# Dziennik Urzędowy C 373/15 p

| | ISSN 1977-1002 |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | C 373 |
| | |
| Wydanie polskie | Informacje i zawiadomienia | Rocznik 6115 października 2018 |

ISSN 1977-1002

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 373

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Rocznik 6115 października 2018

---

| Spis treśći | Strona |
| --- | --- |
| | IV   Informacje |
| | INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ |
| | Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej |
| 2018/C 373/01 | Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej | 1 |

Spis treśći

Strona

IV   Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

2018/C 373/01

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

1

---

| | V   Ogłoszenia |
| --- | --- |
| | POSTĘPOWANIA SĄDOWE |
| | Trybunał Sprawiedliwości |
| 2018/C 373/02 | Sprawa C-423/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg (Niemcy) w dniu 27 czerwca 2018 r. – Südzucker AG / Hauptzollamt Karlsruhe | 2 |
| 2018/C 373/03 | Sprawa C-429/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo de Madrid (Hiszpania) w dniu 28 czerwca 2018 r. – Berta Fernández Álvarez, BMM, TGV, Natalia Fernández Olmos i María Claudia Téllez Barragán / Consejería de Sanidad de la Comunidad de Madrid | 3 |
| 2018/C 373/04 | Sprawa C-431/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Zaragoza (Hiszpania) w dniu 29 czerwca 2018 r. – María Pilar Bueno Ruiz, Zurich Insurance PL, Sucursal de España / Irene Conte Sánchez | 5 |
| 2018/C 373/05 | Sprawa C-439/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Hiszpania) w dniu 2 lipca 2018 r. – OH / Agencia Estatal de la Administración Tributaria | 5 |
| 2018/C 373/06 | Sprawa C-445/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 9 lipca 2018 r. – Vaselife International BV, Chrysal International BV / College voor de toelating van gewasbeschermingsmiddelen en biociden | 6 |
| 2018/C 373/07 | Sprawa C-459/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg Antwerpen (Belgia) w dniu 16 lipca 2018 r. – Argenta Spaarbank NV / Belgische Staat | 7 |
| 2018/C 373/08 | Sprawa C-472/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Hiszpania) w dniu 19 lipca 2018 r. – ER / Agencia Estatal de la Administración Tributaria | 7 |
| 2018/C 373/09 | Sprawa C-477/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 23 lipca 2018 r. – Exportslachterij J. Gosschalk en Zn. BV / Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit | 8 |
| 2018/C 373/10 | Sprawa C-478/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 23 lipca 2018 r. – Compaxo Vlees Zevenaar BV, Ekro BV, Vion Apeldoorn BV, Vitelco BV / Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit | 9 |
| | Sąd |
| 2018/C 373/11 | Sprawa T-671/16: Wyrok Sądu z dnia 5 września 2018 r. – Villeneuve/Komisja (Służba publiczna – Zatrudnienie – Konkurs otwarty – Ogłoszenie o konkursie EPSO/AD/303/15 (AD 7) – Sprawdzanie przez EPSO warunków dopuszczenia do konkursu – Doświadczenie zawodowe krótsze od wymaganego minimum – Charakter kontroli warunku dopuszczenia związanego z doświadczeniem zawodowym – Obowiązek uzasadnienia – Oczywisty błąd w ocenie popełniony przez komisję konkursową – Równość traktowania) | 11 |
| 2018/C 373/12 | Sprawa T-418/18: Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2018 r. – PT / Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) | 11 |
| 2018/C 373/13 | Sprawa T-451/18: Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2018 r. – Triantafyllopoulos i in. / EBC | 12 |
| 2018/C 373/14 | Sprawa T-478/18: Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2018 r. – Bezouaoui i HB Consultant / Komisja | 13 |
| 2018/C 373/15 | Sprawa T-484/18: Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2018 r. – XB / EBC | 14 |
| 2018/C 373/16 | Sprawa T-500/18: Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2018 r. – Puma / EUIPO – Destilerias MG (MG PUMA) | 15 |
| 2018/C 373/17 | Sprawa T-502/18: Skarga wniesiona w dniu 22 sierpnia 2018 r. – Pharmadom / EUIPO – IRF (MediWell) | 15 |
| 2018/C 373/18 | Sprawa T-503/18: Skarga wniesiona w dniu 22 sierpnia 2018 r. – Haba Trading / EUIPO – Vida (vidaXL) | 16 |
| 2018/C 373/19 | Sprawa T-504/18: Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2018 r. – XG / Komisja | 17 |
| 2018/C 373/20 | Sprawa T-508/18: Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2018 r. – OLX / EUIPO – Stra (STRADIA) | 18 |
| 2018/C 373/21 | Sprawa T-510/18: Skarga wniesiona w dniu 22 sierpnia 2018 r. – Kaddour / Rada | 19 |
| 2018/C 373/22 | Sprawa T-517/18: Skarga wniesiona w dniu 3 września 2018 r. – Zott / EUIPO – TSC Food Products (Wypieki) | 19 |

V   Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

2018/C 373/02

Sprawa C-423/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg (Niemcy) w dniu 27 czerwca 2018 r. – Südzucker AG / Hauptzollamt Karlsruhe

2

2018/C 373/03

Sprawa C-429/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo de Madrid (Hiszpania) w dniu 28 czerwca 2018 r. – Berta Fernández Álvarez, BMM, TGV, Natalia Fernández Olmos i María Claudia Téllez Barragán / Consejería de Sanidad de la Comunidad de Madrid

3

2018/C 373/04

Sprawa C-431/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Zaragoza (Hiszpania) w dniu 29 czerwca 2018 r. – María Pilar Bueno Ruiz, Zurich Insurance PL, Sucursal de España / Irene Conte Sánchez

5

2018/C 373/05

Sprawa C-439/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Hiszpania) w dniu 2 lipca 2018 r. – OH / Agencia Estatal de la Administración Tributaria

5

2018/C 373/06

Sprawa C-445/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 9 lipca 2018 r. – Vaselife International BV, Chrysal International BV / College voor de toelating van gewasbeschermingsmiddelen en biociden

6

2018/C 373/07

Sprawa C-459/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg Antwerpen (Belgia) w dniu 16 lipca 2018 r. – Argenta Spaarbank NV / Belgische Staat

7

2018/C 373/08

Sprawa C-472/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Hiszpania) w dniu 19 lipca 2018 r. – ER / Agencia Estatal de la Administración Tributaria

7

2018/C 373/09

Sprawa C-477/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 23 lipca 2018 r. – Exportslachterij J. Gosschalk en Zn. BV / Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit

8

2018/C 373/10

Sprawa C-478/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 23 lipca 2018 r. – Compaxo Vlees Zevenaar BV, Ekro BV, Vion Apeldoorn BV, Vitelco BV / Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit

9

Sąd

2018/C 373/11

Sprawa T-671/16: Wyrok Sądu z dnia 5 września 2018 r. – Villeneuve/Komisja (Służba publiczna – Zatrudnienie – Konkurs otwarty – Ogłoszenie o konkursie EPSO/AD/303/15 (AD 7) – Sprawdzanie przez EPSO warunków dopuszczenia do konkursu – Doświadczenie zawodowe krótsze od wymaganego minimum – Charakter kontroli warunku dopuszczenia związanego z doświadczeniem zawodowym – Obowiązek uzasadnienia – Oczywisty błąd w ocenie popełniony przez komisję konkursową – Równość traktowania)

11

2018/C 373/12

Sprawa T-418/18: Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2018 r. – PT / Europejski Bank Inwestycyjny (EBI)

11

2018/C 373/13

Sprawa T-451/18: Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2018 r. – Triantafyllopoulos i in. / EBC

12

2018/C 373/14

Sprawa T-478/18: Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2018 r. – Bezouaoui i HB Consultant / Komisja

13

2018/C 373/15

Sprawa T-484/18: Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2018 r. – XB / EBC

14

2018/C 373/16

Sprawa T-500/18: Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2018 r. – Puma / EUIPO – Destilerias MG (MG PUMA)

15

2018/C 373/17

Sprawa T-502/18: Skarga wniesiona w dniu 22 sierpnia 2018 r. – Pharmadom / EUIPO – IRF (MediWell)

15

2018/C 373/18

Sprawa T-503/18: Skarga wniesiona w dniu 22 sierpnia 2018 r. – Haba Trading / EUIPO – Vida (vidaXL)

16

2018/C 373/19

Sprawa T-504/18: Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2018 r. – XG / Komisja

17

2018/C 373/20

Sprawa T-508/18: Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2018 r. – OLX / EUIPO – Stra (STRADIA)

18

2018/C 373/21

Sprawa T-510/18: Skarga wniesiona w dniu 22 sierpnia 2018 r. – Kaddour / Rada

19

2018/C 373/22

Sprawa T-517/18: Skarga wniesiona w dniu 3 września 2018 r. – Zott / EUIPO – TSC Food Products (Wypieki)

19

---

| PL | |
| --- | --- |

PL

---

IV Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

| 15.10.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 373/1 |
| --- | --- | --- | --- |

15.10.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 373/1

---

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

(2018/C 373/01)

Ostatnia publikacja

Dz.U. C 364 z 8.10.2018

Wcześniejsze publikacje

Dz.U. C 352 z 1.10.2018

Dz.U. C 341 z 24.9.2018

Dz.U. C 328 z 17.9.2018

Dz.U. C 319 z 10.9.2018

Dz.U. C 311 z 3.9.2018

Dz.U. C 301 z 27.8.2018

Teksty te są dostępne na stronie internetowej:

EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu

---

V Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

| 15.10.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 373/2 |
| --- | --- | --- | --- |

15.10.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 373/2

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg (Niemcy) w dniu 27 czerwca 2018 r. – Südzucker AG / Hauptzollamt Karlsruhe

(Sprawa C-423/18)

(2018/C 373/02)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Finanzgericht Baden-Württemberg

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Südzucker AG

Strona pozwana: Hauptzollamt Karlsruhe

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 3 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia (WE) nr 967/2006 (1) należy interpretować w ten sposób, że wskazany w nim termin obowiązuje także dla zmiany dokonanego w odpowiednim terminie powiadomienia o kwocie opłaty za nadwyżkę, która to zmiana wynika z ustalenia ilości nadwyżki cukru podlegającej przypisaniu zmienionego po upływie terminu w następstwie kontroli przeprowadzonej zgodnie z art. 10 rozporządzenia (WE) nr 952/2006 (2)? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 3 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia (WE) nr 967/2006 (1) należy interpretować w ten sposób, że wskazany w nim termin obowiązuje także dla zmiany dokonanego w odpowiednim terminie powiadomienia o kwocie opłaty za nadwyżkę, która to zmiana wynika z ustalenia ilości nadwyżki cukru podlegającej przypisaniu zmienionego po upływie terminu w następstwie kontroli przeprowadzonej zgodnie z art. 10 rozporządzenia (WE) nr 952/2006 (2)?

| 2) | Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź twierdząca:
  Czy w tym przypadku, gdy zmiana powiadomienia dokonanego w odpowiednim terminie nastąpiła w wyniku ustaleń dokonanych w ramach kontroli, wskazane w wyroku Trybunału z dnia 10 stycznia 2002 r. w sprawie British Sugar, C-101/99, EU:C:2002:7, warunki, w których może być przekroczony termin powiadomienia określony w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2670/81, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem nr 3559/91 (3), obowiązują także dla przekroczenia terminu powiadomienia określonego w art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 967/2006? |
| --- | --- |

2)

Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź twierdząca:

Czy w tym przypadku, gdy zmiana powiadomienia dokonanego w odpowiednim terminie nastąpiła w wyniku ustaleń dokonanych w ramach kontroli, wskazane w wyroku Trybunału z dnia 10 stycznia 2002 r. w sprawie British Sugar, C-101/99, EU:C:2002:7, warunki, w których może być przekroczony termin powiadomienia określony w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2670/81, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem nr 3559/91 (3), obowiązują także dla przekroczenia terminu powiadomienia określonego w art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 967/2006?

| 3) | Jeżeli art. 3 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia (WE) nr 967/2006 nie znajduje zastosowania do powiadomień zmienionych w następstwie kontroli (zobacz pytanie pierwsze) lub jeżeli są spełnione warunki przekroczenia terminu (zobacz pytanie drugie), czy dla ustalenia terminu, w którym należy powiadomić o zmianie opłaty za nadwyżkę, należy odnieść się do następnego 1 maja czy należy stosować prawo krajowe? |
| --- | --- |

3)

Jeżeli art. 3 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia (WE) nr 967/2006 nie znajduje zastosowania do powiadomień zmienionych w następstwie kontroli (zobacz pytanie pierwsze) lub jeżeli są spełnione warunki przekroczenia terminu (zobacz pytanie drugie), czy dla ustalenia terminu, w którym należy powiadomić o zmianie opłaty za nadwyżkę, należy odnieść się do następnego 1 maja czy należy stosować prawo krajowe?

| 4) | Jeżeli na pytanie trzecie zostanie udzielona odpowiedź w taki sposób, że nie należy odnosić się ani do następnego 1 maja, ani do prawa krajowego:
  Czy z ogólnymi zasadami prawa wspólnotowego, do których należą także zasady proporcjonalności, pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań, jest zgodne to, że w przypadku takim jak niniejszy powiadomienie o opłacie za nadwyżkę za rok gospodarczy 2007/2008 z powodu czasu trwania kontroli, czasu sporządzenia sprawozdania z kontroli i jego analizy następuje w dniu 20 października 2010 r. bądź w dniu 27 października 2011 r.? Czy w tym kontekście istotne jest to, czy producent cukru zgłosił zastrzeżenia wobec ustalenia nadwyżki? |
| --- | --- |

4)

Jeżeli na pytanie trzecie zostanie udzielona odpowiedź w taki sposób, że nie należy odnosić się ani do następnego 1 maja, ani do prawa krajowego:

Czy z ogólnymi zasadami prawa wspólnotowego, do których należą także zasady proporcjonalności, pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań, jest zgodne to, że w przypadku takim jak niniejszy powiadomienie o opłacie za nadwyżkę za rok gospodarczy 2007/2008 z powodu czasu trwania kontroli, czasu sporządzenia sprawozdania z kontroli i jego analizy następuje w dniu 20 października 2010 r. bądź w dniu 27 października 2011 r.? Czy w tym kontekście istotne jest to, czy producent cukru zgłosił zastrzeżenia wobec ustalenia nadwyżki?

---

(1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 967/2006 z dnia 29 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do pozakwotowej produkcji cukru, Dz.U. 2006, L 176, s. 22.

(2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 952/2006 z dnia 29 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do zarządzania rynkiem wewnętrznym cukru oraz systemu kwot, Dz.U. 2006, L 178, s.39.

(3)  Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 3559/91 z dnia 6 grudnia 1991 r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2670/81 ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące produkcji cukru przewyższającej kwotę, Dz.U. 2006, L 178, s.39.

---

| 15.10.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 373/3 |
| --- | --- | --- | --- |

15.10.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 373/3

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo de Madrid (Hiszpania) w dniu 28 czerwca 2018 r. – Berta Fernández Álvarez, BMM, TGV, Natalia Fernández Olmos i María Claudia Téllez Barragán / Consejería de Sanidad de la Comunidad de Madrid

(Sprawa C-429/18)

(2018/C 373/03)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Juzgado Contencioso-Administrativo de Madrid.

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Berta Fernández Álvarez, BMM, TGV, Natalia Fernández Olmos i María Claudia Téllez Barragán

Strona pozwana: Consejería de Sanidad de la Comunidad de Madrid

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy prawidłowa jest dokonana przez sąd odsyłający wykładnia Porozumienia ramowego stanowiącego załącznik do dyrektywy 1999/70/WE (1) oraz stanowisko, że w przypadku tymczasowego zatrudnienia powódek istnieje nadużycie, jeżeli publiczny pracodawca wykorzystuje różne formy tymczasowego zatrudnienia w celu stałego i ciągłego wykonywania zwykłych obowiązków typowych dla stałego personelu statutowego oraz wyeliminowania braków strukturalnych i zaspokojenia potrzeb, które w rzeczywistości nie są tymczasowe, lecz stałe i ciągłe? Czy z powyższego powodu takie zatrudnienie tymczasowe nie jest uzasadnione w rozumieniu klauzuli 5 ust. 1 lit. a) Porozumienia ramowego jako obiektywny powód w zakresie, w jakim takie stosowanie umów na czas określony jest bezpośrednio sprzeczne z drugim akapitem preambuły Porozumienia ramowego oraz z pkt 6 i 8 postanowień ogólnych wspomnianego Porozumienia, ponieważ nie istnieją okoliczności, które uzasadniałyby takie umowy o pracę na czas określony? |
| --- | --- |

1)

Czy prawidłowa jest dokonana przez sąd odsyłający wykładnia Porozumienia ramowego stanowiącego załącznik do dyrektywy 1999/70/WE (1) oraz stanowisko, że w przypadku tymczasowego zatrudnienia powódek istnieje nadużycie, jeżeli publiczny pracodawca wykorzystuje różne formy tymczasowego zatrudnienia w celu stałego i ciągłego wykonywania zwykłych obowiązków typowych dla stałego personelu statutowego oraz wyeliminowania braków strukturalnych i zaspokojenia potrzeb, które w rzeczywistości nie są tymczasowe, lecz stałe i ciągłe? Czy z powyższego powodu takie zatrudnienie tymczasowe nie jest uzasadnione w rozumieniu klauzuli 5 ust. 1 lit. a) Porozumienia ramowego jako obiektywny powód w zakresie, w jakim takie stosowanie umów na czas określony jest bezpośrednio sprzeczne z drugim akapitem preambuły Porozumienia ramowego oraz z pkt 6 i 8 postanowień ogólnych wspomnianego Porozumienia, ponieważ nie istnieją okoliczności, które uzasadniałyby takie umowy o pracę na czas określony?

| 2) | Czy prawidłowe są dokonana przez sąd odsyłający wykładnia Porozumienia ramowego stanowiącego załącznik do dyrektywy 1999/70 oraz zgodne z tą wykładnią stanowisko, że ogłoszenie o tradycyjnym postępowaniu konkursowym, o opisanych cechach, nie jest środkiem równoważnym, ani nie może być uznane za sankcję, gdyż nie jest proporcjonalne do popełnionego nadużycia, ponieważ skutkiem tego ogłoszenia jest zwolnienie tymczasowego pracownika z naruszeniem celów dyrektywy i utrwalenie niekorzystnej sytuacji tymczasowych pracowników statutowych, a także że nie może być ono uznane za skuteczny środek, gdyż nie powoduje żadnego uszczerbku po stronie pracodawcy ani nie pełni żadnej funkcji odstraszającej, z którego to względu nie jest ono zgodne z art. 2 akapit pierwszy dyrektywy 1999/70, ponieważ nie gwarantuje osiągnięcia przez państwo hiszpańskie rezultatów ustalonych w dyrektywie? |
| --- | --- |

2)

Czy prawidłowe są dokonana przez sąd odsyłający wykładnia Porozumienia ramowego stanowiącego załącznik do dyrektywy 1999/70 oraz zgodne z tą wykładnią stanowisko, że ogłoszenie o tradycyjnym postępowaniu konkursowym, o opisanych cechach, nie jest środkiem równoważnym, ani nie może być uznane za sankcję, gdyż nie jest proporcjonalne do popełnionego nadużycia, ponieważ skutkiem tego ogłoszenia jest zwolnienie tymczasowego pracownika z naruszeniem celów dyrektywy i utrwalenie niekorzystnej sytuacji tymczasowych pracowników statutowych, a także że nie może być ono uznane za skuteczny środek, gdyż nie powoduje żadnego uszczerbku po stronie pracodawcy ani nie pełni żadnej funkcji odstraszającej, z którego to względu nie jest ono zgodne z art. 2 akapit pierwszy dyrektywy 1999/70, ponieważ nie gwarantuje osiągnięcia przez państwo hiszpańskie rezultatów ustalonych w dyrektywie?

| 3) | Czy prawidłowe są dokonana przez sąd odsyłający wykładnia art. 2 akapit pierwszy dyrektywy 1999/70 i wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 14 września 2016 r. w sprawie C-16/15 (2) oraz zgodne z tą wykładnią stwierdzenie, że ogłoszenie o postępowaniu konkursowym na warunkach wolnej konkurencji nie stanowi odpowiedniego środka karnego dla ukarania nadużywania kolejnych umów o pracę na czas określony, gdyż w hiszpańskich przepisach brak jest skutecznego i odstraszającego mechanizmu sankcji, który położyłby kres nadużywaniu powoływania członków tymczasowego personelu statutowego, a wspomniane przepisy nie pozwalają na obsadzenie utworzonych stanowisk strukturalnych personelem, który padł ofiarą nadużycia, w związku z czym nadal utrzymuje się niestabilna sytuacja tych pracowników? |
| --- | --- |

3)

Czy prawidłowe są dokonana przez sąd odsyłający wykładnia art. 2 akapit pierwszy dyrektywy 1999/70 i wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 14 września 2016 r. w sprawie C-16/15 (2) oraz zgodne z tą wykładnią stwierdzenie, że ogłoszenie o postępowaniu konkursowym na warunkach wolnej konkurencji nie stanowi odpowiedniego środka karnego dla ukarania nadużywania kolejnych umów o pracę na czas określony, gdyż w hiszpańskich przepisach brak jest skutecznego i odstraszającego mechanizmu sankcji, który położyłby kres nadużywaniu powoływania członków tymczasowego personelu statutowego, a wspomniane przepisy nie pozwalają na obsadzenie utworzonych stanowisk strukturalnych personelem, który padł ofiarą nadużycia, w związku z czym nadal utrzymuje się niestabilna sytuacja tych pracowników?

| 4) | Czy prawidłowa jest dokonana przez sąd odsyłający wykładnia, zgodnie z którą przekształcenie stosunku pracy pracownika tymczasowego, który padł ofiarą nadużycia, w stosunek pracy „na czas nieokreślony, a nie stosunek stały” nie jest skuteczną sankcją, gdyż takiego pracownika można odwołać z uwagi na to, że jego stanowisko zostanie obsadzone w ramach postępowania konkursowego lub zlikwidowane, i z tego powodu nie jest ono zgodne z Porozumieniem ramowym, gdyż nie zapobiega ono nadużywaniu umów o pracę na czas określony, ponieważ nie jest przestrzegany art. 2 akapit pierwszy dyrektywy 1999/70 ze względu na to, że nie gwarantuje ono osiągnięcia przez państwo hiszpańskie rezultatów określonych w tej dyrektywie?
  W związku z powyższym, należy powtórzyć w niniejszej sprawie następujące pytania, które zostały zawarte we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym z dnia 30 stycznia 2018 r., w postępowaniu uproszczonym nr 193/2017 (3) prowadzonym przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo n.o 8 de Madrid (sąd administracyjny nr 8 w Madrycie, Hiszpania): |
| --- | --- |

4)

Czy prawidłowa jest dokonana przez sąd odsyłający wykładnia, zgodnie z którą przekształcenie stosunku pracy pracownika tymczasowego, który padł ofiarą nadużycia, w stosunek pracy „na czas nieokreślony, a nie stosunek stały” nie jest skuteczną sankcją, gdyż takiego pracownika można odwołać z uwagi na to, że jego stanowisko zostanie obsadzone w ramach postępowania konkursowego lub zlikwidowane, i z tego powodu nie jest ono zgodne z Porozumieniem ramowym, gdyż nie zapobiega ono nadużywaniu umów o pracę na czas określony, ponieważ nie jest przestrzegany art. 2 akapit pierwszy dyrektywy 1999/70 ze względu na to, że nie gwarantuje ono osiągnięcia przez państwo hiszpańskie rezultatów określonych w tej dyrektywie?

W związku z powyższym, należy powtórzyć w niniejszej sprawie następujące pytania, które zostały zawarte we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym z dnia 30 stycznia 2018 r., w postępowaniu uproszczonym nr 193/2017 (3) prowadzonym przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo n.o 8 de Madrid (sąd administracyjny nr 8 w Madrycie, Hiszpania):

| 5) | Czy w przypadku stwierdzenia przez sąd odsyłający nadużycia przy zawieraniu kolejnych umów o świadczenie usług w SERMAS z osobą o statucie podstawowym w sektorze publicznym w celu tymczasowego obsadzenia stanowiska, służącego zaspokojeniu stałych i strukturalnych potrzeb świadczenia usług wykonywanych przez stały personel statutowy, w sytuacji, gdy w krajowym porządku prawnym nie istnieje żaden skuteczny i odstraszający środek karania za tego rodzaju nadużycia i usuwania skutków naruszeń przepisów prawa wspólnotowego, klauzula 5 Porozumienia ramowego załączonego do dyrektywy 1999/70/WE powinna być interpretowana w ten sposób, że zobowiązuje sąd odsyłający do powzięcia skutecznych i odstraszających środków, które zapewnią effet utile (skuteczność) Porozumienia ramowego, a co za tym idzie, do karania za takie nadużycia i usuwania konsekwencji naruszeń wspomnianego przepisu dyrektywy europejskiej, pozostawiając bez zastosowania przepis krajowy, który by to uniemożliwiał?
  W przypadku odpowiedzi twierdzącej i jak wskazuje Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w pkt 41 swojego wyroku z dnia 14 września 2016 r. w sprawach połączonych C-184/15 i C-197/15 (4):
  Czy zgodne z celami dyrektywy 1999/70, jako środek mający na celu zapobieganie nadużyciom i karanie za nie w kolejnych tymczasowych stosunkach pracy oraz usuwanie skutków naruszeń prawa Unii, byłoby przekształcenie tymczasowego stosunku statutowego zawartego w celu tymczasowego obsadzenia stanowiska/wykonania prac doraźnych/zastępstwa w stały stosunek statutowy, niezależnie od tego, czy byłoby to uznanie za stałego pracownika publicznego, czy też za pracownika zatrudnionego na czas nieokreślony, przy zachowaniu tej samej stabilności zatrudnienia, co u porównywalnych stałych pracowników statutowych, z uwagi na to, że na podstawie przepisów krajowych całkowicie zabronione jest w sektorze publicznym przekształcanie w umowę o pracę na czas nieokreślony kolejnych umów o pracę na czas określony w tym sektorze w sytuacji, gdy nie ma innego skutecznego środka mającego na celu zapobieganie i, w stosownych przypadkach, karanie nadużywania kolejnych umów o pracę na czas określony? |
| --- | --- |

5)

Czy w przypadku stwierdzenia przez sąd odsyłający nadużycia przy zawieraniu kolejnych umów o świadczenie usług w SERMAS z osobą o statucie podstawowym w sektorze publicznym w celu tymczasowego obsadzenia stanowiska, służącego zaspokojeniu stałych i strukturalnych potrzeb świadczenia usług wykonywanych przez stały personel statutowy, w sytuacji, gdy w krajowym porządku prawnym nie istnieje żaden skuteczny i odstraszający środek karania za tego rodzaju nadużycia i usuwania skutków naruszeń przepisów prawa wspólnotowego, klauzula 5 Porozumienia ramowego załączonego do dyrektywy 1999/70/WE powinna być interpretowana w ten sposób, że zobowiązuje sąd odsyłający do powzięcia skutecznych i odstraszających środków, które zapewnią effet utile (skuteczność) Porozumienia ramowego, a co za tym idzie, do karania za takie nadużycia i usuwania konsekwencji naruszeń wspomnianego przepisu dyrektywy europejskiej, pozostawiając bez zastosowania przepis krajowy, który by to uniemożliwiał?

W przypadku odpowiedzi twierdzącej i jak wskazuje Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w pkt 41 swojego wyroku z dnia 14 września 2016 r. w sprawach połączonych C-184/15 i C-197/15 (4):

Czy zgodne z celami dyrektywy 1999/70, jako środek mający na celu zapobieganie nadużyciom i karanie za nie w kolejnych tymczasowych stosunkach pracy oraz usuwanie skutków naruszeń prawa Unii, byłoby przekształcenie tymczasowego stosunku statutowego zawartego w celu tymczasowego obsadzenia stanowiska/wykonania prac doraźnych/zastępstwa w stały stosunek statutowy, niezależnie od tego, czy byłoby to uznanie za stałego pracownika publicznego, czy też za pracownika zatrudnionego na czas nieokreślony, przy zachowaniu tej samej stabilności zatrudnienia, co u porównywalnych stałych pracowników statutowych, z uwagi na to, że na podstawie przepisów krajowych całkowicie zabronione jest w sektorze publicznym przekształcanie w umowę o pracę na czas nieokreślony kolejnych umów o pracę na czas określony w tym sektorze w sytuacji, gdy nie ma innego skutecznego środka mającego na celu zapobieganie i, w stosownych przypadkach, karanie nadużywania kolejnych umów o pracę na czas określony?

| 6) | Czy w przypadku nadużyć przy zawieraniu kolejnych tymczasowych stosunków pracy przekształcenie tymczasowego stosunku statutowego w celu obsadzenia tymczasowego stanowiska w stosunek pracy na czas nieokreślony lub stały można uznać za zgodne z celami dyrektywy 1999/70 i jej Porozumieniem ramowym wyłącznie wtedy, gdy tymczasowy pracownik statutowy, który padł ofiarą nadużyć, ma takie same i identyczne warunki zatrudnienia, co stały personel statutowy (w zakresie ochrony socjalnej, awansów zawodowych, obsadzania stanowisk, kształcenia zawodowego, urlopów okolicznościowych, statusu administracyjnego, licencji i zezwoleń, prawa do emerytury oraz ustania zatrudnienia, jak również uczestnictwa w konkursach organizowanych w celu obsadzenia wolnych stanowisk i awansu zawodowego), zgodnie z zasadami trwałości i nieusuwalności, ze wszystkimi prawami i obowiązkami związanymi z systemem ochrony równości w porównaniu ze stałymi pracownikami statutowymi? |
| --- | --- |

6)

Czy w przypadku nadużyć przy zawieraniu kolejnych tymczasowych stosunków pracy przekształcenie tymczasowego stosunku statutowego w celu obsadzenia tymczasowego stanowiska w stosunek pracy na czas nieokreślony lub stały można uznać za zgodne z celami dyrektywy 1999/70 i jej Porozumieniem ramowym wyłącznie wtedy, gdy tymczasowy pracownik statutowy, który padł ofiarą nadużyć, ma takie same i identyczne warunki zatrudnienia, co stały personel statutowy (w zakresie ochrony socjalnej, awansów zawodowych, obsadzania stanowisk, kształcenia zawodowego, urlopów okolicznościowych, statusu administracyjnego, licencji i zezwoleń, prawa do emerytury oraz ustania zatrudnienia, jak również uczestnictwa w konkursach organizowanych w celu obsadzenia wolnych stanowisk i awansu zawodowego), zgodnie z zasadami trwałości i nieusuwalności, ze wszystkimi prawami i obowiązkami związanymi z systemem ochrony równości w porównaniu ze stałymi pracownikami statutowymi?

| 7) | Biorąc pod uwagę, w stosownym przypadku, istnienie nadużycia wynikającego z zatrudnienia na czas określony, mającego na celu zaspokojenie stałych potrzeb bez obiektywnego powodu, które to zatrudnienie jest niezwiązane z pilną i konieczną potrzebą stanowiącą jego uzasadnienie, i zważywszy, że w prawie krajowym nie ma jakichkolwiek sankcji lub skutecznych ograniczeń, czy byłaby zgodna z celami realizowanymi przez dyrektywę 1999/70, jako środek zapobiegający nadużyciom i usuwający skutki naruszenia prawa Unii, w przypadku, gdy pracodawca nie zatrudnia pracownika na czas nieokreślony, odprawa porównywalna z odprawą z tytułu bezprawnego rozwiązania stosunku pracy, rozumiana jako odpowiednia, proporcjonalna, skuteczna i odstraszająca sankcja? |
| --- | --- |

7)

Biorąc pod uwagę, w stosownym przypadku, istnienie nadużycia wynikającego z zatrudnienia na czas określony, mającego na celu zaspokojenie stałych potrzeb bez obiektywnego powodu, które to zatrudnienie jest niezwiązane z pilną i konieczną potrzebą stanowiącą jego uzasadnienie, i zważywszy, że w prawie krajowym nie ma jakichkolwiek sankcji lub skutecznych ograniczeń, czy byłaby zgodna z celami realizowanymi przez dyrektywę 1999/70, jako środek zapobiegający nadużyciom i usuwający skutki naruszenia prawa Unii, w przypadku, gdy pracodawca nie zatrudnia pracownika na czas nieokreślony, odprawa porównywalna z odprawą z tytułu bezprawnego rozwiązania stosunku pracy, rozumiana jako odpowiednia, proporcjonalna, skuteczna i odstraszająca sankcja?

---

(1)  Dyrektywa Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), (Dz.U. 1999, L 175, s. 43).

(2)  Wyrok z dnia 14 września 2016 r., Pérez López (C-16/15, EU:C:2016:679).

(3)  Sprawa C-103/18, Sánchez Ruiz.

(4)  Wyrok z dnia 14 września 2016 r., Martínez Andrés i Castrejana López (C-184/15 i C-197/15, EU:C:2016:680).

---

| 15.10.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 373/5 |
| --- | --- | --- | --- |

15.10.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 373/5

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Zaragoza (Hiszpania) w dniu 29 czerwca 2018 r. – María Pilar Bueno Ruiz, Zurich Insurance PL, Sucursal de España / Irene Conte Sánchez

(Sprawa C-431/18)

(2018/C 373/04)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Audiencia Provincial de Zaragoza

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: María Pilar Bueno Ruiz, Zurich Insurance PL, Sucursal de España

Strona pozwana: Irene Conte Sánchez

Pytania prejudycjalne

[C]zy wykładnia włączająca w zakres obowiązkowego ubezpieczenia szkody spowodowane przez niebezpieczeństwo stwarzane przez wyciek płynów z pojazdu na miejsce parkingowe, na którym pojazd jest zaparkowany, lub przy wykonywaniu manewrów parkowania, na prywatnym miejscu garażowym znajdującym się na terenie wspólnoty właścicieli, wobec użytkowników będących osobami trzecimi z tej wspólnoty jest niezgodna z art. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/103/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (1)?

---

(1)  Dz.U. 2009 L 263, s. 11.

---

| 15.10.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 373/5 |
| --- | --- | --- | --- |

15.10.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 373/5

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Hiszpania) w dniu 2 lipca 2018 r. – OH / Agencia Estatal de la Administración Tributaria

(Sprawa C-439/18)

(2018/C 373/05)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Tribunal Superior de Justicia de Galicia

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: OH

Strona pozwana: Agencia Estatal de la Administración Tributaria

Pytania prejudycjalne

Czy przepis zawarty w układzie zbiorowym pracy oraz praktyka pracodawcy, zgodnie z którymi, w celu ustalenia wynagrodzenia i dla celów awansu zawodowego, staż pracy pracownicy zatrudnionej w niepełnym wymiarze czasu pracy z pionowym rozkładem czasu pracy powinien być obliczony w rocznym wyliczeniu, biorąc pod uwagę jedynie czas wykonywania pracy, jest sprzeczny z postanowieniami klauzuli 4 pkt 1 i 2 Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin – dyrektywa Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. (1) oraz z art. 2 ust. 1 lit. b) i art. 14 ust. 1 dyrektywy 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersja przeredagowana) (2)?

---

(1)  Dyrektywa Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotycząca Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców /UNICE/, Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych /CEEP/ oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych /ETUC/ (Dz.U. 1998, L 14, s. 9).

(2)  Dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (Dz.U. 2006, L 204, s. 23).

---

| 15.10.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 373/6 |
| --- | --- | --- | --- |

15.10.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 373/6

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 9 lipca 2018 r. – Vaselife International BV, Chrysal International BV / College voor de toelating van gewasbeschermingsmiddelen en biociden

(Sprawa C-445/18)

(2018/C 373/06)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

College van Beroep voor het Bedrijfsleven

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Vaselife International BV, Chrysal International BV

Strona przeciwna: College voor de toelating van gewasbeschermingsmiddelen en biociden

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy właściwy organ, College voor de toelating van gewasbeschermingsmiddelen en biociden (niderlandzki organ wydający zezwolenia na środki ochrony roślin i produkty biobójcze, zwany dalej „Ctgb”), po wydaniu decyzji w przedmiocie ponownej rejestracji środka referencyjnego, jest uprawniony do zmiany, z urzędu lub na wniosek, okresu ważności pozwolenia na handel równoległy w rozumieniu art. 52 rozporządzenia (WE) 1107/2009 (1), które to pozwolenie zostało wydane przed decyzją w przedmiocie ponownej rejestracji, w celu dostosowania go do – późniejszej – daty okresu ważności określonej w decyzji w przedmiocie ponownej rejestracji środka referencyjnego? |
| --- | --- |

1)

Czy właściwy organ, College voor de toelating van gewasbeschermingsmiddelen en biociden (niderlandzki organ wydający zezwolenia na środki ochrony roślin i produkty biobójcze, zwany dalej „Ctgb”), po wydaniu decyzji w przedmiocie ponownej rejestracji środka referencyjnego, jest uprawniony do zmiany, z urzędu lub na wniosek, okresu ważności pozwolenia na handel równoległy w rozumieniu art. 52 rozporządzenia (WE) 1107/2009 (1), które to pozwolenie zostało wydane przed decyzją w przedmiocie ponownej rejestracji, w celu dostosowania go do – późniejszej – daty okresu ważności określonej w decyzji w przedmiocie ponownej rejestracji środka referencyjnego?

| 2) | W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej, czy zmiana okresu ważności pozwolenia na handel równoległy jest automatycznym, wynikającym z samego rozporządzenia (WE) 1107/2009 skutkiem decyzji w przedmiocie ponownej rejestracji środka referencyjnego? Czy zatem odnotowanie nowej daty okresu ważności pozwolenia równoległego w bazie danych właściwego organu jest tylko czynnością administracyjną czy też musi zostać w tym przedmiocie, z urzędu lub na wniosek, wydana decyzja? |
| --- | --- |

2)

W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej, czy zmiana okresu ważności pozwolenia na handel równoległy jest automatycznym, wynikającym z samego rozporządzenia (WE) 1107/2009 skutkiem decyzji w przedmiocie ponownej rejestracji środka referencyjnego? Czy zatem odnotowanie nowej daty okresu ważności pozwolenia równoległego w bazie danych właściwego organu jest tylko czynnością administracyjną czy też musi zostać w tym przedmiocie, z urzędu lub na wniosek, wydana decyzja?

| 3) | Jeżeli z odpowiedzi na pytanie drugie będzie wynikać, że musi zostać wydana decyzja, to czy ma do niej zastosowanie art. 52 rozporządzenia (WE) 1107/2009, a w szczególności ust. 3 tego artykułu? |
| --- | --- |

3)

Jeżeli z odpowiedzi na pytanie drugie będzie wynikać, że musi zostać wydana decyzja, to czy ma do niej zastosowanie art. 52 rozporządzenia (WE) 1107/2009, a w szczególności ust. 3 tego artykułu?

| 4) | W razie udzielenia na pytanie trzecie odpowiedzi przeczącej, jaki(e) przepis(y) ma(ją) w tym wypadku zastosowanie? |
| --- | --- |

4)

W razie udzielenia na pytanie trzecie odpowiedzi przeczącej, jaki(e) przepis(y) ma(ją) w tym wypadku zastosowanie?

| 5) | Czy środek ochrony roślin może nie zostać uznany za identyczny w rozumieniu art. 52 rozporządzenia (WE) 1107/2009 już tylko z tego względu, że środek referencyjny nie pochodzi (już) od tego samego przedsiębiorcy? Wnosi się również, aby udzielając odpowiedzi na to pytanie Trybunał zbadał także kwestię, czy przez przedsiębiorstwo powiązane lub wytworzenie na licencji należy także rozumieć przedsiębiorstwo, które za zgodą uprawnionego wytwarza środek zgodnie z taką samą recepturą. Czy ma przy tym znaczenie, że proces produkcji, zgodnie z którym środek referencyjny i środek, który ma zostać równolegle wprowadzony, na etapie wytwarzania substancji aktywnych jest realizowany przez to samo przedsiębiorstwo? |
| --- | --- |

5)

Czy środek ochrony roślin może nie zostać uznany za identyczny w rozumieniu art. 52 rozporządzenia (WE) 1107/2009 już tylko z tego względu, że środek referencyjny nie pochodzi (już) od tego samego przedsiębiorcy? Wnosi się również, aby udzielając odpowiedzi na to pytanie Trybunał zbadał także kwestię, czy przez przedsiębiorstwo powiązane lub wytworzenie na licencji należy także rozumieć przedsiębiorstwo, które za zgodą uprawnionego wytwarza środek zgodnie z taką samą recepturą. Czy ma przy tym znaczenie, że proces produkcji, zgodnie z którym środek referencyjny i środek, który ma zostać równolegle wprowadzony, na etapie wytwarzania substancji aktywnych jest realizowany przez to samo przedsiębiorstwo?

| 6) | Czy sama zmiana miejsca produkcji środka referencyjnego ma znaczenie dla oceny, czy środek ten jest identyczny? |
| --- | --- |

6)

Czy sama zmiana miejsca produkcji środka referencyjnego ma znaczenie dla oceny, czy środek ten jest identyczny?

| 7) | W razie udzielenia na pytanie piąte lub szóste odpowiedzi twierdzącej, czy wynikająca stąd konkluzja (że środki „nie są identyczne”) może zostać podważona poprzez fakt, że właściwy organ stwierdził już, że środek nie zmienił się w zakresie składu lub zmienił się tylko nieznacznie? |
| --- | --- |

7)

W razie udzielenia na pytanie piąte lub szóste odpowiedzi twierdzącej, czy wynikająca stąd konkluzja (że środki „nie są identyczne”) może zostać podważona poprzez fakt, że właściwy organ stwierdził już, że środek nie zmienił się w zakresie składu lub zmienił się tylko nieznacznie?

| 8) | Na kim i w jakim zakresie spoczywa ciężar udowodnienia, że spełnione są wymogi określone w art. 52 rozporządzenia (WE) 1107/2009, w przypadku gdy kwestia ta stanie się sporna pomiędzy posiadaczami zezwolenia na środek równoległy i środek referencyjny? |
| --- | --- |

8)

Na kim i w jakim zakresie spoczywa ciężar udowodnienia, że spełnione są wymogi określone w art. 52 rozporządzenia (WE) 1107/2009, w przypadku gdy kwestia ta stanie się sporna pomiędzy posiadaczami zezwolenia na środek równoległy i środek referencyjny?

---

(1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylające dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG (Dz.U. 2009, L 309, s. 1).

---

| 15.10.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 373/7 |
| --- | --- | --- | --- |

15.10.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 373/7

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg Antwerpen (Belgia) w dniu 16 lipca 2018 r. – Argenta Spaarbank NV / Belgische Staat

(Sprawa C-459/18)

(2018/C 373/07)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Rechtbank van eerste aanleg Antwerpen

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Argenta Spaarbank NV

Strona pozwana: Belgische Staat

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 49 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie krajowej regulacji podatkowej, na podstawie której przy ustalaniu zysku podlegającemu opodatkowaniu w przypadku podlegającej w Belgii nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu spółki posiadającej zakład stały w innym państwie członkowskim, którego zyski w Belgii są całkowicie zwolnione z opodatkowania na mocy umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej pomiędzy Belgią a odnośnym innym państwem członkowskim:

| — | odliczenie na kapitał wysokiego ryzyka zostaje zmniejszone o kwotę podlegającą odliczeniu na kapitał wysokiego ryzyka obliczoną na podstawie dodatniej różnicy między – z jednej strony – wartością księgową netto aktywów zakładu stałego, a – z drugiej strony – całością pasywów, które nie należą do kapitałów własnych spółki, a są przypisane zakładowi stałemu oraz |
| --- | --- |

—

odliczenie na kapitał wysokiego ryzyka zostaje zmniejszone o kwotę podlegającą odliczeniu na kapitał wysokiego ryzyka obliczoną na podstawie dodatniej różnicy między – z jednej strony – wartością księgową netto aktywów zakładu stałego, a – z drugiej strony – całością pasywów, które nie należą do kapitałów własnych spółki, a są przypisane zakładowi stałemu oraz

| — | powyższe zmniejszenie nie jest stosowane w zakresie, w jakim kwota zmniejszenia jest niższa od zysków tego zakładu stałego, |
| --- | --- |

—

powyższe zmniejszenie nie jest stosowane w zakresie, w jakim kwota zmniejszenia jest niższa od zysków tego zakładu stałego,

podczas gdy nie stosuje się żadnego zmniejszenia kwoty podlegającej odliczeniu na kapitał wysokiego ryzyka, w sytuacji gdy rzeczoną dodatnią różnicę można przypisać stałemu zakładowi położonemu w Belgii?

---

| 15.10.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 373/7 |
| --- | --- | --- | --- |

15.10.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 373/7

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Hiszpania) w dniu 19 lipca 2018 r. – ER / Agencia Estatal de la Administración Tributaria

(Sprawa C-472/18)

(2018/C 373/08)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Tribunal Superior de Justicia de Galicia

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: ER

Strona pozwana: Agencia Estatal de la Administración Tributaria

Pytania prejudycjalne

Czy przepis zawarty w układzie zbiorowym pracy oraz praktyka pracodawcy, zgodnie z którymi, w celu ustalenia wynagrodzenia i dla celów awansu zawodowego, staż pracy pracownicy zatrudnionej w niepełnym wymiarze czasu pracy z pionowym rozkładem czasu pracy powinien być obliczony w rocznym wyliczeniu, biorąc pod uwagę jedynie czas wykonywania pracy, jest sprzeczny z postanowieniami klauzuli 4 pkt 1 i 2 Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin – dyrektywa Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. (1) oraz z art. 2 ust. 1 lit. b) i art. 14 ust. 1 dyrektywy 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersja przeredagowana) (2)?

---

(1)  Dyrektywa Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotycząca Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców /UNICE/, Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych /CEEP/ oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych /ETUC/ (Dz.U. 1998, L 14, s. 9).

(2)  Dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (Dz.U. 2006, L 204, p. 23).

---

| 15.10.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 373/8 |
| --- | --- | --- | --- |

15.10.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 373/8

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 23 lipca 2018 r. – Exportslachterij J. Gosschalk en Zn. BV / Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit

(Sprawa C-477/18)

(2018/C 373/09)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

College van Beroep voor het Bedrijfsleven

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Exportslachterij J. Gosschalk en Zn. BV

Strona przeciwna: Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy sformułowanie „pracowników zaangażowanych w kontrole urzędowe” zawarte w pkt 1 załącznika VI do rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt („rozporządzenia nr 882/2004”) (1) oraz sformułowanie „pracowników zaangażowanych w kontrole urzędowe” zawarte w pkt 2 załącznika VI do rozporządzenia nr 882/2004 należy interpretować w ten sposób, że kosztami (wynagrodzeniem), które można uwzględnić przy obliczaniu wysokości opłat za kontrole urzędowe, mogą być wyłącznie koszty (wynagrodzenie) przeprowadzających inspekcje urzędowe urzędowych lekarzy weterynarii i urzędowych asystentów, czy też pod tym pojęciem można rozumieć również koszty (wynagrodzenie) innych pracowników zatrudnionych przez Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit (Niderlandzkiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności i Produktów Konsumpcyjnych, dalej „NVWA”) lub spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością Kwaliteitskeuring Dierlijke Sector (Organizację ds. kontroli jakości w sektorze zwierzęcym, dalej „KDS”)? |
| --- | --- |

1)

Czy sformułowanie „pracowników zaangażowanych w kontrole urzędowe” zawarte w pkt 1 załącznika VI do rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt („rozporządzenia nr 882/2004”) (1) oraz sformułowanie „pracowników zaangażowanych w kontrole urzędowe” zawarte w pkt 2 załącznika VI do rozporządzenia nr 882/2004 należy interpretować w ten sposób, że kosztami (wynagrodzeniem), które można uwzględnić przy obliczaniu wysokości opłat za kontrole urzędowe, mogą być wyłącznie koszty (wynagrodzenie) przeprowadzających inspekcje urzędowe urzędowych lekarzy weterynarii i urzędowych asystentów, czy też pod tym pojęciem można rozumieć również koszty (wynagrodzenie) innych pracowników zatrudnionych przez Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit (Niderlandzkiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności i Produktów Konsumpcyjnych, dalej „NVWA”) lub spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością Kwaliteitskeuring Dierlijke Sector (Organizację ds. kontroli jakości w sektorze zwierzęcym, dalej „KDS”)?

| 2) | Jeżeli w myśl odpowiedzi udzielonej na pytanie pierwsze zakres znaczeniowy sformułowania „pracowników zaangażowanych w kontrole urzędowe” zawartego w pkt 1 załącznika VI do rozporządzenia nr 882/2004 oraz sformułowania „pracowników zaangażowanych w kontrole urzędowe” zawartego w pkt 2 załącznika VI do rozporządzenia nr 882/2004 może obejmować także koszty (wynagrodzenie) innych pracowników zatrudnionych przez NVWA lub KDS, to w jakich okolicznościach i w jakich granicach można mówić jeszcze o takim związku pomiędzy kosztami poniesionymi w związku z tymi innymi pracownikami a kontrolami urzędowymi, aby opłatę pobieraną z tytułu tych kosztów (wynagrodzenia) można było oprzeć na art. 27 ust. 4 oraz pkt 1 i 2 załącznika VI do rozporządzenia nr 882/2004? |
| --- | --- |

2)

Jeżeli w myśl odpowiedzi udzielonej na pytanie pierwsze zakres znaczeniowy sformułowania „pracowników zaangażowanych w kontrole urzędowe” zawartego w pkt 1 załącznika VI do rozporządzenia nr 882/2004 oraz sformułowania „pracowników zaangażowanych w kontrole urzędowe” zawartego w pkt 2 załącznika VI do rozporządzenia nr 882/2004 może obejmować także koszty (wynagrodzenie) innych pracowników zatrudnionych przez NVWA lub KDS, to w jakich okolicznościach i w jakich granicach można mówić jeszcze o takim związku pomiędzy kosztami poniesionymi w związku z tymi innymi pracownikami a kontrolami urzędowymi, aby opłatę pobieraną z tytułu tych kosztów (wynagrodzenia) można było oprzeć na art. 27 ust. 4 oraz pkt 1 i 2 załącznika VI do rozporządzenia nr 882/2004?

| 3) | a. | Czy treść art. 27 ust. 4 lit. a) oraz pkt 1 i 2 załącznika VI do rozporządzenia nr 882/2004 należy interpretować w ten sposób, że art. 27 ust. 4 oraz pkt 1 i 2 załącznika VI do rzeczonego rozporządzenia stoją na przeszkodzie obciążaniu ubojni opłatami z tytułu kontroli urzędowych za kwadranse, które ubojnie zgłosiły do właściwego organu, lecz które nie zostały faktycznie przepracowane na potrzeby kontroli urzędowych? |
| --- | --- | --- |

3)

a.

Czy treść art. 27 ust. 4 lit. a) oraz pkt 1 i 2 załącznika VI do rozporządzenia nr 882/2004 należy interpretować w ten sposób, że art. 27 ust. 4 oraz pkt 1 i 2 załącznika VI do rzeczonego rozporządzenia stoją na przeszkodzie obciążaniu ubojni opłatami z tytułu kontroli urzędowych za kwadranse, które ubojnie zgłosiły do właściwego organu, lecz które nie zostały faktycznie przepracowane na potrzeby kontroli urzędowych?

| b. | Czy odpowiedź na pytanie trzecie lit. a) znajduje zastosowanie również w przypadku „wynajętych” przez właściwy organ urzędowych lekarzy weterynarii, którzy nie otrzymują wynagrodzenia za kwadranse, które ubojnia zgłosiła do właściwego organu, lecz w których faktycznie nie zostały przeprowadzone żadne czynności na potrzeby kontroli urzędowych, podczas gdy kwota, którą obciążono ubojnię z tytułu liczby kwadransów, które zgłosiła, lecz które nie zostały przepracowane, służy pokryciu ogólnych kosztów poniesionych przez właściwy organ? |
| --- | --- |

b.

Czy odpowiedź na pytanie trzecie lit. a) znajduje zastosowanie również w przypadku „wynajętych” przez właściwy organ urzędowych lekarzy weterynarii, którzy nie otrzymują wynagrodzenia za kwadranse, które ubojnia zgłosiła do właściwego organu, lecz w których faktycznie nie zostały przeprowadzone żadne czynności na potrzeby kontroli urzędowych, podczas gdy kwota, którą obciążono ubojnię z tytułu liczby kwadransów, które zgłosiła, lecz które nie zostały przepracowane, służy pokryciu ogólnych kosztów poniesionych przez właściwy organ?

| 4) | Czy treść art. 27 ust. 4 lit. a) oraz pkt 1 i 2 załącznika VI do rozporządzenia nr 882/2004 należy interpretować w ten sposób, że rzeczony art. 27 ust. 4 stoi na przeszkodzie stosowaniu średniej stawki przy nakładaniu na ubojnie opłat za czynności dokonywane na potrzeby kontroli urzędowych przez lekarzy weterynarii pracujących dla NVWA oraz przez (otrzymujących niższe wynagrodzenie) „wynajętych” przez NVWA lekarzy weterynarii, w wyniku czego stawka nakładana na ubojnie jest wyższa niż kwota wypłacana „wynajętym” lekarzom weterynarii? |
| --- | --- |

4)

Czy treść art. 27 ust. 4 lit. a) oraz pkt 1 i 2 załącznika VI do rozporządzenia nr 882/2004 należy interpretować w ten sposób, że rzeczony art. 27 ust. 4 stoi na przeszkodzie stosowaniu średniej stawki przy nakładaniu na ubojnie opłat za czynności dokonywane na potrzeby kontroli urzędowych przez lekarzy weterynarii pracujących dla NVWA oraz przez (otrzymujących niższe wynagrodzenie) „wynajętych” przez NVWA lekarzy weterynarii, w wyniku czego stawka nakładana na ubojnie jest wyższa niż kwota wypłacana „wynajętym” lekarzom weterynarii?

| 5) | Czy treść art. 26 i art. 27 ust. 4 lit. a) oraz pkt 1 i 2 załącznika VI do rozporządzenia nr 882/2004 należy interpretować w ten sposób, że przy obliczaniu wysokości opłat za kontrole urzędowe można uwzględnić koszty utworzenia funduszu umożliwiającego zarządzenie ryzykiem na rzecz spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (KDS), której pracowników właściwy organ „wynajmuje” jako urzędowych asystentów, a który to fundusz może zostać wykorzystany w sytuacji kryzysowej do celów wypłaty wynagrodzenia i pokrycia kosztów szkolenia pracowników, którzy faktycznie przeprowadzają kontrole urzędowe, jak również pracowników, dzięki którym przeprowadzenie kontroli urzędowych jest możliwe? |
| --- | --- |

5)

Czy treść art. 26 i art. 27 ust. 4 lit. a) oraz pkt 1 i 2 załącznika VI do rozporządzenia nr 882/2004 należy interpretować w ten sposób, że przy obliczaniu wysokości opłat za kontrole urzędowe można uwzględnić koszty utworzenia funduszu umożliwiającego zarządzenie ryzykiem na rzecz spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (KDS), której pracowników właściwy organ „wynajmuje” jako urzędowych asystentów, a który to fundusz może zostać wykorzystany w sytuacji kryzysowej do celów wypłaty wynagrodzenia i pokrycia kosztów szkolenia pracowników, którzy faktycznie przeprowadzają kontrole urzędowe, jak również pracowników, dzięki którym przeprowadzenie kontroli urzędowych jest możliwe?

| 6) | W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie [piąte]: na jaką maksymalną kwotę można zbudować tego rodzaju fundusz umożliwiający zarządzenie ryzykiem i jak długi może być okres pokrywany z takiego funduszu? |
| --- | --- |

6)

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie [piąte]: na jaką maksymalną kwotę można zbudować tego rodzaju fundusz umożliwiający zarządzenie ryzykiem i jak długi może być okres pokrywany z takiego funduszu?

---

(1)  Dz.U. 2004, L 165, s. 1.

---

| 15.10.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 373/9 |
| --- | --- | --- | --- |

15.10.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 373/9

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 23 lipca 2018 r. – Compaxo Vlees Zevenaar BV, Ekro BV, Vion Apeldoorn BV, Vitelco BV / Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit

(Sprawa C-478/18)

(2018/C 373/10)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

College van Beroep voor het Bedrijfsleven

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Compaxo Vlees Zevenaar BV, Ekro BV, Vion Apeldoorn BV, Vitelco BV

Strona przeciwna: Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy sformułowanie „pracowników zaangażowanych w kontrole urzędowe” zawarte w pkt 1 załącznika VI do rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt („rozporządzenia nr 882/2004”) (1) oraz sformułowanie „pracowników zaangażowanych w kontrole urzędowe” zawarte w pkt 2 załącznika VI do rozporządzenia nr 882/2004 należy interpretować w ten sposób, że kosztami (wynagrodzeniem), które można uwzględnić przy obliczaniu wysokości opłat za kontrole urzędowe, mogą być wyłącznie koszty (wynagrodzenie) przeprowadzających inspekcje urzędowe urzędowych lekarzy weterynarii i urzędowych asystentów, czy też pod tym pojęciem można rozumieć również koszty (wynagrodzenie) innych pracowników zatrudnionych przez Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit (Niderlandzkiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności i Produktów Konsumpcyjnych, dalej „NVWA”) lub spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością Kwaliteitskeuring Dierlijke Sector (Organizację ds. kontroli jakości w sektorze zwierzęcym, dalej „KDS”)? |
| --- | --- |

1)

Czy sformułowanie „pracowników zaangażowanych w kontrole urzędowe” zawarte w pkt 1 załącznika VI do rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt („rozporządzenia nr 882/2004”) (1) oraz sformułowanie „pracowników zaangażowanych w kontrole urzędowe” zawarte w pkt 2 załącznika VI do rozporządzenia nr 882/2004 należy interpretować w ten sposób, że kosztami (wynagrodzeniem), które można uwzględnić przy obliczaniu wysokości opłat za kontrole urzędowe, mogą być wyłącznie koszty (wynagrodzenie) przeprowadzających inspekcje urzędowe urzędowych lekarzy weterynarii i urzędowych asystentów, czy też pod tym pojęciem można rozumieć również koszty (wynagrodzenie) innych pracowników zatrudnionych przez Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit (Niderlandzkiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności i Produktów Konsumpcyjnych, dalej „NVWA”) lub spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością Kwaliteitskeuring Dierlijke Sector (Organizację ds. kontroli jakości w sektorze zwierzęcym, dalej „KDS”)?

| 2) | Jeżeli w myśl odpowiedzi udzielonej na pytanie pierwsze zakres znaczeniowy sformułowania „pracowników zaangażowanych w kontrole urzędowe” zawartego w pkt 1 załącznika VI do rozporządzenia nr 882/2004 oraz sformułowania „pracowników zaangażowanych w kontrole urzędowe” zawartego w pkt 2 załącznika VI do rozporządzenia nr 882/2004 może obejmować także koszty (wynagrodzenie) innych pracowników zatrudnionych przez NVWA lub KDS, to w jakich okolicznościach i w jakich granicach można mówić jeszcze o takim związku pomiędzy kosztami poniesionymi w związku z tymi innymi pracownikami a kontrolami urzędowymi, aby opłatę pobieraną z tytułu tych kosztów (wynagrodzenia) można było oprzeć na art. 27 ust. 4 oraz pkt 1 i 2 załącznika VI do rozporządzenia nr 882/2004? |
| --- | --- |

2)

Jeżeli w myśl odpowiedzi udzielonej na pytanie pierwsze zakres znaczeniowy sformułowania „pracowników zaangażowanych w kontrole urzędowe” zawartego w pkt 1 załącznika VI do rozporządzenia nr 882/2004 oraz sformułowania „pracowników zaangażowanych w kontrole urzędowe” zawartego w pkt 2 załącznika VI do rozporządzenia nr 882/2004 może obejmować także koszty (wynagrodzenie) innych pracowników zatrudnionych przez NVWA lub KDS, to w jakich okolicznościach i w jakich granicach można mówić jeszcze o takim związku pomiędzy kosztami poniesionymi w związku z tymi innymi pracownikami a kontrolami urzędowymi, aby opłatę pobieraną z tytułu tych kosztów (wynagrodzenia) można było oprzeć na art. 27 ust. 4 oraz pkt 1 i 2 załącznika VI do rozporządzenia nr 882/2004?

| 3) | Czy treść art. 27 ust. 4 lit. a) oraz pkt 1 i 2 załącznika VI do rozporządzenia nr 882/2004 należy interpretować w ten sposób, że art. 27 ust. 4 oraz pkt 1 i 2 załącznika VI do rzeczonego rozporządzenia stoją na przeszkodzie obciążaniu ubojni opłatami z tytułu kontroli urzędowych za kwadranse, które ubojnie zgłosiły do właściwego organu, lecz które nie zostały faktycznie przepracowane na potrzeby kontroli urzędowych? |
| --- | --- |

3)

Czy treść art. 27 ust. 4 lit. a) oraz pkt 1 i 2 załącznika VI do rozporządzenia nr 882/2004 należy interpretować w ten sposób, że art. 27 ust. 4 oraz pkt 1 i 2 załącznika VI do rzeczonego rozporządzenia stoją na przeszkodzie obciążaniu ubojni opłatami z tytułu kontroli urzędowych za kwadranse, które ubojnie zgłosiły do właściwego organu, lecz które nie zostały faktycznie przepracowane na potrzeby kontroli urzędowych?

---

(1)  Dz.U. 2004, L 165, s. 1.

---

Sąd

| 15.10.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 373/11 |
| --- | --- | --- | --- |

15.10.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 373/11

---

Wyrok Sądu z dnia 5 września 2018 r. – Villeneuve/Komisja

(Sprawa T-671/16) (1)

((Służba publiczna - Zatrudnienie - Konkurs otwarty - Ogłoszenie o konkursie EPSO/AD/303/15 (AD 7) - Sprawdzanie przez EPSO warunków dopuszczenia do konkursu - Doświadczenie zawodowe krótsze od wymaganego minimum - Charakter kontroli warunku dopuszczenia związanego z doświadczeniem zawodowym - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie popełniony przez komisję konkursową - Równość traktowania))

(2018/C 373/11)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Vincent Villeneuve (Montpellier, Francja) (przedstawiciel: adwokat C. Mourato)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara i L. Radu Bouyon, pełnomocnicy)

Przedmiot

Żądanie na podstawie art. 270 TFUE mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej z dnia 5 listopada 2015 r. odrzucającej kandydaturę skarżącego w konkursie otwartym przeprowadzanym w oparciu o świadectwa posiadanych kwalifikacji oraz egzaminy EPSO/AD/303/15 – Współpraca na rzecz rozwoju i zarządzanie pomocą dla państw spoza UE (AD 7).

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Vincent Villeneuve zostaje obciążony kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Vincent Villeneuve zostaje obciążony kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 419 z 14.11.2016.

---

| 15.10.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 373/11 |
| --- | --- | --- | --- |

15.10.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 373/11

---

Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2018 r. – PT / Europejski Bank Inwestycyjny (EBI)

(Sprawa T-418/18)

(2018/C 373/12)

Język postępowania: szwedzki

Strony

Strona skarżąca: PT (przedstawiciel: adwokat E. Nordh)

Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji EBI z dnia 4 kwietnia 2018 r. o rozwiązaniu stosunku pracy ze stroną skarżącą; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji EBI z dnia 4 kwietnia 2018 r. o rozwiązaniu stosunku pracy ze stroną skarżącą;

| — | zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania na rzecz strony skarżącej za poniesioną w jej ocenie szkodę oszacowaną na 2 240,31 EUR, a także zadośćuczynienia za krzywdę oszacowaną na 50 000,00 EUR; |
| --- | --- |

—

zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania na rzecz strony skarżącej za poniesioną w jej ocenie szkodę oszacowaną na 2 240,31 EUR, a także zadośćuczynienia za krzywdę oszacowaną na 50 000,00 EUR;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do obrony






  — | Strona skarżąca podnosi, że strona pozwana nie pozwoliła jej bronić się w możliwie najlepszych warunkach przed stawianymi jej oskarżeniami. Strona skarżąca twierdzi, że zostało naruszone jej prawo do dobrej administracji. |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do obrony

—

Strona skarżąca podnosi, że strona pozwana nie pozwoliła jej bronić się w możliwie najlepszych warunkach przed stawianymi jej oskarżeniami. Strona skarżąca twierdzi, że zostało naruszone jej prawo do dobrej administracji.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący popełnienia oczywistych błędów w decydującej ocenie






  — | Strona skarżąca podnosi, że w kontekście naruszenia jej prawa do obrony strona pozwana popełniła również kilka oczywistych błędów w decydującej ocenie. |
| --- | --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący popełnienia oczywistych błędów w decydującej ocenie

—

Strona skarżąca podnosi, że w kontekście naruszenia jej prawa do obrony strona pozwana popełniła również kilka oczywistych błędów w decydującej ocenie.

---

| 15.10.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 373/12 |
| --- | --- | --- | --- |

15.10.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 373/12

---

Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2018 r. – Triantafyllopoulos i in. / EBC

(Sprawa T-451/18)

(2018/C 373/13)

Język postępowania: grecki

Strony

Strona skarżąca: Panagiotis Triantafyllopoulos (Patras, Grecja) i 487 innych skarżących (przedstawiciel: adwokat N. Ioannou)

Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | zasądzenie od Europejskiego Banku Centralnego naprawienia poniesionej przez skarżących szkody rzeczywistej, określonej dla każdego z nich w skardze, wynoszącej 83,77 EUR za udział posiadany w organizacji spółdzielczej, pomnożonej przez liczbę udziałów, których właścicielem jest każdy skarżący będący osobą fizyczną lub prawną; |
| --- | --- |

—

zasądzenie od Europejskiego Banku Centralnego naprawienia poniesionej przez skarżących szkody rzeczywistej, określonej dla każdego z nich w skardze, wynoszącej 83,77 EUR za udział posiadany w organizacji spółdzielczej, pomnożonej przez liczbę udziałów, których właścicielem jest każdy skarżący będący osobą fizyczną lub prawną;

| — | obciążenie Europejskiego Banku Centralnego kosztami strony skarżącej. |
| --- | --- |

—

obciążenie Europejskiego Banku Centralnego kosztami strony skarżącej.

Zarzuty i główne argumenty

Przedmiotem skargi jest żądanie naprawienia szkody, która miała zostać wyrządzona skarżącym jako posiadaczom udziałów w „Achaïki Synetairistiki Trapeza SYN.P.E.” (spółdzielczym banku kredytowym, dalej: Achaïki Synetairistiki Trapeza) wskutek objęcia tego banku szczególnym trybem likwidacji, która to szkoda obejmuje wystarczająco poważną stratę rzeczywistą, zwłaszcza z powodu wartości udziałów, których właścicielem jest każdy ze skarżących. Zdaje się, że szkoda ta została spowodowana wskutek niewystarczającej kontroli i niewystarczającego nadzoru ze strony Banku Grecji nad Achaïki Synetairistiki Trapeza w latach 1999–2012, ale także wskutek niewystarczającej kontroli i niewystarczającego nadzoru ze strony Europejskiego Banku Centralnego w odniesieniu do Banku Grecji, i za pośrednictwem tego ostatniego banku, ale także bezpośrednio w odniesieniu do Achaïki Synetairistiki Trapeza.

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący okoliczności faktycznych, postępowania karnego i prawa krajowego.






  — | Od 1999 r. do momentu cofnięcia przez Bank Grecji zezwolenia Achaïki Synetairistiki Trapeza następujące po sobie poszczególne administracje zagarnęły majątek banku i wykorzystały go w celach przestępczych, całkowicie sprzecznych z ustawą. Miało to miejsce bez przestrzegania procedur prawnych przewidzianych dla funkcjonowania banku. Zgodnie z prawem krajowym Bank Grecji jest jedynym krajowym organem nadzoru odpowiedzialnym za podjęcie wszelkich środków zapobiegawczych, kontrolnych i wykonawczych w celu uniknięcia zdarzeń, które miały miejsce i które doprowadziły do roztrwonienia majątku banku. |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący okoliczności faktycznych, postępowania karnego i prawa krajowego.

—

Od 1999 r. do momentu cofnięcia przez Bank Grecji zezwolenia Achaïki Synetairistiki Trapeza następujące po sobie poszczególne administracje zagarnęły majątek banku i wykorzystały go w celach przestępczych, całkowicie sprzecznych z ustawą. Miało to miejsce bez przestrzegania procedur prawnych przewidzianych dla funkcjonowania banku. Zgodnie z prawem krajowym Bank Grecji jest jedynym krajowym organem nadzoru odpowiedzialnym za podjęcie wszelkich środków zapobiegawczych, kontrolnych i wykonawczych w celu uniknięcia zdarzeń, które miały miejsce i które doprowadziły do roztrwonienia majątku banku.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący art. 340 TFUE.






  — | Na podstawie art. 340 akapit 3 TFUE, z uwagi na okoliczność, że EBC ma odrębną osobowość prawną, jest on zobowiązany do naprawienia, zgodnie z ogólnymi zasadami wspólnymi dla praw państw członkowskich, szkód wyrządzonych przez bank lub jego pracowników przy wykonywaniu ich funkcji. |
| --- | --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący art. 340 TFUE.

—

Na podstawie art. 340 akapit 3 TFUE, z uwagi na okoliczność, że EBC ma odrębną osobowość prawną, jest on zobowiązany do naprawienia, zgodnie z ogólnymi zasadami wspólnymi dla praw państw członkowskich, szkód wyrządzonych przez bank lub jego pracowników przy wykonywaniu ich funkcji.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący orzecznictwa Trybunału






  — | Orzecznictwo Trybunału wymaga, by zostało udowodnione wystarczająco istotne naruszenie norm prawnych mających na celu przyznanie uprawnień jednostkom. Jeśli chodzi o wymóg istnienia wystarczająco istotnego naruszenia, decydującym kryterium do uznania, że przesłanka ta jest spełniona, jest ustalenie, czy dany organ Unii naruszył w oczywisty i poważny sposób granice przysługującego mu uznania. Zakres i intensywność wyrządzonej szkody oraz liczba poszkodowanych mogą zostać użyte jako kryteria, aby ustalić, czy dany organ przekroczył w oczywisty i poważny sposób granice przysługującego mu uznania. Ponadto należy podkreślić, że wystarczająco istotne naruszenie prawa Unii ma miejsce wtedy, gdy organ nie popełniłby błędów, gdyby dochował normalnej staranności i ostrożności. EBC naruszył spoczywający na nim na podstawie traktatu i jego statutu obowiązek nałożenia na Bank Grecji sankcji z powodu nieodpowiedniego nadzoru nad Achaïki Synetairistiki Trapeza. Ze swej strony EBC jest odpowiedzialny za kontrolowanie, czy banki krajowe państw członkowskich funkcjonują zgodnie z postanowieniami przewidzianymi w traktacie i w jego statucie. W przypadku gdy taka kontrola nie była dokonywana, można mówić o niedociągnięciach administracyjnych – naruszeniu zasady dobrej administracji – które można było przewidzieć, gdyby EBC podjął odpowiednie środki, aby „przypomnieć” Bankowi Grecji zobowiązania, które na nim ciążą na podstawie traktatów i aby mu wskazać, że nie jest on uprawniony do pozostawienia instytucji kredytowych bez kontroli, ponieważ w ten sposób zostaje zagrożona stabilność pieniężna Unii Europejskiej, która stanowi główną rację bytu EBC. Europejski Bank Centralny powinien był skontrolować, czy Bank Grecji przestrzegał spoczywających na nim zobowiązań jako członek Europejskiego Systemu Banków Centralnych i w przypadku stwierdzenia, że owe zobowiązania nie były przestrzegane, powinien on był podjąć odpowiednie środki, a nie pozostać bezczynnym. |
| --- | --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący orzecznictwa Trybunału

—

Orzecznictwo Trybunału wymaga, by zostało udowodnione wystarczająco istotne naruszenie norm prawnych mających na celu przyznanie uprawnień jednostkom. Jeśli chodzi o wymóg istnienia wystarczająco istotnego naruszenia, decydującym kryterium do uznania, że przesłanka ta jest spełniona, jest ustalenie, czy dany organ Unii naruszył w oczywisty i poważny sposób granice przysługującego mu uznania. Zakres i intensywność wyrządzonej szkody oraz liczba poszkodowanych mogą zostać użyte jako kryteria, aby ustalić, czy dany organ przekroczył w oczywisty i poważny sposób granice przysługującego mu uznania. Ponadto należy podkreślić, że wystarczająco istotne naruszenie prawa Unii ma miejsce wtedy, gdy organ nie popełniłby błędów, gdyby dochował normalnej staranności i ostrożności. EBC naruszył spoczywający na nim na podstawie traktatu i jego statutu obowiązek nałożenia na Bank Grecji sankcji z powodu nieodpowiedniego nadzoru nad Achaïki Synetairistiki Trapeza. Ze swej strony EBC jest odpowiedzialny za kontrolowanie, czy banki krajowe państw członkowskich funkcjonują zgodnie z postanowieniami przewidzianymi w traktacie i w jego statucie. W przypadku gdy taka kontrola nie była dokonywana, można mówić o niedociągnięciach administracyjnych – naruszeniu zasady dobrej administracji – które można było przewidzieć, gdyby EBC podjął odpowiednie środki, aby „przypomnieć” Bankowi Grecji zobowiązania, które na nim ciążą na podstawie traktatów i aby mu wskazać, że nie jest on uprawniony do pozostawienia instytucji kredytowych bez kontroli, ponieważ w ten sposób zostaje zagrożona stabilność pieniężna Unii Europejskiej, która stanowi główną rację bytu EBC. Europejski Bank Centralny powinien był skontrolować, czy Bank Grecji przestrzegał spoczywających na nim zobowiązań jako członek Europejskiego Systemu Banków Centralnych i w przypadku stwierdzenia, że owe zobowiązania nie były przestrzegane, powinien on był podjąć odpowiednie środki, a nie pozostać bezczynnym.

---

| 15.10.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 373/13 |
| --- | --- | --- | --- |

15.10.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 373/13

---

Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2018 r. – Bezouaoui i HB Consultant / Komisja

(Sprawa T-478/18)

(2018/C 373/14)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Hacène Bezouaoui (Avanne, Francja), HB Consultant (Beure, Francja) (przedstawiciele: adwokaci J.-F. Henrotte i N. Neyrinck)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | uznania jej skargi za dopuszczalną i zasadną i, co za tym idzie, |
| --- | --- |

—

uznania jej skargi za dopuszczalną i zasadną i, co za tym idzie,

| — | stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2018) 2075 final z dnia 10 kwietnia 2018 r. w sprawie SA.46897 (2018/NN) – Domniemana pomoc państwa – Francja – CACES; |
| --- | --- |

—

stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2018) 2075 final z dnia 10 kwietnia 2018 r. w sprawie SA.46897 (2018/NN) – Domniemana pomoc państwa – Francja – CACES;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zawartego w art. 107 TFUE pojęcia „możliwości przypisania” związanego z tym, że [Komisja uznała, iż] zwrot kosztów szkolenia w przedmiocie bezpiecznego prowadzenia pojazdów budowlanych przeprowadzanego przez uprawnione organizacje zbiorowego zarządzania (organismes paritaires collecteur agréés par l’État – OPCA) wiąże się z wykorzystaniem zasobów państwowych, stanowiącym owoc środka, który można przypisać państwu. Skarżące podnoszą, że Komisja, wydając decyzję, o której stwierdzenie nieważności wnoszą, uchybiła orzecznictwu wynikającemu z wyroku w sprawie Pearle (z dnia 15 lipca 2004 r., Pearle i in., C-345/02, EU:C:2004:448). |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zawartego w art. 107 TFUE pojęcia „możliwości przypisania” związanego z tym, że [Komisja uznała, iż] zwrot kosztów szkolenia w przedmiocie bezpiecznego prowadzenia pojazdów budowlanych przeprowadzanego przez uprawnione organizacje zbiorowego zarządzania (organismes paritaires collecteur agréés par l’État – OPCA) wiąże się z wykorzystaniem zasobów państwowych, stanowiącym owoc środka, który można przypisać państwu. Skarżące podnoszą, że Komisja, wydając decyzję, o której stwierdzenie nieważności wnoszą, uchybiła orzecznictwu wynikającemu z wyroku w sprawie Pearle (z dnia 15 lipca 2004 r., Pearle i in., C-345/02, EU:C:2004:448).

| 2. | Zarzut drugi dotyczący zawartego w art. 107 TFUE pojęcia „korzyści” związanego z tym, że [Komisja uznała, iż] środki przyjęte przez państwo francuskie w niniejszym przypadku przysparzają korzyści przedsiębiorstwom przeprowadzającym szkolenia zwane „CACES®” (certyfikat zaświadczający o umiejętności bezpiecznego kierowania, Certificat d’Aptitude à la Conduite En Sécurité), w odróżnieniu od przedsiębiorstw przeprowadzających szkolenia zwane „PCE®” (prawo jazdy na maszynach budowlanych, Permis à la Conduite d’Engins). |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący zawartego w art. 107 TFUE pojęcia „korzyści” związanego z tym, że [Komisja uznała, iż] środki przyjęte przez państwo francuskie w niniejszym przypadku przysparzają korzyści przedsiębiorstwom przeprowadzającym szkolenia zwane „CACES®” (certyfikat zaświadczający o umiejętności bezpiecznego kierowania, Certificat d’Aptitude à la Conduite En Sécurité), w odróżnieniu od przedsiębiorstw przeprowadzających szkolenia zwane „PCE®” (prawo jazdy na maszynach budowlanych, Permis à la Conduite d’Engins).

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zawartego w art. 107 TFUE pojęcia „selektywności” związanego z tym, że [Komisja uznała, iż] podjęte środki mają selektywny charakter. Zarzut ten dzieli się na trzy części:






  — | pierwszą, opartą na argumencie, zgodnie z którym OPCA nie może dyskryminować poszczególnych szkoleń odpowiadającym tym samym potrzebom i uznanym przez państwo francuskie; |
| --- | --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zawartego w art. 107 TFUE pojęcia „selektywności” związanego z tym, że [Komisja uznała, iż] podjęte środki mają selektywny charakter. Zarzut ten dzieli się na trzy części:

—

pierwszą, opartą na argumencie, zgodnie z którym OPCA nie może dyskryminować poszczególnych szkoleń odpowiadającym tym samym potrzebom i uznanym przez państwo francuskie;

| — | drugą, opartą na argumencie, zgodnie z którym interwencja za strony państwa francuskiego pociąga za sobą wprowadzenie OPCA w błąd co do przedmiotu spełniającego wymogi ustawowe szkolenia, którego koszty mogą zostać zwrócone; |
| --- | --- |

—

drugą, opartą na argumencie, zgodnie z którym interwencja za strony państwa francuskiego pociąga za sobą wprowadzenie OPCA w błąd co do przedmiotu spełniającego wymogi ustawowe szkolenia, którego koszty mogą zostać zwrócone;

| — | trzecią, opartą na argumencie, zgodnie z którym różnica w traktowaniu tych dwóch systemów szkoleń nie jest uzasadniona charakterem i ogólną strukturą stanowiącego punkt odniesienia systemu, w który się wpisują. |
| --- | --- |

—

trzecią, opartą na argumencie, zgodnie z którym różnica w traktowaniu tych dwóch systemów szkoleń nie jest uzasadniona charakterem i ogólną strukturą stanowiącego punkt odniesienia systemu, w który się wpisują.

---

| 15.10.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 373/14 |
| --- | --- | --- | --- |

15.10.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 373/14

---

Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2018 r. – XB / EBC

(Sprawa T-484/18)

(2018/C 373/15)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: XB (przedstawiciel: adwokaci L. Levi i A. Champetier)

Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 6 listopada 2017 r. i z dnia 4 grudnia 2017 r. informujących skarżącego, że nie był on uprawniony do niektórych dodatków (dodatek na gospodarstwo domowe, zasiłki rodzinne, dodatki edukacyjne i dodatki przedszkolne); |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 6 listopada 2017 r. i z dnia 4 grudnia 2017 r. informujących skarżącego, że nie był on uprawniony do niektórych dodatków (dodatek na gospodarstwo domowe, zasiłki rodzinne, dodatki edukacyjne i dodatki przedszkolne);

| — | w związku z tym, nakazanie wypłaty odpowiednich kwot począwszy od wnioskowanych terminów, powiększonych o odsetki za zwłokę (stopa EBC + 2 punkty procentowe). Należy uznać, że płatności korygujące niezwiązane z miesiącem, w którym zostały wypłacone, powinny podlegać podatkowi, któremu podlegałyby, gdyby zostały dokonane we właściwym czasie, zgodnie z rozporządzeniem (EEC, EURATOM, ECSC) No 260/68; (1) |
| --- | --- |

—

w związku z tym, nakazanie wypłaty odpowiednich kwot począwszy od wnioskowanych terminów, powiększonych o odsetki za zwłokę (stopa EBC + 2 punkty procentowe). Należy uznać, że płatności korygujące niezwiązane z miesiącem, w którym zostały wypłacone, powinny podlegać podatkowi, któremu podlegałyby, gdyby zostały dokonane we właściwym czasie, zgodnie z rozporządzeniem (EEC, EURATOM, ECSC) No 260/68; (1)

| — | w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 5 czerwca 2018 r. oddalającej zażalenie skarżącego, złożone w dniu 29 marca 2018 r .; |
| --- | --- |

—

w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 5 czerwca 2018 r. oddalającej zażalenie skarżącego, złożone w dniu 29 marca 2018 r .;

| — | w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 2 lutego 2018 r. oddalających wniosek skarżącego o dokonanie kontroli administracyjnej z dnia 15 grudnia 2017 r .; |
| --- | --- |

—

w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 2 lutego 2018 r. oddalających wniosek skarżącego o dokonanie kontroli administracyjnej z dnia 15 grudnia 2017 r .;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący tego, że warunki EBC dotyczące krótkoterminowego zatrudnienia i jego zasady dotyczące krótkoterminowego zatrudnienia są niezgodne z prawem (zarzut niezgodności z prawem)






  — | Warunki EBC dotyczące krótkoterminowego zatrudnienia i jego zasady dotyczące krótkoterminowego zatrudnienia naruszają, po pierwsze, prawa dziecka oraz zasady ochrony rodziny i niedyskryminacji określone w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, po drugie, zasadę niedyskryminacji między pracownikami czasowymi i stałymi, a po trzecie, zasadę niedyskryminacji i równości podatników. |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że warunki EBC dotyczące krótkoterminowego zatrudnienia i jego zasady dotyczące krótkoterminowego zatrudnienia są niezgodne z prawem (zarzut niezgodności z prawem)

—

Warunki EBC dotyczące krótkoterminowego zatrudnienia i jego zasady dotyczące krótkoterminowego zatrudnienia naruszają, po pierwsze, prawa dziecka oraz zasady ochrony rodziny i niedyskryminacji określone w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, po drugie, zasadę niedyskryminacji między pracownikami czasowymi i stałymi, a po trzecie, zasadę niedyskryminacji i równości podatników.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszenia zbiorowych praw pracowniczych, w wyniku braku odpowiednich konsultacji z komitetem pracowniczym EBC w zakresie przyjęcia warunków i zasad EBC dotyczących krótkoterminowego zatrudnienia. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia zbiorowych praw pracowniczych, w wyniku braku odpowiednich konsultacji z komitetem pracowniczym EBC w zakresie przyjęcia warunków i zasad EBC dotyczących krótkoterminowego zatrudnienia.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (EWG, Euratom, EWWIS) nr 260/68 z dnia 29 lutego 1968 r. ustanawiające warunki i procedurę stosowania podatku na rzecz Wspólnot Europejskich (Polskie wydanie specjalne: Rozdział 01 Tom 001 s. 33-35).

---

| 15.10.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 373/15 |
| --- | --- | --- | --- |

15.10.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 373/15

---

Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2018 r. – Puma / EUIPO – Destilerias MG (MG PUMA)

(Sprawa T-500/18)

(2018/C 373/16)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Puma SE (Herzogenaurach, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci P. Trieb i M. Schunke)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Destilerias MG SL (Vilanova i la Geltru, Hiszpania)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Zgłoszenie unijnego znaku towarowego MG PUMA – zgłoszenie nr 15 108 848

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z 6 czerwca 2018 r. w sprawie R 2019/2017-2

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania przed izbą odwoławczą. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania przed izbą odwoławczą.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001.

---

| 15.10.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 373/15 |
| --- | --- | --- | --- |

15.10.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 373/15

---

Skarga wniesiona w dniu 22 sierpnia 2018 r. – Pharmadom / EUIPO – IRF (MediWell)

(Sprawa T-502/18)

(2018/C 373/17)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Pharmadom (Boulogne-Billancourt, Francja) (przedstawiciel: adwokat M.P. Dauquaire)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: IRF s. r. o. (Bratysława, Słowacja)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający: IRF s. r. o.

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy „MediWell” – zgłoszenie nr 15 078 645

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 czerwca 2018 r. w sprawie R 6/2018-5

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów; |
| --- | --- |

—

uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów;

| — | odrzucenie zgłoszenia znaku towarowego; |
| --- | --- |

—

odrzucenie zgłoszenia znaku towarowego;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001.

---

| 15.10.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 373/16 |
| --- | --- | --- | --- |

15.10.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 373/16

---

Skarga wniesiona w dniu 22 sierpnia 2018 r. – Haba Trading / EUIPO – Vida (vidaXL)

(Sprawa T-503/18)

(2018/C 373/18)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Haba Trading BV (Utrecht, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci B. Schneiders i A. Brittner)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Vida AB (Alvesta, Szwecja)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy vidaXL – zgłoszenie nr 11 603 024

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 czerwca 2018 r. R 190/2016-5

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 18 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 18 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2017/1001;

| — | Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001.

---

| 15.10.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 373/17 |
| --- | --- | --- | --- |

15.10.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 373/17

---

Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2018 r. – XG / Komisja

(Sprawa T-504/18)

(2018/C 373/19)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: XG (przedstawiciele: adwokaci S. Kaisergruber i A. Burghelle-Vernet)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Skarżący wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi;

w konsekwencji:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 3 lipca 2018 r. przyjętej przez [poufne] (1) Komisja Europejska, o utrzymaniu w mocy odmowy udzielenia skarżącemu dostępu do witryn Komisji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 3 lipca 2018 r. przyjętej przez [poufne] (1) Komisja Europejska, o utrzymaniu w mocy odmowy udzielenia skarżącemu dostępu do witryn Komisji;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący braku właściwości autora zaskarżonego aktu. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący braku właściwości autora zaskarżonego aktu.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 3 decyzji Komisji (UE, Euratom) 2015/443 z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie bezpieczeństwa w Komisji (Dz.U. 2015, L 72, s. 41) (zwanej dalej „decyzją 2015/443”), a także braku podstawy prawnej zaskarżonego aktu. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 3 decyzji Komisji (UE, Euratom) 2015/443 z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie bezpieczeństwa w Komisji (Dz.U. 2015, L 72, s. 41) (zwanej dalej „decyzją 2015/443”), a także braku podstawy prawnej zaskarżonego aktu.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący naruszenia praw podstawowych strony skarżącej, w szczególności naruszenia art. 67 TFUE, art. 6 TUE, art. 3 decyzji 2015/443, a także art. 6, 7, 8, 15, 27, 31, 41, 42, 47, 48 i 49 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Zarzut ten podzielono na trzy części:






  — | część pierwszą, dotyczącą naruszenia prawa do wolności, do życia prywatnego, do ochrony danych osobowych i prawa do swobodnego wykonywania zatrudnienia; |
| --- | --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia praw podstawowych strony skarżącej, w szczególności naruszenia art. 67 TFUE, art. 6 TUE, art. 3 decyzji 2015/443, a także art. 6, 7, 8, 15, 27, 31, 41, 42, 47, 48 i 49 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Zarzut ten podzielono na trzy części:

—

część pierwszą, dotyczącą naruszenia prawa do wolności, do życia prywatnego, do ochrony danych osobowych i prawa do swobodnego wykonywania zatrudnienia;

| — | część drugą, dotyczącą naruszenia praw do dobrej administracji, do przejrzystości, do dostępu do dokumentów i skutecznego środka zaskarżenia, a także naruszenia domniemania niewinności i prawa do obrony; |
| --- | --- |

—

część drugą, dotyczącą naruszenia praw do dobrej administracji, do przejrzystości, do dostępu do dokumentów i skutecznego środka zaskarżenia, a także naruszenia domniemania niewinności i prawa do obrony;

| — | część trzecią, dotyczącą naruszenia zasady proporcjonalności i art. 49 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

—

część trzecią, dotyczącą naruszenia zasady proporcjonalności i art. 49 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

| 4. | Zarzut czwarty, podnoszony posiłkowo, dotyczący naruszenia art. 296 TFUE, art. 41 ust. 2 karty oraz zasad uzasadnienia formalnego i materialnego jednostronnych aktów. Zarzut ten podzielono na dwie części:






  — | część pierwszą, dotyczącą braku uzasadnienia formalnego zaskarżonego aktu; |
| --- | --- | --- |

4.

Zarzut czwarty, podnoszony posiłkowo, dotyczący naruszenia art. 296 TFUE, art. 41 ust. 2 karty oraz zasad uzasadnienia formalnego i materialnego jednostronnych aktów. Zarzut ten podzielono na dwie części:

—

część pierwszą, dotyczącą braku uzasadnienia formalnego zaskarżonego aktu;

| — | część drugą, dotyczącą braku uzasadnienia co do zasady zaskarżonego aktu. |
| --- | --- |

—

część drugą, dotyczącą braku uzasadnienia co do zasady zaskarżonego aktu.

---

(1)  Utajnione poufne dane.

---

| 15.10.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 373/18 |
| --- | --- | --- | --- |

15.10.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 373/18

---

Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2018 r. – OLX / EUIPO – Stra (STRADIA)

(Sprawa T-508/18)

(2018/C 373/20)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: OLX BV (Hoofddorp, Niderlandy) (przedstawiciele: G. Lodge, K. Gilbert, solicitors, i V. Jones, barrister)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Stra Lda (Coimbra, Portugalia)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „STRADIA” – zgłoszenie nr 14 841 985

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 czerwca 2018 r. w sprawie R 2229/2017-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | ewentualnie zmiana zaskarżonej decyzji poprzez stwierdzenie, że sprzeciw powinien zostać przekazany Wydziałowi Sprzeciwów celem ponownego rozpoznania; |
| --- | --- |

—

ewentualnie zmiana zaskarżonej decyzji poprzez stwierdzenie, że sprzeciw powinien zostać przekazany Wydziałowi Sprzeciwów celem ponownego rozpoznania;

| — | obciążenie EUIPO kosztami poniesionymi przez skarżącą w związku z niniejszą skargą oraz kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą; ewentualnie w przypadku wstąpienia przez interwenienta do postępowania obciążenie solidarnie EUIPO i interwenienta kosztami poniesionymi przez skarżącą w związku z niniejszą skargą oraz kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami poniesionymi przez skarżącą w związku z niniejszą skargą oraz kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą; ewentualnie w przypadku wstąpienia przez interwenienta do postępowania obciążenie solidarnie EUIPO i interwenienta kosztami poniesionymi przez skarżącą w związku z niniejszą skargą oraz kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001.

---

| 15.10.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 373/19 |
| --- | --- | --- | --- |

15.10.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 373/19

---

Skarga wniesiona w dniu 22 sierpnia 2018 r. – Kaddour / Rada

(Sprawa T-510/18)

(2018/C 373/21)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Khaled Kaddour (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: V. Davies i V. Wilkinson, Solicitors)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności aktów z 2018 r. w zakresie, w jakim mają one zastosowanie do K. Kaddoura; oraz |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności aktów z 2018 r. w zakresie, w jakim mają one zastosowanie do K. Kaddoura; oraz

| — | obciążenie Rady kosztami niniejszego postępowania poniesionymi przez K. Kaddoura. |
| --- | --- |

—

obciążenie Rady kosztami niniejszego postępowania poniesionymi przez K. Kaddoura.

Zarzuty i główne argumenty

Skarga jest skierowana przeciwko decyzji Rady (WPZiB) 2018/778 z dnia 28 maja 2018 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB (1) w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2018 L 131, s. 16) oraz rozporządzeniu wykonawczemu Rady (UE) 2018/774 z dnia 28 maja 2018 r. wykonującemu rozporządzenie (UE) nr 36/2012 (2) w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. 2018 L 131, s. 1), w zakresie, w jakim środki te mają zastosowanie wobec skarżącego (zwanymi dalej „aktami z 2018 r.”).

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy, w którym skarżący twierdzi, że akty z 2018 r. są obarczone oczywistym błędem w ocenie. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy, w którym skarżący twierdzi, że akty z 2018 r. są obarczone oczywistym błędem w ocenie.

| 2. | Zarzut drugi, w którym skarżący podnosi, że ma on prawo do skorzystania z art. 27 i 28 ust. 2 decyzji Rady 2013/255/WPZiB, zmienionej decyzją Rady (WPZiB) 2015/1836 (3) oraz z art. 15 ust. 1a rozporządzenia Rady (UE) nr 36/2012 zmienionego rozporządzeniem Radu (UE) 2015/1828 (4). |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi, w którym skarżący podnosi, że ma on prawo do skorzystania z art. 27 i 28 ust. 2 decyzji Rady 2013/255/WPZiB, zmienionej decyzją Rady (WPZiB) 2015/1836 (3) oraz z art. 15 ust. 1a rozporządzenia Rady (UE) nr 36/2012 zmienionego rozporządzeniem Radu (UE) 2015/1828 (4).

| 3. | Zarzut trzeci, w którym skarżący twierdzi, że akty z 2018 r. stanowią naruszenie praw podstawowych skarżącego chronionych na podstawie Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz europejskiej konwencji praw człowieka w odniesieniu do praw skarżącego do ochrony dobrego imienia oraz do niezakłóconego korzystania z własności, a także naruszenie zasady proporcjonalności. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci, w którym skarżący twierdzi, że akty z 2018 r. stanowią naruszenie praw podstawowych skarżącego chronionych na podstawie Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz europejskiej konwencji praw człowieka w odniesieniu do praw skarżącego do ochrony dobrego imienia oraz do niezakłóconego korzystania z własności, a także naruszenie zasady proporcjonalności.

---

(1)  Decyzja Rady 2013/255/WPZiB z dnia 31 maja 2013 r. dotycząca środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2013 L 147, s. 14).

(2)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 36/2012 z dnia 18 stycznia 2012 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii oraz uchylające rozporządzenie (UE) nr 442/2011 (Dz.U. 2012 L 16, s. 1).

(3)  Decyzja Rady (WPZiB) 2015/1836 z dnia 12 października 2015 r. zmieniająca decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2015 L 266, s. 75).

(4)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1828 z dnia 12 października 2015 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. 2015 L 266, s. 1).

---

| 15.10.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 373/19 |
| --- | --- | --- | --- |

15.10.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 373/19

---

Skarga wniesiona w dniu 3 września 2018 r. – Zott / EUIPO – TSC Food Products (Wypieki)

(Sprawa T-517/18)

(2018/C 373/22)

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Zott SE & Co. KG (Mertingen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci E. Schalast, R. Lange i C. Böhler)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: TSC Food Products GmbH (Wels, Austria)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego wzoru: Strona skarżąca

Sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 2487983–0001

Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 czerwca 2018 r. w sprawie R 1341/2017-3

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 4 w związku z art. 6 ust. 1 i art. 7 rozporządzenia nr 6/2002. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 4 w związku z art. 6 ust. 1 i art. 7 rozporządzenia nr 6/2002.

---