# Dziennik Urzędowy C 338/9 pa

| | ISSN 1977-1002 |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | C 338 |
| | |
| Wydanie polskie | Informacje i zawiadomienia | Rocznik 609 października 2017 |

ISSN 1977-1002

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 338

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Rocznik 609 października 2017

---

| Powiadomienie nr | Spis treśći | Strona |
| --- | --- | --- |
| | IV   Informacje |
| | INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ |
| | Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej |
| 2017/C 338/01 | Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej | 1 |

Powiadomienie nr

Spis treśći

Strona

IV   Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

2017/C 338/01

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

1

---

| | V   Ogłoszenia |
| --- | --- |
| | POSTĘPOWANIA SĄDOWE |
| | Trybunał Sprawiedliwości |
| 2017/C 338/02 | Sprawa C-287/16: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 20 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça – Portugalia) – Fidelidade-Companhia de Seguros SA/Caisse Suisse de Compensation, Fundo de Garantia Automóvel, Sandra Cristina Crystello Pinto Moreira Pereira, Sandra Manuela Teixeira Gomes Seemann, Catarina Ferreira Seemann, José Batista Pereira, Teresa Rosa Teixeira (Odesłanie prejudycjalne — Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych — Dyrektywa 72/166/EWG — Artykuł 3 ust. 1 — Druga dyrektywa 84/5/EWG — Artykuł 2 ust. 1 — Umowa ubezpieczenia zawarta na podstawie fałszywych oświadczeń dotyczących własności pojazdu lub tożsamości jego użytkownika — Ubezpieczony — Brak interesu gospodarczego w zawarciu tej umowy — Bezwzględna nieważność umowy ubezpieczenia — Możliwość powołania się wobec poszkodowanych osób trzecich) | 2 |
| 2017/C 338/03 | Sprawa C-386/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 27 czerwca 2017 r. – Stefano Liberato/Luminita Luisa Grigorescu | 3 |
| 2017/C 338/04 | Sprawa C-387/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 28 czerwca 2017 r. – Presidenza del Consiglio dei Ministri/Fallimento Traghetti del Mediterraneo SpA | 3 |
| 2017/C 338/05 | Sprawa C-406/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 6 lipca 2017 r. – Acea Energia SpA/Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato i in. | 4 |
| 2017/C 338/06 | Sprawa C-407/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 6 lipca 2017 r. – Green Network SpA/Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato i in. | 5 |
| 2017/C 338/07 | Sprawa C-408/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 6 lipca 2017 r. – Enel Energia SpA/Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato i in. | 7 |
| 2017/C 338/08 | Sprawa C-417/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 10 lipca 2017 r. – Hera Comm Srl/Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato, Autorità per l’Energia Elettrica il Gas e il Sistema Idrico | 8 |
| 2017/C 338/09 | Sprawa C-435/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tartu Halduskohus (Estonia) w dniu 18 lipca 2017 r. – Argo Kalda Mardi talu/Põllumajanduse Registrite ja Informatsiooni Amet (PRIA) | 9 |
| 2017/C 338/10 | Sprawa C-441/17: 0Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2017 r. – Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej | 9 |
| 2017/C 338/11 | Sprawa C-461/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia), w dniu 28 lipca 2017 r. – Brian Holohan, Richard Guilfoyle, Noric Guilfoyle, Liam Donegan/An Bord Pleanála | 11 |
| 2017/C 338/12 | Sprawa C-498/17: Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2017 r. – Komisja Europejska/Republika Włoska | 12 |
| | Sąd |
| 2017/C 338/13 | Sprawa T-47/16 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 25 sierpnia 2017 r. – Sigma Orionis/REA [Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Klauzula arbitrażowa — Program ramowy Horyzont 2020 w zakresie badań naukowych i innowacji — Decyzja o zawieszeniu płatności i rozwiązaniu umów dotacji po przeprowadzeniu audytu finansowego — Kwoty dochodzone od REA w ramach wykonania umów dotacji — Żądanie odszkodowania — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru — Wyważenie interesów] | 14 |
| 2017/C 338/14 | Sprawa T-48/16 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 25 sierpnia 2017 r. – Sigma Orionis/Komisja [Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Klauzula arbitrażowa — Siódmy program ramowy Wspólnoty Europejskiej (2007–2013) i program ramowy Horyzont 2020 w zakresie badań naukowych i innowacji — Decyzja o zawieszeniu płatności i rozwiązaniu umów dotacji po przeprowadzeniu audytu finansowego — Kwoty dochodzone od Komisji w ramach wykonania umów dotacji — Żądanie odszkodowania — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru — Wyważenie interesów] | 14 |
| 2017/C 338/15 | Sprawa T-653/16: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 25 sierpnia 2017 r. – Malta/Komisja [Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Wspólna polityka rybołówstwa — Rozporządzenie (WE) nr 1224/2009 — Dokumenty wymieniane między Maltą i Komisją — Udzielenie dostępu Greenpeace — Wniosek o zawieszenie wykonania — Fumus boni juris — Wyważenie interesów] | 15 |
| 2017/C 338/16 | Sprawa T-439/17: Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2017 r. – Yellow Window/EIGE | 15 |
| 2017/C 338/17 | Sprawa T-501/17: Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2017 r. – Mutualidad Complementaria de Previsión Social Renault España/Komisja i SRB | 16 |
| 2017/C 338/18 | Sprawa T-512/17: Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2017 r. – OCU i in./SRB | 17 |
| 2017/C 338/19 | Sprawa T-546/17: Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2017 r. – Haufe-Lexware GmbH & Co. KG/EUIPO – Le Shi Holdings (Beijing) Ltd (Leshare) | 17 |
| 2017/C 338/20 | Sprawa T-562/17: Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2017 r. – dm-drogerie markt/EUIPO – Albea Services (ALBÉA) | 18 |
| 2017/C 338/21 | Sprawa T-564/17: Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2017 r. – Tong Myong/Rada i Komisja | 19 |
| 2017/C 338/22 | Sprawa T-568/17: Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2017 r. – Korea National Insurance Corporation/Rada i Komisja | 19 |
| 2017/C 338/23 | Sprawa T-578/17: Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2017 r. – A & O Hotel and Hostel Friedrichshain/Komisja | 20 |
| 2017/C 338/24 | Sprawa T-583/17: Skarga wniesiona w dniu 25 sierpnia 2017 r. – EOS Deutscher Inkasso-Dienst/EUIPO – IOS Finance EFC (IOS Finance) | 21 |
| 2017/C 338/25 | Sprawa T-209/17: Postanowienie Sądu z dnia 23 sierpnia 2017 r. – ZGS/EUIPO (Schülerhilfe1) | 22 |

V   Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

2017/C 338/02

Sprawa C-287/16: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 20 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça – Portugalia) – Fidelidade-Companhia de Seguros SA/Caisse Suisse de Compensation, Fundo de Garantia Automóvel, Sandra Cristina Crystello Pinto Moreira Pereira, Sandra Manuela Teixeira Gomes Seemann, Catarina Ferreira Seemann, José Batista Pereira, Teresa Rosa Teixeira (Odesłanie prejudycjalne — Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych — Dyrektywa 72/166/EWG — Artykuł 3 ust. 1 — Druga dyrektywa 84/5/EWG — Artykuł 2 ust. 1 — Umowa ubezpieczenia zawarta na podstawie fałszywych oświadczeń dotyczących własności pojazdu lub tożsamości jego użytkownika — Ubezpieczony — Brak interesu gospodarczego w zawarciu tej umowy — Bezwzględna nieważność umowy ubezpieczenia — Możliwość powołania się wobec poszkodowanych osób trzecich)

2

2017/C 338/03

Sprawa C-386/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 27 czerwca 2017 r. – Stefano Liberato/Luminita Luisa Grigorescu

3

2017/C 338/04

Sprawa C-387/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 28 czerwca 2017 r. – Presidenza del Consiglio dei Ministri/Fallimento Traghetti del Mediterraneo SpA

3

2017/C 338/05

Sprawa C-406/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 6 lipca 2017 r. – Acea Energia SpA/Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato i in.

4

2017/C 338/06

Sprawa C-407/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 6 lipca 2017 r. – Green Network SpA/Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato i in.

5

2017/C 338/07

Sprawa C-408/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 6 lipca 2017 r. – Enel Energia SpA/Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato i in.

7

2017/C 338/08

Sprawa C-417/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 10 lipca 2017 r. – Hera Comm Srl/Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato, Autorità per l’Energia Elettrica il Gas e il Sistema Idrico

8

2017/C 338/09

Sprawa C-435/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tartu Halduskohus (Estonia) w dniu 18 lipca 2017 r. – Argo Kalda Mardi talu/Põllumajanduse Registrite ja Informatsiooni Amet (PRIA)

9

2017/C 338/10

Sprawa C-441/17: 0Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2017 r. – Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

9

2017/C 338/11

Sprawa C-461/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia), w dniu 28 lipca 2017 r. – Brian Holohan, Richard Guilfoyle, Noric Guilfoyle, Liam Donegan/An Bord Pleanála

11

2017/C 338/12

Sprawa C-498/17: Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2017 r. – Komisja Europejska/Republika Włoska

12

Sąd

2017/C 338/13

Sprawa T-47/16 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 25 sierpnia 2017 r. – Sigma Orionis/REA [Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Klauzula arbitrażowa — Program ramowy Horyzont 2020 w zakresie badań naukowych i innowacji — Decyzja o zawieszeniu płatności i rozwiązaniu umów dotacji po przeprowadzeniu audytu finansowego — Kwoty dochodzone od REA w ramach wykonania umów dotacji — Żądanie odszkodowania — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru — Wyważenie interesów]

14

2017/C 338/14

Sprawa T-48/16 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 25 sierpnia 2017 r. – Sigma Orionis/Komisja [Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Klauzula arbitrażowa — Siódmy program ramowy Wspólnoty Europejskiej (2007–2013) i program ramowy Horyzont 2020 w zakresie badań naukowych i innowacji — Decyzja o zawieszeniu płatności i rozwiązaniu umów dotacji po przeprowadzeniu audytu finansowego — Kwoty dochodzone od Komisji w ramach wykonania umów dotacji — Żądanie odszkodowania — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru — Wyważenie interesów]

14

2017/C 338/15

Sprawa T-653/16: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 25 sierpnia 2017 r. – Malta/Komisja [Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Wspólna polityka rybołówstwa — Rozporządzenie (WE) nr 1224/2009 — Dokumenty wymieniane między Maltą i Komisją — Udzielenie dostępu Greenpeace — Wniosek o zawieszenie wykonania — Fumus boni juris — Wyważenie interesów]

15

2017/C 338/16

Sprawa T-439/17: Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2017 r. – Yellow Window/EIGE

15

2017/C 338/17

Sprawa T-501/17: Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2017 r. – Mutualidad Complementaria de Previsión Social Renault España/Komisja i SRB

16

2017/C 338/18

Sprawa T-512/17: Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2017 r. – OCU i in./SRB

17

2017/C 338/19

Sprawa T-546/17: Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2017 r. – Haufe-Lexware GmbH & Co. KG/EUIPO – Le Shi Holdings (Beijing) Ltd (Leshare)

17

2017/C 338/20

Sprawa T-562/17: Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2017 r. – dm-drogerie markt/EUIPO – Albea Services (ALBÉA)

18

2017/C 338/21

Sprawa T-564/17: Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2017 r. – Tong Myong/Rada i Komisja

19

2017/C 338/22

Sprawa T-568/17: Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2017 r. – Korea National Insurance Corporation/Rada i Komisja

19

2017/C 338/23

Sprawa T-578/17: Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2017 r. – A & O Hotel and Hostel Friedrichshain/Komisja

20

2017/C 338/24

Sprawa T-583/17: Skarga wniesiona w dniu 25 sierpnia 2017 r. – EOS Deutscher Inkasso-Dienst/EUIPO – IOS Finance EFC (IOS Finance)

21

2017/C 338/25

Sprawa T-209/17: Postanowienie Sądu z dnia 23 sierpnia 2017 r. – ZGS/EUIPO (Schülerhilfe1)

22

---

| | Sprostowania |
| --- | --- |
| 2017/C 338/26 | Sprostowanie do komunikatu w Dzienniku Urzędowym w sprawie T-396/15 ( Dz.U. C 283 z 28.8.2017 ) | 23 |

Sprostowania

2017/C 338/26

Sprostowanie do komunikatu w Dzienniku Urzędowym w sprawie T-396/15 ( Dz.U. C 283 z 28.8.2017 )

( Dz.U. C 283 z 28.8.2017 )

23

---

| PL | |
| --- | --- |

PL

---

IV Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

| 9.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/1 |
| --- | --- | --- | --- |

9.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/1

---

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

(2017/C 338/01)

Ostatnia publikacja

Dz.U. C 330 z 2.10.2017

Wcześniejsze publikacje

Dz.U. C 318 z 25.9.2017

Dz.U. C 309 z 18.9.2017

Dz.U. C 300 z 11.9.2017

Dz.U. C 293 z 4.9.2017

Dz.U. C 283 z 28.8.2017

Dz.U. C 277 z 21.8.2017

Teksty te są dostępne na stronie internetowej

EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu

---

V Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

| 9.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/2 |
| --- | --- | --- | --- |

9.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/2

---

Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 20 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça – Portugalia) – Fidelidade-Companhia de Seguros SA/Caisse Suisse de Compensation, Fundo de Garantia Automóvel, Sandra Cristina Crystello Pinto Moreira Pereira, Sandra Manuela Teixeira Gomes Seemann, Catarina Ferreira Seemann, José Batista Pereira, Teresa Rosa Teixeira

(Sprawa C-287/16) (1)

((Odesłanie prejudycjalne - Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych - Dyrektywa 72/166/EWG - Artykuł 3 ust. 1 - Druga dyrektywa 84/5/EWG - Artykuł 2 ust. 1 - Umowa ubezpieczenia zawarta na podstawie fałszywych oświadczeń dotyczących własności pojazdu lub tożsamości jego użytkownika - Ubezpieczony - Brak interesu gospodarczego w zawarciu tej umowy - Bezwzględna nieważność umowy ubezpieczenia - Możliwość powołania się wobec poszkodowanych osób trzecich))

(2017/C 338/02)

Język postępowania: portugalski

Sąd odsyłający

Supremo Tribunal de Justiça

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Fidelidade-Companhia de Seguros SA

Strona przeciwna: Caisse Suisse de Compensation, Fundo de Garantia Automóvel, Sandra Cristina Crystello Pinto Moreira Pereira, Sandra Manuela Teixeira Gomes Seemann, Catarina Ferreira Seemann, José Batista Pereira, Teresa Rosa Teixeira

Sentencja

Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy Rady 72/166/EWG z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności i art. 2 ust. 1 drugiej dyrektywy Rady 84/5/EWG z dnia 30 grudnia 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym, w następstwie których w okolicznościach takich jak te w postępowaniu głównym wobec poszkodowanych osób trzecich można powołać się na nieważność umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów wynikającą z fałszywych pierwotnych oświadczeń ubezpieczonego dotyczących tożsamości właściciela lub użytkownika danego pojazdu, lub na podstawie okoliczności, że osoba, na rzecz lub w imieniu której została zawarta ta umowa ubezpieczenia, nie miała interesu gospodarczego w zawarciu owej umowy.

---

(1)  Dz.U. C 326 z 6.9.2016.

---

| 9.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/3 |
| --- | --- | --- | --- |

9.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/3

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 27 czerwca 2017 r. – Stefano Liberato/Luminita Luisa Grigorescu

(Sprawa C-386/17)

(2017/C 338/03)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Corte suprema di cassazione

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Stefano Liberato

Strona pozwana: Luminita Luisa Grigorescu

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy naruszenie zasad w przedmiocie zawisłości sporu, zawartych w art. 19 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 2201/2003 (1) ma wpływ wyłącznie na ustalenie jurysdykcji, z wynikającym z tego zastosowaniem art. 24 rozporządzenia WE nr 2201/2003, czy też, przeciwnie, może stanowić przeszkodę dla uznania w państwie członkowskim, przez którego sądem sprawę wytoczono najpierw, orzeczenia wydanego w państwie członkowskim, przed którego sądem sprawę wytoczono później ze względu na proceduralny porządek publiczny mając na względzie, że art. 24 rozporządzenia WE nr 2201/2003 odwołuje się wyłącznie do zasad ustalania jurysdykcji zawartych w art. 3–14, a nie do art. 19? |
| --- | --- |

1)

Czy naruszenie zasad w przedmiocie zawisłości sporu, zawartych w art. 19 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 2201/2003 (1) ma wpływ wyłącznie na ustalenie jurysdykcji, z wynikającym z tego zastosowaniem art. 24 rozporządzenia WE nr 2201/2003, czy też, przeciwnie, może stanowić przeszkodę dla uznania w państwie członkowskim, przez którego sądem sprawę wytoczono najpierw, orzeczenia wydanego w państwie członkowskim, przed którego sądem sprawę wytoczono później ze względu na proceduralny porządek publiczny mając na względzie, że art. 24 rozporządzenia WE nr 2201/2003 odwołuje się wyłącznie do zasad ustalania jurysdykcji zawartych w art. 3–14, a nie do art. 19?

| 2) | Czy wykładnia art. 19 rozporządzenia nr 2201/2003, rozumianego wyłącznie jako kryterium ustalenia jurysdykcji, jest sprzeczna z pojęciem zawisłości sporu w rozumieniu prawa Unii, jak i z funkcją oraz celem tego przepisu, zmierzającego do ustanowienia zbioru bezwzględnie obowiązujących zasad proceduralnego porządku publicznego, gwarantując stworzenie wspólnej przestrzeni charakteryzującej się wzajemnymi zaufaniem i rzetelnością procesową pomiędzy państwami członkowskimi, w obrębie której może obowiązywać automatycznie uznawanie i swobodny przepływ orzeczeń? |
| --- | --- |

2)

Czy wykładnia art. 19 rozporządzenia nr 2201/2003, rozumianego wyłącznie jako kryterium ustalenia jurysdykcji, jest sprzeczna z pojęciem zawisłości sporu w rozumieniu prawa Unii, jak i z funkcją oraz celem tego przepisu, zmierzającego do ustanowienia zbioru bezwzględnie obowiązujących zasad proceduralnego porządku publicznego, gwarantując stworzenie wspólnej przestrzeni charakteryzującej się wzajemnymi zaufaniem i rzetelnością procesową pomiędzy państwami członkowskimi, w obrębie której może obowiązywać automatycznie uznawanie i swobodny przepływ orzeczeń?

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. L 338, s. 1).

---

| 9.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/3 |
| --- | --- | --- | --- |

9.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/3

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 28 czerwca 2017 r. – Presidenza del Consiglio dei Ministri/Fallimento Traghetti del Mediterraneo SpA

(Sprawa C-387/17)

(2017/C 338/04)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Corte suprema di cassazione

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Presidenza del Consiglio dei Ministri

Strona pozwana: Fallimento Traghetti del Mediterraneo SpA

Pytania prejudycjalne

Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej przedkłada się następujące pytanie [w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym dotyczących odszkodowania dochodzonego od państwa-prawodawcy z tytułu wypłaty w latach 1976–1980, na mocy obowiązującego w tym państwie członkowskim prawa (ustawa nr 684 z 1974 r.), subwencji stanowiących pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 traktatu WE (poprzednio art. 92 i obecnie art. 107 TFUE), niezgłoszonych i niezatwierdzonych w świetle art. 88 traktatu WE (poprzednio art. 93 i obecnie art. 108 TFUE), udzielonych przedsiębiorstwu z sektora żeglugi w ramach niezliberalizowanego wówczas rynku (kabotaż morski)]:

| 1) | czy, w celu zakwalifikowania tej pomocy państwa (jako „istniejącej”, a zatem nie „nowej”), znajduje zastosowanie i na jakich warunkach art. 1 lit. b) pkt v) rozporządzenia nr 659/1999 (1), który stanowi: „v) pomoc jaka została uznana za pomoc istniejącą, ponieważ można stwierdzić, że w czasie gdy została wprowadzona w życie, nie stanowiła pomocy, a w okresie późniejszym stała się pomocą ze względu na rozwój wspólnego rynku bez wprowadzenia zmian przez państwo członkowskie. W przypadku gdy niektóre środki stają się pomocą po liberalizacji danego działania przez prawo wspólnotowe, środków takich nie uznaje się za pomoc istniejącą po terminie przyjętym dla liberalizacji”, czy też znajduje zastosowanie i na jakich warunkach zasada (o formalnie odmiennym zakresie od zakresu wyżej wymienionego przepisu prawa) wyrażona przez Sąd w wyroku z dnia 15 czerwca 2000 r. w sprawach połączonych T-298/97 i in. (Alzetta i in./Komisja, pkt 143), potwierdzona, co do ustaleń, które dotyczą niniejszej sprawy, wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie C-298/00 P (pkt 66 i 69), zgodnie z którym „[...] system pomocy ustanowiony na rynku początkowo zamkniętym dla konkurencji powinien w chwili liberalizacji tego rynku zostać uznany za system istniejący, ponieważ w chwili jego ustanowienia nie był on objęty zakresem stosowania art. 92 ust. 1 traktatu [późniejszy art. 87 ust. 1], który – ze względu na postawione w nim wymogi dotyczące wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi oraz następstwa dla konkurencji – ma zastosowanie jedynie do sektorów otwartych na konkurencję?” |
| --- | --- |

1)

czy, w celu zakwalifikowania tej pomocy państwa (jako „istniejącej”, a zatem nie „nowej”), znajduje zastosowanie i na jakich warunkach art. 1 lit. b) pkt v) rozporządzenia nr 659/1999 (1), który stanowi: „v) pomoc jaka została uznana za pomoc istniejącą, ponieważ można stwierdzić, że w czasie gdy została wprowadzona w życie, nie stanowiła pomocy, a w okresie późniejszym stała się pomocą ze względu na rozwój wspólnego rynku bez wprowadzenia zmian przez państwo członkowskie. W przypadku gdy niektóre środki stają się pomocą po liberalizacji danego działania przez prawo wspólnotowe, środków takich nie uznaje się za pomoc istniejącą po terminie przyjętym dla liberalizacji”, czy też znajduje zastosowanie i na jakich warunkach zasada (o formalnie odmiennym zakresie od zakresu wyżej wymienionego przepisu prawa) wyrażona przez Sąd w wyroku z dnia 15 czerwca 2000 r. w sprawach połączonych T-298/97 i in. (Alzetta i in./Komisja, pkt 143), potwierdzona, co do ustaleń, które dotyczą niniejszej sprawy, wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie C-298/00 P (pkt 66 i 69), zgodnie z którym „[...] system pomocy ustanowiony na rynku początkowo zamkniętym dla konkurencji powinien w chwili liberalizacji tego rynku zostać uznany za system istniejący, ponieważ w chwili jego ustanowienia nie był on objęty zakresem stosowania art. 92 ust. 1 traktatu [późniejszy art. 87 ust. 1], który – ze względu na postawione w nim wymogi dotyczące wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi oraz następstwa dla konkurencji – ma zastosowanie jedynie do sektorów otwartych na konkurencję?”

| 2) | czy, dla celów kwalifikacji wyżej wymienionej pomocy, znajduje zastosowanie i na jakich warunkach art. 1 lit. b) pkt iv) tego rozporządzenia nr 659/1999, który stanowi, że pomoc „istniejąca” to „pomoc uznana za pomoc istniejącą na podstawie art. 15”, czyli przepisu, który ustanawia z kolei dziesięcioletni okres przedawnienia na odzyskanie bezprawnie przyznanej pomocy, czy też znajdują zastosowanie i na jakich warunkach (analogicznych lub nie do zasady wyrażonej we wspomnianym przepisie prawa) zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa wielokrotnie potwierdzane przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej? |
| --- | --- |

2)

czy, dla celów kwalifikacji wyżej wymienionej pomocy, znajduje zastosowanie i na jakich warunkach art. 1 lit. b) pkt iv) tego rozporządzenia nr 659/1999, który stanowi, że pomoc „istniejąca” to „pomoc uznana za pomoc istniejącą na podstawie art. 15”, czyli przepisu, który ustanawia z kolei dziesięcioletni okres przedawnienia na odzyskanie bezprawnie przyznanej pomocy, czy też znajdują zastosowanie i na jakich warunkach (analogicznych lub nie do zasady wyrażonej we wspomnianym przepisie prawa) zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa wielokrotnie potwierdzane przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej?

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1).

---

| 9.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/4 |
| --- | --- | --- | --- |

9.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/4

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 6 lipca 2017 r. – Acea Energia SpA/Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato i in.

(Sprawa C-406/17)

(2017/C 338/05)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Acea Energia SpA

Strona pozwana: Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato, Autorità per l’Energia Elettrica il Gas e il Sistema Idrico, Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy „ratio” dyrektywy „ogólnej” 2005/29/WE (1), rozumianej jako „siatka zabezpieczająca” dla ochrony konsumentów, jak też w szczególności jej motyw 10, art. 3 ust. 4 i art. 5 ust. 3 sprzeciwiają się normie krajowej, która sprowadza ocenę poszanowania konkretnych obowiązków przewidzianych w dyrektywach sektorowych 2009/72/WE (2) i 2009/73/WE (3) dla ochrony użytkowników w ramach stosowania dyrektywy ogólnej 2005/29/WE o nieuczciwych praktykach handlowych, wykluczając w konsekwencji interwencję organu sektorowego – w niniejszym wypadku AEEGSI – mającą na celu zwalczanie naruszeń dyrektywy sektorowej w każdym wypadku, w którym naruszenie mogłoby stanowić również nieprawidłową lub nieuczciwą praktykę handlową? |
| --- | --- |

1)

Czy „ratio” dyrektywy „ogólnej” 2005/29/WE (1), rozumianej jako „siatka zabezpieczająca” dla ochrony konsumentów, jak też w szczególności jej motyw 10, art. 3 ust. 4 i art. 5 ust. 3 sprzeciwiają się normie krajowej, która sprowadza ocenę poszanowania konkretnych obowiązków przewidzianych w dyrektywach sektorowych 2009/72/WE (2) i 2009/73/WE (3) dla ochrony użytkowników w ramach stosowania dyrektywy ogólnej 2005/29/WE o nieuczciwych praktykach handlowych, wykluczając w konsekwencji interwencję organu sektorowego – w niniejszym wypadku AEEGSI – mającą na celu zwalczanie naruszeń dyrektywy sektorowej w każdym wypadku, w którym naruszenie mogłoby stanowić również nieprawidłową lub nieuczciwą praktykę handlową?

| 2) | Czy zasadę lex specialis, o której mowa w art. 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE, należy postrzegać jako zasadę regulującą stosunki między uregulowaniami (uregulowanie ogólne i uregulowanie sektorowe) czy jako regulującą stosunki między normami (normy ogólne i normy szczególne) lub też stosunki między niezależnymi organami powołanymi do regulacji i monitorowania danych sektorów? |
| --- | --- |

2)

Czy zasadę lex specialis, o której mowa w art. 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE, należy postrzegać jako zasadę regulującą stosunki między uregulowaniami (uregulowanie ogólne i uregulowanie sektorowe) czy jako regulującą stosunki między normami (normy ogólne i normy szczególne) lub też stosunki między niezależnymi organami powołanymi do regulacji i monitorowania danych sektorów?

| 3) | Czy pojęcie „kolizji” w art. 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE można uznać za spełnione tylko w wypadku radykalnej sprzeczności między przepisami dotyczącymi nieuczciwych praktyk handlowych i innymi normami prawa Unii, które regulują szczególne aspekty praktyk handlowych, czy też wystarczy, by rozpatrywane normy ustanawiały regulację różniącą się od uregulowania dotyczącego nieuczciwych praktyk handlowych, która prowadzi do kolizji norm w odniesieniu do danego stanu faktycznego? |
| --- | --- |

3)

Czy pojęcie „kolizji” w art. 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE można uznać za spełnione tylko w wypadku radykalnej sprzeczności między przepisami dotyczącymi nieuczciwych praktyk handlowych i innymi normami prawa Unii, które regulują szczególne aspekty praktyk handlowych, czy też wystarczy, by rozpatrywane normy ustanawiały regulację różniącą się od uregulowania dotyczącego nieuczciwych praktyk handlowych, która prowadzi do kolizji norm w odniesieniu do danego stanu faktycznego?

| 4) | Czy pojęcie przepisów prawnych Wspólnoty, o którym mowa w art. 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE, odnosi się tylko do przepisów zawartych w rozporządzeniach i dyrektywach europejskich oraz przepisów bezpośrednio ich transponujących czy też obejmuje również przepisy ustawowe i wykonawcze wdrażające zasady prawa europejskiego? |
| --- | --- |

4)

Czy pojęcie przepisów prawnych Wspólnoty, o którym mowa w art. 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE, odnosi się tylko do przepisów zawartych w rozporządzeniach i dyrektywach europejskich oraz przepisów bezpośrednio ich transponujących czy też obejmuje również przepisy ustawowe i wykonawcze wdrażające zasady prawa europejskiego?

| 5) | Czy zasada lex specialis, przewidziana w motywie 10 i w art. 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE, oraz art. 37 dyrektywy 2009/72/WE i art. 41 dyrektywy 2009/73/WE sprzeciwiają się interpretacji odpowiednich krajowych przepisów transponujących w ten sposób, że w każdym wypadku, w którym w sektorze reglamentowanym, który podlega sektorowemu reżimowi prawa ochrony konsumentów przyznającemu uprawnienia regulacyjne i uprawnienia do nakładania kar organowi sektorowemu, wystąpi zachowanie objęte pojęciem „praktyki agresywnej” w rozumieniu art. 8 i 9 dyrektywy 2005/29/WE lub „agresywnej w każdych okolicznościach” w rozumieniu załącznika I do dyrektywy 2005/29/WE, ma zawsze zastosowanie uregulowanie ogólne dotyczące nieuczciwych praktyk i to również wtedy, gdy istnieje uregulowanie sektorowe przyjęte dla ochrony (tychże) konsumentów i oparte na przepisach prawa Unii, które w sposób wyczerpujący reguluje wspomniane „praktyki agresywne” i „agresywne w każdych okolicznościach” lub w każdym razie „praktyki nieprawidłowe lub nieuczciwe”? |
| --- | --- |

5)

Czy zasada lex specialis, przewidziana w motywie 10 i w art. 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE, oraz art. 37 dyrektywy 2009/72/WE i art. 41 dyrektywy 2009/73/WE sprzeciwiają się interpretacji odpowiednich krajowych przepisów transponujących w ten sposób, że w każdym wypadku, w którym w sektorze reglamentowanym, który podlega sektorowemu reżimowi prawa ochrony konsumentów przyznającemu uprawnienia regulacyjne i uprawnienia do nakładania kar organowi sektorowemu, wystąpi zachowanie objęte pojęciem „praktyki agresywnej” w rozumieniu art. 8 i 9 dyrektywy 2005/29/WE lub „agresywnej w każdych okolicznościach” w rozumieniu załącznika I do dyrektywy 2005/29/WE, ma zawsze zastosowanie uregulowanie ogólne dotyczące nieuczciwych praktyk i to również wtedy, gdy istnieje uregulowanie sektorowe przyjęte dla ochrony (tychże) konsumentów i oparte na przepisach prawa Unii, które w sposób wyczerpujący reguluje wspomniane „praktyki agresywne” i „agresywne w każdych okolicznościach” lub w każdym razie „praktyki nieprawidłowe lub nieuczciwe”?

---

(1)  Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”) (Dz.U. L 149, s. 22).

(2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211, s. 55).

(3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/73/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylająca dyrektywę 2003/55/WE (Dz.U. L 211, s. 94).

---

| 9.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/5 |
| --- | --- | --- | --- |

9.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/5

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 6 lipca 2017 r. – Green Network SpA/Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato i in.

(Sprawa C-407/17)

(2017/C 338/06)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Green Network SpA

Strona pozwana: Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato, Autorità per l’Energia Elettrica il Gas e il Sistema Idrico, Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy „ratio” dyrektywy „ogólnej” 2005/29/WE (1), rozumianej jako „siatka zabezpieczająca” dla ochrony konsumentów, jak też w szczególności jej motyw 10, art. 3 ust. 4 i art. 5 ust. 3 sprzeciwiają się normie krajowej, która sprowadza ocenę poszanowania konkretnych obowiązków przewidzianych w dyrektywach sektorowych 2009/72/WE (2) i 2009/73/WE (3) dla ochrony użytkowników w ramach stosowania dyrektywy ogólnej 2005/29/WE o nieuczciwych praktykach handlowych, wykluczając w konsekwencji interwencję organu sektorowego – w niniejszym wypadku AEEGSI – mającą na celu zwalczanie naruszeń dyrektywy sektorowej w każdym wypadku, w którym naruszenie mogłoby stanowić również nieprawidłową lub nieuczciwą praktykę handlową? |
| --- | --- |

1)

Czy „ratio” dyrektywy „ogólnej” 2005/29/WE (1), rozumianej jako „siatka zabezpieczająca” dla ochrony konsumentów, jak też w szczególności jej motyw 10, art. 3 ust. 4 i art. 5 ust. 3 sprzeciwiają się normie krajowej, która sprowadza ocenę poszanowania konkretnych obowiązków przewidzianych w dyrektywach sektorowych 2009/72/WE (2) i 2009/73/WE (3) dla ochrony użytkowników w ramach stosowania dyrektywy ogólnej 2005/29/WE o nieuczciwych praktykach handlowych, wykluczając w konsekwencji interwencję organu sektorowego – w niniejszym wypadku AEEGSI – mającą na celu zwalczanie naruszeń dyrektywy sektorowej w każdym wypadku, w którym naruszenie mogłoby stanowić również nieprawidłową lub nieuczciwą praktykę handlową?

| 2) | Czy zasadę lex specialis, o której mowa w art. 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE, należy postrzegać jako zasadę regulującą stosunki między uregulowaniami (uregulowanie ogólne i uregulowanie sektorowe) czy jako regulującą stosunki między normami (normy ogólne i normy szczególne) lub też stosunki między niezależnymi organami powołanymi do regulacji i monitorowania danych sektorów? |
| --- | --- |

2)

Czy zasadę lex specialis, o której mowa w art. 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE, należy postrzegać jako zasadę regulującą stosunki między uregulowaniami (uregulowanie ogólne i uregulowanie sektorowe) czy jako regulującą stosunki między normami (normy ogólne i normy szczególne) lub też stosunki między niezależnymi organami powołanymi do regulacji i monitorowania danych sektorów?

| 3) | Czy pojęcie „kolizji” w art. 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE można uznać za spełnione tylko w wypadku radykalnej sprzeczności między przepisami dotyczącymi nieuczciwych praktyk handlowych i innymi normami prawa Unii, które regulują szczególne aspekty praktyk handlowych, czy też wystarczy, by rozpatrywane normy ustanawiały regulację różniącą się od uregulowania dotyczącego nieuczciwych praktyk handlowych, która prowadzi do kolizji norm w odniesieniu do danego stanu faktycznego? |
| --- | --- |

3)

Czy pojęcie „kolizji” w art. 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE można uznać za spełnione tylko w wypadku radykalnej sprzeczności między przepisami dotyczącymi nieuczciwych praktyk handlowych i innymi normami prawa Unii, które regulują szczególne aspekty praktyk handlowych, czy też wystarczy, by rozpatrywane normy ustanawiały regulację różniącą się od uregulowania dotyczącego nieuczciwych praktyk handlowych, która prowadzi do kolizji norm w odniesieniu do danego stanu faktycznego?

| 4) | Czy pojęcie przepisów prawnych Wspólnoty, o którym mowa w art. 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE, odnosi się tylko do przepisów zawartych w rozporządzeniach i dyrektywach europejskich oraz przepisów bezpośrednio ich transponujących czy też obejmuje również przepisy ustawowe i wykonawcze wdrażające zasady prawa europejskiego? |
| --- | --- |

4)

Czy pojęcie przepisów prawnych Wspólnoty, o którym mowa w art. 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE, odnosi się tylko do przepisów zawartych w rozporządzeniach i dyrektywach europejskich oraz przepisów bezpośrednio ich transponujących czy też obejmuje również przepisy ustawowe i wykonawcze wdrażające zasady prawa europejskiego?

| 5) | Czy zasada lex specialis, przewidziana w motywie 10 i w art. 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE, oraz art. 37 dyrektywy 2009/72/WE i art. 41 dyrektywy 2009/73/WE sprzeciwiają się interpretacji odpowiednich krajowych przepisów transponujących w ten sposób, że w każdym wypadku, w którym w sektorze reglamentowanym, który podlega sektorowemu reżimowi prawa ochrony konsumentów przyznającemu uprawnienia regulacyjne i uprawnienia do nakładania kar organowi sektorowemu, wystąpi zachowanie objęte pojęciem „praktyki agresywnej” w rozumieniu art. 8 i 9 dyrektywy 2005/29/WE lub „agresywnej w każdych okolicznościach” w rozumieniu załącznika I do dyrektywy 2005/29/WE, ma zawsze zastosowanie uregulowanie ogólne dotyczące nieuczciwych praktyk i to również wtedy, gdy istnieje uregulowanie sektorowe przyjęte dla ochrony (tychże) konsumentów i oparte na przepisach prawa Unii, które w sposób wyczerpujący reguluje wspomniane „praktyki agresywne” i „agresywne w każdych okolicznościach” lub w każdym razie „praktyki nieprawidłowe lub nieuczciwe”? |
| --- | --- |

5)

Czy zasada lex specialis, przewidziana w motywie 10 i w art. 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE, oraz art. 37 dyrektywy 2009/72/WE i art. 41 dyrektywy 2009/73/WE sprzeciwiają się interpretacji odpowiednich krajowych przepisów transponujących w ten sposób, że w każdym wypadku, w którym w sektorze reglamentowanym, który podlega sektorowemu reżimowi prawa ochrony konsumentów przyznającemu uprawnienia regulacyjne i uprawnienia do nakładania kar organowi sektorowemu, wystąpi zachowanie objęte pojęciem „praktyki agresywnej” w rozumieniu art. 8 i 9 dyrektywy 2005/29/WE lub „agresywnej w każdych okolicznościach” w rozumieniu załącznika I do dyrektywy 2005/29/WE, ma zawsze zastosowanie uregulowanie ogólne dotyczące nieuczciwych praktyk i to również wtedy, gdy istnieje uregulowanie sektorowe przyjęte dla ochrony (tychże) konsumentów i oparte na przepisach prawa Unii, które w sposób wyczerpujący reguluje wspomniane „praktyki agresywne” i „agresywne w każdych okolicznościach” lub w każdym razie „praktyki nieprawidłowe lub nieuczciwe”?

---

(1)  Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”) (Dz.U. L 149, s. 22).

(2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211, s. 55).

(3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/73/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylająca dyrektywę 2003/55/WE (Dz.U. L 211, s. 94).

---

| 9.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/7 |
| --- | --- | --- | --- |

9.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/7

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 6 lipca 2017 r. – Enel Energia SpA/Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato i in.

(Sprawa C-408/17)

(2017/C 338/07)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Enel Energia SpA

Strona pozwana: Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato, Autorità per l’Energia Elettrica il Gas e il Sistema Idrico, Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy „ratio” dyrektywy „ogólnej” 2005/29/WE (1), rozumianej jako „siatka zabezpieczająca” dla ochrony konsumentów, jak też w szczególności jej motyw 10, art. 3 ust. 4 i art. 5 ust. 3 sprzeciwiają się normie krajowej, która sprowadza ocenę poszanowania konkretnych obowiązków przewidzianych w dyrektywach sektorowych 2009/72/WE (2) i 2009/73/WE (3) dla ochrony użytkowników w ramach stosowania dyrektywy ogólnej 2005/29/WE o nieuczciwych praktykach handlowych, wykluczając w konsekwencji interwencję organu sektorowego – w niniejszym wypadku AEEGSI – mającą na celu zwalczanie naruszeń dyrektywy sektorowej w każdym wypadku, w którym naruszenie mogłoby stanowić również nieprawidłową lub nieuczciwą praktykę handlową? |
| --- | --- |

1)

Czy „ratio” dyrektywy „ogólnej” 2005/29/WE (1), rozumianej jako „siatka zabezpieczająca” dla ochrony konsumentów, jak też w szczególności jej motyw 10, art. 3 ust. 4 i art. 5 ust. 3 sprzeciwiają się normie krajowej, która sprowadza ocenę poszanowania konkretnych obowiązków przewidzianych w dyrektywach sektorowych 2009/72/WE (2) i 2009/73/WE (3) dla ochrony użytkowników w ramach stosowania dyrektywy ogólnej 2005/29/WE o nieuczciwych praktykach handlowych, wykluczając w konsekwencji interwencję organu sektorowego – w niniejszym wypadku AEEGSI – mającą na celu zwalczanie naruszeń dyrektywy sektorowej w każdym wypadku, w którym naruszenie mogłoby stanowić również nieprawidłową lub nieuczciwą praktykę handlową?

| 2) | Czy zasadę lex specialis, o której mowa w art. 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE, należy postrzegać jako zasadę regulującą stosunki między uregulowaniami (uregulowanie ogólne i uregulowanie sektorowe) czy jako regulującą stosunki między normami (normy ogólne i normy szczególne) lub też stosunki między niezależnymi organami powołanymi do regulacji i monitorowania danych sektorów? |
| --- | --- |

2)

Czy zasadę lex specialis, o której mowa w art. 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE, należy postrzegać jako zasadę regulującą stosunki między uregulowaniami (uregulowanie ogólne i uregulowanie sektorowe) czy jako regulującą stosunki między normami (normy ogólne i normy szczególne) lub też stosunki między niezależnymi organami powołanymi do regulacji i monitorowania danych sektorów?

| 3) | Czy pojęcie „kolizji” w art. 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE można uznać za spełnione tylko w wypadku radykalnej sprzeczności między przepisami dotyczącymi nieuczciwych praktyk handlowych i innymi normami prawa Unii, które regulują szczególne aspekty praktyk handlowych, czy też wystarczy, by rozpatrywane normy ustanawiały regulację różniącą się od uregulowania dotyczącego nieuczciwych praktyk handlowych, która prowadzi do kolizji norm w odniesieniu do danego stanu faktycznego? |
| --- | --- |

3)

Czy pojęcie „kolizji” w art. 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE można uznać za spełnione tylko w wypadku radykalnej sprzeczności między przepisami dotyczącymi nieuczciwych praktyk handlowych i innymi normami prawa Unii, które regulują szczególne aspekty praktyk handlowych, czy też wystarczy, by rozpatrywane normy ustanawiały regulację różniącą się od uregulowania dotyczącego nieuczciwych praktyk handlowych, która prowadzi do kolizji norm w odniesieniu do danego stanu faktycznego?

| 4) | Czy pojęcie przepisów prawnych Wspólnoty, o którym mowa w art. 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE, odnosi się tylko do przepisów zawartych w rozporządzeniach i dyrektywach europejskich oraz przepisów bezpośrednio ich transponujących czy też obejmuje również przepisy ustawowe i wykonawcze wdrażające zasady prawa europejskiego? |
| --- | --- |

4)

Czy pojęcie przepisów prawnych Wspólnoty, o którym mowa w art. 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE, odnosi się tylko do przepisów zawartych w rozporządzeniach i dyrektywach europejskich oraz przepisów bezpośrednio ich transponujących czy też obejmuje również przepisy ustawowe i wykonawcze wdrażające zasady prawa europejskiego?

| 5) | Czy zasada lex specialis, przewidziana w motywie 10 i w art. 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE, oraz art. 37 dyrektywy 2009/72/WE i art. 41 dyrektywy 2009/73/WE sprzeciwiają się interpretacji odpowiednich krajowych przepisów transponujących w ten sposób, że w każdym wypadku, w którym w sektorze reglamentowanym, który podlega sektorowemu reżimowi prawa ochrony konsumentów przyznającemu uprawnienia regulacyjne i uprawnienia do nakładania kar organowi sektorowemu, wystąpi zachowanie objęte pojęciem „praktyki agresywnej” w rozumieniu art. 8 i 9 dyrektywy 2005/29/WE lub „agresywnej w każdych okolicznościach” w rozumieniu załącznika I do dyrektywy 2005/29/WE, ma zawsze zastosowanie uregulowanie ogólne dotyczące nieuczciwych praktyk i to również wtedy, gdy istnieje uregulowanie sektorowe przyjęte dla ochrony (tychże) konsumentów i oparte na przepisach prawa Unii, które w sposób wyczerpujący reguluje wspomniane „praktyki agresywne” i „agresywne w każdych okolicznościach” lub w każdym razie „praktyki nieprawidłowe lub nieuczciwe”? |
| --- | --- |

5)

Czy zasada lex specialis, przewidziana w motywie 10 i w art. 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE, oraz art. 37 dyrektywy 2009/72/WE i art. 41 dyrektywy 2009/73/WE sprzeciwiają się interpretacji odpowiednich krajowych przepisów transponujących w ten sposób, że w każdym wypadku, w którym w sektorze reglamentowanym, który podlega sektorowemu reżimowi prawa ochrony konsumentów przyznającemu uprawnienia regulacyjne i uprawnienia do nakładania kar organowi sektorowemu, wystąpi zachowanie objęte pojęciem „praktyki agresywnej” w rozumieniu art. 8 i 9 dyrektywy 2005/29/WE lub „agresywnej w każdych okolicznościach” w rozumieniu załącznika I do dyrektywy 2005/29/WE, ma zawsze zastosowanie uregulowanie ogólne dotyczące nieuczciwych praktyk i to również wtedy, gdy istnieje uregulowanie sektorowe przyjęte dla ochrony (tychże) konsumentów i oparte na przepisach prawa Unii, które w sposób wyczerpujący reguluje wspomniane „praktyki agresywne” i „agresywne w każdych okolicznościach” lub w każdym razie „praktyki nieprawidłowe lub nieuczciwe”?

---

(1)  Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”) (Dz.U. L 149, s. 22).

(2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211, s. 55).

(3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/73/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylająca dyrektywę 2003/55/WE (Dz.U. L 211, s. 94).

---

| 9.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/8 |
| --- | --- | --- | --- |

9.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/8

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 10 lipca 2017 r. – Hera Comm Srl/Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato, Autorità per l’Energia Elettrica il Gas e il Sistema Idrico

(Sprawa C-417/17)

(2017/C 338/08)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Hera Comm Srl

Strona pozwana: Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato, Autorità per l’Energia Elettrica il Gas e il Sistema Idrico

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy „ratio” dyrektywy „ogólnej” 2005/29/WE (1), rozumianej jako „siatka zabezpieczająca” dla ochrony konsumentów, jak też w szczególności jej motyw 10, art. 3 ust. 4 i art. 5 ust. 3 sprzeciwiają się normie krajowej, która sprowadza ocenę poszanowania konkretnych obowiązków przewidzianych w dyrektywach sektorowych 2009/72/WE (2) i 2009/73/WE (3) dla ochrony użytkowników w ramach stosowania dyrektywy ogólnej 2005/29/WE o nieuczciwych praktykach handlowych, wykluczając w konsekwencji interwencję organu sektorowego – w niniejszym wypadku AEEGSI – mającą na celu zwalczanie naruszeń dyrektywy sektorowej w każdym wypadku, w którym naruszenie mogłoby stanowić również nieprawidłową lub nieuczciwą praktykę handlową? |
| --- | --- |

1)

Czy „ratio” dyrektywy „ogólnej” 2005/29/WE (1), rozumianej jako „siatka zabezpieczająca” dla ochrony konsumentów, jak też w szczególności jej motyw 10, art. 3 ust. 4 i art. 5 ust. 3 sprzeciwiają się normie krajowej, która sprowadza ocenę poszanowania konkretnych obowiązków przewidzianych w dyrektywach sektorowych 2009/72/WE (2) i 2009/73/WE (3) dla ochrony użytkowników w ramach stosowania dyrektywy ogólnej 2005/29/WE o nieuczciwych praktykach handlowych, wykluczając w konsekwencji interwencję organu sektorowego – w niniejszym wypadku AEEGSI – mającą na celu zwalczanie naruszeń dyrektywy sektorowej w każdym wypadku, w którym naruszenie mogłoby stanowić również nieprawidłową lub nieuczciwą praktykę handlową?

| 2) | Czy zasadę lex specialis, o której mowa w art. 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE, należy postrzegać jako zasadę regulującą stosunki między uregulowaniami (uregulowanie ogólne i uregulowanie sektorowe) czy jako regulującą stosunki między normami (normy ogólne i normy szczególne) lub też stosunki między niezależnymi organami powołanymi do regulacji i monitorowania danych sektorów? |
| --- | --- |

2)

Czy zasadę lex specialis, o której mowa w art. 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE, należy postrzegać jako zasadę regulującą stosunki między uregulowaniami (uregulowanie ogólne i uregulowanie sektorowe) czy jako regulującą stosunki między normami (normy ogólne i normy szczególne) lub też stosunki między niezależnymi organami powołanymi do regulacji i monitorowania danych sektorów?

| 3) | Czy pojęcie „kolizji” w art. 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE można uznać za spełnione tylko w wypadku radykalnej sprzeczności między przepisami dotyczącymi nieuczciwych praktyk handlowych i innymi normami prawa Unii, które regulują szczególne aspekty praktyk handlowych, czy też wystarczy, by rozpatrywane normy ustanawiały regulację różniącą się od uregulowania dotyczącego nieuczciwych praktyk handlowych, która prowadzi do kolizji norm w odniesieniu do danego stanu faktycznego? |
| --- | --- |

3)

Czy pojęcie „kolizji” w art. 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE można uznać za spełnione tylko w wypadku radykalnej sprzeczności między przepisami dotyczącymi nieuczciwych praktyk handlowych i innymi normami prawa Unii, które regulują szczególne aspekty praktyk handlowych, czy też wystarczy, by rozpatrywane normy ustanawiały regulację różniącą się od uregulowania dotyczącego nieuczciwych praktyk handlowych, która prowadzi do kolizji norm w odniesieniu do danego stanu faktycznego?

| 4) | Czy pojęcie przepisów prawnych Wspólnoty, o którym mowa w art. 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE, odnosi się tylko do przepisów zawartych w rozporządzeniach i dyrektywach europejskich oraz przepisów bezpośrednio ich transponujących czy też obejmuje również przepisy ustawowe i wykonawcze wdrażające zasady prawa europejskiego? |
| --- | --- |

4)

Czy pojęcie przepisów prawnych Wspólnoty, o którym mowa w art. 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE, odnosi się tylko do przepisów zawartych w rozporządzeniach i dyrektywach europejskich oraz przepisów bezpośrednio ich transponujących czy też obejmuje również przepisy ustawowe i wykonawcze wdrażające zasady prawa europejskiego?

| 5) | Czy zasada lex specialis, przewidziana w motywie 10 i w art. 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE, oraz art. 37 dyrektywy 2009/72/WE i art. 41 dyrektywy 2009/73/WE sprzeciwiają się interpretacji odpowiednich krajowych przepisów transponujących w ten sposób, że w każdym wypadku, w którym w sektorze reglamentowanym, który podlega sektorowemu reżimowi prawa ochrony konsumentów przyznającemu uprawnienia regulacyjne i uprawnienia do nakładania kar organowi sektorowemu, wystąpi zachowanie objęte pojęciem „praktyki agresywnej” w rozumieniu art. 8 i 9 dyrektywy 2005/29/WE lub „agresywnej w każdych okolicznościach” w rozumieniu załącznika I do dyrektywy 2005/29/WE, ma zawsze zastosowanie uregulowanie ogólne dotyczące nieuczciwych praktyk i to również wtedy, gdy istnieje uregulowanie sektorowe przyjęte dla ochrony (tychże) konsumentów i oparte na przepisach prawa Unii, które w sposób wyczerpujący reguluje wspomniane „praktyki agresywne” i „agresywne w każdych okolicznościach” lub w każdym razie „praktyki nieprawidłowe lub nieuczciwe”? |
| --- | --- |

5)

Czy zasada lex specialis, przewidziana w motywie 10 i w art. 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE, oraz art. 37 dyrektywy 2009/72/WE i art. 41 dyrektywy 2009/73/WE sprzeciwiają się interpretacji odpowiednich krajowych przepisów transponujących w ten sposób, że w każdym wypadku, w którym w sektorze reglamentowanym, który podlega sektorowemu reżimowi prawa ochrony konsumentów przyznającemu uprawnienia regulacyjne i uprawnienia do nakładania kar organowi sektorowemu, wystąpi zachowanie objęte pojęciem „praktyki agresywnej” w rozumieniu art. 8 i 9 dyrektywy 2005/29/WE lub „agresywnej w każdych okolicznościach” w rozumieniu załącznika I do dyrektywy 2005/29/WE, ma zawsze zastosowanie uregulowanie ogólne dotyczące nieuczciwych praktyk i to również wtedy, gdy istnieje uregulowanie sektorowe przyjęte dla ochrony (tychże) konsumentów i oparte na przepisach prawa Unii, które w sposób wyczerpujący reguluje wspomniane „praktyki agresywne” i „agresywne w każdych okolicznościach” lub w każdym razie „praktyki nieprawidłowe lub nieuczciwe”?

---

(1)  Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”) (Dz.U. L 149, s. 22).

(2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211, s. 55).

(3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/73/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylająca dyrektywę 2003/55/WE (Dz.U. L 211, s. 94).

---

| 9.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/9 |
| --- | --- | --- | --- |

9.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/9

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tartu Halduskohus (Estonia) w dniu 18 lipca 2017 r. – Argo Kalda Mardi talu/Põllumajanduse Registrite ja Informatsiooni Amet (PRIA)

(Sprawa C-435/17)

(2017/C 338/09)

Język postępowania: estoński

Sąd odsyłający

Tartu Halduskohus

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Argo Kalda Mardi talu

Strona pozwana: Põllumajanduse Registrite ja Informatsiooni Amet (PRIA)

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy wymóg utrzymania mogił oznaczonych kamieniami (kivikalmed), który państwo członkowskie nakłada na tego, kto składa wniosek o jednolitą płatność obszarową oraz o płatność z tytułu praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska, i którego naruszenie powoduje zastosowanie określonej w art. 39 rozporządzenia delegowanego Komisji nr 640/2014 (1) kary administracyjnej zmniejszenia płatności o 3 %, jest zgodny z art. 93 ust. 1 i art. 94 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1306/2013 (2) oraz ustalonymi w załączniku II do tego rozporządzenia minimalnymi normami? |
| --- | --- |

1)

Czy wymóg utrzymania mogił oznaczonych kamieniami (kivikalmed), który państwo członkowskie nakłada na tego, kto składa wniosek o jednolitą płatność obszarową oraz o płatność z tytułu praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska, i którego naruszenie powoduje zastosowanie określonej w art. 39 rozporządzenia delegowanego Komisji nr 640/2014 (1) kary administracyjnej zmniejszenia płatności o 3 %, jest zgodny z art. 93 ust. 1 i art. 94 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1306/2013 (2) oraz ustalonymi w załączniku II do tego rozporządzenia minimalnymi normami?

| 2) | W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: czy ten, kto występuje z wnioskiem o jednolitą płatność obszarową oraz o płatność z tytułu praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska, musi przestrzegać zgodnie z art. 72 ust. 1 lit. a), art. 91 ust. 1 i 2, art. 93 ust. 1 i art. 94 rozporządzenia nr 1306/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz art. 4 ust. 1 lit. b), c) i e) rozporządzenia nr 1307/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady wymogów dotyczących dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska na całym swoim gospodarstwie rolnym, aby uniknąć zastosowania kary administracyjnej, czy też tylko na użytku rolnym, dla którego konkretnie jest wnioskowana płatność? |
| --- | --- |

2)

W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: czy ten, kto występuje z wnioskiem o jednolitą płatność obszarową oraz o płatność z tytułu praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska, musi przestrzegać zgodnie z art. 72 ust. 1 lit. a), art. 91 ust. 1 i 2, art. 93 ust. 1 i art. 94 rozporządzenia nr 1306/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz art. 4 ust. 1 lit. b), c) i e) rozporządzenia nr 1307/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady wymogów dotyczących dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska na całym swoim gospodarstwie rolnym, aby uniknąć zastosowania kary administracyjnej, czy też tylko na użytku rolnym, dla którego konkretnie jest wnioskowana płatność?

---

(1)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U. 2014, L 181, s. 48).

(2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. 2013, L 347, s. 549).

---

| 9.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/9 |
| --- | --- | --- | --- |

9.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/9

---

0Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2017 r. – Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

(Sprawa C-441/17)

(2017/C 338/10)

Język postępowania: polski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: C. Hermes, K. Herrmann, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

Żądania strony skarżącej

Stwierdzenie że:

| — | Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 6 ust. 3 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (1), ponieważ przyjęła aneks do planu urządzenia lasu dla nadleśnictwa Białowieża bez upewnienia się, że nie wpłynie on niekorzystnie na integralność obszarów OZW i OSO PLC200004 Puszcza Białowieska; |
| --- | --- |

—

Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 6 ust. 3 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (1), ponieważ przyjęła aneks do planu urządzenia lasu dla nadleśnictwa Białowieża bez upewnienia się, że nie wpłynie on niekorzystnie na integralność obszarów OZW i OSO PLC200004 Puszcza Białowieska;

| — | Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory i art. 4. ust. 1 i 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (2), ponieważ nie ustanowiła koniecznych środków ochrony odpowiadających wymaganiom ekologicznym typów siedlisk przyrodniczych wymienionych w załączniku I i gatunków wymienionych w załączniku II do dyrektywy siedliskowej, a także ptaków wymienionych w załączniku I do dyrektywy ptasiej i regularnie występujących gatunków wędrownych niewymienionych w tym załączniku, dla których wyznaczono OZW i OSO PLC200004 Puszcza Białowieska; |
| --- | --- |

—

Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory i art. 4. ust. 1 i 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (2), ponieważ nie ustanowiła koniecznych środków ochrony odpowiadających wymaganiom ekologicznym typów siedlisk przyrodniczych wymienionych w załączniku I i gatunków wymienionych w załączniku II do dyrektywy siedliskowej, a także ptaków wymienionych w załączniku I do dyrektywy ptasiej i regularnie występujących gatunków wędrownych niewymienionych w tym załączniku, dla których wyznaczono OZW i OSO PLC200004 Puszcza Białowieska;

| — | Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 12 ust. 1 lit. a) i d) dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, ponieważ nie zapewniła ścisłej ochrony chrząszczy saproksylicznych (zgniotek cynobrowy (Cucujus cinnaberinus), bogatek wspaniały (Buprestis splendens), konarek tajgowy (Phryganophilus ruficollis) i rozmiazg kolweński (Pytho kolwensis)) wymienionych w załączniku IV do dyrektywy siedliskowej, tj. nie zakazała celowego ich zabijania, niepokojenia ani pogarszania stanu lub niszczenia terenów ich rozrodu w Nadleśnictwie Białowieża; oraz |
| --- | --- |

—

Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 12 ust. 1 lit. a) i d) dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, ponieważ nie zapewniła ścisłej ochrony chrząszczy saproksylicznych (zgniotek cynobrowy (Cucujus cinnaberinus), bogatek wspaniały (Buprestis splendens), konarek tajgowy (Phryganophilus ruficollis) i rozmiazg kolweński (Pytho kolwensis)) wymienionych w załączniku IV do dyrektywy siedliskowej, tj. nie zakazała celowego ich zabijania, niepokojenia ani pogarszania stanu lub niszczenia terenów ich rozrodu w Nadleśnictwie Białowieża; oraz

| — | Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 5 lit. b) i d) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa, ponieważ nie zapewniła ochrony gatunków ptactwa określonych w art. 1 dyrektywy ptasiej, w tym przede wszystkim dzięcioła białogrzbietego (Dendrocopos leucotos), dzięcioła trójpalczastego (Picoides tridactylus), sóweczki (Glaucidium passerinum) i włochatki (Aegolius funereus), czyli nie zapewniła, aby nie były zabijane ani płoszone w okresie lęgowym i wychowu młodych, a ich gniazda lub jaja nie były umyślnie niszczone, uszkadzane lub usuwane w Nadleśnictwie Białowieża; |
| --- | --- |

—

Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 5 lit. b) i d) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa, ponieważ nie zapewniła ochrony gatunków ptactwa określonych w art. 1 dyrektywy ptasiej, w tym przede wszystkim dzięcioła białogrzbietego (Dendrocopos leucotos), dzięcioła trójpalczastego (Picoides tridactylus), sóweczki (Glaucidium passerinum) i włochatki (Aegolius funereus), czyli nie zapewniła, aby nie były zabijane ani płoszone w okresie lęgowym i wychowu młodych, a ich gniazda lub jaja nie były umyślnie niszczone, uszkadzane lub usuwane w Nadleśnictwie Białowieża;

| — | obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Powołując się na gradację kornika drukarza (Ips typographus) Minister Środowiska RP zatwierdził dnia 25 marca 2016 r. aneks do planu urządzania lasów (PUL) z 2012 r. zezwalający na 3-krotne powiększenie etatu pozyskiwania drewna w lasach Nadleśnictwa Białowieża tj. z 63 471 m3 do 188 000 m3 w latach 2012-2021 oraz, na obszarach dotychczas wyłączonych z zakresu interwencji, na stosowanie działań aktywnej gospodarki leśnej polegających na usuwaniu ponad stuletnich, zamierających i martwych drzew w tym przede wszystkim świerków zasiedlanych przez kornika drukarza- tzw. cięcia sanitarne, zalesiania i odnowienia. Aneks ten stanowi plan w rozumieniu art. 6 ust.3 dyrektywy siedliskowej. Na integralność obszaru PLC200004 Puszcza Białowieska składają się: naturalny charakter niesterowany przez działalność człowieka, wysoki odsetek starodrzewów w tym ponad stuletnich, duża ilość martwego drzewa stojącego i leżącego (posusz), obecność gatunków typowych dla naturalnych lasów (chrząszcze saproksyliczne, dzięcioł trójpalczasty, dzięcioł białogrzbiety, sóweczka, włochatka). Zatem działania prowadzone na obszarze Nadleśnictwa Białowieża są, zdaniem Komisji, niezgodne z art. 6 ust.3 dyrektywy siedliskowej, gdyż władze polskie nie upewniły się przed zatwierdzeniem aneksu, że jego przyjęcie nie wpłynie negatywnie na integralność tego obszaru.

Po wydaniu decyzji nr 51 przez Generalnego Dyrektora Lasów Państwowych dnia 17 lutego 2017 r. przystąpiono do usuwania suchych drzew oraz drzew zasiedlonych kornikiem drukarzem na terenie wszystkich Nadleśnictw (Białowieża, Browsk, Hajnówka), tj. na ok. 34 000 ha (powierzchnia PLC2000004 Puszcza Białowieska liczy 63 147 ha).

Komisja zauważa, że aktywne działania gospodarki leśnej na siedliskach 91D0 bory i lasy bagienne i 91E0 łęgi wierzbowe, topolowe, olszowe i jesionowe oraz w drzewostanach ponad stuletnich na siedlisku grądu subkontynentalnego 9170 i na siedliskach dzięcioła białogrzbietego, dzięcioła trójpalczastego, sóweczki, włochatki, trzmielojada, muchołówki małej, muchołówki białoszyjej i gołębia siniaka oraz na siedliskach chrząszczy saproksylicznych: zgniotka cynobrowego, ponurka Szneidera, konarka tajgowego, rozmiazga kolweńskiego, zagłębka bruzdkowanego oraz bogatka wspaniałego, jak również usuwanie ponad stuletnich, martwych świerków oraz wycinki drzew w ramach zwiększonego etatu pozyskiwania drewna na obszarze PLC200004 Puszcza Białowieska w związku z wdrażaniem decyzji Ministra Środowiska RP z 25 marca 2016 r. i decyzji nr 51 Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z 17 lutego 2017 r. stanowią potencjalne zagrożenia dla siedlisk przyrodniczych i siedlisk zwierząt i ptaków zidentyfikowane w Planie Zadań Ochronnych dla PLC 2000004 Puszcza Białowieska i uniemożliwiają wdrożenie działań ochronnych w nim określonych w celu zachowania prawidłowego stanu ochrony Puszcza Białowieska PLC200004 co stanowi uchybienie art. 6 ust.1 dyrektywy siedliskowej.

Ponadto Komisja podnosi, że wyżej opisane działania aktywnej gospodarki leśnej wdrażane na podstawie aneksu i niszczące siedliska chrząszczy saproksylicznych objętych ścisłą ochroną uniemożliwiają podjęcie konkretnych i szczególnych działań mających na celu zapewnienie odpowiedniego stanu ochrony 4 gatunków chrząszczy saproksylicznych (zgniotek cynobrowy (Cucujus cinnaberinus), bogatek wspaniały (Buprestis splendens), konarek tajgowy (Phryganophilus ruficollis) rozmiazg kolweński (Pytho kolwensis)) ujętych w zał. IVa dyrektywy siedliskowej.

Na koniec Komisja wskazuje, że wyżej opisane działania aktywnej gospodarki leśnej wdrażane na podstawie aneksu poprzez niszczenie siedlisk dzięcioła białogrzbietego (Dendrocopos leucotos), dzięcioła trójpalczastego (Picoides tridactylus), sóweczki (Glaucidium passerinum) i włochatki (Aegolius funereus) uchybiają obowiązkowi zapewnienia skutecznej ochrony tych gatunków ptaków, gdyż nie zapobiegają niszczeniu gniazd tych ptaków, ani umyślnego ich płoszenia.

---

(1)  Dz.U. L 206, s. 7

(2)  Dz.U. L 20, s.7

---

| 9.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/11 |
| --- | --- | --- | --- |

9.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/11

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia), w dniu 28 lipca 2017 r. – Brian Holohan, Richard Guilfoyle, Noric Guilfoyle, Liam Donegan/An Bord Pleanála

(Sprawa C-461/17)

(2017/C 338/11)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

High Court (Irlande)

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Brian Holohan, Richard Guilfoyle, Noric Guilfoyle i Liam Donegan

Strona pozwana: An Bord Pleanála

Pytania prejudycjalne

| a) | Czy dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, ze zmianami (dyrektywa siedliskowa) ma taki skutek prawny, że ocena oddziaływania na obszary Natura 2000 musi wskazywać pełny zasięg siedlisk i zakres występowania gatunków, dla ochrony których został ustanowiony tenże obszar? |
| --- | --- |

a)

Czy dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, ze zmianami (dyrektywa siedliskowa) ma taki skutek prawny, że ocena oddziaływania na obszary Natura 2000 musi wskazywać pełny zasięg siedlisk i zakres występowania gatunków, dla ochrony których został ustanowiony tenże obszar?

| b) | Czy dyrektywa siedliskowa ma taki skutek prawny, że potencjalne oddziaływanie na wszystkie gatunki (w przeciwieństwie do oddziaływania jedynie na gatunki chronione), które przyczyniają się do istnienia chronionego siedliska i stanowią jego część, musi być wskazane i omówione w ocenie oddziaływania na obszary Natura 2000? |
| --- | --- |

b)

Czy dyrektywa siedliskowa ma taki skutek prawny, że potencjalne oddziaływanie na wszystkie gatunki (w przeciwieństwie do oddziaływania jedynie na gatunki chronione), które przyczyniają się do istnienia chronionego siedliska i stanowią jego część, musi być wskazane i omówione w ocenie oddziaływania na obszary Natura 2000?

| c) | Czy dyrektywa siedliskowa ma taki skutek prawny, że ocena oddziaływania na obszary Natura 2000 musi w sposób wyraźny odnieść się do oddziaływania planowanej inwestycji na chronione gatunki i siedliska, zarówno znajdujące się na terenie specjalnego obszaru ochrony, jak i na gatunki i siedliska znajdujące się poza jego granicami? |
| --- | --- |

c)

Czy dyrektywa siedliskowa ma taki skutek prawny, że ocena oddziaływania na obszary Natura 2000 musi w sposób wyraźny odnieść się do oddziaływania planowanej inwestycji na chronione gatunki i siedliska, zarówno znajdujące się na terenie specjalnego obszaru ochrony, jak i na gatunki i siedliska znajdujące się poza jego granicami?

| d) | Czy dyrektywa 2011/92/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko, ze zmianami, ma taki skutek prawny, że ocena oddziaływania na środowisko musi w sposób wyraźny odnieść się do tego, czy planowana inwestycja będzie istotnie oddziaływała na gatunki wskazane w ocenie? |
| --- | --- |

d)

Czy dyrektywa 2011/92/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko, ze zmianami, ma taki skutek prawny, że ocena oddziaływania na środowisko musi w sposób wyraźny odnieść się do tego, czy planowana inwestycja będzie istotnie oddziaływała na gatunki wskazane w ocenie?

| e) | Czy opcja, którą wykonawca rozważał i omówił w ocenie oddziaływania na środowisko czy też opcja, za którą opowiedziały się niektóre zainteresowane podmioty czy opcja, która była rozpatrywana przez właściwy organ – stanowi „zasadnicze rozwiązanie alternatywne” w rozumieniu art. 5 ust. 3 lit. d) dyrektywy 2011/92/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko, ze zmianami, nawet jeśli została ona odrzucona przez wykonawcę na wczesnym etapie? |
| --- | --- |

e)

Czy opcja, którą wykonawca rozważał i omówił w ocenie oddziaływania na środowisko czy też opcja, za którą opowiedziały się niektóre zainteresowane podmioty czy opcja, która była rozpatrywana przez właściwy organ – stanowi „zasadnicze rozwiązanie alternatywne” w rozumieniu art. 5 ust. 3 lit. d) dyrektywy 2011/92/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko, ze zmianami, nawet jeśli została ona odrzucona przez wykonawcę na wczesnym etapie?

| f) | Czy dyrektywa 2011/92/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko, ze zmianami, ma taki skutek prawny, że ocena oddziaływania na środowisko powinna zawierać wystarczające informacje dotyczące oddziaływania na środowisko każdego rozwiązania alternatywnego, co umożliwiłoby dokonanie porównania celowości poszczególnych rozwiązań alternatywnych z punktu widzenia ochrony środowiska; bądź że ocena oddziaływania na środowisko musi wyraźnie wskazywać, w jaki sposób zostały uwzględnione skutki środowiskowe poszczególnych rozwiązań alternatywnych? |
| --- | --- |

f)

Czy dyrektywa 2011/92/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko, ze zmianami, ma taki skutek prawny, że ocena oddziaływania na środowisko powinna zawierać wystarczające informacje dotyczące oddziaływania na środowisko każdego rozwiązania alternatywnego, co umożliwiłoby dokonanie porównania celowości poszczególnych rozwiązań alternatywnych z punktu widzenia ochrony środowiska; bądź że ocena oddziaływania na środowisko musi wyraźnie wskazywać, w jaki sposób zostały uwzględnione skutki środowiskowe poszczególnych rozwiązań alternatywnych?

| g) | Czy – określony w art. 5 ust. 3 lit. d) dyrektywy 2011/92/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko, ze zmianami – wymóg by wybór dokonany przez wykonawcę, „uwzględniał skutki środowiskowe” dotyczy tylko wybranej opcji, czy też rozważanych zasadniczych rozwiązań alternatywnych, co wymaga ich analizy pod kątem ich skutków środowiskowych? |
| --- | --- |

g)

Czy – określony w art. 5 ust. 3 lit. d) dyrektywy 2011/92/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko, ze zmianami – wymóg by wybór dokonany przez wykonawcę, „uwzględniał skutki środowiskowe” dotyczy tylko wybranej opcji, czy też rozważanych zasadniczych rozwiązań alternatywnych, co wymaga ich analizy pod kątem ich skutków środowiskowych?

| h) | Czy okoliczność, że szczegółowe zagadnienia dotyczące etapu budowy (takie jak lokalizacja zaplecza budowy i tras transportowych) zostaną ustalone w drodze decyzji wydanej po uzyskaniu zezwolenia, jest zgodna z celami realizowanymi przez [dyrektywę siedliskową], a jeśli tak to czy właściwy organ może zezwolić, aby wspomniane zagadnienia w kontekście każdego wydanego zezwolenia na inwestycję, były rozstrzygane w drodze jednostronnej decyzji wykonawcy, przekazywanej do wiadomości właściwego organu, a nie przez niego zatwierdzanej? |
| --- | --- |

h)

Czy okoliczność, że szczegółowe zagadnienia dotyczące etapu budowy (takie jak lokalizacja zaplecza budowy i tras transportowych) zostaną ustalone w drodze decyzji wydanej po uzyskaniu zezwolenia, jest zgodna z celami realizowanymi przez [dyrektywę siedliskową], a jeśli tak to czy właściwy organ może zezwolić, aby wspomniane zagadnienia w kontekście każdego wydanego zezwolenia na inwestycję, były rozstrzygane w drodze jednostronnej decyzji wykonawcy, przekazywanej do wiadomości właściwego organu, a nie przez niego zatwierdzanej?

| i) | Czy dyrektywa siedliskowa ma taki skutek prawny, że właściwy organ ma obowiązek udokumentować – w sposób wystarczająco szczegółowy i jasny, tak aby rozwiać wszelkie wątpliwości odnośnie znaczenia i skutków takiej opinii – zakres, w jakim przedstawiona mu opinia naukowa opowiada się za uzyskaniem dodatkowych informacji przed wydaniem zezwolenia na inwestycję? |
| --- | --- |

i)

Czy dyrektywa siedliskowa ma taki skutek prawny, że właściwy organ ma obowiązek udokumentować – w sposób wystarczająco szczegółowy i jasny, tak aby rozwiać wszelkie wątpliwości odnośnie znaczenia i skutków takiej opinii – zakres, w jakim przedstawiona mu opinia naukowa opowiada się za uzyskaniem dodatkowych informacji przed wydaniem zezwolenia na inwestycję?

| j) | Czy dyrektywa siedliskowa ma taki skutek prawny, że właściwy organ ma obowiązek przedstawić powody lub szczegółowe powody odrzucenia wniosku swojego inspektora, zgodnie z którym przed wydaniem zezwolenie na inwestycję niezbędne jest uzyskanie dodatkowych informacji bądź przeprowadzenie badań naukowych? |
| --- | --- |

j)

Czy dyrektywa siedliskowa ma taki skutek prawny, że właściwy organ ma obowiązek przedstawić powody lub szczegółowe powody odrzucenia wniosku swojego inspektora, zgodnie z którym przed wydaniem zezwolenie na inwestycję niezbędne jest uzyskanie dodatkowych informacji bądź przeprowadzenie badań naukowych?

| k) | Czy dyrektywa siedliskowa ma taki skutek prawny, że właściwy organ, przeprowadzając odpowiednią ocenę ma obowiązek przedstawić szczegółowe i wyraźne uzasadnienie każdego elementu swojej decyzji. |
| --- | --- |

k)

Czy dyrektywa siedliskowa ma taki skutek prawny, że właściwy organ, przeprowadzając odpowiednią ocenę ma obowiązek przedstawić szczegółowe i wyraźne uzasadnienie każdego elementu swojej decyzji.

---

| 9.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/12 |
| --- | --- | --- | --- |

9.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/12

---

Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2017 r. – Komisja Europejska/Republika Włoska

(Sprawa C-498/17)

(2017/C 338/12)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara i E. Sanfrutos Cano, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Włoska

Żądania strony skarżącej

Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

| — | stwierdzenie, że nie podejmując wszystkich środków niezbędnych w celu doprowadzenia do zamknięcia w jak najkrótszym terminie, zgodnie z art. 7 lit. g) i art. 13 dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów (Dz.U. L 182, s. 1), składowisk odpadów, które nie uzyskały zgodnie z art. 8 tej dyrektywy zezwolenia na kontynuację działania jak też nie podejmując środków niezbędnych w celu zapewnienia zgodności z wymogami przewidzianymi w cytowanej dyrektywie w odniesieniu do składowisk, które uzyskały zezwolenie na kontynuację działalności, z zastrzeżeniem wymogów, o których mowa w załączniku I pkt 1 do tejże dyrektywy, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 14 lit. b) zdanie drugie i art. 14 lit. c) tej dyrektywy w odniesieniu do następujących składowisk odpadów: 1) Avigliano (Loc. Serre Le Brecce); 2) Ferrandina (Loc. Venita); 3) Genzano di Lucania (Loc. Matinella); 4) Latronico (Loc. Torre); 5) Lauria (Loc. Carpineto); 6) Maratea (Loc. Montescuro); 7) Moliterno (Loc. Tempa La Guarella); 8) Potenza (Loc. Montegrosso-Pallareta: discarica la cui chiusura era prevista per il mese di settembre 2016); 9) Potenza (Loc. Montegrosso-Pallareta), discarica dichiarata come mai utilizzata; 10) Rapolla (Loc. Albero in Piano); 11) Roccanova (Loc. Serre); 12) Sant’Angelo Le Fratte (Loc. Farisi); 13) Campotosto (Loc. Reperduso); 14) Capistrello (Loc. Trasolero); 15) Francavilla (Valle Anzuca); 16) L’Aquila (Loc. Ponte delle Grotte); 17) Andria (D’Oria G.& C. s.n.c); 18) Canosa (CO.BE.MA); 19) Bisceglie (CO.GE.SER); 20) Andria (F.lli Acquaviva); 21) Trani (BAT-Igea s.r.l.); 22) Torviscosa (Società Caffaro); |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że nie podejmując wszystkich środków niezbędnych w celu doprowadzenia do zamknięcia w jak najkrótszym terminie, zgodnie z art. 7 lit. g) i art. 13 dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów (Dz.U. L 182, s. 1), składowisk odpadów, które nie uzyskały zgodnie z art. 8 tej dyrektywy zezwolenia na kontynuację działania jak też nie podejmując środków niezbędnych w celu zapewnienia zgodności z wymogami przewidzianymi w cytowanej dyrektywie w odniesieniu do składowisk, które uzyskały zezwolenie na kontynuację działalności, z zastrzeżeniem wymogów, o których mowa w załączniku I pkt 1 do tejże dyrektywy, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 14 lit. b) zdanie drugie i art. 14 lit. c) tej dyrektywy w odniesieniu do następujących składowisk odpadów: 1) Avigliano (Loc. Serre Le Brecce); 2) Ferrandina (Loc. Venita); 3) Genzano di Lucania (Loc. Matinella); 4) Latronico (Loc. Torre); 5) Lauria (Loc. Carpineto); 6) Maratea (Loc. Montescuro); 7) Moliterno (Loc. Tempa La Guarella); 8) Potenza (Loc. Montegrosso-Pallareta: discarica la cui chiusura era prevista per il mese di settembre 2016); 9) Potenza (Loc. Montegrosso-Pallareta), discarica dichiarata come mai utilizzata; 10) Rapolla (Loc. Albero in Piano); 11) Roccanova (Loc. Serre); 12) Sant’Angelo Le Fratte (Loc. Farisi); 13) Campotosto (Loc. Reperduso); 14) Capistrello (Loc. Trasolero); 15) Francavilla (Valle Anzuca); 16) L’Aquila (Loc. Ponte delle Grotte); 17) Andria (D’Oria G.& C. s.n.c); 18) Canosa (CO.BE.MA); 19) Bisceglie (CO.GE.SER); 20) Andria (F.lli Acquaviva); 21) Trani (BAT-Igea s.r.l.); 22) Torviscosa (Società Caffaro);

| — | stwierdzenie, że nie podejmując wszystkich środków niezbędnych w celu doprowadzenia do zamknięcia w jak najkrótszym terminie, zgodnie z art. 7 lit. g) i art. 13 dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów, składowisk odpadów, które nie uzyskały zgodnie z art. 8 tej dyrektywy zezwolenia na kontynuację działania, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 14 lit. b) zdanie drugie tej dyrektywy w odniesieniu do następujących składowisk odpadów: 23) Atella (Loc. Cafaro); 24) Corleto Perticara (Loc. Tempa Masone); 25) Marsico Nuovo (Loc. Galaino); 26) Matera (Loc. La Martella); 27) Pescopagano (Loc. Domacchia); 28) Rionero in Volture (Loc. Ventaruolo); 29) Salandra (Loc. Piano del Governo); 30) San Mauro Forte (Loc. Priati); 31) Senise (Loc. Palomabara); 32) Tito (Loc. Aia dei Monaci); 33) Tito (Loc. Valle del Forno); 34) Capestrano (Loc. Tirassegno); 35) Castellalto (Loc. Colle Coccu); 36) Castelvecchio Calvisio (Loc. Termine); 37) Corfinio (Loc. Cannucce); 38) Corfinio (Loc. Case querceto); 39) Mosciano S. Angelo (Loc. Santa Assunta); 40) S. Omero (Loc. Ficcadenti); 41) Montecorvino Pugliano (Loc. Parapoti); 42) San Bartolomeo in Galdo (Loc. Serra Pastore); 43) Trivigano (ex Cava Zof); 44) Torviscosa (Loc. La Valletta); |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że nie podejmując wszystkich środków niezbędnych w celu doprowadzenia do zamknięcia w jak najkrótszym terminie, zgodnie z art. 7 lit. g) i art. 13 dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów, składowisk odpadów, które nie uzyskały zgodnie z art. 8 tej dyrektywy zezwolenia na kontynuację działania, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 14 lit. b) zdanie drugie tej dyrektywy w odniesieniu do następujących składowisk odpadów: 23) Atella (Loc. Cafaro); 24) Corleto Perticara (Loc. Tempa Masone); 25) Marsico Nuovo (Loc. Galaino); 26) Matera (Loc. La Martella); 27) Pescopagano (Loc. Domacchia); 28) Rionero in Volture (Loc. Ventaruolo); 29) Salandra (Loc. Piano del Governo); 30) San Mauro Forte (Loc. Priati); 31) Senise (Loc. Palomabara); 32) Tito (Loc. Aia dei Monaci); 33) Tito (Loc. Valle del Forno); 34) Capestrano (Loc. Tirassegno); 35) Castellalto (Loc. Colle Coccu); 36) Castelvecchio Calvisio (Loc. Termine); 37) Corfinio (Loc. Cannucce); 38) Corfinio (Loc. Case querceto); 39) Mosciano S. Angelo (Loc. Santa Assunta); 40) S. Omero (Loc. Ficcadenti); 41) Montecorvino Pugliano (Loc. Parapoti); 42) San Bartolomeo in Galdo (Loc. Serra Pastore); 43) Trivigano (ex Cava Zof); 44) Torviscosa (Loc. La Valletta);

| — | obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Artykuł 14 dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów reguluje tzw. „istniejące” składowiska odpadów, czyli składowiska odpadów, które uzyskały już zezwolenie lub działały przed dniem 16 lipca 2001 r. – terminem transpozycji dyrektywy 1999/31/WE do prawa krajowego zgodnie z jej art. 18 ust. 1. W odniesieniu do takich składowisk, art. 14 dyrektywy 1999/31/WE stanowi, że do dnia 16 lipca 2009 r. właściwe władze państwa członkowskiego podejmują niezbędne prace w celu zagospodarowania składowiska w celu zapewnienia jego zgodności z wymogami ustanowionymi w dyrektywie [art. 14, lit. c) dyrektywy] lub ostatecznego zamknięcia składowiska [art. 14 lit. b) zdanie drugie dyrektywy].

Komisja twierdzi, że z informacji przekazanych przez Republikę Włoską w postępowaniu poprzedzającym wniesienie skargi wynika, że żadne z tych dwóch zobowiązań nie zostało wypełnione w odniesieniu do 44 istniejących składowisk odpadów, w rezultacie czego Republika Włoska w odniesieniu do tych składowisk odpadów uchybiła zobowiązaniom, o których mowa w art. 14 lit. b) zdanie drugie i art. 14 lit. c) dyrektywy 1999/31/WE.

---

Sąd

| 9.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/14 |
| --- | --- | --- | --- |

9.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/14

---

Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 25 sierpnia 2017 r. – Sigma Orionis/REA

(Sprawa T-47/16 R)

([Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Klauzula arbitrażowa - Program ramowy Horyzont 2020 w zakresie badań naukowych i innowacji - Decyzja o zawieszeniu płatności i rozwiązaniu umów dotacji po przeprowadzeniu audytu finansowego - Kwoty dochodzone od REA w ramach wykonania umów dotacji - Żądanie odszkodowania - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru - Wyważenie interesów])

(2017/C 338/13)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Sigma Orionis SA (Valbonne, Francja) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych (REA) (przedstawiciele: S. Payan-Lagrou i V. Canetti, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów D. Waelbroecka i A. Duron)

Przedmiot

Przedstawione na podstawie art. 278 i 279 TFUE żądanie zobowiązania REA do natychmiastowej zapłaty należności z tytułu umowy dotacji „FET-Event”.

Sentencja

| 1) | Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony. |
| --- | --- |

1)

Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

| 2) | Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. |
| --- | --- |

2)

Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

---

| 9.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/14 |
| --- | --- | --- | --- |

9.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/14

---

Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 25 sierpnia 2017 r. – Sigma Orionis/Komisja

(Sprawa T-48/16 R)

([Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Klauzula arbitrażowa - Siódmy program ramowy Wspólnoty Europejskiej (2007–2013) i program ramowy Horyzont 2020 w zakresie badań naukowych i innowacji - Decyzja o zawieszeniu płatności i rozwiązaniu umów dotacji po przeprowadzeniu audytu finansowego - Kwoty dochodzone od Komisji w ramach wykonania umów dotacji - Żądanie odszkodowania - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru - Wyważenie interesów])

(2017/C 338/14)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Sigma Orionis SA (Valbonne, Francja) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Lewis i M. Siekierzyńska, pełnomocnicy)

Przedmiot

Przedstawione na podstawie art. 278 i 279 TFUE żądania zobowiązania Komisji do natychmiastowej zapłaty różnych kwot z tytułu szeregu umów dotacji oraz zawieszenia wykonania decyzji o rozwiązaniu tych umów.

Sentencja

| 1) | Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony. |
| --- | --- |

1)

Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

| 2) | Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. |
| --- | --- |

2)

Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

---

| 9.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/15 |
| --- | --- | --- | --- |

9.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/15

---

Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 25 sierpnia 2017 r. – Malta/Komisja

(Sprawa T-653/16)

([Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Wspólna polityka rybołówstwa - Rozporządzenie (WE) nr 1224/2009 - Dokumenty wymieniane między Maltą i Komisją - Udzielenie dostępu Greenpeace - Wniosek o zawieszenie wykonania - Fumus boni juris - Wyważenie interesów])

(2017/C 338/15)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Republika Malty (przedstawiciel: A. Buhagiar, pełnomocnik)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Baquero Cruz i F. Clotuche-Duvieusart, pełnomocnicy)

Przedmiot

Złożone na podstawie art. 278 i 279 TFUE żądanie zawieszenia wykonania decyzji Komisji z dnia 13 lipca 2016 r. wydanej na podstawie rozporządzenia(WE) nr 1049/2001, dotyczącej wniosku o dostęp do dokumentów, zarejestrowanej pod numerem GestDem2015/5711A-018-2014.

Sentencja

| 1) | Zawiesza się wykonanie decyzji Komisji Europejskiej z dnia 13 lipca 2016 r. wydanej na podstawie rozporządzenia (WE) nr1049/2001, dotyczącej wniosku o dostęp do dokumentów, zarejestrowanej pod numerem GestDem2015/5711A-018-2014, w zakresie, w jakim decyzja ta udziela dostępu do dokumentów wystawionych przez Republikę Malty. |
| --- | --- |

1)

Zawiesza się wykonanie decyzji Komisji Europejskiej z dnia 13 lipca 2016 r. wydanej na podstawie rozporządzenia (WE) nr1049/2001, dotyczącej wniosku o dostęp do dokumentów, zarejestrowanej pod numerem GestDem2015/5711A-018-2014, w zakresie, w jakim decyzja ta udziela dostępu do dokumentów wystawionych przez Republikę Malty.

| 2) | Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. |
| --- | --- |

2)

Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

---

| 9.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/15 |
| --- | --- | --- | --- |

9.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/15

---

Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2017 r. – Yellow Window/EIGE

(Sprawa T-439/17)

(2017/C 338/16)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Yellow Window (Antwerpia, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

Strona pozwana: Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn (EIGE)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z dnia 8 maja 2017 r. o niewybraniu oferty skarżącego w przetargu EIGE/2017/OPER/04 „Okaleczanie żeńskich narządów płciowych: oszacowanie liczby dziewcząt objętych ryzykiem” oraz decyzji o wyborze oferty innego oferenta i udzieleniu mu zamówienia; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z dnia 8 maja 2017 r. o niewybraniu oferty skarżącego w przetargu EIGE/2017/OPER/04 „Okaleczanie żeńskich narządów płciowych: oszacowanie liczby dziewcząt objętych ryzykiem” oraz decyzji o wyborze oferty innego oferenta i udzieleniu mu zamówienia;

| — | zasądzenie od pozwanej odszkodowania na rzecz skarżącej oraz 8 % odsetek lub alternatywnie przyznanie rekompensaty oraz rekompensaty w wysokości 8 %; |
| --- | --- |

—

zasądzenie od pozwanej odszkodowania na rzecz skarżącej oraz 8 % odsetek lub alternatywnie przyznanie rekompensaty oraz rekompensaty w wysokości 8 %;

| — | obciążenie pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia zasad równego traktowania, przejrzystości, staranności oraz obowiązku przestrzegania poufności oraz oczywistego błędu w ocenie. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia zasad równego traktowania, przejrzystości, staranności oraz obowiązku przestrzegania poufności oraz oczywistego błędu w ocenie.

| 2. | Zarzut drugi, dotyczący niespójności uzasadnienia, naruszenia zasady proporcjonalności przy ocenie oferty skarżącej. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi, dotyczący niespójności uzasadnienia, naruszenia zasady proporcjonalności przy ocenie oferty skarżącej.

| 3. | Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia prawa do dobrej administracji. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia prawa do dobrej administracji.

---

| 9.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/16 |
| --- | --- | --- | --- |

9.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/16

---

Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2017 r. – Mutualidad Complementaria de Previsión Social Renault España/Komisja i SRB

(Sprawa T-501/17)

(2017/C 338/17)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Mutualidad Complementaria de Previsión Social Renault España (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: A. Solana López, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie naruszenia prawa europejskiego przez SRB poprzez wydanie decyzji SRB/EES/2017/08 przyjętej na sesji wykonawczej w dniu 7 czerwca 2017 r. w sprawie przyjęcia programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Banco Popular Español, S.A.; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie naruszenia prawa europejskiego przez SRB poprzez wydanie decyzji SRB/EES/2017/08 przyjętej na sesji wykonawczej w dniu 7 czerwca 2017 r. w sprawie przyjęcia programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Banco Popular Español, S.A.;

| — | stwierdzenie w konsekwencji nieważności wspomnianego aktu, a także późniejszych aktów wykonawczych, które SRB mogła wydać, ze skutkiem ex tunc. |
| --- | --- |

—

stwierdzenie w konsekwencji nieważności wspomnianego aktu, a także późniejszych aktów wykonawczych, które SRB mogła wydać, ze skutkiem ex tunc.

Zarzuty i główne argumenty

Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych w sprawach: T-478/17, Mutualidad de la Abogacía y Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-481/17, Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-482/17, Comercial Vascongada Recalde/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-483/17, García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-484/17, Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-497/17, Sánchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, i T-498/17, Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja Comisión i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

---

| 9.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/17 |
| --- | --- | --- | --- |

9.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/17

---

Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2017 r. – OCU i in./SRB

(Sprawa T-512/17)

(2017/C 338/18)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Organización de Consumidores y Usuarios (OCU) (Madryt, Hiszpania) i 37 innych skarżących

Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | stwierdzenie bezprawności i braku zastosowania art. 18 i 29 rozporządzenia (UE) nr 806/2014; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie bezprawności i braku zastosowania art. 18 i 29 rozporządzenia (UE) nr 806/2014;

| — | Obciążenie Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

Obciążenie Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsza skarga skierowana jest przeciwko decyzji SRB/EES/2017/08 Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 7 czerwca 2017 r. w sprawie przyjęcia programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Banco Popular Español, S.A.

Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych w sprawach: T-478/17, Mutualidad de la Abogacía y Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-481/17, Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-482/17, Comercial Vascongada Recalde/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-483/17, García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-484/17, Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-497/17, Sánchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, i T-498/17, Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja Comisión i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.

---

| 9.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/17 |
| --- | --- | --- | --- |

9.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/17

---

Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2017 r. – Haufe-Lexware GmbH & Co. KG/EUIPO – Le Shi Holdings (Beijing) Ltd (Leshare)

(Sprawa T-546/17)

(2017/C 338/19)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Haufe-Lexware GmbH & Co. KG (Freiburg im Breisgau, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat N. Hebeis)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Le Shi Holdings (Beijing) Ltd (Pekin, Chiny)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający: Le Shi Holdings (Beijing) Ltd

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Leshare” – zgłoszenie nr 13 883 301

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 czerwca 2017 r. w sprawie R 1691/2016-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Podniesiony zarzut

| — | Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.

---

| 9.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/18 |
| --- | --- | --- | --- |

9.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/18

---

Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2017 r. – dm-drogerie markt/EUIPO – Albea Services (ALBÉA)

(Sprawa T-562/17)

(2017/C 338/20)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: dm-drogerie markt Verwaltungs-GmbH (Karlsruhe, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Bludovsky i C. Mellein)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Albea Services (Gennevilliers, Francja)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający: Albea Services

Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego zawierającego element słowny „ALBÉA” – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 210 553

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 maja 2017 r. w sprawie R 1870/2016-1

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej z dnia 25 maja 2017 r. (odwołanie nr R 1870/2016-1) i w drodze korekty wykreślenie znaku towarowego strony skarżącej;
  tytułem ewentualnym |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej z dnia 25 maja 2017 r. (odwołanie nr R 1870/2016-1) i w drodze korekty wykreślenie znaku towarowego strony skarżącej;

tytułem ewentualnym

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej z dnia 25 maja 2017 r. (odwołanie nr R 1870/2016-1) i przekazanie sprawy Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej;
  tytułem ewentualnym |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej z dnia 25 maja 2017 r. (odwołanie nr R 1870/2016-1) i przekazanie sprawy Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej;

tytułem ewentualnym

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej z dnia 25 maja 2017 r. (odwołanie nr R 1870/2016-1). |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej z dnia 25 maja 2017 r. (odwołanie nr R 1870/2016-1).

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.

---

| 9.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/19 |
| --- | --- | --- | --- |

9.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/19

---

Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2017 r. – Tong Myong/Rada i Komisja

(Sprawa T-564/17)

(2017/C 338/21)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Tong Myong (Pjongjang, Koreańska Republika Ludowo-Demokratyczna) (przedstawiciele: M. Lester i S. Midwinter, QC, T. Brentnall i A. Stevenson, Solicitors)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/993 z dnia 12 czerwca 2017 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 329/2007 dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej (Dz.U. 2017, L 149, s. 67) oraz decyzji Rady (WPZiB) 2017/994 z dnia 12 czerwca 2017 r. zmieniającej decyzję (WPZiB) 2016/849 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej (Dz.U. 2017, L 149, s. 75), w zakresie, w jakim na mocy tych aktów nazwisko skarżącego zostało umieszczone w wykazie podmiotów objętych środkami ograniczającymi; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/993 z dnia 12 czerwca 2017 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 329/2007 dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej (Dz.U. 2017, L 149, s. 67) oraz decyzji Rady (WPZiB) 2017/994 z dnia 12 czerwca 2017 r. zmieniającej decyzję (WPZiB) 2016/849 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej (Dz.U. 2017, L 149, s. 75), w zakresie, w jakim na mocy tych aktów nazwisko skarżącego zostało umieszczone w wykazie podmiotów objętych środkami ograniczającymi;

| — | obciążenie pozwanych kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie pozwanych kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący nieprzedstawienia przez pozwane odpowiedniego i wystarczającego uzasadnienia pozwalającego na umieszczenie nazwiska skarżącego w wykazie. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący nieprzedstawienia przez pozwane odpowiedniego i wystarczającego uzasadnienia pozwalającego na umieszczenie nazwiska skarżącego w wykazie.

| 2. | Zarzut drugi, w którym skarżący twierdzi, że pozwane popełniły oczywisty błąd poprzez stwierdzenie, że w przypadku skarżącego zostały spełnione kryteria umieszczenia w wykazach zawartych w zaskarżonych aktach; nie ma żadnych podstaw faktycznych umożliwiających takie umieszczenie. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi, w którym skarżący twierdzi, że pozwane popełniły oczywisty błąd poprzez stwierdzenie, że w przypadku skarżącego zostały spełnione kryteria umieszczenia w wykazach zawartych w zaskarżonych aktach; nie ma żadnych podstaw faktycznych umożliwiających takie umieszczenie.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący nadużycia władzy przez pozwane poprzez próbę spowodowania bezskuteczności przysługującego skarżącemu prawa do skutecznego środka prawnego w związku z umieszczeniem jego nazwiska w wykazie na podstawie art. 230 TFEU lub naruszenia prawa skarżącego do równego traktowania. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący nadużycia władzy przez pozwane poprzez próbę spowodowania bezskuteczności przysługującego skarżącemu prawa do skutecznego środka prawnego w związku z umieszczeniem jego nazwiska w wykazie na podstawie art. 230 TFEU lub naruszenia prawa skarżącego do równego traktowania.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący naruszenia przez pozwane prawa skarżącego do obrony poprzez nieprzedstawienie mu dowodów, na których pozwane oparły się, przed umieszczeniem nazwiska skarżącego w wykazie. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia przez pozwane prawa skarżącego do obrony poprzez nieprzedstawienie mu dowodów, na których pozwane oparły się, przed umieszczeniem nazwiska skarżącego w wykazie.

| 5. | Zarzut piąty dotyczący naruszenia przez pozwane prawodawstwa odnoszącego się do ochrony danych. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty dotyczący naruszenia przez pozwane prawodawstwa odnoszącego się do ochrony danych.

| 6. | Zarzut szósty dotyczący naruszenia przez pozwane, w sposób nieuzasadniony i nieproporcjonalny, praw podstawowych skarżącego, w tym prawa do ochrony jego własności, przedsiębiorstwa i reputacji. |
| --- | --- |

6.

Zarzut szósty dotyczący naruszenia przez pozwane, w sposób nieuzasadniony i nieproporcjonalny, praw podstawowych skarżącego, w tym prawa do ochrony jego własności, przedsiębiorstwa i reputacji.

---

| 9.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/19 |
| --- | --- | --- | --- |

9.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/19

---

Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2017 r. – Korea National Insurance Corporation/Rada i Komisja

(Sprawa T-568/17)

(2017/C 338/22)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Korea National Insurance Corporation (Pjongjang, Koreańska Republika Ludowo-Demokratyczna) (przedstawiciele: M. Lester i S. Midwinter, QC, T. Brentnall i A. Stevenson, Solicitors)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej i Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/993 z dnia 12 czerwca 2017 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 329/2007 dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej (Dz.U. 2017, L 149, s. 67), decyzji Rady (WPZiB) 2017/994 z dnia 12 czerwca 2017 r. zmieniającej decyzję (WPZiB) 2016/849 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej (Dz.U. 2017, L 149, s. 75), decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2017/1459 z dnia 10 sierpnia 2017 r. dotyczącej wykonania decyzji (WPZiB) 2016/849 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej (Dz.U. 2017, L 208, s. 38) oraz rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/1457 z dnia 10 sierpnia 2017 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 329/2007 dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej (Dz.U. 2017, L 208, s. 33), w zakresie, w jakim na mocy tych aktów nazwa strony skarżącej została umieszczona w wykazie podmiotów objętych środkami ograniczającymi; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/993 z dnia 12 czerwca 2017 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 329/2007 dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej (Dz.U. 2017, L 149, s. 67), decyzji Rady (WPZiB) 2017/994 z dnia 12 czerwca 2017 r. zmieniającej decyzję (WPZiB) 2016/849 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej (Dz.U. 2017, L 149, s. 75), decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2017/1459 z dnia 10 sierpnia 2017 r. dotyczącej wykonania decyzji (WPZiB) 2016/849 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej (Dz.U. 2017, L 208, s. 38) oraz rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/1457 z dnia 10 sierpnia 2017 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 329/2007 dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej (Dz.U. 2017, L 208, s. 33), w zakresie, w jakim na mocy tych aktów nazwa strony skarżącej została umieszczona w wykazie podmiotów objętych środkami ograniczającymi;

| — | obciążenie pozwanych kosztami postępowania |
| --- | --- |

—

obciążenie pozwanych kosztami postępowania

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący nieprzedstawienia przez pozwane odpowiedniego i wystarczającego uzasadnienia pozwalającego na umieszczenie nazwy strony skarżącej w wykazie. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący nieprzedstawienia przez pozwane odpowiedniego i wystarczającego uzasadnienia pozwalającego na umieszczenie nazwy strony skarżącej w wykazie.

| 2. | Zarzut drugi, w którym strona skarżąca twierdzi, że pozwane popełniły oczywisty błąd poprzez stwierdzenie, że w przypadku strony skarżącej zostały spełnione kryteria umieszczenia w wykazach zawartych w zaskarżonych aktach; nie ma żadnych podstaw faktycznych umożliwiających takie umieszczenie. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi, w którym strona skarżąca twierdzi, że pozwane popełniły oczywisty błąd poprzez stwierdzenie, że w przypadku strony skarżącej zostały spełnione kryteria umieszczenia w wykazach zawartych w zaskarżonych aktach; nie ma żadnych podstaw faktycznych umożliwiających takie umieszczenie.

| 3. | Zarzut trzeci, w którym strona skarżąca twierdzi, że pozwane nie przedstawiły stronie skarżącej dowodów, które rzekomo uzasadniały wydane przez nie decyzje o ponownym umieszczeniu nazwy strony skarżącej w wykazie zanim to ponowne umieszczenie nastąpiło lub wdrożenie decyzji o umieszczeniu jej nazwy w wykazie, wydanej przez ONZ, co narusza przysługujące stronie skarżącej prawo do obrony oraz prawo do skutecznej ochrony sądowej. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci, w którym strona skarżąca twierdzi, że pozwane nie przedstawiły stronie skarżącej dowodów, które rzekomo uzasadniały wydane przez nie decyzje o ponownym umieszczeniu nazwy strony skarżącej w wykazie zanim to ponowne umieszczenie nastąpiło lub wdrożenie decyzji o umieszczeniu jej nazwy w wykazie, wydanej przez ONZ, co narusza przysługujące stronie skarżącej prawo do obrony oraz prawo do skutecznej ochrony sądowej.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący nadużycia władzy przez pozwane poprzez próbę spowodowania bezskuteczności przysługującego skarżącemu prawa do skutecznego środka prawnego w związku z umieszczeniem jego nazwiska w wykazie na podstawie art. 230 TFEU lub naruszenia prawa skarżącego do równego traktowania. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący nadużycia władzy przez pozwane poprzez próbę spowodowania bezskuteczności przysługującego skarżącemu prawa do skutecznego środka prawnego w związku z umieszczeniem jego nazwiska w wykazie na podstawie art. 230 TFEU lub naruszenia prawa skarżącego do równego traktowania.

| 5. | Zarzut czwarty dotyczący naruszenia przez pozwane prawa skarżącego do obrony poprzez nieprzedstawienie mu dowodów, na których pozwane oparły się, przed umieszczeniem nazwiska skarżącego w wykazie. |
| --- | --- |

5.

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia przez pozwane prawa skarżącego do obrony poprzez nieprzedstawienie mu dowodów, na których pozwane oparły się, przed umieszczeniem nazwiska skarżącego w wykazie.

| 6. | Zarzut piąty dotyczący naruszenia przez pozwane prawodawstwa odnoszącego się do ochrony danych. |
| --- | --- |

6.

Zarzut piąty dotyczący naruszenia przez pozwane prawodawstwa odnoszącego się do ochrony danych.

| 7. | Zarzut szósty dotyczący naruszenia przez pozwane, w sposób nieuzasadniony i nieproporcjonalny, praw podstawowych skarżącego, w tym prawa do ochrony jego własności, przedsiębiorstwa i reputacji. |
| --- | --- |

7.

Zarzut szósty dotyczący naruszenia przez pozwane, w sposób nieuzasadniony i nieproporcjonalny, praw podstawowych skarżącego, w tym prawa do ochrony jego własności, przedsiębiorstwa i reputacji.

---

| 9.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/20 |
| --- | --- | --- | --- |

9.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/20

---

Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2017 r. – A & O Hotel and Hostel Friedrichshain/Komisja

(Sprawa T-578/17)

(2017/C 338/23)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: A & O Hotel and Hostel Friedrichshain GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci S. Heise i M. Lindner)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2017) 3220 final z dnia 29 maja 2017 r. w sprawie niepodatkowych środków pomocy wprowadzonych w życie przez Niemcy na rzecz Jugendherberge Berlin Ostkreuz gGmbH (i in.) SA.43145 (2016/FC) (Dz.U. 2017, C 193, s. 1); oraz |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2017) 3220 final z dnia 29 maja 2017 r. w sprawie niepodatkowych środków pomocy wprowadzonych w życie przez Niemcy na rzecz Jugendherberge Berlin Ostkreuz gGmbH (i in.) SA.43145 (2016/FC) (Dz.U. 2017, C 193, s. 1); oraz

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut.

Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych przewidzianych w art. 108 ust. 2 TFUE w związku z art. 4 ust. 4 i art 15 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2015/1589 (1) oraz w art. 296 akapit drugi TFUE

| — | Strona skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła prawa proceduralne strony skarżącej, ponieważ wydała sporną decyzję jedynie po wstępnym badaniu, mimo że była ona zobowiązana do wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego. Strona skarżąca powołuje się przy tym na okoliczność, że gdyby Komisja dokonała oceny będących w jej posiadaniu informacji i danych zgodnie ze spoczywającym na niej obowiązkiem, powinna była ona mieć wątpliwości co do zgodności niepodatkowych środków pomocy wprowadzonych w życie niezgodnie z prawem przez Niemcy na rzecz Jugendherberge Berlin Ostkreuz gGmbH (i in.). |
| --- | --- |

—

Strona skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła prawa proceduralne strony skarżącej, ponieważ wydała sporną decyzję jedynie po wstępnym badaniu, mimo że była ona zobowiązana do wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego. Strona skarżąca powołuje się przy tym na okoliczność, że gdyby Komisja dokonała oceny będących w jej posiadaniu informacji i danych zgodnie ze spoczywającym na niej obowiązkiem, powinna była ona mieć wątpliwości co do zgodności niepodatkowych środków pomocy wprowadzonych w życie niezgodnie z prawem przez Niemcy na rzecz Jugendherberge Berlin Ostkreuz gGmbH (i in.).

| — | Ponadto jako że w spornej decyzji Komisja nie zbadała informacji i danych budzących wspomniane wyżej wątpliwości, lub nie zbadała ich w wystarczający sposób lub zbadała istotną część tych danych i informacji w błędny sposób, strona skarżąca utrzymuje, że Komisja naruszyła ciążący na niej obowiązek uzasadnienia przewidziany w art. 296 akapit drugi TFUE. |
| --- | --- |

—

Ponadto jako że w spornej decyzji Komisja nie zbadała informacji i danych budzących wspomniane wyżej wątpliwości, lub nie zbadała ich w wystarczający sposób lub zbadała istotną część tych danych i informacji w błędny sposób, strona skarżąca utrzymuje, że Komisja naruszyła ciążący na niej obowiązek uzasadnienia przewidziany w art. 296 akapit drugi TFUE.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).

---

| 9.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/21 |
| --- | --- | --- | --- |

9.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/21

---

Skarga wniesiona w dniu 25 sierpnia 2017 r. – EOS Deutscher Inkasso-Dienst/EUIPO – IOS Finance EFC (IOS Finance)

(Sprawa T-583/17)

(2017/C 338/24)

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: EOS Deutscher Inkasso-Dienst GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: Rechtsanwalt B. Sorg)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: IOS Finance EFC, SA (Barcelona, Hiszpania)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: IOS Finance EFC, SA

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „IOS FINANCE” – unijny znak towarowy nr 12 544 061

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 czerwca 2017 r. w sprawie R 2262/2016-2

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesiony zarzut

| — | Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.

---

| 9.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/22 |
| --- | --- | --- | --- |

9.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/22

---

Postanowienie Sądu z dnia 23 sierpnia 2017 r. – ZGS/EUIPO (Schülerhilfe1)

(Sprawa T-209/17) (1)

(2017/C 338/25)

Język postępowania: niemiecki

Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 168 z 29.5.2017.

---

Sprostowania

| 9.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 338/23 |
| --- | --- | --- | --- |

9.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 338/23

---

Sprostowanie do komunikatu w Dzienniku Urzędowym w sprawie T-396/15

(
  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 283 z dnia 28 sierpnia 2017 r.
  )

(2017/C 338/26)

Komunikat w Dzienniku Urzędowym w sprawie T-396/15, Herm. Sprenger/EUIPO – web2get (Kształt strzemiona) otrzymuje brzmienie:

Postanowienie Sądu z dnia 30 maja 2017 r. – Herm. Sprenger/EUIPO – web2get (Kształt strzemiona)

(Sprawa T-396/15) (1)

((Znak towarowy Unii Europejskiej - Wniosek o unieważnienie prawa do znaku - Wycofanie wniosku o unieważnienie prawa do znaku - Umorzenie postępowania))

(2017/C 283/74)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Herm. Sprenger GmbH & Co. KG (Iserlohn, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat V. Schiller)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Söder i A. Schifko, pełnomocnicy)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: web2get GmbH & Co. KG (Dülmen, Niemcy)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 kwietnia 2015 r. (sprawa R 520/2014-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między web2get GmbH & Co. KG a Herm. Sprenger GmbH & Co. KG.

Sentencja

| 1) | Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone. |
| --- | --- |

1)

Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

| 2) | Herm. Sprenger GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Herm. Sprenger GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 302 z 14.9.2015.

1

---