# Dziennik Urzędowy C 347/16 p

| | ISSN 1977-1002 |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | C 347 |
| | |
| Wydanie polskie | Informacje i zawiadomienia | Rocznik 6016 października 2017 |

ISSN 1977-1002

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 347

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Rocznik 6016 października 2017

---

| Powiadomienie nr | Spis treśći | Strona |
| --- | --- | --- |
| | IV   Informacje |
| | INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ |
| | Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej |
| 2017/C 347/01 | Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej | 1 |

Powiadomienie nr

Spis treśći

Strona

IV   Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

2017/C 347/01

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

1

---

| | V   Ogłoszenia |
| --- | --- |
| | POSTĘPOWANIA SĄDOWE |
| | Trybunał Sprawiedliwości |
| 2017/C 347/02 | Sprawa C-325/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 22 marca 2017 r. w sprawie T-336/15, Windrush Aka LLP/EUIPO, wniesione w dniu 31 maja 2017 r. przez Windrush Aka LLP | 2 |
| 2017/C 347/03 | Sprawa C-340/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 29 marca 2017 r. w sprawie T-638/15, Alcohol Countermeasure Systems (International)/EUIPO, wniesione w dniu 7 czerwca 2017 r. przez Alcohol Countermeasure Systems (International) Inc. | 3 |
| 2017/C 347/04 | Sprawa C-373/17 P: Odwołanie wniesione w dniu 20 czerwca 2017 r. przez Agria Polska sp. z o.o.,Agria Chemicals Poland sp. z o.o.,Star Agro Analyse und Handels GmbH, Agria Beteiligungsgesellschaft mbH od wyroku Sądu dnia 16 maja 2017 r. w sprawie T-480/15, Agria Polska e.a./Komisja | 4 |
| 2017/C 347/05 | Sprawa C-395/17: Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2017 r. – Komisja Europejska/Królestwo Niderlandów | 5 |
| 2017/C 347/06 | Sprawa C-396/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Austria) w dniu 3 lipca 2017 r. – Martin Leitner/Landespolizeidirektion Tirol | 6 |
| 2017/C 347/07 | Sprawa C-418/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Nürnberg (Niemcy) w dniu 10 lipca 2017 r. – Andreas Fabri und Elisabeth Mathes/Sun Express Deutschland GmbH. | 7 |
| 2017/C 347/08 | Sprawa C-425/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerischer Verwaltungsgerichtshof (Niemcy) w dniu 14 lipca 2017 r. — Günter Hartmann Tabakvertrieb GmbH & Co. KG/Stadt Kempten | 8 |
| 2017/C 347/09 | Sprawa C-430/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 17 lipca 2017 r. – Walbusch Walter Busch GmbH & Co. KG/Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs Frankfurt am Main eV | 9 |
| 2017/C 347/10 | Sprawa C-438/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 20 lipca 2017 r. – Bundesrepublik Deutschland/Taus Magamadov | 9 |
| 2017/C 347/11 | Sprawa C-439/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 20 lipca 2017 r. – British American Tobacco (Niemcy) GmbH/Freie und Hansestadt Hamburg | 10 |
| 2017/C 347/12 | Sprawa C-445/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 24 lipca 2017 r. – Agenzia delle Dogane e dei Monopoli/Pilato SpA | 11 |
| 2017/C 347/13 | Sprawa C-452/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de commerce de Liège (Belgia) w dniu 27 lipca 2017 r. – Zako SPRL/Sanidel SA | 11 |
| 2017/C 347/14 | Sprawa C-457/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 31 lipca 2017 r. – Heiko Jonny Maniero/Studienstiftung des deutsche Volkes eV | 12 |
| 2017/C 347/15 | Sprawa C-459/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 31 lipca 2017 r. – SGI/Ministre de l'Action et des Comptes Publics | 12 |
| 2017/C 347/16 | Sprawa C-460/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 31 lipca 2017 r. – Valériane SNC/Ministre de l'Action et des Comptes Publics | 13 |
| 2017/C 347/17 | Sprawa C-462/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 1 sierpnia 2017 r. – Tänzer & Trasper GmbH/Altenweddinger Geflügelhof Kommanditgesellschaft | 14 |
| 2017/C 347/18 | Sprawa C-466/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Trento (Włochy) w dniu 3 sierpnia 2017 r. – Chiara Motter/Provincia autonoma di Trento | 14 |
| 2017/C 347/19 | Sprawa C-472/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di pace di L’Aquila (Włochy) w dniu 7 sierpnia 2017 r. – Gabriele Di Girolamo/Ministero della Giustizia | 15 |
| 2017/C 347/20 | Sprawa C-475/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Riigikohus (Estonia) w dniu 8 sierpnia 2017 r. – AS Viking Motors, OÜ TKM Beauty Eesti, AS TKM King, Kaubamaja AS, Selver AS/Tallinna linn, Maksu- ja Tolliamet | 16 |
| 2017/C 347/21 | Sprawa C-476/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 4 sierpnia 2017 r. – Pelham GmbH, Moses Pelham, Martin Haas/Ralf Hütter, Florian Schneider-Esleben | 16 |
| 2017/C 347/22 | Sprawa C-478/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Cluj (Rumunia) w dniu 9 sierpnia 2017 r. – IQ/JP | 17 |
| 2017/C 347/23 | Sprawa C-483/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Irlandia) w dniu 9 sierpnia 2017 r. – Neculai Tarola/Minister for Social Protection | 18 |
| 2017/C 347/24 | Sprawa C-491/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom (Zjednoczone Królestwo) w dniu 14 sierpnia 2017 r. – Hoteles Piñero Canarias, S.L./Keefe (za pośrednictwem Nika Eytona jako przedstawiciela procesowego) | 18 |
| 2017/C 347/25 | Sprawa C-496/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 17 sierpnia 2017 r. – Deutsche Post AG/Hauptzollamt Köln. | 19 |
| 2017/C 347/26 | Sprawa C-497/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative d'appel de Versailles (Francja) w dniu 10 lipca 2017 r. – Oeuvre d’assistance aux bêtes d’abattoirs (OABA)/Ministre de l'agriculture et de l'alimentation, Premier ministre, Bionoor, Ecocert France, Institut national de l’origine et de la qualité (INAO) | 20 |
| 2017/C 347/27 | Sprawa C-502/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret (Dania) w dniu 18 sierpnia 2017 r., C&D Foods Acquisition ApS/Skatteministeriet | 20 |
| 2017/C 347/28 | Sprawa C-503/17: Skarga wniesiona w dniu 21 sierpnia 2017 r. – Komisja Europejska/Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej | 21 |
| 2017/C 347/29 | Sprawa C-504/17: Skarga wniesiona w dniu 21 sierpnia 2017 r. – Komisja Europejska/Irlandia | 22 |
| 2017/C 347/30 | Sprawa C-507/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 21 sierpnia 2017 r. – Google Inc./Commission nationale de l'informatique et des libertés (CNIL) | 22 |
| 2017/C 347/31 | Sprawa C-514/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d’appel de Liège (Belgia) w dniu 23 sierpnia 2017 r. – Ministère public/Marin-Simion Sut | 23 |
| 2017/C 347/32 | Sprawa C-526/17: Skarga wniesiona w dniu 4 września 2017 r. – Komisja Europejska/Republika Włoska | 24 |
| | Sąd |
| 2017/C 347/33 | Sprawa T-347/14 INTP: Postanowienie Sądu z dnia 19 lipca 2017 r. – Janukowycz/Rada (Postępowanie — Wykładnia postanowienia) | 25 |
| 2017/C 347/34 | Sprawa T-440/17: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2017 r. – Arca Capital Bohemia/Komisja | 25 |
| 2017/C 347/35 | Sprawa T-441/17: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2017 r. – Arca Capital Bohemia/Komisja | 26 |
| 2017/C 347/36 | Sprawa T-447/17: Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2017 r. – Bowles/EBC | 27 |
| 2017/C 347/37 | Sprawa T-452/17: Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2017 r. – TL/EIOD | 28 |
| 2017/C 347/38 | Sprawa T-453/17: Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2017 r. – TV/Rada | 29 |
| 2017/C 347/39 | Sprawa T-458/17: Skarga wniesiona w dniu 21 lipca 2017 r. – Shindler i in./Rada | 30 |
| 2017/C 347/40 | Sprawa T-461/17: Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2017 r. – TN/ENISA | 31 |
| 2017/C 347/41 | Sprawa T-462/17: Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2017 r. – TO/EEA | 32 |
| 2017/C 347/42 | Sprawa T-467/17: Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2017 r. – Barata/Parlament | 33 |
| 2017/C 347/43 | Sprawa T-477/17: Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2017 r. – Haswani/Rada | 34 |
| 2017/C 347/44 | Sprawa T-479/17: Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2017 r. – PO/ESDZ | 35 |
| 2017/C 347/45 | Sprawa T-502/17: Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2017 r. – SFP Asset Management i in./SRB | 36 |
| 2017/C 347/46 | Sprawa T-503/17: Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2017 r. – Ruiz Sacristán i Arias Mosquera/Komisja i SRB | 36 |
| 2017/C 347/47 | Sprawa T-504/17: Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2017 r. – Estévez Puerto i in./Komisja i SRB | 37 |
| 2017/C 347/48 | Sprawa T-505/17: Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2017 r. – Inverni i in./Komisja i SRB | 37 |
| 2017/C 347/49 | Sprawa T-506/17: Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2017 r. – Makhlouf/Rada | 38 |
| 2017/C 347/50 | Sprawa T-507/17: Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2017 r. – Fundación Pedro Barrié de la Maza, Conde de Fenosa/Komisja i SRB | 39 |
| 2017/C 347/51 | Sprawa T-508/17: Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2017 r. – Financiere Tesalia i in./Komisja i SRB | 39 |
| 2017/C 347/52 | Sprawa T-509/17: Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2017 r. – Cartera de Inversiones Melca i in./Komisja i SRB | 40 |
| 2017/C 347/53 | Sprawa T-537/17: Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2017 r. – De Loecker/ESDZ | 40 |
| 2017/C 347/54 | Sprawa T-548/17: Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2017 r. – VF International/EUIPO – Virmani (ANOKHI) | 41 |
| 2017/C 347/55 | Sprawa T-549/17: Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2017 r. – Duym/Rada | 42 |
| 2017/C 347/56 | Sprawa T-556/17: Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2017 r. – Staropilsen/EUIPO – Pivovary Staropramen (STAROPILSEN; STAROPLZEN) | 43 |
| 2017/C 347/57 | Sprawa T-559/17: Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2017 r. – Abdulkarim/Rada | 43 |
| 2017/C 347/58 | Sprawa T-561/17: Skarga wniesiona w dniu 15 sierpnia 2017 r. – L-Shop-Team/EUIPO (bags2GO) | 44 |
| 2017/C 347/59 | Sprawa T-565/17: Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2017 r. – CheapFlights International/EUIPO – Momondo Group (Cheapflights) | 45 |
| 2017/C 347/60 | Sprawa T-567/17: Skarga wniesiona w dniu 21 sierpnia 2017 r. – Disney Enterprises/EUIPO – Di Molfetta (DiSNEY FROZEN) | 46 |
| 2017/C 347/61 | Sprawa T-577/17: Skarga wniesiona w dniu 25 sierpnia 2017 r. thyssenkrupp Electrical Steel i thyssenkrupp Electrical Steel Ugo/Komisja | 46 |
| 2017/C 347/62 | Sprawa T-579/17: Skarga wniesiona w dniu 28 sierpnia 2017 r. – Wall Street Systems UK/EBC | 47 |
| 2017/C 347/63 | Sprawa T-587/17: Skarga wniesiona w dniu 28 sierpnia 2017 r. – Unigroup/EUIPO – Pronova Laboratories (nailicin) | 48 |

V   Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

2017/C 347/02

Sprawa C-325/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 22 marca 2017 r. w sprawie T-336/15, Windrush Aka LLP/EUIPO, wniesione w dniu 31 maja 2017 r. przez Windrush Aka LLP

2

2017/C 347/03

Sprawa C-340/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 29 marca 2017 r. w sprawie T-638/15, Alcohol Countermeasure Systems (International)/EUIPO, wniesione w dniu 7 czerwca 2017 r. przez Alcohol Countermeasure Systems (International) Inc.

3

2017/C 347/04

Sprawa C-373/17 P: Odwołanie wniesione w dniu 20 czerwca 2017 r. przez Agria Polska sp. z o.o.,Agria Chemicals Poland sp. z o.o.,Star Agro Analyse und Handels GmbH, Agria Beteiligungsgesellschaft mbH od wyroku Sądu dnia 16 maja 2017 r. w sprawie T-480/15, Agria Polska e.a./Komisja

4

2017/C 347/05

Sprawa C-395/17: Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2017 r. – Komisja Europejska/Królestwo Niderlandów

5

2017/C 347/06

Sprawa C-396/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Austria) w dniu 3 lipca 2017 r. – Martin Leitner/Landespolizeidirektion Tirol

6

2017/C 347/07

Sprawa C-418/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Nürnberg (Niemcy) w dniu 10 lipca 2017 r. – Andreas Fabri und Elisabeth Mathes/Sun Express Deutschland GmbH.

7

2017/C 347/08

Sprawa C-425/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerischer Verwaltungsgerichtshof (Niemcy) w dniu 14 lipca 2017 r. — Günter Hartmann Tabakvertrieb GmbH & Co. KG/Stadt Kempten

8

2017/C 347/09

Sprawa C-430/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 17 lipca 2017 r. – Walbusch Walter Busch GmbH & Co. KG/Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs Frankfurt am Main eV

9

2017/C 347/10

Sprawa C-438/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 20 lipca 2017 r. – Bundesrepublik Deutschland/Taus Magamadov

9

2017/C 347/11

Sprawa C-439/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 20 lipca 2017 r. – British American Tobacco (Niemcy) GmbH/Freie und Hansestadt Hamburg

10

2017/C 347/12

Sprawa C-445/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 24 lipca 2017 r. – Agenzia delle Dogane e dei Monopoli/Pilato SpA

11

2017/C 347/13

Sprawa C-452/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de commerce de Liège (Belgia) w dniu 27 lipca 2017 r. – Zako SPRL/Sanidel SA

11

2017/C 347/14

Sprawa C-457/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 31 lipca 2017 r. – Heiko Jonny Maniero/Studienstiftung des deutsche Volkes eV

12

2017/C 347/15

Sprawa C-459/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 31 lipca 2017 r. – SGI/Ministre de l'Action et des Comptes Publics

12

2017/C 347/16

Sprawa C-460/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 31 lipca 2017 r. – Valériane SNC/Ministre de l'Action et des Comptes Publics

13

2017/C 347/17

Sprawa C-462/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 1 sierpnia 2017 r. – Tänzer & Trasper GmbH/Altenweddinger Geflügelhof Kommanditgesellschaft

14

2017/C 347/18

Sprawa C-466/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Trento (Włochy) w dniu 3 sierpnia 2017 r. – Chiara Motter/Provincia autonoma di Trento

14

2017/C 347/19

Sprawa C-472/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di pace di L’Aquila (Włochy) w dniu 7 sierpnia 2017 r. – Gabriele Di Girolamo/Ministero della Giustizia

15

2017/C 347/20

Sprawa C-475/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Riigikohus (Estonia) w dniu 8 sierpnia 2017 r. – AS Viking Motors, OÜ TKM Beauty Eesti, AS TKM King, Kaubamaja AS, Selver AS/Tallinna linn, Maksu- ja Tolliamet

16

2017/C 347/21

Sprawa C-476/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 4 sierpnia 2017 r. – Pelham GmbH, Moses Pelham, Martin Haas/Ralf Hütter, Florian Schneider-Esleben

16

2017/C 347/22

Sprawa C-478/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Cluj (Rumunia) w dniu 9 sierpnia 2017 r. – IQ/JP

17

2017/C 347/23

Sprawa C-483/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Irlandia) w dniu 9 sierpnia 2017 r. – Neculai Tarola/Minister for Social Protection

18

2017/C 347/24

Sprawa C-491/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom (Zjednoczone Królestwo) w dniu 14 sierpnia 2017 r. – Hoteles Piñero Canarias, S.L./Keefe (za pośrednictwem Nika Eytona jako przedstawiciela procesowego)

18

2017/C 347/25

Sprawa C-496/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 17 sierpnia 2017 r. – Deutsche Post AG/Hauptzollamt Köln.

19

2017/C 347/26

Sprawa C-497/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative d'appel de Versailles (Francja) w dniu 10 lipca 2017 r. – Oeuvre d’assistance aux bêtes d’abattoirs (OABA)/Ministre de l'agriculture et de l'alimentation, Premier ministre, Bionoor, Ecocert France, Institut national de l’origine et de la qualité (INAO)

20

2017/C 347/27

Sprawa C-502/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret (Dania) w dniu 18 sierpnia 2017 r., C&D Foods Acquisition ApS/Skatteministeriet

20

2017/C 347/28

Sprawa C-503/17: Skarga wniesiona w dniu 21 sierpnia 2017 r. – Komisja Europejska/Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

21

2017/C 347/29

Sprawa C-504/17: Skarga wniesiona w dniu 21 sierpnia 2017 r. – Komisja Europejska/Irlandia

22

2017/C 347/30

Sprawa C-507/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 21 sierpnia 2017 r. – Google Inc./Commission nationale de l'informatique et des libertés (CNIL)

22

2017/C 347/31

Sprawa C-514/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d’appel de Liège (Belgia) w dniu 23 sierpnia 2017 r. – Ministère public/Marin-Simion Sut

23

2017/C 347/32

Sprawa C-526/17: Skarga wniesiona w dniu 4 września 2017 r. – Komisja Europejska/Republika Włoska

24

Sąd

2017/C 347/33

Sprawa T-347/14 INTP: Postanowienie Sądu z dnia 19 lipca 2017 r. – Janukowycz/Rada (Postępowanie — Wykładnia postanowienia)

25

2017/C 347/34

Sprawa T-440/17: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2017 r. – Arca Capital Bohemia/Komisja

25

2017/C 347/35

Sprawa T-441/17: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2017 r. – Arca Capital Bohemia/Komisja

26

2017/C 347/36

Sprawa T-447/17: Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2017 r. – Bowles/EBC

27

2017/C 347/37

Sprawa T-452/17: Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2017 r. – TL/EIOD

28

2017/C 347/38

Sprawa T-453/17: Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2017 r. – TV/Rada

29

2017/C 347/39

Sprawa T-458/17: Skarga wniesiona w dniu 21 lipca 2017 r. – Shindler i in./Rada

30

2017/C 347/40

Sprawa T-461/17: Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2017 r. – TN/ENISA

31

2017/C 347/41

Sprawa T-462/17: Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2017 r. – TO/EEA

32

2017/C 347/42

Sprawa T-467/17: Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2017 r. – Barata/Parlament

33

2017/C 347/43

Sprawa T-477/17: Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2017 r. – Haswani/Rada

34

2017/C 347/44

Sprawa T-479/17: Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2017 r. – PO/ESDZ

35

2017/C 347/45

Sprawa T-502/17: Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2017 r. – SFP Asset Management i in./SRB

36

2017/C 347/46

Sprawa T-503/17: Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2017 r. – Ruiz Sacristán i Arias Mosquera/Komisja i SRB

36

2017/C 347/47

Sprawa T-504/17: Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2017 r. – Estévez Puerto i in./Komisja i SRB

37

2017/C 347/48

Sprawa T-505/17: Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2017 r. – Inverni i in./Komisja i SRB

37

2017/C 347/49

Sprawa T-506/17: Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2017 r. – Makhlouf/Rada

38

2017/C 347/50

Sprawa T-507/17: Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2017 r. – Fundación Pedro Barrié de la Maza, Conde de Fenosa/Komisja i SRB

39

2017/C 347/51

Sprawa T-508/17: Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2017 r. – Financiere Tesalia i in./Komisja i SRB

39

2017/C 347/52

Sprawa T-509/17: Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2017 r. – Cartera de Inversiones Melca i in./Komisja i SRB

40

2017/C 347/53

Sprawa T-537/17: Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2017 r. – De Loecker/ESDZ

40

2017/C 347/54

Sprawa T-548/17: Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2017 r. – VF International/EUIPO – Virmani (ANOKHI)

41

2017/C 347/55

Sprawa T-549/17: Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2017 r. – Duym/Rada

42

2017/C 347/56

Sprawa T-556/17: Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2017 r. – Staropilsen/EUIPO – Pivovary Staropramen (STAROPILSEN; STAROPLZEN)

43

2017/C 347/57

Sprawa T-559/17: Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2017 r. – Abdulkarim/Rada

43

2017/C 347/58

Sprawa T-561/17: Skarga wniesiona w dniu 15 sierpnia 2017 r. – L-Shop-Team/EUIPO (bags2GO)

44

2017/C 347/59

Sprawa T-565/17: Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2017 r. – CheapFlights International/EUIPO – Momondo Group (Cheapflights)

45

2017/C 347/60

Sprawa T-567/17: Skarga wniesiona w dniu 21 sierpnia 2017 r. – Disney Enterprises/EUIPO – Di Molfetta (DiSNEY FROZEN)

46

2017/C 347/61

Sprawa T-577/17: Skarga wniesiona w dniu 25 sierpnia 2017 r. thyssenkrupp Electrical Steel i thyssenkrupp Electrical Steel Ugo/Komisja

46

2017/C 347/62

Sprawa T-579/17: Skarga wniesiona w dniu 28 sierpnia 2017 r. – Wall Street Systems UK/EBC

47

2017/C 347/63

Sprawa T-587/17: Skarga wniesiona w dniu 28 sierpnia 2017 r. – Unigroup/EUIPO – Pronova Laboratories (nailicin)

48

---

| PL | |
| --- | --- |

PL

---

IV Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

| 16.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 347/1 |
| --- | --- | --- | --- |

16.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 347/1

---

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

(2017/C 347/01)

Ostatnia publikacja

Dz.U. C 338 z 9.10.2017

Wcześniejsze publikacje

Dz.U. C 330 z 2.10.2017

Dz.U. C 318 z 25.9.2017

Dz.U. C 309 z 18.9.2017

Dz.U. C 300 z 11.9.2017

Dz.U. C 293 z 4.9.2017

Dz.U. C 283 z 28.8.2017

Teksty te są dostępne na stronie internetowej

EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu

---

V Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

| 16.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 347/2 |
| --- | --- | --- | --- |

16.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 347/2

---

Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 22 marca 2017 r. w sprawie T-336/15, Windrush Aka LLP/EUIPO, wniesione w dniu 31 maja 2017 r. przez Windrush Aka LLP

(Sprawa C-325/17 P)

(2017/C 347/02)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Windrush Aka LLP (przedstawiciele: S. Britton, Solicitor, S. Malynicz, QC, S. Tregear, Solicitor)

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Jerry Dammers

Żądania wnoszącego odwołanie

| — | uchylenie wyroku Sądu z dnia 22 marca 2017 r. w sprawie T-366/15; |
| --- | --- |

—

uchylenie wyroku Sądu z dnia 22 marca 2017 r. w sprawie T-366/15;

| — | nakazanie EUIPO i Jerry’emu Dammersowi (właściciel znaku towarowego Unii Europejskiej) pokrycia własnych kosztów i kosztów poniesionych przez wnoszącego odwołanie. |
| --- | --- |

—

nakazanie EUIPO i Jerry’emu Dammersowi (właściciel znaku towarowego Unii Europejskiej) pokrycia własnych kosztów i kosztów poniesionych przez wnoszącego odwołanie.

Zarzuty i główne argumenty

| 1) | Po pierwsze, Sąd przeinaczył dowody i dokonał nieprawidłowej oceny okoliczności faktycznych, a orzeczenie zawiera istotne nieścisłości w ustaleniach, wynikające z przedłożonych mu dokumentów. |
| --- | --- |

1)

Po pierwsze, Sąd przeinaczył dowody i dokonał nieprawidłowej oceny okoliczności faktycznych, a orzeczenie zawiera istotne nieścisłości w ustaleniach, wynikające z przedłożonych mu dokumentów.

| 2) | Po drugie, Sąd naruszył art. 113 regulaminu postępowania przed Sądem z dnia 4 marca 2015 r. (Dz.U. 2015, L 105, s. 1), poprzez odmowę przeprowadzenia rozprawy w świetle rezygnacji po rozprawie przez właściciela unijnego znaku towarowego z istotnej części rzekomych dowodów na używanie spornego unijnego znaku towarowego. |
| --- | --- |

2)

Po drugie, Sąd naruszył art. 113 regulaminu postępowania przed Sądem z dnia 4 marca 2015 r. (Dz.U. 2015, L 105, s. 1), poprzez odmowę przeprowadzenia rozprawy w świetle rezygnacji po rozprawie przez właściciela unijnego znaku towarowego z istotnej części rzekomych dowodów na używanie spornego unijnego znaku towarowego.

| 3) | Po trzecie, Sąd błędnie orzekł, że wnoszący odwołanie podniósł po raz pierwszy na rozprawie nowy zarzut. |
| --- | --- |

3)

Po trzecie, Sąd błędnie orzekł, że wnoszący odwołanie podniósł po raz pierwszy na rozprawie nowy zarzut.

| 4) | Po czwarte, Sąd nie przeprowadził oceny skutku prawnego cesji prawa do nazwy, w tym znaczeniu, że cesja pozbawia cedenta (czyli właściciela unijnego znaku towarowego) prawa do dalszego udzielania lub odmowy zgody na używanie nazwy (czyli spornego unijnego znaku towarowego), tak że na mocy prawa Unii po dacie cesji nie istnieje dalsza zgoda. |
| --- | --- |

4)

Po czwarte, Sąd nie przeprowadził oceny skutku prawnego cesji prawa do nazwy, w tym znaczeniu, że cesja pozbawia cedenta (czyli właściciela unijnego znaku towarowego) prawa do dalszego udzielania lub odmowy zgody na używanie nazwy (czyli spornego unijnego znaku towarowego), tak że na mocy prawa Unii po dacie cesji nie istnieje dalsza zgoda.

---

| 16.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 347/3 |
| --- | --- | --- | --- |

16.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 347/3

---

Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 29 marca 2017 r. w sprawie T-638/15, Alcohol Countermeasure Systems (International)/EUIPO, wniesione w dniu 7 czerwca 2017 r. przez Alcohol Countermeasure Systems (International) Inc.

(Sprawa C-340/17 P)

(2017/C 347/03)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnosząca odwołanie: Alcohol Countermeasure Systems (International) Inc. (przedstawiciele: adwokaci E. Baud i P. Marchiset)

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Żądania wnoszącej odwołanie

Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

| — | tytułem prejudycjalnym i wobec braku pisemnej zgody EUIPO na zawieszenie wykonania wyroku, zawieszenie wykonania wyroku; |
| --- | --- |

—

tytułem prejudycjalnym i wobec braku pisemnej zgody EUIPO na zawieszenie wykonania wyroku, zawieszenie wykonania wyroku;

| — | uchylenie wyroku ze względów powołanych w niniejszej skardze [...]; |
| --- | --- |

—

uchylenie wyroku ze względów powołanych w niniejszej skardze [...];

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO wydanej w sprawie R 1323/2014-1 w dniu 11 sierpnia 2015 r.; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO wydanej w sprawie R 1323/2014-1 w dniu 11 sierpnia 2015 r.;

| — | tytułem ewentualnym, uchylenie wyroku i zawieszenie postępowania do chwili zakończenia procesu Brexitu lub najpóźniej do dnia 31 maja 2019 r., albo do daty końcowej określonej w art. 50 traktatu, |
| --- | --- |

—

tytułem ewentualnym, uchylenie wyroku i zawieszenie postępowania do chwili zakończenia procesu Brexitu lub najpóźniej do dnia 31 maja 2019 r., albo do daty końcowej określonej w art. 50 traktatu,

| — | obciążenie Lion Laboratories i Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej kosztami postępowania, zarówno w pierwszej instancji w sprawie T-638/15, jak i postępowania odwoławczego. |
| --- | --- |

—

obciążenie Lion Laboratories i Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej kosztami postępowania, zarówno w pierwszej instancji w sprawie T-638/15, jak i postępowania odwoławczego.

Zarzuty i główne argumenty

| 1) | Zarzut pierwszy dotyczy przeinaczenia zawartych w skardze oświadczeń ACS, wspomnianych w pkt 86 wyroku, zgodnie z którymi 64 urządzenia zostały sprzedane „w istotnych okresach”, podczas gdy liczba ta (niekwestionowana) odnosiła się wyłącznie do pierwszego okresu (między 5 października 2004 r. a 4 października 2009 r.). |
| --- | --- |

1)

Zarzut pierwszy dotyczy przeinaczenia zawartych w skardze oświadczeń ACS, wspomnianych w pkt 86 wyroku, zgodnie z którymi 64 urządzenia zostały sprzedane „w istotnych okresach”, podczas gdy liczba ta (niekwestionowana) odnosiła się wyłącznie do pierwszego okresu (między 5 października 2004 r. a 4 października 2009 r.).

| 2) | Zarzut drugi także dotyczy przeinaczenia – pisma z dnia 21 marca 2013 r. skierowanego przez adwokata Lion Laboratories do EUIPO, a także naruszenia rozporządzenia nr 207/2009 (1), w szczególności jego art. 57 ust. 2, oraz rozporządzenia nr 2868/95 (2) (zasady 22 ust. 2 i zasady 40 ust. 5). W piśmie nie zawarto żadnego odniesienia do numeru rejestracji wcześniejszego znaku towarowego (znak towarowy Zjednoczonego Królestwa nr 2040518), lecz zawarto natomiast dwie wzmianki dotyczące znaku towarowego Zjednoczonego Królestwa nr 2371210, w związku z czym Lion Laboratories: (i) nie wypełniła ciążącego na niej obowiązku przedstawienia dowodów umożliwiających wykazanie używania znaku towarowego Zjednoczonego Królestwa nr 2040518 lub znaku towarowego, na którym oparto sprzeciw; lub (ii) zmieniła znak towarowy, na którym oparto wspomniane postępowanie. |
| --- | --- |

2)

Zarzut drugi także dotyczy przeinaczenia – pisma z dnia 21 marca 2013 r. skierowanego przez adwokata Lion Laboratories do EUIPO, a także naruszenia rozporządzenia nr 207/2009 (1), w szczególności jego art. 57 ust. 2, oraz rozporządzenia nr 2868/95 (2) (zasady 22 ust. 2 i zasady 40 ust. 5). W piśmie nie zawarto żadnego odniesienia do numeru rejestracji wcześniejszego znaku towarowego (znak towarowy Zjednoczonego Królestwa nr 2040518), lecz zawarto natomiast dwie wzmianki dotyczące znaku towarowego Zjednoczonego Królestwa nr 2371210, w związku z czym Lion Laboratories: (i) nie wypełniła ciążącego na niej obowiązku przedstawienia dowodów umożliwiających wykazanie używania znaku towarowego Zjednoczonego Królestwa nr 2040518 lub znaku towarowego, na którym oparto sprzeciw; lub (ii) zmieniła znak towarowy, na którym oparto wspomniane postępowanie.

| 3) | Zarzut trzeci dotyczy sposobu, w jaki Sąd: (i) naruszył pojęcie „rzeczywistego używania” określone w rozporządzeniu nr 207/2009 i interpretowane przez Trybunał w wyroku z dnia 11 marca 2003 r., Ansul (C-40/01, EU:C:2003:145); oraz (ii) zastosował błędną metodologię. Sąd nie ograniczył analizy do pierwszego okresu i nie uwzględnił przewidywanej wysokości sprzedaży określonej w umowie dotyczącej licencji wyłącznej. Ponadto – a także w świetle bardzo niskiego liczbowo oraz ograniczonego w czasie używania w pierwszym okresie – rzeczywiste używanie nie zostało wykazane poprzez odniesienie do różnych czynników, których oceny nie przeprowadził Sąd (takich jak: (i) wysokość sprzedaży określona przez strony w umowie dotyczącej licencji wyłącznej; (ii) cechy rynku (obejmującego 30 mln klientów); (iii) charakter towarów (w tym urządzeń do badania zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu); (iv) istnienie znaku towarowego Zjednoczonego Królestwa nr 2371210 zgłoszonego w 2004 r.). Sąd nadał nieproporcjonalną wagę niektórym dokumentom, w tym dowodom dotyczącym usług, podczas gdy wcześniejszy znak towarowy został powołany na poparcie sprzeciwu w odniesieniu do towarów należących wyłącznie do klasy 9. |
| --- | --- |

3)

Zarzut trzeci dotyczy sposobu, w jaki Sąd: (i) naruszył pojęcie „rzeczywistego używania” określone w rozporządzeniu nr 207/2009 i interpretowane przez Trybunał w wyroku z dnia 11 marca 2003 r., Ansul (C-40/01, EU:C:2003:145); oraz (ii) zastosował błędną metodologię. Sąd nie ograniczył analizy do pierwszego okresu i nie uwzględnił przewidywanej wysokości sprzedaży określonej w umowie dotyczącej licencji wyłącznej. Ponadto – a także w świetle bardzo niskiego liczbowo oraz ograniczonego w czasie używania w pierwszym okresie – rzeczywiste używanie nie zostało wykazane poprzez odniesienie do różnych czynników, których oceny nie przeprowadził Sąd (takich jak: (i) wysokość sprzedaży określona przez strony w umowie dotyczącej licencji wyłącznej; (ii) cechy rynku (obejmującego 30 mln klientów); (iii) charakter towarów (w tym urządzeń do badania zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu); (iv) istnienie znaku towarowego Zjednoczonego Królestwa nr 2371210 zgłoszonego w 2004 r.). Sąd nadał nieproporcjonalną wagę niektórym dokumentom, w tym dowodom dotyczącym usług, podczas gdy wcześniejszy znak towarowy został powołany na poparcie sprzeciwu w odniesieniu do towarów należących wyłącznie do klasy 9.

| 4) | Zarzut czwarty odnosi się do analizy sposobu, w jaki Sąd naruszył również pojęcie „rzeczywistego używania”, stosując nieodpowiednie kryterium w celu określenia, czy wcześniejszy znak towarowy był używany w charakterze znaku towarowego. Ponadto wyroku z dnia 11 września 2007 r., Céline (C-17/06, EU:C:2007:497) nie można transponować, gdy: (i) na towarach umieszczono inne znaki towarowe; (ii) takie towary mają inne nazwy; (iii) znak towarowy jest także postrzegany jako nazwa zwyczajowa przez niektórych klientów. Powyższe okoliczności stanowią dodatkową przeszkodę dla ustalenia związku, w mniemaniu klienta, między wcześniejszym znakiem towarowym a oznaczeniem używanym jako nazwa zwyczajowa lub nazwa spółki. |
| --- | --- |

4)

Zarzut czwarty odnosi się do analizy sposobu, w jaki Sąd naruszył również pojęcie „rzeczywistego używania”, stosując nieodpowiednie kryterium w celu określenia, czy wcześniejszy znak towarowy był używany w charakterze znaku towarowego. Ponadto wyroku z dnia 11 września 2007 r., Céline (C-17/06, EU:C:2007:497) nie można transponować, gdy: (i) na towarach umieszczono inne znaki towarowe; (ii) takie towary mają inne nazwy; (iii) znak towarowy jest także postrzegany jako nazwa zwyczajowa przez niektórych klientów. Powyższe okoliczności stanowią dodatkową przeszkodę dla ustalenia związku, w mniemaniu klienta, między wcześniejszym znakiem towarowym a oznaczeniem używanym jako nazwa zwyczajowa lub nazwa spółki.

| 5) | W zarzucie piątym skarżąca podnosi względy związane z porządkiem publicznym: wcześniejsze prawo Zjednoczonego Królestwa nie może umożliwiać stwierdzenia nieważności unijnego znaku towarowego, mając na względzie proces Brexitu i notyfikację skierowaną przez Zjednoczone Królestwo na podstawie art. 50 TUE. Zezwolenie na takie stwierdzenie nieważności skutkowałoby zwiększeniem kosztów oraz ustanowieniem niepotrzebnych i nieproporcjonalnych przeszkód dla jednolitej ochrony znaków towarowych, podczas gdy w ciągu najwyżej dwóch lat Zjednoczone Królestwo nie będzie już członkiem jednolitego systemu znaków towarowych Unii Europejskiej. W konsekwencji Sąd naruszył zasadę terytorialności określoną w konwencji paryskiej z 1883 r. oraz w art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

5)

W zarzucie piątym skarżąca podnosi względy związane z porządkiem publicznym: wcześniejsze prawo Zjednoczonego Królestwa nie może umożliwiać stwierdzenia nieważności unijnego znaku towarowego, mając na względzie proces Brexitu i notyfikację skierowaną przez Zjednoczone Królestwo na podstawie art. 50 TUE. Zezwolenie na takie stwierdzenie nieważności skutkowałoby zwiększeniem kosztów oraz ustanowieniem niepotrzebnych i nieproporcjonalnych przeszkód dla jednolitej ochrony znaków towarowych, podczas gdy w ciągu najwyżej dwóch lat Zjednoczone Królestwo nie będzie już członkiem jednolitego systemu znaków towarowych Unii Europejskiej. W konsekwencji Sąd naruszył zasadę terytorialności określoną w konwencji paryskiej z 1883 r. oraz w art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 2009, L 78, s. 1).

(2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1995, L 303, s. 1).

---

| 16.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 347/4 |
| --- | --- | --- | --- |

16.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 347/4

---

Odwołanie wniesione w dniu 20 czerwca 2017 r. przez Agria Polska sp. z o.o.,Agria Chemicals Poland sp. z o.o.,Star Agro Analyse und Handels GmbH, Agria Beteiligungsgesellschaft mbH od wyroku Sądu dnia 16 maja 2017 r. w sprawie T-480/15, Agria Polska e.a./Komisja

(Sprawa C-373/17 P)

(2017/C 347/04)

Język postępowania: polski

Strony

Strona skarżąca: Agria Polska sp. z o.o., Agria Chemicals Poland sp. z o.o., Star Agro Analyse und Handels GmbH, Agria Beteiligungsgesellschaft mbH (Przedstawiciele: P. Graczyk i W. Rocławski)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

| — | uchylenie w całości wyroku Sądu z dnia 16 maja 2017 r. w sprawie T-480/15; |
| --- | --- |

—

uchylenie w całości wyroku Sądu z dnia 16 maja 2017 r. w sprawie T-480/15;

| — | wydanie przez Trybunał orzeczenia ostatecznego w sprawie, tj. stwierdzenie nieważności decyzji Komisji; |
| --- | --- |

—

wydanie przez Trybunał orzeczenia ostatecznego w sprawie, tj. stwierdzenie nieważności decyzji Komisji;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 101 TFUE i art. 102 TFUE w zw. z art. 17 ust. 1 zd. 2 TUE w zw. z art. 7 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 773/2004 oraz w zw. z art. 7 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 poprzez niedostrzeżenie przez Sąd oczywistych błędów popełnionych przez Komisję w ocenie prawdopodobieństwa naruszenia art. 101 lub art. 102 TFUE, istnienia interesu Unii we wszczęciu dochodzenia oraz zakresu koniecznych środków dowodowych.

W ramach pierwszego zarzutu skarżące wskazały na szczegółowe uchybienia Sądu, które polegały m.in. na: (i) uzasadnieniu jednoczesnego charakteru działań konkurentów skarżących (składaniu zawiadomień do organów krajowych) tylko i wyłącznie na podstawie przedstawionych przez nie wyjaśnień; (ii) nieuwzględnieniu faktu uchylenia większości decyzji administracyjnych wydanych na skutek zawiadomień konkurentów i nałożonych w ich wyniku na skarżące sankcji; (iii) pominięcie okoliczności, że zawiadomienia skierowane były również do organów niewłaściwych i ograniczenie się do stwierdzenia, że z uwagi na ryzyko naruszenia reputacji lub pierwotnego stanu sprzedawanych produktów uzasadnione mogło być informowanie właściwych organów; (iv) uznanie za Komisją, że nie istniał wystarczający interes Unii we wszczęciu dochodzenia, mimo że objęte wnioskiem działania dotyczyły terytorium kilku państw członkowskich i przedsiębiorstw działających na wielu rynkach; błędne uznanie, że złożenie przez skarżące zawiadomienia do krajowego organu ochrony konkurencji przesądzało o jego wyłącznej właściwości; (v) nieuwzględnienie faktu, że zakres koniecznych środków dowodowych i konieczność uruchomienia znacznych zasobów przemawia za właściwością Komisji; (vi) uznanie, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki tzw. „złośliwego procesowania się”.

Zarzut drugi dotyczy naruszenia zasady pełnej skuteczności prawa unijnego (effet utile) oraz błędnej wykładni tej zasady w odniesieniu do stosowania w praktyce art. 101 i 102 TFUE w zw. z art. 105 TFUE oraz art. 17 ust. 1 TUE poprzez: (i) nieuwzględnienie roli, jaką pełni Komisja w unijnym systemie ochrony konkurencji i przyjęcie, że Komisja nie ma obowiązku sprawdzania, czy organy krajowe dysponują odpowiednimi środkami do realizacji zadań wynikających z Rozporządzenia nr 1/2003, (ii) nieuwzględnienie argumentów skarżących dotyczących braku efektywności dochodzenia roszczeń przed sądami krajowymi w drodze private enforcement reguł konkurencji z uwagi na brak odpowiednich procedur oraz upływu okresów przedawnienia w prawie polskim, (iii) stwierdzenie przez Sąd, że skarżące nie wykazały, że polski organ ochrony konkurencji (Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów) nie zamierza ścigać i ukarać w skuteczny sposób naruszeń, mimo że bezspornym było, że Prezes UOKiK odmówił wszczęcia postępowania z uwagi na upływ obowiązującego ówcześnie rocznego terminu przedawnienia.

Zarzut trzeci dotyczy naruszenia zasady skutecznej ochrony prawnej (art. 13 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności), prawa do skutecznego środka prawnego przed sądem (art. 47 ust. 1 Karty Praw Podstawowych UE) oraz prawa do dobrej administracji (art. 41 ust. 1 Karty Praw Podstawowych UE) poprzez: (i) utrzymanie w mocy decyzji Komisji o odrzuceniu wniosku skarżących bez stwierdzenia, czy doszło do naruszenia mimo uprzedniej odmowy ścigania naruszenia przez krajowy organ ochrony konkurencji z uwagi na wymogi formalne oraz braku realnej możliwości dochodzenia roszczeń odszkodowawczych na drodze prywatnoprawnej, (ii) błędne uznanie, że nie doszło do naruszenia zasady skutecznej ochrony prawnej, gdyż skarżącym przysługiwała skarga na decyzję Komisji o odrzuceniu wniosku; (iii) brak uwzględnienia, że prawo do skutecznej ochrony prawnej, do skutecznego środka prawnego i do dobrej administracji obejmują również prawo do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie, który w niniejszej sprawie nie został dochowany, gdyż Komisja wydała decyzję o odmowie wszczęcia postępowania po upływie 4,5 roku od dnia złożenia wniosku przez skarżące.

---

| 16.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 347/5 |
| --- | --- | --- | --- |

16.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 347/5

---

Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2017 r. – Komisja Europejska/Królestwo Niderlandów

(Sprawa C-395/17)

(2017/C 347/05)

Język postępowania: niderlandzki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.-F. Brakeland i A. Caeiros, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Królestwo Niderlandów

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie, że nie naprawiając szkody polegającej na utracie [przez Unię] pewnych kwot należących do środków własnych, które to kwoty zgodnie z art. 2, 6, 10, 11 i 17 rozporządzenia nr 1552/1989 (1) (obecnie art. 2, 6, 10, 11 i 17 rozporządzenia nr 1150/2000 (2)) powinny były zostać ustalone i udostępnione na poczet budżetu Unii, przy czym naprawienie szkody miałoby polegać na przywróceniu sytuacji, która istniałaby gdyby w kontekście przewozu towarów nie zostały wystawione świadectwa przewozowe EUR.1 z naruszeniem art. 101 ust. 1 decyzji Rady 91/482 (3) i art. 12 ust. 6 załącznika II do rzeczonej decyzji w odniesieniu do przywozu mleka w proszku i ryżu z Curaçao w okresie 1997-2000, odpowiednio art. 35 ust. 1 decyzji Rady 2001/822 (4) i art. 15 ust. 4 załącznika III do rzeczonej decyzji w odniesieniu do przywozu kaszy i mączki z Aruby w okresie 2002-2003, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązanym ciążącym na nim na mocy art. 5 (następnie art. 10) TWE (obecnie art. 4 ust. 3 TUE); |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że nie naprawiając szkody polegającej na utracie [przez Unię] pewnych kwot należących do środków własnych, które to kwoty zgodnie z art. 2, 6, 10, 11 i 17 rozporządzenia nr 1552/1989 (1) (obecnie art. 2, 6, 10, 11 i 17 rozporządzenia nr 1150/2000 (2)) powinny były zostać ustalone i udostępnione na poczet budżetu Unii, przy czym naprawienie szkody miałoby polegać na przywróceniu sytuacji, która istniałaby gdyby w kontekście przewozu towarów nie zostały wystawione świadectwa przewozowe EUR.1 z naruszeniem art. 101 ust. 1 decyzji Rady 91/482 (3) i art. 12 ust. 6 załącznika II do rzeczonej decyzji w odniesieniu do przywozu mleka w proszku i ryżu z Curaçao w okresie 1997-2000, odpowiednio art. 35 ust. 1 decyzji Rady 2001/822 (4) i art. 15 ust. 4 załącznika III do rzeczonej decyzji w odniesieniu do przywozu kaszy i mączki z Aruby w okresie 2002-2003, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązanym ciążącym na nim na mocy art. 5 (następnie art. 10) TWE (obecnie art. 4 ust. 3 TUE);

| — | obciążenie Królestwa Niderlandów kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Królestwa Niderlandów kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Organy celne Curaçao i Aruby, dwóch krajów zamorskich Królestwa Niderlandów, bezpodstawnie wydały świadectwa przewozowe EUR.1 w odniesieniu do mleka w proszku, ryży, kaszy i mączki. Zostało przy tym ustalone, że nie były spełnione przesłanki przyznania preferencyjnego pochodzenia w oparciu o przepisy odnośnych decyzji dotyczących stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich z Europejską Wspólnotą Gospodarczą. Nieprawidłowości, którymi były dotknięte świadectwa, doprowadziły do utraty przez Unię środków własnych w wysokości 18 192 641,95 EUR z powodu błędów popełnionych przez administrację Curaçao i w wysokości 298 080 EUR z powodu błędów popełnionych przez administrację Aruby.

Komisja uważa, że Niderlandy, jako państwo członkowskie, ponoszą zgodnie z prawem Unii odpowiedzialność za spowodowaną przez należące do nich terytoria utratę środków własnych [przez Unię] i że zgodnie z zasadą lojalnej współpracy muszą udostępnić na poczet budżetu UE całą kwotę należności celnych i opłat, które nie zostały ustalone i pobrane, oraz odsetki.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonujące decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot, Dz.U. 1989, L 155, s. 1.

(2)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonujące decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot, Dz.U. 2000, L 130, s. 1.

(3)  Decyzja Rady 91/482/EWG z dnia 25 lipca 1991 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich ze Europejską Wspólnotą Gospodarczą, Dz.U. 1991, L 263, s. 1.

(4)  Decyzja Rady 2001/822/WE z dnia 27 listopada 2001 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich ze Wspólnotą Europejską (decyzja o Stowarzyszeniu Zamorskim), Dz.U. 2001, L 314, s. 1.

---

| 16.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 347/6 |
| --- | --- | --- | --- |

16.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 347/6

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Austria) w dniu 3 lipca 2017 r. – Martin Leitner/Landespolizeidirektion Tirol

(Sprawa C-396/17)

(2017/C 347/06)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesverwaltungsgericht

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Martin Leitner

Strona pozwana: Landespolizeidirektion Tirol

Pytania prejudycjalne

| 1.1. | Czy prawo Unii, a w szczególności art. 1, 2 i 6 dyrektywy 2000/78/WE (1) w związku z art. 21 karty praw podstawowych (zwanej dalej „kartą”) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ono przepisowi prawa krajowego, który w celu wyeliminowania dyskryminacji urzędników pozostających w stosunku służbowym wprowadza regulację przejściową, w ramach której na podstawie pewnej „kwoty przeniesienia”, wyrażonej wprawdzie w kwocie pieniężnej, odpowiadającej jednak określonemu, konkretnemu stopniowi zaszeregowania, dotychczasowy dwuroczny system awansów zostaje zastąpiony przez nowy (sam w sobie wolny od dyskryminacji względem urzędników rozpoczynających służbę) system dwuroczny, co skutkuje dalszym utrzymywaniem się dyskryminacji ze względu na wiek wobec urzędników pozostających w stosunku służbowym? |
| --- | --- |

1.1.

Czy prawo Unii, a w szczególności art. 1, 2 i 6 dyrektywy 2000/78/WE (1) w związku z art. 21 karty praw podstawowych (zwanej dalej „kartą”) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ono przepisowi prawa krajowego, który w celu wyeliminowania dyskryminacji urzędników pozostających w stosunku służbowym wprowadza regulację przejściową, w ramach której na podstawie pewnej „kwoty przeniesienia”, wyrażonej wprawdzie w kwocie pieniężnej, odpowiadającej jednak określonemu, konkretnemu stopniowi zaszeregowania, dotychczasowy dwuroczny system awansów zostaje zastąpiony przez nowy (sam w sobie wolny od dyskryminacji względem urzędników rozpoczynających służbę) system dwuroczny, co skutkuje dalszym utrzymywaniem się dyskryminacji ze względu na wiek wobec urzędników pozostających w stosunku służbowym?

| 1.2 | Czy prawo Unii, a w szczególności art. 17 dyrektywy 2000/78/WE oraz art. 47 karty należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ono regulacji prawa krajowego, która uniemożliwia urzędnikom pozostającym w stosunku służbowym – stosownie do wykładni art. 9 i 16 dyrektywy 2000/78/WE dokonanej przez Trybunał w wyroku z dnia 11 listopada 2014 r. C-530/13 (Schmitzer) – zwrócenie się o ustalenie ich zaszeregowania płacowego na podstawie art. 2 dyrektywy 2000/78/WE w chwili przed przeniesieniem do nowego systemu wynagrodzenia, przez to że wyłącza zastosowanie właściwych do tego podstaw prawnych z mocą wsteczną z chwilą wejścia w życie historycznej ustawy wyjściowej, a w szczególności wyklucza możliwość zaliczenia okresów zatrudnienia odbytych przed ukończeniem 18 roku życia? |
| --- | --- |

1.2

Czy prawo Unii, a w szczególności art. 17 dyrektywy 2000/78/WE oraz art. 47 karty należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ono regulacji prawa krajowego, która uniemożliwia urzędnikom pozostającym w stosunku służbowym – stosownie do wykładni art. 9 i 16 dyrektywy 2000/78/WE dokonanej przez Trybunał w wyroku z dnia 11 listopada 2014 r. C-530/13 (Schmitzer) – zwrócenie się o ustalenie ich zaszeregowania płacowego na podstawie art. 2 dyrektywy 2000/78/WE w chwili przed przeniesieniem do nowego systemu wynagrodzenia, przez to że wyłącza zastosowanie właściwych do tego podstaw prawnych z mocą wsteczną z chwilą wejścia w życie historycznej ustawy wyjściowej, a w szczególności wyklucza możliwość zaliczenia okresów zatrudnienia odbytych przed ukończeniem 18 roku życia?

| 1.3. | W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1.2.:
  Czy postulowany w wyroku z dnia 22 listopada 2005 r., C-144/04 (Mangold i in.) prymat stosowania prawa Unii nakazuje, żeby regulacje prawne dotyczące urzędników pozostających w stosunku służbowym, które przestały obowiązywać z mocą wsteczną, w momencie przeniesienia do nowego systemu nadal znajdowały zastosowanie, tak by ci urzędnicy z mocą wsteczną mogli zostać zaszeregowani w sposób wolny od dyskryminacji w ramach starego systemu i tym samym zostać przeniesieni do nowego systemu wynagrodzenia w sposób wolny od dyskryminacji? |
| --- | --- |

1.3.

W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1.2.:

Czy postulowany w wyroku z dnia 22 listopada 2005 r., C-144/04 (Mangold i in.) prymat stosowania prawa Unii nakazuje, żeby regulacje prawne dotyczące urzędników pozostających w stosunku służbowym, które przestały obowiązywać z mocą wsteczną, w momencie przeniesienia do nowego systemu nadal znajdowały zastosowanie, tak by ci urzędnicy z mocą wsteczną mogli zostać zaszeregowani w sposób wolny od dyskryminacji w ramach starego systemu i tym samym zostać przeniesieni do nowego systemu wynagrodzenia w sposób wolny od dyskryminacji?

| 1.4. | Czy prawo Unii, a w szczególności art. 1, 2 i 6 dyrektywy 2000/78/WE w związku z art. 21 i 47 karty należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ono regulacji prawa krajowego, która likwiduje dyskryminację ze względu na wiek (w odniesieniu do zaliczenia okresów zatrudnienia odbytych przed ukończeniem 18 roku życia) w sposób jedynie deklaratoryjny, stanowiąc, że okresów rzeczywiście odbytych w warunkach dyskryminujących nie należy już postrzegać jako dyskryminujących, pomimo że dyskryminacja trwa faktycznie nadal w sposób niezmieniony? |
| --- | --- |

1.4.

Czy prawo Unii, a w szczególności art. 1, 2 i 6 dyrektywy 2000/78/WE w związku z art. 21 i 47 karty należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ono regulacji prawa krajowego, która likwiduje dyskryminację ze względu na wiek (w odniesieniu do zaliczenia okresów zatrudnienia odbytych przed ukończeniem 18 roku życia) w sposób jedynie deklaratoryjny, stanowiąc, że okresów rzeczywiście odbytych w warunkach dyskryminujących nie należy już postrzegać jako dyskryminujących, pomimo że dyskryminacja trwa faktycznie nadal w sposób niezmieniony?

---

(1)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, Dz.U. L 303, s. 16.

---

| 16.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 347/7 |
| --- | --- | --- | --- |

16.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 347/7

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Nürnberg (Niemcy) w dniu 10 lipca 2017 r. – Andreas Fabri und Elisabeth Mathes/Sun Express Deutschland GmbH.

(Sprawa C-418/17)

(2017/C 347/07)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Amtsgericht Nürnberg

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Andreas Fabri, Elisabeth Mathes

Strona pozwana: Sun Express Deutschland GmbH

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy zmiana rezerwacji na inny lot stanowi stan faktyczny objęty zakresem art. 4 ust. 3 rozporządzenia (1)?
  W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: |
| --- | --- |

1)

Czy zmiana rezerwacji na inny lot stanowi stan faktyczny objęty zakresem art. 4 ust. 3 rozporządzenia (1)?

W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

| 2) | Czy przepis ten znajduje zastosowanie również do zmiany rezerwacji, która nie została spowodowana przez przewoźnika lotniczego, lecz wyłącznie przez organizatora wycieczek? |
| --- | --- |

2)

Czy przepis ten znajduje zastosowanie również do zmiany rezerwacji, która nie została spowodowana przez przewoźnika lotniczego, lecz wyłącznie przez organizatora wycieczek?

---

(1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91; Dz.U. L 46, s. 1.

---

| 16.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 347/8 |
| --- | --- | --- | --- |

16.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 347/8

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerischer Verwaltungsgerichtshof (Niemcy) w dniu 14 lipca 2017 r. — Günter Hartmann Tabakvertrieb GmbH & Co. KG/Stadt Kempten

(Sprawa C-425/17)

(2017/C 347/08)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bayerischer Verwaltungsgerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Günter Hartmann Tabakvertrieb GmbH & Co. KG

Strona pozwana: Stadt Kempten

Przy udziale: Landesanwaltschaft Bayern

Pytania prejudycjalne

| 1. | Czy wykładni art. 2 pkt 8 dyrektywy 2014/40/UE (1) należy dokonywać w ten sposób, że przez „wyroby tytoniowe przeznaczone do żucia” należy rozumieć jedynie wyroby tytoniowe do żucia w tradycyjnym rozumieniu? |
| --- | --- |

1.

Czy wykładni art. 2 pkt 8 dyrektywy 2014/40/UE (1) należy dokonywać w ten sposób, że przez „wyroby tytoniowe przeznaczone do żucia” należy rozumieć jedynie wyroby tytoniowe do żucia w tradycyjnym rozumieniu?

| 2. | Czy wykładni art. 2 pkt 8 dyrektywy 2014/40/UE należy dokonywać w ten sposób, że „wyroby tytoniowe przeznaczone do żucia” oznacza to samo co „tytoń do żucia” w rozumieniu art. 2 pkt 6 dyrektywy? |
| --- | --- |

2.

Czy wykładni art. 2 pkt 8 dyrektywy 2014/40/UE należy dokonywać w ten sposób, że „wyroby tytoniowe przeznaczone do żucia” oznacza to samo co „tytoń do żucia” w rozumieniu art. 2 pkt 6 dyrektywy?

| 3. | Czy odpowiedź na pytanie, czy dany wyrób tytoniowy jest „przeznaczony do żucia” w rozumieniu art. 2 pkt 8 dyrektywy 2014/40/UE, musi być udzielona w oparciu o obiektywną ocenę cech danego wyrobu, nie zaś w oparciu o informacje udzielone przez jego producenta czy też sposób, w jaki używają go w rzeczywistości jego konsumenci? |
| --- | --- |

3.

Czy odpowiedź na pytanie, czy dany wyrób tytoniowy jest „przeznaczony do żucia” w rozumieniu art. 2 pkt 8 dyrektywy 2014/40/UE, musi być udzielona w oparciu o obiektywną ocenę cech danego wyrobu, nie zaś w oparciu o informacje udzielone przez jego producenta czy też sposób, w jaki używają go w rzeczywistości jego konsumenci?

| 4. | Czy wykładni art. 2 pkt 8 dyrektywy 2014/40/UE należy dokonywać w ten sposób, że, aby uznać, iż mamy do czynienia ze przeznaczeniem do żucia konieczne jest, aby wyrób tytoniowy, ze względu na swą konsystencję i zwartość, nadawał się do żucia, a przy żuciu tego wyrobu uwalniały się zawarte w nim składniki? |
| --- | --- |

4.

Czy wykładni art. 2 pkt 8 dyrektywy 2014/40/UE należy dokonywać w ten sposób, że, aby uznać, iż mamy do czynienia ze przeznaczeniem do żucia konieczne jest, aby wyrób tytoniowy, ze względu na swą konsystencję i zwartość, nadawał się do żucia, a przy żuciu tego wyrobu uwalniały się zawarte w nim składniki?

| 5. | Czy wykładni art. 2 pkt 8 dyrektywy 2014/40/UE należy dokonywać w ten sposób, że, aby uznać, iż mamy do czynienia z wyrobem tytoniowym „przeznaczonym do żucia” konieczne, ale również wystarczające jest, aby wskutek lekkiego, powtarzającego się nacisku zębami czy też językiem wydzieliło się z tego wyrobu więcej składników niż wydziela się zeń przy samym trzymaniu w ustach? |
| --- | --- |

5.

Czy wykładni art. 2 pkt 8 dyrektywy 2014/40/UE należy dokonywać w ten sposób, że, aby uznać, iż mamy do czynienia z wyrobem tytoniowym „przeznaczonym do żucia” konieczne, ale również wystarczające jest, aby wskutek lekkiego, powtarzającego się nacisku zębami czy też językiem wydzieliło się z tego wyrobu więcej składników niż wydziela się zeń przy samym trzymaniu w ustach?

| 6. | Czy też do „przeznaczenia do żucia” konieczne jest, aby przy samym trzymaniu w ustach czy też ssaniu nie dochodziło do wydzielania się żadnych składników? |
| --- | --- |

6.

Czy też do „przeznaczenia do żucia” konieczne jest, aby przy samym trzymaniu w ustach czy też ssaniu nie dochodziło do wydzielania się żadnych składników?

| 7. | Czy cecha nadawania się „do żucia” w rozumieniu art. 2 pkt 8 dyrektywy 2014/40/UE może także zostać nadana wyrobowi tytoniowemu poprzez postać, w jakim jest oferowany, na przykład w bibułkowych saszetkach? |
| --- | --- |

7.

Czy cecha nadawania się „do żucia” w rozumieniu art. 2 pkt 8 dyrektywy 2014/40/UE może także zostać nadana wyrobowi tytoniowemu poprzez postać, w jakim jest oferowany, na przykład w bibułkowych saszetkach?

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/40/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w sprawie produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów oraz uchylająca dyrektywę 2001/37/WE (Dz.U. 2014, L 127, s. 1).

---

| 16.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 347/9 |
| --- | --- | --- | --- |

16.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 347/9

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 17 lipca 2017 r. – Walbusch Walter Busch GmbH & Co. KG/Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs Frankfurt am Main eV

(Sprawa C-430/17)

(2017/C 347/09)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesgerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca rewizję: Walbusch Walter Busch GmbH & Co. KG

Druga strona postępowania: Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs Frankfurt am Main eV

Pytania prejudycjalne

| 1. | Czy w odniesieniu do stosowania art. 8 ust. 4 dyrektywy 2011/83/EU (1) dla zagadnienia, czy środek porozumiewania się na odległość (tutaj prospekt reklamowy z pocztówką zamówieniową) przewiduje ograniczoną przestrzeń lub ograniczony czas na przedstawienie informacji, ma znaczenie to,






  a) | czy dany środek porozumiewania się na odległość (generalnie) przewiduje ograniczoną przestrzeń lub ograniczony czas zgodnie ze swoim charakterem,
  tudzież ma znaczenie to, |
| --- | --- | --- |

1.

Czy w odniesieniu do stosowania art. 8 ust. 4 dyrektywy 2011/83/EU (1) dla zagadnienia, czy środek porozumiewania się na odległość (tutaj prospekt reklamowy z pocztówką zamówieniową) przewiduje ograniczoną przestrzeń lub ograniczony czas na przedstawienie informacji, ma znaczenie to,

a)

czy dany środek porozumiewania się na odległość (generalnie) przewiduje ograniczoną przestrzeń lub ograniczony czas zgodnie ze swoim charakterem,

tudzież ma znaczenie to,

| b) | czy (konkretnie) w swoim kształcie wybranym przez przedsiębiorcę oferuje tylko ograniczoną przestrzeń lub organiczny czas? |
| --- | --- |

b)

czy (konkretnie) w swoim kształcie wybranym przez przedsiębiorcę oferuje tylko ograniczoną przestrzeń lub organiczny czas?

| 2. | Czy w razie ograniczonej możliwości przedstawienia informacji w rozumieniu art. 8 ust. 4 dyrektywy 2011/83/UE ograniczenie informacji o prawie odstąpienia od umowy do informacji o istnieniu prawa odstąpienia od umowy jest zgodne z art. 8 ust. 4 i art. 6 ust. 1 lit. h) dyrektywy 2011/83/UE? |
| --- | --- |

2.

Czy w razie ograniczonej możliwości przedstawienia informacji w rozumieniu art. 8 ust. 4 dyrektywy 2011/83/UE ograniczenie informacji o prawie odstąpienia od umowy do informacji o istnieniu prawa odstąpienia od umowy jest zgodne z art. 8 ust. 4 i art. 6 ust. 1 lit. h) dyrektywy 2011/83/UE?

| 3. | Czy zgodnie z art. 8 ust. 4 i art. 6 ust. 1 lit. h) dyrektywy 2011/83/UE jest zawsze wymagane również w przypadku ograniczonej możliwości przedstawienia informacji dołączenie do środka porozumiewania się na odległość przed zawarciem umowy na odległość formularza odstąpienia od umowy zawartego w części B załącznika I do dyrektywy 2011/83/UE? |
| --- | --- |

3.

Czy zgodnie z art. 8 ust. 4 i art. 6 ust. 1 lit. h) dyrektywy 2011/83/UE jest zawsze wymagane również w przypadku ograniczonej możliwości przedstawienia informacji dołączenie do środka porozumiewania się na odległość przed zawarciem umowy na odległość formularza odstąpienia od umowy zawartego w części B załącznika I do dyrektywy 2011/83/UE?

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniająca dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, Dz.U. L 304, s. 64.

---

| 16.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 347/9 |
| --- | --- | --- | --- |

16.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 347/9

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 20 lipca 2017 r. – Bundesrepublik Deutschland/Taus Magamadov

(Sprawa C-438/17)

(2017/C 347/10)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesverwaltungsgericht

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca kasację: Bundesrepublik Deutschland

Druga strona postępowania: Taus Magamadov

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy przepis przejściowy zawarty w art. 52 akapit pierwszy dyrektywy 2013/32/UE (1) stoi na przeszkodzie stosowaniu uregulowania krajowego, zgodnie z którym – w ramach transpozycji zawartego w art. 33 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2013/32/UE upoważnienia rozszerzonego w porównaniu do poprzedzającego uregulowania – wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej jest niedopuszczalny, jeżeli wnioskodawcy w innym państwie członkowskim przyznano ochronę uzupełniającą, o ile uregulowanie krajowe z uwagi na brak krajowego uregulowania przejściowego znajduje zastosowanie także do wniosków złożonych przed dniem 20 lipca 2015 r.? Czy jest tak w każdym razie wtedy, gdy wniosek o udzielenie azylu podlega na podstawie art. 49 rozporządzenia (UE) nr 604/2013 jeszcze całkowicie zakresowi stosowania rozporządzenia (WE) nr 343/2003? |
| --- | --- |

1)

Czy przepis przejściowy zawarty w art. 52 akapit pierwszy dyrektywy 2013/32/UE (1) stoi na przeszkodzie stosowaniu uregulowania krajowego, zgodnie z którym – w ramach transpozycji zawartego w art. 33 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2013/32/UE upoważnienia rozszerzonego w porównaniu do poprzedzającego uregulowania – wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej jest niedopuszczalny, jeżeli wnioskodawcy w innym państwie członkowskim przyznano ochronę uzupełniającą, o ile uregulowanie krajowe z uwagi na brak krajowego uregulowania przejściowego znajduje zastosowanie także do wniosków złożonych przed dniem 20 lipca 2015 r.? Czy jest tak w każdym razie wtedy, gdy wniosek o udzielenie azylu podlega na podstawie art. 49 rozporządzenia (UE) nr 604/2013 jeszcze całkowicie zakresowi stosowania rozporządzenia (WE) nr 343/2003?

| 2) | Czy przepis przejściowy zawarty w art. 52 akapit pierwszy dyrektywy 2013/32/UE zezwala państwom członkowskim w szczególności na transpozycję rozszerzonego upoważnienia z art. 33 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2013/32/UE ze skutkiem wstecznym, w następstwie czego niedopuszczalne są także wnioski o udzielenie azylu złożone przed wejściem w życie dyrektywy 2013/32/UE i przed krajową transpozycją tego rozszerzonego upoważnienia, które jednak w momencie transpozycji nie zostały jeszcze ostatecznie rozstrzygnięte? |
| --- | --- |

2)

Czy przepis przejściowy zawarty w art. 52 akapit pierwszy dyrektywy 2013/32/UE zezwala państwom członkowskim w szczególności na transpozycję rozszerzonego upoważnienia z art. 33 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2013/32/UE ze skutkiem wstecznym, w następstwie czego niedopuszczalne są także wnioski o udzielenie azylu złożone przed wejściem w życie dyrektywy 2013/32/UE i przed krajową transpozycją tego rozszerzonego upoważnienia, które jednak w momencie transpozycji nie zostały jeszcze ostatecznie rozstrzygnięte?

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej, Dz.U. L 180, s. 60.

---

| 16.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 347/10 |
| --- | --- | --- | --- |

16.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 347/10

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 20 lipca 2017 r. – British American Tobacco (Niemcy) GmbH/Freie und Hansestadt Hamburg

(Sprawa C-439/17)

(2017/C 347/11)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Verwaltungsgericht Hamburg

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: British American Tobacco (Germany) GmbH

Strona pozwana: Freie und Hansestadt Hamburg

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 7 ust. 7 zdanie pierwsze dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/40/UE w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w sprawie produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów oraz uchylającej dyrektywę 2001/37/WE (1) (zwanej dalej „dyrektywą”), należy interpretować w ten sposób, że zakaz wprowadzania do obrotu wyrobów tytoniowych zawierających środki aromatyzujące w jakichkolwiek komponentach nie obejmuje takich wyrobów tytoniowych, które z uwagi na środki aromatyzujące zawarte w ich komponentach mają aromat charakterystyczny w rozumieniu definicji tego pojęcia zawartej w art. 2 pkt 25 tej dyrektywy? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 7 ust. 7 zdanie pierwsze dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/40/UE w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w sprawie produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów oraz uchylającej dyrektywę 2001/37/WE (1) (zwanej dalej „dyrektywą”), należy interpretować w ten sposób, że zakaz wprowadzania do obrotu wyrobów tytoniowych zawierających środki aromatyzujące w jakichkolwiek komponentach nie obejmuje takich wyrobów tytoniowych, które z uwagi na środki aromatyzujące zawarte w ich komponentach mają aromat charakterystyczny w rozumieniu definicji tego pojęcia zawartej w art. 2 pkt 25 tej dyrektywy?

| 2) | Jeżeli na pytanie pierwsze należy udzielić odpowiedzi przeczącej:
  Czy art. 7 ust. 14 dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że ten przepis przejściowy obejmuje jedynie zakaz wprowadzania do obrotu wyrobów tytoniowych o aromacie charakterystycznym zgodnie z art. 7 ust. 1 zdanie pierwsze dyrektywy albo – też – zakaz wprowadzania do obrotu wyrobów tytoniowych, które w jakichkolwiek komponentach zawierają środki aromatyzujące, zgodnie z art. 7 ust. 7 zdanie pierwsze dyrektywy? |
| --- | --- |

2)

Jeżeli na pytanie pierwsze należy udzielić odpowiedzi przeczącej:

Czy art. 7 ust. 14 dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że ten przepis przejściowy obejmuje jedynie zakaz wprowadzania do obrotu wyrobów tytoniowych o aromacie charakterystycznym zgodnie z art. 7 ust. 1 zdanie pierwsze dyrektywy albo – też – zakaz wprowadzania do obrotu wyrobów tytoniowych, które w jakichkolwiek komponentach zawierają środki aromatyzujące, zgodnie z art. 7 ust. 7 zdanie pierwsze dyrektywy?

| 3) | Jeżeli na pytanie pierwsze należy udzielić odpowiedzi twierdzącej lub na pytanie drugie należy odpowiedzieć, że art. 7 ust. 14 dyrektywy obejmuje też zakaz wprowadzania do obrotu wyrobów tytoniowych, które w jakichkolwiek komponentach zawierają środki aromatyzujące zgodnie z art. 7 ust. 7 zdanie pierwsze dyrektywy:
  Jak należy zrozumieć sformułowania „wyrób tytoniowy o charakterystycznym aromacie” oraz „dana kategoria wyrobu” w art. 7 ust. 14 dyrektywy? |
| --- | --- |

3)

Jeżeli na pytanie pierwsze należy udzielić odpowiedzi twierdzącej lub na pytanie drugie należy odpowiedzieć, że art. 7 ust. 14 dyrektywy obejmuje też zakaz wprowadzania do obrotu wyrobów tytoniowych, które w jakichkolwiek komponentach zawierają środki aromatyzujące zgodnie z art. 7 ust. 7 zdanie pierwsze dyrektywy:

Jak należy zrozumieć sformułowania „wyrób tytoniowy o charakterystycznym aromacie” oraz „dana kategoria wyrobu” w art. 7 ust. 14 dyrektywy?

---

(1)  Dz.U. L 127, s. 1.

---

| 16.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 347/11 |
| --- | --- | --- | --- |

16.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 347/11

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 24 lipca 2017 r. – Agenzia delle Dogane e dei Monopoli/Pilato SpA

(Sprawa C-445/17)

(2017/C 347/12)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Commissione Tributaria Regionale del Lazio

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Agenzia delle Dogane e dei Monopoli

Strona pozwana: Pilato SpA

Pytanie prejudycjalne

Czy pozycję CN 8704 Nomenklatury Scalonej należy interpretować w taki sposób, że należy do niej zaliczyć pojazdy pogrzebowe? W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pierwsze pytanie prejudycjalne, czy pojazdy pogrzebowe należy zakwalifikować w ramach pozycji CN 8705 czy CN 8703?

---

| 16.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 347/11 |
| --- | --- | --- | --- |

16.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 347/11

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de commerce de Liège (Belgia) w dniu 27 lipca 2017 r. – Zako SPRL/Sanidel SA

(Sprawa C-452/17)

(2017/C 347/13)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Tribunal de commerce de Liège

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa odwołanie: Zako SPRL

Strona pozwana: Sanidel SA

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy artykuł 1 ust. 2 dyrektywy Rady 86/653/EWG z dnia 18 grudnia 1986 r. w sprawie koordynacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do przedstawicieli handlowych działających na własny rachunek powinien być interpretowany w ten sposób, że wymaga on, aby agent pozyskiwał oraz odwiedzał klientów lub dostawców poza przedsiębiorstwem zleceniodawcy? |
| --- | --- |

1)

Czy artykuł 1 ust. 2 dyrektywy Rady 86/653/EWG z dnia 18 grudnia 1986 r. w sprawie koordynacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do przedstawicieli handlowych działających na własny rachunek powinien być interpretowany w ten sposób, że wymaga on, aby agent pozyskiwał oraz odwiedzał klientów lub dostawców poza przedsiębiorstwem zleceniodawcy?

| 2) | Czy artykuł 1 ust. 2 wspomnianej dyrektywy nr 86/653/EWG powinien być tak interpretowany, że agent nie może wypełniać innych zadań niż te, które są związane z negocjowaniem sprzedaży lub kupna towarów dla zleceniodawcy oraz z negocjowaniem i zawieraniem tych transakcji w imieniu i na rachunek zleceniodawcy? |
| --- | --- |

2)

Czy artykuł 1 ust. 2 wspomnianej dyrektywy nr 86/653/EWG powinien być tak interpretowany, że agent nie może wypełniać innych zadań niż te, które są związane z negocjowaniem sprzedaży lub kupna towarów dla zleceniodawcy oraz z negocjowaniem i zawieraniem tych transakcji w imieniu i na rachunek zleceniodawcy?

| 3) | W przypadku udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi przeczącej, czy art. 1 ust. 2 wspomnianej dyrektywy 86/653/EWG powinien być interpretowany w ten sposób, że agent może wypełniać inne zadania niż te, które są związane z negocjowaniem sprzedaży i kupna towarów dla zleceniodawcy oraz z negocjowaniem i zawieraniem tych transakcji w imieniu i na rachunek zleceniodawcy, ale działalność tam może mieć jedynie charakter akcesoryjny? |
| --- | --- |

3)

W przypadku udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi przeczącej, czy art. 1 ust. 2 wspomnianej dyrektywy 86/653/EWG powinien być interpretowany w ten sposób, że agent może wypełniać inne zadania niż te, które są związane z negocjowaniem sprzedaży i kupna towarów dla zleceniodawcy oraz z negocjowaniem i zawieraniem tych transakcji w imieniu i na rachunek zleceniodawcy, ale działalność tam może mieć jedynie charakter akcesoryjny?

---

| 16.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 347/12 |
| --- | --- | --- | --- |

16.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 347/12

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 31 lipca 2017 r. – Heiko Jonny Maniero/Studienstiftung des deutsche Volkes eV

(Sprawa C-457/17)

(2017/C 347/14)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesgerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca skargę rewizyjną: Heiko Jonny Maniero

Druga strona postępowania: Studienstiftung des deutsche Volkes eV

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy przyznawanie przez zarejestrowane stowarzyszenie stypendiów mających na celu wspieranie prowadzenia badań lub odbywania studiów za granicą jest objęte pojęciem „edukacji” w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2000/43/WE (1)? |
| --- | --- |

1)

Czy przyznawanie przez zarejestrowane stowarzyszenie stypendiów mających na celu wspieranie prowadzenia badań lub odbywania studiów za granicą jest objęte pojęciem „edukacji” w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2000/43/WE (1)?

| 2) | W wypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
  Czy warunek przyznania stypendiów wymienionych w pierwszym pytaniu prejudycjalnym w postaci zdanego w Niemczech pierwszego państwowego egzaminu prawniczego stanowi pośrednią dyskryminację osoby ubiegającej się [o stypendium] w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2000/43/WE, jeżeli osoba ubiegająca się jest obywatelem Unii, ukończyła porównywalne studia w państwie nienależącym do Unii Europejskiej, przy czym wybór tego miejsca ukończenia studiów nie jest związany z pochodzeniem etnicznym osoby ubiegającej się, lecz, zważywszy na jej miejsce zamieszkania na terytorium Niemiec i biegłą znajomość języka niemieckiego, taką jak obywatel niemiecki, miała ona możliwość przystąpienia do pierwszego egzaminu państwowego po odbyciu niemieckich studiów prawniczych?
  Czy ma w tym względzie jakiekolwiek znaczenie okoliczność, że przy pomocy tego nieopierającego się na dyskryminujących kryteriach programu stypendialnego realizowany jest cel umożliwienia absolwentom studiów prawniczych w Niemczech uzyskania poprzez wspieranie prowadzenia badań lub odbywania studiów za granicą wiedzy na temat zagranicznych systemów prawnych, doświadczenia zagranicznego oraz znajomości języków? |
| --- | --- |

2)

W wypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

Czy warunek przyznania stypendiów wymienionych w pierwszym pytaniu prejudycjalnym w postaci zdanego w Niemczech pierwszego państwowego egzaminu prawniczego stanowi pośrednią dyskryminację osoby ubiegającej się [o stypendium] w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2000/43/WE, jeżeli osoba ubiegająca się jest obywatelem Unii, ukończyła porównywalne studia w państwie nienależącym do Unii Europejskiej, przy czym wybór tego miejsca ukończenia studiów nie jest związany z pochodzeniem etnicznym osoby ubiegającej się, lecz, zważywszy na jej miejsce zamieszkania na terytorium Niemiec i biegłą znajomość języka niemieckiego, taką jak obywatel niemiecki, miała ona możliwość przystąpienia do pierwszego egzaminu państwowego po odbyciu niemieckich studiów prawniczych?

Czy ma w tym względzie jakiekolwiek znaczenie okoliczność, że przy pomocy tego nieopierającego się na dyskryminujących kryteriach programu stypendialnego realizowany jest cel umożliwienia absolwentom studiów prawniczych w Niemczech uzyskania poprzez wspieranie prowadzenia badań lub odbywania studiów za granicą wiedzy na temat zagranicznych systemów prawnych, doświadczenia zagranicznego oraz znajomości języków?

---

(1)  Dyrektywa Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzająca w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne, Dz.U. L 180, s. 22.

---

| 16.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 347/12 |
| --- | --- | --- | --- |

16.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 347/12

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 31 lipca 2017 r. – SGI/Ministre de l'Action et des Comptes Publics

(Sprawa C-459/17)

(2017/C 347/15)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Conseil d'État.

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: SGI.

Strona pozwana: Ministre de l'Action et des Comptes Publics.

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 17 szóstej dyrektywy VAT z dnia 17 maja 1977 r. (1), której przepisy zostały co do zasady powtórzone w art. 168 dyrektywy z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (2) należy interpretować w ten sposób, że aby odmówić podatnikowi prawa do odliczenia od kwoty podatku od wartości dodanej, który jest obowiązany zapłacić z tytułu własnych transakcji, podatku zawartego na fakturach odpowiadających towarom lub usługom, w odniesieniu do których organ podatkowy ustalił, że rzeczywiście nie zostały temu podatnikowi dostarczone lub świadczone, należy w każdym przypadku ustalić, czy ów podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że w związku z tą transakcją popełniono oszustwo w zakresie podatku od wartości dodanej i że oszustwo to popełniono z inicjatywy wystawcy faktury, odbiorcy lub osoby trzeciej?

---

(1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1)

(2)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).

---

| 16.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 347/13 |
| --- | --- | --- | --- |

16.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 347/13

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 31 lipca 2017 r. – Valériane SNC/Ministre de l'Action et des Comptes Publics

(Sprawa C-460/17)

(2017/C 347/16)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Conseil d'État.

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Valériane SNC.

Strona pozwana: Ministre de l'Action et des Comptes Publics.

Pytania prejudycjalne

Czy art. 17 szóstej dyrektywy VAT z dnia 17 maja 1977 r. (1), której przepisy zostały co do zasady powtórzone w art. 168 dyrektywy z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (2) należy interpretować w ten sposób, że aby odmówić podatnikowi prawa do odliczenia od kwoty podatku od wartości dodanej, który jest obowiązany zapłacić z tytułu własnych transakcji, podatku zawartego na fakturach odpowiadających towarom lub usługom, w odniesieniu do których organ podatkowy ustalił, że rzeczywiście nie zostały temu podatnikowi dostarczone lub świadczone, należy w każdym przypadku ustalić, czy ów podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że w związku z tą transakcją popełniono oszustwo w zakresie podatku od wartości dodanej i że oszustwo to popełniono z inicjatywy wystawcy faktury, odbiorcy lub osoby trzeciej?

---

(1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1)

(2)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).

---

| 16.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 347/14 |
| --- | --- | --- | --- |

16.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 347/14

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 1 sierpnia 2017 r. – Tänzer & Trasper GmbH/Altenweddinger Geflügelhof Kommanditgesellschaft

(Sprawa C-462/17)

(2017/C 347/17)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landgericht Hamburg

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Tänzer & Trasper GmbH

Strona pozwana: Altenweddinger Geflügelhof Kommanditgesellschaft

Pytanie prejudycjalne

Czy składniki wymienione w pkt 41 załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 110/2008 (1) są składnikami, które napój spirytusowy powinien zawierać co najmniej, aby mógł nosić w obrocie nazwę „likier jajeczny” (specyfikacja minimalna), czy też pkt 41 załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 110/2008 wymienia wyczerpująco dopuszczalne składniki produktu, który ma nosić w obrocie nazwę „likier jajeczny”?

---

(1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 110/2008 z dnia 15 stycznia 2008 r. w sprawie definicji, opisu, prezentacji, etykietowania i ochrony oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 1576/89 (Dz.U. 2008, L 39, s. 16).

---

| 16.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 347/14 |
| --- | --- | --- | --- |

16.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 347/14

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Trento (Włochy) w dniu 3 sierpnia 2017 r. – Chiara Motter/Provincia autonoma di Trento

(Sprawa C-466/17)

(2017/C 347/18)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale di Trento

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Chiara Motter

Strona pozwana: Provincia autonoma di Trento

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy, celem zastosowania zasady niedyskryminacji zawartej w klauzuli 4 porozumienia ramowego, okoliczność dotycząca początkowej, obiektywnej weryfikacji profesjonalizmu za pośrednictwem konkursu publicznego, w którym uzyskano wynik pozytywny, stanowi czynnik należący do warunków kształcenia, który sąd krajowy musi uwzględnić celem ustalenia, czy zachodzi porównywalność pomiędzy sytuacją pracownika zatrudnionego na czas nieokreślony, a sytuacją pracownika zatrudnionego na czas określony, jak i celem stwierdzenia, czy występuje obiektywny, odpowiedni powód dla uzasadnienia odmiennego traktowania pracownika zatrudnionego na czas nieokreślony, i pracownika zatrudnionego na czas określony? |
| --- | --- |

1)

Czy, celem zastosowania zasady niedyskryminacji zawartej w klauzuli 4 porozumienia ramowego, okoliczność dotycząca początkowej, obiektywnej weryfikacji profesjonalizmu za pośrednictwem konkursu publicznego, w którym uzyskano wynik pozytywny, stanowi czynnik należący do warunków kształcenia, który sąd krajowy musi uwzględnić celem ustalenia, czy zachodzi porównywalność pomiędzy sytuacją pracownika zatrudnionego na czas nieokreślony, a sytuacją pracownika zatrudnionego na czas określony, jak i celem stwierdzenia, czy występuje obiektywny, odpowiedni powód dla uzasadnienia odmiennego traktowania pracownika zatrudnionego na czas nieokreślony, i pracownika zatrudnionego na czas określony?

| 2) | Czy zasada niedyskryminacji zawarta w klauzuli 4 porozumienia ramowego stoi na przeszkodzie przepisowi prawa wewnętrznego, jak ten wynikający z art. 485 ust. 1 decreto legislativo nr 297 z dnia 16.4.1994 r., który stanowi, że celem ustalenia stażu służby w momencie przyznania etatu na mocy umowy zawartej na czas nieokreślony, w całości zalicza się nie więcej niż cztery lata świadczenia służby na czas określony, podczas gdy zaliczenie dalszych lat służby redukuje się o jedną trzecią, w celach prawnych, i o dwie trzecie, w celach ekonomicznych, przez wzgląd na brak, w związku ze świadczeniem pracy na czas określony, początkowej, obiektywnej weryfikacji profesjonalizmu, poprzez konkurs publiczny, z którego uzyskano wynik pozytywny? |
| --- | --- |

2)

Czy zasada niedyskryminacji zawarta w klauzuli 4 porozumienia ramowego stoi na przeszkodzie przepisowi prawa wewnętrznego, jak ten wynikający z art. 485 ust. 1 decreto legislativo nr 297 z dnia 16.4.1994 r., który stanowi, że celem ustalenia stażu służby w momencie przyznania etatu na mocy umowy zawartej na czas nieokreślony, w całości zalicza się nie więcej niż cztery lata świadczenia służby na czas określony, podczas gdy zaliczenie dalszych lat służby redukuje się o jedną trzecią, w celach prawnych, i o dwie trzecie, w celach ekonomicznych, przez wzgląd na brak, w związku ze świadczeniem pracy na czas określony, początkowej, obiektywnej weryfikacji profesjonalizmu, poprzez konkurs publiczny, z którego uzyskano wynik pozytywny?

| 3) | Czy zasada niedyskryminacji zawarta w klauzuli 4 porozumienia ramowego stoi na przeszkodzie przepisowi prawa wewnętrznego, jak ten wynikający z art. 485 ust. 1 decreto legislativo nr 297 z dnia 16.4.1994 r., który stanowi, że celem ustalenia stażu służby w momencie przyznania etatu na mocy umowy zawartej na czas nieokreślony, w całości zalicza się nie więcej niż cztery lata świadczenia służby na czas określony, podczas gdy zaliczenie dalszych lat służby redukuje się o jedną trzecią, w celach prawnych, i o dwie trzecie, w celach ekonomicznych, przez wzgląd na cel zapobiegania wystąpieniu odwrotnej dyskryminacji na szkodę pracowników etatowych zatrudnionych w następstwie zwyciężenia w konkursie publicznym? |
| --- | --- |

3)

Czy zasada niedyskryminacji zawarta w klauzuli 4 porozumienia ramowego stoi na przeszkodzie przepisowi prawa wewnętrznego, jak ten wynikający z art. 485 ust. 1 decreto legislativo nr 297 z dnia 16.4.1994 r., który stanowi, że celem ustalenia stażu służby w momencie przyznania etatu na mocy umowy zawartej na czas nieokreślony, w całości zalicza się nie więcej niż cztery lata świadczenia służby na czas określony, podczas gdy zaliczenie dalszych lat służby redukuje się o jedną trzecią, w celach prawnych, i o dwie trzecie, w celach ekonomicznych, przez wzgląd na cel zapobiegania wystąpieniu odwrotnej dyskryminacji na szkodę pracowników etatowych zatrudnionych w następstwie zwyciężenia w konkursie publicznym?

---

| 16.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 347/15 |
| --- | --- | --- | --- |

16.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 347/15

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di pace di L’Aquila (Włochy) w dniu 7 sierpnia 2017 r. – Gabriele Di Girolamo/Ministero della Giustizia

(Sprawa C-472/17)

(2017/C 347/19)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Giudice di pace di L’Aquila

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Gabriele Di Girolamo

Strona pozwana: Ministero della Giustizia

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy działalność służbowa skarżącego sędziego pokoju wchodzi w zakres pojęcia „pracownika zatrudnionego na czas określony” na podstawie art. 1 ust. 3 i art. 7 dyrektywy 2003/88 (1) w związku z klauzulą 2 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, wdrożonego dyrektywą 1999/70 (2) oraz art. 31 ust. 2 karty praw podstawowych Unii Europejskiej? |
| --- | --- |

1)

Czy działalność służbowa skarżącego sędziego pokoju wchodzi w zakres pojęcia „pracownika zatrudnionego na czas określony” na podstawie art. 1 ust. 3 i art. 7 dyrektywy 2003/88 (1) w związku z klauzulą 2 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, wdrożonego dyrektywą 1999/70 (2) oraz art. 31 ust. 2 karty praw podstawowych Unii Europejskiej?

| 2) | W wypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy sędzia zwyczajny lub sędzia zawodowy może być uważany za pracownika zatrudnionego na czas nieokreślony porównywalnie z „sędzią pokoju” będącym pracownikiem zatrudnionym na czas określony do celów stosowania klauzuli 4 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, wdrożonego dyrektywą 1999/70? |
| --- | --- |

2)

W wypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy sędzia zwyczajny lub sędzia zawodowy może być uważany za pracownika zatrudnionego na czas nieokreślony porównywalnie z „sędzią pokoju” będącym pracownikiem zatrudnionym na czas określony do celów stosowania klauzuli 4 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, wdrożonego dyrektywą 1999/70?

| 3) | W wypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie, czy różnice w procedurze stałego zatrudnienia sędziów zwyczajnych w stosunku do ustawowej procedury naboru stosowanej do zatrudnienia na czas określony sędziów pokoju stanowi powód o charakterze obiektywnym w rozumieniu klauzuli 4 pkt 1 lub 4 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, wdrożonego dyrektywą 1999/70, w celu uzasadnienia braku stosowania – przez „żywe prawo” Corte della Cassazione (sądu kasacyjnego), izby połączone, w wyroku nr 13721/2017 oraz Consiglio di Stato (rady stanu) w opinii z dnia 8 kwietnia 2017 r. nr 464/2017 – do sędziów pokoju, jak w wypadku skarżącego będącego pracownikiem zatrudnionym na czas określony, na tych samych warunkach pracy stosowanych do porównywalnych sędziów zwyczajnych zatrudnionych na czas nieokreślony; a także, w celu uzasadnienia braku stosowania środków zapobiegawczych oraz sankcji przeciwko stanowiącemu nadużycie stosowaniu umów na czas określony, w tym klauzuli 5 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, wdrożonego dyrektywą 1999/70 oraz wewnętrznego przepisu transponującego w art. 5 ust. 4a decreto legislativo nr 368/2001? Należy wskazać, że brak jest fundamentalnej zasady wewnętrznego porządku prawnego lub normy konstytucyjnej, które mogłyby uzasadnić dyskryminację w odniesieniu do warunków pracy oraz bezwzględny zakaz przekształcenia w stosunek pracy na czas nieokreślony w wypadku sędziów pokoju, także w świetle poprzedniego przepisu krajowego (art. 1 ustawy nr 217/1974), który przewidywał już zrównanie warunków pracy oraz stabilizację kolejnych stosunków pracy na czas określony sędziów honorowych. |
| --- | --- |

3)

W wypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie, czy różnice w procedurze stałego zatrudnienia sędziów zwyczajnych w stosunku do ustawowej procedury naboru stosowanej do zatrudnienia na czas określony sędziów pokoju stanowi powód o charakterze obiektywnym w rozumieniu klauzuli 4 pkt 1 lub 4 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, wdrożonego dyrektywą 1999/70, w celu uzasadnienia braku stosowania – przez „żywe prawo” Corte della Cassazione (sądu kasacyjnego), izby połączone, w wyroku nr 13721/2017 oraz Consiglio di Stato (rady stanu) w opinii z dnia 8 kwietnia 2017 r. nr 464/2017 – do sędziów pokoju, jak w wypadku skarżącego będącego pracownikiem zatrudnionym na czas określony, na tych samych warunkach pracy stosowanych do porównywalnych sędziów zwyczajnych zatrudnionych na czas nieokreślony; a także, w celu uzasadnienia braku stosowania środków zapobiegawczych oraz sankcji przeciwko stanowiącemu nadużycie stosowaniu umów na czas określony, w tym klauzuli 5 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, wdrożonego dyrektywą 1999/70 oraz wewnętrznego przepisu transponującego w art. 5 ust. 4a decreto legislativo nr 368/2001? Należy wskazać, że brak jest fundamentalnej zasady wewnętrznego porządku prawnego lub normy konstytucyjnej, które mogłyby uzasadnić dyskryminację w odniesieniu do warunków pracy oraz bezwzględny zakaz przekształcenia w stosunek pracy na czas nieokreślony w wypadku sędziów pokoju, także w świetle poprzedniego przepisu krajowego (art. 1 ustawy nr 217/1974), który przewidywał już zrównanie warunków pracy oraz stabilizację kolejnych stosunków pracy na czas określony sędziów honorowych.

| 4) | W każdym wypadku, czy w sytuacji takiej jak będąca przedmiotem sprawy, z art. 47 akapit drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz z unijnoprawnym pojęciem niezawisłego i bezstronnego sędziego sprzeczne jest działanie sędziego pokoju, który, zainteresowany określonym rozwiązaniem sporu na korzyść strony skarżącej, która jako wyłączną pracę sprawuje identyczne funkcje sądownicze, może zastąpić sędziego właściwego na podstawie ustawy z powodu odmowy przez najwyższy organ sądownictwa krajowego – Corte di Cassazione, izby połączone – zapewnienia skutecznej ochrony dochodzonych praw, zobowiązując w ten sposób sędziego właściwego na podstawie ustawy do stwierdzenia braku swojej właściwości do uznania dochodzonego prawa, mimo że sporne prawo – jak wynagrodzenie za urlop w postępowaniu głównym – ma podstawę w prawie pierwotnym i prawie wtórnym Unii Europejskiej w sytuacji bezpośredniego wertykalnego stosowania przepisów „wspólnotowych” wobec państwa? Na wypadek, gdyby Trybunał stwierdził naruszenie art. 47 karty, wnosi się ponadto o wskazanie środków krajowych w celu uniknięcia, aby naruszenie przepisu pierwotnego prawa Unii prowadziło także do bezwzględnej odmowy ochrony praw podstawowych chronionych przez prawo Unii w niniejszej sprawie. |
| --- | --- |

4)

W każdym wypadku, czy w sytuacji takiej jak będąca przedmiotem sprawy, z art. 47 akapit drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz z unijnoprawnym pojęciem niezawisłego i bezstronnego sędziego sprzeczne jest działanie sędziego pokoju, który, zainteresowany określonym rozwiązaniem sporu na korzyść strony skarżącej, która jako wyłączną pracę sprawuje identyczne funkcje sądownicze, może zastąpić sędziego właściwego na podstawie ustawy z powodu odmowy przez najwyższy organ sądownictwa krajowego – Corte di Cassazione, izby połączone – zapewnienia skutecznej ochrony dochodzonych praw, zobowiązując w ten sposób sędziego właściwego na podstawie ustawy do stwierdzenia braku swojej właściwości do uznania dochodzonego prawa, mimo że sporne prawo – jak wynagrodzenie za urlop w postępowaniu głównym – ma podstawę w prawie pierwotnym i prawie wtórnym Unii Europejskiej w sytuacji bezpośredniego wertykalnego stosowania przepisów „wspólnotowych” wobec państwa? Na wypadek, gdyby Trybunał stwierdził naruszenie art. 47 karty, wnosi się ponadto o wskazanie środków krajowych w celu uniknięcia, aby naruszenie przepisu pierwotnego prawa Unii prowadziło także do bezwzględnej odmowy ochrony praw podstawowych chronionych przez prawo Unii w niniejszej sprawie.

---

(1)  Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. L 299, s. 9).

(2)  Dyrektywa Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca porozumienia ramowego w sprawie umów na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC (Dz.U. L 175, s. 43).

---

| 16.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 347/16 |
| --- | --- | --- | --- |

16.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 347/16

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Riigikohus (Estonia) w dniu 8 sierpnia 2017 r. – AS Viking Motors, OÜ TKM Beauty Eesti, AS TKM King, Kaubamaja AS, Selver AS/Tallinna linn, Maksu- ja Tolliamet

(Sprawa C-475/17)

(2017/C 347/20)

Język postępowania: estoński

Sąd odsyłający

Riigikohus

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: AS Viking Motors, OÜ TKM Beauty Eesti, AS TKM King, Kaubamaja AS, Selver AS

Strona pozwana: Tallinna linn, Maksu- ja Tolliamet

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 401 dyrektywy 2006/112/WE (1) Rady należy interpretować w ten sposób, że jest z nim niezgodny podatek krajowy, który jest powszechnie stosowany i ustalany proporcjonalnie do ceny, jednakże zgodnie z właściwymi przepisami jest pobierany wyłącznie na etapie sprzedaży towaru lub usługi na rzecz konsumenta, w związku z czym definitywne obciążenie podatkowe spoczywa na ostatecznie na konsumencie, oraz powoduje zagrożenie dla funkcjonowania wspólnego systemu VAT i zakłóca konkurencję?

---

(1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1)

---

| 16.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 347/16 |
| --- | --- | --- | --- |

16.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 347/16

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 4 sierpnia 2017 r. – Pelham GmbH, Moses Pelham, Martin Haas/Ralf Hütter, Florian Schneider-Esleben

(Sprawa C-476/17)

(2017/C 347/21)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesgerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca rewizję: Pelham GmbH, Moses Pelham, Martin Haas

Druga strona postępowania: Ralf Hütter, Florian Schneider-Esleben

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy dochodzi do naruszenia wyłącznego prawa producenta fonogramów do zwielokrotniania jego fonogramu na podstawie art. 2 lit. c) dyrektywy 2001/29/WE (1), gdy z jego fonogramu zostały pobrane minimalne urywki dźwiękowe, które zostały przeniesione do innego fonogramu? |
| --- | --- |

1)

Czy dochodzi do naruszenia wyłącznego prawa producenta fonogramów do zwielokrotniania jego fonogramu na podstawie art. 2 lit. c) dyrektywy 2001/29/WE (1), gdy z jego fonogramu zostały pobrane minimalne urywki dźwiękowe, które zostały przeniesione do innego fonogramu?

| 2) | Czy fonogram, który zawiera przeniesione z innego fonogramu minimalne urywki dźwiękowe stanowi kopię innego fonogramu w rozumieniu art. 9 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2006/115/WE (2)? |
| --- | --- |

2)

Czy fonogram, który zawiera przeniesione z innego fonogramu minimalne urywki dźwiękowe stanowi kopię innego fonogramu w rozumieniu art. 9 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2006/115/WE (2)?

| 3) | Czy państwa członkowskie mogą ustanowić przepis – taki jak § 24 ust. 1 UrhG – który precyzuje, że zakres ochrony wyłącznego prawa producenta fonogramów do zwielokrotniania [art. 2 lit. c) dyrektywy 2001/29/WE] i rozpowszechnienia [Art. 9 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2006/115/WE] jego fonogramu jest ograniczony w swej istocie w taki sposób, że samodzielny utwór, wykonany w ramach swobodnego używania jego fonogramu, może zostać wykorzystany bez jego zgody? |
| --- | --- |

3)

Czy państwa członkowskie mogą ustanowić przepis – taki jak § 24 ust. 1 UrhG – który precyzuje, że zakres ochrony wyłącznego prawa producenta fonogramów do zwielokrotniania [art. 2 lit. c) dyrektywy 2001/29/WE] i rozpowszechnienia [Art. 9 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2006/115/WE] jego fonogramu jest ograniczony w swej istocie w taki sposób, że samodzielny utwór, wykonany w ramach swobodnego używania jego fonogramu, może zostać wykorzystany bez jego zgody?

| 4) | Czy utwór lub inny przedmiot ochrony w rozumieniu art. 5 ust. 3 lit. d) dyrektywy 2001/29/WE jest używany dla celów cytowania, gdy nie jest rozpoznawalne, że jest wykorzystywany obcy utwór lub obcy inny przedmiot ochrony? |
| --- | --- |

4)

Czy utwór lub inny przedmiot ochrony w rozumieniu art. 5 ust. 3 lit. d) dyrektywy 2001/29/WE jest używany dla celów cytowania, gdy nie jest rozpoznawalne, że jest wykorzystywany obcy utwór lub obcy inny przedmiot ochrony?

| 5) | Czy przepisy prawa Unii dotyczące prawa producenta fonogramów do zwielokrotniania i rozpowszechniania [art. 2 lit. c) dyrektywy 2001/29/WE i art. 9 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2006/115/WE] oraz wyjątków lub ograniczeń tych praw (art. 5 ust. 2 i 3 dyrektywy 2001/29/WE i art. 10 ust. 2 zdanie pierwsze dyrektywy 2006/115/WE) pozostawiają w prawie krajowym zakres swobody w ramach transpozycji? |
| --- | --- |

5)

Czy przepisy prawa Unii dotyczące prawa producenta fonogramów do zwielokrotniania i rozpowszechniania [art. 2 lit. c) dyrektywy 2001/29/WE i art. 9 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2006/115/WE] oraz wyjątków lub ograniczeń tych praw (art. 5 ust. 2 i 3 dyrektywy 2001/29/WE i art. 10 ust. 2 zdanie pierwsze dyrektywy 2006/115/WE) pozostawiają w prawie krajowym zakres swobody w ramach transpozycji?

| 6) | W jaki sposób – przy określaniu zakresu ochrony wyłącznego prawa producenta fonogramów do zwielokrotniania [art. 2 lit. c) dyrektywy 2001/29/WE] i rozpowszechniania [art. 9 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2006/115/WE] jego fonogramu oraz zakresu wyjątków lub ograniczeń tych praw (art. 5 ust. 2 i 3 dyrektywy 2001/29/WE i art. 10 ust. 2 zdanie pierwsze dyrektywy 2006/115/WE) należy uwzględnić prawa podstawowe wynikające z Karty praw podstawowych Unii Europejskiej? |
| --- | --- |

6)

W jaki sposób – przy określaniu zakresu ochrony wyłącznego prawa producenta fonogramów do zwielokrotniania [art. 2 lit. c) dyrektywy 2001/29/WE] i rozpowszechniania [art. 9 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2006/115/WE] jego fonogramu oraz zakresu wyjątków lub ograniczeń tych praw (art. 5 ust. 2 i 3 dyrektywy 2001/29/WE i art. 10 ust. 2 zdanie pierwsze dyrektywy 2006/115/WE) należy uwzględnić prawa podstawowe wynikające z Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?

---

(1)  Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym, Dz.U. 2001, L 167, s. 10.

(2)  Dyrektywa 2006/115/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej, Dz.U. 2006, L 376, s. 28.

---

| 16.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 347/17 |
| --- | --- | --- | --- |

16.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 347/17

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Cluj (Rumunia) w dniu 9 sierpnia 2017 r. – IQ/JP

(Sprawa C-478/17)

(2017/C 347/22)

Język postępowania: rumuński

Sąd odsyłający

Tribunalul Cluj

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: IQ

Strona pozwana: JP

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy zawarte w art. 15 wyrażenie „sądy państwa członkowskiego, do których jurysdykcji należy rozpoznanie sprawy co do istoty” odnosi się zarówno do sądów rozpoznających sprawę w pierwszej instancji, jak i do sądów rozpoznających środek zaskarżenia? Chodzi tu o ustalenie, czy na podstawie art. 15 rozporządzenia nr 2201/2003 (1) sprawa może zostać przekazana sądowi lepiej umiejscowionemu, jeżeli właściwy sąd, do którego zwrócono się o przekazanie sprawy sądowi lepiej umiejscowionemu, jest sądem drugiej instancji, podczas gdy sąd lepiej umiejscowiony jest sądem pierwszej instancji. |
| --- | --- |

1)

Czy zawarte w art. 15 wyrażenie „sądy państwa członkowskiego, do których jurysdykcji należy rozpoznanie sprawy co do istoty” odnosi się zarówno do sądów rozpoznających sprawę w pierwszej instancji, jak i do sądów rozpoznających środek zaskarżenia? Chodzi tu o ustalenie, czy na podstawie art. 15 rozporządzenia nr 2201/2003 (1) sprawa może zostać przekazana sądowi lepiej umiejscowionemu, jeżeli właściwy sąd, do którego zwrócono się o przekazanie sprawy sądowi lepiej umiejscowionemu, jest sądem drugiej instancji, podczas gdy sąd lepiej umiejscowiony jest sądem pierwszej instancji.

| 2) | W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, w jaki sposób właściwy sąd, który przekazał sprawę sądowi lepiej umiejscowionemu, powinien potraktować orzeczenie wydane w pierwszej instancji? |
| --- | --- |

2)

W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, w jaki sposób właściwy sąd, który przekazał sprawę sądowi lepiej umiejscowionemu, powinien potraktować orzeczenie wydane w pierwszej instancji?

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. 2003, L 338, s. 1).

---

| 16.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 347/18 |
| --- | --- | --- | --- |

16.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 347/18

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Irlandia) w dniu 9 sierpnia 2017 r. – Neculai Tarola/Minister for Social Protection

(Sprawa C-483/17)

(2017/C 347/23)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

Court of Appeal

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca odwołanie: Neculai Tarola

Druga strona postępowania: Minister for Social Protection

Pytania prejudycjalne

Jeśli obywatel innego państwa członkowskiego Unii po upływie pierwszych dwunastu miesięcy korzystania z prawa do swobodnego przemieszczania się przybędzie do państwa przyjmującego i pracuje (na innej zasadzie niż na podstawie umowy na czas określony) przez okres dwóch tygodni, za który otrzymuje wynagrodzenie, a następnie pozostaje bez pracy w sposób niezamierzony, czy taki obywatel zachowuje status pracownika przez okres nie krótszy niż kolejne sześć miesięcy do celów art. 7 ust. 3 lit. c) i art. 7 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2004/38/WE (1), w sposób uprawniający go do otrzymywania świadczenia z pomocy społecznej lub, w zależności od sytuacji, świadczeń z zabezpieczenia społecznego, na takiej samej podstawie, jak gdyby był obywatelem będącym rezydentem państwa przyjmującego?

---

(1)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, s. 77).

---

| 16.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 347/18 |
| --- | --- | --- | --- |

16.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 347/18

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom (Zjednoczone Królestwo) w dniu 14 sierpnia 2017 r. – Hoteles Piñero Canarias, S.L./Keefe (za pośrednictwem Nika Eytona jako przedstawiciela procesowego)

(Sprawa C-491/17)

(2017/C 347/24)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

Supreme Court of the United Kingdom

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca odwołanie: Hoteles Piñero Canarias, S.L.

Druga strona postępowania: Godfrey Keefe (za pośrednictwem Nika Eytona jako przedstawiciela procesowego)

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 11 ust. 3 (1) wymaga, aby powództwo poszkodowanego przeciwko ubezpieczającemu/ubezpieczonemu obejmowało kwestię dotyczącą ubezpieczenia w tym znaczeniu, że w pozwie podniesiono kwestię ważności lub skuteczności polisy ubezpieczeniowej? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 11 ust. 3 (1) wymaga, aby powództwo poszkodowanego przeciwko ubezpieczającemu/ubezpieczonemu obejmowało kwestię dotyczącą ubezpieczenia w tym znaczeniu, że w pozwie podniesiono kwestię ważności lub skuteczności polisy ubezpieczeniowej?

| 2) | Czy art. 11 ust. 3 wymaga, aby istniało ryzyko wydania sprzecznych orzeczeń w przypadku niedopuszczenia do przypozwania? |
| --- | --- |

2)

Czy art. 11 ust. 3 wymaga, aby istniało ryzyko wydania sprzecznych orzeczeń w przypadku niedopuszczenia do przypozwania?

| 3) | Czy sąd, do którego wniesiono pozew, posiada swobodę oceny w zakresie dopuszczenia do przypozwania objętego zakresem stosowania art. 11 ust. 3? |
| --- | --- |

3)

Czy sąd, do którego wniesiono pozew, posiada swobodę oceny w zakresie dopuszczenia do przypozwania objętego zakresem stosowania art. 11 ust. 3?

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001 L 12, s. 1).

---

| 16.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 347/19 |
| --- | --- | --- | --- |

16.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 347/19

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 17 sierpnia 2017 r. – Deutsche Post AG/Hauptzollamt Köln.

(Sprawa C-496/17)

(2017/C 347/25)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Finanzgericht Düsseldorf

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Deutsche Post AG

Strona pozwana: Hauptzollamt Köln

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 24 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 (1) z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny należy interpretować w ten sposób, że na jego podstawie dopuszczalne jest, by organy celne wzywały wnioskodawcę do podania numerów identyfikacji podatkowej nadanych przez niemiecki Bundeszentralamt für Steuern (federalny centralny urząd skarbowy) dla celów poboru podatku dochodowego od osób fizycznych oraz urzędów skarbowych właściwych w sprawach wymiaru podatku dochodowego od osób fizycznych w odniesieniu do członków rady nadzorczej wnioskodawcy oraz działających u niego dyrektorów zarządzających, kierowników działów, kierownika księgowości, kierownika działu celnego, jak również osób odpowiedzialnych za sprawy celne i osób zajmujących się sprawami celnymi?

---

(1)  Dz.U. z 2015 r., L 343, s. 558.

---

| 16.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 347/20 |
| --- | --- | --- | --- |

16.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 347/20

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative d'appel de Versailles (Francja) w dniu 10 lipca 2017 r. – Oeuvre d’assistance aux bêtes d’abattoirs (OABA)/Ministre de l'agriculture et de l'alimentation, Premier ministre, Bionoor, Ecocert France, Institut national de l’origine et de la qualité (INAO)

(Sprawa C-497/17)

(2017/C 347/26)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Cour administrative d’appel de Versailles

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Oeuvre d’assistance aux bêtes d’abattoirs (OABA)

Strona przeciwna: Ministre de l'agriculture et de l'alimentation, Premier ministre, Bionoor, Ecocert France, Institut national de l’origine et de la qualité (INAO)

Pytanie prejudycjalne

Czy wykładni stosownych norm prawa Unii Europejskiej wynikających w szczególności z:

| — | art. 13 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, |
| --- | --- |

—

art. 13 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

| — | rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. (1), do którego przepisy wykonawcze ustanawia rozporządzenie Komisji (WE) nr 889/2008 z dnia 5 września 2008 r. (2) |
| --- | --- |

—

rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. (1), do którego przepisy wykonawcze ustanawia rozporządzenie Komisji (WE) nr 889/2008 z dnia 5 września 2008 r. (2)

| — | oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 1099/2009 z dnia 24 września 2009 r. (3) |
| --- | --- |

—

oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 1099/2009 z dnia 24 września 2009 r. (3)

należy dokonywać w ten sposób, że dopuszczają one przyznanie oznakowania europejskiego „rolnictwo ekologiczne” produktom pochodzącym od zwierząt poddanych ubojowi rytualnemu bez uprzedniego ogłuszenia, przeprowadzonemu w warunkach określonych w rozporządzeniu (WE) nr 1099/2009 lub zakazują przyznania takiego oznakowania wskazanym produktom?

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 (Dz.U. L 189, s. 1).

(2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 889/2008 z dnia 5 września 2008 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych w odniesieniu do produkcji ekologicznej, znakowania i kontroli (Dz.U. L 250, s. 1).

(3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1099/2009 z dnia 24 września 2009 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas ich uśmiercania (Dz.U. L 303, s. 1).

---

| 16.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 347/20 |
| --- | --- | --- | --- |

16.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 347/20

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret (Dania) w dniu 18 sierpnia 2017 r., C&D Foods Acquisition ApS/Skatteministeriet

(Sprawa C-502/17)

(2017/C 347/27)

Język postępowania: duński

Sąd odsyłający

Vestre Landsret

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: C&D Foods Acquisition ApS

Strona pozwana: Skatteministeriet

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 168 dyrektywy 2006/112/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że spółka holdingowa, w okolicznościach takich jak te w postępowaniu głównym, jest uprawniona do całkowitego odliczenia VAT z tytułu świadczeń powodujących naliczenie podatku związanych z badaniami due diligence przed przewidywaną, ale niesfinalizowaną, transakcją sprzedaży akcji w spółce zależnej, na rzecz której spółka holdingowa świadczy usługi w zakresie zarządzania i IT podlegające opodatkowaniu VAT? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 168 dyrektywy 2006/112/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że spółka holdingowa, w okolicznościach takich jak te w postępowaniu głównym, jest uprawniona do całkowitego odliczenia VAT z tytułu świadczeń powodujących naliczenie podatku związanych z badaniami due diligence przed przewidywaną, ale niesfinalizowaną, transakcją sprzedaży akcji w spółce zależnej, na rzecz której spółka holdingowa świadczy usługi w zakresie zarządzania i IT podlegające opodatkowaniu VAT?

| 2) | Czy dla odpowiedzi na pytanie pierwsze ma znaczenie okoliczność, że cena za podlegające opodatkowaniu VAT usługi w zakresie zarządzania i IT, które spółka holdingowa świadczy dla celów swojej działalności gospodarczej, ma postać stałej kwoty odpowiadającej wydatkom spółki holdingowej z tytułu wynagrodzeń pracowników, powiększonej o „marżę” w wysokości 10 %? |
| --- | --- |

2)

Czy dla odpowiedzi na pytanie pierwsze ma znaczenie okoliczność, że cena za podlegające opodatkowaniu VAT usługi w zakresie zarządzania i IT, które spółka holdingowa świadczy dla celów swojej działalności gospodarczej, ma postać stałej kwoty odpowiadającej wydatkom spółki holdingowej z tytułu wynagrodzeń pracowników, powiększonej o „marżę” w wysokości 10 %?

| 3) | Niezależnie od odpowiedzi na powyższe pytania, czy prawo do odliczenia istnieje w przypadku gdy koszty doradztwa będące przedmiotem sporu w postępowaniu głównym uznaje się za koszty ogólne, a jeżeli tak, to na jakich warunkach? |
| --- | --- |

3)

Niezależnie od odpowiedzi na powyższe pytania, czy prawo do odliczenia istnieje w przypadku gdy koszty doradztwa będące przedmiotem sporu w postępowaniu głównym uznaje się za koszty ogólne, a jeżeli tak, to na jakich warunkach?

---

(1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1)

---

| 16.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 347/21 |
| --- | --- | --- | --- |

16.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 347/21

---

Skarga wniesiona w dniu 21 sierpnia 2017 r. – Komisja Europejska/Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

(Sprawa C-503/17)

(2017/C 347/28)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Tomat, J. Tomkin, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie, że dopuszczając stosowanie banderolowanego paliwa do celów tankowania prywatnej rekreacyjnej jednostki pływającej Zjednoczone Królestwo naruszyło swoje zobowiązania ciążące na nim na podstawie dyrektywy 95/60/WE (1); |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że dopuszczając stosowanie banderolowanego paliwa do celów tankowania prywatnej rekreacyjnej jednostki pływającej Zjednoczone Królestwo naruszyło swoje zobowiązania ciążące na nim na podstawie dyrektywy 95/60/WE (1);

| — | obciążenie Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Komisja jest zdania, że dopuszczenie sprzedaży banderolowanego paliwa do napędu rekreacyjnych jednostek pływających jest fundamentalnie sprzeczne z dyrektywą 95/60/WE (dyrektywą w sprawie banderolowania). Obowiązek banderolowania paliwa, które podlega obniżonej stawce podatku akcyzowego w szczególności ma na celu zapewnienie, aby paliwa te można było łatwo odróżnić od paliwa, od którego zapłacono pełną stawkę podatku akcyzowego. Jednakże na skutek przepisu krajowego, jeżeli banderolowane paliwo zostanie znalezione w zbiorniku prywatnej rekreacyjnej jednostki pływającej, która została zatankowana w Zjednoczonym Królestwie, nie jest możliwe stwierdzenie poprzez odniesienie do banderoli, czy użyte paliwo podlegało pełnej, czy też obniżonej stawce podatku akcyzowego.

---

(1)  Dyrektywa Rady 95/60/WE z dnia 27 listopada 1995 r. w sprawie banderolowania olejów napędowych i nafty (Dz.U. 1995, L 291, s. 46).

---

| 16.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 347/22 |
| --- | --- | --- | --- |

16.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 347/22

---

Skarga wniesiona w dniu 21 sierpnia 2017 r. – Komisja Europejska/Irlandia

(Sprawa C-504/17)

(2017/C 347/29)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Tomat, J. Tomkin, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Irlandia

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie, że nie zapewniając stosowania minimalnych poziomów opodatkowania paliw silnikowych wymaganych przez dyrektywę Rady 2003/96/WE (1) z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej Irlandia nie wypełniła swoich zobowiązań z tytułu art. 4 i 7 owej dyrektywy; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że nie zapewniając stosowania minimalnych poziomów opodatkowania paliw silnikowych wymaganych przez dyrektywę Rady 2003/96/WE (1) z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej Irlandia nie wypełniła swoich zobowiązań z tytułu art. 4 i 7 owej dyrektywy;

| — | stwierdzenie, że dopuszczając stosowanie banderolowanego paliwa do celów tankowania prywatnej rekreacyjnej jednostki pływającej, nawet jeśli takie paliwo nie podlegało zwolnieniu z podatku akcyzowego lub obniżeniu jego stawki, Irlandia naruszyła swoje zobowiązania ciążące na niej na podstawie dyrektywy 95/60/WE (2) z dnia 27 listopada 1995 r. w sprawie banderolowania olejów napędowych i nafty; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że dopuszczając stosowanie banderolowanego paliwa do celów tankowania prywatnej rekreacyjnej jednostki pływającej, nawet jeśli takie paliwo nie podlegało zwolnieniu z podatku akcyzowego lub obniżeniu jego stawki, Irlandia naruszyła swoje zobowiązania ciążące na niej na podstawie dyrektywy 95/60/WE (2) z dnia 27 listopada 1995 r. w sprawie banderolowania olejów napędowych i nafty;

| — | obciążenie Irlandii kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Komisja jest zdania, że system, według którego Irlandia nakłada i pobiera podatki akcyzowe od paliwa używanego do napędu prywatnej rekreacyjnej jednostki pływającej, jest niezgodny z jej zobowiązaniami na mocy dyrektywy Rady 2003/96/WE (dyrektywy o opodatkowaniu energii elektrycznej) i dyrektywy 95/60/WE (dyrektywy w sprawie banderolowania).

W odniesieniu do zapłaty podatków akcyzowych jest oczywiste, że jedynie nieznaczna mniejszość właścicieli rekreacyjnych jednostek pływających faktycznie składa deklaracje do celów uiszczenia pełnej stawki podatku. Ponadto Komisja uważa, że dopuszczenie sprzedaży banderolowanego paliwa do napędu rekreacyjnych jednostek pływających jest fundamentalnie sprzeczne z dyrektywą w sprawie banderolowania. Obowiązek banderolowania paliwa, które podlega obniżonej stawce podatku akcyzowego w szczególności ma na celu zapewnienie, aby paliwa te można było łatwo odróżnić od paliwa, od którego zapłacono pełną stawkę podatku akcyzowego. Jednakże na skutek przepisu krajowego, jeżeli banderolowane paliwo zostanie znalezione w zbiorniku prywatnej rekreacyjnej jednostki pływającej, która została zatankowana w Irlandii, nie jest możliwe stwierdzenie poprzez odniesienie do banderoli, czy użyte paliwo podlegało pełnej, czy też obniżonej stawce podatku akcyzowego.

---

(1)  Dz.U. 2003, L 283, s. 51.

(2)  Dz.U. 1995, L 291, s. 46.

---

| 16.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 347/22 |
| --- | --- | --- | --- |

16.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 347/22

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 21 sierpnia 2017 r. – Google Inc./Commission nationale de l'informatique et des libertés (CNIL)

(Sprawa C-507/17)

(2017/C 347/30)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Conseil d'État

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Google Inc.

Druga strona postępowania: Commission nationale de l'informatique et des libertés (CNIL)

Interwenienci: Wikimedia Foundation Inc., Fondation pour la liberté de la presse, Microsoft Corp., Reporters Committee for Freedom of the Press i in., Article 19 i in., Internet Freedom Foundation in., Défenseur des droits

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy „prawo do usunięcia łączy” w postaci ustalonej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 13 maja 2014 r. na podstawie przepisów art. 12 lit. b) i art. 14 lit. a) dyrektywy z dnia 24 października 1995 r. należy interpretować w ten sposób, że operator wyszukiwarki internetowej jest zobowiązany, w razie uwzględnienia wniosku o usunięcie łączy, do usunięcia łączy we wszystkich nazwach domen swojej wyszukiwarki w taki sposób, aby sporne łącza nie pojawiały się już niezależnie od miejsca, z którego uruchomiono wyszukiwanie według imienia i nazwiska wnioskodawcy, w tym poza terytorialnym zakresem stosowania dyrektywy z dnia 24 października 1995 r.? |
| --- | --- |

1)

Czy „prawo do usunięcia łączy” w postaci ustalonej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 13 maja 2014 r. na podstawie przepisów art. 12 lit. b) i art. 14 lit. a) dyrektywy z dnia 24 października 1995 r. należy interpretować w ten sposób, że operator wyszukiwarki internetowej jest zobowiązany, w razie uwzględnienia wniosku o usunięcie łączy, do usunięcia łączy we wszystkich nazwach domen swojej wyszukiwarki w taki sposób, aby sporne łącza nie pojawiały się już niezależnie od miejsca, z którego uruchomiono wyszukiwanie według imienia i nazwiska wnioskodawcy, w tym poza terytorialnym zakresem stosowania dyrektywy z dnia 24 października 1995 r.?

| 2) | W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy „prawo do usunięcia łączy” w postaci ustalonej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w ww. wyroku należy interpretować w ten sposób, że operator wyszukiwarki internetowej w razie uwzględnienia wniosku o usunięcie łączy jest jedynie zobowiązany do usunięcia spornych łączy z wyników wyświetlanych w następstwie wyszukiwania według imienia i nazwiska wnioskodawcy w nazwie domeny odpowiadającej państwu, w którym, jak się uznaje, złożono wniosek lub – szerzej – w nazwach domeny wyszukiwarki, które odpowiadają krajowym rozszerzeniom tej wyszukiwarki dla wszystkich państw członkowskich Unii Europejskiej? |
| --- | --- |

2)

W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy „prawo do usunięcia łączy” w postaci ustalonej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w ww. wyroku należy interpretować w ten sposób, że operator wyszukiwarki internetowej w razie uwzględnienia wniosku o usunięcie łączy jest jedynie zobowiązany do usunięcia spornych łączy z wyników wyświetlanych w następstwie wyszukiwania według imienia i nazwiska wnioskodawcy w nazwie domeny odpowiadającej państwu, w którym, jak się uznaje, złożono wniosek lub – szerzej – w nazwach domeny wyszukiwarki, które odpowiadają krajowym rozszerzeniom tej wyszukiwarki dla wszystkich państw członkowskich Unii Europejskiej?

| 3) | Czy ponadto w uzupełnieniu zobowiązania, o którym mowa w pytaniu drugim, „prawo do usunięcia łączy” w postaci ustalonej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w ww. wyroku powinno być interpretowane w ten sposób, że operator wyszukiwarki internetowej uwzględniający wniosek o usunięcie łączy jest zobowiązany do usunięcia za pomocą techniki zwanej „geo-blokowaniem” dla adresu IP uznanego za zlokalizowany w państwie miejsca zamieszkania beneficjenta „prawa do usunięcia łączy” spornych wyników wyszukiwania według jego imienia i nazwiska, lub – bardziej ogólnie – dla adresu IP uznanego za zlokalizowany w jednym z państw członkowskich podlegających dyrektywie z dnia 24 października 1995 r., niezależnie od nazwy domeny wykorzystanej przez internautę dokonującego wyszukiwania? |
| --- | --- |

3)

Czy ponadto w uzupełnieniu zobowiązania, o którym mowa w pytaniu drugim, „prawo do usunięcia łączy” w postaci ustalonej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w ww. wyroku powinno być interpretowane w ten sposób, że operator wyszukiwarki internetowej uwzględniający wniosek o usunięcie łączy jest zobowiązany do usunięcia za pomocą techniki zwanej „geo-blokowaniem” dla adresu IP uznanego za zlokalizowany w państwie miejsca zamieszkania beneficjenta „prawa do usunięcia łączy” spornych wyników wyszukiwania według jego imienia i nazwiska, lub – bardziej ogólnie – dla adresu IP uznanego za zlokalizowany w jednym z państw członkowskich podlegających dyrektywie z dnia 24 października 1995 r., niezależnie od nazwy domeny wykorzystanej przez internautę dokonującego wyszukiwania?

---

| 16.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 347/23 |
| --- | --- | --- | --- |

16.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 347/23

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d’appel de Liège (Belgia) w dniu 23 sierpnia 2017 r. – Ministère public/Marin-Simion Sut

(Sprawa C-514/17)

(2017/C 347/31)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Cour d’appel de Liège

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Ministère public

Strona pozwana: Marin-Simion Sut

Pytania prejudycjalne

Czy art. 4 pkt 6 decyzji ramowej 2002/584 (1) można interpretować w ten sposób, że nie ma on zastosowania do czynów, za które została orzeczona kara pozbawienia wolności przez sąd państwa wydającego nakaz w przypadku, gdy te same czyny podlegają w państwie wykonującym nakaz tylko karze grzywny, a zatem niemożliwe jest – zgodnie z prawem krajowym państwa wykonującego nakaz – wykonanie kary pozbawienia wolności w wykonującym nakaz państwie członkowskim, ze szkodą dla resocjalizacji osoby skazanej oraz jej więzów rodzinnych, społecznych, gospodarczych lub innego rodzaju?

---

(1)  Decyzja ramowa Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. L 190, s.34)

---

| 16.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 347/24 |
| --- | --- | --- | --- |

16.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 347/24

---

Skarga wniesiona w dniu 4 września 2017 r. – Komisja Europejska/Republika Włoska

(Sprawa C-526/17)

(2017/C 347/32)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara, P. Ondrůšek, A. Tokár, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Włoska

Żądania strony skarżącej

Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

| — | stwierdzenie, że przedłużając do dnia 31 grudnia 2046 termin wygaśnięcia koncesji na roboty budowlane dotyczącej autostrady A 12 Civitavecchia-Livorno, bez publikacji ogłoszenia o przetargu, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 2 i 58 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114), z późniejszymi zmianami; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że przedłużając do dnia 31 grudnia 2046 termin wygaśnięcia koncesji na roboty budowlane dotyczącej autostrady A 12 Civitavecchia-Livorno, bez publikacji ogłoszenia o przetargu, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 2 i 58 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114), z późniejszymi zmianami;

| — | obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Komisja uważa, że przedłużenie do dnia 31 grudnia 2046 r. koncesji na roboty budowlane dotyczącej autostrady A 12 Civitavecchia-Livorno stanowi zmianę istotnego warunku tej koncesji; zważywszy, że chodzi o istotną zmianę tej koncesji, takie przedłużenie oznacza udzielenie nowej koncesji na roboty budowlane i jako takie powinno zostać ogłoszone w drodze publikacji ogłoszenia o przetargu. Ponieważ jednak publikacja taka nie miała miejsca, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 2 i 58 dyrektywy 2004/18/WE.

---

Sąd

| 16.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 347/25 |
| --- | --- | --- | --- |

16.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 347/25

---

Postanowienie Sądu z dnia 19 lipca 2017 r. – Janukowycz/Rada

(Sprawa T-347/14 INTP) (1)

((Postępowanie - Wykładnia postanowienia))

(2017/C 347/33)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Olga Stanisławiwna Janukowycz, jako spadkobierczyni Wiktora Wiktorowycza Janukowycza (Kijów, Ukraina) (przedstawiciel: T. Beazley, QC)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix i P. Mahnič Bruni, pełnomocnicy)

Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo S. Bartelt i D. Gauci, a następnie E. Paasivirta i J. Norris-Usher, pełnomocnicy)

Przedmiot

Wniosek o dokonanie wykładni postanowienia z dnia 12 lipca 2016 r., Janukowycz/Rada (T-347/14, EU:T:2016:433).

Sentencja

| 1) | Punkt 3 sentencji postanowienia z dnia 12 lipca 2016 r. Janukowycz/Rada (T-347/14) powinien być interpretowany w ten sposób, że w odniesieniu do zawartego w skardze żądania stwierdzenia nieważności obejmuje on zarówno koszty poniesione przez Wiktora Wiktorowycza Janukowycza, jak również koszty poniesione przez Olgę Stanisławiwną Janukowycz, jako spadkobierczynię W. Wiktorowycza Janukowycza. |
| --- | --- |

1)

Punkt 3 sentencji postanowienia z dnia 12 lipca 2016 r. Janukowycz/Rada (T-347/14) powinien być interpretowany w ten sposób, że w odniesieniu do zawartego w skardze żądania stwierdzenia nieważności obejmuje on zarówno koszty poniesione przez Wiktora Wiktorowycza Janukowycza, jak również koszty poniesione przez Olgę Stanisławiwną Janukowycz, jako spadkobierczynię W. Wiktorowycza Janukowycza.

| 2) | Olga Stanisławiwna Janukowycz, jako spadkobierczyni W. Wiktorowycza Janukowycza, i Rada Unii Europejskiej pokrywają własne koszty związane z postępowaniem w sprawie dokonania wykładni. |
| --- | --- |

2)

Olga Stanisławiwna Janukowycz, jako spadkobierczyni W. Wiktorowycza Janukowycza, i Rada Unii Europejskiej pokrywają własne koszty związane z postępowaniem w sprawie dokonania wykładni.

| 3) | Komisja Europejska pokrywa własne koszty. |
| --- | --- |

3)

Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

| 4) | Oryginał niniejszego postanowienia załącza się do oryginału postanowienia podlegającego wykładni, na marginesie którego umieszcza się wzmiankę o niniejszym postanowieniu. |
| --- | --- |

4)

Oryginał niniejszego postanowienia załącza się do oryginału postanowienia podlegającego wykładni, na marginesie którego umieszcza się wzmiankę o niniejszym postanowieniu.

---

(1)  Dz.U. C 253 z 4.8.2014.

---

| 16.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 347/25 |
| --- | --- | --- | --- |

16.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 347/25

---

Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2017 r. – Arca Capital Bohemia/Komisja

(Sprawa T-440/17)

(2017/C 347/34)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Arca Capital Bohemia a.s. (Praga, Czeska Republika) (przedstawiciel: M. Nedelka, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji COMP/D3/PB/2017/026659 z dnia 15 marca 2017 r., odmawiającej dostępu do dokumentów na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 w związku ze sprawą COMP/SA.17006 – C 27/04 (ex CZ 49/03) – Agrobanka Praha a.s. i GE Capital Bank a.s; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji COMP/D3/PB/2017/026659 z dnia 15 marca 2017 r., odmawiającej dostępu do dokumentów na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 w związku ze sprawą COMP/SA.17006 – C 27/04 (ex CZ 49/03) – Agrobanka Praha a.s. i GE Capital Bank a.s;

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji nr C(2017) 3130 final z dnia 4 maja 2017 r. utrzymującej w mocy decyzję nr COMP/D3/PB/2017/026659 z dnia 15 marca 2017 r.; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji nr C(2017) 3130 final z dnia 4 maja 2017 r. utrzymującej w mocy decyzję nr COMP/D3/PB/2017/026659 z dnia 15 marca 2017 r.;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy, zgodnie z którym doszło do błędnego zastosowania wyjątków przewidzianych w art. 4 ust. 2 tiret pierwsze i trzecie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.






  — | Strona skarżąca twierdzi w tym zakresie, że pozwana błędnie zastosowała odpowiednie orzecznictwo, które jej zdaniem nie znajduje zastosowania w sprawach, w których postępowanie administracyjne zostało zakończone. Ponadto w sprawach z zakresu pomocy państwa występuje szczególny interes publiczny w uzyskaniu możliwie najszerszych informacji w celu kontroli organów państwa, a w związku z argumentami opartymi na interesach handlowych należy także uwzględnić odmienne okoliczności niż okoliczności występujące w sprawach z zakresu łączenia przedsiębiorstw czy w sprawach kartelowych. |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy, zgodnie z którym doszło do błędnego zastosowania wyjątków przewidzianych w art. 4 ust. 2 tiret pierwsze i trzecie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.

—

Strona skarżąca twierdzi w tym zakresie, że pozwana błędnie zastosowała odpowiednie orzecznictwo, które jej zdaniem nie znajduje zastosowania w sprawach, w których postępowanie administracyjne zostało zakończone. Ponadto w sprawach z zakresu pomocy państwa występuje szczególny interes publiczny w uzyskaniu możliwie najszerszych informacji w celu kontroli organów państwa, a w związku z argumentami opartymi na interesach handlowych należy także uwzględnić odmienne okoliczności niż okoliczności występujące w sprawach z zakresu łączenia przedsiębiorstw czy w sprawach kartelowych.

| 2. | Zarzut drugi, zgodnie z którym występuje nadrzędny interes publiczny w ujawnieniu.






  — | W tym zakresie strona skarżąca podnosi argumenty dotyczące powodów prywatyzacji odnośnego banku oraz stabilności czeskiego sektora bankowego. |
| --- | --- | --- |

2.

Zarzut drugi, zgodnie z którym występuje nadrzędny interes publiczny w ujawnieniu.

—

W tym zakresie strona skarżąca podnosi argumenty dotyczące powodów prywatyzacji odnośnego banku oraz stabilności czeskiego sektora bankowego.

---

| 16.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 347/26 |
| --- | --- | --- | --- |

16.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 347/26

---

Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2017 r. – Arca Capital Bohemia/Komisja

(Sprawa T-441/17)

(2017/C 347/35)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Arca Capital Bohemia a.s. (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat M. Nedelka)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji COMP/F3/NB/tt*D-2017/025322 z dnia 13 marca 2017 r., w której instytucja ta odmówiła częściowo dostępu do dokumentów na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1) dotyczących sprawy COMP/SA. 25076 (2011//NN) – Prywatyzacja Rental Housing – Karbon Invest; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji COMP/F3/NB/tt*D-2017/025322 z dnia 13 marca 2017 r., w której instytucja ta odmówiła częściowo dostępu do dokumentów na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1) dotyczących sprawy COMP/SA. 25076 (2011//NN) – Prywatyzacja Rental Housing – Karbon Invest;

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2017) 3129 final z dnia 4 maja 2017 r. utrzymującej w mocy decyzję Komisji COMP/F3/NB/tt*D-2017/025322 z dnia 13 marca 2017 r.; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2017) 3129 final z dnia 4 maja 2017 r. utrzymującej w mocy decyzję Komisji COMP/F3/NB/tt*D-2017/025322 z dnia 13 marca 2017 r.;

| — | obciążenie Komisji jej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji jej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący błędnego zastosowania wyjątków przewidzianych w art. 4 ust. 2 tiret pierwszy i trzeci rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.






  — | W tym względzie skarżąca utrzymuje, że pozwana błędnie zastosowała właściwe orzecznictwo, które jej zdaniem nie znajduje zastosowania do spraw, w których administracyjne akta sprawy zostały zamknięte. Co więcej, w sprawach dotyczących pomocy państwa istnieje bardzo silny interes publiczny w uzyskaniu możliwie najwięcej informacji w celu kontrolowania jednostek państwowych, zaś argumenty oparte na interesach handlowych powinny być przedmiotem innych rozważań niż te, które są właściwe w sprawach połączeń lub karteli. |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący błędnego zastosowania wyjątków przewidzianych w art. 4 ust. 2 tiret pierwszy i trzeci rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.

—

W tym względzie skarżąca utrzymuje, że pozwana błędnie zastosowała właściwe orzecznictwo, które jej zdaniem nie znajduje zastosowania do spraw, w których administracyjne akta sprawy zostały zamknięte. Co więcej, w sprawach dotyczących pomocy państwa istnieje bardzo silny interes publiczny w uzyskaniu możliwie najwięcej informacji w celu kontrolowania jednostek państwowych, zaś argumenty oparte na interesach handlowych powinny być przedmiotem innych rozważań niż te, które są właściwe w sprawach połączeń lub karteli.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący nadrzędnego interesu publicznego w ujawnieniu.






  — | W tym względzie skarżąca wysuwa argumenty idące w tym kierunku, że sporna prywatyzacja miała zdecydowanie negatywne skutki społeczne i powołuje się na szeroko rozpowszechnione podejrzenia, że w ramach procesu prywatyzacyjnego doszło do uchybień jednostek państwowych. |
| --- | --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący nadrzędnego interesu publicznego w ujawnieniu.

—

W tym względzie skarżąca wysuwa argumenty idące w tym kierunku, że sporna prywatyzacja miała zdecydowanie negatywne skutki społeczne i powołuje się na szeroko rozpowszechnione podejrzenia, że w ramach procesu prywatyzacyjnego doszło do uchybień jednostek państwowych.

---

(1)  Dz.U. L 15, s. 43.

---

| 16.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 347/27 |
| --- | --- | --- | --- |

16.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 347/27

---

Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2017 r. – Bowles/EBC

(Sprawa T-447/17)

(2017/C 347/36)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Carlos Bowles (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie, ze niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, ze niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna;

| — | w konsekwencji tego:






  — | stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 31 stycznia 2017 r., przekazanej personelowi w dniu 1 lutego 2017 r., o powołaniu pana [X] na stanowisko doradcy Prezesa i koordynatora Rady przy zarządzie, stwierdzenie nieważności decyzji o niepowołaniu skarżącego na to stanowisko, a także stwierdzenie nieważności decyzji, mocą której nie pozwolono skarżącemu przedstawić swojej kandydatury na to stanowisko; |
| --- | --- | --- |

—

w konsekwencji tego:

—

stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 31 stycznia 2017 r., przekazanej personelowi w dniu 1 lutego 2017 r., o powołaniu pana [X] na stanowisko doradcy Prezesa i koordynatora Rady przy zarządzie, stwierdzenie nieważności decyzji o niepowołaniu skarżącego na to stanowisko, a także stwierdzenie nieważności decyzji, mocą której nie pozwolono skarżącemu przedstawić swojej kandydatury na to stanowisko;

| — | stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie oddalenia szczególnego odwołania z dnia 16 maja 2017 r., które otrzymano w dniu 23 maja 2017 r.; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie oddalenia szczególnego odwołania z dnia 16 maja 2017 r., które otrzymano w dniu 23 maja 2017 r.;

| — | zasądzenie odszkodowania za szkody materialne poniesione przez skarżącego, polegające na utracie szansy powołania na stanowisko doradcy Prezesa i koordynatora Rady przy zarządzie; |
| --- | --- |

—

zasądzenie odszkodowania za szkody materialne poniesione przez skarżącego, polegające na utracie szansy powołania na stanowisko doradcy Prezesa i koordynatora Rady przy zarządzie;

| — | zasądzenie zadośćuczynienia za krzywdę skarżącego, oszacowaną ex aequo et bono na symboliczne 1 EUR; |
| --- | --- |

—

zasądzenie zadośćuczynienia za krzywdę skarżącego, oszacowaną ex aequo et bono na symboliczne 1 EUR;

| — | obciążenie strony pozwanej całością kosztów. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej całością kosztów.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasad publikacji, przejrzystości, równego traktowania i niedyskryminacji, a także art. 20.2 regulaminu wewnętrznego, art. 8 (a) warunków zatrudnienia i art. 1a.1.1 regulaminu pracowniczego oraz art. 2 i 3 TEU, jak również art. 20 i 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. W tym względzie strona skarżąca uważa, że nie miała możliwości przedstawienia swojej kandydatury na stanowisko doradcy Prezesa i koordynatora Rady przy zarządzie, podczas gdy panu [X] zaproponowano taką możliwość. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasad publikacji, przejrzystości, równego traktowania i niedyskryminacji, a także art. 20.2 regulaminu wewnętrznego, art. 8 (a) warunków zatrudnienia i art. 1a.1.1 regulaminu pracowniczego oraz art. 2 i 3 TEU, jak również art. 20 i 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. W tym względzie strona skarżąca uważa, że nie miała możliwości przedstawienia swojej kandydatury na stanowisko doradcy Prezesa i koordynatora Rady przy zarządzie, podczas gdy panu [X] zaproponowano taką możliwość.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 1a.7 regulaminu pracowniczego, ponieważ taka podstawa prawna umożliwia jedynie powołanie kandydata na stanowisko doradcy członka zarządu, a nie kandydata na stanowisko doradcy Prezesa i koordynatora Rady przy zarządzie, które obejmuje dodatkowo odpowiednie obowiązki równe poziomowi wyższemu niż doradca. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 1a.7 regulaminu pracowniczego, ponieważ taka podstawa prawna umożliwia jedynie powołanie kandydata na stanowisko doradcy członka zarządu, a nie kandydata na stanowisko doradcy Prezesa i koordynatora Rady przy zarządzie, które obejmuje dodatkowo odpowiednie obowiązki równe poziomowi wyższemu niż doradca.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący braku konsultacji z komitetem pracowniczym w sprawie utworzenia nowego stanowiska i w sprawie zmiany poziomu stanowiska koordynatora, czego dokonano z naruszeniem art. 48 i 49 warunków zatrudnienia i protokołu umownego. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący braku konsultacji z komitetem pracowniczym w sprawie utworzenia nowego stanowiska i w sprawie zmiany poziomu stanowiska koordynatora, czego dokonano z naruszeniem art. 48 i 49 warunków zatrudnienia i protokołu umownego.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji ze względu na brak opisu stanowiska doradcy Prezesa i koordynatora Rady przy zarządzie. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji ze względu na brak opisu stanowiska doradcy Prezesa i koordynatora Rady przy zarządzie.

---

| 16.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 347/28 |
| --- | --- | --- | --- |

16.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 347/28

---

Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2017 r. – TL/EIOD

(Sprawa T-452/17)

(2017/C 347/37)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: TL (przedstawiciele: adwokaci T. Léonard i M. Cock)

Strona pozwana: Europejski Inspektor Ochrony Danych

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie, że poprzez oddalenie skargi z tego względu, iż stanowiła ona wniosek o rewizję, oraz poprzez nieudzielenie odpowiedzi na argumenty strony wnoszącej skargę, decyzja Europejskiego Inspektora Ochrony Danych (EIOD) z dnia 16 maja 2017 r. oddalająca wniosek o utajnienie wyroku [poufne] (1) oraz stron internetowych zawierających dane osobowe, narusza:






  — | art. 46 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (JO 2001, L 8, s. 1) oraz art. 33 i 34 ust. 1 decyzji Europejskiego Inspektora Ochrony Danych z dnia 17 grudnia 2012 r. w sprawie przyjęcia regulaminu wewnętrznego (2013/504/UE) (Dz.U. 2013, L 273, s. 41), przyjętych w wykonaniu wspomnianego 46 lit. a), który powierza EIOD funkcję badania skarg i informowania podmiotów danych o wynikach badania; |
| --- | --- | --- |

—

stwierdzenie, że poprzez oddalenie skargi z tego względu, iż stanowiła ona wniosek o rewizję, oraz poprzez nieudzielenie odpowiedzi na argumenty strony wnoszącej skargę, decyzja Europejskiego Inspektora Ochrony Danych (EIOD) z dnia 16 maja 2017 r. oddalająca wniosek o utajnienie wyroku [poufne] (1) oraz stron internetowych zawierających dane osobowe, narusza:

—

art. 46 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (JO 2001, L 8, s. 1) oraz art. 33 i 34 ust. 1 decyzji Europejskiego Inspektora Ochrony Danych z dnia 17 grudnia 2012 r. w sprawie przyjęcia regulaminu wewnętrznego (2013/504/UE) (Dz.U. 2013, L 273, s. 41), przyjętych w wykonaniu wspomnianego 46 lit. a), który powierza EIOD funkcję badania skarg i informowania podmiotów danych o wynikach badania;

| — | art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, który nakłada na instytucje i organy Unii ogólny obowiązek uzasadnienia; |
| --- | --- |

—

art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, który nakłada na instytucje i organy Unii ogólny obowiązek uzasadnienia;

| — | stwierdzenie, że zaskarżona decyzja, poprzez uznanie, że EIOD jest niewłaściwy do rozpoznania skargi strony skarżącej, narusza art. 46 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 45/2001, w świetle art. 8 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że zaskarżona decyzja, poprzez uznanie, że EIOD jest niewłaściwy do rozpoznania skargi strony skarżącej, narusza art. 46 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 45/2001, w świetle art. 8 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;

w konsekwencji:

| — | uznanie zaskarżonej decyzji za nieważną; |
| --- | --- |

—

uznanie zaskarżonej decyzji za nieważną;

| — | obciążenie EIOD kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EIOD kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący braku odpowiedzi EIOD na złożoną do niego przez stronę skarżącą skargę. Poprzez oddalenie skargi z tego powodu, że stanowi ona wniosek o rewizję, i poprzez brak udzielenia odpowiedzi na argumenty podniesione przez stronę skarżącą w uzasadnieniu wniosku o utajnienie, zaskarżona decyzja narusza art. 46 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 45/2001, który powierza EIOD funkcję badania skarg i informowania podmiotów danych o wynikach badania, a także art. 33 i 34 ust. 1 decyzji Europejskiego Inspektora Ochrony Danych z dnia 17 grudnia 2012 r. w sprawie przyjęcia regulaminu wewnętrznego (2013/504/UE), przyjętych w wykonaniu ww. art. 46 lit. a), na mocy którego EIOD bada skargi i informuje wnoszącego skargę o wyniku tego badania oraz podjętych działaniach. Zdaniem strony skarżącej EIOD nie zbadał skargi, skoro tylko błędnie uznał ją za wniosek o rewizję. Poza tym zaskarżona decyzja narusza art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, który nakłada na instytucje i organy Unii ogólny obowiązek uzasadnienia. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący braku odpowiedzi EIOD na złożoną do niego przez stronę skarżącą skargę. Poprzez oddalenie skargi z tego powodu, że stanowi ona wniosek o rewizję, i poprzez brak udzielenia odpowiedzi na argumenty podniesione przez stronę skarżącą w uzasadnieniu wniosku o utajnienie, zaskarżona decyzja narusza art. 46 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 45/2001, który powierza EIOD funkcję badania skarg i informowania podmiotów danych o wynikach badania, a także art. 33 i 34 ust. 1 decyzji Europejskiego Inspektora Ochrony Danych z dnia 17 grudnia 2012 r. w sprawie przyjęcia regulaminu wewnętrznego (2013/504/UE), przyjętych w wykonaniu ww. art. 46 lit. a), na mocy którego EIOD bada skargi i informuje wnoszącego skargę o wyniku tego badania oraz podjętych działaniach. Zdaniem strony skarżącej EIOD nie zbadał skargi, skoro tylko błędnie uznał ją za wniosek o rewizję. Poza tym zaskarżona decyzja narusza art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, który nakłada na instytucje i organy Unii ogólny obowiązek uzasadnienia.

| 2. | Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 46 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 45/2001, w świetle art. 8 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w zakresie, w jakim EIOD błędnie uznał, że jest właściwy do rozpoznania skargi strony skarżącej. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 46 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 45/2001, w świetle art. 8 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w zakresie, w jakim EIOD błędnie uznał, że jest właściwy do rozpoznania skargi strony skarżącej.

---

(1)  Dane poufne zostały utajnione.

---

| 16.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 347/29 |
| --- | --- | --- | --- |

16.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 347/29

---

Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2017 r. – TV/Rada

(Sprawa T-453/17)

(2017/C 347/38)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: TV (przedstawiciele: adowkaci L. Levi i A. Blot)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna;

| — | stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 19 sierpnia 2016 r. w sprawie rozwiązania ze skarżącym stosunku pracy po upływie okresu próbnego, czyli w dniu 1 września 2016 r.; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 19 sierpnia 2016 r. w sprawie rozwiązania ze skarżącym stosunku pracy po upływie okresu próbnego, czyli w dniu 1 września 2016 r.;

| — | stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 11 kwietnia 2017 r. oddalającej zażalenie skarżącego z dnia 4 listopada 2016 r.; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 11 kwietnia 2017 r. oddalającej zażalenie skarżącego z dnia 4 listopada 2016 r.;

| — | zasądzenie na rzecz skarżącego kwoty 20 000 EUR za doznaną krzywdę; |
| --- | --- |

—

zasądzenie na rzecz skarżącego kwoty 20 000 EUR za doznaną krzywdę;

| — | obciążenie strony pozwanej całością kosztów. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej całością kosztów.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji, ponieważ potwierdza ona wnioski opinii komitetu ds. sprawozdań (CORAP), którymi zastąpiono ocenę oceniających. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji, ponieważ potwierdza ona wnioski opinii komitetu ds. sprawozdań (CORAP), którymi zastąpiono ocenę oceniających.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący oczywistych błędów faktycznych i prawnych w ramach uzasadnienia, na którym opiera się sprawozdanie z okresu próbnego. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący oczywistych błędów faktycznych i prawnych w ramach uzasadnienia, na którym opiera się sprawozdanie z okresu próbnego.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący tego, że okres próbny nie przebiegał w normalnych warunkach. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący tego, że okres próbny nie przebiegał w normalnych warunkach.

| 5. | Zarzut piąty dotyczący naruszenia obowiązku staranności i zasady dobrej administracji. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty dotyczący naruszenia obowiązku staranności i zasady dobrej administracji.

Strona skarżąca uważa ponadto, że przedstawioną w zarzutach stwierdzenia nieważności niezgodność z prawem stanowi wiele błędów popełnionych przez stronę pozwaną. W związku z tym żąda naprawienia krzywdy rzekomo wynikającej z zaskarżonych decyzji.

---

| 16.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 347/30 |
| --- | --- | --- | --- |

16.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 347/30

---

Skarga wniesiona w dniu 21 lipca 2017 r. – Shindler i in./Rada

(Sprawa T-458/17)

(2017/C 347/39)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Harry Shindler (Porto d’Ascoli, Włochy) i 12 innych skarżących (przedstawiciel: J. Fouchet, avocat)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Rady (UE, Euratom) XT 21016/17 wraz z załącznikiem do tej decyzji XT 21016/17, ADD 1 REV 2, przyjętych dnia 22 maja 2017 r. upoważniającej do rozpoczęcia negocjacji ze Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie umowy określającej warunki jego wystąpienia z Unii Europejskiej; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Rady (UE, Euratom) XT 21016/17 wraz z załącznikiem do tej decyzji XT 21016/17, ADD 1 REV 2, przyjętych dnia 22 maja 2017 r. upoważniającej do rozpoczęcia negocjacji ze Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie umowy określającej warunki jego wystąpienia z Unii Europejskiej;

| — | w konsekwencji,






  — | obciążenie Rady Unii Europejskiej całością kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego w wysokości 5 000 EUR; |
| --- | --- | --- |

—

w konsekwencji,

—

obciążenie Rady Unii Europejskiej całością kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego w wysokości 5 000 EUR;

| — | przedstawienie, z ogólnym zastrzeżeniem a w szczególności do SCP CORNILLE-POUYANNE, Avocats au Barreau de Bordeaux, wszelkich uwag przydatnych na rozprawę wyznaczoną przez Sąd Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

—

przedstawienie, z ogólnym zastrzeżeniem a w szczególności do SCP CORNILLE-POUYANNE, Avocats au Barreau de Bordeaux, wszelkich uwag przydatnych na rozprawę wyznaczoną przez Sąd Unii Europejskiej.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczy niezgodności z prawem formalnym decyzji Rady (UE, Euratom) XT 21016/17 wraz z załącznikiem do tej decyzji XT 21016/17, ADD 1 REV 2, przyjętych dnia 22 maja 2017 r. upoważniającej do rozpoczęcia negocjacji ze Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie umowy określającej warunki jego wystąpienia z Unii Europejskiej (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”). Zarzut ten składa się z dwóch części;






  — | Pierwsza część zarzutu oparta jest na naruszeniu traktatu EWEA w zakresie, w jakim zaskarżona decyzja i załącznik do niej przewiduje automatyczne wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej wspólnie z wystąpieniem z Unii bez odrębnej procedury wystąpienia i odrębnych negocjacji. |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczy niezgodności z prawem formalnym decyzji Rady (UE, Euratom) XT 21016/17 wraz z załącznikiem do tej decyzji XT 21016/17, ADD 1 REV 2, przyjętych dnia 22 maja 2017 r. upoważniającej do rozpoczęcia negocjacji ze Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie umowy określającej warunki jego wystąpienia z Unii Europejskiej (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”). Zarzut ten składa się z dwóch części;

—

Pierwsza część zarzutu oparta jest na naruszeniu traktatu EWEA w zakresie, w jakim zaskarżona decyzja i załącznik do niej przewiduje automatyczne wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej wspólnie z wystąpieniem z Unii bez odrębnej procedury wystąpienia i odrębnych negocjacji.

| — | Druga część zarzutu oparta jest na naruszeniu rozdziału kompetencji między Unią i państwami członkowskimi w zakresie, w jakim zaskarżona decyzja i załącznik do niej przyznają Unii wyjątkową kompetencję horyzontalną do prowadzenia negocjacji w sprawie porozumienia odnośnie do wystąpienia Zjednoczonego Królestwa i wykluczają możliwość, aby porozumienie miało mieszany charakter w ten sposób, że nie przewidziano ratyfikacji przez państwa członkowskie ostatecznego porozumienia. |
| --- | --- |

—

Druga część zarzutu oparta jest na naruszeniu rozdziału kompetencji między Unią i państwami członkowskimi w zakresie, w jakim zaskarżona decyzja i załącznik do niej przyznają Unii wyjątkową kompetencję horyzontalną do prowadzenia negocjacji w sprawie porozumienia odnośnie do wystąpienia Zjednoczonego Królestwa i wykluczają możliwość, aby porozumienie miało mieszany charakter w ten sposób, że nie przewidziano ratyfikacji przez państwa członkowskie ostatecznego porozumienia.

| 2. | Zarzut drugi dotyczy niezgodności zaskarżonej decyzji z prawem materialnym i dzieli się na trzy części:






  — | Pierwsza część oparta jest na naruszeniu zasady równości, ponieważ pozwana przyjmując zaskarżoną decyzję i załącznik do niej dopuściła procedurę w sprawie wystąpienia wszczętą bez możliwości wypowiedzenia się obywateli europejskich w kwestii ewentualnej utraty swojego obywatelstwa europejskiego. Zaskarżona decyzja usankcjonowała więc istnienie obywateli drugiej kategorii pozbawionych przysługującego im prawa do głosowania w celu wykonywania swojej swobody przemieszczania się i w konsekwencji nie przestrzegała zasady równego traktowania obywateli. Skarżący stoją na stanowisku, że doszło do dyskryminacji między obywatelami europejskimi ze względu na miejsce zamieszkania. |
| --- | --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczy niezgodności zaskarżonej decyzji z prawem materialnym i dzieli się na trzy części:

—

Pierwsza część oparta jest na naruszeniu zasady równości, ponieważ pozwana przyjmując zaskarżoną decyzję i załącznik do niej dopuściła procedurę w sprawie wystąpienia wszczętą bez możliwości wypowiedzenia się obywateli europejskich w kwestii ewentualnej utraty swojego obywatelstwa europejskiego. Zaskarżona decyzja usankcjonowała więc istnienie obywateli drugiej kategorii pozbawionych przysługującego im prawa do głosowania w celu wykonywania swojej swobody przemieszczania się i w konsekwencji nie przestrzegała zasady równego traktowania obywateli. Skarżący stoją na stanowisku, że doszło do dyskryminacji między obywatelami europejskimi ze względu na miejsce zamieszkania.

| — | Druga część zarzutu oparta jest na naruszeniu art. 203 TFUE, ponieważ zaskarżona decyzja przewiduje wystąpienie państwa oraz brytyjskich terytoriów zamorskich (PTOM), bez możliwości głosowania mieszkańców PTOM w kwestii wystąpienia z systemu stowarzyszenia przewidzianego w traktacie europejskim, bez przewidzenia procedury szczególnej przewidzianej w art. 203 TFUE w zakresie ich dotyczącym w ten sposób, że zaskarżona decyzja stanowi naruszenie swobody osiedlania się z art. 199 TFUE. |
| --- | --- |

—

Druga część zarzutu oparta jest na naruszeniu art. 203 TFUE, ponieważ zaskarżona decyzja przewiduje wystąpienie państwa oraz brytyjskich terytoriów zamorskich (PTOM), bez możliwości głosowania mieszkańców PTOM w kwestii wystąpienia z systemu stowarzyszenia przewidzianego w traktacie europejskim, bez przewidzenia procedury szczególnej przewidzianej w art. 203 TFUE w zakresie ich dotyczącym w ten sposób, że zaskarżona decyzja stanowi naruszenie swobody osiedlania się z art. 199 TFUE.

| — | Trzecia część zarzutu oparta jest na naruszeniu zasad pewności prawa i uzasadnionych oczekiwań, ponieważ skarżący uważają, że otwarcie negocjacji w następstwie niepewnego porozumienia w sprawie wystąpienia będzie miało poważny wpływ na zasady rządzące ich prawami wynikającymi z obywatelstwa europejskiego, niezależnie od okoliczności, że stworzyli oni swoje życie prywatne i rodzinne w innym państwie członkowskim korzystając ze swobody przemieszczania. Zaskarżona decyzja i załącznik do niej nie przestrzegają zatem wymogów przewidywalności normy prawnej, jakie nakładają zasady pewności prawa i uzasadnionych oczekiwań oraz stanowią także naruszenie poszanowania życia prywatnego i rodzinnego. |
| --- | --- |

—

Trzecia część zarzutu oparta jest na naruszeniu zasad pewności prawa i uzasadnionych oczekiwań, ponieważ skarżący uważają, że otwarcie negocjacji w następstwie niepewnego porozumienia w sprawie wystąpienia będzie miało poważny wpływ na zasady rządzące ich prawami wynikającymi z obywatelstwa europejskiego, niezależnie od okoliczności, że stworzyli oni swoje życie prywatne i rodzinne w innym państwie członkowskim korzystając ze swobody przemieszczania. Zaskarżona decyzja i załącznik do niej nie przestrzegają zatem wymogów przewidywalności normy prawnej, jakie nakładają zasady pewności prawa i uzasadnionych oczekiwań oraz stanowią także naruszenie poszanowania życia prywatnego i rodzinnego.

---

| 16.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 347/31 |
| --- | --- | --- | --- |

16.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 347/31

---

Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2017 r. – TN/ENISA

(Sprawa T-461/17)

(2017/C 347/40)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: TN (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Blot)

Strona pozwana: Agencja Unii Europejskiej ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji (ENISA)

Żądania

Skarżący wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji ENISA z dnia 25 listopada 2016 r. zawierającej wycofanie przedstawionej skarżącemu oferty zatrudnienia, zgodnie z którą skarżący miał zostać zatrudniony na stanowisku kierownika wydziału usług korporacyjnych i relacji z interesariuszami; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji ENISA z dnia 25 listopada 2016 r. zawierającej wycofanie przedstawionej skarżącemu oferty zatrudnienia, zgodnie z którą skarżący miał zostać zatrudniony na stanowisku kierownika wydziału usług korporacyjnych i relacji z interesariuszami;

| — | stwierdzenie nieważności decyzji ENISA z dnia 20 kwietnia 2017 r. oddalającej zażalenie skarżącego; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji ENISA z dnia 20 kwietnia 2017 r. oddalającej zażalenie skarżącego;

| — | zasądzenie na rzecz skarżącego odszkodowania za poniesioną szkodę oraz zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; |
| --- | --- |

—

zasądzenie na rzecz skarżącego odszkodowania za poniesioną szkodę oraz zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;

| — | obciążenie ENISA kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie ENISA kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy, w którym podnoszone jest, że pozwany naruszył ciążące na nim względem skarżącego zobowiązania umowne.






  — | Skarżący uważa, że oferta zatrudnienia nie mogła być wycofana, ponieważ umowa została już zawarta, a także kwestionuje argumenty pozwanego wysuwane w celu wykazania, że do zawarcia umowy nie doszło. |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy, w którym podnoszone jest, że pozwany naruszył ciążące na nim względem skarżącego zobowiązania umowne.

—

Skarżący uważa, że oferta zatrudnienia nie mogła być wycofana, ponieważ umowa została już zawarta, a także kwestionuje argumenty pozwanego wysuwane w celu wykazania, że do zawarcia umowy nie doszło.

| 2. | Zarzut drugi, w którym podnoszone jest nienależyte przetworzenie danych osobistych skarżącego oraz naruszenie art. 12 warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej, obowiązku staranności oraz prawa do dobrej administracji. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi, w którym podnoszone jest nienależyte przetworzenie danych osobistych skarżącego oraz naruszenie art. 12 warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej, obowiązku staranności oraz prawa do dobrej administracji.

| 3. | Zarzut trzeci, w którym podnoszone jest naruszenie prawa do bycia wysłuchanym.






  — | Skarżący nie został wysłuchany przed podjęciem zaskarżonej decyzji o wycofaniu złożonej mu oferty zatrudnienia. |
| --- | --- | --- |

3.

Zarzut trzeci, w którym podnoszone jest naruszenie prawa do bycia wysłuchanym.

—

Skarżący nie został wysłuchany przed podjęciem zaskarżonej decyzji o wycofaniu złożonej mu oferty zatrudnienia.

---

| 16.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 347/32 |
| --- | --- | --- | --- |

16.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 347/32

---

Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2017 r. – TO/EEA

(Sprawa T-462/17)

(2017/C 347/41)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: TO (przedstawiciel: adwokat N. Lhoëst)

Strona pozwana: Europejska Agencja Środowiska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji Środowiska (EEA) z dnia 22 września 2016 r. w sprawie zakończenia zatrudniania strony skarżącej w charakterze członka personelu kontraktowego; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji Środowiska (EEA) z dnia 22 września 2016 r. w sprawie zakończenia zatrudniania strony skarżącej w charakterze członka personelu kontraktowego;

| — | stwierdzenie nieważności decyzji EEA z dnia 20 kwietnia 2017 r. w sprawie oddalenia zażalenia złożonego przez stronę skarżącą w dniu 21 grudnia 2016 r.; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji EEA z dnia 20 kwietnia 2017 r. w sprawie oddalenia zażalenia złożonego przez stronę skarżącą w dniu 21 grudnia 2016 r.;

| — | zasądzenie od EEA na rzecz strony skarżącej odszkodowania obliczonego na podstawie utraty wynagrodzenia w okresie czterech lat, po odliczeniu zasiłków dla bezrobotnych, które otrzyma w tym okresie; |
| --- | --- |

—

zasądzenie od EEA na rzecz strony skarżącej odszkodowania obliczonego na podstawie utraty wynagrodzenia w okresie czterech lat, po odliczeniu zasiłków dla bezrobotnych, które otrzyma w tym okresie;

| — | zasądzenie od EEA na rzecz strony skarżącej kwoty 3 500 EUR tytułem odszkodowania za koszty wcześniejszego rozwiązania umowy najmu w Kopenhadze, z zastrzeżeniem podwyższenia tej kwoty, jeżeli zaistnieje taka potrzeba; |
| --- | --- |

—

zasądzenie od EEA na rzecz strony skarżącej kwoty 3 500 EUR tytułem odszkodowania za koszty wcześniejszego rozwiązania umowy najmu w Kopenhadze, z zastrzeżeniem podwyższenia tej kwoty, jeżeli zaistnieje taka potrzeba;

| — | stwierdzenie nieważności rozliczenia wynagrodzenia strony skarżącej za wrzesień 2016 r., przede wszystkim ze względu na brak wynagrodzenia na dzień 22 września 2016 r.; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności rozliczenia wynagrodzenia strony skarżącej za wrzesień 2016 r., przede wszystkim ze względu na brak wynagrodzenia na dzień 22 września 2016 r.;

| — | zasądzenie od EEA na rzecz strony skarżącej kwoty 50 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę wynikającą z decyzji o rozwiązaniu stosunku pracy z dnia 22 września 2016 r.; |
| --- | --- |

—

zasądzenie od EEA na rzecz strony skarżącej kwoty 50 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę wynikającą z decyzji o rozwiązaniu stosunku pracy z dnia 22 września 2016 r.;

| — | zasądzenie od EEA na rzecz strony skarżącej kwoty 5 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę wynikającą z naruszenia przez EEA art. 26 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej; |
| --- | --- |

—

zasądzenie od EEA na rzecz strony skarżącej kwoty 5 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę wynikającą z naruszenia przez EEA art. 26 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej;

| — | zasądzenie od EEA na rzecz strony skarżącej kwoty 10 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę wynikającą z presji psychologicznej wywieranej na nią przez EEA podczas jej niezdolności do pracy; |
| --- | --- |

—

zasądzenie od EEA na rzecz strony skarżącej kwoty 10 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę wynikającą z presji psychologicznej wywieranej na nią przez EEA podczas jej niezdolności do pracy;

| — | w dalszej kolejności, pomocniczo, zasądzenie od EEA na rzecz strony skarżącej kwoty miesięcznego wypowiedzenia oraz odszkodowania odpowiadającego jednej trzeciej jej podstawowego wynagrodzenia za każdy miesiąc okresu próbnego ukończonego zgodnie z art. 84 WZIP; |
| --- | --- |

—

w dalszej kolejności, pomocniczo, zasądzenie od EEA na rzecz strony skarżącej kwoty miesięcznego wypowiedzenia oraz odszkodowania odpowiadającego jednej trzeciej jej podstawowego wynagrodzenia za każdy miesiąc okresu próbnego ukończonego zgodnie z art. 84 WZIP;

| — | obciążenie EEA kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EEA kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący braku możliwości zastosowania art. 84 lit. b) WZIP. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący braku możliwości zastosowania art. 84 lit. b) WZIP.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 48 lit. b) i art. 16 ust. 2 WZIP. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 48 lit. b) i art. 16 ust. 2 WZIP.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący niezgodności z prawem ze względu na dyskryminację w odniesieniu do art. 48 lit. b) WZIP. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący niezgodności z prawem ze względu na dyskryminację w odniesieniu do art. 48 lit. b) WZIP.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 26 regulaminu pracowniczego oraz naruszenia prawa do obrony. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 26 regulaminu pracowniczego oraz naruszenia prawa do obrony.

| 5. | Zarzut piąty dotyczący naruszenia rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. 2001, L 8, s. 1) oraz art. 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty dotyczący naruszenia rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. 2001, L 8, s. 1) oraz art. 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

| 6. | Zarzut szósty dotyczący naruszenia art. 84 WZIP, art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i obowiązku staranności. |
| --- | --- |

6.

Zarzut szósty dotyczący naruszenia art. 84 WZIP, art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i obowiązku staranności.

| 7. | Zarzut siódmy dotyczący oczywistego błędu w ocenie. |
| --- | --- |

7.

Zarzut siódmy dotyczący oczywistego błędu w ocenie.

| 8. | Zarzut ósmy dotyczący nadużycia władzy. |
| --- | --- |

8.

Zarzut ósmy dotyczący nadużycia władzy.

---

| 16.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 347/33 |
| --- | --- | --- | --- |

16.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 347/33

---

Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2017 r. – Barata/Parlament

(Sprawa T-467/17)

(2017/C 347/42)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Carlos Manuel Henriques Barata (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci G. Pandey, D. Rovetta i V. Villante)

Strona pozwana: Parlament Europejski

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności następujących decyzji i aktów, w stosownym przypadku po uznaniu wcześniej za niezgodne z prawem i niemające zastosowania do skarżącego ogłoszenia o naborze EP/CAST/S/16/2016 (1) na mocy art. 277 TFUE:






  — | decyzji z dnia 26 października 2016 r. dyrektora ds. rozwoju zasobów ludzkich o nieumieszczeniu nazwiska C.M.H. Baraty w projekcie listy kandydatów na pracowników kontraktowych grupy funkcyjnej I jako kierowcy w ramach tak zwanej procedury naboru pracowników kontraktowych CAST 2016/2017; |
| --- | --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności następujących decyzji i aktów, w stosownym przypadku po uznaniu wcześniej za niezgodne z prawem i niemające zastosowania do skarżącego ogłoszenia o naborze EP/CAST/S/16/2016 (1) na mocy art. 277 TFUE:

—

decyzji z dnia 26 października 2016 r. dyrektora ds. rozwoju zasobów ludzkich o nieumieszczeniu nazwiska C.M.H. Baraty w projekcie listy kandydatów na pracowników kontraktowych grupy funkcyjnej I jako kierowcy w ramach tak zwanej procedury naboru pracowników kontraktowych CAST 2016/2017;

| — | przesłanej drogą elektroniczną decyzji z dnia 28 listopada 2016 r. wydanej przez DG INLO Parlamentu, potwierdzającej ww. decyzję o nieumieszczeniu nazwiska C.M.H. Baraty w projekcie listy kandydatów na pracowników kontraktowych grupy funkcyjnej I jako kierowcy w ramach tak zwanej procedury naboru pracowników kontraktowych CAST 2016/2017; |
| --- | --- |

—

przesłanej drogą elektroniczną decyzji z dnia 28 listopada 2016 r. wydanej przez DG INLO Parlamentu, potwierdzającej ww. decyzję o nieumieszczeniu nazwiska C.M.H. Baraty w projekcie listy kandydatów na pracowników kontraktowych grupy funkcyjnej I jako kierowcy w ramach tak zwanej procedury naboru pracowników kontraktowych CAST 2016/2017;

| — | decyzji z dnia 25 kwietnia 2017 r. Sekretariatu Generalnego Parlamentu Europejskiego, podpisanej przez Klausa Welle’a, doręczonej C.M.H. Baracie listem poleconym, w której oddalono zażalenie złożone przez skarżącego w dniu 9 stycznia 2017 r. na mocy art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej; |
| --- | --- |

—

decyzji z dnia 25 kwietnia 2017 r. Sekretariatu Generalnego Parlamentu Europejskiego, podpisanej przez Klausa Welle’a, doręczonej C.M.H. Baracie listem poleconym, w której oddalono zażalenie złożone przez skarżącego w dniu 9 stycznia 2017 r. na mocy art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej;

| — | nakazanie Parlamentowi Europejskiemu pokrycia kosztów niniejszego postępowania. |
| --- | --- |

—

nakazanie Parlamentowi Europejskiemu pokrycia kosztów niniejszego postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi cztery zarzuty twierdząc, że doszło do naruszenia art. 25 regulaminu pracowniczego oraz art. 296 TFUE, wynikającego z oczywistego błędu w ocenie umiejętności teoretycznych skarżącego oraz oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznych, biorąc pod uwagę brak autentyczności certyfikatu kwestionariusza rzekomo odpowiadającego dokumentowi złożonemu przez skarżącego podczas konkursu. Oczywisty błąd został popełniony w konsekwencji braku nadzoru przez Parlament nad należytą starannością podwykonawcy, któremu powierzono ocenę kandydatur w ramach procedury selekcyjnej CAST 2016. Okoliczność ta miała niekorzystny wpływ na obowiązek przedstawienia skarżącemu wystarczającego uzasadnienia.

Skarżący podnosi także naruszenie zasady skutecznej ochrony sądowej poprzez odmówienie mu prawa do obrony oraz prawa do bycia wysłuchanym, co oznacza naruszenie art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, oraz podnosi zarzut niezgodności z prawem i niemożności stosowania ogłoszenia o naborze EP/CAST/S/16/2016.

Skarżący twierdzi także, że Parlament przekroczył swe uprawnienia poprzez oddelegowanie procedury selekcyjnej na rzecz Ecole de Maîtrise Automobile (zwanej dalej „podwykonawcą”), która nie była związana unijnym regulaminem pracowniczym ani kodeksem postępowania pracowników instytucji UE. Zdaniem skarżącego jest to sprzeczne z ogłoszeniem o naborze oraz z art. 30 regulaminu pracowniczego w związku z załącznikiem III do regulaminu pracowniczego, wzmacniając wspomniane powyżej naruszenie obowiązku dobrej administracji.

Skarżący następnie podnosi naruszenie art. 1 regulaminu pracowniczego, zasady niedyskryminacji oraz zasady proporcjonalności w odniesieniu do przeprowadzenia konkursu przez Parlament i/lub podwykonawcę oraz w odniesieniu do ograniczonego wyboru drugiego języka dla kandydatów uczestniczących w tej procedurze zaproszenia do składania kandydatur.

Wreszcie, skarżący podnosi, że doszło do naruszenia zasady równości szans oraz naruszenia art. 296 ust. 2 TFUE i art. 25 regulaminu pracowniczego, w związku z nieprzedstawieniem przez Parlament i podwykonawcę uzasadnienia ich decyzji, wzmocnionego brakiem nadzoru nad podwykonawcą. Skarżący twierdzi, że jest to sprzeczne z ogłoszeniem o naborze EP/CAST/S/16/2016, stanowi naruszenie zasady rozsądnej i dobrej administracji oraz naruszenie zasady uzasadnionych oczekiwań skarżącego i zasady równego traktowania.

---

(1)  Zaproszenie do składania kandydatur – Pracownicy kontraktowi – Grupa funkcyjna I – Kierowcy (M/K) – EP/CAST/S/16/2016

---

| 16.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 347/34 |
| --- | --- | --- | --- |

16.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 347/34

---

Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2017 r. – Haswani/Rada

(Sprawa T-477/17)

(2017/C 347/43)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: George Haswani (Jabrud, Syria) (przedstawiciel: adwokat G. Karouni)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2016/850 z dnia 27 maja 2016 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2016/850 z dnia 27 maja 2016 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii;

| — | stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2016/840 z dnia 27 maja 2016 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2016/840 z dnia 27 maja 2016 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii;

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2017/917 z dnia 29 maja 2017 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2017/917 z dnia 29 maja 2017 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii;

| — | stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2017/907 z dnia 29 maja 2017 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2017/907 z dnia 29 maja 2017 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii;

| — | stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2017/1245 z dnia 10 lipca 2017 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2017/1245 z dnia 10 lipca 2017 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii;

| — | stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2017/1241 z dnia 10 lipca 2017 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2017/1241 z dnia 10 lipca 2017 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii;

| — | w konsekwencji,






  — | nakazanie wykreślenia nazwiska George’a Haswaniego z załączników do ww. aktów; |
| --- | --- | --- |

—

w konsekwencji,

—

nakazanie wykreślenia nazwiska George’a Haswaniego z załączników do ww. aktów;

| — | zasądzenie od Rady kwoty 100 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę poniesioną przez skarżącego; |
| --- | --- |

—

zasądzenie od Rady kwoty 100 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę poniesioną przez skarżącego;

| — | obciążenie Rady jej kosztami postępowania oraz wszystkimi zasadnymi kosztami, które skarżący poniesie w toku postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Rady jej kosztami postępowania oraz wszystkimi zasadnymi kosztami, które skarżący poniesie w toku postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia z art. 296 akapit drugi TFUE obowiązku uzasadnienia wynikającego. Strona skarżąca zarzuca Radzie Unii Europejskiej, że ograniczyła się do niejednoznacznych i ogólnych stwierdzeń i nie wskazała w sposób konkretny i szczegółowy powodów, dla których w ramach przysługujących jej uprawnień dyskrecjonalnych stwierdziła, że wobec skarżącego należy zastosować sporne środki ograniczające. Skarżącemu nie został zatem postawiony żaden konkretny i obiektywny zarzut, który uzasadniałby zastosowanie spornych środków. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia z art. 296 akapit drugi TFUE obowiązku uzasadnienia wynikającego. Strona skarżąca zarzuca Radzie Unii Europejskiej, że ograniczyła się do niejednoznacznych i ogólnych stwierdzeń i nie wskazała w sposób konkretny i szczegółowy powodów, dla których w ramach przysługujących jej uprawnień dyskrecjonalnych stwierdziła, że wobec skarżącego należy zastosować sporne środki ograniczające. Skarżącemu nie został zatem postawiony żaden konkretny i obiektywny zarzut, który uzasadniałby zastosowanie spornych środków.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący wymogu proporcjonalności w związku z naruszeniem praw podstawowych. Strona skarżąca twierdzi, że sporne środki powinny być uznane za nieważnie, ponieważ są one nieproporcjonalne w świetle zamierzonego celu i stanowią nadmierną ingerencję w wolność prowadzenia działalności gospodarczej oraz prawo własności, o których mowa w art. 16 et 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Dysproporcja wynika z tego, że sporne środki dotyczą całości wpływowej działalności gospodarczej, bez żadnego dodatkowego kryterium. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący wymogu proporcjonalności w związku z naruszeniem praw podstawowych. Strona skarżąca twierdzi, że sporne środki powinny być uznane za nieważnie, ponieważ są one nieproporcjonalne w świetle zamierzonego celu i stanowią nadmierną ingerencję w wolność prowadzenia działalności gospodarczej oraz prawo własności, o których mowa w art. 16 et 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Dysproporcja wynika z tego, że sporne środki dotyczą całości wpływowej działalności gospodarczej, bez żadnego dodatkowego kryterium.

| 3. | Zarzut trzeci, dotyczący oczywistego błędu w ocenie oraz braku dowodów, ponieważ Rada uwzględniła w swych kolejnych uzasadnieniach przedstawionych na poparcie środków ograniczających elementy, które w sposób oczywisty nie mają żadnego oparcia w faktach, gdyż przytoczone okoliczności faktyczne są pozbawione jakiejkolwiek poważnej podstawy. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci, dotyczący oczywistego błędu w ocenie oraz braku dowodów, ponieważ Rada uwzględniła w swych kolejnych uzasadnieniach przedstawionych na poparcie środków ograniczających elementy, które w sposób oczywisty nie mają żadnego oparcia w faktach, gdyż przytoczone okoliczności faktyczne są pozbawione jakiejkolwiek poważnej podstawy.

| 4. | Zarzut czwarty, dotyczący wniosku o odszkodowanie, ponieważ przypisanie pewnych poważnych niewykazanych faktów naraziło skarżącego oraz jego rodzinę na niebezpieczeństwo, co obrazuje rozmiar poniesionej szkody uzasadniającej przedstawiony przez skarżącego wniosek o odszkodowanie. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty, dotyczący wniosku o odszkodowanie, ponieważ przypisanie pewnych poważnych niewykazanych faktów naraziło skarżącego oraz jego rodzinę na niebezpieczeństwo, co obrazuje rozmiar poniesionej szkody uzasadniającej przedstawiony przez skarżącego wniosek o odszkodowanie.

---

| 16.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 347/35 |
| --- | --- | --- | --- |

16.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 347/35

---

Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2017 r. – PO/ESDZ

(Sprawa T-479/17)

(2017/C 347/44)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: PO (przedstawiciele: adwokaci N. de Montigny i J.N. Louis)

Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności przesłanej jej przez kadry ESDZ karty obliczeniowej z dnia 10 listopada 2016 r. oraz, w razie konieczności, wiadomości elektronicznej z dnia 24 października 2016 r., w której te same służby poinformowały ją, że nie przysługuje jej prawo do zwrotu kosztów poniesionych na edukację jej dwojga dzieci powyżej pułapu wskazanego w art. 15 załącznika X do regulaminu pracowniczego, gdyż przechodzi ona przekwalifikowywanie zawodowe; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności przesłanej jej przez kadry ESDZ karty obliczeniowej z dnia 10 listopada 2016 r. oraz, w razie konieczności, wiadomości elektronicznej z dnia 24 października 2016 r., w której te same służby poinformowały ją, że nie przysługuje jej prawo do zwrotu kosztów poniesionych na edukację jej dwojga dzieci powyżej pułapu wskazanego w art. 15 załącznika X do regulaminu pracowniczego, gdyż przechodzi ona przekwalifikowywanie zawodowe;

| — | w razie konieczności, stwierdzenie nieważności wyraźnego rozstrzygnięcia odmownego w przedmiocie jej zażalenia z dnia 16 maja 2017 r.; |
| --- | --- |

—

w razie konieczności, stwierdzenie nieważności wyraźnego rozstrzygnięcia odmownego w przedmiocie jej zażalenia z dnia 16 maja 2017 r.;

| — | obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący niezgodności z prawem, ponieważ karta obliczeniowa z dnia 10 listopada 2016 r. (zwana dalej „zaskarżoną decyzją indywidualną”), jak również pisma z dnia 15 kwietnia 2016 r. i pisma z dnia 22 września 2016 r., na których karta się opiera oraz wytyczne naruszają postanowienia Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”) i jego załącznika X. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący niezgodności z prawem, ponieważ karta obliczeniowa z dnia 10 listopada 2016 r. (zwana dalej „zaskarżoną decyzją indywidualną”), jak również pisma z dnia 15 kwietnia 2016 r. i pisma z dnia 22 września 2016 r., na których karta się opiera oraz wytyczne naruszają postanowienia Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”) i jego załącznika X.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący niezgodności z prawem, ponieważ omawiane pisma, na których opiera się zaskarżona decyzja indywidualna naruszają wytyczne. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący niezgodności z prawem, ponieważ omawiane pisma, na których opiera się zaskarżona decyzja indywidualna naruszają wytyczne.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji indywidualnej z następujących względów:






  — | naruszenia zasad ostrożności, uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa oraz naruszenia zasady dobrej administracji a także zasady praw nabytych; |
| --- | --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji indywidualnej z następujących względów:

—

naruszenia zasad ostrożności, uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa oraz naruszenia zasady dobrej administracji a także zasady praw nabytych;

| — | naruszenia prawa do życia rodzinnego i prawa do edukacji; |
| --- | --- |

—

naruszenia prawa do życia rodzinnego i prawa do edukacji;

| — | naruszenia zasad równego traktowania i niedyskryminacji; |
| --- | --- |

—

naruszenia zasad równego traktowania i niedyskryminacji;

| — | braku wyważenia interesów i poszanowania zasady proporcjonalności przyjętego środka. |
| --- | --- |

—

braku wyważenia interesów i poszanowania zasady proporcjonalności przyjętego środka.

---

| 16.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 347/36 |
| --- | --- | --- | --- |

16.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 347/36

---

Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2017 r. – SFP Asset Management i in./SRB

(Sprawa T-502/17)

(2017/C 347/45)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: SFP Asset Management S.A. (Genewa, Szwajcaria), Twenty First Trade Inc. (Panama, Panama), Merlos Infor S.L. (Badalona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Gálvez Pascual)

Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | Stwierdzenie, że poprzez wydanie na sesji wykonawczej w dniu 7 czerwca 2017 r. decyzji SRB/EES/2017/08, którą przyjęto program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji finansowej Banco Popular Español S.A., SRB naruszył prawo Unii; |
| --- | --- |

—

Stwierdzenie, że poprzez wydanie na sesji wykonawczej w dniu 7 czerwca 2017 r. decyzji SRB/EES/2017/08, którą przyjęto program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji finansowej Banco Popular Español S.A., SRB naruszył prawo Unii;

| — | w konsekwencji stwierdzenie nieważności ze skutkiem ex tunc tej decyzji oraz późniejszych aktów wykonawczych, które mógł przyjąć SRB. |
| --- | --- |

—

w konsekwencji stwierdzenie nieważności ze skutkiem ex tunc tej decyzji oraz późniejszych aktów wykonawczych, które mógł przyjąć SRB.

Zarzuty i główne argumenty

Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-478/17 Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-481/17 Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-482/17 Comercial Vascongada Recalde/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-483/17 García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-484/17 Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-497/17 Sáchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz T-498/17 Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.

---

| 16.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 347/36 |
| --- | --- | --- | --- |

16.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 347/36

---

Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2017 r. – Ruiz Sacristán i Arias Mosquera/Komisja i SRB

(Sprawa T-503/17)

(2017/C 347/46)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Jaime Ruiz Sacristán (Cuauhtemoc, Meksyk), José María Arias Mosquera (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci B. Gutiérrez de la Roza Pérez, P. Rubio Escobar, R. Ruiz de la Torre Esporrín i B. Fernández García)

Strona pozwana: Komisja Europejska i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności następujących aktów:

| — | Decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB/EES/2017/08), podjętej na sesji wykonawczej w dniu 7 czerwca 2017 r., którą przyjęto program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji Banco Popular Español S.A. |
| --- | --- |

—

Decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB/EES/2017/08), podjętej na sesji wykonawczej w dniu 7 czerwca 2017 r., którą przyjęto program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji Banco Popular Español S.A.

| — | Decyzji Komisji (UE) 2017/1246 z dnia 7 czerwca 2017 r. zatwierdzającej program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español S.A. |
| --- | --- |

—

Decyzji Komisji (UE) 2017/1246 z dnia 7 czerwca 2017 r. zatwierdzającej program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español S.A.

Zarzuty i główne argumenty

Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-478/17 Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-481/17 Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-482/17 Comercial Vascongada Recalde/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-483/17 García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-484/17 Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-497/17 Sáchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz T-498/17 Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.

---

| 16.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 347/37 |
| --- | --- | --- | --- |

16.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 347/37

---

Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2017 r. – Estévez Puerto i in./Komisja i SRB

(Sprawa T-504/17)

(2017/C 347/47)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: José Ramón Estévez Puerto (Jerez de la Frontera, Hiszpania) i 14 innych skarżących (przedstawiciele: adwokaci B. Gutiérrez de la Roza Pérez, P. Rubio Escobar, R. Ruíz de la Torre Esporrín i B. Fernández García)

Strona pozwana: Komisja Europejska i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności:

| — | decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB/EES/2017/08) podjętej na sesji wykonawczej w dniu 7 czerwca 2017 r., którą przyjęto program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji Banco Popular Español S.A.; |
| --- | --- |

—

decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB/EES/2017/08) podjętej na sesji wykonawczej w dniu 7 czerwca 2017 r., którą przyjęto program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji Banco Popular Español S.A.;

| — | decyzji Komisji (UE) 2017/1246 z dnia 7 czerwca 2017 r. zatwierdzającej program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español S.A. |
| --- | --- |

—

decyzji Komisji (UE) 2017/1246 z dnia 7 czerwca 2017 r. zatwierdzającej program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español S.A.

Zarzuty i główne argumenty

Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-478/17 Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-481/17 Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-482/17 Comercial Vascongada Recalde/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-483/17 García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-484/17 Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-497/17 Sáchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz T-498/17 Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.

---

| 16.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 347/37 |
| --- | --- | --- | --- |

16.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 347/37

---

Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2017 r. – Inverni i in./Komisja i SRB

(Sprawa T-505/17)

(2017/C 347/48)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Inverni, SL (Madryt, Hiszpania), Inverindesa, SL (Madryt) i Isaac Ignacio Fernández Fernández (Oviedo, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci B. Gutiérrez de la Roza Pérez, P. Rubio Escobar, R. Ruiz de la Torre Esporrín i B. Fernández García)

Strona pozwana: Komisja Europejska i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności:

| — | Decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB/EES/2017/08), podjętej na sesji wykonawczej w dniu 7 czerwca 2017 r., którą przyjęto program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji Banco Popular Español S.A.; |
| --- | --- |

—

Decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB/EES/2017/08), podjętej na sesji wykonawczej w dniu 7 czerwca 2017 r., którą przyjęto program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji Banco Popular Español S.A.;

| — | Decyzji Komisji (UE) 2017/1246 z dnia 7 czerwca 2017 r. zatwierdzającej program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español S.A. |
| --- | --- |

—

Decyzji Komisji (UE) 2017/1246 z dnia 7 czerwca 2017 r. zatwierdzającej program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español S.A.

Zarzuty i główne argumenty

Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-478/17 Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-481/17 Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-482/17 Comercial Vascongada Recalde/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-483/17 García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-484/17 Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-497/17 Sáchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz T-498/17 Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.

---

| 16.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 347/38 |
| --- | --- | --- | --- |

16.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 347/38

---

Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2017 r. – Makhlouf/Rada

(Sprawa T-506/17)

(2017/C 347/49)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Rami Makhlouf (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | uznanie jej skargi za dopuszczalną i zasadną; |
| --- | --- |

—

uznanie jej skargi za dopuszczalną i zasadną;

| — | w konsekwencji, stwierdzenie nieważności decyzji (WPZiB) 2017/917 z dnia 29 maja 2017 r. i wydanych w jej następstwie aktów wykonawczych, w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej; |
| --- | --- |

—

w konsekwencji, stwierdzenie nieważności decyzji (WPZiB) 2017/917 z dnia 29 maja 2017 r. i wydanych w jej następstwie aktów wykonawczych, w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej;

| — | obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do obrony strony skarżącej, a w szczególności jej prawa skutecznej ochrony sądowej, przewidzianego w art. 6 i 13 europejskiej Konwencji ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (zwanej dalej „EKPC”), w art. 215 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (zwanego dalej „TFUE”) i w art. 41 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do obrony strony skarżącej, a w szczególności jej prawa skutecznej ochrony sądowej, przewidzianego w art. 6 i 13 europejskiej Konwencji ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (zwanej dalej „EKPC”), w art. 215 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (zwanego dalej „TFUE”) i w art. 41 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez Radę obowiązku uzasadnienia, ponieważ uzasadnienie przedstawione przez Radę nie spełnia ciążącego na instytucjach Unii Europejskiej obowiązku przewidzianego w art. 6 EKPC, w art. 296 TFUE i w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez Radę obowiązku uzasadnienia, ponieważ uzasadnienie przedstawione przez Radę nie spełnia ciążącego na instytucjach Unii Europejskiej obowiązku przewidzianego w art. 6 EKPC, w art. 296 TFUE i w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący oczywistego błędu w ocenie, jaki Rada popełniła w związku z zaangażowaniem strony skarżącej w finansowanie reżimu syryjskiego. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący oczywistego błędu w ocenie, jaki Rada popełniła w związku z zaangażowaniem strony skarżącej w finansowanie reżimu syryjskiego.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący nieuzasadnionego i nieproporcjonalnego ograniczenia przez zaskarżone środki praw podstawowych strony skarżącej, a w szczególności jej prawa własności przewidzianego w art. 1 pierwszego protokołu dodatkowego do EKPC i w art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także jej prawa do reputacji przewidzianego w art. 8 i 10 ust. 2 EKPC, zasady domniemania niewinności przewidzianej w art. 6 EKPC i w art. 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, jej wolności wyrażania opinii, przewidzianej w art. 10 EKPC, a także jej prawa do swobodnego poruszania się, przewidzianego w art. 2 ust. 2 protokołu nr 4 do EKPC. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący nieuzasadnionego i nieproporcjonalnego ograniczenia przez zaskarżone środki praw podstawowych strony skarżącej, a w szczególności jej prawa własności przewidzianego w art. 1 pierwszego protokołu dodatkowego do EKPC i w art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także jej prawa do reputacji przewidzianego w art. 8 i 10 ust. 2 EKPC, zasady domniemania niewinności przewidzianej w art. 6 EKPC i w art. 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, jej wolności wyrażania opinii, przewidzianej w art. 10 EKPC, a także jej prawa do swobodnego poruszania się, przewidzianego w art. 2 ust. 2 protokołu nr 4 do EKPC.

| 5. | Zarzut piąty dotyczący naruszenia wytycznych w sprawie stosowania i oceniania środków ograniczających (sankcji) w ramach wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa Unii Europejskiej (dokument Rady 15114/05 z dnia 2 grudnia 2005 r.). |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty dotyczący naruszenia wytycznych w sprawie stosowania i oceniania środków ograniczających (sankcji) w ramach wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa Unii Europejskiej (dokument Rady 15114/05 z dnia 2 grudnia 2005 r.).

---

| 16.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 347/39 |
| --- | --- | --- | --- |

16.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 347/39

---

Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2017 r. – Fundación Pedro Barrié de la Maza, Conde de Fenosa/Komisja i SRB

(Sprawa T-507/17)

(2017/C 347/50)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Fundación Pedro Barrié de la Maza, Conde de Fenosa (La Coruña, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci B. Gutiérrez de la Roza Pérez, P. Rubio Escobar, R. Ruiz de la Torre Esporrín i B. Fernández García)

Strona pozwana: Komisja Europejska i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności:

| — | Decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB/EES/2017/08) podjętej na sesji wykonawczej w dniu 7 czerwca 2017 r., którą przyjęto program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji Banco Popular Español S.A.; |
| --- | --- |

—

Decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB/EES/2017/08) podjętej na sesji wykonawczej w dniu 7 czerwca 2017 r., którą przyjęto program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji Banco Popular Español S.A.;

| — | Decyzji Komisji (UE) 2017/1246 z dnia 7 czerwca 2017 r. zatwierdzającej program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español S.A. |
| --- | --- |

—

Decyzji Komisji (UE) 2017/1246 z dnia 7 czerwca 2017 r. zatwierdzającej program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español S.A.

Zarzuty i główne argumenty

Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-478/17 Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-481/17 Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-482/17 Comercial Vascongada Recalde/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-483/17 García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-484/17 Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-497/17 Sáchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz T-498/17 Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.

---

| 16.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 347/39 |
| --- | --- | --- | --- |

16.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 347/39

---

Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2017 r. – Financiere Tesalia i in./Komisja i SRB

(Sprawa T-508/17)

(2017/C 347/51)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Financiere Tesalia SA (Luksemburg, Luksemburg), Cartera Zurbano SA (Madryt, Hiszpania), Finexperta SA (Madryt), Eurosigma SA (Madryt) (przedstawiciele: adwokaci B. Gutiérrez de la Roza Pérez, P. Rubio Escobar, R. Ruiz de la Torre Esporrín i B. Fernández García)

Strona pozwana: Komisja Europejska i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności:

| — | Decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB/EES/2017/08) podjętej na sesji wykonawczej w dniu 7 czerwca 2017 r., którą przyjęto program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji Banco Popular Español S.A.; |
| --- | --- |

—

Decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB/EES/2017/08) podjętej na sesji wykonawczej w dniu 7 czerwca 2017 r., którą przyjęto program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji Banco Popular Español S.A.;

| — | Decyzji Komisji (UE) 2017/1246 z dnia 7 czerwca 2017 r. zatwierdzającej program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español S.A. |
| --- | --- |

—

Decyzji Komisji (UE) 2017/1246 z dnia 7 czerwca 2017 r. zatwierdzającej program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español S.A.

Zarzuty i główne argumenty

Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-478/17 Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-481/17 Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-482/17 Comercial Vascongada Recalde/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-483/17 García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-484/17 Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-497/17 Sáchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz T-498/17 Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.

---

| 16.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 347/40 |
| --- | --- | --- | --- |

16.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 347/40

---

Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2017 r. – Cartera de Inversiones Melca i in./Komisja i SRB

(Sprawa T-509/17)

(2017/C 347/52)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Cartera de Inversiones Melca SL (Avilés, Hiszpania), Servicios Inmobiliarios Avilés SL (Avilés), Hotel Avilés SA (Avilés), Arside Construcciones Mecánicas, SA (Carreño, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci B. Gutiérrez de la Roza Pérez, P. Rubio Escobar, R. Ruiz de la Torre Esporrín i B. Fernández García)

Strona pozwana: Komisja Europejska i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności:

| — | Decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB/EES/2017/08) podjętej na sesji wykonawczej w dniu 7 czerwca 2017 r., którą przyjęto program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji Banco Popular Español S.A.; |
| --- | --- |

—

Decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB/EES/2017/08) podjętej na sesji wykonawczej w dniu 7 czerwca 2017 r., którą przyjęto program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji Banco Popular Español S.A.;

| — | Decyzji Komisji (UE) 2017/1246 z dnia 7 czerwca 2017 r. zatwierdzającej program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español S.A. |
| --- | --- |

—

Decyzji Komisji (UE) 2017/1246 z dnia 7 czerwca 2017 r. zatwierdzającej program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español S.A.

Zarzuty i główne argumenty

Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-478/17 Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-481/17 Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-482/17 Comercial Vascongada Recalde/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-483/17 García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-484/17 Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-497/17 Sáchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz T-498/17 Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.

---

| 16.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 347/40 |
| --- | --- | --- | --- |

16.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 347/40

---

Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2017 r. – De Loecker/ESDZ

(Sprawa T-537/17)

(2017/C 347/53)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Stéphane De Loecker (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci J.N. Louis i N. de Montigny)

Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 10 października 2016 r., mocą której Europejska Służba Działań Zewnętrznych oddaliła złożony przez S. De Loeckera wniosek o udzielenie wsparcia na podstawie art. 12a i 24 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 10 października 2016 r., mocą której Europejska Służba Działań Zewnętrznych oddaliła złożony przez S. De Loeckera wniosek o udzielenie wsparcia na podstawie art. 12a i 24 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej;

| — | zasądzenie od Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych na rzecz skarżącego zadośćuczynienia za krzywdę w wysokości 250 000 EUR; |
| --- | --- |

—

zasądzenie od Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych na rzecz skarżącego zadośćuczynienia za krzywdę w wysokości 250 000 EUR;

| — | obciążenie Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych jej własnymi kosztami i kosztami poniesionymi przez skarżącego. |
| --- | --- |

—

obciążenie Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych jej własnymi kosztami i kosztami poniesionymi przez skarżącego.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 266 TFUE, ponieważ pozwana, wydając decyzję z dnia 10 października 2016 r., mocą której oddaliła złożony przez skarżącego wniosek o udzielenie wsparcia (zwany dalej „zaskarżoną decyzją”), nie zastosowała się do uzasadnienia wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 16 grudnia 2015 r., De Loecker/ESDZ (F-34/15, EU:F:2015:153). Strona skarżąca uważa również, że pozwana naruszyła procedurę wdrożoną przez Biuro Dochodzeń i Postępowań Dyscyplinarnych (IDOC) w następstwie wyroku z dnia 14 lutego 2017 r., Kerstens/Komisja (T-270/16 P, niepublikowany, EU:T:2017:74). |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 266 TFUE, ponieważ pozwana, wydając decyzję z dnia 10 października 2016 r., mocą której oddaliła złożony przez skarżącego wniosek o udzielenie wsparcia (zwany dalej „zaskarżoną decyzją”), nie zastosowała się do uzasadnienia wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 16 grudnia 2015 r., De Loecker/ESDZ (F-34/15, EU:F:2015:153). Strona skarżąca uważa również, że pozwana naruszyła procedurę wdrożoną przez Biuro Dochodzeń i Postępowań Dyscyplinarnych (IDOC) w następstwie wyroku z dnia 14 lutego 2017 r., Kerstens/Komisja (T-270/16 P, niepublikowany, EU:T:2017:74).

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa do obrony, a w szczególności naruszenia prawa do bycia wysłuchanym i naruszenia prawa dostępu do akt wynikającego z art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa do obrony, a w szczególności naruszenia prawa do bycia wysłuchanym i naruszenia prawa dostępu do akt wynikającego z art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

---

| 16.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 347/41 |
| --- | --- | --- | --- |

16.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 347/41

---

Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2017 r. – VF International/EUIPO – Virmani (ANOKHI)

(Sprawa T-548/17)

(2017/C 347/54)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: VF International Sagl (Stabio, Szwajcaria) (przedstawiciel: T. van Innis)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Ken Virmani (Monachium, Niemcy)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający: Ken Virmani

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „ANOKHI” – zgłoszenie nr 13 025 382

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 maja 2017 r. w sprawie R 2307/2015-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | nakazanie EUIPO pokrycia własnych kosztów oraz kosztów poniesionych przez stronę skarżącą. |
| --- | --- |

—

nakazanie EUIPO pokrycia własnych kosztów oraz kosztów poniesionych przez stronę skarżącą.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009;

| — | Naruszenie art. 85 rozporządzenia nr 207/2009 i zasady 94 rozporządzenia nr 2868/95. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 85 rozporządzenia nr 207/2009 i zasady 94 rozporządzenia nr 2868/95.

---

| 16.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 347/42 |
| --- | --- | --- | --- |

16.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 347/42

---

Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2017 r. – Duym/Rada

(Sprawa T-549/17)

(2017/C 347/55)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Frederik Duym (Ostenda, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji leżącej u podstaw pisma z dnia 7 października 2016 r., która ostatecznie wykluczyła ją z postępowania selekcyjnego na stanowisko kierownika wydziału w DGA 3B Unit NL oraz późniejszej decyzji w sprawie mianowania pani [X] na kierownika niderlandzkojęzycznego wydziału tłumaczeń (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”); |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji leżącej u podstaw pisma z dnia 7 października 2016 r., która ostatecznie wykluczyła ją z postępowania selekcyjnego na stanowisko kierownika wydziału w DGA 3B Unit NL oraz późniejszej decyzji w sprawie mianowania pani [X] na kierownika niderlandzkojęzycznego wydziału tłumaczeń (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”);

| — | po drugie, obciążenie Rady kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

po drugie, obciążenie Rady kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący braku uzasadnienia w zakresie, w jakim Rada odmówiła przedstawienia skarżącemu pisemnego i wyrażonego liczbowo uzasadnienia w odniesieniu do niepomyślnego zakończenia postępowania w sprawie mianowania kierownika niderlandzkojęzycznego wydziału tłumaczeń. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący braku uzasadnienia w zakresie, w jakim Rada odmówiła przedstawienia skarżącemu pisemnego i wyrażonego liczbowo uzasadnienia w odniesieniu do niepomyślnego zakończenia postępowania w sprawie mianowania kierownika niderlandzkojęzycznego wydziału tłumaczeń.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji i oczywistego błędu w ocenie, ponieważ komisja konkursowa nie tylko nie dokonała oceny porównawczej kandydatów na podstawie wyrażonej liczbowo oceny, ale też w aktach sprawy nie figuruje żaden inny dokument tego rodzaju, na przykład komentarz podsumowujący, który wskazywałby, że wśród komisji konkursowej panowała zgoda co do mianowania pani [X] zamiast strony skarżącej. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji i oczywistego błędu w ocenie, ponieważ komisja konkursowa nie tylko nie dokonała oceny porównawczej kandydatów na podstawie wyrażonej liczbowo oceny, ale też w aktach sprawy nie figuruje żaden inny dokument tego rodzaju, na przykład komentarz podsumowujący, który wskazywałby, że wśród komisji konkursowej panowała zgoda co do mianowania pani [X] zamiast strony skarżącej.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący naruszenia wewnętrznego ogłoszenia o naborze na stanowisko, ponieważ ocena strony skarżącej dotyczyła także roli politycznej kierownika wydziału tłumaczeń, podczas gdy ogłoszenie o naborze nie wymieniało w ogóle tego elementu a z Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”) również nie wynika, by kierownik wydziału tłumaczeń miał pełnić rolę polityczną. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia wewnętrznego ogłoszenia o naborze na stanowisko, ponieważ ocena strony skarżącej dotyczyła także roli politycznej kierownika wydziału tłumaczeń, podczas gdy ogłoszenie o naborze nie wymieniało w ogóle tego elementu a z Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”) również nie wynika, by kierownik wydziału tłumaczeń miał pełnić rolę polityczną.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący naruszenia interesu służby i oczywistego błędu w ocenie, ponieważ znajomość języka niderlandzkiego nie byłaby poddana testom, mimo że wydział jest wydziałem niderlandzkojęzycznym. W tym względzie strona skarżąca podnosi na podstawie art. 277 TFUE zarzut niezgodności z prawem wewnętrznego ogłoszenia o naborze na stanowisko w świetle art. 7 regulaminu pracowniczego. Ponieważ ogłoszenie to nie wymagało biegłej znajomości języka niderlandzkiego, jest sprzeczne z art. 7 regulaminu pracowniczego. Strona skarżąca wnosi zatem o stwierdzenie niezgodności z prawem tego ogłoszenia incidenter tantum w niniejszym postępowaniu. Wreszcie twierdzi, że chociaż inne służby tłumaczeniowe w ramach instytucji mogą poszczycić się kierownikiem wydziału z doskonałą znajomością języka tłumaczenia, to nie będzie tak w przypadku języka niderlandzkiego. Ten ostatni będzie zatem traktowany odmiennie od innych języków, z naruszeniem art. 1 rozporządzenia nr 1/1958, który przyznaje wszystkim językom taką samą powagę. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia interesu służby i oczywistego błędu w ocenie, ponieważ znajomość języka niderlandzkiego nie byłaby poddana testom, mimo że wydział jest wydziałem niderlandzkojęzycznym. W tym względzie strona skarżąca podnosi na podstawie art. 277 TFUE zarzut niezgodności z prawem wewnętrznego ogłoszenia o naborze na stanowisko w świetle art. 7 regulaminu pracowniczego. Ponieważ ogłoszenie to nie wymagało biegłej znajomości języka niderlandzkiego, jest sprzeczne z art. 7 regulaminu pracowniczego. Strona skarżąca wnosi zatem o stwierdzenie niezgodności z prawem tego ogłoszenia incidenter tantum w niniejszym postępowaniu. Wreszcie twierdzi, że chociaż inne służby tłumaczeniowe w ramach instytucji mogą poszczycić się kierownikiem wydziału z doskonałą znajomością języka tłumaczenia, to nie będzie tak w przypadku języka niderlandzkiego. Ten ostatni będzie zatem traktowany odmiennie od innych języków, z naruszeniem art. 1 rozporządzenia nr 1/1958, który przyznaje wszystkim językom taką samą powagę.

| 5. | Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasady równego traktowania, a w szczególności naruszenia art. 1d regulaminu pracowniczego z uwagi na dyskryminację ze względu na płeć i język oraz naruszenie zasady proporcjonalności. Strona skarżąca uważa, że ograniczenie języków, którymi można posługiwać się podczas rozmowy z kandydatami do języka angielskiego stanowi wyraźne naruszenie art. 1d regulaminu pracowniczego, ponieważ język angielski jest drugim językiem pani [X], podczas gdy jest on trzecim językiem skarżącego. Ponadto jego doświadczenie w zakresie kierownictwa byłoby znacznie wyższe od doświadczenia pani [X], a tym samym nie można wykluczyć dyskryminacji ze względu na płeć, ponieważ z innych elementów akt sprawy wynika, że w ramach selekcji wewnętrznej Rada wykazuje tendencję wyboru kobiet w celu wyrównywania mianowania mężczyzn w postępowaniu otwartym. Wreszcie strona skarżąca uważa, że dokonano irracjonalnego wyboru w zakresie, w jakim przyznano przewagę i uprzywilejowane traktowanie jednemu językowi, naruszając w ten sposób zasadę proporcjonalności. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasady równego traktowania, a w szczególności naruszenia art. 1d regulaminu pracowniczego z uwagi na dyskryminację ze względu na płeć i język oraz naruszenie zasady proporcjonalności. Strona skarżąca uważa, że ograniczenie języków, którymi można posługiwać się podczas rozmowy z kandydatami do języka angielskiego stanowi wyraźne naruszenie art. 1d regulaminu pracowniczego, ponieważ język angielski jest drugim językiem pani [X], podczas gdy jest on trzecim językiem skarżącego. Ponadto jego doświadczenie w zakresie kierownictwa byłoby znacznie wyższe od doświadczenia pani [X], a tym samym nie można wykluczyć dyskryminacji ze względu na płeć, ponieważ z innych elementów akt sprawy wynika, że w ramach selekcji wewnętrznej Rada wykazuje tendencję wyboru kobiet w celu wyrównywania mianowania mężczyzn w postępowaniu otwartym. Wreszcie strona skarżąca uważa, że dokonano irracjonalnego wyboru w zakresie, w jakim przyznano przewagę i uprzywilejowane traktowanie jednemu językowi, naruszając w ten sposób zasadę proporcjonalności.

---

| 16.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 347/43 |
| --- | --- | --- | --- |

16.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 347/43

---

Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2017 r. – Staropilsen/EUIPO – Pivovary Staropramen (STAROPILSEN; STAROPLZEN)

(Sprawa T-556/17)

(2017/C 347/56)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Staropilsen s. r. o. (Pilzno, Republika Czeska) (przedstawiciel: A. Kodrasová)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Pivovary Staropramen s. r. o. (Praga, Republika Czeska)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „STAROPILSEN; STAROPLZEN” – unijny znak towarowy nr 9 034 893

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 czerwca 2017 r. w sprawie R 236/2017-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 53 ust. 1 lit. a) i art. 8 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 53 ust. 1 lit. a) i art. 8 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009.

---

| 16.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 347/43 |
| --- | --- | --- | --- |

16.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 347/43

---

Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2017 r. – Abdulkarim/Rada

(Sprawa T-559/17)

(2017/C 347/57)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Mouhamad Wael Abdulkarim (Dubaj, Zjednoczone Emiraty Arabskie) (przedstawiciel: adwokaci J.P. Buyle i L. Cloquet)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2017/917 z dnia 29 maja 2017 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii w zakresie, w jakim dotyczy skarżącego; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2017/917 z dnia 29 maja 2017 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii w zakresie, w jakim dotyczy skarżącego;

| — | stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2017/907 z dnia 29 maja 2017 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii w zakresie, w jakim dotyczy skarżącego; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2017/907 z dnia 29 maja 2017 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii w zakresie, w jakim dotyczy skarżącego;

| — | obciążenie Rady wszystkimi kosztami postępowania, w tym poniesionymi przez skarżącego. |
| --- | --- |

—

obciążenie Rady wszystkimi kosztami postępowania, w tym poniesionymi przez skarżącego.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznych, który według twierdzeń strony skarżącej popełniła strona pozwana, uznając że strona skarżąca przyczyniała się do wspierania reżimu syryjskiego. W tym względzie podnoszone są następujące argumenty wobec tego, co zostało przyjęte w zaskarżonych aktach:






  — | M. Abdulkarim nie mógł zostać uznany za „prominentnego przedsiębiorcę”; |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznych, który według twierdzeń strony skarżącej popełniła strona pozwana, uznając że strona skarżąca przyczyniała się do wspierania reżimu syryjskiego. W tym względzie podnoszone są następujące argumenty wobec tego, co zostało przyjęte w zaskarżonych aktach:

—

M. Abdulkarim nie mógł zostać uznany za „prominentnego przedsiębiorcę”;

| — | Nie jest związany z reżimem, nie wywiera na niego żadnego wypływu i nie powoduje rzeczywistego ryzyka omijania środków ograniczających podjętych w związku z sytuacją w Syrii; |
| --- | --- |

—

Nie jest związany z reżimem, nie wywiera na niego żadnego wypływu i nie powoduje rzeczywistego ryzyka omijania środków ograniczających podjętych w związku z sytuacją w Syrii;

| — | Jego przeszłe zaangażowanie w Alkarim For Trade and Industry L.L.C. lub w inne spółki działające w sektorze ropy naftowej, olejów przemysłowych i smarów na Bliskim Wschodzie także nie może skutkować uznaniem go za „prominentnego przedsiębiorcę”; |
| --- | --- |

—

Jego przeszłe zaangażowanie w Alkarim For Trade and Industry L.L.C. lub w inne spółki działające w sektorze ropy naftowej, olejów przemysłowych i smarów na Bliskim Wschodzie także nie może skutkować uznaniem go za „prominentnego przedsiębiorcę”;

| — | Nie mieszka i w konsekwencji nie prowadzi działalności w Syrii. |
| --- | --- |

—

Nie mieszka i w konsekwencji nie prowadzi działalności w Syrii.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszenia ogólnej zasady proporcjonalności w zakresie, w jakim środki przyjęte w zaskarżonych aktach mają takie skutki, że powinny zostać uznane za same w sobie nieproporcjonalne. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia ogólnej zasady proporcjonalności w zakresie, w jakim środki przyjęte w zaskarżonych aktach mają takie skutki, że powinny zostać uznane za same w sobie nieproporcjonalne.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący nieproporcjonalnego naruszenia prawa własności i prowadzenia działalności zawodowej w zakresie, w jakim skutkiem spornych środków jest uniemożliwienie stronie skarżącej korzystania w sposób niezakłócony z jej mienia i ze swobody gospodarczej. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący nieproporcjonalnego naruszenia prawa własności i prowadzenia działalności zawodowej w zakresie, w jakim skutkiem spornych środków jest uniemożliwienie stronie skarżącej korzystania w sposób niezakłócony z jej mienia i ze swobody gospodarczej.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący nadużycia władzy w zakresie, w jakim zaskarżone akty zostały przyjęte w innych celach niż podane, mianowicie, aby usunąć stronę skarżącą z rynku w zamiarze faworyzowania innych uczestników tego rynku, i są zatem dotknięte wadą nadużycia władzy. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący nadużycia władzy w zakresie, w jakim zaskarżone akty zostały przyjęte w innych celach niż podane, mianowicie, aby usunąć stronę skarżącą z rynku w zamiarze faworyzowania innych uczestników tego rynku, i są zatem dotknięte wadą nadużycia władzy.

| 5. | Zarzut piąty dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia przewidzianego w art. 296 akapit drugi TFUE w zakresie, w jakim uzasadnienie zaskarżonych aktów jest w rzeczywistości czysto formalne i prawdopodobnie nie zostało przemyślane przez stronę pozwaną. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia przewidzianego w art. 296 akapit drugi TFUE w zakresie, w jakim uzasadnienie zaskarżonych aktów jest w rzeczywistości czysto formalne i prawdopodobnie nie zostało przemyślane przez stronę pozwaną.

---

| 16.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 347/44 |
| --- | --- | --- | --- |

16.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 347/44

---

Skarga wniesiona w dniu 15 sierpnia 2017 r. – L-Shop-Team/EUIPO (bags2GO)

(Sprawa T-561/17)

(2017/C 347/58)

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: L-Shop-Team GmbH (Dortmund, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Sautter)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „bags2GO” – zgłoszenie nr 15 356 901

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie R 1650/2016-5

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009.

---

| 16.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 347/45 |
| --- | --- | --- | --- |

16.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 347/45

---

Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2017 r. – CheapFlights International/EUIPO – Momondo Group (Cheapflights)

(Sprawa T-565/17)

(2017/C 347/59)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: CheapFlights International Ltd (Speenoge, Irlandia) (przedstawiciele: adwokaci A. von Mühlendahl i H. Hartwig)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Momondo Group Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający: Momondo Group Ltd

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „Cheapflights” – zgłoszenie nr 3 485 349

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Wielkiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 czerwca 2017 r. w sprawie R 1893/2011-G

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie kosztami postępowania EUIPO i Momondo Group Limited, w przypadku gdyby wstąpiła ona do postępowania w charakterze interwenienta. |
| --- | --- |

—

obciążenie kosztami postępowania EUIPO i Momondo Group Limited, w przypadku gdyby wstąpiła ona do postępowania w charakterze interwenienta.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 64 ust. 6 rozporządzenia nr 207/2009; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 64 ust. 6 rozporządzenia nr 207/2009;

| — | Naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009;

| — | Naruszenie art. 8 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 216/96; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 216/96;

| — | Zaskarżona decyzja pełna jest stwierdzeń, które kwestionują lub bezpośrednio negują ważność znaków skarżącego. Zaskarżona decyzja działa na szkodę dla interesów skarżącego jako właściciela ważnie zarejestrowanego znaku towarów znaku towarowego, które to interesy nie są nawet objęte zakresem właściwości pozwanego. |
| --- | --- |

—

Zaskarżona decyzja pełna jest stwierdzeń, które kwestionują lub bezpośrednio negują ważność znaków skarżącego. Zaskarżona decyzja działa na szkodę dla interesów skarżącego jako właściciela ważnie zarejestrowanego znaku towarów znaku towarowego, które to interesy nie są nawet objęte zakresem właściwości pozwanego.

---

| 16.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 347/46 |
| --- | --- | --- | --- |

16.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 347/46

---

Skarga wniesiona w dniu 21 sierpnia 2017 r. – Disney Enterprises/EUIPO – Di Molfetta (DiSNEY FROZEN)

(Sprawa T-567/17)

(2017/C 347/60)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Disney Enterprises, Inc. (Burbank, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat M. Graf)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Fabio Di Molfetta (Bisceglie, Włochy)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „DiSNEY FROZEN” – zgłoszenie nr 11 830 965

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 maja 2017 r. w sprawie R 2342/2016-5

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.

---

| 16.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 347/46 |
| --- | --- | --- | --- |

16.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 347/46

---

Skarga wniesiona w dniu 25 sierpnia 2017 r. thyssenkrupp Electrical Steel i thyssenkrupp Electrical Steel Ugo/Komisja

(Sprawa T-577/17)

(2017/C 347/61)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: thyssenkrupp Electrical Steel GmbH (Gelsenkirchen, Niemcy) i thyssenkrupp Electrical Steel Ugo (Isbergues, Francja) (przedstawiciel: M. Günes, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności stwierdzenia Komisji, poczynionego w dokumencie Ares(2017)3010674 z dnia 15 czerwca 2017 r., zgodnie z którym zezwolenie na procedurę uszlachetniania czynnego niektórych produktów ze stali elektrotechnicznej o ziarnie zorientowanym (GOES) nie ma negatywnego wpływu na istotne interesy producentów unijnych, |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności stwierdzenia Komisji, poczynionego w dokumencie Ares(2017)3010674 z dnia 15 czerwca 2017 r., zgodnie z którym zezwolenie na procedurę uszlachetniania czynnego niektórych produktów ze stali elektrotechnicznej o ziarnie zorientowanym (GOES) nie ma negatywnego wpływu na istotne interesy producentów unijnych,

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania zgodnie z art. 134 ust. 1 regulaminu postępowania Sądu. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania zgodnie z art. 134 ust. 1 regulaminu postępowania Sądu.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia.






  — | Stwierdzenie Komisji, zgodnie z którym spełnione zostały warunki ekonomiczne dotyczące spornego zezwolenia na procedurę uszlachetniania czynnego nie jest poparte żadnymi motywami. |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia.

—

Stwierdzenie Komisji, zgodnie z którym spełnione zostały warunki ekonomiczne dotyczące spornego zezwolenia na procedurę uszlachetniania czynnego nie jest poparte żadnymi motywami.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący oczywisty błąd w ocenie okoliczności faktycznych sprawy.






  — | Stwierdzenie Komisji, zgodnie z którym sporne zezwolenie na procedurę uszlachetniania czynnego nie ma negatywnego wpływu na istotne interesy producentów unijnych wynika z oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznych sprawy. |
| --- | --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący oczywisty błąd w ocenie okoliczności faktycznych sprawy.

—

Stwierdzenie Komisji, zgodnie z którym sporne zezwolenie na procedurę uszlachetniania czynnego nie ma negatywnego wpływu na istotne interesy producentów unijnych wynika z oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznych sprawy.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 221 ust. 4 lit. b) UKC (1) i rozporządzenia podstawowego (2)







  — | Stwierdzając, że spełnione zostały warunki gospodarcze dotyczące spornego zezwolenia na procedurę uszlachetniania czynnego, Komisja zaniechała ograniczenia swej oceny do kryteriów, o których mowa w art. 211 ust. 4 lit. b) Unijnego Kodeksu Celnego (UKC) i oparła swoją ocenę na kryteriach, które mogą być analizowane jedynie w ramach procedury określonej w rozporządzeniu podstawowym. |
| --- | --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 221 ust. 4 lit. b) UKC (1) i rozporządzenia podstawowego (2)

—

Stwierdzając, że spełnione zostały warunki gospodarcze dotyczące spornego zezwolenia na procedurę uszlachetniania czynnego, Komisja zaniechała ograniczenia swej oceny do kryteriów, o których mowa w art. 211 ust. 4 lit. b) Unijnego Kodeksu Celnego (UKC) i oparła swoją ocenę na kryteriach, które mogą być analizowane jedynie w ramach procedury określonej w rozporządzeniu podstawowym.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 259 ust. 4 rozporządzenia implementującego UKC oraz horyzontalnych zasad funkcjonowania grup ekspertów Komisji.






  — | W zakresie w jakim Komisja przekazała sprawdzenie warunków ekonomicznych Grupie Ekspertów ds. Ceł, naruszyła ona art. 259 ust. 4 rozporządzenia implementującego UKC (3) oraz horyzontalne zasady regulujące tworzenie i funkcjonowanie grup ekspertów Komisji |
| --- | --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 259 ust. 4 rozporządzenia implementującego UKC oraz horyzontalnych zasad funkcjonowania grup ekspertów Komisji.

—

W zakresie w jakim Komisja przekazała sprawdzenie warunków ekonomicznych Grupie Ekspertów ds. Ceł, naruszyła ona art. 259 ust. 4 rozporządzenia implementującego UKC (3) oraz horyzontalne zasady regulujące tworzenie i funkcjonowanie grup ekspertów Komisji

| 5. | Zarzut piąty dotyczący naruszenia prawa do obrony






  — | Odmawiając ujawnienia niektórych istotnych informacji przekazanych we wniosku o wydanie zezwolenia na procedurę uszlachetniania czynnego lub niezawierających danych niejawnych streszczeń tych informacji przedstawionych w sposób na tyle szczegółowy, aby umożliwić zrozumienia istoty informacji przekazanych poufnie, Komisja naruszyła prawo do obrony strony skarżącej. |
| --- | --- | --- |

5.

Zarzut piąty dotyczący naruszenia prawa do obrony

—

Odmawiając ujawnienia niektórych istotnych informacji przekazanych we wniosku o wydanie zezwolenia na procedurę uszlachetniania czynnego lub niezawierających danych niejawnych streszczeń tych informacji przedstawionych w sposób na tyle szczegółowy, aby umożliwić zrozumienia istoty informacji przekazanych poufnie, Komisja naruszyła prawo do obrony strony skarżącej.

---

(1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny (Dz. U. 2013, L 269, s.1).

(2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz. U. 2009, L 343, s. 5).

(3)  Rozporządzenie Wykonawcze Komisji (UE) z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (DZ. U. 2015, L 343, s. 558).

---

| 16.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 347/47 |
| --- | --- | --- | --- |

16.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 347/47

---

Skarga wniesiona w dniu 28 sierpnia 2017 r. – Wall Street Systems UK/EBC

(Sprawa T-579/17)

(2017/C 347/62)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Wall Street Systems UK (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat A. Csaki)

Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | Stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Banku Centralnego (EBC) o udzieleniu zamówienia innemu oferentowi w drodze decyzji wydanej w trybie odwoławczym z dnia 17 sierpnia 2017 r., oraz wszystkich dalszych związanych z nią decyzji; |
| --- | --- |

—

Stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Banku Centralnego (EBC) o udzieleniu zamówienia innemu oferentowi w drodze decyzji wydanej w trybie odwoławczym z dnia 17 sierpnia 2017 r., oraz wszystkich dalszych związanych z nią decyzji;

| — | Obciążenie pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

Obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

Strona skarżąca kwestionuje decyzję pozwanej o udzieleniu zamówienia innemu oferentowi, w drodze decyzji wydanej w trybie odwoławczym z dnia 17 sierpnia 2017 r., i wnosi o stwierdzenie nieważności tej i wszystkich dalszych związanych z nią decyzji (w szczególności odnoszących się do udzielenia zamówienia). Wskazana decyzja została doręczona z naruszeniem decyzji Europejskiego Banku Centralnego (EU) 2016/245 (1) i obowiązującego prawa europejskiego, a w szczególności zasad przejrzystości, niedyskryminacji i efektywności pod względem kosztów.

---

(1)  Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2016/245 z dnia 9 lutego 2016 r. określająca zasady udzielania zamówień (Dz.U. 2016, L 45, s.15).

---

| 16.10.2017 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 347/48 |
| --- | --- | --- | --- |

16.10.2017

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 347/48

---

Skarga wniesiona w dniu 28 sierpnia 2017 r. – Unigroup/EUIPO – Pronova Laboratories (nailicin)

(Sprawa T-587/17)

(2017/C 347/63)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Unigroup ApS (Lyngby, Dania) (przedstawiciel: adwokat M. Rijsdijk)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Pronova Laboratories BV (Amsterdam, Niderlandy)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „nailicin” – zgłoszenie nr 14 096 499

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 czerwca 2017 r. w sprawie R 2359/2016-5

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | uznanie rejestracji dla Beneluksu nr 894 557 za bezpodstawną i przekazanie sprawy do Wydziału Sprzeciwów lub Izby Odwoławczej EUIPO; |
| --- | --- |

—

uznanie rejestracji dla Beneluksu nr 894 557 za bezpodstawną i przekazanie sprawy do Wydziału Sprzeciwów lub Izby Odwoławczej EUIPO;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie zasady 19 rozporządzenia Komisji nr 2868/95 wykonującego rozporządzenie Rady nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego. |
| --- | --- |

—

Naruszenie zasady 19 rozporządzenia Komisji nr 2868/95 wykonującego rozporządzenie Rady nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.

---