piersiowy został homologowany zgodnie z niniejszym regulaminem jako pas typu S, producent/wnioskodawca może przewidzieć użycie taśmy pasa biodrowego, taśm pasa barkowego oraz ewentualnie jednego lub większej liczby zwijaczy, jednej lub dwóch dodatkowych taśm kroczowych włącznie z ich elementami mocującymi i mocowaniami. Takie dodatkowe mocowania nie muszą spełniać wymogów regulaminu nr 14. (Errata do suplementu 14 do serii poprawek 04, stosuje się ab initio). |

Kategoria pojazdu

Miejsca siedzące zwrócone przodem do kierunku jazdy

Miejsca siedzące zwrócone tyłem do kierunku jazdy

Miejsca siedzące przednie zewnętrzne

Miejsca siedzące środkowe

Przednie

Inne niż przednie

Przednie

Inne niż przednie

M1

Ar4m

Ar4m

Ar4m

Ar4m

B, Br3, Br4m

M2 < 3,5 t

Ar4m, Ar4Nm

Ar4m, Ar4Nm

Ar4m, Ar4Nm

Ar4m, Ar4Nm

Br3, Br4m, Br4Nm

M2 > 3,5 t

M3

Br3, Br4m, Br4Nm lub Ar4m lub Ar4Nm •

Br3, Br4m, Br4Nm lub Ar4m lub Ar4Nm •

Br3, Br4m, Br4Nm lub Ar4m lub Ar4Nm •

Br3, Br4m, Br4Nm lub Ar4m lub Ar4Nm •

Br3, Br4m, Br4Nm

Warunki, w których dopuszczony jest pas biodrowy – patrz: pkt 8.1.t.

Warunki, w których dopuszczony jest pas biodrowy – patrz: pkt 8.1.7.

Warunki, w których dopuszczony jest pas biodrowy – patrz: pkt 8.1.7.

Warunki, w których dopuszczony jest pas biodrowy – patrz: pkt 8.1.7.

N1

Ar4m, Ar4Nm

Ar4m, Ar4Nm, Br4m,

Br4Nm lub brak Ø

B, Br3, Br4m, Br4Nm lub A, Ar4m, Ar4Nm * (1)

B, Br3, Br4m, Br4Nm #

B, Br3, Br4m, Br4Nm

Pkt 8.1.2.1 – pas biodrowy dopuszczalny, jeśli siedzenie znajduje się po wewnętrznej stronie przejścia.

Pkt 8.1.6 – pas biodrowy dopuszczony, jeżeli szyba przednia nie znajduje się w strefie odniesienia.

N2

N3

B, Br3, Br4m, Br4Nm lub A, Ar4m, Ar4Nm *

B, Br3, Br4m, Br4Nm #

B, Br3, Br4m, Br4Nm lub A, Ar4m, Ar4Nm *

B, Br3, Br4m, Br4Nm #

B, Br3, Br4m, Br4Nm

Pkt 8.1.6 – pas biodrowy dopuszczony, jeżeli szyba przednia nie znajduje się w strefie odniesienia oraz w przypadku siedzenia kierowcy.

Pkt 8.1.6 – pas biodrowy dopuszczony, jeżeli szyba przednia nie znajduje się w strefie odniesienia.

A: pas trzypunktowy (biodrowy i piersiowy)

3: zwijacz z blokadą automatyczną

*: Odnosi się do pkt 8.1.6 niniejszego regulaminu (2)

B: pas dwupunktowy (biodrowy)

4: zwijacz z blokadą awaryjną

Ø: Odnosi się do pkt 8.1.2.1 niniejszego regulaminu

r: zwijacz

N: wyższy próg reakcji

•: (odnosi się do pkt 8.1.7 niniejszego regulaminu)

m: zwijacz z blokadą awaryjną o czułości wielokrotnej

(patrz: regulamin nr 16, pkt 2.14.3 i 2.14.5)

Uwaga: We wszystkich przypadkach wszystkie pasy typu S mogą być instalowane w miejsce wszelkich możliwych pasów typu A lub B, z zastrzeżeniem zgodności ich mocowań z regulaminem nr 14.

Jeżeli podwójny pas piersiowy został homologowany zgodnie z niniejszym regulaminem jako pas typu S, producent/wnioskodawca może przewidzieć użycie taśmy pasa biodrowego, taśm pasa barkowego oraz ewentualnie jednego lub większej liczby zwijaczy, jednej lub dwóch dodatkowych taśm kroczowych włącznie z ich elementami mocującymi i mocowaniami. Takie dodatkowe mocowania nie muszą spełniać wymogów regulaminu nr 14. (Errata do suplementu 14 do serii poprawek 04, stosuje się ab initio).

---

(1)  Errata do suplementu 12 do serii poprawek 04, stosuje się ab initio.

(2)  Errata do wersji 4, stosuje się ab initio.

Uwaga: We wszystkich przypadkach wszystkie pasy typu S mogą być instalowane w miejsce wszelkich możliwych pasów typu A lub B, z zastrzeżeniem zgodności ich mocowań z regulaminem nr 14.

Jeżeli podwójny pas piersiowy został homologowany zgodnie z niniejszym regulaminem jako pas typu S, producent/wnioskodawca może przewidzieć użycie taśmy pasa biodrowego, taśm pasa barkowego oraz ewentualnie jednego lub większej liczby zwijaczy, jednej lub dwóch dodatkowych taśm kroczowych włącznie z ich elementami mocującymi i mocowaniami. Takie dodatkowe mocowania nie muszą spełniać wymogów regulaminu nr 14. (Errata do suplementu 14 do serii poprawek 04, stosuje się ab initio).

---

ZAŁĄCZNIK 17

WYMOGI DOTYCZĄCE INSTALACJI PASÓW BEZPIECZEŃSTWA I URZĄDZEŃ PRZYTRZYMUJĄCYCH CHRONIĄCYCH OSOBY DOROSŁE ZAJMUJĄCE SIEDZENIA ZWRÓCONE PRZODEM DO KIERUNKU JAZDY W POJAZDACH SILNIKOWYCH ORAZ INSTALACJI URZĄDZEŃ PRZYTRZYMUJĄCYCH DLA DZIECI ISOFIX

1.   ZGODNOŚĆ Z URZĄDZENIAMI PRZYTRZYMUJĄCYMI DLA DZIECI

| 1.1. | W instrukcji użytkownika pojazdu producent pojazdu umieszcza porady dotyczące adekwatności każdego z miejsc siedzących przeznaczonych dla pasażera do przewozu dzieci w wieku do lat 12 (lub o wzroście do 1,5 m) bądź instalacji urządzeń przytrzymujących dla dzieci. Informacje takie podaje się w języku lub w co najmniej jednym z języków kraju, w którym pojazd jest oferowany na sprzedaż.
  W przypadku każdego przeznaczonego dla pasażera miejsca siedzącego zwróconego przodem do kierunku jazdy oraz każdej pozycji ISOFIX producent:






  a) | wskazuje miejsca siedzące odpowiednie dla urządzeń przytrzymujących dla dzieci kategorii „uniwersalnej” (patrz: pkt 1.2 poniżej); |
| --- | --- | --- |

1.1.

W instrukcji użytkownika pojazdu producent pojazdu umieszcza porady dotyczące adekwatności każdego z miejsc siedzących przeznaczonych dla pasażera do przewozu dzieci w wieku do lat 12 (lub o wzroście do 1,5 m) bądź instalacji urządzeń przytrzymujących dla dzieci. Informacje takie podaje się w języku lub w co najmniej jednym z języków kraju, w którym pojazd jest oferowany na sprzedaż.

W przypadku każdego przeznaczonego dla pasażera miejsca siedzącego zwróconego przodem do kierunku jazdy oraz każdej pozycji ISOFIX producent:

a)

wskazuje miejsca siedzące odpowiednie dla urządzeń przytrzymujących dla dzieci kategorii „uniwersalnej” (patrz: pkt 1.2 poniżej);

| b) | zaznacza, czy pozycja ISOFIX jest odpowiednia dla urządzeń przytrzymujących dla dziecka ISOFIX kategorii „uniwersalnej” (patrz: pkt 1.2 poniżej); |
| --- | --- |

b)

zaznacza, czy pozycja ISOFIX jest odpowiednia dla urządzeń przytrzymujących dla dziecka ISOFIX kategorii „uniwersalnej” (patrz: pkt 1.2 poniżej);

| c) | zapewnia listę urządzeń przytrzymujących dla dzieci kategorii „półuniwersalnej”, „zastrzeżonej” lub „tylko dla niektórych pojazdów”, właściwych dla danego miejsca siedzącego, ze wskazaniem grup wagowych, dla których przeznaczone są urządzenia; |
| --- | --- |

c)

zapewnia listę urządzeń przytrzymujących dla dzieci kategorii „półuniwersalnej”, „zastrzeżonej” lub „tylko dla niektórych pojazdów”, właściwych dla danego miejsca siedzącego, ze wskazaniem grup wagowych, dla których przeznaczone są urządzenia;

| d) | zapewnia listę urządzeń przytrzymujących dla dzieci ISOFIX kategorii „półuniwersalnej”, „ograniczonej” lub „tylko dla niektórych pojazdów”, właściwych dla pozycji ISOFIX danego pojazdu, z zaznaczeniem grupy wagowej oraz klasy wielkości ISOFIX, dla której przeznaczone są urządzenia przytrzymujące dla dzieci ISOFIX; |
| --- | --- |

d)

zapewnia listę urządzeń przytrzymujących dla dzieci ISOFIX kategorii „półuniwersalnej”, „ograniczonej” lub „tylko dla niektórych pojazdów”, właściwych dla pozycji ISOFIX danego pojazdu, z zaznaczeniem grupy wagowej oraz klasy wielkości ISOFIX, dla której przeznaczone są urządzenia przytrzymujące dla dzieci ISOFIX;

| e) | zapewnia wbudowane urządzenie przytrzymujące dla dziecka, ze wskazaniem grupy wagowej, dla której urządzenie jest przeznaczone oraz odpowiednich konfiguracji; |
| --- | --- |

e)

zapewnia wbudowane urządzenie przytrzymujące dla dziecka, ze wskazaniem grupy wagowej, dla której urządzenie jest przeznaczone oraz odpowiednich konfiguracji;

| f) | zapewnia dowolną kombinację a), b), c), d), e); |
| --- | --- |

f)

zapewnia dowolną kombinację a), b), c), d), e);

| g) | określa grupę wagową dzieci, których nie należy przewozić na takim miejscu siedzącym. |
| --- | --- |

g)

określa grupę wagową dzieci, których nie należy przewozić na takim miejscu siedzącym.

Jeżeli miejsce siedzące jest odpowiednie tylko dla zwróconych przodem do kierunku jazdy urządzeń przytrzymujących dla dzieci, należy zamieścić stosowną informację.

Tabele w formacie odpowiednim dla powyższej informacji przedstawiono w dodatku 3 do niniejszego załącznika.

| 1.2. | Urządzenie przytrzymujące dla dziecka lub urządzenie przytrzymujące dla dziecka ISOFIX kategorii „uniwersalnej” oznacza urządzenie homologowane jako należące do kategorii „uniwersalnej” określonej w regulaminie nr 44 zmienionym suplementem 5 do serii poprawek 03. Miejsca siedzące lub pozycje ISOFIX wskazane przez producenta pojazdu jako odpowiednie dla instalacji urządzeń przytrzymujących dla dzieci lub urządzeń przytrzymujących dla dzieci ISOFIX są zgodne z przepisami dodatku 1 lub 2 do niniejszego załącznika. Tam, gdzie ma to zastosowanie, wszelkie ograniczenia dotyczące jednoczesnego użycia urządzeń przytrzymujących dla dzieci w sąsiadujących pozycjach i/lub między pozycjami ISOFIX i miejscami siedzącymi dla dorosłych przedstawia się w tabeli 2 dodatku 3 do niniejszego załącznika. |
| --- | --- |

1.2.

Urządzenie przytrzymujące dla dziecka lub urządzenie przytrzymujące dla dziecka ISOFIX kategorii „uniwersalnej” oznacza urządzenie homologowane jako należące do kategorii „uniwersalnej” określonej w regulaminie nr 44 zmienionym suplementem 5 do serii poprawek 03. Miejsca siedzące lub pozycje ISOFIX wskazane przez producenta pojazdu jako odpowiednie dla instalacji urządzeń przytrzymujących dla dzieci lub urządzeń przytrzymujących dla dzieci ISOFIX są zgodne z przepisami dodatku 1 lub 2 do niniejszego załącznika. Tam, gdzie ma to zastosowanie, wszelkie ograniczenia dotyczące jednoczesnego użycia urządzeń przytrzymujących dla dzieci w sąsiadujących pozycjach i/lub między pozycjami ISOFIX i miejscami siedzącymi dla dorosłych przedstawia się w tabeli 2 dodatku 3 do niniejszego załącznika.

Dodatek 1

PRZEPISY DOTYCZĄCE INSTALACJI URZĄDZEŃ PRZYTRZYMUJĄCYCH DLA DZIECI KATEGORII „UNIWERSALNEJ” MONTOWANYCH W POJEŹDZIE Z PASAMI BEZPIECZEŃSTWA

1.   OGÓLNE

| 1.1. | Procedura badania oraz wymogi określone w niniejszym załączniku stosowane są w celu ustalenia adekwatności miejsc siedzących do instalacji urządzeń przytrzymujących dla dzieci kategorii „uniwersalnej”. |
| --- | --- |

1.1.

Procedura badania oraz wymogi określone w niniejszym załączniku stosowane są w celu ustalenia adekwatności miejsc siedzących do instalacji urządzeń przytrzymujących dla dzieci kategorii „uniwersalnej”.

| 1.2. | Badania mogą być prowadzone w pojeździe lub w reprezentatywnej części pojazdu. |
| --- | --- |

1.2.

Badania mogą być prowadzone w pojeździe lub w reprezentatywnej części pojazdu.

2.   PROCEDURA BADANIA

| 2.1. | Ustawić siedzenie w całkowicie tylnym, najniższym położeniu. |
| --- | --- |

2.1.

Ustawić siedzenie w całkowicie tylnym, najniższym położeniu.

| 2.2. | Ustawić oparcie siedzenia w określonej przez producenta pozycji konstrukcyjnej. W razie braku specyfikacji należy ustawić oparcie siedzenia pod kątem 25 stopni od pionu lub w najbliższej ustalonej pozycji oparcia siedzenia. |
| --- | --- |

2.2.

Ustawić oparcie siedzenia w określonej przez producenta pozycji konstrukcyjnej. W razie braku specyfikacji należy ustawić oparcie siedzenia pod kątem 25 stopni od pionu lub w najbliższej ustalonej pozycji oparcia siedzenia.

| 2.3. | Ustawić mocowanie taśmy barkowej w najniższej pozycji. |
| --- | --- |

2.3.

Ustawić mocowanie taśmy barkowej w najniższej pozycji.

| 2.4. | Umieścić na oparciu siedzenia i poduszce tkaninę bawełnianą. |
| --- | --- |

2.4.

Umieścić na oparciu siedzenia i poduszce tkaninę bawełnianą.

| 2.5. | Umieścić przyrząd (zgodny z rys. 1 w niniejszym dodatku) na siedzeniu. |
| --- | --- |

2.5.

Umieścić przyrząd (zgodny z rys. 1 w niniejszym dodatku) na siedzeniu.

| 2.6. | Jeżeli miejsce siedzące ma pomieścić zwrócone przodem lub tyłem do kierunku jazdy uniwersalne urządzenie przytrzymujące, przeprowadzić badanie zgodnie z pkt 2.6.1, 2.7, 2.8, 2.9 i 2.10. Jeżeli miejsce siedzące ma pomieścić jedynie zwrócone przodem do kierunku jazdy uniwersalne urządzenie przytrzymujące, przeprowadzić badanie zgodnie z pkt 2.6.2, 2.7, 2.8, 2.9 i 2.10. |
| --- | --- |

2.6.

Jeżeli miejsce siedzące ma pomieścić zwrócone przodem lub tyłem do kierunku jazdy uniwersalne urządzenie przytrzymujące, przeprowadzić badanie zgodnie z pkt 2.6.1, 2.7, 2.8, 2.9 i 2.10. Jeżeli miejsce siedzące ma pomieścić jedynie zwrócone przodem do kierunku jazdy uniwersalne urządzenie przytrzymujące, przeprowadzić badanie zgodnie z pkt 2.6.2, 2.7, 2.8, 2.9 i 2.10.

| 2.6.1. | Umieścić taśmę pasa bezpieczeństwa wokół przyrządu we w przybliżeniu właściwej pozycji przedstawionej na rys. 2 i 3, a następnie zatrzasnąć zamek. |
| --- | --- |

2.6.1.

Umieścić taśmę pasa bezpieczeństwa wokół przyrządu we w przybliżeniu właściwej pozycji przedstawionej na rys. 2 i 3, a następnie zatrzasnąć zamek.

| 2.6.2. | Umieścić taśmę pasa bezpieczeństwa wokół dolnej części przyrządu o średnicy 150 mm we w przybliżeniu właściwej pozycji przedstawionej na rys. 3, a następnie zatrzasnąć zamek. |
| --- | --- |

2.6.2.

Umieścić taśmę pasa bezpieczeństwa wokół dolnej części przyrządu o średnicy 150 mm we w przybliżeniu właściwej pozycji przedstawionej na rys. 3, a następnie zatrzasnąć zamek.

| 2.7. | Upewnić się, że oś przyrządu pokrywa się z dokładnością ± 25 mm z widoczną osią miejsca siedzącego równoległą do osi pojazdu. |
| --- | --- |

2.7.

Upewnić się, że oś przyrządu pokrywa się z dokładnością ± 25 mm z widoczną osią miejsca siedzącego równoległą do osi pojazdu.

| 2.8. | Upewnić się, że taśmy nie są w żadnym miejscu luźne. Aby usunąć luz zastosować wystarczającą siłę, nie starać się naciągać taśm. |
| --- | --- |

2.8.

Upewnić się, że taśmy nie są w żadnym miejscu luźne. Aby usunąć luz zastosować wystarczającą siłę, nie starać się naciągać taśm.

| 2.9. | Pchać w tył pośrodku czoła przyrządu z siłą wynoszącą 100 N ± 10 N, przykładaną równolegle do powierzchni dolnej, a następnie usunąć siłę. |
| --- | --- |

2.9.

Pchać w tył pośrodku czoła przyrządu z siłą wynoszącą 100 N ± 10 N, przykładaną równolegle do powierzchni dolnej, a następnie usunąć siłę.

| 2.10. | Pchać pionowo w dół pośrodku górnej powierzchni przyrządu z siłą wynoszącą 100 N ± 10 N, a następnie usunąć siłę. |
| --- | --- |

2.10.

Pchać pionowo w dół pośrodku górnej powierzchni przyrządu z siłą wynoszącą 100 N ± 10 N, a następnie usunąć siłę.

3.   WYMOGI

| 3.1. | Podstawa przyrządu styka się zarówno z przednimi, jak i z tylnymi częściami powierzchni poduszki siedzenia. Jeżeli styczność taka nie występuje ze względu na przerwę w dostępie do pasa w przyrządzie badawczym, przerwę taką można pokryć odpowiednio do dolnej powierzchni przyrządu badawczego. |
| --- | --- |

3.1.

Podstawa przyrządu styka się zarówno z przednimi, jak i z tylnymi częściami powierzchni poduszki siedzenia. Jeżeli styczność taka nie występuje ze względu na przerwę w dostępie do pasa w przyrządzie badawczym, przerwę taką można pokryć odpowiednio do dolnej powierzchni przyrządu badawczego.

| 3.2. | Biodrowa część pasa styka się z przyrządem z obu stron w tylnej części ścieżki pasa biodrowego (patrz: rys. 3). |
| --- | --- |

3.2.

Biodrowa część pasa styka się z przyrządem z obu stron w tylnej części ścieżki pasa biodrowego (patrz: rys. 3).

| 3.3. | Jeżeli ustawienia nie spełniają wymogów określonych w pkt 2.1, 2.2 i 2.3, mocowania siedzenia, oparcia siedzenia i pasa bezpieczeństwa można ustawić w alternatywnej pozycji wskazanej przez producenta do użytkowania w trybie zwykłym, przy czym powtarza się powyższą procedurę instalacji oraz ponownie sprawdza się, czy spełnione są wymogi. Informację o takiej alternatywnej pozycji podaje się w tabeli 1 dodatku 3 do niniejszego załącznika. |
| --- | --- |

3.3.

Jeżeli ustawienia nie spełniają wymogów określonych w pkt 2.1, 2.2 i 2.3, mocowania siedzenia, oparcia siedzenia i pasa bezpieczeństwa można ustawić w alternatywnej pozycji wskazanej przez producenta do użytkowania w trybie zwykłym, przy czym powtarza się powyższą procedurę instalacji oraz ponownie sprawdza się, czy spełnione są wymogi. Informację o takiej alternatywnej pozycji podaje się w tabeli 1 dodatku 3 do niniejszego załącznika.

Rysunek 1

Specyfikacje przyrządu

Image

Rysunek 2

Instalacja przyrządu na siedzeniu pojazdu (patrz: pkt 2.6.1)

Image

Rysunek 3

Kontrola zgodności (patrz: pkt 2.6.1 i 3.2)

Image

Pokazano tylko pas biodrowy

Dodatek 2

PRZEPISY DOTYCZĄCE INSTALACJI ZWRÓCONYCH PRZODEM LUB TYŁEM DO KIERUNKU JAZDY URZĄDZEŃ PRZYTRZYMUJĄCYCH DLA DZIECI ISOFIX KATEGORII „UNIWERSALNEJ” I „PÓŁUNIWERSALNEJ” MONTOWANYCH W POZYCJACH ISOFIX

1.   OGÓLNE

| 1.1. | Procedura badania oraz wymogi określone w niniejszym dodatku stosowane są w celu ustalenia adekwatności pozycji ISOFIX do instalacji urządzeń przytrzymujących dla dzieci ISOFIX kategorii „uniwersalnej” i „półuniwersalnej”. |
| --- | --- |

1.1.

Procedura badania oraz wymogi określone w niniejszym dodatku stosowane są w celu ustalenia adekwatności pozycji ISOFIX do instalacji urządzeń przytrzymujących dla dzieci ISOFIX kategorii „uniwersalnej” i „półuniwersalnej”.

| 1.2. | Badania mogą być prowadzone w pojeździe lub w reprezentatywnej części pojazdu. |
| --- | --- |

1.2.

Badania mogą być prowadzone w pojeździe lub w reprezentatywnej części pojazdu.

2.   PROCEDURA BADANIA

W przypadku każdej pozycji ISOFIX w pojeździe, wskazanej przez producenta pojazdu w tabeli 2 dodatku 3, należy sprawdzić, czy możliwe jest umieszczenie odpowiedniego przyrządu imitującego urządzenie przytrzymujące dla dziecka (przyrząd imitujący).

| 2.1. | Podczas badania przeprowadzanego z przyrządem imitującym na siedzeniu siedzenie takie może być ustawione wzdłużnie w położeniu krańcowo tylnym i w najniższym. |
| --- | --- |

2.1.

Podczas badania przeprowadzanego z przyrządem imitującym na siedzeniu siedzenie takie może być ustawione wzdłużnie w położeniu krańcowo tylnym i w najniższym.

| 2.2. | Ustawić oparcie siedzenia w określonej przez producenta pozycji konstrukcyjnej, a zagłówek w najniższym i krańcowo tylnym położeniu. W razie braku specyfikacji należy ustawić oparcie siedzenia w sposób odpowiadający kątowi nachylenia tułowia wynoszącemu 25o od pionu lub w najbliższej ustalonej pozycji oparcia siedzenia.
  Podczas badania przeprowadzanego z przyrządem imitującym na tylnym siedzeniu, przednie siedzenie pojazdu znajdujące się przed takim tylnym siedzeniem może być przesunięte wzdłużnie do przodu, nie dalej jednak niż do pozycji środkowej znajdującej się między jego skrajnie tylnym i skrajnie przednim ustawieniem. Nachylenie oparcia może także zostać zmienione, przy czym kąt nachylenia nie może być mniejszy niż kąt tułowia wynoszący 15o. |
| --- | --- |

2.2.

Ustawić oparcie siedzenia w określonej przez producenta pozycji konstrukcyjnej, a zagłówek w najniższym i krańcowo tylnym położeniu. W razie braku specyfikacji należy ustawić oparcie siedzenia w sposób odpowiadający kątowi nachylenia tułowia wynoszącemu 25o od pionu lub w najbliższej ustalonej pozycji oparcia siedzenia.

Podczas badania przeprowadzanego z przyrządem imitującym na tylnym siedzeniu, przednie siedzenie pojazdu znajdujące się przed takim tylnym siedzeniem może być przesunięte wzdłużnie do przodu, nie dalej jednak niż do pozycji środkowej znajdującej się między jego skrajnie tylnym i skrajnie przednim ustawieniem. Nachylenie oparcia może także zostać zmienione, przy czym kąt nachylenia nie może być mniejszy niż kąt tułowia wynoszący 15o.

| 2.3. | Umieścić na oparciu siedzenia i poduszce tkaninę bawełnianą. |
| --- | --- |

2.3.

Umieścić na oparciu siedzenia i poduszce tkaninę bawełnianą.

| 2.4. | Umieścić przyrząd imitujący w pozycji ISOFIX. |
| --- | --- |

2.4.

Umieścić przyrząd imitujący w pozycji ISOFIX.

| 2.5. | Pchać, w stronę układu mocowań ISOFIX, po środku między mocowaniami ISOFIX z siłą wynoszącą 100 N ± 10 N, przykładaną równolegle do powierzchni dolnej, a następnie usunąć siłę. |
| --- | --- |

2.5.

Pchać, w stronę układu mocowań ISOFIX, po środku między mocowaniami ISOFIX z siłą wynoszącą 100 N ± 10 N, przykładaną równolegle do powierzchni dolnej, a następnie usunąć siłę.

| 2.6. | Przymocować przyrząd imitujący do systemu mocowań ISOFIX. |
| --- | --- |

2.6.

Przymocować przyrząd imitujący do systemu mocowań ISOFIX.

| 2.7. | Pchać pionowo w dół pośrodku górnej powierzchni przyrządu z siłą wynoszącą 100 N ± 10 N, a następnie usunąć siłę. |
| --- | --- |

2.7.

Pchać pionowo w dół pośrodku górnej powierzchni przyrządu z siłą wynoszącą 100 N ± 10 N, a następnie usunąć siłę.

3.   WYMOGI

Poniższe warunki badania stosują się jedynie do przyrządu imitującego umieszczonego w pozycji ISOFIX. Nie jest wymagana możliwość wkładania i wyjmowania przyrządu imitującego z pozycji ISOFIX w takich warunkach.

| 3.1. | Możliwe musi być umieszczenie przyrządu imitującego bez naruszania wnętrza pojazdu. Podstawa przyrządu imitującego ma kąt pochylenia wynoszący 15o ± 10o, ponad płaszczyzną poziomą przechodzącą przez układ mocowań ISOFIX. |
| --- | --- |

3.1.

Możliwe musi być umieszczenie przyrządu imitującego bez naruszania wnętrza pojazdu. Podstawa przyrządu imitującego ma kąt pochylenia wynoszący 15o ± 10o, ponad płaszczyzną poziomą przechodzącą przez układ mocowań ISOFIX.

| 3.2. | Mocowanie górnego paska mocującego ISOFIX, o ile występuje, pozostaje dostępne. |
| --- | --- |

3.2.

Mocowanie górnego paska mocującego ISOFIX, o ile występuje, pozostaje dostępne.

| 3.3 | Jeżeli powyższe wymogi nie są spełnione przy ustawieniach określonych w pkt 2 powyżej, siedzenia, oparcia siedzeń i zagłówki można ustawić w alternatywnej pozycji wskazanej przez producenta do użytkowania w trybie zwykłym, przy czym powtarza się powyższą procedurę instalacji oraz ponownie sprawdza się, czy wymogi są spełnione. Informacja o takich alternatywnych pozycjach podawana jest w tabeli 2 dodatku 3 do niniejszego załącznika. |
| --- | --- |

3.3

Jeżeli powyższe wymogi nie są spełnione przy ustawieniach określonych w pkt 2 powyżej, siedzenia, oparcia siedzeń i zagłówki można ustawić w alternatywnej pozycji wskazanej przez producenta do użytkowania w trybie zwykłym, przy czym powtarza się powyższą procedurę instalacji oraz ponownie sprawdza się, czy wymogi są spełnione. Informacja o takich alternatywnych pozycjach podawana jest w tabeli 2 dodatku 3 do niniejszego załącznika.

| 3.4 | Jeżeli powyższe wymogi nie są spełnione w obecności określonych usuwalnych elementów wyposażenia wnętrza, elementy takie mogą zostać usunięte, po czym ponownie sprawdza się, czy spełnione są wymogi określone w pkt 3. W takim przypadku odpowiednią informację podaje się w tabeli 2 dodatku 3 do niniejszego załącznika. |
| --- | --- |

3.4

Jeżeli powyższe wymogi nie są spełnione w obecności określonych usuwalnych elementów wyposażenia wnętrza, elementy takie mogą zostać usunięte, po czym ponownie sprawdza się, czy spełnione są wymogi określone w pkt 3. W takim przypadku odpowiednią informację podaje się w tabeli 2 dodatku 3 do niniejszego załącznika.

4.   KLASY URZĄDZEŃ PRZYTRZYMUJĄCYCH DLA DZIECI ISOFIX ORAZ PRZYRZĄDÓW IMITUJĄCYCH

| A | — | ISO/F3: Wysokie urządzenie przytrzymujące dla małego dziecka zwrócone przodem do kierunku jazdy |
| --- | --- | --- |
| B | — | ISO/F2: Obniżone urządzenie przytrzymujące dla małego dziecka zwrócone przodem do kierunku jazdy |
| B1 | — | ISO/F2X: Obniżone urządzenie przytrzymujące dla małego dziecka zwrócone przodem do kierunku jazdy |
| C | — | ISO/R3: Pełne urządzenie przytrzymujące dla małego dziecka zwrócone tyłem do kierunku jazdy |
| D | — | ISO/R2: Małe urządzenie przytrzymujące dla małego dziecka zwrócone tyłem do kierunku jazdy |
| E | — | ISO/R1: Urządzenie przytrzymujące dla niemowlęcia zwrócone tyłem do kierunku jazdy |
| F | — | ISO/L1: Urządzenie przytrzymujące zwrócone w lewo w stosunku do kierunku jazdy (nosidło) |
| G | — | ISO/L2: Urządzenie przytrzymujące zwrócone w prawo w stosunku do kierunku jazdy (nosidło) |

A

—

ISO/F3: Wysokie urządzenie przytrzymujące dla małego dziecka zwrócone przodem do kierunku jazdy

B

—

ISO/F2: Obniżone urządzenie przytrzymujące dla małego dziecka zwrócone przodem do kierunku jazdy

B1

—

ISO/F2X: Obniżone urządzenie przytrzymujące dla małego dziecka zwrócone przodem do kierunku jazdy

C

—

ISO/R3: Pełne urządzenie przytrzymujące dla małego dziecka zwrócone tyłem do kierunku jazdy

D

—

ISO/R2: Małe urządzenie przytrzymujące dla małego dziecka zwrócone tyłem do kierunku jazdy

E

—

ISO/R1: Urządzenie przytrzymujące dla niemowlęcia zwrócone tyłem do kierunku jazdy

F

—

ISO/L1: Urządzenie przytrzymujące zwrócone w lewo w stosunku do kierunku jazdy (nosidło)

G

—

ISO/L2: Urządzenie przytrzymujące zwrócone w prawo w stosunku do kierunku jazdy (nosidło)

| Grupa wagowa | Klasa wielkości ISOFIX | Przyrząd imitujący |
| --- | --- | --- |
| 0 – do 10 kg | F | ISO/L1 |
| G | ISO/L2 |
| E | ISO/R1 |
| 0+ – do 13 kg | C | ISO/R3 |
| D | ISO/R2 |
| E | ISO/R1 |
| I – 9 do 18 kg | A | ISO/F3 |
| B | ISO/ |
| B1 | ISO/F2X |
| C | ISO/R3 |
| D | ISO/R2 |

Grupa wagowa

Klasa wielkości ISOFIX

Przyrząd imitujący

0 – do 10 kg

F

ISO/L1

G

ISO/L2

E

ISO/R1

0+ – do 13 kg

C

ISO/R3

D

ISO/R2

E

ISO/R1

I – 9 do 18 kg

A

ISO/F3

B

ISO/

B1

ISO/F2X

C

ISO/R3

D

ISO/R2

Poniższe przyrządy imitujące budowane są w taki sposób, aby ich ciężar wynosił od 5 do 15 kg oraz aby posiadały odpowiednią wytrzymałość i sztywność, spełniającą wymogi funkcjonalne.

4.1.   Strefa wysokiego urządzenia przytrzymującego dla małego dziecka zwróconego przodem do kierunku jazdy

Rysunek 1

ISO/F3: wymiary strefy wysokiego urządzenia przytrzymującego dla małego dziecka zwróconego przodem do kierunku jazdy (wysokość 720 mm) – KLASA WIELKOŚCI ISOFIX A

Image

Klucz

| 1. | Ograniczenia w kierunku przednim i górnym. |
| --- | --- |
| 2. | Linia przerywana oznacza obszar, w którym wystawać może noga wspornika lub podobny element. |
| 3. | Nie dotyczy. |
| 4. | Dalsze specyfikacje obszaru łącznika podano w regulaminie nr 44. |

1.

Ograniczenia w kierunku przednim i górnym.

2.

Linia przerywana oznacza obszar, w którym wystawać może noga wspornika lub podobny element.

3.

Nie dotyczy.

4.

Dalsze specyfikacje obszaru łącznika podano w regulaminie nr 44.

4.2.   Strefa obniżonego urządzenia przytrzymującego dla małego dziecka zwróconego przodem do kierunku jazdy

Rysunek 2

ISO/F2: wymiary strefy obniżonego urządzenia przytrzymującego dla małego dziecka zwróconego przodem do kierunku jazdy (wysokość 650 mm) – KLASA WIELKOŚCI ISOFIX B

Image

Klucz

| 1. | Ograniczenia w kierunku przednim i górnym. |
| --- | --- |
| 2. | Linia przerywana oznacza obszar, w którym wystawać może noga wspornika lub podobny element. |
| 3. | Nie dotyczy. |
| 4. | Dalsze specyfikacje obszaru łącznika podano w regulaminie nr 44. |
| 5. | Punkt mocowania górnego paska mocującego. |

1.

Ograniczenia w kierunku przednim i górnym.

2.

Linia przerywana oznacza obszar, w którym wystawać może noga wspornika lub podobny element.

3.

Nie dotyczy.

4.

Dalsze specyfikacje obszaru łącznika podano w regulaminie nr 44.

5.

Punkt mocowania górnego paska mocującego.

4.3.   Strefa obniżonego urządzenia przytrzymującego dla małego dziecka, wersja druga z profilowanym oparciem, zwróconego przodem do kierunku jazdy

Rysunek 3

ISO/F2X: rozmiary strefy obniżonego urządzenia przytrzymującego dla małego dziecka, wersja druga z profilowanym oparciem, zwróconego przodem do kierunku jazdy (wysokość 650 mm) – KLASA WIELKOŚCI ISOFIX B1

Image

Klucz

| 1. | Ograniczenia w kierunku przednim i górnym. |
| --- | --- |
| 2. | Linia przerywana oznacza obszar, w którym wystawać może noga wspornika lub podobny element. |
| 3. | Nie dotyczy. |
| 4. | Dalsze specyfikacje obszaru łącznika podano w regulaminie nr 44. |

1.

Ograniczenia w kierunku przednim i górnym.

2.

Linia przerywana oznacza obszar, w którym wystawać może noga wspornika lub podobny element.

3.

Nie dotyczy.

4.

Dalsze specyfikacje obszaru łącznika podano w regulaminie nr 44.

4.4.   Strefa pełnego urządzenia przytrzymującego dla małego dziecka zwróconego tyłem do kierunku jazdy

Rysunek 4

ISO/R3: rozmiary strefy pełnego urządzenia przytrzymującego dla małego dziecka zwróconego tyłem do kierunku jazdy – KLASA WIELKOŚCI ISOFIX C

Image

Klucz

| 1. | Ograniczenia w kierunku tylnym i górnym. |
| --- | --- |
| 2. | Linia przerywana oznacza obszar, w którym wystawać może noga wspornika lub podobny element. |
| 3. | Ograniczenie w kierunku tylnym (na rysunku z prawej strony) określa skierowana do przody strefa na rys. 2. |
| 4. | Dalsze specyfikacje obszaru łącznika podano w regulaminie nr 44. |

1.

Ograniczenia w kierunku tylnym i górnym.

2.

Linia przerywana oznacza obszar, w którym wystawać może noga wspornika lub podobny element.

3.

Ograniczenie w kierunku tylnym (na rysunku z prawej strony) określa skierowana do przody strefa na rys. 2.

4.

Dalsze specyfikacje obszaru łącznika podano w regulaminie nr 44.

4.5.   Strefa małego urządzenia przytrzymującego dla małego dziecka zwróconego tyłem do kierunku jazdy

Rysunek 5

ISO/R2: rozmiary strefy małego urządzenia przytrzymującego dla małego dziecka zwróconego tyłem do kierunku jazdy – KLASA WIELKOŚCI ISOFIX D

Image

Klucz

| 1. | Ograniczenia w kierunku tylnym i górnym. |
| --- | --- |
| 2. | Linia przerywana oznacza obszar, w którym wystawać może noga wspornika lub podobny element. |
| 3. | Ograniczenie w kierunku tylnym (na rysunku z prawej strony) określa skierowana do przody strefa na rys. 2. |
| 4. | Dalsze specyfikacje obszaru łącznika podano w regulaminie nr 44. |

1.

Ograniczenia w kierunku tylnym i górnym.

2.

Linia przerywana oznacza obszar, w którym wystawać może noga wspornika lub podobny element.

3.

Ograniczenie w kierunku tylnym (na rysunku z prawej strony) określa skierowana do przody strefa na rys. 2.

4.

Dalsze specyfikacje obszaru łącznika podano w regulaminie nr 44.

4.6.   Strefa urządzenia przytrzymującego dla niemowlęcia zwróconego tyłem do kierunku jazdy

Rysunek 6

ISO/R1: rozmiary strefy urządzenia przytrzymującego dla niemowlęcia zwróconego tyłem do kierunku jazdy – KLASA WIELKOŚCI ISOFIX E

Image

Klucz

| 1. | Ograniczenia w kierunku tylnym i górnym. |
| --- | --- |
| 2. | Linia przerywana oznacza obszar, w którym wystawać może noga wspornika lub podobny element. |
| 3. | Ograniczenie w kierunku tylnym (na rysunku z prawej strony) określa skierowana do przody strefa na rys. 2. |
| 4. | Dalsze specyfikacje obszaru łącznika podano w regulaminie nr 44. |

1.

Ograniczenia w kierunku tylnym i górnym.

2.

Linia przerywana oznacza obszar, w którym wystawać może noga wspornika lub podobny element.

3.

Ograniczenie w kierunku tylnym (na rysunku z prawej strony) określa skierowana do przody strefa na rys. 2.

4.

Dalsze specyfikacje obszaru łącznika podano w regulaminie nr 44.

4.7.   Strefa zwróconego w bok urządzenia przytrzymującego dla dziecka

Rysunek 7

Wymiary strefy urządzenia przytrzymującego dla dziecka zwróconego w bok – ISO/L1 – KLASA WIELKOŚCI ISOFIX F lub symetrycznie odwrotna – ISO/L2 – KLASA ISOFIX G

Image

Klucz

| 1. | Ograniczenia w kierunku tylnym i górnym. |
| --- | --- |
| 2. | Linia przerywana oznacza obszar, w którym wystawać może noga wspornika lub podobny element. |
| 3. | Ograniczenie w kierunku tylnym (na rysunku z prawej strony) określa skierowana do przody strefa na rys. 2. |
| 4. | Dalsze specyfikacje obszaru łącznika podano w normie ISO 13216-1, rys. 2 i 3. |

1.

Ograniczenia w kierunku tylnym i górnym.

2.

Linia przerywana oznacza obszar, w którym wystawać może noga wspornika lub podobny element.

3.

Ograniczenie w kierunku tylnym (na rysunku z prawej strony) określa skierowana do przody strefa na rys. 2.

4.

Dalsze specyfikacje obszaru łącznika podano w normie ISO 13216-1, rys. 2 i 3.

Dodatek 3

Tabela 1

Tabela informacji z instrukcji użytkownika pojazdu dotyczących adekwatności instalacji urządzeń przytrzymujących dla dzieci dla różnych miejsc siedzących

| Grupa wagowa | Miejsce siedzące (lub inne miejsce) |
| --- | --- |
| | Przednie pasażera | Tylne zewnętrzne | Tylne środkowe | Pośrednie zewnętrzne | Pośrednie środkowe |
| grupa od 0 | do 10 kg | | | | | |
| grupa 0+ | do 13 kg | | | | | |
| grupa I | 9 do 18 kg | | | | | |
| grupa II | 15 do 25 kg | | | | | |
| grupa III | 22 do 36 kg | | | | | |

Grupa wagowa

Miejsce siedzące (lub inne miejsce)

Przednie pasażera

Tylne zewnętrzne

Tylne środkowe

Pośrednie zewnętrzne

Pośrednie środkowe

grupa od 0

do 10 kg

grupa 0+

do 13 kg

grupa I

9 do 18 kg

grupa II

15 do 25 kg

grupa III

22 do 36 kg

Klucz do liter wstawianych w powyższej tabeli:

| U | = | Odpowiednie dla urządzeń przytrzymujących kategorii „uniwersalnej” homologowanych do użytku w tej grupie wagowej. |
| --- | --- | --- |
| UF | = | Odpowiednie dla zwróconych przodem do kierunku jazdy urządzeń przytrzymujących kategorii „uniwersalnej” homologowanych do użytku w tej grupie wagowej. |
| L | = | Odpowiednie dla określonych urządzeń przytrzymujących dla dzieci umieszczonych na załączonej liście. Mogą to być urządzenia przytrzymujące kategorii „tylko dla niektórych pojazdów”, „zastrzeżonej” lub „półuniwersalnej”. |
| B | = | Wbudowane urządzenie przytrzymujące homologowane dla tej grupy wagowej. |
| X | = | Miejsce siedzące nieodpowiednie dla dzieci w tej grupie wagowej. |

U

=

Odpowiednie dla urządzeń przytrzymujących kategorii „uniwersalnej” homologowanych do użytku w tej grupie wagowej.

UF

=

Odpowiednie dla zwróconych przodem do kierunku jazdy urządzeń przytrzymujących kategorii „uniwersalnej” homologowanych do użytku w tej grupie wagowej.

L

=

Odpowiednie dla określonych urządzeń przytrzymujących dla dzieci umieszczonych na załączonej liście. Mogą to być urządzenia przytrzymujące kategorii „tylko dla niektórych pojazdów”, „zastrzeżonej” lub „półuniwersalnej”.

B

=

Wbudowane urządzenie przytrzymujące homologowane dla tej grupy wagowej.

X

=

Miejsce siedzące nieodpowiednie dla dzieci w tej grupie wagowej.

Tabela 2

Tabela informacji z instrukcji użytkownika pojazdu dotyczących adekwatności instalacji urządzeń przytrzymujących dla dzieci ISOFIX dla różnych pozycji ISOFIX

| Grupa wagowa | Klasa | Przyrząd imitujący | Pozycje ISOFIX pojazdu |
| --- | --- | --- | --- |
| | | | Przednie pasażera | Tylne zewnętrzne | Tylne środkowe | Pośrednie zewnętrzne | Pośrednie środkowe | Inne miejsce |
| nosidło | F | ISO/L1 | | | | | | |
| G | ISO/L2 | | | | | | |
| | (1) | | | | | | |
| 0 – do 10 Kg | E | ISO/R1 | | | | | | |
| | | (1) | | | | | | |
| 0+ – do 13 kg | E | ISO/R1 | | | | | | |
| D | ISO/R2 | | | | | | |
| C | ISO/R3 | | | | | | |
| | (1) | | | | | | |
| I – 9 do 18 kg | D | ISO/R2 | | | | | | |
| C | ISO/R3 | | | | | | |
| B | ISO/F2 | | | | | | |
| B1 | ISO/F2X | | | | | | |
| A | ISO/F3 | | | | | | |
| | (1) | | | | | | |
| II – 15 do 25 kg | | (1) | | | | | | |
| III – 22 do 36 kg | | (1) | | | | | | |

Grupa wagowa

Klasa

Przyrząd imitujący

Pozycje ISOFIX pojazdu

Przednie pasażera

Tylne zewnętrzne

Tylne środkowe

Pośrednie zewnętrzne

Pośrednie środkowe

Inne miejsce

nosidło

F

ISO/L1

G

ISO/L2

(1)

0 – do 10 Kg

E

ISO/R1

(1)

0+ – do 13 kg

E

ISO/R1

D

ISO/R2

C

ISO/R3

(1)

I – 9 do 18 kg

D

ISO/R2

C

ISO/R3

B

ISO/F2

B1

ISO/F2X

A

ISO/F3

(1)

II – 15 do 25 kg

(1)

III – 22 do 36 kg

(1)

Klucz do liter wstawianych w powyższej tabeli:

| IUF | = | Odpowiednie dla zwróconych przodem do kierunku jazdy urządzeń przytrzymujących dla dzieci ISOFIX kategorii „uniwersalnej” homologowanych do użytku w tej grupie wagowej. |
| --- | --- | --- |
| IL | = | Odpowiednie dla określonych urządzeń przytrzymujących dla dzieci ISOFIX umieszczonych na załączonej liście. Są to urządzenia ISOFIX kategorii „tylko dla niektórych pojazdów”, „zastrzeżonej” lub „półuniwersalnej”. |
| X | = | Pozycja ISOFIX nieodpowiednia dla urządzeń przytrzymujących dla dzieci ISOFIX w tej grupie wagowej i/lub klasie wielkości. |

IUF

=

Odpowiednie dla zwróconych przodem do kierunku jazdy urządzeń przytrzymujących dla dzieci ISOFIX kategorii „uniwersalnej” homologowanych do użytku w tej grupie wagowej.

IL

=

Odpowiednie dla określonych urządzeń przytrzymujących dla dzieci ISOFIX umieszczonych na załączonej liście. Są to urządzenia ISOFIX kategorii „tylko dla niektórych pojazdów”, „zastrzeżonej” lub „półuniwersalnej”.

X

=

Pozycja ISOFIX nieodpowiednia dla urządzeń przytrzymujących dla dzieci ISOFIX w tej grupie wagowej i/lub klasie wielkości.

---

(1)  W przypadku urządzeń przytrzymujących dla dzieci nieposiadających oznaczenia klasy wielkości ISO/XX (od A do G), dla odnośnej grupy wagowej producent pojazdu podaje właściwe dla danego pojazdu urządzenie przytrzymujące dla dziecka ISOFIX zalecane dla każdej pozycji.

---