# Dziennik Urzędowy C 114E/2010

| | ISSN 1725-5228
  doi:10.3000/17255228.CE2010.114.pol |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | C 114E |
| | |
| Wydanie polskie | Informacje i zawiadomienia | Tom 534 maja 2010 |

ISSN 1725-5228

doi:10.3000/17255228.CE2010.114.pol

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 114E

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Tom 534 maja 2010

---

| Powiadomienie nr | Spis treśći | Strona |
| --- | --- | --- |
| | III   Akty przygotowawcze |
| | Rada |
| 2010/C 114E/01 | Stanowisko przyjęte przez Radę (UE) nr 2/2010 w pierwszym czytaniu w sprawie przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie europejskiej sieci kolejowej ukierunkowanej na konkurencyjny transport towarowyPrzyjęte przez Radę w dniu 22 lutego 2010 r. (
  1
  ) | 1 |
| 2010/C 114E/02 | Stanowisko przyjęte przez Radę (UE) nr 3/2010 w pierwszym czytaniu w sprawie przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego obowiązki podmiotów wprowadzających drewno i produkty z drewna na rynekPrzyjęte przez Radę w dniu 1 marca 2010 r. (
  1
  ) | 17 |

Powiadomienie nr

Spis treśći

Strona

III   Akty przygotowawcze

Rada

2010/C 114E/01

Stanowisko przyjęte przez Radę (UE) nr 2/2010 w pierwszym czytaniu w sprawie przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie europejskiej sieci kolejowej ukierunkowanej na konkurencyjny transport towarowyPrzyjęte przez Radę w dniu 22 lutego 2010 r. (
  1
  )

1

1

2010/C 114E/02

Stanowisko przyjęte przez Radę (UE) nr 3/2010 w pierwszym czytaniu w sprawie przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego obowiązki podmiotów wprowadzających drewno i produkty z drewna na rynekPrzyjęte przez Radę w dniu 1 marca 2010 r. (
  1
  )

1

17

| | |
| --- | --- |
| | (1)   Tekst mający znaczenie dla EOG |

---

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG

1

| PL | |
| --- | --- |

PL

---

III Akty przygotowawcze

Rada

| 4.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | CE 114/1 |
| --- | --- | --- | --- |

4.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

CE 114/1

---

STANOWISKO PRZYJĘTE PRZEZ RADĘ (UE) NR 2/2010 W PIERWSZYM CZYTANIU

w sprawie przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie europejskiej sieci kolejowej ukierunkowanej na konkurencyjny transport towarowy

Przyjęte przez Radę w dniu 22 lutego 2010 r.

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

2010/C 114 E/01

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),

uwzględniając opinię Komitetu Regionów (2),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (3),

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | W ramach strategii lizbońskiej na rzecz wzrostu i zatrudnienia oraz strategii Unii Europejskiej na rzecz zrównoważonego rozwoju, utworzenie wewnętrznego rynku kolejowego, w szczególności w zakresie transportu towarowego, jest zasadniczym elementem postępu w kierunku osiągnięcia mobilności zgodnej z zasadami zrównoważonego rozwoju. |
| --- | --- |

(1)

W ramach strategii lizbońskiej na rzecz wzrostu i zatrudnienia oraz strategii Unii Europejskiej na rzecz zrównoważonego rozwoju, utworzenie wewnętrznego rynku kolejowego, w szczególności w zakresie transportu towarowego, jest zasadniczym elementem postępu w kierunku osiągnięcia mobilności zgodnej z zasadami zrównoważonego rozwoju.

| (2) | Dyrektywa Rady 91/440/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie rozwoju kolei wspólnotowych (4) oraz dyrektywa 2001/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej (5) były istotnymi krokami na drodze do utworzenia wewnętrznego rynku kolejowego. |
| --- | --- |

(2)

Dyrektywa Rady 91/440/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie rozwoju kolei wspólnotowych (4) oraz dyrektywa 2001/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej (5) były istotnymi krokami na drodze do utworzenia wewnętrznego rynku kolejowego.

| (3) | Aby podmioty świadczące międzynarodowe i krajowe usługi kolejowego transportu towarowego, otwarte na konkurencję od dnia 1 stycznia 2007 r., mogły skutecznie konkurować z pozostałymi rodzajami transportu, muszą one mieć możliwość korzystania z wysokiej jakości i finansowanej w dostatecznym stopniu infrastruktury kolejowej, tzn. takiej, która umożliwia świadczenie usług transportu towarowego na dobrych warunkach pod względem prędkości handlowej i czasu przejazdu, oraz wiarygodnej, tzn. takiej, by świadczone przy jej wykorzystaniu usługi odpowiadały zobowiązaniom umownym powziętym wobec przedsiębiorstw kolejowych. |
| --- | --- |

(3)

Aby podmioty świadczące międzynarodowe i krajowe usługi kolejowego transportu towarowego, otwarte na konkurencję od dnia 1 stycznia 2007 r., mogły skutecznie konkurować z pozostałymi rodzajami transportu, muszą one mieć możliwość korzystania z wysokiej jakości i finansowanej w dostatecznym stopniu infrastruktury kolejowej, tzn. takiej, która umożliwia świadczenie usług transportu towarowego na dobrych warunkach pod względem prędkości handlowej i czasu przejazdu, oraz wiarygodnej, tzn. takiej, by świadczone przy jej wykorzystaniu usługi odpowiadały zobowiązaniom umownym powziętym wobec przedsiębiorstw kolejowych.

| (4) | Otwarcie rynku kolejowych przewozów towarowych umożliwiło nowym operatorom dostęp do sieci kolejowej. Aby zoptymalizować korzystanie z sieci i zapewnić jej wiarygodność, przydatne jest wprowadzenie dodatkowych procedur w celu umocnienia współpracy między zarządcami infrastruktury w zakresie przydzielania międzynarodowych tras pociągów dla pociągów towarowych. |
| --- | --- |

(4)

Otwarcie rynku kolejowych przewozów towarowych umożliwiło nowym operatorom dostęp do sieci kolejowej. Aby zoptymalizować korzystanie z sieci i zapewnić jej wiarygodność, przydatne jest wprowadzenie dodatkowych procedur w celu umocnienia współpracy między zarządcami infrastruktury w zakresie przydzielania międzynarodowych tras pociągów dla pociągów towarowych.

| (5) | Rada na posiedzeniu w dniach 7 i 8 kwietnia 2008 r. stwierdziła, że należy promować efektywne użytkowanie infrastruktury oraz, w razie potrzeby, zwiększać zdolność przepustową infrastruktury kolejowej za pomocą środków podejmowanych na szczeblu europejskim i krajowym, w szczególności za pomocą aktów prawnych. |
| --- | --- |

(5)

Rada na posiedzeniu w dniach 7 i 8 kwietnia 2008 r. stwierdziła, że należy promować efektywne użytkowanie infrastruktury oraz, w razie potrzeby, zwiększać zdolność przepustową infrastruktury kolejowej za pomocą środków podejmowanych na szczeblu europejskim i krajowym, w szczególności za pomocą aktów prawnych.

| (6) | W tym kontekście utworzenie międzynarodowych korytarzy kolejowych na potrzeby europejskiej sieci kolejowej ukierunkowanej na konkurencyjny transport towarowy, po których pociągi towarowe mogą kursować w dobrych warunkach i łatwo przemieszczać się z jednej z sieci krajowej do innej, pozwoliłoby na poprawę warunków użytkowania infrastruktury. |
| --- | --- |

(6)

W tym kontekście utworzenie międzynarodowych korytarzy kolejowych na potrzeby europejskiej sieci kolejowej ukierunkowanej na konkurencyjny transport towarowy, po których pociągi towarowe mogą kursować w dobrych warunkach i łatwo przemieszczać się z jednej z sieci krajowej do innej, pozwoliłoby na poprawę warunków użytkowania infrastruktury.

| (7) | W zakresie utworzenia międzynarodowych korytarzy kolejowych na potrzeby europejskiej sieci kolejowej ukierunkowanej na konkurencyjny transport towarowy, podjęte dotychczas inicjatywy dotyczące infrastruktury kolejowej pokazują, że najwłaściwszą metodą jest tworzenie międzynarodowych korytarzy zaspokajających specyficzne potrzeby jednego lub wielu wyraźnie określonych segmentów rynku przewozów towarowych. |
| --- | --- |

(7)

W zakresie utworzenia międzynarodowych korytarzy kolejowych na potrzeby europejskiej sieci kolejowej ukierunkowanej na konkurencyjny transport towarowy, podjęte dotychczas inicjatywy dotyczące infrastruktury kolejowej pokazują, że najwłaściwszą metodą jest tworzenie międzynarodowych korytarzy zaspokajających specyficzne potrzeby jednego lub wielu wyraźnie określonych segmentów rynku przewozów towarowych.

| (8) | Niniejsze rozporządzenie powinno być bez uszczerbku dla praw i obowiązków zarządców infrastruktury określonych w dyrektywie 91/440/EWG i dyrektywie 2001/14/WE, a w stosownych przypadkach – organów alokujących, o których mowa w art. 14 ust. 2 dyrektywy 2001/14/WE. Akty te, w tym ich przepisy mające wpływ na korytarze towarowe, a w szczególności przepisy dotyczące prawa zarządców infrastruktury do odrzucenia lub zaakceptowania wniosków w sprawie zdolności przepustowej złożonych przez osoby prawne inne niż przedsiębiorstwa kolejowe, pozostają w mocy. |
| --- | --- |

(8)

Niniejsze rozporządzenie powinno być bez uszczerbku dla praw i obowiązków zarządców infrastruktury określonych w dyrektywie 91/440/EWG i dyrektywie 2001/14/WE, a w stosownych przypadkach – organów alokujących, o których mowa w art. 14 ust. 2 dyrektywy 2001/14/WE. Akty te, w tym ich przepisy mające wpływ na korytarze towarowe, a w szczególności przepisy dotyczące prawa zarządców infrastruktury do odrzucenia lub zaakceptowania wniosków w sprawie zdolności przepustowej złożonych przez osoby prawne inne niż przedsiębiorstwa kolejowe, pozostają w mocy.

| (9) | Utworzenie międzynarodowych korytarzy kolejowych na potrzeby europejskiej sieci kolejowej ukierunkowanej na konkurencyjny transport towarowy powinno być spójne z transeuropejską siecią transportową („TEN-T”) lub korytarzami europejskiego systemu zarządzania ruchem kolejowym („ERTMS”). W tym celu konieczny jest skoordynowany rozwój sieci, w szczególności w odniesieniu do integracji międzynarodowych korytarzy kolejowego transportu towarowego z istniejącą siecią TEN-T i z korytarzami ERTMS. Ponadto należy wprowadzić na szczeblu Unii harmonizujące przepisy dotyczące korytarzy towarowych. W razie potrzeby utworzenie tych korytarzy powinno być wspierane finansowo w ramach programu sieci TEN-T, programów badawczych, programu Marco Polo i innych unijnych strategii politycznych i funduszy, takich jak Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego lub Fundusz Spójności. |
| --- | --- |

(9)

Utworzenie międzynarodowych korytarzy kolejowych na potrzeby europejskiej sieci kolejowej ukierunkowanej na konkurencyjny transport towarowy powinno być spójne z transeuropejską siecią transportową („TEN-T”) lub korytarzami europejskiego systemu zarządzania ruchem kolejowym („ERTMS”). W tym celu konieczny jest skoordynowany rozwój sieci, w szczególności w odniesieniu do integracji międzynarodowych korytarzy kolejowego transportu towarowego z istniejącą siecią TEN-T i z korytarzami ERTMS. Ponadto należy wprowadzić na szczeblu Unii harmonizujące przepisy dotyczące korytarzy towarowych. W razie potrzeby utworzenie tych korytarzy powinno być wspierane finansowo w ramach programu sieci TEN-T, programów badawczych, programu Marco Polo i innych unijnych strategii politycznych i funduszy, takich jak Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego lub Fundusz Spójności.

| (10) | W ramach korytarza towarowego należy zapewnić dobrą koordynację między państwami członkowskimi a właściwymi zarządcami infrastruktury, z należytym pierwszeństwem traktować kolejowy ruch towarowy, tworzyć skuteczne i zadowalające połączenia z innymi rodzajami transportu oraz zapewnić warunki sprzyjające rozwojowi konkurencji między dostawcami usług kolejowego transportu towarowego. |
| --- | --- |

(10)

W ramach korytarza towarowego należy zapewnić dobrą koordynację między państwami członkowskimi a właściwymi zarządcami infrastruktury, z należytym pierwszeństwem traktować kolejowy ruch towarowy, tworzyć skuteczne i zadowalające połączenia z innymi rodzajami transportu oraz zapewnić warunki sprzyjające rozwojowi konkurencji między dostawcami usług kolejowego transportu towarowego.

| (11) | Oprócz korytarzy towarowych utworzonych zgodnie z art. 3 należy przeanalizować i zatwierdzić na szczeblu Unii utworzenie dodatkowych korytarzy towarowych; ma to się odbyć na podstawie wyraźnie określonych przejrzystych procedur i kryteriów pozostawiających państwom członkowskim i zarządcom infrastruktury wystarczający zakres podejmowania decyzji i zarządzania, tak aby mogli uwzględniać istniejące inicjatywy dotyczące specjalnych korytarzy, np. ERTMS, RailNetEurope („RNE”) i TEN-T oraz podejmować działania dostosowane do ich konkretnych potrzeb. |
| --- | --- |

(11)

Oprócz korytarzy towarowych utworzonych zgodnie z art. 3 należy przeanalizować i zatwierdzić na szczeblu Unii utworzenie dodatkowych korytarzy towarowych; ma to się odbyć na podstawie wyraźnie określonych przejrzystych procedur i kryteriów pozostawiających państwom członkowskim i zarządcom infrastruktury wystarczający zakres podejmowania decyzji i zarządzania, tak aby mogli uwzględniać istniejące inicjatywy dotyczące specjalnych korytarzy, np. ERTMS, RailNetEurope („RNE”) i TEN-T oraz podejmować działania dostosowane do ich konkretnych potrzeb.

| (12) | W celu pobudzenia koordynacji między państwami członkowskimi a zarządcami infrastruktury, w odniesieniu do każdego korytarza towarowego należy ustanowić odpowiednią strukturę zarządzającą, pamiętając o potrzebie unikania powielania już istniejących struktur zarządzających. |
| --- | --- |

(12)

W celu pobudzenia koordynacji między państwami członkowskimi a zarządcami infrastruktury, w odniesieniu do każdego korytarza towarowego należy ustanowić odpowiednią strukturę zarządzającą, pamiętając o potrzebie unikania powielania już istniejących struktur zarządzających.

| (13) | W celu zaspokojenia potrzeb rynkowych, metody ustanowienia korytarza towarowego powinny zostać przedstawione w planie wdrożenia, w którym należy określić i ustanowić harmonogram działań służących poprawie funkcjonowania kolejowego transportu towarowego. Ponadto, aby zagwarantować, że planowane lub wdrażane działania mające na celu ustanowienie korytarza towarowego będą odpowiadać potrzebom lub oczekiwaniom ogółu użytkowników tego korytarza, należy regularnie i zgodnie z procedurami określonymi przez radę zarządzającą zasięgać opinii wnioskodawców będących potencjalnymi użytkownikami tego korytarza towarowego. |
| --- | --- |

(13)

W celu zaspokojenia potrzeb rynkowych, metody ustanowienia korytarza towarowego powinny zostać przedstawione w planie wdrożenia, w którym należy określić i ustanowić harmonogram działań służących poprawie funkcjonowania kolejowego transportu towarowego. Ponadto, aby zagwarantować, że planowane lub wdrażane działania mające na celu ustanowienie korytarza towarowego będą odpowiadać potrzebom lub oczekiwaniom ogółu użytkowników tego korytarza, należy regularnie i zgodnie z procedurami określonymi przez radę zarządzającą zasięgać opinii wnioskodawców będących potencjalnymi użytkownikami tego korytarza towarowego.

| (14) | W celu wspierania tworzenia w Unii kolejowych korytarzy towarowych za konieczny należy uznać również rozwój intermodalnych terminali towarowych. |
| --- | --- |

(14)

W celu wspierania tworzenia w Unii kolejowych korytarzy towarowych za konieczny należy uznać również rozwój intermodalnych terminali towarowych.

| (15) | W celu zapewnienia spójności i stałości zdolności przepustowej infrastruktury wzdłuż korytarza towarowego, państwa członkowskie i właściwi zarządcy infrastruktury powinni skoordynować inwestycje dotyczące tego korytarza oraz planować je z myślą o potrzebach związanych z tym korytarzem. W celu zagwarantowania, że wnioskodawcy, którzy ewentualnie będą korzystać z korytarza, zostaną dobrze poinformowani, należy opublikować harmonogram wykonania inwestycji. Inwestycje te powinny obejmować projekty związane z rozwojem systemów interoperacyjnych oraz zwiększeniem zdolności przepustowej pociągów. |
| --- | --- |

(15)

W celu zapewnienia spójności i stałości zdolności przepustowej infrastruktury wzdłuż korytarza towarowego, państwa członkowskie i właściwi zarządcy infrastruktury powinni skoordynować inwestycje dotyczące tego korytarza oraz planować je z myślą o potrzebach związanych z tym korytarzem. W celu zagwarantowania, że wnioskodawcy, którzy ewentualnie będą korzystać z korytarza, zostaną dobrze poinformowani, należy opublikować harmonogram wykonania inwestycji. Inwestycje te powinny obejmować projekty związane z rozwojem systemów interoperacyjnych oraz zwiększeniem zdolności przepustowej pociągów.

| (16) | Z tych samych powodów wszelkie roboty związane z infrastrukturą i należącymi do niej urządzeniami, które wpłynęłyby na ograniczenie dostępnej zdolności przepustowej danego korytarza towarowego, powinny również być koordynowane na poziomie tego korytarza towarowego i stanowić przedmiot aktualizowanych publikacji. |
| --- | --- |

(16)

Z tych samych powodów wszelkie roboty związane z infrastrukturą i należącymi do niej urządzeniami, które wpłynęłyby na ograniczenie dostępnej zdolności przepustowej danego korytarza towarowego, powinny również być koordynowane na poziomie tego korytarza towarowego i stanowić przedmiot aktualizowanych publikacji.

| (17) | W celu ułatwienia składania wniosków w sprawie zdolności przepustowej infrastruktury dla międzynarodowych usług kolejowego transportu towarowego, wskazane jest wyznaczenie lub utworzenie punktu kompleksowej obsługi (one-stop shop) dla każdego korytarza towarowego. W tym celu należy opierać się na już istniejących inicjatywach, w szczególności podjętych przez RNE – organizację, która koordynuje współpracę zarządców infrastruktury oraz świadczy szereg usług na rzecz przedsiębiorstw międzynarodowego transportu towarowego. |
| --- | --- |

(17)

W celu ułatwienia składania wniosków w sprawie zdolności przepustowej infrastruktury dla międzynarodowych usług kolejowego transportu towarowego, wskazane jest wyznaczenie lub utworzenie punktu kompleksowej obsługi (one-stop shop) dla każdego korytarza towarowego. W tym celu należy opierać się na już istniejących inicjatywach, w szczególności podjętych przez RNE – organizację, która koordynuje współpracę zarządców infrastruktury oraz świadczy szereg usług na rzecz przedsiębiorstw międzynarodowego transportu towarowego.

| (18) | Zarządzanie korytarzami towarowymi powinno obejmować również procedury alokacji zdolności przepustowej infrastruktury na rzecz międzynarodowych pociągów towarowych kursujących takimi korytarzami. Procedury te powinny uwzględniać potrzebę alokacji zdolności przepustowej dla innych rodzajów transportu, w tym transportu pasażerskiego. |
| --- | --- |

(18)

Zarządzanie korytarzami towarowymi powinno obejmować również procedury alokacji zdolności przepustowej infrastruktury na rzecz międzynarodowych pociągów towarowych kursujących takimi korytarzami. Procedury te powinny uwzględniać potrzebę alokacji zdolności przepustowej dla innych rodzajów transportu, w tym transportu pasażerskiego.

| (19) | W celu zapewnienia lepszego wykorzystania infrastruktury kolejowej konieczna jest koordynacja funkcjonowania tej infrastruktury i terminali położonych na trasie korytarza towarowego. |
| --- | --- |

(19)

W celu zapewnienia lepszego wykorzystania infrastruktury kolejowej konieczna jest koordynacja funkcjonowania tej infrastruktury i terminali położonych na trasie korytarza towarowego.

| (20) | Zasady pierwszeństwa mogą również oznaczać cele priorytetowe, w zależności od sytuacji w danym państwie członkowskim. |
| --- | --- |

(20)

Zasady pierwszeństwa mogą również oznaczać cele priorytetowe, w zależności od sytuacji w danym państwie członkowskim.

| (21) | W przypadku zakłóceń, pociągom towarowym kursującym w korytarzu towarowym należy zapewnić, w miarę możliwości, dostateczną punktualność kursowania, przy uwzględnieniu potrzeb wszystkich rodzajów transportu. |
| --- | --- |

(21)

W przypadku zakłóceń, pociągom towarowym kursującym w korytarzu towarowym należy zapewnić, w miarę możliwości, dostateczną punktualność kursowania, przy uwzględnieniu potrzeb wszystkich rodzajów transportu.

| (22) | Aby obiektywnie ocenić korzyści płynące z działań mających na celu utworzenie korytarza towarowego, należy monitorować funkcjonowanie usług kolejowego transportu towarowego w korytarzu towarowym i regularnie publikować sprawozdania dotyczące jakości. Ocena funkcjonowania powinna zawierać wynik badania satysfakcji użytkowników korytarza towarowego. |
| --- | --- |

(22)

Aby obiektywnie ocenić korzyści płynące z działań mających na celu utworzenie korytarza towarowego, należy monitorować funkcjonowanie usług kolejowego transportu towarowego w korytarzu towarowym i regularnie publikować sprawozdania dotyczące jakości. Ocena funkcjonowania powinna zawierać wynik badania satysfakcji użytkowników korytarza towarowego.

| (23) | W celu zapewnienia niedyskryminacyjnego dostępu do międzynarodowych usług kolejowych, konieczne jest zapewnienie skutecznej koordynacji między organami kontrolnymi, którym podlegają różne sieci objęte danym korytarzem towarowym. |
| --- | --- |

(23)

W celu zapewnienia niedyskryminacyjnego dostępu do międzynarodowych usług kolejowych, konieczne jest zapewnienie skutecznej koordynacji między organami kontrolnymi, którym podlegają różne sieci objęte danym korytarzem towarowym.

| (24) | Dla ułatwienia dostępu do informacji dotyczących korzystania z całej głównej infrastruktury korytarza towarowego i dla zapewnienia niedyskryminacyjnego dostępu do tego korytarza rada zarządzająca powinna sporządzać, regularnie aktualizować i publikować dokument zawierający wszystkie te informacje. |
| --- | --- |

(24)

Dla ułatwienia dostępu do informacji dotyczących korzystania z całej głównej infrastruktury korytarza towarowego i dla zapewnienia niedyskryminacyjnego dostępu do tego korytarza rada zarządzająca powinna sporządzać, regularnie aktualizować i publikować dokument zawierający wszystkie te informacje.

| (25) | Ponieważ cel niniejszego rozporządzenia, a mianowicie utworzenie europejskiej sieci kolejowej ukierunkowanej na konkurencyjny transport towarowy złożonej z korytarzy towarowych, nie może być osiągnięty w wystarczający sposób przez państwa członkowskie, a zatem ze względu na jego rozmiary i skutki możliwe jest jego lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. |
| --- | --- |

(25)

Ponieważ cel niniejszego rozporządzenia, a mianowicie utworzenie europejskiej sieci kolejowej ukierunkowanej na konkurencyjny transport towarowy złożonej z korytarzy towarowych, nie może być osiągnięty w wystarczający sposób przez państwa członkowskie, a zatem ze względu na jego rozmiary i skutki możliwe jest jego lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.

| (26) | W odniesieniu do koordynacji inwestycji oraz do zarządzania zdolnością przepustową i ruchem należy wprowadzić sprawiedliwe reguły oparte na współpracy zarządców infrastruktury, którzy muszą świadczyć usługi wysokiej jakości na rzecz przedsiębiorstw towarowych w ramach międzynarodowego korytarza kolejowego. |
| --- | --- |

(26)

W odniesieniu do koordynacji inwestycji oraz do zarządzania zdolnością przepustową i ruchem należy wprowadzić sprawiedliwe reguły oparte na współpracy zarządców infrastruktury, którzy muszą świadczyć usługi wysokiej jakości na rzecz przedsiębiorstw towarowych w ramach międzynarodowego korytarza kolejowego.

| (27) | Ponieważ pociągi międzynarodowe muszą kursować na trasach będących kombinacjami kilku korytarzy określonych w niniejszym rozporządzeniu, zarządcy infrastruktury kilku korytarzy mogą również koordynować swoje działania, aby zapewnić w tych korytarzach odpowiednią zdolność przepustową, płynny ruch i spójne stosowanie zasad pierwszeństwa w odniesieniu do różnych rodzajów ruchu w przypadku zakłóceń. |
| --- | --- |

(27)

Ponieważ pociągi międzynarodowe muszą kursować na trasach będących kombinacjami kilku korytarzy określonych w niniejszym rozporządzeniu, zarządcy infrastruktury kilku korytarzy mogą również koordynować swoje działania, aby zapewnić w tych korytarzach odpowiednią zdolność przepustową, płynny ruch i spójne stosowanie zasad pierwszeństwa w odniesieniu do różnych rodzajów ruchu w przypadku zakłóceń.

| (28) | Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (6). |
| --- | --- |

(28)

Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (6).

| (29) | Ponadto, Komisja powinna być uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do dostosowania załącznika II. Szczególnie istotne jest, by Komisja w ramach prac przygotowawczych konsultowała się z ekspertami, zgodnie ze zobowiązaniami podjętymi w komunikacie Komisji z dnia 9 grudnia 2009 r. w sprawie wdrożenia art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, |
| --- | --- |

(29)

Ponadto, Komisja powinna być uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do dostosowania załącznika II. Szczególnie istotne jest, by Komisja w ramach prac przygotowawczych konsultowała się z ekspertami, zgodnie ze zobowiązaniami podjętymi w komunikacie Komisji z dnia 9 grudnia 2009 r. w sprawie wdrożenia art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

ROZDZIAŁ I

PRZEPISY OGÓLNE

Artykuł 1

Przedmiot i zakres stosowania

1.   Niniejsze rozporządzenie określa zasady tworzenia i organizacji międzynarodowych korytarzy kolejowych na potrzeby europejskiej sieci kolejowej ukierunkowanej na konkurencyjny transport towarowy. Określa zasady związane z wyborem i organizacją korytarzy towarowych oraz zarządzaniem nimi.

2.   Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do zarządzania i korzystania z infrastruktury kolejowej będącej częścią korytarzy towarowych.

Artykuł 2

Definicje

1.   Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się definicje określone w art. 2 dyrektywy 2001/14/WE.

2.   Poza definicjami, o których mowa w ust. 1, zastosowanie mają następujące definicje:

| a) | „korytarz towarowy” oznacza wszystkie wyznaczone linie kolejowe w państwach członkowskich i – w stosownych przypadkach – w europejskich państwach trzecich, łączące terminale położone na głównej trasie korytarza towarowego, w tym infrastrukturę kolejową i należące do niej urządzenia, stacje rozrządowe i urządzenia do formowania składów pociągów oraz – w stosownych przypadkach – trasy objazdowe; |
| --- | --- |

a)

„korytarz towarowy” oznacza wszystkie wyznaczone linie kolejowe w państwach członkowskich i – w stosownych przypadkach – w europejskich państwach trzecich, łączące terminale położone na głównej trasie korytarza towarowego, w tym infrastrukturę kolejową i należące do niej urządzenia, stacje rozrządowe i urządzenia do formowania składów pociągów oraz – w stosownych przypadkach – trasy objazdowe;

| b) | „plan wdrożenia” oznacza dokument przedstawiający środki i strategię, które zainteresowane strony zamierzają zastosować w celu podjęcia w określonym czasie działań koniecznych i wystarczających do utworzenia korytarza towarowego; |
| --- | --- |

b)

„plan wdrożenia” oznacza dokument przedstawiający środki i strategię, które zainteresowane strony zamierzają zastosować w celu podjęcia w określonym czasie działań koniecznych i wystarczających do utworzenia korytarza towarowego;

| c) | „terminal” oznacza obiekt położony na trasie korytarza towarowego, zagospodarowany specjalnie, aby umożliwiać załadunek lub wyładunek towarów do/z pociągów towarowych oraz integrację usług kolejowego transportu towarowego z usługami transportu drogowego, morskiego, rzecznego i lotniczego, albo formowanie lub modyfikację składu pociągów towarowych; a także, w stosownych przypadkach, przeprowadzanie procedur granicznych na granicach europejskich państw trzecich. |
| --- | --- |

c)

„terminal” oznacza obiekt położony na trasie korytarza towarowego, zagospodarowany specjalnie, aby umożliwiać załadunek lub wyładunek towarów do/z pociągów towarowych oraz integrację usług kolejowego transportu towarowego z usługami transportu drogowego, morskiego, rzecznego i lotniczego, albo formowanie lub modyfikację składu pociągów towarowych; a także, w stosownych przypadkach, przeprowadzanie procedur granicznych na granicach europejskich państw trzecich.

ROZDZIAŁ II

WYZNACZANIE MIĘDZYNARODOWYCH KORYTARZY KOLEJOWYCH PRZEZNACZONYCH DO KONKURENCYJNEGO TRANSPORTU TOWAROWEGO I ZARZĄDZANIE NIMI

Artykuł 3

Wyznaczenie pierwszych korytarzy towarowych

1.   Państwa członkowskie, o których mowa w załączniku I, tworzą do ... (7) korytarze towarowe na głównych trasach określonych w tym załączniku. Zainteresowane państwa członkowskie informują Komisję o utworzeniu korytarzy towarowych.

2.   W drodze odstępstwa od ust. 1 korytarze towarowe na głównych trasach określonych w pkt 3, 5 i 8 załącznika I są tworzone do ... (8).

Artykuł 4

Wybór kolejnych korytarzy towarowych

1.   Każde państwo członkowskie mające granicę kolejową z innym państwem członkowskim uczestniczy w tworzeniu co najmniej jednego korytarza towarowego, chyba że obowiązek ten został już spełniony na mocy art. 3.

2.   Niezależnie od ust. 1, państwa członkowskie, na wniosek jednego z państw członkowskich, uczestniczą w tworzeniu korytarza towarowego, o którym mowa w tym ustępie, lub w przedłużeniu istniejącego korytarza, tak aby umożliwić sąsiadującemu państwu członkowskiemu wypełnienie zobowiązań wynikających z tego ustępu.

3.   Bez uszczerbku dla obowiązków państw członkowskich przewidzianych w art. 7 dyrektywy 91/440/EWG, w przypadku gdy państwo członkowskie jest zdania, że utworzenie korytarza towarowego nie leżałoby w interesie wnioskodawców będących potencjalnymi użytkownikami tego korytarza towarowego, nie przyniosłoby realnych korzyści społeczno-gospodarczych lub powodowałoby nieproporcjonalne obciążenie, to dane państwo członkowskie nie jest zobowiązane do uczestnictwa, o którym mowa w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu, z zastrzeżeniem decyzji Komisji działającej zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 19 ust. 2.

4.   Państwo członkowskie nie jest zobowiązane do uczestnictwa, o którym mowa w ust. 1 i 2, jeżeli jego sieć kolejowa ma inną szerokość torów niż główna sieć kolejowa na terytorium Unii.

5.   W celu spełnienia zobowiązań wynikających z ust. 1 i 2, zainteresowane państwa członkowskie wspólnie proponują Komisji utworzenie korytarzy towarowych po konsultacji z właściwymi zarządcami infrastruktury i wnioskodawcami do... (9), biorąc pod uwagę kryteria zawarte w załączniku II.

6.   Komisja rozpatruje wnioski o utworzenie korytarzy towarowych, o których mowa w ust. 5, i zgodnie z procedurą regulacyjną, o której mowa w art. 19 ust. 3, przyjmuje decyzję w sprawie zgodności takiej propozycji z niniejszym artykułem nie później niż dziewięć miesięcy po przedłożeniu tego wniosku.

7.   Zainteresowane państwa członkowskie tworzą korytarz towarowy nie później niż trzy lata po wydaniu przez Komisję decyzji, o której mowa w ust. 6.

8.   Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do dostosowania załącznika II. Przy opracowywaniu aktów delegowanych, o których mowa w niniejszym ustępie, Komisja przestrzega przepisów ustanowionych w dyrektywie 2001/14/WE i dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/57/WE z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie interoperacyjności systemu kolei we Wspólnocie (przekształcenie) (10) oraz bierze pod uwagę, w szczególności, plan rozmieszczenia odnoszący się do interoperacyjnych systemów, ewolucję systemu kolei i sieci TEN-T, w szczególności wdrażanie ERTMS, jak również rozwój rynku przewozów towarowych, w tym relacje z innymi środkami transportu.

Do aktów delegowanych, o którym mowa w niniejszym ustępie, ma zastosowanie procedura określona w art. 20, 21 i 22.

Artykuł 5

Modyfikacja korytarzy towarowych

1.   Korytarze towarowe, o których mowa w art. 3 i 4, mogą być modyfikowane na podstawie wspólnego wniosku zainteresowanych państw członkowskich przekazanego Komisji po konsultacji z właściwymi zarządcami infrastruktury i wnioskodawcami.

2.   Zgodnie z procedurą regulacyjną, o której mowa w art. 19 ust. 3, Komisja przyjmuje decyzję w sprawie przekazanego wniosku, biorąc pod uwagę kryteria określone w załączniku II.

Artykuł 6

Procedura pojednawcza

Jeżeli co najmniej dwa zainteresowane państwa członkowskie nie zgadzają się na utworzenie lub modyfikację korytarza towarowego, w odniesieniu do infrastruktury kolejowej znajdującej się na ich terytorium, Komisja, na wniosek jednego z tych państw członkowskich, konsultuje się w tej sprawie z komitetem, o którym mowa w art. 19. Opinia Komisji jest przekazywana zainteresowanym państwom członkowskim. Zainteresowane państwa członkowskie uwzględniają tę opinię w celu znalezienia rozwiązania i podejmują decyzję za zgodą wszystkich stron.

Artykuł 7

Organy zarządzające korytarzami towarowymi

1.   W odniesieniu do każdego korytarza towarowego zainteresowane państwa członkowskie ustanawiają radę wykonawczą odpowiedzialną za określenie ogólnych celów danego korytarza towarowego, nadzorowanie i podejmowanie działań wymienionych w art. 8, 10 i 23. Rada wykonawcza składa się z przedstawicieli organów zainteresowanych państw członkowskich.

2.   W odniesieniu do każdego korytarza towarowego zainteresowani zarządcy infrastruktury i, w stosownych przypadkach, organy alokujące, o których mowa w art. 14 ust. 2 dyrektywy 2001/14/WE, ustanawiają radę zarządzającą odpowiedzialną za podejmowanie działań wymienionych w ust. 6 niniejszego artykułu oraz w art. 8, art. 10, art. 12 ust. 1, art. 13 ust. 2, 5 i 6, art. 15 ust. 1, art. 16 i art. 17 ust. 2 i 3 niniejszego rozporządzenia. Rada zarządzająca składa się z przedstawicieli zarządców infrastruktury.

3.   Rada wykonawcza podejmuje decyzje za zgodą wszystkich przedstawicieli organów zainteresowanych państw członkowskich.

4.   Rada zarządzająca podejmuje decyzje, w tym decyzje dotyczące jej statusu prawnego, zasobów i personelu, za zgodą wszystkich zainteresowanych zarządców infrastruktury.

5.   Obowiązki rady wykonawczej i rady zarządzającej nie naruszają niezależności zarządców infrastruktury, określonej w art. 4 ust. 2 dyrektywy 91/440/EWG.

6.   Rada zarządzająca powołuje grupę doradczą złożoną z zarządców i właścicieli terminali korytarza towarowego. Grupa doradcza może wydawać opinie w sprawie wszelkich wniosków rady zarządzającej, które mają bezpośredni wpływ na inwestycje i zarządzanie terminalami. Grupa doradcza może również wydawać opinie z własnej inicjatywy. Rada zarządzająca uwzględnia wszelkie takie opinie.

Artykuł 8

Środki służące wdrożeniu planu korytarza towarowego

1.   Rada zarządzająca sporządza plan wdrożenia i przekazuje go radzie wykonawczej do zatwierdzenia. Plan ten obejmuje:

| a) | opis cech korytarza towarowego, w tym wąskich gardeł, a także program środków niezbędnych do utworzenia korytarza towarowego; |
| --- | --- |

a)

opis cech korytarza towarowego, w tym wąskich gardeł, a także program środków niezbędnych do utworzenia korytarza towarowego;

| b) | podstawowe elementy analizy przewozów i ruchu, o której mowa w ust. 3; |
| --- | --- |

b)

podstawowe elementy analizy przewozów i ruchu, o której mowa w ust. 3;

| c) | cele korytarzy towarowych, w szczególności w zakresie funkcjonowania korytarza towarowego pod względem jakości usług i zdolności przepustowej korytarza towarowego, zgodnie z przepisami art. 17; |
| --- | --- |

c)

cele korytarzy towarowych, w szczególności w zakresie funkcjonowania korytarza towarowego pod względem jakości usług i zdolności przepustowej korytarza towarowego, zgodnie z przepisami art. 17;

| d) | plan inwestycyjny, o którym mowa w art. 10; oraz |
| --- | --- |

d)

plan inwestycyjny, o którym mowa w art. 10; oraz

| e) | środki służące wdrożeniu przepisów art. 11–17. |
| --- | --- |

e)

środki służące wdrożeniu przepisów art. 11–17.

2.   Rada zarządzająca przeprowadza okresowe przeglądy planu wdrożenia, uwzględniając postępy poczynione w jego wdrażaniu, rynek kolejowych przewozów towarowych w danym korytarzu towarowym i funkcjonowanie mierzone zgodnie z celami, o których mowa w ust. 1 lit. c).

3.   Rada zarządzająca przeprowadza okresową analizę przewozów i ruchu odnoszącą się do faktycznych i oczekiwanych zmian ruchu w danym korytarzu towarowym, obejmującą poszczególne rodzaje ruchu i odnoszącą się zarówno do transportu towarowego, jak i pasażerskiego.

4.   W planie wdrożenia bierze się pod uwagę rozwój terminali, tak aby zaspokajały one potrzeby kolejowego transportu towarowego w danym korytarzu towarowym.

Artykuł 9

Zasięganie opinii wnioskodawców

Rada zarządzająca wprowadza mechanizmy konsultacyjne w celu właściwego uczestnictwa wnioskodawców będących potencjalnymi użytkownikami danego korytarza towarowego. W szczególności zapewnia ona, by zasięgano opinii wnioskodawców przed przekazaniem radzie wykonawczej planu wdrożenia, o którym mowa w art. 8.

ROZDZIAŁ III

INWESTYCJE W KORYTARZU TOWAROWYM

Artykuł 10

Planowanie inwestycji

1.   Rada zarządzająca sporządza plan inwestycyjny i dokonuje jego okresowych przeglądów oraz przekazuje go do zatwierdzenia radzie wykonawczej. Plan ten obejmuje:

| a) | wykaz planowanych projektów dotyczących rozbudowy, modernizacji lub ponownego zagospodarowania infrastruktury kolejowej i należących do niej urządzeń w korytarzu towarowym oraz wykaz odpowiednich zapotrzebowań finansowych i źródeł finansowania; |
| --- | --- |

a)

wykaz planowanych projektów dotyczących rozbudowy, modernizacji lub ponownego zagospodarowania infrastruktury kolejowej i należących do niej urządzeń w korytarzu towarowym oraz wykaz odpowiednich zapotrzebowań finansowych i źródeł finansowania;

| b) | plan rozmieszczenia odnoszący się do interoperacyjnych systemów w korytarzu towarowym spełniający zasadnicze wymogi i techniczne specyfikacje interoperacyjności, które mają zastosowanie do sieci, określone w dyrektywie 2008/57/WE. Plan ten opiera się na analizie kosztów i korzyści wynikających z użytkowania systemów interoperacyjnych; |
| --- | --- |

b)

plan rozmieszczenia odnoszący się do interoperacyjnych systemów w korytarzu towarowym spełniający zasadnicze wymogi i techniczne specyfikacje interoperacyjności, które mają zastosowanie do sieci, określone w dyrektywie 2008/57/WE. Plan ten opiera się na analizie kosztów i korzyści wynikających z użytkowania systemów interoperacyjnych;

| c) | plan zarządzania zdolnością przepustową dotyczący pociągów towarowych, które mogą kursować w korytarzu towarowym. Plan ten może opierać się na zwiększeniu dopuszczalnej długości pociągu, skrajni ładunkowej lub nacisku na oś, dopuszczonych w odniesieniu do pociągów kursujących w korytarzu towarowym; oraz |
| --- | --- |

c)

plan zarządzania zdolnością przepustową dotyczący pociągów towarowych, które mogą kursować w korytarzu towarowym. Plan ten może opierać się na zwiększeniu dopuszczalnej długości pociągu, skrajni ładunkowej lub nacisku na oś, dopuszczonych w odniesieniu do pociągów kursujących w korytarzu towarowym; oraz

| d) | w stosownych przypadkach – odniesienie do wkładu Unii przewidzianego w ramach unijnych programach finansowych. |
| --- | --- |

d)

w stosownych przypadkach – odniesienie do wkładu Unii przewidzianego w ramach unijnych programach finansowych.

2.   Stosowanie niniejszego artykułu nie narusza kompetencji państw członkowskich odnoszących się do planowania i finansowania infrastruktury kolejowej.

Artykuł 11

Koordynacja robót

Zarządcy infrastruktury koordynują i podają do wiadomości publicznej, zgodnie z harmonogramem i w odpowiedni sposób, swoje plany wykonania wszelkich robót dotyczących infrastruktury i należących do niej urządzeń, które mogłyby ograniczyć zdolność przepustową w korytarzu towarowym.

ROZDZIAŁ IV

ZARZĄDZANIE KORYTARZEM TOWAROWYM

Artykuł 12

Punkt kompleksowej obsługi wniosków w sprawie zdolności przepustowej infrastruktury

1.   Rada zarządzająca korytarza towarowego wyznacza lub tworzy wspólny organ lub system informacyjny na podstawie współpracy zarządców infrastruktury, który umożliwia wnioskodawcom występowanie – w jednym miejscu i w ramach jednej operacji – o alokację zdolności przepustowej infrastruktury dla pociągów towarowych przekraczających co najmniej jedną granicę w jednym korytarzu towarowym („punkt kompleksowej obsługi” (one-stop shop)).

2.   Punkt kompleksowej obsługi dostarcza również podstawowych informacji dotyczących alokacji zdolności przepustowej infrastruktury, w tym informacji, o których mowa w art. 16.

3.   Punkt kompleksowej obsługi przekazuje bezzwłocznie wszelkie wnioski w sprawie zdolności przepustowej infrastruktury właściwym zarządcom infrastruktury – i, w stosownych przypadkach, organom alokującym, o których mowa w art. 14 ust. 2 dyrektywy 2001/14/WE – którzy podejmują decyzję co do tych wniosków zgodnie z art. 13 i rozdziałem III tej dyrektywy.

4.   Działalność punktu kompleksowej obsługi jest prowadzona w warunkach przejrzystości i niedyskryminacji. Działalność ta podlega kontroli dokonywanej przez organy kontrolne zgodnie z art. 18.

Artykuł 13

Zdolność przepustowa przydzielana pociągom towarowym

1.   Państwa członkowskie współpracują nad zdefiniowaniem ram alokacji zdolności przepustowej infrastruktury w korytarzu towarowym zgodnie ze swoimi kompetencjami określonymi w art. 14 ust. 1 dyrektywy 2001/14/WE.

2.   Rada zarządzająca ocenia zapotrzebowanie na zdolność przepustową przydzielaną na potrzeby pociągów towarowych kursujących w korytarzu towarowym, przy uwzględnieniu analizy przewozów i ruchu, o której mowa w art. 8 ust. 3 niniejszego rozporządzenia, wniosków w sprawie zdolności przepustowej infrastruktury odnoszących się do poprzednich i obecnie obowiązujących rozkładów jazdy oraz umów ramowych.

3.   Na podstawie oceny określonej w ust. 2 niniejszego artykułu, zarządcy infrastruktury danego korytarza towarowego wspólnie definiują i organizują wstępnie ustalone międzynarodowe trasy pociągów dla pociągów towarowych, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 15 dyrektywy 2001/14/WE, uwzględniając potrzebę alokacji zdolności przepustowej dla innych rodzajów transportu, w tym transportu pasażerskiego. Informacje o wstępnie ustalonych trasach są publikowane nie później niż trzy miesiące przed upływem ostatecznego terminu na otrzymanie wniosków w sprawie zdolności przepustowej, o którym mowa w załączniku III do dyrektywy 2001/14/WE. Zarządcy infrastruktury kilku korytarzy towarowych mogą, w stosownych przypadkach, koordynować wstępnie ustalone międzynarodowe trasy pociągów, oferując zdolność przepustową w danych korytarzach towarowych.

4.   Zarządcy infrastruktury korytarza towarowego przydzielają te wstępnie ustalone trasy w pierwszej kolejności na potrzeby pociągów towarowych, które przekraczają co najmniej jedną granicę.

5.   Jeśli jest to uzasadnione potrzebami rynku i oceną, o której mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, zarządcy infrastruktury wspólnie określają rezerwę zdolności przepustowej dla międzynarodowych pociągów towarowych kursujących w korytarzach towarowych, uwzględniając potrzebę alokacji zdolności przepustowej dla innych rodzajów transportu, w tym transportu pasażerskiego, i zapewniają dostępność tej rezerwy w ramach ostatecznych obowiązujących rozkładów jazdy, pozwalającej im na szybkie i odpowiednie reagowanie na wnioski w sprawie zdolności przepustowej składane ad hoc, o których mowa w art. 23 dyrektywy 2001/14/WE. Zdolność ta jest zarezerwowana do określonego terminu przed przewidzianą datą jej przydzielenia, zgodnie z decyzją rady zarządzającej. Termin ten nie przekracza 90 dni.

Rezerwa zdolności przepustowej jest określana na podstawie oceny, o której mowa w ust. 2. Taka rezerwa zdolności przepustowej jest udostępniana jedynie wówczas, gdy istnieje realne zapotrzebowanie rynku.

6.   Rada zarządzająca promuje koordynację zasad pierwszeństwa w odniesieniu do alokacji zdolności przepustowej w korytarzu towarowym.

7.   Poza przypadkami siły wyższej, trasa pociągu przydzielona na mocy niniejszego artykułu do celów przewozu towarowego nie może być anulowana później niż na jeden miesiąc przed przewidzianą w obowiązującym rozkładzie jazdy datą świadczenia usługi, chyba że dany wnioskodawca wyraża zgodę na takie anulowanie. W takim przypadku dany zarządca infrastruktury stara się zaproponować wnioskodawcy trasę pociągu o równoważnej jakości i wiarygodności, którą wnioskodawca ma prawo zaakceptować lub odrzucić. Niniejszy przepis pozostaje bez uszczerbku dla praw, które mogą przysługiwać wnioskodawcy na mocy umowy, o której mowa w art. 19 ust. 1 dyrektywy 2001/14/WE.

8.   Zarządcy infrastruktury korytarza towarowego oraz grupa doradcza, o której mowa w art. 7 ust. 6, wprowadzają procedury służące zapewnieniu optymalnej koordynacji alokacji zdolności przepustowej między zarządcami infrastruktury zarówno w odniesieniu do wniosków, o których mowa w art. 12 ust. 1, jak i do wniosków otrzymanych przez danych zarządców infrastruktury. Procedury te dotyczą także dostępu do terminali.

9.   W ust. 4 i 8 niniejszego artykułu, odniesienia do zarządców infrastruktury obejmują, w stosownych przypadkach, organy alokujące, o których mowa w art. 14 ust. 2 dyrektywy 2001/14/WE.

Artykuł 14

Zarządzanie ruchem

1.   Zarządcy infrastruktury korytarza towarowego wprowadzają procedury koordynacji zarządzania ruchem w tym korytarzu i mogą wprowadzić procedury koordynacji zarządzania ruchem w kilku korytarzach towarowych.

2.   Zarządcy infrastruktury korytarza towarowego oraz grupa doradcza, o której mowa w art. 7 ust. 6, wprowadzają procedury w celu zapewnienia optymalnej koordynacji między eksploatacją infrastruktury kolejowej a eksploatacją terminali.

Artykuł 15

Zarządzanie ruchem w przypadku zakłóceń

1.   Rada zarządzająca przyjmuje wspólne cele w zakresie punktualności lub wytyczne w zakresie zarządzania ruchem w przypadku zakłóceń w ruchu pociągów w korytarzu towarowym.

2.   Każdy zarządca infrastruktury opracowuje zasady pierwszeństwa dotyczące zarządzania różnymi rodzajami ruchu w podlegającej mu części korytarzy towarowych zgodnie ze wspólnymi celami lub wytycznymi, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu. Zasady pierwszeństwa są publikowane w sprawozdaniu o stanie sieci, o którym mowa w art. 3 dyrektywy 2001/14/WE.

3.   Reguły ustanawiania zasad pierwszeństwa zapewniają co najmniej, że trasa pociągu, o której mowa w art. 13 ust. 3 i 5, przydzielona na potrzeby pociągów towarowych, które kursują zgodnie z obowiązującym rozkładem jazdy, w miarę możliwości nie jest zmieniana. Reguły ustanawiania zasad pierwszeństwa mają na celu maksymalne skrócenie całkowitego czasu przywracania sieci do normalnego funkcjonowania w odniesieniu do potrzeb wszystkich rodzajów transportu. W tym celu zarządcy infrastruktury mogą koordynować zarządzanie różnymi rodzajami ruchu w kilku korytarzach towarowych.

Artykuł 16

Informacje o warunkach użytkowania korytarza towarowego

Rada zarządzająca sporządza, regularnie aktualizuje i publikuje dokument zawierający:

| a) | wszystkie informacje zawarte w sprawozdaniach o stanie sieci krajowych, dotyczących korytarza towarowego, sporządzonych zgodnie z procedurą określoną w art. 3 dyrektywy 2001/14/WE; |
| --- | --- |

a)

wszystkie informacje zawarte w sprawozdaniach o stanie sieci krajowych, dotyczących korytarza towarowego, sporządzonych zgodnie z procedurą określoną w art. 3 dyrektywy 2001/14/WE;

| b) | wykaz terminali i ich charakterystykę, w szczególności informacje dotyczące warunków i sposobów dostępu do terminali; |
| --- | --- |

b)

wykaz terminali i ich charakterystykę, w szczególności informacje dotyczące warunków i sposobów dostępu do terminali;

| c) | informacje dotyczące procedur, o których mowa w art. 13 ust. 8 i art. 14 ust. 2; oraz |
| --- | --- |

c)

informacje dotyczące procedur, o których mowa w art. 13 ust. 8 i art. 14 ust. 2; oraz

| d) | plan wdrożenia. |
| --- | --- |

d)

plan wdrożenia.

Artykuł 17

Jakość usług w korytarzu towarowym

1.   Zarządcy infrastruktury korytarza towarowego promują spójność planów wykonania, o których mowa w art. 11 dyrektywy 2001/14/WE.

2.   Rada zarządzająca monitoruje świadczenie usług kolejowego transportu towarowego w korytarzu towarowym i raz do roku publikuje wyniki tego monitorowania.

3.   Rada zarządzająca przeprowadza badania satysfakcji użytkowników korytarza towarowego i raz do roku publikuje ich wyniki.

Artykuł 18

Organy kontrolne

1.   Organy kontrolne, o których mowa w art. 30 dyrektywy 2001/14/WE, współpracują na rzecz monitorowania konkurencji w danym kolejowym korytarzu towarowym. W szczególności zapewniają niedyskryminacyjny dostęp do danego korytarza i pełnią funkcję właściwych organów odwoławczych przewidzianych w art. 30 ust. 2 tej dyrektywy. Prowadzą wymianę niezbędnych informacji uzyskiwanych od zarządców infrastruktury i innych właściwych stron.

2.   W przypadku gdy wnioskodawca złoży skargę do organu kontrolnego dotyczącą międzynarodowych usług kolejowego transportu towarowego lub w ramach dochodzenia prowadzonego przez organ kontrolny z własnej inicjatywy, dany organ kontrolny konsultuje się z organami kontrolnymi wszystkich pozostałych państw członkowskich, przez które przebiega międzynarodowa trasa pociągu dla danego pociągu towarowego, i zwraca się do nich o udzielenie wszelkich niezbędnych informacji przed podjęciem decyzji.

3.   Organy kontrolne, których opinii zasięgnięto na mocy ust. 2, udzielają wszelkich informacji, o które same mają prawo się zwrócić do danego organu kontrolnego na mocy obowiązującego je prawa krajowego. Informacje te mogą być wykorzystane wyłącznie do celów rozpatrywania skargi lub w ramach dochodzenia, o których mowa w ust. 2.

4.   Organ kontrolny, do którego wniesiono skargę lub który wszczął dochodzenie z własnej inicjatywy, przekazuje stosowne informacje odpowiedzialnemu organowi kontrolnemu, tak aby organ ten podjął środki w odniesieniu do zainteresowanych stron.

5.   Wszyscy przedstawiciele zarządców infrastruktury włączeni w procedury, o których mowa w art. 15 ust. 1 dyrektywy 2001/14/WE, zapewniają bezzwłoczne dostarczenie wszelkich informacji – niezbędnych do celów rozpatrywania skargi lub w ramach dochodzenia, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu – o które zwrócił się organ kontrolny państwa członkowskiego będącego siedzibą danego przedstawiciela włączonego w procedury. Ten organ kontrolny jest upoważniony do przekazania organom kontrolnym, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, informacji odnoszących się do danej międzynarodowej trasy pociągu.

ROZDZIAŁ V

PRZEPISY KOŃCOWE

Artykuł 19

Procedura komitetowa

1.   Komisja jest wspierana przez komitet, o którym mowa w art. 11a dyrektywy 91/440/EWG.

2.   W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE z uwzględnieniem przepisów jej art. 8.

3.   W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE z uwzględnieniem przepisów jej art. 8.

Okres przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.

Artykuł 20

Wykonywanie przekazanych uprawnień

1.   Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 4 ust. 8 powierza się Komisji na okres pięciu lat od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia. Komisja przedkłada sprawozdanie na temat przekazanych uprawnień w terminie sześciu miesięcy przed końcem tego pięcioletniego okresu. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na taki sam okres, chyba że Parlament Europejski lub Rada odwoła je zgodnie z art. 21.

2.   Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja powiadamia o tym równocześnie Parlament Europejski i Radę.

3.   Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych powierzone Komisji podlegają warunkom określonym w art. 21 i 22.

Artykuł 21

Odwołanie przekazania uprawnień

1.   Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 20 może zostać odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę.

2.   Instytucja, która rozpoczęła wewnętrzną procedurę w celu podjęcia decyzji, czy zamierza odwołać przekazanie uprawnień, informuje drugą instytucję i Komisję, najpóźniej miesiąc przed podjęciem ostatecznej decyzji, wskazując przekazane uprawnienia, które mogłyby zostać odwołane, oraz uzasadnienie odwołania.

3.   Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie uprawnień określonych w tej decyzji. Staje się ona skuteczna natychmiast lub od późniejszej daty, która jest w niej określona. Nie wpływa ona na ważność aktów delegowanych już obowiązujących. Zostaje ona opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 22

Sprzeciw wobec aktów delegowanych

1.   Parlament Europejski lub Rada mogą wyrazić sprzeciw wobec aktu delegowanego w terminie trzech miesięcy od daty powiadomienia.

2.   Jeśli przed upływem tego terminu ani Parlament Europejski ani Rada nie wyraziły sprzeciwu wobec aktu delegowanego, lub jeśli przed upływem tego terminu zarówno Parlament Europejski jak i Rada poinformowały Komisję, że podjęły decyzję o niewyrażaniu sprzeciwu, akt delegowany wchodzi w życie w dniu w nim przewidzianym.

3.   Jeśli Parlament Europejski lub Rada wyrażą sprzeciw wobec aktu delegowanego, nie wchodzi on w życie. Instytucja, która wyraża sprzeciw wobec aktu delegowanego, podaje uzasadnienie.

Artykuł 23

Monitorowanie procesu wdrażania

Po utworzeniu korytarza towarowego co dwa lata rada wykonawcza, o której mowa w art. 7 ust. 1, przedstawia Komisji wyniki planu wdrożenia dla tego korytarza. Komisja dokonuje analizy tych wyników i informuje o tej analizie komitet, o którym mowa w art. 19.

Artykuł 24

Sprawozdanie

Komisja okresowo analizuje stosowanie niniejszego rozporządzenia. Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie, po raz pierwszy do ... (11), a następnie co trzy lata.

Artykuł 25

Środki tymczasowe

Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do Republiki Cypryjskiej i Malty, dopóki na ich terytoriach nie powstanie system kolei.

Artykuł 26

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 27

Publikacja

Niniejsze rozporządzenie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w ...

W imieniu Parlamentu Europejskiego

Przewodniczący

...

W imieniu Rady

Przewodniczący

...

---

(1)  Dz.U. C 317 z 23.12.2009, s. 94.

1

(2)  Dz.U. C 79 z 27.3.2010, s. 45.

2

(3)  Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 23 kwietnia 2009 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym), stanowisko Rady z dnia ... (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym) i stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia ... (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym).

3

(4)  Dz.U. L 237 z 24.8.1991, s. 25.

4

(5)  Dz.U. L 75 z 15.3.2001, s. 29.

5

(6)  Dz.U. L 184 z 17.7.1999, s. 23.

6

(7)  Trzy lata po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia.

7

(8)  Pięć lat po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia.

8

(9)  Dwa lata po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia.

9

(10)  Dz.U. L 191 z 18.7.2008, s. 1.

10

(11)  Pięć lata po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia.

11

---

ZAŁĄCZNIK I

Wykaz głównych tras korytarzy towarowych

| | Państwa członkowskie | Główne trasy (1) |
| --- | --- | --- |
| 1. | BE, NL, DE, IT | Zeebrugge-Antwerpia/Rotterdam-Duisburg-[Bazylea]-Mediolan-Genua |
| 2. | NL, BE, LU, FR | Rotterdam-Antwerpia-Luksemburg-Metz-Dijon-Lyon/[Bazylea] |
| 3. | SE, DK, DE, AT, IT | Sztokholm-Malmö-Kopenhaga-Hamburg-Innsbruck-Werona-Palermo |
| 4. | PT, ES, FR | Sines-Lizbona/Leixões
  Sines-Elvas/Algeciras | -Madryt-San Sebastian-Bordeaux-Paryż- Metz |
| 5. | PL, CZ, SK, AT, IT, SI | Gdynia-Katowice-Ostrawa/Żylina-Wiedeń-Triest/Koper |
| 6. | ES, FR, IT, SI, HU | Almería-Walencja/Madryt-Saragossa/Barcelona-Marsylia-Lyon-Turyn-Udine-Triest/Koper-Lublana-Budapeszt-Zahony (granica węgiersko-ukraińska) |
| 7. | CZ, AT, SK, HU, RO, BG, EL | Praga-Wiedeń/Bratysława-Budapeszt | -Bukareszt-Konstanca
  -Vidin-Sofia-Saloniki-Ateny |
| 8. | DE, NL, BE, PL, LT | Bremerhaven/Rotterdam/Antwerpia-Akwizgran/Berlin-Warszawa-Terespol (granica polsko-białoruska)/Kowno |
| 9. | CZ, SK | Praga-Górny Lidecz-Żylina-Koszyce-Czerna nad Cisą (granica słowacko-ukraińska) |

Państwa członkowskie

Główne trasy (1)

1.

BE, NL, DE, IT

Zeebrugge-Antwerpia/Rotterdam-Duisburg-[Bazylea]-Mediolan-Genua

2.

NL, BE, LU, FR

Rotterdam-Antwerpia-Luksemburg-Metz-Dijon-Lyon/[Bazylea]

3.

SE, DK, DE, AT, IT

Sztokholm-Malmö-Kopenhaga-Hamburg-Innsbruck-Werona-Palermo

4.

PT, ES, FR

Sines-Lizbona/Leixões

Sines-Elvas/Algeciras

-Madryt-San Sebastian-Bordeaux-Paryż- Metz

5.

PL, CZ, SK, AT, IT, SI

Gdynia-Katowice-Ostrawa/Żylina-Wiedeń-Triest/Koper

6.

ES, FR, IT, SI, HU

Almería-Walencja/Madryt-Saragossa/Barcelona-Marsylia-Lyon-Turyn-Udine-Triest/Koper-Lublana-Budapeszt-Zahony (granica węgiersko-ukraińska)

7.

CZ, AT, SK, HU, RO, BG, EL

Praga-Wiedeń/Bratysława-Budapeszt

-Bukareszt-Konstanca

-Vidin-Sofia-Saloniki-Ateny

8.

DE, NL, BE, PL, LT

Bremerhaven/Rotterdam/Antwerpia-Akwizgran/Berlin-Warszawa-Terespol (granica polsko-białoruska)/Kowno

9.

CZ, SK

Praga-Górny Lidecz-Żylina-Koszyce-Czerna nad Cisą (granica słowacko-ukraińska)

---

(1)  „/” oznacza trasy alternatywne.

---

ZAŁĄCZNIK II

Kryteria do uwzględnienia zgodnie z art. 4 i 5

| a) | spójność korytarza towarowego z siecią TEN-T, korytarzami ERTMS lub korytarzami zdefiniowanymi przez RNE; |
| --- | --- |

a)

spójność korytarza towarowego z siecią TEN-T, korytarzami ERTMS lub korytarzami zdefiniowanymi przez RNE;

| b) | włączenie priorytetowych projektów sieci TEN-T (1) do danego korytarza towarowego; |
| --- | --- |

b)

włączenie priorytetowych projektów sieci TEN-T (1) do danego korytarza towarowego;

| c) | przejście danego korytarza towarowego przez terytorium co najmniej trzech państw członkowskich, lub dwóch państw członkowskich, jeżeli odległość między terminalami kolejowymi obsługiwanymi przez ten korytarz towarowy jest większa niż 500 km; |
| --- | --- |

c)

przejście danego korytarza towarowego przez terytorium co najmniej trzech państw członkowskich, lub dwóch państw członkowskich, jeżeli odległość między terminalami kolejowymi obsługiwanymi przez ten korytarz towarowy jest większa niż 500 km;

| d) | zainteresowanie wnioskodawców danym korytarzem towarowym; |
| --- | --- |

d)

zainteresowanie wnioskodawców danym korytarzem towarowym;

| e) | równowaga między kosztami społeczno-gospodarczymi a korzyściami płynącymi z utworzenia korytarza towarowego; |
| --- | --- |

e)

równowaga między kosztami społeczno-gospodarczymi a korzyściami płynącymi z utworzenia korytarza towarowego;

| f) | spójność wszystkich korytarzy towarowych zaproponowanych przez państwa członkowskie w celu ustanowienia europejskiej sieci kolejowej ukierunkowanej na konkurencyjny transport towarowy; |
| --- | --- |

f)

spójność wszystkich korytarzy towarowych zaproponowanych przez państwa członkowskie w celu ustanowienia europejskiej sieci kolejowej ukierunkowanej na konkurencyjny transport towarowy;

| g) | istnienie dobrych połączeń z innymi rodzajami transportu, w szczególności dzięki odpowiedniej sieci terminali, w tym w portach morskich i śródlądowych; |
| --- | --- |

g)

istnienie dobrych połączeń z innymi rodzajami transportu, w szczególności dzięki odpowiedniej sieci terminali, w tym w portach morskich i śródlądowych;

| h) | w stosownych przypadkach lepsze wzajemne połączenia między państwami członkowskimi a sąsiadującymi państwami trzecimi. |
| --- | --- |

h)

w stosownych przypadkach lepsze wzajemne połączenia między państwami członkowskimi a sąsiadującymi państwami trzecimi.

---

(1)  Zob. załącznik III do decyzji nr 1692/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 lipca 1996 r. w sprawie wspólnotowych wytycznych dotyczących rozwoju transeuropejskiej sieci transportowej (Dz.U. L 228 z 9.9.1996, s. 1).

---

UZASADNIENIE RADY

I.   WPROWADZENIE

W dniu 15 grudnia 2008 r. Komisja przedstawiła wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie europejskiej sieci kolejowej ukierunkowanej na konkurencyjny transport towarowy.

W dniu 23 kwietnia 2009 r. Parlament Europejski przyjął opinię w pierwszym czytaniu.

W dniu 11 czerwca 2009 r. Rada osiągnęła porozumienie polityczne w sprawie powyższego wniosku.

W dniu 22 lutego 2010 r. Rada przyjęła stanowisko w pierwszym czytaniu zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą określoną w art. 294 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

Podczas prac Rada uwzględniła także opinie Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1) oraz Komitetu Regionów (2).

II.   ANALIZA STANOWISKA RADY W PIERWSZYM CZYTANIU

1.   Uwagi ogólne

W dniu 15 grudnia 2008 r. Komisja przedłożyła wniosek dotyczący rozporządzenia w sprawie europejskiej sieci kolejowej ukierunkowanej na konkurencyjny transport towarowy. Proponowane rozporządzenie ma na celu stworzenie europejskiej sieci kolejowej ukierunkowanej na konkurencyjny transport towarowy, obejmującej korytarze międzynarodowe, zapewniającej przewoźnikom wydajną infrastrukturę wysokiej jakości na potrzeby transportu towarowego. Dzięki temu przewoźnicy kolejowi powinni być w stanie oferować wydajne usługi wysokiej jakości i być bardziej konkurencyjni na rynku transportu towarowego. W tym celu we wniosku zawarto zasady dotyczące utworzenia i zmiany korytarzy transportu towarowego, ich organizacji i zarządzania nimi oraz środki dotyczące takich korytarzy, planowania inwestycji, a także środki dotyczące zdolności przepustowej i zarządzania ruchem.

Stanowisko Rady w pierwszym czytaniu ustanawia spójne ramy dla stworzenia europejskiej sieci kolejowej ukierunkowanej na konkurencyjny transport towarowy. Przewiduje ono prostszą procedurę ustalania pierwszych korytarzy transportu towarowego w oparciu o wykaz głównych tras korytarzy. Ten początkowy wykaz powinien zostać uzupełniony przez państwa członkowskie niewymienione w załączniku I do rozporządzenia, które ustalą korytarze transportu towarowego na późniejszym etapie. W przyjętym przez siebie podejściu Rada przewiduje ponadto możliwość odstępstw. Planuje w nim także lepiej zorganizowany system zarządzania korytarzami transportu towarowego. Rada wyraziła także zgodę na ustanowienie elastyczniejszego systemu wniosków o udostępnienie tras do celów transportu towarowego w oparciu o ściślejszą współpracę między zarządcami infrastruktury.

2.   Główne kwestie

i)   Wybór korytarzy transportu towarowego

Komisja zaproponowała procedurę, zgodnie z którą każde państwo członkowskie musiałoby utworzyć przynajmniej jeden korytarz wraz z innym (innymi) zainteresowanym (zainteresowanymi) państwem członkowskim (państwami członkowskimi). Ponadto pewne państwa członkowskie byłyby zobowiązane do utworzenia przynajmniej dwóch lub trzech korytarzy na podstawie rocznych zestawień wyrażonych w tonokilometrach dotyczących transportu kolejowego w tych państwach.

Rada przyjęła inne rozwiązanie, które polega na utworzeniu w określonych terminach pierwszych korytarzy transportu towarowego zgodnie z wykazem głównych tras tych korytarzy określonych w załączniku I do rozporządzenia i zobowiązaniu państw członkowskich niewymienionych w wykazie do uczestniczenia w utworzeniu przynajmniej jednego korytarza transportu towarowego. Państwa członkowskie uczestniczą również w utworzeniu nowego korytarza lub przedłużeniu istniejącego, by zagwarantować sąsiadującemu państwu członkowskiemu wypełnienie obowiązku utworzenia przynajmniej jednego korytarza transportu towarowego.

Powyższe rozwiązanie obejmuje dwa możliwe odstępstwa od obowiązku uczestniczenia w utworzeniu korytarza transportu towarowego. Pierwsze odstępstwo byłoby możliwe pod pewnymi warunkami, takimi jak brak interesu wnioskodawców będących potencjalnymi użytkownikami danego korytarza transportu towarowego, brak korzyści społeczno-gospodarczych lub nieproporcjonalne obciążenie związane z utworzeniem takiego korytarza. Odstępstwo to uzależnione jest od decyzji Komisji podjętej zgodnie z procedurą komitetową. Drugie odstępstwo mogłoby mieć zastosowanie do państwa członkowskiego, którego sieć kolejowa ma inną szerokość torów niż główna sieć kolejowa na terytorium Unii.

Parlament Europejski wprowadził następujące poprawki do wniosku Komisji:

| — | korytarz transportu towarowego powinien łączyć co najmniej dwa państwa członkowskie i być zgodny z korytarzami TEN-T lub ERTMS; w razie potrzeby częścią korytarza mogą stać się niektóre odcinki niewłączone do TEN-T i cechujące się wysokim lub potencjalnie wysokim natężeniem ruchu towarowego; |
| --- | --- |

—

korytarz transportu towarowego powinien łączyć co najmniej dwa państwa członkowskie i być zgodny z korytarzami TEN-T lub ERTMS; w razie potrzeby częścią korytarza mogą stać się niektóre odcinki niewłączone do TEN-T i cechujące się wysokim lub potencjalnie wysokim natężeniem ruchu towarowego;

| — | decyzje o tworzeniu lub modyfikacji korytarza transportu towarowego są podejmowane przez zainteresowane państwa członkowskie, które uprzednio informują Komisję o swoich zamiarach, dołączając wniosek opracowany przez właściwych zarządców infrastruktury z uwzględnieniem inicjatyw i opinii przedsiębiorstw kolejowych użytkujących dany korytarz lub zainteresowanych jego użytkowaniem; zainteresowane przedsiębiorstwa kolejowe mogą uczestniczyć w tym procesie, jeżeli dotyczą ich znaczne inwestycje; |
| --- | --- |

—

decyzje o tworzeniu lub modyfikacji korytarza transportu towarowego są podejmowane przez zainteresowane państwa członkowskie, które uprzednio informują Komisję o swoich zamiarach, dołączając wniosek opracowany przez właściwych zarządców infrastruktury z uwzględnieniem inicjatyw i opinii przedsiębiorstw kolejowych użytkujących dany korytarz lub zainteresowanych jego użytkowaniem; zainteresowane przedsiębiorstwa kolejowe mogą uczestniczyć w tym procesie, jeżeli dotyczą ich znaczne inwestycje;

| — | kryteria dotyczące utworzenia korytarzy transportu towarowego należy określić w sposób dostosowany do konkretnych potrzeb państw członkowskich i zarządców infrastruktury, aby pozostawić im pole manewru w zakresie podejmowania decyzji i zarządzania; |
| --- | --- |

—

kryteria dotyczące utworzenia korytarzy transportu towarowego należy określić w sposób dostosowany do konkretnych potrzeb państw członkowskich i zarządców infrastruktury, aby pozostawić im pole manewru w zakresie podejmowania decyzji i zarządzania;

| — | najpóźniej trzy lata po wejściu rozporządzenia w życie na terytorium każdego państwa członkowskiego musi powstać co najmniej jeden korytarz transportu towarowego; |
| --- | --- |

—

najpóźniej trzy lata po wejściu rozporządzenia w życie na terytorium każdego państwa członkowskiego musi powstać co najmniej jeden korytarz transportu towarowego;

| — | Komisja odnotowuje wnioski dotyczące utworzenia korytarzy transportu towarowego i bada ich zgodność z kryteriami oceny zawartymi w załączniku do rozporządzenia. |
| --- | --- |

—

Komisja odnotowuje wnioski dotyczące utworzenia korytarzy transportu towarowego i bada ich zgodność z kryteriami oceny zawartymi w załączniku do rozporządzenia.

ii)   Zarządzanie korytarzami transportu towarowego

Komisja zaproponowała, by dla każdego korytarza transportu towarowego odpowiedni zarządcy infrastruktury powoływali organ zarządzający odpowiedzialny za określenie, kierowanie wykonaniem i aktualizację planu realizacji korytarza transportu towarowego. Ponadto należy powołać grupę roboczą złożoną z zarządców i właścicieli terminali strategicznych korytarza transportu towarowego. Grupa robocza mogłaby wydawać opinie w sprawie wszelkich wniosków organu zarządzającego mających bezpośredni wpływ na inwestycje i zarządzanie terminalami strategicznymi. Organ zarządzający nie mógłby podejmować decyzji sprzecznych z tymi opiniami.

Rada zmieniła wniosek Komisji i postanowiła, że w odniesieniu do każdego korytarza transportu towarowego zainteresowane państwa członkowskie ustanawiają radę wykonawczą odpowiedzialną za zdefiniowanie ogólnych celów danego korytarza transportu towarowego, nadzorowanie i podejmowanie działań w zakresie wykonania i planowania inwestycji. Rada wykonawcza składa się z przedstawicieli organów zainteresowanych państw członkowskich.

Ponadto w odniesieniu do każdego korytarza transportu towarowego odpowiedni zarządcy infrastruktury ustanawiają radę zarządzającą odpowiedzialną za przyjmowanie określonych środków dotyczących wykonania, planowania inwestycji, zdolności przepustowej infrastruktury i jakości usług. Rada zarządzająca składa się z przedstawicieli zarządców infrastruktury.

Rada zarządzająca powołuje również grupę doradczą złożoną z zarządców i właścicieli terminali korytarza transportu towarowego. Grupa doradcza może wydawać opinie w sprawie wszelkich wniosków rady zarządzającej, które mają bezpośredni wpływ na inwestycje i zarządzanie terminalami. Może ona również wydawać opinie z własnej inicjatywy. Rada zarządzająca uwzględnia wszelkie takie opinie.

Parlament Europejski w znacznej mierze przychylił się do wniosku Komisji. Niemniej jednak w odniesieniu do przepisu dotyczącego ustanowienia organu zarządzającego dla każdego korytarza transportu towarowego zaproponował on, by zainteresowane przedsiębiorstwa kolejowe lub grupy przedsiębiorstw kolejowych regularnie korzystające z korytarza regularnie uczestniczyły w pracach tego organu, pełniąc funkcję doradczą.

Parlament Europejski zaproponował także, aby zainteresowane państwa członkowskie mogły ustanowić dla każdego korytarza transportu towarowego zarząd odpowiedzialny za udzielanie zezwoleń na sporządzenie przez organ zarządzający planu realizacji korytarza i za nadzór nad jego wykonaniem.

Wreszcie, grupa robocza złożona z zarządców i właścicieli terminali strategicznych korytarza transportu towarowego, ustanowiona zgodnie z wnioskiem Komisji, powinna również obejmować przedstawicieli portów morskich i portów żeglugi śródlądowej.

iii)   Terminale strategiczne a priorytetowe przewozy towarowe

Komisja zaproponowała, by organ zarządzający ustalał strategię dotyczącą rozwoju terminali strategicznych, tak aby były one w stanie zaspokajać potrzeby kolejowego transportu towarowego w korytarzu transportu towarowego.

Ponadto Komisja zaproponowała, by organ zarządzający określał klasy rodzajowe ruchu towarowego obowiązujące w całym korytarzu transportu towarowego. Co najmniej jedna z tych klas, zwana „priorytetowym przewozem towarowym”, powinna obejmować towary, których transport podlega znacznym ograniczeniom czasowym i które w związku z tym muszą korzystać z efektywnego transportu o gwarantowanej punktualności.

W swoim stanowisku w pierwszym czytaniu Rada skreśliła zaproponowane przez Komisję artykuły dotyczące wyżej wspomnianych kwestii. W przypadku terminali strategicznych uznano, że decyzję w tej kwestii należy pozostawić mechanizmom rynkowym. W odniesieniu do priorytetowych przewozów towarowych uzgodniono, że rozwiązanie takie mogłoby mieć dyskryminujący charakter zwłaszcza w stosunku do przewozów pasażerskich.

Parlament Europejski w znacznej mierze przychylił się do wniosku Komisji. W przypadku terminali strategicznych zaproponował jednak, by dodać odesłanie do zintegrowanej strategii obejmującej węzły intermodalne rozmieszczone wzdłuż korytarzy transportu towarowego. Strategia ta powinna obejmować współpracę z regionalnymi, lokalnymi i krajowymi władzami oraz nabywanie terenu pod budowę kolejowych terminali towarowych, a także ułatwiać dostęp do środków finansowych wspierających takie przedsięwzięcia. Ponadto organ zarządzający powinien dopilnować, by powstała wystarczająca liczba terminali w strategicznych miejscach w oparciu o przewidywania dotyczące natężenia ruchu.

W artykule dotyczącym priorytetowych przewozów towarowych Parlament Europejski postanowił zmienić tytuł i nadać mu brzmienie: „Standardowe klasy tras kolejowych w korytarzach transportu towarowego”, a także odpowiednio dostosować treść, tak by przewidywał on okresową aktualizację klas tras przeznaczonych do kolejowego transportu towarowego w całym korytarzu transportu towarowego. Co najmniej jedna z tych klas (zwana „ułatwionym przewozem towarowym”) powinna obejmować trasę kolejową, która musi korzystać z efektywnego transportu o gwarantowanej punktualności. Ponadto kryteria wyróżniania klas rodzajowych ruchu towarowego powinny być przyjmowane przez organ zarządzający po konsultacji z wnioskodawcami, którzy mogą korzystać z korytarzy transportu towarowego.

iv)   Pojedynczy punkt kontaktowy przyjmujący wnioski o przyznanie tras międzynarodowych

Komisja zaproponowała, by organ zarządzający tworzył pojedynczy punkt kontaktowy przyjmujący wnioski o przyznanie tras dla pociągów towarowych przekraczających co najmniej jedną granicę w korytarzu transportu towarowego oraz aby wszystkie wnioski o przyznanie tych tras były składane w tym pojedynczym punkcie kontaktowym.

Rada nie wyraziła zgody na zaproponowaną przez Komisję obowiązkową procedurę i postanowiła w zamian, że rada zarządzająca korytarza transportu towarowego wyznaczy lub utworzy wspólny organ lub system informacyjny na podstawie współpracy zarządców infrastruktury, który powinien umożliwić wnioskodawcom występowanie – w jednym miejscu i w ramach jednej operacji – o alokację zdolności przepustowej infrastruktury dla pociągów towarowych przekraczających co najmniej jedną granicę w jednym korytarzu transportu towarowego.

Parlament Europejski w znacznej mierze przychylił się do wniosku Komisji. Postanowił jednak zaproponować, by poszczególni zarządcy infrastruktury korytarza transportu towarowego mogli być wyznaczani do działania w charakterze biura obsługi pojedynczego punktu kontaktowego dla wnioskodawców zwracających się o przyznanie tras.

v)   Upoważnieni wnioskodawcy

Komisja w swoim wniosku przewiduje dla wnioskodawców innych niż przedsiębiorstwa kolejowe i tworzone przez nie ugrupowania międzynarodowe możliwość składania wniosków o przyznanie tras do celów transportu towarowego, jeżeli wnioski te dotyczą jednego lub kilku odcinków korytarza transportu towarowego.

Rada skreśliła artykuł dotyczący upoważnionych wnioskodawców zaproponowany przez Komisję. Rada natomiast tylko dopuszcza możliwość składania przez wnioskodawców innych niż przedsiębiorstwa kolejowe i ich grupy międzynarodowe wniosków o dostęp do infrastruktury na określonych odcinkach tras kolejowych w przypadku, gdy te trasy kolejowe zlokalizowane są w państwach członkowskich, których prawo krajowe dopuszcza takie wnioski.

Parlament Europejski przychylił się do wniosku Komisji, wprowadzając do tekstu niewielką zmianę.

vi)   Zarządzanie ruchem w przypadku zakłóceń

Komisja zaproponowała, by zarządcy infrastruktury korytarza transportu towarowego ustanawiali i publikowali reguły dotyczące pierwszeństwa między poszczególnymi rodzajami ruchu obwiązujące w razie zakłóceń ruchu w korytarzu transportu towarowego. Reguły te powinny przewidywać co najmniej, że trasa przyznana pociągowi kursującemu w ramach priorytetowych przewozów towarowych, który spełnia warunki zgodne z pierwotnymi ustaleniami dotyczącymi jego trasy, nie może być przyznana innemu pociągowi ani zmodyfikowana, chyba że pierwotny użytkownik trasy udzieli zgody na jej przyznanie innemu pociągowi lub jej modyfikację.

Rada zmieniła wniosek Komisji i postanowiła, że rada zarządzająca przyjmuje wspólne cele w zakresie punktualności lub wytyczne w zakresie zarządzania ruchem w przypadku zakłóceń w ruchu pociągów w korytarzu transportu towarowego. Na podstawie wspomnianych celów lub wytycznych każdy zarządca infrastruktury opracowuje następnie zasady pierwszeństwa dotyczące zarządzania różnymi rodzajami ruchu w korytarzu transportu towarowego. Reguły ustanawiania zasad pierwszeństwa mają na celu maksymalne skrócenie całkowitego czasu przywracania sieci do normalnego funkcjonowania w odniesieniu do potrzeb wszystkich rodzajów transportu.

Parlament Europejski w znacznej mierze przychylił się do wniosku Komisji, przy czym dopuścił, by zarządcy infrastruktury korytarza transportu towarowego ustanawiali i publikowali reguły dotyczące pierwszeństwa między poszczególnymi rodzajami tras kolejowych, zwłaszcza dla tras kolejowych przyznanych opóźnionym pociągom, obwiązujące w razie zakłóceń ruchu na każdym odcinku korytarza transportu towarowego w sieci. Ma się to odbywać zgodnie z propozycją organu zarządzającego korytarzem transportu towarowego oraz z poszanowaniem zasad i planów, o których mowa w stosownym artykule.

vii)   Odstępstwo

Komisja zaproponowała, by państwa członkowskie mogły w stosownych przypadkach występować o odstępstwo od przepisów rozporządzenia; w tym celu przekazywałyby one Komisji uzasadniony wniosek o zastosowanie odstępstwa. Komisja powinna przyjąć decyzję w sprawie tego wniosku, zgodnie z określoną procedurą konsultacyjną, uwzględniając warunki geograficzne, a także rozwój usług kolejowego transportu towarowego w państwie członkowskim, które złożyło wniosek o zastosowanie odstępstwa.

Rada skreśliła powyższy przepis zaproponowany przez Komisję. Zastąpiła go artykułem określającym „środki tymczasowe”, w którym przewiduje się, że obowiązek realizacji rozporządzenia nie dotyczy Republiki Cypryjskiej i Republiki Malty, dopóki na ich terytoriach nie powstanie system kolei.

Parlament Europejski przychylił się do wniosku Komisji.

3.   Inne poprawki przyjęte przez Parlament Europejski

Inne poprawki nieujęte w stanowisku Rady w pierwszym czytaniu dotyczą w szczególności:

| — | odniesienia do optymalizacji i niezawodności towarowego ruchu kolejowego; |
| --- | --- |

—

odniesienia do optymalizacji i niezawodności towarowego ruchu kolejowego;

| — | programów badań, programu Marco Polo, a także innych unijnych strategii politycznych i funduszy, takich jak Fundusz Spójności; |
| --- | --- |

—

programów badań, programu Marco Polo, a także innych unijnych strategii politycznych i funduszy, takich jak Fundusz Spójności;

| — | budowy skutecznych i zadowalających połączeń z innymi środkami transportu w celu stworzenia wydajnej i zintegrowanej sieci transportu towarowego; |
| --- | --- |

—

budowy skutecznych i zadowalających połączeń z innymi środkami transportu w celu stworzenia wydajnej i zintegrowanej sieci transportu towarowego;

| — | procedury definiowania wskaźników wyników; |
| --- | --- |

—

procedury definiowania wskaźników wyników;

| — | zmian w definicjach zawartych w art. 2; |
| --- | --- |

—

zmian w definicjach zawartych w art. 2;

| — | dostosowywania planu realizacji; |
| --- | --- |

—

dostosowywania planu realizacji;

| — | dodania odniesienia do ewentualnych wąskich gardeł; |
| --- | --- |

—

dodania odniesienia do ewentualnych wąskich gardeł;

| — | programu poprawy korytarza transportu towarowego; |
| --- | --- |

—

programu poprawy korytarza transportu towarowego;

| — | okresowego uaktualniania badania rynkowego; |
| --- | --- |

—

okresowego uaktualniania badania rynkowego;

| — | programów tworzenia korytarzy transportu towarowego i poprawy ich wyników; |
| --- | --- |

—

programów tworzenia korytarzy transportu towarowego i poprawy ich wyników;

| — | wnioskodawców, którzy zamierzają korzystać z korytarza transportu towarowego; |
| --- | --- |

—

wnioskodawców, którzy zamierzają korzystać z korytarza transportu towarowego;

| — | strategii dotyczącej planów inwestycyjnych; |
| --- | --- |

—

strategii dotyczącej planów inwestycyjnych;

| — | planów inwestycyjnych; |
| --- | --- |

—

planów inwestycyjnych;

| — | rezerwy zdolności przepustowej; |
| --- | --- |

—

rezerwy zdolności przepustowej;

| — | opłaty za trasy przyznane, ale ostatecznie niewykorzystane; |
| --- | --- |

—

opłaty za trasy przyznane, ale ostatecznie niewykorzystane;

| — | reguł dotyczących pierwszeństwa; |
| --- | --- |

—

reguł dotyczących pierwszeństwa;

| — | spójności między różnymi planami poprawy wyników; |
| --- | --- |

—

spójności między różnymi planami poprawy wyników;

| — | informacji, jakie zarządcy infrastruktury i inne strony trzecie biorące udział w przyznawaniu zdolności przepustowej w wymiarze międzynarodowym są zobowiązani przedstawiać organom kontrolnym. |
| --- | --- |

—

informacji, jakie zarządcy infrastruktury i inne strony trzecie biorące udział w przyznawaniu zdolności przepustowej w wymiarze międzynarodowym są zobowiązani przedstawiać organom kontrolnym.

III.   WNIOSEK

Opracowując stanowisko w pierwszym czytaniu, Rada w pełni uwzględniła wniosek Komisji oraz opinię Parlamentu Europejskiego wyrażoną w pierwszym czytaniu. W przypadku poprawek Parlamentu Europejskiego Rada stwierdza, że wiele z ich zostało już uwzględnionych – w założeniu, częściowo lub w pełni – w stanowisku Rady w pierwszym czytaniu.

---

(1)  Opinia z dnia 15 lipca 2009 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

(2)  (Dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

---

| 4.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | CE 114/17 |
| --- | --- | --- | --- |

4.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

CE 114/17

---

STANOWISKO PRZYJĘTE PRZEZ RADĘ (UE) NR 3/2010 W PIERWSZYM CZYTANIU

w sprawie przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego obowiązki podmiotów wprowadzających drewno i produkty z drewna na rynek

Przyjęte przez Radę w dniu 1 marca 2010 r.

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

2010/C 114 E/02

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),

uwzględniając opinię Komitetu Regionów (2),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (3),

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Lasy przynoszą różnorodne korzyści środowisku, gospodarce i społeczeństwu, m.in. dostarczają drewno i inne niedrzewne produkty leśne i pełnią funkcje związane z ochroną środowiska. |
| --- | --- |

(1)

Lasy przynoszą różnorodne korzyści środowisku, gospodarce i społeczeństwu, m.in. dostarczają drewno i inne niedrzewne produkty leśne i pełnią funkcje związane z ochroną środowiska.

| (2) | W związku z rosnącym popytem na drewno i produkty z drewna na całym świecie oraz ze względu na słabości instytucjonalne i słabości w zarządzaniu, które występują w sektorze leśnym w wielu krajach będących producentami drewna, coraz większe obawy budzi zjawisko nielegalnego pozyskiwania drewna i związanego z nim handlu. |
| --- | --- |

(2)

W związku z rosnącym popytem na drewno i produkty z drewna na całym świecie oraz ze względu na słabości instytucjonalne i słabości w zarządzaniu, które występują w sektorze leśnym w wielu krajach będących producentami drewna, coraz większe obawy budzi zjawisko nielegalnego pozyskiwania drewna i związanego z nim handlu.

| (3) | Nielegalne pozyskiwanie drewna jest powszechnym problemem o międzynarodowym znaczeniu. Stanowi ono duże zagrożenie dla lasów, gdyż jest częścią procesu wylesiania będącego przyczyną około 20% emisji CO2, zagraża różnorodności biologicznej i szkodzi zrównoważonej gospodarce leśnej i rozwojowi lasów, a także rentowności rynkowej podmiotów działających zgodnie z mającym zastosowanie ustawodawstwem. Ponadto nielegalne pozyskiwanie drewna ma skutki społeczne, polityczne i gospodarcze. |
| --- | --- |

(3)

Nielegalne pozyskiwanie drewna jest powszechnym problemem o międzynarodowym znaczeniu. Stanowi ono duże zagrożenie dla lasów, gdyż jest częścią procesu wylesiania będącego przyczyną około 20% emisji CO2, zagraża różnorodności biologicznej i szkodzi zrównoważonej gospodarce leśnej i rozwojowi lasów, a także rentowności rynkowej podmiotów działających zgodnie z mającym zastosowanie ustawodawstwem. Ponadto nielegalne pozyskiwanie drewna ma skutki społeczne, polityczne i gospodarcze.

| (4) | W komunikacie Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 maja 2003 r. zatytułowanym „Egzekwowanie prawa, zarządzanie i handel w dziedzinie leśnictwa (FLEGT): wniosek w sprawie planu działania UE” zaproponowano pakiet środków służących wspieraniu międzynarodowych wysiłków na rzecz rozwiązania problemu nielegalnego pozyskiwania drewna i związanego z nim handlu. |
| --- | --- |

(4)

W komunikacie Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 maja 2003 r. zatytułowanym „Egzekwowanie prawa, zarządzanie i handel w dziedzinie leśnictwa (FLEGT): wniosek w sprawie planu działania UE” zaproponowano pakiet środków służących wspieraniu międzynarodowych wysiłków na rzecz rozwiązania problemu nielegalnego pozyskiwania drewna i związanego z nim handlu.

| (5) | Parlament Europejski i Rada z zadowoleniem przyjęły ten komunikat i uznały, że konieczne jest włączenie się Unii w światowe działania na rzecz rozwiązania problemu nielegalnego pozyskiwania drewna. |
| --- | --- |

(5)

Parlament Europejski i Rada z zadowoleniem przyjęły ten komunikat i uznały, że konieczne jest włączenie się Unii w światowe działania na rzecz rozwiązania problemu nielegalnego pozyskiwania drewna.

| (6) | Zgodnie z określonym w komunikacie celem, jakim jest zapewnienie przywozu do Unii wyłącznie tych produktów z drewna, które zostały wyprodukowane zgodnie z ustawodawstwem kraju będącego producentem, Unia prowadzi z krajami będącymi producentami drewna (krajami partnerskimi) negocjacje w sprawie dobrowolnych umów o partnerstwie (VPA), które nakładają na strony prawnie wiążące zobowiązanie do wdrożenia systemu zezwoleń oraz do uregulowania handlu drewnem i produktami z drewna określonymi w tych VPA. |
| --- | --- |

(6)

Zgodnie z określonym w komunikacie celem, jakim jest zapewnienie przywozu do Unii wyłącznie tych produktów z drewna, które zostały wyprodukowane zgodnie z ustawodawstwem kraju będącego producentem, Unia prowadzi z krajami będącymi producentami drewna (krajami partnerskimi) negocjacje w sprawie dobrowolnych umów o partnerstwie (VPA), które nakładają na strony prawnie wiążące zobowiązanie do wdrożenia systemu zezwoleń oraz do uregulowania handlu drewnem i produktami z drewna określonymi w tych VPA.

| (7) | Z uwagi na wymiar i pilny charakter problemu konieczne jest aktywne wsparcie międzynarodowej walki z nielegalnym pozyskiwaniem drewna i związanym z nim handlem, tak by uzupełnić i wzmocnić inicjatywę zawierania umów VPA, oraz poprawa synergii między strategiami politycznymi mającymi na celu ochronę lasów i osiągnięcie wysokiego poziomu ochrony środowiska, w tym walkę ze zmianą klimatu i utratą różnorodności biologicznej. |
| --- | --- |

(7)

Z uwagi na wymiar i pilny charakter problemu konieczne jest aktywne wsparcie międzynarodowej walki z nielegalnym pozyskiwaniem drewna i związanym z nim handlem, tak by uzupełnić i wzmocnić inicjatywę zawierania umów VPA, oraz poprawa synergii między strategiami politycznymi mającymi na celu ochronę lasów i osiągnięcie wysokiego poziomu ochrony środowiska, w tym walkę ze zmianą klimatu i utratą różnorodności biologicznej.

| (8) | Należy uwzględnić starania krajów, które zawarły umowy VPA FLEGT z Unią, oraz zawarte w tych umowach zasady, w szczególności w odniesieniu do definicji legalnie wyprodukowanego drewna. Należy również wziąć pod uwagę, że w ramach systemu zezwoleń FLEGT do Unii wywożone są wyłącznie drewno pozyskane zgodnie z odnośnym ustawodawstwem krajowym oraz pochodzące z niego produkty. Dlatego drewno zawarte w produktach z drewna wymienione w załącznikach II i III do rozporządzenia Rady (WE) nr 2173/2005 z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia systemu zezwoleń na przywóz drewna do Wspólnoty Europejskiej FLEGT (4), pochodzące z państw partnerskich wymienionych w załączniku I do rozporządzenia Rady (WE) nr 2173/2005, powinny być uznawane za legalnie pozyskane, pod warunkiem że produkty te spełniają wymogi tego rozporządzenia i wszelkich przepisów wykonawczych. |
| --- | --- |

(8)

Należy uwzględnić starania krajów, które zawarły umowy VPA FLEGT z Unią, oraz zawarte w tych umowach zasady, w szczególności w odniesieniu do definicji legalnie wyprodukowanego drewna. Należy również wziąć pod uwagę, że w ramach systemu zezwoleń FLEGT do Unii wywożone są wyłącznie drewno pozyskane zgodnie z odnośnym ustawodawstwem krajowym oraz pochodzące z niego produkty. Dlatego drewno zawarte w produktach z drewna wymienione w załącznikach II i III do rozporządzenia Rady (WE) nr 2173/2005 z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia systemu zezwoleń na przywóz drewna do Wspólnoty Europejskiej FLEGT (4), pochodzące z państw partnerskich wymienionych w załączniku I do rozporządzenia Rady (WE) nr 2173/2005, powinny być uznawane za legalnie pozyskane, pod warunkiem że produkty te spełniają wymogi tego rozporządzenia i wszelkich przepisów wykonawczych.

| (9) | Należy również uwzględnić fakt, że na mocy Konwencji o międzynarodowym handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem (CITES) jedynie jej strony są uprawnione do przyznawania zezwolenia eksportowego CITES, jeśli gatunki objęte tą konwencją zostały pozyskane, między innymi, zgodnie z ustawodawstwem kraju wywozu. Dlatego drewno pochodzące z gatunków wymienionych w załącznikach A, B lub C do rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi (5) powinny być uznawane za legalnie pozyskane, pod warunkiem że spełnia ono wymogi tego rozporządzenia i wszelkich przepisów wykonawczych. |
| --- | --- |

(9)

Należy również uwzględnić fakt, że na mocy Konwencji o międzynarodowym handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem (CITES) jedynie jej strony są uprawnione do przyznawania zezwolenia eksportowego CITES, jeśli gatunki objęte tą konwencją zostały pozyskane, między innymi, zgodnie z ustawodawstwem kraju wywozu. Dlatego drewno pochodzące z gatunków wymienionych w załącznikach A, B lub C do rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi (5) powinny być uznawane za legalnie pozyskane, pod warunkiem że spełnia ono wymogi tego rozporządzenia i wszelkich przepisów wykonawczych.

| (10) | Biorąc pod uwagę złożoność czynników leżących u podstawy problemu nielegalnego pozyskiwania drewna oraz jego skutki, należy ograniczyć zachęty do postępowania niezgodnego z prawem, oddziałując na postępowanie podmiotów. |
| --- | --- |

(10)

Biorąc pod uwagę złożoność czynników leżących u podstawy problemu nielegalnego pozyskiwania drewna oraz jego skutki, należy ograniczyć zachęty do postępowania niezgodnego z prawem, oddziałując na postępowanie podmiotów.

| (11) | W związku z brakiem definicji uzgodnionej na szczeblu międzynarodowym podstawą dla definicji zjawiska nielegalnego pozyskiwania drewna powinno być ustawodawstwa kraju, w którym drewno zostało pozyskane. |
| --- | --- |

(11)

W związku z brakiem definicji uzgodnionej na szczeblu międzynarodowym podstawą dla definicji zjawiska nielegalnego pozyskiwania drewna powinno być ustawodawstwa kraju, w którym drewno zostało pozyskane.

| (12) | Wiele produktów z drewna poddawanych jest licznym procesom przed ich wprowadzeniem po raz pierwszy na rynek lub po ich wprowadzeniu. W celu uniknięcia niepotrzebnych obciążeń administracyjnych wymogom określonym w niniejszym rozporządzeniu powinny podlegać tylko te podmioty, które po raz pierwszy wprowadzają drewno i produkty z drewna na rynek wewnętrzny, nie zaś wszystkie podmioty biorące udział w łańcuchu dystrybucji. |
| --- | --- |

(12)

Wiele produktów z drewna poddawanych jest licznym procesom przed ich wprowadzeniem po raz pierwszy na rynek lub po ich wprowadzeniu. W celu uniknięcia niepotrzebnych obciążeń administracyjnych wymogom określonym w niniejszym rozporządzeniu powinny podlegać tylko te podmioty, które po raz pierwszy wprowadzają drewno i produkty z drewna na rynek wewnętrzny, nie zaś wszystkie podmioty biorące udział w łańcuchu dystrybucji.

| (13) | Mając na uwadze fakt, że zobowiązanie podmiotów do przekazywania informacji o pochodzeniu drewna w produktach wytworzonych z drewna uzyskanego z recyklingu stanowiłoby nieproporcjonalne obciążenie dla podmiotów, takie produkty należy wyłączyć z zakresu zastosowania niniejszego rozporządzenia. |
| --- | --- |

(13)

Mając na uwadze fakt, że zobowiązanie podmiotów do przekazywania informacji o pochodzeniu drewna w produktach wytworzonych z drewna uzyskanego z recyklingu stanowiłoby nieproporcjonalne obciążenie dla podmiotów, takie produkty należy wyłączyć z zakresu zastosowania niniejszego rozporządzenia.

| (14) | Podmioty wprowadzające po raz pierwszy drewno i produkty z drewna na rynek wewnętrzny powinny postępować z należytą starannością, stosując system środków i procedur (system zasad należytej staranności) w celu zminimalizowania ryzyka wprowadzenia na rynek wewnętrzny nielegalnie pozyskanego drewna i produktów pochodzących z takiego drewna. |
| --- | --- |

(14)

Podmioty wprowadzające po raz pierwszy drewno i produkty z drewna na rynek wewnętrzny powinny postępować z należytą starannością, stosując system środków i procedur (system zasad należytej staranności) w celu zminimalizowania ryzyka wprowadzenia na rynek wewnętrzny nielegalnie pozyskanego drewna i produktów pochodzących z takiego drewna.

| (15) | System zasad należytej staranności obejmuje trzy elementy właściwe dla zarządzania ryzykiem: dostęp do informacji, ocenę ryzyka i ograniczanie stwierdzonego ryzyka. System zasad należytej staranności powinien zapewniać dostęp do informacji o źródłach i dostawcach drewna i produktów z drewna wprowadzanych po raz pierwszy na rynek wewnętrzny, w tym do istotnych informacji np. dotyczących zgodności z mającym zastosowanie ustawodawstwem. Na podstawie tych informacji podmioty powinny przeprowadzić ocenę ryzyka. Gdy ryzyko zostanie stwierdzone, podmioty powinny je ograniczyć w sposób proporcjonalny do stwierdzonego ryzyka w celu zapobiegania wprowadzaniu na rynek nielegalnie pozyskanego drewna i produktów z takiego drewna. |
| --- | --- |

(15)

System zasad należytej staranności obejmuje trzy elementy właściwe dla zarządzania ryzykiem: dostęp do informacji, ocenę ryzyka i ograniczanie stwierdzonego ryzyka. System zasad należytej staranności powinien zapewniać dostęp do informacji o źródłach i dostawcach drewna i produktów z drewna wprowadzanych po raz pierwszy na rynek wewnętrzny, w tym do istotnych informacji np. dotyczących zgodności z mającym zastosowanie ustawodawstwem. Na podstawie tych informacji podmioty powinny przeprowadzić ocenę ryzyka. Gdy ryzyko zostanie stwierdzone, podmioty powinny je ograniczyć w sposób proporcjonalny do stwierdzonego ryzyka w celu zapobiegania wprowadzaniu na rynek nielegalnie pozyskanego drewna i produktów z takiego drewna.

| (16) | Aby uniknąć zbędnych obciążeń administracyjnych, od podmiotów, które już stosują systemy lub procedury spełniające wymogi niniejszego rozporządzenia, nie należy wymagać ustanowienia nowych systemów. |
| --- | --- |

(16)

Aby uniknąć zbędnych obciążeń administracyjnych, od podmiotów, które już stosują systemy lub procedury spełniające wymogi niniejszego rozporządzenia, nie należy wymagać ustanowienia nowych systemów.

| (17) | W celu uznania wzorcowych rozwiązań w sektorze leśnictwa w procedurze oceny ryzyka można wykorzystywać certyfikację lub inne uregulowania zweryfikowane przez strony trzecie, przewidujące weryfikację zgodności z mającym zastosowanie ustawodawstwem. |
| --- | --- |

(17)

W celu uznania wzorcowych rozwiązań w sektorze leśnictwa w procedurze oceny ryzyka można wykorzystywać certyfikację lub inne uregulowania zweryfikowane przez strony trzecie, przewidujące weryfikację zgodności z mającym zastosowanie ustawodawstwem.

| (18) | Sektor drewna ma istotne znaczenie dla gospodarki Unii. Ważnym jego elementem są organizacje skupiające podmioty, gdyż reprezentują one interesy sektora na szeroką skalę i współdziałają z różnymi zainteresowanymi stronami. Organizacje te dysponują również wiedzą specjalistyczną i potencjałem, które umożliwiają analizowanie odnośnego ustawodawstwa i służą ich członkom pomocą w jego przestrzeganiu, ale nie powinny wykorzystywać tych umiejętności aby dominować na rynku. Aby ułatwić wdrożenie niniejszego rozporządzenia oraz przyczynić się do wypracowania wzorcowych rozwiązań, należy uznać organizacje, które określiły wymogi zasad należytej staranności, spełniające wymogi niniejszego rozporządzenia. Wykaz takich uznanych organizacji powinien zostać podany do publicznej wiadomości, by umożliwić podmiotom korzystanie z usług takich uznanych organizacji monitorujących. |
| --- | --- |

(18)

Sektor drewna ma istotne znaczenie dla gospodarki Unii. Ważnym jego elementem są organizacje skupiające podmioty, gdyż reprezentują one interesy sektora na szeroką skalę i współdziałają z różnymi zainteresowanymi stronami. Organizacje te dysponują również wiedzą specjalistyczną i potencjałem, które umożliwiają analizowanie odnośnego ustawodawstwa i służą ich członkom pomocą w jego przestrzeganiu, ale nie powinny wykorzystywać tych umiejętności aby dominować na rynku. Aby ułatwić wdrożenie niniejszego rozporządzenia oraz przyczynić się do wypracowania wzorcowych rozwiązań, należy uznać organizacje, które określiły wymogi zasad należytej staranności, spełniające wymogi niniejszego rozporządzenia. Wykaz takich uznanych organizacji powinien zostać podany do publicznej wiadomości, by umożliwić podmiotom korzystanie z usług takich uznanych organizacji monitorujących.

| (19) | Właściwe organy powinny monitorować, czy podmioty skutecznie spełniają obowiązki ustanowione w niniejszym rozporządzeniu. W tym celu właściwe organy powinny w stosownych przypadkach przeprowadzać urzędowe kontrole, które mogą obejmować również kontrole na terenie danego podmiotu, i powinny mieć możliwość wymagania od podmiotów podjęcia – w razie konieczności – działań zaradczych. |
| --- | --- |

(19)

Właściwe organy powinny monitorować, czy podmioty skutecznie spełniają obowiązki ustanowione w niniejszym rozporządzeniu. W tym celu właściwe organy powinny w stosownych przypadkach przeprowadzać urzędowe kontrole, które mogą obejmować również kontrole na terenie danego podmiotu, i powinny mieć możliwość wymagania od podmiotów podjęcia – w razie konieczności – działań zaradczych.

| (20) | Właściwe organy powinny prowadzić zapisy z kontroli i udostępniać odpowiednie informacje wszystkim wnioskodawcom zgodnie z dyrektywą 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska (6). |
| --- | --- |

(20)

Właściwe organy powinny prowadzić zapisy z kontroli i udostępniać odpowiednie informacje wszystkim wnioskodawcom zgodnie z dyrektywą 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska (6).

| (21) | Ze względu na międzynarodowy charakter zjawiska, jakim jest nielegalne pozyskiwanie drewna i związany z nim handel, właściwe organy powinny współpracować ze sobą oraz z organami administracyjnymi państw trzecich oraz z Komisją. |
| --- | --- |

(21)

Ze względu na międzynarodowy charakter zjawiska, jakim jest nielegalne pozyskiwanie drewna i związany z nim handel, właściwe organy powinny współpracować ze sobą oraz z organami administracyjnymi państw trzecich oraz z Komisją.

| (22) | Państwa członkowskie powinny zapewnić, aby stosowano skuteczne, proporcjonalne i odstraszające kary za naruszenie przepisów niniejszego rozporządzenia. |
| --- | --- |

(22)

Państwa członkowskie powinny zapewnić, aby stosowano skuteczne, proporcjonalne i odstraszające kary za naruszenie przepisów niniejszego rozporządzenia.

| (23) | Komisja powinna zostać uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych, zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), dotyczących procedur uznawania oraz cofnięcia uznania organizacji monitorujących, dalszych właściwych kryteriów oceny ryzyka, które mogą być niezbędne do zastąpienia kryteriów już przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, oraz dotyczących wykazu drewna i produktów z drewna, do których ma zastosowanie niniejsze rozporządzenie. Szczególnie istotne jest, aby Komisja konsultowała się z ekspertami w fazie przygotowawczej zgodnie z zobowiązaniem, które Komisja podjęła w komunikacie z dnia 9 grudnia 2009 r. dotyczącym wprowadzenia w życie art. 290 TFUE. |
| --- | --- |

(23)

Komisja powinna zostać uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych, zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), dotyczących procedur uznawania oraz cofnięcia uznania organizacji monitorujących, dalszych właściwych kryteriów oceny ryzyka, które mogą być niezbędne do zastąpienia kryteriów już przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, oraz dotyczących wykazu drewna i produktów z drewna, do których ma zastosowanie niniejsze rozporządzenie. Szczególnie istotne jest, aby Komisja konsultowała się z ekspertami w fazie przygotowawczej zgodnie z zobowiązaniem, które Komisja podjęła w komunikacie z dnia 9 grudnia 2009 r. dotyczącym wprowadzenia w życie art. 290 TFUE.

| (24) | Środki niezbędne do wdrożenia niniejszego rozporządzenia należy przyjąć zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (7). |
| --- | --- |

(24)

Środki niezbędne do wdrożenia niniejszego rozporządzenia należy przyjąć zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (7).

| (25) | Podmiotom i właściwym organom należy udzielić rozsądnego czasu, w celu umożliwienia im przygotowanie się do spełniania wymogów niniejszego rozporządzenia. |
| --- | --- |

(25)

Podmiotom i właściwym organom należy udzielić rozsądnego czasu, w celu umożliwienia im przygotowanie się do spełniania wymogów niniejszego rozporządzenia.

| (26) | Ponieważ cel niniejszego rozporządzenia, mianowicie wspieranie walki z nielegalnym pozyskiwaniem drewna i związanym z nim handlem, nie może zostać osiągnięty indywidualnie przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na jego skalę można go lepiej osiągnąć na szczeblu unijnym, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym samym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu, |
| --- | --- |

(26)

Ponieważ cel niniejszego rozporządzenia, mianowicie wspieranie walki z nielegalnym pozyskiwaniem drewna i związanym z nim handlem, nie może zostać osiągnięty indywidualnie przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na jego skalę można go lepiej osiągnąć na szczeblu unijnym, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym samym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Przedmiot

Niniejsze rozporządzenie ustanawia obowiązki podmiotów wprowadzających drewno i produkty z drewna po raz pierwszy na rynek wewnętrzny i ma na celu zminimalizowanie ryzyka wprowadzania na rynek nielegalnie pozyskanego drewna i produktów wytworzonych z takiego drewna.

Artykuł 2

Definicje

Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

| a) | „drewno i produkty z drewna” oznaczają drewno i produkty z drewna określone w załączniku, z wyjątkiem produktów wytworzonych z drewna lub z produktów z drewna, które już zostały wprowadzone na rynek, oraz produkty z drewna lub części składowe takich produktów wytworzone z drewna lub z produktów z drewna, których cykl życia zakończył się i w innym przypadku zostałyby one usunięte jako odpady; |
| --- | --- |

a)

„drewno i produkty z drewna” oznaczają drewno i produkty z drewna określone w załączniku, z wyjątkiem produktów wytworzonych z drewna lub z produktów z drewna, które już zostały wprowadzone na rynek, oraz produkty z drewna lub części składowe takich produktów wytworzone z drewna lub z produktów z drewna, których cykl życia zakończył się i w innym przypadku zostałyby one usunięte jako odpady;

| b) | „wprowadzanie na rynek” oznacza dostarczenie odpłatnie lub nieodpłatnie – dowolnym sposobem i niezależnie od stosowanej techniki sprzedaży – drewna lub produktów z drewna po raz pierwszy na rynek wewnętrzny do celów dystrybucji lub wykorzystania w ramach działalności handlowej. Termin ten obejmuje także dostawę przy zastosowaniu środków porozumiewania się na odległość określonych w dyrektywie 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 maja 1997 r. w sprawie ochrony konsumentów w przypadku umów zawieranych na odległość (8); |
| --- | --- |

b)

„wprowadzanie na rynek” oznacza dostarczenie odpłatnie lub nieodpłatnie – dowolnym sposobem i niezależnie od stosowanej techniki sprzedaży – drewna lub produktów z drewna po raz pierwszy na rynek wewnętrzny do celów dystrybucji lub wykorzystania w ramach działalności handlowej. Termin ten obejmuje także dostawę przy zastosowaniu środków porozumiewania się na odległość określonych w dyrektywie 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 maja 1997 r. w sprawie ochrony konsumentów w przypadku umów zawieranych na odległość (8);

| c) | „podmiot” oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która wprowadza drewno lub produkty z drewna na rynek; |
| --- | --- |

c)

„podmiot” oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która wprowadza drewno lub produkty z drewna na rynek;

| d) | „kraj pozyskania” oznacza kraj lub terytorium, gdzie zostały pozyskane drewno lub drewno wchodzące w skład produktów z drewna; |
| --- | --- |

d)

„kraj pozyskania” oznacza kraj lub terytorium, gdzie zostały pozyskane drewno lub drewno wchodzące w skład produktów z drewna;

| e) | „legalnie pozyskane” oznacza pozyskane zgodnie z mającym zastosowanie ustawodawstwem kraju pozyskania; |
| --- | --- |

e)

„legalnie pozyskane” oznacza pozyskane zgodnie z mającym zastosowanie ustawodawstwem kraju pozyskania;

| f) | „nielegalnie pozyskane” oznacza pozyskane z naruszeniem mającego zastosowanie ustawodawstwa kraju pozyskania; |
| --- | --- |

f)

„nielegalnie pozyskane” oznacza pozyskane z naruszeniem mającego zastosowanie ustawodawstwa kraju pozyskania;

| g) | „mające zastosowanie ustawodawstwo” oznacza ustawodawstwo obowiązujące w kraju pozyskania i dotyczy następujących spraw:






  — | praw do pozyskiwania drewna w oficjalnie wytyczonych granicach; |
| --- | --- | --- |

g)

„mające zastosowanie ustawodawstwo” oznacza ustawodawstwo obowiązujące w kraju pozyskania i dotyczy następujących spraw:

—

praw do pozyskiwania drewna w oficjalnie wytyczonych granicach;

| — | opłat za uzyskanie praw do pozyskiwania drewna, opłat za drewno, w tym należności związanych z pozyskiwaniem drewna; |
| --- | --- |

—

opłat za uzyskanie praw do pozyskiwania drewna, opłat za drewno, w tym należności związanych z pozyskiwaniem drewna;

| — | pozyskiwania drewna, w tym bezpośrednio związanego z nim ustawodawstwa dotyczącego środowiska i lasów; |
| --- | --- |

—

pozyskiwania drewna, w tym bezpośrednio związanego z nim ustawodawstwa dotyczącego środowiska i lasów;

| — | praw stron trzecich dotyczących użytkowania i posiadania, na które wpływa pozyskiwanie drewna; oraz |
| --- | --- |

—

praw stron trzecich dotyczących użytkowania i posiadania, na które wpływa pozyskiwanie drewna; oraz

| — | ustawodawstwa dotyczącego handlu i ceł w zakresie, w jakim dotyczy ono sektora leśnictwa. |
| --- | --- |

—

ustawodawstwa dotyczącego handlu i ceł w zakresie, w jakim dotyczy ono sektora leśnictwa.

Artykuł 3

Status drewna i produktów z drewna objętych FLEGT i CITES

Do celów niniejszego rozporządzenia za legalnie pozyskane uważa się drewno zawarte w produktach z drewna wymienione w załącznikach II i III do rozporządzenia (WE) nr 2173/2005 pochodzące z krajów partnerskich wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2173/2005 oraz spełniające przepisy tego rozporządzenia i przepisy wykonawcze do niego.

Do celów niniejszego rozporządzenia za legalnie pozyskane uważa się drewno pochodzące z gatunków wymienionych w załącznikach A, B lub C do rozporządzenia (WE) nr 338/97 oraz spełniające przepisy tego rozporządzenia i przepisy wykonawcze do niego.

Artykuł 4

Obowiązki podmiotów

1.   Podmioty postępują z należytą starannością w celu zminimalizowania ryzyka wprowadzenia na rynek nielegalnie pozyskanego drewna lub produktów pochodzących z takiego drewna. W tym celu stosują one zestaw procedur i środków zwany dalej „systemem zasad należytej staranności”, określony w art. 5.

2.   Każdy podmiot utrzymuje i regularnie ocenia stosowany przez siebie system zasad należytej staranności, z wyjątkiem sytuacji, w której dany podmiot korzysta z systemu zasad należytej staranności ustanowionego przez organizację monitorującą, o której mowa w art. 7.

Artykuł 5

Systemy zasad należytej staranności

1.   System zasad należytej staranności, o którym mowa w art. 4 ust. 1, obejmuje następujące elementy:

| a) | środki i procedury zapewniające dostęp do następujących informacji dotyczących dostarczania przez dany podmiot drewna lub produktów z drewna wprowadzanych na rynek:






  — | opis, w tym pełna nazwa naukowa lub nazwa zwyczajowa gatunków drzew, nazwa handlowa i rodzaj produktu; |
| --- | --- | --- |

a)

środki i procedury zapewniające dostęp do następujących informacji dotyczących dostarczania przez dany podmiot drewna lub produktów z drewna wprowadzanych na rynek:

—

opis, w tym pełna nazwa naukowa lub nazwa zwyczajowa gatunków drzew, nazwa handlowa i rodzaj produktu;

| — | kraj pozyskania i, w stosownym przypadku, region pozyskania drewna w danym kraju; |
| --- | --- |

—

kraj pozyskania i, w stosownym przypadku, region pozyskania drewna w danym kraju;

| — | ilość (objętość, waga lub liczba jednostek); |
| --- | --- |

—

ilość (objętość, waga lub liczba jednostek);

| — | nazwa i adres dostawcy dostarczającego drewno podmiotowi; |
| --- | --- |

—

nazwa i adres dostawcy dostarczającego drewno podmiotowi;

| — | dokumenty lub inne informacje potwierdzające, że drewno to i produkty z drewna spełniają wymogi mającego zastosowanie ustawodawstwa; |
| --- | --- |

—

dokumenty lub inne informacje potwierdzające, że drewno to i produkty z drewna spełniają wymogi mającego zastosowanie ustawodawstwa;

| b) | procedury oceny ryzyka umożliwiające podmiotowi analizę i ocenę, czy istnieje ryzyko, że nielegalnie pozyskane drewno lub produkty pochodzące z takiego drewna zostaną wprowadzone na rynek.
  W takich procedurach uwzględnia się informacje, o których mowa w lit. a), oraz odpowiednie kryteria oceny ryzyka, w tym:






  — | zapewnienie zgodności z mającym zastosowanie ustawodawstwem, co może obejmować certyfikację lub uregulowania zweryfikowane przez strony trzecie dotyczące zgodności z mającym zastosowanie ustawodawstwem; |
| --- | --- | --- |

b)

procedury oceny ryzyka umożliwiające podmiotowi analizę i ocenę, czy istnieje ryzyko, że nielegalnie pozyskane drewno lub produkty pochodzące z takiego drewna zostaną wprowadzone na rynek.

W takich procedurach uwzględnia się informacje, o których mowa w lit. a), oraz odpowiednie kryteria oceny ryzyka, w tym:

—

zapewnienie zgodności z mającym zastosowanie ustawodawstwem, co może obejmować certyfikację lub uregulowania zweryfikowane przez strony trzecie dotyczące zgodności z mającym zastosowanie ustawodawstwem;

| — | powszechność nielegalnego pozyskiwania konkretnych gatunków drzew; |
| --- | --- |

—

powszechność nielegalnego pozyskiwania konkretnych gatunków drzew;

| — | powszechność nielegalnego pozyskiwania lub nielegalnych praktyk w kraju pozyskania lub regionie pozyskania drewna w danym kraju; |
| --- | --- |

—

powszechność nielegalnego pozyskiwania lub nielegalnych praktyk w kraju pozyskania lub regionie pozyskania drewna w danym kraju;

| — | złożoność łańcucha dostaw produktów z drewna; |
| --- | --- |

—

złożoność łańcucha dostaw produktów z drewna;

| c) | z wyjątkiem sytuacji, w których ryzyko, określone w trakcie procedur oceny ryzyka, o których mowa w lit. b), jest nieistotne, procedury ograniczania ryzyka obejmują zestaw odpowiednich i proporcjonalnych środków i procedur, mające na celu skuteczne zminimalizowanie tego ryzyka o i mogą dotyczyć konieczności przekazania dodatkowych informacji lub dokumentów lub poddania weryfikacji przez stronę trzecią. |
| --- | --- |

c)

z wyjątkiem sytuacji, w których ryzyko, określone w trakcie procedur oceny ryzyka, o których mowa w lit. b), jest nieistotne, procedury ograniczania ryzyka obejmują zestaw odpowiednich i proporcjonalnych środków i procedur, mające na celu skuteczne zminimalizowanie tego ryzyka o i mogą dotyczyć konieczności przekazania dodatkowych informacji lub dokumentów lub poddania weryfikacji przez stronę trzecią.

2.   Szczegółowe zasady niezbędne do zapewnienia jednolitego wykonania ust. 1 z wyjątkiem dalszych właściwych kryteriów oceny ryzyka, o których mowa w ust. 1 lit. b) akapit drugi niniejszego artykułu, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną, o której mowa w art. 16 ust. 2. Zasady te przyjmuje się do dnia ... (9).

3.   W celu uwzględnienia zmian sytuacji na rynku i doświadczenia zdobytego w czasie wykonywania niniejszego rozporządzenia, a w szczególności w czasie składania sprawozdań, o których mowa w art. 18 ust. 3, Komisja ma prawo do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 290 TFUE w zakresie dalszych właściwych kryteriów oceny ryzyka, które mogą być niezbędne do zastąpienia kryteriów, o których mowa w ust. 1 lit. b) akapit drugi niniejszego artykułu. Przyjmując takie akty delegowane, Komisja postępuje zgodnie z odnośnymi przepisami niniejszego rozporządzenia.

Jeśli chodzi o akty delegowane, o których mowa w niniejszym ustępie, zastosowanie mają procedury ustanowione w art. 13, 14 i 15.

Artykuł 6

Właściwe organy

1.   Każde państwo członkowskie wyznacza właściwy organ lub właściwe organy odpowiedzialne za stosowanie niniejszego rozporządzenia.

Do ... (10) państwa członkowskie przekażą Komisji nazwy i adresy właściwych organów. Państwa członkowskie informują Komisję o wszelkich zmianach nazw i adresów właściwych organów.

2.   Komisja podaje do wiadomości publicznej, także w Internecie, wykaz właściwych organów. Wykaz ten jest regularnie aktualizowany.

Artykuł 7

Organizacje monitorujące

1.   Organizacja monitorująca wykonuje następujące zadania:

| a) | utrzymuje i regularnie ocenia system zasad należytej staranności zgodnie z art. 5 i przyznaje podmiotom prawo do stosowania tego systemu; |
| --- | --- |

a)

utrzymuje i regularnie ocenia system zasad należytej staranności zgodnie z art. 5 i przyznaje podmiotom prawo do stosowania tego systemu;

| b) | weryfikuje, czy podmioty te właściwie stosują system zasad należytej staranności; |
| --- | --- |

b)

weryfikuje, czy podmioty te właściwie stosują system zasad należytej staranności;

| c) | w przypadku gdy podmiot nie stosuje właściwie swojego systemu zasad należytej staranności, podejmuje odpowiednie działania, w tym powiadamia właściwe organy, jeżeli podmiot ten poważnie lub wielokrotnie uchybił swoim obowiązkom. |
| --- | --- |

c)

w przypadku gdy podmiot nie stosuje właściwie swojego systemu zasad należytej staranności, podejmuje odpowiednie działania, w tym powiadamia właściwe organy, jeżeli podmiot ten poważnie lub wielokrotnie uchybił swoim obowiązkom.

2.   Organizacja może wystąpić o to, by uznano go za organizację monitorującą, jeżeli spełnia on następujące wymogi:

| a) | ma osobowość prawną, i prowadzi zgodną z prawem działalność na terytorium Unii; |
| --- | --- |

a)

ma osobowość prawną, i prowadzi zgodną z prawem działalność na terytorium Unii;

| b) | jest zdolny do wykonywania zadań, o których mowa w ust. 1; oraz |
| --- | --- |

b)

jest zdolny do wykonywania zadań, o których mowa w ust. 1; oraz

| c) | wykonuje swoje zadania w sposób pozwalający na uniknięcie konfliktów interesów. |
| --- | --- |

c)

wykonuje swoje zadania w sposób pozwalający na uniknięcie konfliktów interesów.

3.   Wnioskodawca, który spełnia wymogi określone w ust. 2, zostaje uznany za organizację monitorującą, za pomocą jednego z następujących sposobów:

| a) | właściwy organ państwa członkowskiego uznaje organizację monitorującą, która zamierza prowadzić swoją działalność wyłącznie w tym państwie członkowskim, a następnie niezwłocznie informuje Komisję; |
| --- | --- |

a)

właściwy organ państwa członkowskiego uznaje organizację monitorującą, która zamierza prowadzić swoją działalność wyłącznie w tym państwie członkowskim, a następnie niezwłocznie informuje Komisję;

| b) | Komisja po przekazaniu informacji państwom członkowskim uznaje organizację monitorującą, która zamierza prowadzić swoją działalność w więcej niż jednym państwie członkowskim lub w całej UE. |
| --- | --- |

b)

Komisja po przekazaniu informacji państwom członkowskim uznaje organizację monitorującą, która zamierza prowadzić swoją działalność w więcej niż jednym państwie członkowskim lub w całej UE.

4.   Właściwe organy przeprowadzają regularne kontrole w celu sprawdzenia, czy organizacje monitorujące działające pod ich jurysdykcją dalej wykonują zadania określone w ust. 1 i spełniają wymogi określone w ust. 2.

5.   Jeżeli właściwy organ stwierdza, że organizacja monitorująca uznana przez Komisję, nie wykonuje już zadań określonych w ust. 1 albo nie spełnia już wymogów określonych w ust. 2, niezwłocznie informuje Komisję.

6.   Właściwe organy lub Komisja mogą cofnąć uznanie, w przypadku gdy właściwy organ lub Komisja stwierdzi, że organizacja monitorująca nie wykonuje już zadań określonych w ust. 1 lub nie spełnia już wymogów określonych w ust. 2. Właściwy organ lub Komisja mogą cofnąć jedynie to uznanie, które same wydały. Zanim uznanie zostanie cofnięte, Komisja informuje państwa członkowskie. Państwa członkowskie informują Komisję o cofnięciu uznania.

7.   Aby uzupełnić zasady proceduralne w odniesieniu do uznawania i cofania uznawania organizacji monitorujących oraz, jeśli wymaga tego doświadczenie, aby je zmienić, Komisja ma prawo do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 290 TFUE. Przyjmując takie akty delegowane, Komisja postępuje zgodnie z odnośnymi przepisami niniejszego rozporządzenia.

Jeśli chodzi o akty delegowane, o których mowa w niniejszym ustępie, zastosowanie mają procedury ustanowione w art. 13, 14 i 15. Akty te przyjmuje się do dnia ... (11).

8.   Szczegółowe przepisy dotyczące częstotliwości i charakteru kontroli, o których mowa w ust. 4, niezbędnych do zapewnienia jednolitego wykonania ust. 4 są przyjmowane zgodnie z procedurą regulacyjną, o której mowa w art. 16 ust. 2. Zasady te przyjmuje się do dnia ... (11).

Artykuł 8

Wykaz organizacji monitorujących

Komisja publikuje wykaz organizacji monitorujących w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej serii C i udostępnia go na swojej stronie internetowej. Wykaz ten jest regularnie aktualizowany.

Artykuł 9

Kontrola podmiotów

1.   Właściwe organy przeprowadzają kontrole w celu zweryfikowania, czy podmioty spełniają wymogi określone w art. 4 i 5.

2.   Podmioty udzielają wszelkiej pomocy koniecznej do ułatwienia przeprowadzenia kontroli, o których mowa w ust. 1.

3.   W przypadku gdy w następstwie kontroli, o których mowa w ust. 1, stwierdzono niedociągnięcia, właściwe organy mogą wezwać dany podmiot do podjęcia działań. Niepodjęcie przez operatora takich działań zaradczych może skutkować zastosowaniem kar zgodnie z art. 17.

Artykuł 10

Zapisy z kontroli

1.   Właściwe organy prowadzą zapisy z kontroli, o których mowa w art. 9 ust. 1, wskazując w szczególności ich charakter i wyniki, a także wszelkie powiadomienie o działaniach zaradczych złożone na mocy art. 9 ust. 3. Zapisy ze wszystkich kontroli są przechowywane przez co najmniej 5 lat.

2.   Informacje, o których mowa w ust. 1, są podawane do wiadomości każdego wnioskodawcy zgodnie z dyrektywą 2003/4/WE.

Artykuł 11

Współpraca

1.   Właściwe organy współpracują ze sobą, z organami administracyjnymi państw trzecich i Komisją w celu zapewnienia zgodności z niniejszym rozporządzeniem.

2.   Właściwe organy wymieniają z właściwymi organami innego państwa członkowskiego lub innych państw członkowskich oraz z Komisją informacje o poważnych niedociągnięciach stwierdzonych w trakcie kontroli, o których mowa w artykułach 7 ust. 4 oraz 9 ust. 1, oraz o rodzajach kar nałożonych zgodnie z art. 17.

Artykuł 12

Zmiany w załączniku

Aby uwzględnić doświadczenie z wdrażania niniejszego rozporządzenia, w szczególności zdobyte podczas składania sprawozdań, o których mowa w art. 18 ust. 3, i w związku ze zmianami właściwości technicznych, użytkowników końcowych i procesów produkcji przedmiotowego drewna i przedmiotowych produktów z drewna, Komisja może przyjmować akty delegowane zgodnie z art. 290 TFUE poprzez zmianę i uzupełnianie załączonego wykazu drewna i produktów z drewna. Takie akty nie mogą tworzyć nieproporcjonalnego obciążenia podmiotów. Przyjmując takie akty delegowane, Komisja postępuje zgodnie z odnośnymi przepisami niniejszego rozporządzenia.

Jeśli chodzi o akty delegowane, o których mowa w niniejszym artykule, zastosowanie mają procedury ustanowione w art. 13, 14 i 15.

Artykuł 13

Wykonywanie oddelegowanych uprawnień

1.   Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 5 ust. 3, art. 7 ust. 7 i art. 12 przysługuje Komisji przez siedem lat od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące oddelegowanych uprawnień najpóźniej trzy miesiące przed upływem okresu trzech lat od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia. Delegacja uprawnień jest automatycznie przedłużana na ten sam okres, chyba że Parlament Europejski lub Rada ją wycofają zgodnie z art. 14.

2.   Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja zgłasza go jednocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

3.   Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych są przyznane Komisji na warunkach określonych w art. 14 i 15.

Artykuł 14

Odwołanie oddelegowanych uprawnień

1.   Delegacja uprawnień, o których mowa w art. 5 ust. 3, art. 7 ust. 7 i art. 12, może zostać odwołana przez Parlamentu Europejski lub przez Radę.

2.   Instytucja, która wszczęła procedurę wewnętrzną mającą na celu podjęcie decyzji o ewentualnym odwołaniu oddelegowanych uprawnień, powiadamia drugi organ ustawodawczy i Komisję najpóźniej miesiąc przed podjęciem ostatecznej decyzji, określając, które oddelegowane uprawnienia mogłyby zostać odwołane, i wskazując przyczyny takiego odwołania.

3   Wydanie decyzji o odwołaniu powoduje odwołanie uprawnień w niej wymienionych. Ma ona skutek natychmiastowy lub jest skuteczna od późniejszej daty w niej określonej. Nie wpływa na ważność już obowiązujących aktów delegowanych. Jest publikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 15

Sprzeciw wobec aktów delegowanych

1.   Parlament Europejski i Rada mogą wyrazić sprzeciw wobec aktu delegowanego w ciągu trzech miesięcy od daty powiadomienia.

2.   Jeżeli po upływie tego okresu ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyrażą sprzeciwu wobec aktu delegowanego lub jeśli przed tą datą Parlament Europejski i Rada poinformują Komisję, że postanowiły nie zgłaszać sprzeciwu, akt delegowany wchodzi w życie w dniu w nim określonym.

3.   Jeżeli Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się przyjętemu aktowi delegowanemu, akt ten nie wchodzi w życie. Instytucja, która się sprzeciwiła, wskazuje powody swego sprzeciwu wobec aktu delegowanego.

Artykuł 16

Komitet

1.   Komisję wspomaga Komitet ds. Egzekwowania Prawa, Zarządzania i Handlu w Dziedzinie Leśnictwa (FLEGT) ustanowiony na mocy art. 11 rozporządzenia (WE) nr 2173/2005.

2.   W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem art. 8 tej decyzji.

Artykuł 17

Sankcje

Państwa członkowskie określają zasady dotyczące sankcji mających zastosowanie w przypadku naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia i podejmują wszelkie środki niezbędne do ich wdrożenia. Przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o tych przepisach i przekazują niezwłocznie informacje o wszelkich późniejszych zmianach dotyczących tych przepisów.

Artykuł 18

Składanie sprawozdań

1.   Począwszy od dnia rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia co dwa lata do dnia 30 kwietnia państwa członkowskie przedkładają Komisji sprawozdania ze stosowania niniejszego rozporządzenia w poprzednich dwóch latach.

2.   Na podstawie tych sprawozdań Komisja sporządza sprawozdania przedstawiane co dwa lata Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

3.   Do dnia ... (12), a następnie co sześć lat Komisja na podstawie sprawozdań i doświadczeń w stosowaniu niniejszego rozporządzenia będzie przeprowadzać przegląd jego funkcjonowania i skuteczności, w szczególności w odniesieniu do konsekwencji administracyjnych dla małych i średnich przedsiębiorstw, oraz w odniesieniu do zakresu produktów. Sprawozdaniom mogą towarzyszyć, w razie potrzeby, odnośne wnioski ustawodawcze.

Artykuł 19

Wejście w życie i stosowanie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od ... (13). Jednakże art. 5 ust. 2, 6 ust. 1, 7 ust. 7 oraz 7 ust. 8 stosuje się od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 20

Publikacja

Niniejsze rozporządzenie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w

W imieniu Parlamentu Europejskiego

...

Przewodniczący

W imieniu Rady

...

Przewodniczący

---

(1)  Dz.U. C 318 z 23.12.2009, s. 88.

1

(2)  Dz.U. C ...

2

(3)  Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 22 kwietnia 2009 (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym) oraz stanowisko Rady z dnia... (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym).

3

(4)  Dz.U. L 347 z 30.12.2005, s. 1.

4

(5)  Dz.U. L 61 z 3.3.1997, s. 1.

5

(6)  Dz.U. L 41 z 14.2.2003, s. 26.

6

(7)  Dz.U. L 184 z 17.7.1999, s. 23.

7

(8)  Dz.U. L 144 z 4.6.1997, s.19.

8

(9)  18 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

9

(10)  Sześć miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

10

(11)  18 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

11

(12)  36 plus 30 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

12

(13)  30 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

13

---

ZAŁĄCZNIK

Drewno i produkty z drewna, do których stosuje się niniejsze rozporządzenie, sklasyfikowane w Nomenklaturze scalonej określonej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 (1)

| — | 4401 Drewno opałowe w postaci kłód, szczap, gałęzi, wiązek chrustu lub w podobnych postaciach; drewno w postaci wiórów lub kawałków; trociny, drewno odpadowe i ścinki drewniane, nawet aglomerowane w kłody, brykiety, granulki lub w podobne formy; |
| --- | --- |

—

4401 Drewno opałowe w postaci kłód, szczap, gałęzi, wiązek chrustu lub w podobnych postaciach; drewno w postaci wiórów lub kawałków; trociny, drewno odpadowe i ścinki drewniane, nawet aglomerowane w kłody, brykiety, granulki lub w podobne formy;

| — | 4403 Drewno surowe, nawet pozbawione kory lub bieli, lub zgrubnie obrobione; |
| --- | --- |

—

4403 Drewno surowe, nawet pozbawione kory lub bieli, lub zgrubnie obrobione;

| — | 4406 Podkłady kolejowe lub tramwajowe, z drewna; |
| --- | --- |

—

4406 Podkłady kolejowe lub tramwajowe, z drewna;

| — | 4407 Drewno przetarte lub strugane wzdłużnie, skrawane warstwami lub okorowane, nawet strugane, szlifowane lub łączone stykowo, o grubości przekraczającej 6 mm; |
| --- | --- |

—

4407 Drewno przetarte lub strugane wzdłużnie, skrawane warstwami lub okorowane, nawet strugane, szlifowane lub łączone stykowo, o grubości przekraczającej 6 mm;

| — | 4408 Arkusze na forniry (włącznie z otrzymanymi przez cięcie drewna warstwowego), na sklejkę lub na podobne drewno warstwowe i inne drewno, przetarte wzdłużnie, skrawane warstwami lub okorowane, nawet strugane, szlifowane, łączone na długość lub łączone stykowo, o grubości nieprzekraczającej 6 mm; |
| --- | --- |

—

4408 Arkusze na forniry (włącznie z otrzymanymi przez cięcie drewna warstwowego), na sklejkę lub na podobne drewno warstwowe i inne drewno, przetarte wzdłużnie, skrawane warstwami lub okorowane, nawet strugane, szlifowane, łączone na długość lub łączone stykowo, o grubości nieprzekraczającej 6 mm;

| — | 4409 Drewno (włącznie z klepkami i listwami na parkiet, niepołączonymi), kształtowane w sposób ciągły (z wypustem, rowkiem, ze ściętymi krawędziami, zaokrąglone, ze złączami w jaskółczy ogon i podobne) wzdłuż dowolnej krawędzi, końców lub powierzchni, nawet strugane, szlifowane lub łączone stykowo; |
| --- | --- |

—

4409 Drewno (włącznie z klepkami i listwami na parkiet, niepołączonymi), kształtowane w sposób ciągły (z wypustem, rowkiem, ze ściętymi krawędziami, zaokrąglone, ze złączami w jaskółczy ogon i podobne) wzdłuż dowolnej krawędzi, końców lub powierzchni, nawet strugane, szlifowane lub łączone stykowo;

| — | 4410 Płyta wiórowa, płyta o wiórach zorientowanych („oriented strandboard” OSB) i podobna płyta z drewna, nawet aglomerowane żywicami lub innymi organicznymi substancjami wiążącymi; |
| --- | --- |

—

4410 Płyta wiórowa, płyta o wiórach zorientowanych („oriented strandboard” OSB) i podobna płyta z drewna, nawet aglomerowane żywicami lub innymi organicznymi substancjami wiążącymi;

| — | 4411 Płyta pilśniowa, z drewna lub pozostałych zdrewniałych materiałów, nawet związana za pomocą żywic lub innych substancji organicznych; |
| --- | --- |

—

4411 Płyta pilśniowa, z drewna lub pozostałych zdrewniałych materiałów, nawet związana za pomocą żywic lub innych substancji organicznych;

| — | 4412 Sklejka, płyty fornirowane i podobne drewno warstwowe; |
| --- | --- |

—

4412 Sklejka, płyty fornirowane i podobne drewno warstwowe;

| — | 4413 00 00 Drewno utwardzone w postaci bloków, płyt, desek lub kształtowników profilowanych; |
| --- | --- |

—

4413 00 00 Drewno utwardzone w postaci bloków, płyt, desek lub kształtowników profilowanych;

| — | 4414 00 Ramy do obrazów, fotografii, luster lub podobnych przedmiotów, drewniane; |
| --- | --- |

—

4414 00 Ramy do obrazów, fotografii, luster lub podobnych przedmiotów, drewniane;

| — | 4415 Skrzynie, pudła, klatki, bębny i podobne opakowania, z drewna; bębny do kabli, z drewna; palety, palety skrzyniowe i pozostałe platformy załadunkowe, z drewna; nadstawki do palet płaskich, z drewna; trumny;
  (Materiały nie przeznaczone do pakowania stosowane wyłącznie jako materiał do pakowania w celu wspierania, ochrony lub transportu innych produktów wprowadzanych na rynek) |
| --- | --- |

—

4415 Skrzynie, pudła, klatki, bębny i podobne opakowania, z drewna; bębny do kabli, z drewna; palety, palety skrzyniowe i pozostałe platformy załadunkowe, z drewna; nadstawki do palet płaskich, z drewna; trumny;

(Materiały nie przeznaczone do pakowania stosowane wyłącznie jako materiał do pakowania w celu wspierania, ochrony lub transportu innych produktów wprowadzanych na rynek)

| — | 4416 00 00 Beczki, baryłki, kadzie, cebry i pozostałe wyroby bednarskie oraz ich części, z drewna, włącznie z klepkami; |
| --- | --- |

—

4416 00 00 Beczki, baryłki, kadzie, cebry i pozostałe wyroby bednarskie oraz ich części, z drewna, włącznie z klepkami;

| — | 4418 Wyroby stolarskie i ciesielskie dla budownictwa, z drewna, włącznie z drewnianymi płytami komórkowymi, połączonymi płytami parkietowymi, dachówkami i gontami, drewno (włącznie z klepkami i listwami na parkiet, niepołączonymi), kształtowane w sposób ciągły (z wypustem, rowkiem, ze ściętymi krawędziami, zaokrąglone, ze złączami w jaskółczy ogon i podobne) wzdłuż dowolnej krawędzi, końców lub powierzchni, nawet strugane, szlifowane lub łączone stykowo; |
| --- | --- |

—

4418 Wyroby stolarskie i ciesielskie dla budownictwa, z drewna, włącznie z drewnianymi płytami komórkowymi, połączonymi płytami parkietowymi, dachówkami i gontami, drewno (włącznie z klepkami i listwami na parkiet, niepołączonymi), kształtowane w sposób ciągły (z wypustem, rowkiem, ze ściętymi krawędziami, zaokrąglone, ze złączami w jaskółczy ogon i podobne) wzdłuż dowolnej krawędzi, końców lub powierzchni, nawet strugane, szlifowane lub łączone stykowo;

| — | Ścier z drewna i papier określone w rozdziałach 47 i 48 Nomenklatury scalonej, z wyjątkiem produktów z bambusa i produktów z odzysku (makulatura i odpady); |
| --- | --- |

—

Ścier z drewna i papier określone w rozdziałach 47 i 48 Nomenklatury scalonej, z wyjątkiem produktów z bambusa i produktów z odzysku (makulatura i odpady);

| — | 9403 30, 9403 40, 9403 50 00, 9403 60 i 9403 90 30 meble drewniane; |
| --- | --- |

—

9403 30, 9403 40, 9403 50 00, 9403 60 i 9403 90 30 meble drewniane;

| — | 9406 00 20 Budynki prefabrykowane. |
| --- | --- |

—

9406 00 20 Budynki prefabrykowane.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 256 z 7.9.1987, s. 1).

---

UZASADNIENIE RADY

I.   WPROWADZENIE

| 1. | W dniu 17 października 2008 r. Komisja przedłożyła wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego obowiązki podmiotów wprowadzających drewno i produkty z drewna na rynek. Podstawą wniosku jest art. 192 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). |
| --- | --- |

1.

W dniu 17 października 2008 r. Komisja przedłożyła wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego obowiązki podmiotów wprowadzających drewno i produkty z drewna na rynek. Podstawą wniosku jest art. 192 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE).

| 2. | Parlament Europejski przyjął stanowisko w pierwszym czytaniu w dniu 22 kwietnia 2009 r. (1). Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny wydał opinię w dniu 1 października 2009 r., a Komitet Regionów zasygnalizował, że nie zamierza wydawać opinii. |
| --- | --- |

2.

Parlament Europejski przyjął stanowisko w pierwszym czytaniu w dniu 22 kwietnia 2009 r. (1). Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny wydał opinię w dniu 1 października 2009 r., a Komitet Regionów zasygnalizował, że nie zamierza wydawać opinii.

| 3. | W dniu 1 marca 2010 r. Rada przyjęła stanowisko w pierwszym czytaniu zgodnie z art. 294 TFUE. |
| --- | --- |

3.

W dniu 1 marca 2010 r. Rada przyjęła stanowisko w pierwszym czytaniu zgodnie z art. 294 TFUE.

II.   CELE

Celem rozporządzenia jest zminimalizowanie ryzyka wprowadzenia na rynek wewnętrzny nielegalnie pozyskanego drewna. Opiera się ono na zasadzie należytej staranności i skupia się na momencie, w którym drewno i produkty z drewna zostają po raz pierwszy wprowadzone na rynek wewnętrzny. Rada zachowała zasadnicze przesłanie systemowego podejścia Komisji. Dlatego też skupiła się na wypracowaniu wymogów prawnych dotyczących proaktywnej postawy podmiotów.

III.   ANALIZA STANOWISKA RADY W PIERWSZYM CZYTANIU

1.   Uwagi ogólne

W pierwszym czytaniu, które odbyło się w dniu 22 kwietnia 2009 r., Parlament Europejski (PE) przyjął 75 poprawek.

Stanowisko Rady w pierwszym czytaniu uwzględnia szereg poprawek Parlamentu Europejskiego, w części albo co do meritum. Sugerują one zwłaszcza, by zwrócić szczególną uwagę na wpływ rozporządzenia na małe i średnie przedsiębiorstwa (poprawki 22, 29, 47 i 72), na to, by zakres zastosowania rozporządzenia nie wykluczał drewna i produktów z drewna podlegających obowiązkowym kryteriom zrównoważonego rozwoju (poprawki 21 i 32), i na to, by Komisja uznała organizacje monitorujące, które zamierzają przeprowadzać działania w więcej niż jednym państwie członkowskim (poprawki 51–56).

Jednak inne poprawki nie znalazły odzwierciedlenia w stanowisku Rady w pierwszym czytaniu, ponieważ Rada uznała, że stały się one zbędne ze względu na zmiany, które wprowadzono do tekstu. Rada wprowadziła szereg zmian wynikających z wejścia w życie traktatu z Lizbony w dniu 1 grudnia 2009 r., w szczególności ramy prawne, które zostaną stworzone, by zastąpić procedurę komitetową. Ponieważ stanowisko PE w pierwszym czytaniu przekazano około siedem miesięcy przed wejściem w życie traktatu z Lizbony, poprawki dotyczące procedury komitetowej nie zostały uwzględnione, gdyż przestały już być aktualne.

W stanowisku Rady w pierwszym czytaniu zawarte są również zmiany nieprzewidziane w stanowisku Parlamentu Europejskiego w pierwszym czytaniu. W poniższych punktach opisano zmiany merytoryczne. Ponadto wprowadzono zmiany redakcyjne mające na celu jaśniejsze sformułowanie tekstu lub zapewnienie ogólnej spójności rozporządzenia.

2.   Uwagi szczegółowe

Definicje

Wprowadzono następujące zmiany w stosunku do pierwotnego wniosku:

| — | zmieniono definicję „drewna i produktów z drewna”, aby zasygnalizować, że produkty wytworzone z drewna uzyskanego z recyklingu – tj. produkty z drewna lub części składowe takich produktów wytworzone z drewna i z produktów z drewna, których cykl życia zakończył się i w innym przypadku zostałyby one usunięte jako odpady – nie zostaną objęte tą definicją, ponieważ uznano, że wymóg, by podmioty sprawdzały informacje dotyczące pierwotnego źródła drewna obecnego w produktach z recyklingu, byłby nieproporcjonalny; |
| --- | --- |

—

zmieniono definicję „drewna i produktów z drewna”, aby zasygnalizować, że produkty wytworzone z drewna uzyskanego z recyklingu – tj. produkty z drewna lub części składowe takich produktów wytworzone z drewna i z produktów z drewna, których cykl życia zakończył się i w innym przypadku zostałyby one usunięte jako odpady – nie zostaną objęte tą definicją, ponieważ uznano, że wymóg, by podmioty sprawdzały informacje dotyczące pierwotnego źródła drewna obecnego w produktach z recyklingu, byłby nieproporcjonalny;

| — | wykreślono proponowane wyłączenie dotyczące drewna i produktów z drewna podlegających obowiązkowym kryteriom zrównoważonego rozwoju (poprawki 21 i 32); |
| --- | --- |

—

wykreślono proponowane wyłączenie dotyczące drewna i produktów z drewna podlegających obowiązkowym kryteriom zrównoważonego rozwoju (poprawki 21 i 32);

| — | sprecyzowano, że produkty z drewna wytworzone z drewna lub z produktów z drewna, które już zostały wprowadzone na rynek, nie powinny być objęte definicją „drewna i produktów z drewna” (poprawka 34); |
| --- | --- |

—

sprecyzowano, że produkty z drewna wytworzone z drewna lub z produktów z drewna, które już zostały wprowadzone na rynek, nie powinny być objęte definicją „drewna i produktów z drewna” (poprawka 34);

| — | Rada sprecyzowała pojęcie „wprowadzanie na rynek”, zaznaczając, że obejmuje ono wszelkie techniki sprzedaży; dodała też, że odnosi się ono również do dostawy przy zastosowaniu środków porozumiewania się na odległość; |
| --- | --- |

—

Rada sprecyzowała pojęcie „wprowadzanie na rynek”, zaznaczając, że obejmuje ono wszelkie techniki sprzedaży; dodała też, że odnosi się ono również do dostawy przy zastosowaniu środków porozumiewania się na odległość;

| — | dodano pojęcie regionu pozyskania w danym kraju, aby objąć przypadki, gdy w obrębie danego kraju występują różnice regionalne; |
| --- | --- |

—

dodano pojęcie regionu pozyskania w danym kraju, aby objąć przypadki, gdy w obrębie danego kraju występują różnice regionalne;

| — | rozszerzono definicję „kraju pozyskania”, aby objąć nią nie tylko kraje, lecz również terytoria; |
| --- | --- |

—

rozszerzono definicję „kraju pozyskania”, aby objąć nią nie tylko kraje, lecz również terytoria;

| — | wykreślono definicje „zarządzania ryzykiem” oraz „organizacji monitorującej”, ponieważ uznano, że pojęcia te zostały wyczerpująco opisane w odpowiednim artykule. |
| --- | --- |

—

wykreślono definicje „zarządzania ryzykiem” oraz „organizacji monitorującej”, ponieważ uznano, że pojęcia te zostały wyczerpująco opisane w odpowiednim artykule.

Mające zastosowanie ustawodawstwo

Definicja mającego zastosowanie ustawodawstwa jest jednym z podstawowych zagadnień projektu rozporządzenia, ponieważ dany podmiot byłby zobowiązany posiadać dostęp do informacji na temat zgodności drewna i produktów z drewna z obowiązującym ustawodawstwem. Rada próbowała zachować właściwą równowagę między rozszerzonym wykazem obszarów ustawodawstwa a wykazem, w którym wyliczone zostały odpowiednie obszary ustawodawstwa w ujęciu ogólnym. Rada rozszerzyła definicję przedstawioną we wniosku Komisji, by objąć nią ustawodawstwo dotyczące lasów, w tym ustawodawstwo bezpośrednio związane ze środowiskiem, jak również ustawodawstwo dotyczące handlu i ceł w zakresie, w jakim dotyczy ono sektora leśnictwa. Rada dodała „prawa stron trzecich dotyczące użytkowania i własności...”, co można postrzegać jako zbliżenie się do stanowiska przyjętego przez PE, gdy wymienia on „tytuł prawny posiadania nieruchomości i prawa ludności tubylczej” (poprawka 38). Jednak zdaniem Rady problematyczne z punktu widzenia prawnego i praktycznego są poprawki PE odnoszące się do włączenia ustawodawstwa dotyczącego pracy i pomocy społecznej.

Systemy zasad należytej staranności

Zdaniem Rady ważne jest sprecyzowanie głównych elementów projektu rozporządzenia. Dlatego opracowała ona trzy elementy systemu zasad należytej staranności: dostęp do pewnych informacji, procedurę oceny ryzyka oraz procedurę ograniczenia ryzyka. W poprawce 37 PE dostrzegł również potrzebę wyraźnego ustalenia dwóch elementów określenia ryzyka i minimalizacji ryzyka.

W zakresie procedur oceny ryzyka Rada ustaliła cztery kryteria oceny ryzyka, które mogą zostać uzupełnione na podstawie art. 290 TFUE.

W art. 5 ust. 1 lit. b) i c) Rada starała się dokonać zróżnicowania procedury oceny ryzyka i procedury ograniczenia ryzyka według różnych czynników, takich jak złożoność danego produktu i jego pochodzenie, bez wyraźnego wskazywania sytuacji wymagających specjalnej uwagi w postaci rygorystycznych lub mniej rygorystycznych wymogów (poprawka 47).

W odróżnieniu od PE Rada nie rozszerzyła obowiązku należytej staranności na podmioty inne niż te, które po raz pierwszy wprowadzają drewno i produkty z drewna na rynek wewnętrzny (poprawki 15, 17, 19, 20, 31, 33, 35, 41, 42, 43, 50). Uznano, że takie działanie byłoby równoznaczne z tworzeniem niepotrzebnych obciążeń.

Rada umożliwiła podmiotom wybór między trzema różnymi systemami należytej staranności: ich własnym, systemem należytej staranności zapewnionym przez organizację monitorującą oraz systemem stosowanym przez stronę trzecią.

Zakres zastosowania

Podobnie jak PE, Rada również wykreśliła proponowane zwolnienie dotyczące drewna na podstawie obowiązkowych kryteriów dotyczących zrównoważenia, zawartych we wniosku Komisji (poprawki 21, 32).

Załącznik

Rada zmieniła organizację wykazu produktów z drewna zawartego w załączniku zgodnie z numeracją kodów CN i dodała pewne kategorie produktów. Uznała, że obciążenie podmiotów stałoby się zbyt duże, gdyby na tym etapie dodano nowe kategorie (poprawki 74, 75).

Organizacje monitorujące

Rada podzieliła pogląd EP, że istotne jest wprowadzenie ujednoliconych norm w całej UE, i zaproponowała, aby Komisja uznawała również organizacje monitorujące. Rada dokonała rozróżnienia na organizacje monitorujące, które zamierzają prowadzić działalność w jednym państwie członkowskich, i organizacje, które pragną działać w kilku państwach. Zgodziła się, że Komisja powinna uznać organizacje prowadzące działalność w kilku państwach członkowskich (poprawki 51, 53, 54, 55, 56) por. (art. 7 ust. 3). Uznano jednak, że lepiej będzie, jeśli za uznawanie organizacji monitorujących prowadzących działalność tylko w jednym państwie członkowskim odpowiedzialny będzie właściwy organ tego państwa. Podobnie jak PE, Rada uznała, że ważne jest, aby organizacja monitorująca wykonywała swoje funkcje bez wywoływania konfliktów interesów (poprawka 51) (zob. art. 7 ust. 2 lit. c)). Uznano, że nie będzie konieczne wprowadzenie rozróżnienia na organizacje monitorujące będące podmiotami publicznymi i prywatnymi (poprawki 51, 52).

Kary

Rada rozważyła dodanie wykazu kar (poprawka 69), jednak po długiej dyskusji postanowiła zachować brzmienie wniosku Komisji, który jest uzgodnionym brzmieniem prawodawstwa UE. Wiele państw członkowskich było zdania, że poziom i treść kar wchodzi w zakres kompetencji państw członkowskich. Ponadto stworzenie wykazu kar wiązało się z pewnymi problemami praktycznymi, takimi jak wyczerpujący charakter tego wykazu i trudności w rozpoznaniu na obecnym etapie wszystkich możliwych naruszeń.

Zakaz

Rada utrzymała systemowe podejście zawarte we wniosku Komisji. Podmioty powinny stosować system należytej staranności w celu zminimalizowania ryzyka wprowadzenia nielegalnie pozyskanego drewna lub produktów z drewna na rynek. Rada nie zgadza się z opinią PE, który twierdzi, że należałoby wprowadzić zakaz w celu zapewnienia legalności (poprawki 17, 19, 31, 42 (jeśli chodzi o art. 3 ust. 1), 43, 50, 71). Uznano, że takie rozszerzenie zakresu zastosowania nie byłoby zgodne z duchem wniosku, a zatem jest nie do przyjęcia.

Zastosowanie

Rada uznała, że nierealistyczne byłoby rozpoczęcie stosowania rozporządzenia już po roku od jego wejścia w życie, niezależnie od tego, jak bardzo byłoby to wskazane (poprawka 73). Dlatego aby dać podmiotom czas na dostosowanie się do nowej sytuacji, a także zapewnić czas na wprowadzenie środków wykonawczych, zaproponowano, aby rozporządzenie zaczęto stosować 30 miesięcy od jego wejścia w życie.

Sytuacja małych i średnich przedsiębiorstw/podmiotów

Podobnie jak PE, Rada uwzględniła szczególną sytuację małych i średnich przedsiębiorstw oraz podmiotów (poprawki 22, 29, 47, 72). Wprowadziła na przykład w art. 5 ust. 1 lit. c) pojęcie nieistotnego ryzyka. Artykuł 12 stanowi, że akty delegowane zmieniające i uzupełniające wykaz drewna i produktów z drewna zawarty w załączniku nie powinny powodować nieproporcjonalnego obciążenia podmiotów. W art. 18 dotyczącym składania sprawozdań Rada dodała, że przegląd powinien w szczególności uwzględnić konsekwencje administracyjne dla małych i średnich przedsiębiorstw.

Motywy i odniesienia do kwestii środowiskowych (zrównoważone zarządzanie obszarami leśnymi)

PE dopisał wiele motywów, aby uwzględnić środowisko leśne, różnorodność biologiczną, ekosystemy leśne i zrównoważone zarządzanie lasem (poprawki 2–8, 10, 11, 14). Rada jest zdania, że ponieważ kluczowym elementem rozporządzenia jest system należytej staranności oraz postępowanie podmiotów mające na celu minimalizację ryzyka wprowadzania nielegalnie pozyskanego drewna i produktów z drewna na rynek, takie odniesienia są zbędne, choć ich cele są słuszne. Ponadto motywy służą do uzasadnienia przepisów rozporządzenia, a tutaj brak jest przepisów operacyjnych, do których takie motywy mogłyby się odnosić.

Przegląd

Rada zgodziła się z PE co do tego, że konieczne jest przeprowadzenie przez Komisję przeglądu rozporządzenia i że ten przegląd powinien w szczególności objąć konsekwencje administracyjne dla małych i średnich przedsiębiorstw (poprawka 72).

3.   Inne zmiany wprowadzone przez Radę

Status produktów z drewna objętych FLEGT i CITES

Przepis dotyczący drewna i produktów z drewna objętych FLEGT i CITES został umieszczony w osobnym artykule, ponieważ w rozporządzeniu uznaje się, że licencje FLEGT i świadectwa CITES są wystarczającym dowodem legalności pozyskania.

Współpraca właściwych organów

Rada była zdania, że przedmiotem wymiany informacji, o której mowa w art. 11, powinny być tylko poważne braki. Rada sprecyzowała również, że wymianą informacji objęte powinny być rodzaje nakładanych kar.

Przedmiot

Aby uściślić cel zobowiązań ustanowionych w rozporządzeniu, Rada dodała, że celem jest zminimalizowanie ryzyka nielegalnego wprowadzenia na rynek drewna lub produktów z takiego drewna.

Zmiany związane z traktatem lizbońskim

Ponieważ Rada uważa, że uprawnienia powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, dodała trzy nowe artykuły niezbędne dla takich aktów delegowanych w art. 5 ust. 3 i art. 7 ust. 7 oraz art. 12, a także nowy motyw. Rada dostosowała również analogicznie przepisy do przyjęcia środków wykonawczych zgodnie z art. 291 TFUE.

IV.   WNIOSEK

Rada uważa, że jej stanowisko w pierwszym czytaniu jest zgodne z podstawowymi celami wniosku Komisji. Stanowi ono wyważony pakiet środków, które przyczyniłyby się do realizowania celów w zakresie walki z nielegalnym pozyskiwaniem drewna.

Rada oczekuje konstruktywnej dyskusji z Parlamentem Europejskim w celu osiągnięcia akceptowalnego porozumienia w sprawie tego rozporządzenia.

---

(1)  8881/09

---