# Dziennik Urzędowy C 113/2010

| | ISSN 1725-5228
  doi:10.3000/17255228.C_2010.113.pol |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | C 113 |
| | |
| Wydanie polskie | Informacje i zawiadomienia | Tom 531 maja 2010 |

ISSN 1725-5228

doi:10.3000/17255228.C_2010.113.pol

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 113

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Tom 531 maja 2010

---

| Powiadomienie nr | Spis treśći | Strona |
| --- | --- | --- |
| | IV   Informacje |
| | INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ |
| | Trybunał Sprawiedliwości |
| 2010/C 113/01 | Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii EuropejskiejDz.U. C 100 z 17.4.2010. | 1 |

Powiadomienie nr

Spis treśći

Strona

IV   Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości

2010/C 113/01

Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii EuropejskiejDz.U. C 100 z 17.4.2010.

Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

1

| | V   Ogłoszenia |
| --- | --- |
| | POSTĘPOWANIA SĄDOWE |
| | Trybunał Sprawiedliwości |
| 2010/C 113/02 | Sprawa C-38/06: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Objęty zwolnieniem celnym przywóz sprzętu o zastosowaniu wyłącznie wojskowym) | 2 |
| 2010/C 113/03 | Sprawa C-424/07: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Łączność elektroniczna — Dyrektywa 2002/19/WE — Dyrektywa 2002/21/WE — Dyrektywa 2002/22/WE — Sieci i usługi — Uregulowania krajowe — Nowe rynki) | 3 |
| 2010/C 113/04 | Sprawa C-518/07: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 9 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 95/46/WE — Ochrona osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i swobodny przepływ tych danych — Artykuł 28 ust. 1 — Krajowy organ nadzorczy — Niezawisłość — Kontrola administracyjna nad tymi organami) | 3 |
| 2010/C 113/05 | Sprawa C-135/08: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 2 marca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — Janko Rottmann przeciwko Freistaat Bayern (Obywatelstwo Unii — Artykuł 17 WE — Obywatelstwo państwa członkowskiego nabyte przez urodzenie — Obywatelstwo innego państwa członkowskiego nabyte przez nadanie — Utrata obywatelstwa państwa pochodzenia z uwagi na nadanie nowego obywatelstwa — Utrata ze skutkiem wstecznym obywatelstwa nabytego przez nadanie z uwagi na dopuszczenie się podstępnych zabiegów przy jego nabywaniu — Bezpaństwowość skutkująca utratą statusu obywatela Unii) | 4 |
| 2010/C 113/06 | Sprawy połączone C-175/08, C-176/08, C-178/08 i C-179/08: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 2 marca 2010 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — Aydin Salahadin Abdulla (C-175/08), Kamil Hasan (C-176/08), Ahmed Adem, Hamrin Mosa Rashi (C-178/08), Dler Jamal (C-179/08) przeciwko Bundesrepublik Deutschland (Dyrektywa 2004/83/WE — Minimalne normy dotyczące warunków nadania statusu uchodźcy lub statusu ochrony uzupełniającej — Status uchodźcy — Artykuł 2 lit. c) — Utrata statusu uchodźcy — Artykuł 11 — Zmiana okoliczności — Artykuł 11 ust. 1 lit. e) — Uchodźca — Nieuzasadniona obawa przed prześladowaniem — Ocena — Artykuł 11 ust. 2 — Pozbawienie statusu uchodźcy — Dowód — Artykuł 14 ust. 2) | 4 |
| 2010/C 113/07 | Sprawa C-197/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 95/59/WE — Podatki inne niż podatki obrotowe, obciążające spożycie wyrobów tytoniowych — Artykuł 9 ust. 1 — Swobodne ustalanie przez producentów i importerów maksymalnej ceny sprzedaży detalicznej ich towarów — Uregulowanie krajowe narzucające minimalną cenę sprzedaży detalicznej papierosów — Uregulowanie krajowe zakazujące sprzedaży wyrobów tytoniowych po cenie promocyjnej sprzecznej z celami zdrowia publicznego — Pojęcie przepisy krajowe o kontroli poziomu cen lub przestrzeganiu narzuconych cen — Względy uzasadniające — Ochrona zdrowia publicznego — Ramowa Konwencja Światowej Organizacji Zdrowia o ograniczeniu użycia tytoniu) | 6 |
| 2010/C 113/08 | Sprawa C-198/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 95/59/WE — Podatki obciążające spożycie wyrobów tytoniowych inne niż podatki obrotowe — Artykuł 9 ust. 1 — Swobodne ustalanie przez producentów i importerów maksymalnej ceny sprzedaży detalicznej ich towarów — Uregulowanie krajowe narzucające minimalną cenę sprzedaży detalicznej papierosów, a także minimalną cenę sprzedaży detalicznej tytoniu drobno krojonego — Względy uzasadniające — Ochrona zdrowia publicznego — Ramowa konwencja Światowej Organizacji Zdrowia o ograniczeniu użycia tytoniu) | 6 |
| 2010/C 113/09 | Sprawa C-221/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Irlandii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 95/59/WE — Podatki obciążające spożycie wyrobów tytoniowych inne niż podatki obrotowe — Artykuł 9 ust. 1 — Swobodne ustalanie przez producentów i importerów maksymalnej ceny sprzedaży detalicznej ich towarów — Uregulowanie krajowe narzucające minimalną cenę sprzedaży detalicznej papierosów — Względy uzasadniające — Ochrona zdrowia publicznego — Ramowa konwencja Światowej Organizacji Zdrowia o graniczeniu użycia tytoniu) | 7 |
| 2010/C 113/10 | Sprawa C-241/08: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 92/43/EWG — Artykuł 6 ust. 2 i 3 — Nieprawidłowa transpozycja — Specjalne obszary ochrony — Istotne oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko — Brak niepokojącego charakteru określonych działań — Ocena skutków dla środowiska) | 7 |
| 2010/C 113/11 | Sprawa C-297/08: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 4 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środowisko naturalne — Dyrektywa 2006/12/WE — Artykuły 4 i 5 — Gospodarowanie odpadami — Plan gospodarowania — Odpowiednia zintegrowana sieć urządzeń do unieszkodliwiania odpadów — Niebezpieczeństwo dla zdrowia ludzi lub środowiska naturalnego — Siła wyższa — Zakłócenia porządku publicznego — Przestępczość zorganizowana) | 8 |
| 2010/C 113/12 | Sprawa C-378/08: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 9 marca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale della Sicilia — Włochy) — Raffinerie Mediterranee SpA (ERG), Polimeri Europa SpA, Syndial SpA przeciwko Ministero dello Sviluppo Economico, Ministero della Salute, Ministero Ambiente e Tutela del Territorio e del Mare, Ministero delle Infrastrutture, Ministero dei Trasporti, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell’Interno, Regione Siciliana, Assessorato Regionale Territorio ed Ambiente (Sicilia), Assessorato Regionale Industria (Sicilia), Prefettura di Siracusa, Istituto Superiore di Sanità, Commissario Delegato per Emergenza Rifiuti e Tutela Acque (Sicilia), Vice Commissario Delegato per Emergenza Rifiuti e Tutela Acque (Sicilia), Agenzia Protezione Ambiente e Servizi Tecnici (APAT), Agenzia Regionale Protezione Ambiente (ARPA Sicilia), Istituto Centrale Ricerca Scientifica e Tecnologica Applicata al Mare, Subcommissario per la Bonifica dei Siti Contaminati, Provincia Regionale di Siracusa, Consorzio ASI Sicilia Orientale Zona Sud, Comune di Siracusa, Comune d’Augusta, Comune di Melilli, Comune di Priolo Gargallo, Azienda Unità Sanitaria Locale N8, Sviluppo Italia Aree Produttive SPA, Invitalia (Agenzia nazionale per l’attrazione degli investimenti e lo sviluppo d’impresa SpA), dawniej Sviluppo Italia SpA (Zasada zanieczyszczający płaci — Dyrektywa 2004/35/WE — Odpowiedzialność za środowisko naturalne — Zastosowanie ratione temporis — Zanieczyszczenie powstałe przed datą przewidzianą na transpozycję tej dyrektywy i kontynuowane po tej dacie — Uregulowania krajowe obciążające kosztami naprawienia szkód wynikających z tego zanieczyszczenia wiele przedsiębiorstw — Wymóg winy lub niedbalstwa — Wymóg istnienia związku przyczynowego — Zamówienia publiczne na roboty budowlane) | 8 |
| 2010/C 113/13 | Sprawy połączone C-379/08 i C-380/08: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 9 marca 2010 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunale Amministrativo Regionale della Sicilia — Włochy) — Raffinerie Mediterranee SpA (ERG) (C-379/08) Polimeri Europa SpA, Syndial SpA przeciwko Ministero dello Sviluppo Economico, Ministero della Salute, Ministero Ambiente e Tutela del Territorio e del Mare, Ministero delle Infrastrutture, Ministero dei Trasporti, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell’Interno, Regione Siciliana, Assessorato Regionale Territorio ed Ambiente (Sicilia), Assessorato Regionale Industria (Sicilia), Prefettura di Siracusa, Istituto Superiore di Sanità, Commissario Delegato per Emergenza Rifiuti e Tutela Acque (Sicilia), Vice Commissario Delegato per Emergenza Rifiuti e Tutela Acque (Sicilia), Agenzia Protezione Ambiente e Servizi Tecnici (APAT), Agenzia Regionale Protezione Ambiente (ARPA Sicilia), Istituto Centrale Ricerca Scientifica e Tecnologica Applicata al Mare, Subcommissario per la Bonifica dei Siti Contaminati, Provincia Regionale di Siracusa, Consorzio ASI Sicilia Orientale Zona Sud, Comune di Siracusa, Comune d’Augusta, Comune di Melilli, Comune di Priolo Gargallo, Azienda Unità Sanitaria Locale N8, Sviluppo Italia Aree Produttive SPA, Invitalia (Agenzia nazionale per l’attrazione degli investimenti e lo sviluppo d’impresa SpA), dawniej Sviluppo Italia SpA, oraz ENI SpA (C-380/08) przeciwko Ministero Ambiente e Tutela del Territorio e del Mare, Ministero dello Sviluppo economico, Ministero della Salute, Regione siciliana, Istituto superiore di Sanità, Agenzia per la Protezione dell’Ambiente e per i Servizi tecnici, Commissario delegato per l’Emergenza rifiuti e la Tutela delle Acque (Zasada zanieczyszczający płaci — Dyrektywa 2004/35/WE — Odpowiedzialność za środowisko naturalne — Zastosowanie ratione temporis — Zanieczyszczenie powstałe przed datą przewidzianą na transpozycję tej dyrektywy i kontynuowane po tej dacie — Środki zaradcze — Obowiązek przeprowadzenia konsultacji z zainteresowanymi przedsiębiorstwami — Załącznik II) | 10 |
| 2010/C 113/14 | Sprawa C-384/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 marca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio — Włochy) — Attanasio Group Srl przeciwko Comune di Carbognano (Artykuły 43 WE i 48 WE — Przepisy regionalne określające minimalną wymaganą odległość pomiędzy przydrożnymi stacjami paliw — Właściwość Trybunału oraz dopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Swoboda przedsiębiorczości — Ograniczenia) | 11 |
| 2010/C 113/15 | Sprawa C-496/08 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 marca 2010 r. — Pilar Angé Serrano, Jean-Marie Bras, Adolfo Orcajo Teresa, Dominiek Decoutere, Armin Hau, Francisco Javier Solana Ramos przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, Radzie Unii Europejskiej (Odwołanie — Urzędnicy — Laureaci konkursów wewnętrznych zmiany kategorii w ramach dawnego regulaminu pracowniczego — Wejście w życie nowego regulaminu pracowniczego — Przepisy przejściowe w zakresie zaszeregowania do grupy — Zarzut niezgodności z prawem — Prawa nabyte — Uzasadnione oczekiwania — Równość traktowania — Zasada dobrej administracji i obowiązek staranności) | 11 |
| 2010/C 113/16 | Sprawa C-522/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 marca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny — Rzeczpospolita Polska) — Telekomunikacja Polska SA w Warszawie przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej (Łączność elektroniczna — Usługi telekomunikacyjne — Dyrektywa 2002/21/WE — Dyrektywa 2002/22/WE — Uzależnianie zawarcia umowy o świadczenie usług od zawarcia umowy o świadczenie innych usług — Zakaz — Internet szerokopasmowy) | 12 |
| 2010/C 113/17 | Sprawa C-578/08: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 marca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State — Niderlandy) — Rhimou Chakroun przeciwko Minister van Buitenlandse Zaken (Prawo do łączenia rodzin — Dyrektywa 2003/86/WE — Pojęcie korzystania z systemu pomocy społecznej — Pojęcie łączenia rodzin — Założenie rodziny) | 13 |
| 2010/C 113/18 | Sprawa C-1/09: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 marca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État — Francja) — Centre d’exportation du livre français (CELF) w likwidacji i Ministre de la Culture et de la Communication przeciwko Société internationale de diffusion et d’édition (Pomoc państwa — Artykuł 88 ust. 3 WE — Bezprawnie przyznana pomoc uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem — Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji — Sądy krajowe — Żądanie odzyskania pomocy bezprawnie wprowadzonej w życie — Zawieszenie postępowania aż do wydania przez Komisję nowej decyzji — Wyjątkowe okoliczności mogące ograniczyć zakres obowiązku zwrotu) | 13 |
| 2010/C 113/19 | Sprawa C-19/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 marca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Wien — Austria) — Wood Floor Solutions Andreas Domberger GmbH przeciwko Silva Trade, SA (Jurysdykcja sądowa, uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Jurysdykcja szczególna — Artykuł 5 pkt 1 lit. a) i b) tiret drugie — Świadczenie usług — Umowa przedstawicielstwa handlowego — Wykonywanie umowy w kilku państwach członkowskich) | 14 |
| 2010/C 113/20 | Sprawa C-258/09: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 4 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środowisko naturalne — Dyrektywa 2008/1/WE — Zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich zmniejszanie — Brak transpozycji w przewidzianym terminie) | 14 |
| 2010/C 113/21 | Sprawa C-361/09 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) wydanego w dniu 12 sierpnia 2009 r. w sprawie T-141/09 Hans Molter przeciwko Republice Federalnej Niemiec wniesione w dniu 10 września 2009 r. przez Hansa Moltera | 15 |
| 2010/C 113/22 | Sprawa C-389/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso Administrativo no 3 de Almería (Hiszpania) w dniu 2 października 2009 r. — Águeda María Sáenz Morales przeciwko Consejería para la Igualdad y Bienestar Social | 15 |
| 2010/C 113/23 | Sprawa C-21/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Bíróság w dniu 13 stycznia 2010 r. — Károly Nagy przeciwko Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal | 15 |
| 2010/C 113/24 | Sprawa C-33/10: Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Danii | 16 |
| 2010/C 113/25 | Sprawa C-51/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 19 listopada 2009 r. w sprawie T-298/06 Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 1 lutego 2010 r. przez Agencję Wydawniczą Technopol sp. z o.o. | 17 |
| 2010/C 113/26 | Sprawa C-53/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 2 lutego 2010 r. — Land Hessen przeciwko Franz Mücksch OHG, interwenient: Merck KG aA | 17 |
| 2010/C 113/27 | Sprawa C-54/10 P: Odwołanie wniesione w dniu 2 lutego 2010 r. przez Agencję Wydawniczą Technopol sp. z o.o. od wyroku Sądu z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawach połączonych T-64/07 do T-66/07, Agencja Wydawnicza Technopol/OHMI (350) | 18 |
| 2010/C 113/28 | Sprawa C-55/10 P: Odwołanie wniesione w dniu 2 lutego 2010 r. przez Agencję Wydawniczą Technopol sp. z o.o. od wyroku Sądu z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawach połączonych T-200/07 do T-202/07, Agencja Wydawnicza Technopol/OHMI (222) | 18 |
| 2010/C 113/29 | Sprawa C-56/10 P: Odwołanie wniesione w dniu 2 lutego 2010 r. przez Agencję Wydawniczą Technopol sp. z o.o. od wyroku Sądu z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawach połączonych T-425/07 i T-426/07, Agencja Wydawnicza Technopol/OHMI (100) | 19 |
| 2010/C 113/30 | Sprawa C-70/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Bruxelles (Belgia) w dniu 5 lutego 2010 r. — Scarlet Extended SA przeciwko Société belge des auteurs compositeurs et éditeurs | 20 |
| 2010/C 113/31 | Sprawa C-71/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom (Zjednoczone Królestwo) w dniu 8 lutego 2010 r. — Office of Communications przeciwko The Information Commissioner | 20 |
| 2010/C 113/32 | Sprawa C-74/10 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (szósta izba) wydanego w dniu 19 listopada 2009 r. w sprawie T-94/07 European Renewable Energies Federation ASBL (EREF) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 9 lutego 2010 r. przez European Renewable Energies Federation ASBL (EREF) | 21 |
| 2010/C 113/33 | Sprawa C-75/10 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (szósta izba) wydanego w dniu 19 listopada 2009 r. w sprawie T-40/08 European Renewable Energies Federation ASBL (EREF) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 9 lutego 2010 r. przez European Renewable Energies Federation ASBL (EREF) | 21 |
| 2010/C 113/34 | Sprawa C-78/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Rouen (Francja) w dniu 8 lutego 2010 r. — Me Marc Berel, działający jako pełnomocnik Société Port Angot Développement, Me Hess, działający jako zarządca sądowy Société Port Angot Développement, Société Rijn Schelde Mondia France, Receveur principal des douanes de Rouen Port, Administration des douanes — Havre Port, Société Port Angot Développement, nastęca prawny SAS Manutention de produits chimiques et miniers (Maprochim), Asia Pulp & Paper France przeciwko Administration des douanes de Rouen, Receveur principal des douanes du Havre, Administration des douanes du Havre | 22 |
| 2010/C 113/35 | Sprawa C-79/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 11 lutego 2010 r. — Systeme Helmholz GmbH przeciwko Hauptzollamt Nürnberg | 23 |
| 2010/C 113/36 | Sprawa C-82/10: Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Irlandii | 23 |
| 2010/C 113/37 | Sprawa C-83/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil de Pontevedra (Hiszpania) w dniu 11 lutego 2010 r. — Aurora Sousa Rodríguez i in. przeciwko Air France S.A. | 24 |
| 2010/C 113/38 | Sprawa C-86/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgericht Siegburg (Niemcy) w dniu 12 lutego 2010 r. — Hüseyin Balaban przeciwko Zelter GmbH | 24 |
| 2010/C 113/39 | Sprawa C-89/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brussel (Belgia) w dniu 17 lutego 2010 r. — NV Q-Beef przeciwko Belgische Staat | 25 |
| 2010/C 113/40 | Sprawa C-90/10: Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii | 25 |
| 2010/C 113/41 | Sprawa C-91/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Breda (Niderlandy) w dniu 17 lutego 2010 r. — VAV Autovermietung GmbH przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Douane Zuid, kantoor Roosendaal | 26 |
| 2010/C 113/42 | Sprawa C-92/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 15 grudnia 2009 r. w sprawie określenie T-476/08 Media-Saturn-Holding GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) wniesione w dniu 17 lutego 2010 r. przez Media-Saturn-Holding GmbH | 27 |
| 2010/C 113/43 | Sprawa C-95/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 22 lutego 2010 r. — Strong Segurança, S.A. przeciwko Município de Sintra i Securitas-Serviços e Tecnologia de Segurança, S.A. | 28 |
| 2010/C 113/44 | Sprawa C-96/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brussel (Belgia) w dniu 22 lutego 2010 r. — Frans Bosschaert przeciwko Belgische Staat, NV Slachthuizen Georges Goossens en Zonen, NV Slachthuizen Goossens | 28 |
| 2010/C 113/45 | Sprawa C-97/10, Sprawa C-98/10, Sprawa C-99/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d’Instance de Dax (Francja) w dniu 22 lutego 2010 r. w sprawach: — AG2R Prévoyance przeciwko Bourdil SARL — AG2R Prévoyance przeciwko Société boucalaise de boulangerie SARL — AG2R Prévoyance przeciwko Baba-Pom SARL | 29 |
| 2010/C 113/46 | Sprawa C-100/10: Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga | 29 |
| 2010/C 113/47 | Sprawa C-102/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Focșani (Rumunia) w dniu 24 lutego 2010 r. — Frăsina Bejan przeciwko Tudorel Mușat | 30 |
| 2010/C 113/48 | Sprawa C-103/10: Skarga wniesiona w dniu 24 lutego 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej | 31 |
| 2010/C 113/49 | Sprawa C-106/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 25 lutego 2010 r. — Lidl & Companhia przeciwko Fazenda Pública | 32 |
| 2010/C 113/50 | Sprawa C-111/10: Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej | 32 |
| 2010/C 113/51 | Sprawa C-112/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie van België (Belgia) w dniu 1 marca 2010 r. — Procureur-Generaal bij het Hof van Beroep te Antwerpen przeciwko Zaza Retail BV (Phillippe i Cécile Noelmans jako syndycy Zaza Retail BV (Belgia)), interwenient strony pozwanej: Zaza Retail BV (Manon Cordewener jako syndyk Zaza Retail BV (Niderlandy)) | 33 |
| 2010/C 113/52 | Sprawa C-116/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg (Luksemburg) w dniu 3 marca 2010 r. — Państwo Wielkiego Księstwa Luksemburga, Administration de l'enregistrement et des domaines przeciwko Pierrowi Feltgenowi (zarządcy masy upadłości Bacino Charter Company SA), Bacino Charter Company SA | 33 |
| 2010/C 113/53 | Sprawa C-117/10: Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej | 34 |
| 2010/C 113/54 | Sprawa C-118/10: Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej | 35 |
| 2010/C 113/55 | Sprawa C-122/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Marknadsdomstolen (Szwecja) w dniu 8 marca 2010 r. — Konsumentombudsmannen przeciwko Ving Sverige | 35 |
| 2010/C 113/56 | Sprawa C-127/10: Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej | 36 |
| | Sąd |
| 2010/C 113/57 | Sprawa T-401/06: Wyrok Sądu z dnia 4 marca 2010 r. — Brosmann Footwear (HK) i in. przeciwko Radzie (Dumping — Przywóz obuwia o skórzanych cholewka pochodzącego z Chin i Wietnamu — Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej — Traktowanie indywidualne — Kontrola wyrywkowa — Poparcie skargi przez przemysł wspólnotowy — Definicja danego produktu — Równość traktowania — Szkoda — Uzasadnione oczekiwania — Obowiązek uzasadnienia) | 37 |
| 2010/C 113/58 | Sprawy połączone T-407/06 i T-408/06: Wyrok Sądu z dnia 4 marca 2010 r. — Zhejiang Aokang Shoes i Wenzhou Taima Shoes przeciwko Radzie (Dumping — Przywóz obuwia o skórzanych cholewkach pochodzącego z Chin i z Wietnamu — Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej — Indywidualne traktowanie — Kontrola wyrywkowa — Prawo do obrony — Równość traktowania — Szkoda — Uzasadnione oczekiwania — Obowiązek uzasadnienia) | 37 |
| 2010/C 113/59 | Sprawa T-409/06: Wyrok Sądu z dnia 4 marca 2010 r. — Sun Sang Kong Yuen Shoes Factory przeciwko Radzie (Dumping — Przywóz obuwia o skórzanych cholewkach pochodzącego z Chin i z Wietnamu — Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej — Kontrola wyrywkowa — Brak współpracy — Prawo do obrony — Szkoda — Obowiązek uzasadnienia) | 38 |
| 2010/C 113/60 | Sprawa T-410/06: Wyrok Sądu z dnia 4 marca 2010 r. — Foshan City Nanhai Golden Step Industrial przeciwko Radzie (Dumping — Przywóz obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzącego z Chin i Wietnamu — Obliczenie konstruowanej wartości normalnej — Cena eksportowa — Prawo do obrony — Szkoda — Obowiązek uzasadnienia) | 39 |
| 2010/C 113/61 | Sprawa T-9/07: Wyrok Sądu z dnia 18 marca 2010 r. — Grupo Promer Mon Graphic przeciwko OHIM — PepsiCo (Przedstawienie okrągłej podstawki do celów promocyjnych) (Wzór wspólnotowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia — Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający okrągłą podstawkę do celów promocyjnych — Wcześniejszy wzór wspólnotowy — Podstawa unieważnienia — Kolizja — Brak innego całościowego wrażenia — Pojęcie kolizji — Rozpatrywany produkt — Stopień swobody twórcy — Poinformowany użytkownik — Artykuł 10 i art. 25 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 6/2002) | 39 |
| 2010/C 113/62 | Sprawa T-63/07: Wyrok Sądu z dnia 17 marca 2010 r. — Mäurer + Wirtz przeciwko OHIM — Exportaciones Aceiteras Fedeoliva (tosca de FEDEOLIVA) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego tosca de FEDEOLIVA — Wcześniejsze słowne, wspólnotowy i krajowe, znaki towarowe TOSCA — Względne podstawy odmowy rejestracji — Nieuwzględnienie argumentu — Artykuł 74 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 76 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)) | 40 |
| 2010/C 113/63 | Sprawa T-190/07: Wyrok Sądu z dnia 18 marca 2010 r. — KEK Diavlos przeciwko Komisji (Pomoc finansowa wypłacona w ramach programu informacyjnego obywateli europejskich (Prince) — Projekt dotyczący przygotowań do wprowadzenia euro w środowisku szkolnym — Decyzja nakazująca zwrot wypłaconej zaliczki — Obowiązek uzasadnienia — Błąd w ocenie) | 40 |
| 2010/C 113/64 | Sprawa T-24/08: Wyrok Sądu z dnia 4 marca 2010 r. — Weldebräu przeciwko OHIM — Kofola Holding (Kształt butelki ze spiralną szyjką) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego — Kształt butelki ze spiralną szyjką — Wcześniejszy trójwymiarowy wspólnotowy znak towarowy przedstawiający kształt butelki ze spiralną szyjką — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)) | 41 |
| 2010/C 113/65 | Sprawa T-94/08: Wyrok Sądu z dnia 18 marca 2010 r. — Centre de coordination Carrefour przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — System pomocy dotyczący centrów koordynacyjnych mających siedzibę w Belgii — Nowa decyzja Komisji wydana w następstwie częściowego stwierdzenia nieważności przez Trybunał — Brak interesu prawnego — Niedopuszczalność) | 41 |
| 2010/C 113/66 | Sprawa T-189/08: Wyrok Sądu z dnia 18 marca 2010 r. — Forum 187 przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — System pomocy dotyczący centrów koordynacyjnych mających siedzibę w Belgii — Nowa decyzja Komisji wydana w następstwie stwierdzenia przez Trybunał częściowej nieważności — Stowarzyszenie — Brak interesu prawnego — Niedopuszczalność) | 42 |
| 2010/C 113/67 | Sprawa T-477/08: Wyrok Sądu z dnia 4 marca 2010 r. — Mundipharma przeciwko OHIM — ALK-Abelló (AVANZALENE) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego AVANZALENE — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy AVANZ — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)) | 42 |
| 2010/C 113/68 | Sprawa T-564/08: Wyrok Sądu z dnia 4 marca 2010 r. — Monoscoop przeciwko OHIM (SUDOKU SAMURAI BINGO) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SUDOKU SAMURAI BINGO — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)) | 43 |
| 2010/C 113/69 | Sprawa T-15/09: Wyrok Sądu z dnia 9 marca 2010 r. — Euro-Information przeciwko OHIM (EURO AUTOMATIC CASH) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego EURO AUTOMATIC CASH — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)) | 43 |
| 2010/C 113/70 | Sprawa T-31/09: Wyrok Sądu z dnia z dnia 10 marca 2010 r. — Baid przeciwko OHIM (LE GOMMAGE DES FACADES) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego LE GOMMAGE DES FACADES — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 73 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 75 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009)) | 44 |
| 2010/C 113/71 | Sprawa T-77/09: Wyrok Sądu z dnia 9 marca 2010 r. — hofherr communikation przeciwko OHIM (NATURE WATCH) (Wspólnotowy znak towarowy — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską — Słowny znak towarowy NATURE WATCH — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009)) | 44 |
| 2010/C 113/72 | Sprawa T-78/09 P: Wyrok Sądu z dnia 17 marca 2010 r. — Parlament przeciwko Collée (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu za 2004 r. — Postępowanie w sprawie przyznania punktów za osiągnięcia — Przeinaczenie dowodów — Uzasadnienie — Znaczenie opinii komitetu do spraw sprawozdań — Zasada niedyskryminacji) | 45 |
| 2010/C 113/73 | Sprawa T-538/08: Postanowienie Sądu z dnia 3 marca 2010 r. — REWE-Zentral przeciwko OHIM — KODI Diskontläden (inéa) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania) | 45 |
| 2010/C 113/74 | Sprawa T-316/09: Postanowienie Sądu z dnia 25 lutego 2010 r. — Google przeciwko OHIM (ANDROID) (Wspólnotowy znak towarowy — Odmowa rejestracji — Ograniczenie wykazu towarów, dla których wystąpiono o rejestrację znaku towarowego — Wycofanie sprzeciwu wobec rejestracji — Umorzenie postępowania) | 46 |
| 2010/C 113/75 | Sprawa T-414/09: Postanowienie Sądu z dnia 4 marca 2010 r. — Henkel przeciwko OHIM — JLO Holding (LIVE) (Wspólnotowy znak towarowy — Wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku towarowego — Wycofanie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku towarowego — Umorzenie postępowania) | 46 |
| 2010/C 113/76 | Sprawa T-435/09 R: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 15 marca 2010 r. — GL2006 Europe przeciwko Komisji i OLAF (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Wspólnotowe programy badań i rozwoju technologicznego — Klauzula arbitrażowa — Nakaz zwrotu — Nota debetowa — Wniosek o zawieszenie wykonania — Szkoda finansowa — Brak wyjątkowych okoliczności — Brak pilnego charakteru) | 46 |
| 2010/C 113/77 | Sprawa T-322/09: Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2009 r. — Al-Faqih i MIRA przeciwko Radzie i Komisji | 47 |
| 2010/C 113/78 | Sprawa T-52/10 P: Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 30 listopada 2009 r. w sprawie F-54/09 Lebedef przeciwko Komisji, wniesione w dniu 9 lutego 2010 r. przez Giorgia Lebedefa | 48 |
| 2010/C 113/79 | Sprawa T-58/10: Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2010 r. — Phoenix-Reisen i DRV przeciwko Komisji | 49 |
| 2010/C 113/80 | Sprawa T-62/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 30 listopada 2009 r. w sprawie F-83/07, Zangerl-Posselt przeciwko Komisji, wniesione w dniu 10 lutego 2010 r. przez Brigitte Zangerl-Posselt | 49 |
| 2010/C 113/81 | Sprawa T-63/10: Skarga wniesiona w dniu 10 lutego 2010 r. — Jurašinović przeciwko Radzie | 50 |
| 2010/C 113/82 | Sprawa T-66/10: Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2010 r. — Zuckerfabrik Jülich przeciwko Komisji | 51 |
| 2010/C 113/83 | Sprawa T-72/10: Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2010 r. — Intermark przeciwko OHIM — Natex International (NATY’S) | 52 |
| 2010/C 113/84 | Sprawa T-75/10: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2010 r. — Embraer i in. przeciwko Komisji | 52 |
| 2010/C 113/85 | Sprawa T-77/10: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2010 r. — Certmedica International GmbH przeciwko OHIM — Lehning Entreprise (L112) | 53 |
| 2010/C 113/86 | Sprawa T-78/10: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2010 r. — Lehning Entreprise przeciwko OHIM — Certmedica International (L112) | 55 |
| 2010/C 113/87 | Sprawa T-79/10: Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2010 r. — COLT Télécommunications France przeciwko Komisji Europejskiej | 56 |
| 2010/C 113/88 | Sprawa T-80/10: Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2010 r. — Bell & Ross przeciwko OHIM — Klockgrossisten i Norden (Przedstawienie zegarka) | 57 |
| 2010/C 113/89 | Sprawa T-84/10: Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2010 r. — Regione Puglia przeciwko Komisji | 58 |
| 2010/C 113/90 | Sprawa T-86/10: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2010 r. — British Sugar przeciwko Komisji | 58 |
| 2010/C 113/91 | Sprawa T-88/10: Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2010 r. — Inter IKEA Systems przeciwko OHIM — Meteor Controls (GLÄNSA) | 59 |
| 2010/C 113/92 | Sprawa T-90/10: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2010 r. — Ferriere Nord przeciwko Komisji | 60 |
| 2010/C 113/93 | Sprawa T-91/10: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2010 r. — Lucchini przeciwko Komisji | 61 |
| 2010/C 113/94 | Sprawa T-92/10: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2010 r. — Ferriera Valsabbia i Valsabbia Investimenti przeciwko Komisji | 62 |
| 2010/C 113/95 | Sprawa T-93/10: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2010 r. — Bilbaína de Alquitranes i in. przeciwko ECHA | 63 |
| 2010/C 113/96 | Sprawa T-94/10: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2010 r. — Rütgers Germany i in. przeciwko ECHA | 64 |
| 2010/C 113/97 | Sprawa T-95/10: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2010 r. — Cindu Chemicals i in. przeciwko ECHA | 65 |
| 2010/C 113/98 | Sprawa T-96/10: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2010 r. — Rütgers Germany i in. przeciwko ECHA | 66 |
| 2010/C 113/99 | Sprawa T-99/10: Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2010 r. — Meica przeciwko OHIM — Tofutown.com (TOFUKING) | 66 |
| 2010/C 113/00 | Sprawa T-100/10: Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2010 r. — Nordzucker przeciwko Komisji | 67 |
| 2010/C 113/01 | Sprawa T-101/10: Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2010 — Polska przeciwko Komisji | 68 |
| 2010/C 113/02 | Sprawa T-102/10: Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2010 r. — Südzucker i in. przeciwko Komisji | 69 |
| 2010/C 113/03 | Sprawa T-103/10 P(R): Odwołanie od postanowienia Prezesa Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 18 grudnia 2009 r. w sprawie F-92/09 R, U przeciwko Parlamentowi, wniesione w dniu 5 marca 2010 r. przez Parlament Europejski | 70 |
| 2010/C 113/04 | Sprawa T-105/10: Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2010 r. — BASF przeciwko Komisji | 70 |
| 2010/C 113/05 | Sprawa T-106/10: Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2010 r. — Hiszpania przeciwko Komisji | 71 |
| 2010/C 113/06 | Sprawa T-111/10: Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2010 r. — Portugalia przeciwko Komisji Europejskiej | 72 |
| 2010/C 113/07 | Sprawa T-112/10: Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2010 r. — Prionics przeciwko Komisji i EFSA | 73 |
| 2010/C 113/08 | Sprawa T-113/10: Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2010 r. — Hiszpania przeciwko Komisji | 74 |
| 2010/C 113/09 | Sprawa T-115/10: Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2010 r. — Zjednoczone Królestwo przeciwko Komisji | 75 |
| 2010/C 113/10 | Sprawa T-118/10: Skarga wniesiona w dniu 5 marca 2010 r. — Acron przeciwko Radzie | 76 |
| 2010/C 113/11 | Sprawa T-119/10: Skarga wniesiona w dniu 5 marca 2010 r. — Niderlandy przeciwko Komisji | 77 |
| 2010/C 113/12 | Sprawa T-310/07: Postanowienie Sądu z dnia 2 marca 2010 r. — Gardeur przeciwko OHIM — Blue Rose (g) | 78 |
| 2010/C 113/13 | Sprawa T-298/08: Postanowienie Sądu z dnia 2 marca 2010 r. — Aldi przeciwko OHIM — Catalana de Telecomunicacions Societat Operadora de Xarxes (ALDI) | 78 |
| 2010/C 113/14 | Sprawa T-552/08: Postanowienie Sądu z dnia 4 marca 2010 r. — Komisja przeciwko Domótica | 78 |
| 2010/C 113/15 | Sprawa T-196/09: Postanowienie Sądu z dnia 1 marca 2010 r. — TerreStar Europe przeciwko Komisji | 78 |
| | Sąd do spraw Służby Publicznej |
| 2010/C 113/16 | Sprawa F-9/10: Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2010 r. — AC przeciwko Radzie | 79 |
| 2010/C 113/17 | Sprawa F-12/10: Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2010 r. — Kerstens przeciwko Komisji Europejska | 79 |

V   Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

2010/C 113/02

Sprawa C-38/06: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Objęty zwolnieniem celnym przywóz sprzętu o zastosowaniu wyłącznie wojskowym)

2

2010/C 113/03

Sprawa C-424/07: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Łączność elektroniczna — Dyrektywa 2002/19/WE — Dyrektywa 2002/21/WE — Dyrektywa 2002/22/WE — Sieci i usługi — Uregulowania krajowe — Nowe rynki)

3

2010/C 113/04

Sprawa C-518/07: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 9 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 95/46/WE — Ochrona osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i swobodny przepływ tych danych — Artykuł 28 ust. 1 — Krajowy organ nadzorczy — Niezawisłość — Kontrola administracyjna nad tymi organami)

3

2010/C 113/05

Sprawa C-135/08: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 2 marca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — Janko Rottmann przeciwko Freistaat Bayern (Obywatelstwo Unii — Artykuł 17 WE — Obywatelstwo państwa członkowskiego nabyte przez urodzenie — Obywatelstwo innego państwa członkowskiego nabyte przez nadanie — Utrata obywatelstwa państwa pochodzenia z uwagi na nadanie nowego obywatelstwa — Utrata ze skutkiem wstecznym obywatelstwa nabytego przez nadanie z uwagi na dopuszczenie się podstępnych zabiegów przy jego nabywaniu — Bezpaństwowość skutkująca utratą statusu obywatela Unii)

4

2010/C 113/06

Sprawy połączone C-175/08, C-176/08, C-178/08 i C-179/08: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 2 marca 2010 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — Aydin Salahadin Abdulla (C-175/08), Kamil Hasan (C-176/08), Ahmed Adem, Hamrin Mosa Rashi (C-178/08), Dler Jamal (C-179/08) przeciwko Bundesrepublik Deutschland (Dyrektywa 2004/83/WE — Minimalne normy dotyczące warunków nadania statusu uchodźcy lub statusu ochrony uzupełniającej — Status uchodźcy — Artykuł 2 lit. c) — Utrata statusu uchodźcy — Artykuł 11 — Zmiana okoliczności — Artykuł 11 ust. 1 lit. e) — Uchodźca — Nieuzasadniona obawa przed prześladowaniem — Ocena — Artykuł 11 ust. 2 — Pozbawienie statusu uchodźcy — Dowód — Artykuł 14 ust. 2)

4

2010/C 113/07

Sprawa C-197/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 95/59/WE — Podatki inne niż podatki obrotowe, obciążające spożycie wyrobów tytoniowych — Artykuł 9 ust. 1 — Swobodne ustalanie przez producentów i importerów maksymalnej ceny sprzedaży detalicznej ich towarów — Uregulowanie krajowe narzucające minimalną cenę sprzedaży detalicznej papierosów — Uregulowanie krajowe zakazujące sprzedaży wyrobów tytoniowych po cenie promocyjnej sprzecznej z celami zdrowia publicznego — Pojęcie przepisy krajowe o kontroli poziomu cen lub przestrzeganiu narzuconych cen — Względy uzasadniające — Ochrona zdrowia publicznego — Ramowa Konwencja Światowej Organizacji Zdrowia o ograniczeniu użycia tytoniu)

6

2010/C 113/08

Sprawa C-198/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 95/59/WE — Podatki obciążające spożycie wyrobów tytoniowych inne niż podatki obrotowe — Artykuł 9 ust. 1 — Swobodne ustalanie przez producentów i importerów maksymalnej ceny sprzedaży detalicznej ich towarów — Uregulowanie krajowe narzucające minimalną cenę sprzedaży detalicznej papierosów, a także minimalną cenę sprzedaży detalicznej tytoniu drobno krojonego — Względy uzasadniające — Ochrona zdrowia publicznego — Ramowa konwencja Światowej Organizacji Zdrowia o ograniczeniu użycia tytoniu)

6

2010/C 113/09

Sprawa C-221/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Irlandii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 95/59/WE — Podatki obciążające spożycie wyrobów tytoniowych inne niż podatki obrotowe — Artykuł 9 ust. 1 — Swobodne ustalanie przez producentów i importerów maksymalnej ceny sprzedaży detalicznej ich towarów — Uregulowanie krajowe narzucające minimalną cenę sprzedaży detalicznej papierosów — Względy uzasadniające — Ochrona zdrowia publicznego — Ramowa konwencja Światowej Organizacji Zdrowia o graniczeniu użycia tytoniu)

7

2010/C 113/10

Sprawa C-241/08: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 92/43/EWG — Artykuł 6 ust. 2 i 3 — Nieprawidłowa transpozycja — Specjalne obszary ochrony — Istotne oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko — Brak niepokojącego charakteru określonych działań — Ocena skutków dla środowiska)

7

2010/C 113/11

Sprawa C-297/08: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 4 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środowisko naturalne — Dyrektywa 2006/12/WE — Artykuły 4 i 5 — Gospodarowanie odpadami — Plan gospodarowania — Odpowiednia zintegrowana sieć urządzeń do unieszkodliwiania odpadów — Niebezpieczeństwo dla zdrowia ludzi lub środowiska naturalnego — Siła wyższa — Zakłócenia porządku publicznego — Przestępczość zorganizowana)

8

2010/C 113/12

Sprawa C-378/08: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 9 marca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale della Sicilia — Włochy) — Raffinerie Mediterranee SpA (ERG), Polimeri Europa SpA, Syndial SpA przeciwko Ministero dello Sviluppo Economico, Ministero della Salute, Ministero Ambiente e Tutela del Territorio e del Mare, Ministero delle Infrastrutture, Ministero dei Trasporti, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell’Interno, Regione Siciliana, Assessorato Regionale Territorio ed Ambiente (Sicilia), Assessorato Regionale Industria (Sicilia), Prefettura di Siracusa, Istituto Superiore di Sanità, Commissario Delegato per Emergenza Rifiuti e Tutela Acque (Sicilia), Vice Commissario Delegato per Emergenza Rifiuti e Tutela Acque (Sicilia), Agenzia Protezione Ambiente e Servizi Tecnici (APAT), Agenzia Regionale Protezione Ambiente (ARPA Sicilia), Istituto Centrale Ricerca Scientifica e Tecnologica Applicata al Mare, Subcommissario per la Bonifica dei Siti Contaminati, Provincia Regionale di Siracusa, Consorzio ASI Sicilia Orientale Zona Sud, Comune di Siracusa, Comune d’Augusta, Comune di Melilli, Comune di Priolo Gargallo, Azienda Unità Sanitaria Locale N8, Sviluppo Italia Aree Produttive SPA, Invitalia (Agenzia nazionale per l’attrazione degli investimenti e lo sviluppo d’impresa SpA), dawniej Sviluppo Italia SpA (Zasada zanieczyszczający płaci — Dyrektywa 2004/35/WE — Odpowiedzialność za środowisko naturalne — Zastosowanie ratione temporis — Zanieczyszczenie powstałe przed datą przewidzianą na transpozycję tej dyrektywy i kontynuowane po tej dacie — Uregulowania krajowe obciążające kosztami naprawienia szkód wynikających z tego zanieczyszczenia wiele przedsiębiorstw — Wymóg winy lub niedbalstwa — Wymóg istnienia związku przyczynowego — Zamówienia publiczne na roboty budowlane)

8

2010/C 113/13

Sprawy połączone C-379/08 i C-380/08: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 9 marca 2010 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunale Amministrativo Regionale della Sicilia — Włochy) — Raffinerie Mediterranee SpA (ERG) (C-379/08) Polimeri Europa SpA, Syndial SpA przeciwko Ministero dello Sviluppo Economico, Ministero della Salute, Ministero Ambiente e Tutela del Territorio e del Mare, Ministero delle Infrastrutture, Ministero dei Trasporti, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell’Interno, Regione Siciliana, Assessorato Regionale Territorio ed Ambiente (Sicilia), Assessorato Regionale Industria (Sicilia), Prefettura di Siracusa, Istituto Superiore di Sanità, Commissario Delegato per Emergenza Rifiuti e Tutela Acque (Sicilia), Vice Commissario Delegato per Emergenza Rifiuti e Tutela Acque (Sicilia), Agenzia Protezione Ambiente e Servizi Tecnici (APAT), Agenzia Regionale Protezione Ambiente (ARPA Sicilia), Istituto Centrale Ricerca Scientifica e Tecnologica Applicata al Mare, Subcommissario per la Bonifica dei Siti Contaminati, Provincia Regionale di Siracusa, Consorzio ASI Sicilia Orientale Zona Sud, Comune di Siracusa, Comune d’Augusta, Comune di Melilli, Comune di Priolo Gargallo, Azienda Unità Sanitaria Locale N8, Sviluppo Italia Aree Produttive SPA, Invitalia (Agenzia nazionale per l’attrazione degli investimenti e lo sviluppo d’impresa SpA), dawniej Sviluppo Italia SpA, oraz ENI SpA (C-380/08) przeciwko Ministero Ambiente e Tutela del Territorio e del Mare, Ministero dello Sviluppo economico, Ministero della Salute, Regione siciliana, Istituto superiore di Sanità, Agenzia per la Protezione dell’Ambiente e per i Servizi tecnici, Commissario delegato per l’Emergenza rifiuti e la Tutela delle Acque (Zasada zanieczyszczający płaci — Dyrektywa 2004/35/WE — Odpowiedzialność za środowisko naturalne — Zastosowanie ratione temporis — Zanieczyszczenie powstałe przed datą przewidzianą na transpozycję tej dyrektywy i kontynuowane po tej dacie — Środki zaradcze — Obowiązek przeprowadzenia konsultacji z zainteresowanymi przedsiębiorstwami — Załącznik II)

10

2010/C 113/14

Sprawa C-384/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 marca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio — Włochy) — Attanasio Group Srl przeciwko Comune di Carbognano (Artykuły 43 WE i 48 WE — Przepisy regionalne określające minimalną wymaganą odległość pomiędzy przydrożnymi stacjami paliw — Właściwość Trybunału oraz dopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Swoboda przedsiębiorczości — Ograniczenia)

11

2010/C 113/15

Sprawa C-496/08 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 marca 2010 r. — Pilar Angé Serrano, Jean-Marie Bras, Adolfo Orcajo Teresa, Dominiek Decoutere, Armin Hau, Francisco Javier Solana Ramos przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, Radzie Unii Europejskiej (Odwołanie — Urzędnicy — Laureaci konkursów wewnętrznych zmiany kategorii w ramach dawnego regulaminu pracowniczego — Wejście w życie nowego regulaminu pracowniczego — Przepisy przejściowe w zakresie zaszeregowania do grupy — Zarzut niezgodności z prawem — Prawa nabyte — Uzasadnione oczekiwania — Równość traktowania — Zasada dobrej administracji i obowiązek staranności)

11

2010/C 113/16

Sprawa C-522/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 marca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny — Rzeczpospolita Polska) — Telekomunikacja Polska SA w Warszawie przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej (Łączność elektroniczna — Usługi telekomunikacyjne — Dyrektywa 2002/21/WE — Dyrektywa 2002/22/WE — Uzależnianie zawarcia umowy o świadczenie usług od zawarcia umowy o świadczenie innych usług — Zakaz — Internet szerokopasmowy)

12

2010/C 113/17

Sprawa C-578/08: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 marca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State — Niderlandy) — Rhimou Chakroun przeciwko Minister van Buitenlandse Zaken (Prawo do łączenia rodzin — Dyrektywa 2003/86/WE — Pojęcie korzystania z systemu pomocy społecznej — Pojęcie łączenia rodzin — Założenie rodziny)

13

2010/C 113/18

Sprawa C-1/09: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 marca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État — Francja) — Centre d’exportation du livre français (CELF) w likwidacji i Ministre de la Culture et de la Communication przeciwko Société internationale de diffusion et d’édition (Pomoc państwa — Artykuł 88 ust. 3 WE — Bezprawnie przyznana pomoc uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem — Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji — Sądy krajowe — Żądanie odzyskania pomocy bezprawnie wprowadzonej w życie — Zawieszenie postępowania aż do wydania przez Komisję nowej decyzji — Wyjątkowe okoliczności mogące ograniczyć zakres obowiązku zwrotu)

13

2010/C 113/19

Sprawa C-19/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 marca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Wien — Austria) — Wood Floor Solutions Andreas Domberger GmbH przeciwko Silva Trade, SA (Jurysdykcja sądowa, uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Jurysdykcja szczególna — Artykuł 5 pkt 1 lit. a) i b) tiret drugie — Świadczenie usług — Umowa przedstawicielstwa handlowego — Wykonywanie umowy w kilku państwach członkowskich)

14

2010/C 113/20

Sprawa C-258/09: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 4 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środowisko naturalne — Dyrektywa 2008/1/WE — Zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich zmniejszanie — Brak transpozycji w przewidzianym terminie)

14

2010/C 113/21

Sprawa C-361/09 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) wydanego w dniu 12 sierpnia 2009 r. w sprawie T-141/09 Hans Molter przeciwko Republice Federalnej Niemiec wniesione w dniu 10 września 2009 r. przez Hansa Moltera

15

2010/C 113/22

Sprawa C-389/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso Administrativo no 3 de Almería (Hiszpania) w dniu 2 października 2009 r. — Águeda María Sáenz Morales przeciwko Consejería para la Igualdad y Bienestar Social

o

15

2010/C 113/23

Sprawa C-21/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Bíróság w dniu 13 stycznia 2010 r. — Károly Nagy przeciwko Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal

15

2010/C 113/24

Sprawa C-33/10: Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Danii

16

2010/C 113/25

Sprawa C-51/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 19 listopada 2009 r. w sprawie T-298/06 Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 1 lutego 2010 r. przez Agencję Wydawniczą Technopol sp. z o.o.

17

2010/C 113/26

Sprawa C-53/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 2 lutego 2010 r. — Land Hessen przeciwko Franz Mücksch OHG, interwenient: Merck KG aA

17

2010/C 113/27

Sprawa C-54/10 P: Odwołanie wniesione w dniu 2 lutego 2010 r. przez Agencję Wydawniczą Technopol sp. z o.o. od wyroku Sądu z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawach połączonych T-64/07 do T-66/07, Agencja Wydawnicza Technopol/OHMI (350)

18

2010/C 113/28

Sprawa C-55/10 P: Odwołanie wniesione w dniu 2 lutego 2010 r. przez Agencję Wydawniczą Technopol sp. z o.o. od wyroku Sądu z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawach połączonych T-200/07 do T-202/07, Agencja Wydawnicza Technopol/OHMI (222)

18

2010/C 113/29

Sprawa C-56/10 P: Odwołanie wniesione w dniu 2 lutego 2010 r. przez Agencję Wydawniczą Technopol sp. z o.o. od wyroku Sądu z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawach połączonych T-425/07 i T-426/07, Agencja Wydawnicza Technopol/OHMI (100)

19

2010/C 113/30

Sprawa C-70/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Bruxelles (Belgia) w dniu 5 lutego 2010 r. — Scarlet Extended SA przeciwko Société belge des auteurs compositeurs et éditeurs

20

2010/C 113/31

Sprawa C-71/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom (Zjednoczone Królestwo) w dniu 8 lutego 2010 r. — Office of Communications przeciwko The Information Commissioner

20

2010/C 113/32

Sprawa C-74/10 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (szósta izba) wydanego w dniu 19 listopada 2009 r. w sprawie T-94/07 European Renewable Energies Federation ASBL (EREF) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 9 lutego 2010 r. przez European Renewable Energies Federation ASBL (EREF)

21

2010/C 113/33

Sprawa C-75/10 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (szósta izba) wydanego w dniu 19 listopada 2009 r. w sprawie T-40/08 European Renewable Energies Federation ASBL (EREF) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 9 lutego 2010 r. przez European Renewable Energies Federation ASBL (EREF)

21

2010/C 113/34

Sprawa C-78/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Rouen (Francja) w dniu 8 lutego 2010 r. — Me Marc Berel, działający jako pełnomocnik Société Port Angot Développement, Me Hess, działający jako zarządca sądowy Société Port Angot Développement, Société Rijn Schelde Mondia France, Receveur principal des douanes de Rouen Port, Administration des douanes — Havre Port, Société Port Angot Développement, nastęca prawny SAS Manutention de produits chimiques et miniers (Maprochim), Asia Pulp & Paper France przeciwko Administration des douanes de Rouen, Receveur principal des douanes du Havre, Administration des douanes du Havre

22

2010/C 113/35

Sprawa C-79/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 11 lutego 2010 r. — Systeme Helmholz GmbH przeciwko Hauptzollamt Nürnberg

23

2010/C 113/36

Sprawa C-82/10: Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Irlandii

23

2010/C 113/37

Sprawa C-83/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil de Pontevedra (Hiszpania) w dniu 11 lutego 2010 r. — Aurora Sousa Rodríguez i in. przeciwko Air France S.A.

24

2010/C 113/38

Sprawa C-86/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgericht Siegburg (Niemcy) w dniu 12 lutego 2010 r. — Hüseyin Balaban przeciwko Zelter GmbH

24

2010/C 113/39

Sprawa C-89/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brussel (Belgia) w dniu 17 lutego 2010 r. — NV Q-Beef przeciwko Belgische Staat

25

2010/C 113/40

Sprawa C-90/10: Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii

25

2010/C 113/41

Sprawa C-91/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Breda (Niderlandy) w dniu 17 lutego 2010 r. — VAV Autovermietung GmbH przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Douane Zuid, kantoor Roosendaal

26

2010/C 113/42

Sprawa C-92/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 15 grudnia 2009 r. w sprawie określenie T-476/08 Media-Saturn-Holding GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) wniesione w dniu 17 lutego 2010 r. przez Media-Saturn-Holding GmbH

27

2010/C 113/43

Sprawa C-95/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 22 lutego 2010 r. — Strong Segurança, S.A. przeciwko Município de Sintra i Securitas-Serviços e Tecnologia de Segurança, S.A.

28

2010/C 113/44

Sprawa C-96/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brussel (Belgia) w dniu 22 lutego 2010 r. — Frans Bosschaert przeciwko Belgische Staat, NV Slachthuizen Georges Goossens en Zonen, NV Slachthuizen Goossens

28

2010/C 113/45

Sprawa C-97/10, Sprawa C-98/10, Sprawa C-99/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d’Instance de Dax (Francja) w dniu 22 lutego 2010 r. w sprawach: — AG2R Prévoyance przeciwko Bourdil SARL — AG2R Prévoyance przeciwko Société boucalaise de boulangerie SARL — AG2R Prévoyance przeciwko Baba-Pom SARL

29

2010/C 113/46

Sprawa C-100/10: Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

29

2010/C 113/47

Sprawa C-102/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Focșani (Rumunia) w dniu 24 lutego 2010 r. — Frăsina Bejan przeciwko Tudorel Mușat

30

2010/C 113/48

Sprawa C-103/10: Skarga wniesiona w dniu 24 lutego 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej

31

2010/C 113/49

Sprawa C-106/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 25 lutego 2010 r. — Lidl & Companhia przeciwko Fazenda Pública

32

2010/C 113/50

Sprawa C-111/10: Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej

32

2010/C 113/51

Sprawa C-112/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie van België (Belgia) w dniu 1 marca 2010 r. — Procureur-Generaal bij het Hof van Beroep te Antwerpen przeciwko Zaza Retail BV (Phillippe i Cécile Noelmans jako syndycy Zaza Retail BV (Belgia)), interwenient strony pozwanej: Zaza Retail BV (Manon Cordewener jako syndyk Zaza Retail BV (Niderlandy))

33

2010/C 113/52

Sprawa C-116/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg (Luksemburg) w dniu 3 marca 2010 r. — Państwo Wielkiego Księstwa Luksemburga, Administration de l'enregistrement et des domaines przeciwko Pierrowi Feltgenowi (zarządcy masy upadłości Bacino Charter Company SA), Bacino Charter Company SA

33

2010/C 113/53

Sprawa C-117/10: Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej

34

2010/C 113/54

Sprawa C-118/10: Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej

35

2010/C 113/55

Sprawa C-122/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Marknadsdomstolen (Szwecja) w dniu 8 marca 2010 r. — Konsumentombudsmannen przeciwko Ving Sverige

35

2010/C 113/56

Sprawa C-127/10: Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej

36

Sąd

2010/C 113/57

Sprawa T-401/06: Wyrok Sądu z dnia 4 marca 2010 r. — Brosmann Footwear (HK) i in. przeciwko Radzie (Dumping — Przywóz obuwia o skórzanych cholewka pochodzącego z Chin i Wietnamu — Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej — Traktowanie indywidualne — Kontrola wyrywkowa — Poparcie skargi przez przemysł wspólnotowy — Definicja danego produktu — Równość traktowania — Szkoda — Uzasadnione oczekiwania — Obowiązek uzasadnienia)

37

2010/C 113/58

Sprawy połączone T-407/06 i T-408/06: Wyrok Sądu z dnia 4 marca 2010 r. — Zhejiang Aokang Shoes i Wenzhou Taima Shoes przeciwko Radzie (Dumping — Przywóz obuwia o skórzanych cholewkach pochodzącego z Chin i z Wietnamu — Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej — Indywidualne traktowanie — Kontrola wyrywkowa — Prawo do obrony — Równość traktowania — Szkoda — Uzasadnione oczekiwania — Obowiązek uzasadnienia)

37

2010/C 113/59

Sprawa T-409/06: Wyrok Sądu z dnia 4 marca 2010 r. — Sun Sang Kong Yuen Shoes Factory przeciwko Radzie (Dumping — Przywóz obuwia o skórzanych cholewkach pochodzącego z Chin i z Wietnamu — Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej — Kontrola wyrywkowa — Brak współpracy — Prawo do obrony — Szkoda — Obowiązek uzasadnienia)

38

2010/C 113/60

Sprawa T-410/06: Wyrok Sądu z dnia 4 marca 2010 r. — Foshan City Nanhai Golden Step Industrial przeciwko Radzie (Dumping — Przywóz obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzącego z Chin i Wietnamu — Obliczenie konstruowanej wartości normalnej — Cena eksportowa — Prawo do obrony — Szkoda — Obowiązek uzasadnienia)

39

2010/C 113/61

Sprawa T-9/07: Wyrok Sądu z dnia 18 marca 2010 r. — Grupo Promer Mon Graphic przeciwko OHIM — PepsiCo (Przedstawienie okrągłej podstawki do celów promocyjnych) (Wzór wspólnotowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia — Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający okrągłą podstawkę do celów promocyjnych — Wcześniejszy wzór wspólnotowy — Podstawa unieważnienia — Kolizja — Brak innego całościowego wrażenia — Pojęcie kolizji — Rozpatrywany produkt — Stopień swobody twórcy — Poinformowany użytkownik — Artykuł 10 i art. 25 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 6/2002)

39

2010/C 113/62

Sprawa T-63/07: Wyrok Sądu z dnia 17 marca 2010 r. — Mäurer + Wirtz przeciwko OHIM — Exportaciones Aceiteras Fedeoliva (tosca de FEDEOLIVA) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego tosca de FEDEOLIVA — Wcześniejsze słowne, wspólnotowy i krajowe, znaki towarowe TOSCA — Względne podstawy odmowy rejestracji — Nieuwzględnienie argumentu — Artykuł 74 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 76 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

40

2010/C 113/63

Sprawa T-190/07: Wyrok Sądu z dnia 18 marca 2010 r. — KEK Diavlos przeciwko Komisji (Pomoc finansowa wypłacona w ramach programu informacyjnego obywateli europejskich (Prince) — Projekt dotyczący przygotowań do wprowadzenia euro w środowisku szkolnym — Decyzja nakazująca zwrot wypłaconej zaliczki — Obowiązek uzasadnienia — Błąd w ocenie)

40

2010/C 113/64

Sprawa T-24/08: Wyrok Sądu z dnia 4 marca 2010 r. — Weldebräu przeciwko OHIM — Kofola Holding (Kształt butelki ze spiralną szyjką) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego — Kształt butelki ze spiralną szyjką — Wcześniejszy trójwymiarowy wspólnotowy znak towarowy przedstawiający kształt butelki ze spiralną szyjką — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

41

2010/C 113/65

Sprawa T-94/08: Wyrok Sądu z dnia 18 marca 2010 r. — Centre de coordination Carrefour przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — System pomocy dotyczący centrów koordynacyjnych mających siedzibę w Belgii — Nowa decyzja Komisji wydana w następstwie częściowego stwierdzenia nieważności przez Trybunał — Brak interesu prawnego — Niedopuszczalność)

41

2010/C 113/66

Sprawa T-189/08: Wyrok Sądu z dnia 18 marca 2010 r. — Forum 187 przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — System pomocy dotyczący centrów koordynacyjnych mających siedzibę w Belgii — Nowa decyzja Komisji wydana w następstwie stwierdzenia przez Trybunał częściowej nieważności — Stowarzyszenie — Brak interesu prawnego — Niedopuszczalność)

42

2010/C 113/67

Sprawa T-477/08: Wyrok Sądu z dnia 4 marca 2010 r. — Mundipharma przeciwko OHIM — ALK-Abelló (AVANZALENE) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego AVANZALENE — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy AVANZ — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

42

2010/C 113/68

Sprawa T-564/08: Wyrok Sądu z dnia 4 marca 2010 r. — Monoscoop przeciwko OHIM (SUDOKU SAMURAI BINGO) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SUDOKU SAMURAI BINGO — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

43

2010/C 113/69

Sprawa T-15/09: Wyrok Sądu z dnia 9 marca 2010 r. — Euro-Information przeciwko OHIM (EURO AUTOMATIC CASH) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego EURO AUTOMATIC CASH — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

43

2010/C 113/70

Sprawa T-31/09: Wyrok Sądu z dnia z dnia 10 marca 2010 r. — Baid przeciwko OHIM (LE GOMMAGE DES FACADES) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego LE GOMMAGE DES FACADES — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 73 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 75 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009))

44

2010/C 113/71

Sprawa T-77/09: Wyrok Sądu z dnia 9 marca 2010 r. — hofherr communikation przeciwko OHIM (NATURE WATCH) (Wspólnotowy znak towarowy — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską — Słowny znak towarowy NATURE WATCH — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009))

44

2010/C 113/72

Sprawa T-78/09 P: Wyrok Sądu z dnia 17 marca 2010 r. — Parlament przeciwko Collée (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu za 2004 r. — Postępowanie w sprawie przyznania punktów za osiągnięcia — Przeinaczenie dowodów — Uzasadnienie — Znaczenie opinii komitetu do spraw sprawozdań — Zasada niedyskryminacji)

45

2010/C 113/73

Sprawa T-538/08: Postanowienie Sądu z dnia 3 marca 2010 r. — REWE-Zentral przeciwko OHIM — KODI Diskontläden (inéa) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

45

2010/C 113/74

Sprawa T-316/09: Postanowienie Sądu z dnia 25 lutego 2010 r. — Google przeciwko OHIM (ANDROID) (Wspólnotowy znak towarowy — Odmowa rejestracji — Ograniczenie wykazu towarów, dla których wystąpiono o rejestrację znaku towarowego — Wycofanie sprzeciwu wobec rejestracji — Umorzenie postępowania)

46

2010/C 113/75

Sprawa T-414/09: Postanowienie Sądu z dnia 4 marca 2010 r. — Henkel przeciwko OHIM — JLO Holding (LIVE) (Wspólnotowy znak towarowy — Wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku towarowego — Wycofanie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku towarowego — Umorzenie postępowania)

46

2010/C 113/76

Sprawa T-435/09 R: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 15 marca 2010 r. — GL2006 Europe przeciwko Komisji i OLAF (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Wspólnotowe programy badań i rozwoju technologicznego — Klauzula arbitrażowa — Nakaz zwrotu — Nota debetowa — Wniosek o zawieszenie wykonania — Szkoda finansowa — Brak wyjątkowych okoliczności — Brak pilnego charakteru)

46

2010/C 113/77

Sprawa T-322/09: Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2009 r. — Al-Faqih i MIRA przeciwko Radzie i Komisji

47

2010/C 113/78

Sprawa T-52/10 P: Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 30 listopada 2009 r. w sprawie F-54/09 Lebedef przeciwko Komisji, wniesione w dniu 9 lutego 2010 r. przez Giorgia Lebedefa

48

2010/C 113/79

Sprawa T-58/10: Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2010 r. — Phoenix-Reisen i DRV przeciwko Komisji

49

2010/C 113/80

Sprawa T-62/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 30 listopada 2009 r. w sprawie F-83/07, Zangerl-Posselt przeciwko Komisji, wniesione w dniu 10 lutego 2010 r. przez Brigitte Zangerl-Posselt

49

2010/C 113/81

Sprawa T-63/10: Skarga wniesiona w dniu 10 lutego 2010 r. — Jurašinović przeciwko Radzie

50

2010/C 113/82

Sprawa T-66/10: Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2010 r. — Zuckerfabrik Jülich przeciwko Komisji

51

2010/C 113/83

Sprawa T-72/10: Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2010 r. — Intermark przeciwko OHIM — Natex International (NATY’S)

52

2010/C 113/84

Sprawa T-75/10: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2010 r. — Embraer i in. przeciwko Komisji

52

2010/C 113/85

Sprawa T-77/10: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2010 r. — Certmedica International GmbH przeciwko OHIM — Lehning Entreprise (L112)

53

2010/C 113/86

Sprawa T-78/10: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2010 r. — Lehning Entreprise przeciwko OHIM — Certmedica International (L112)

55

2010/C 113/87

Sprawa T-79/10: Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2010 r. — COLT Télécommunications France przeciwko Komisji Europejskiej

56

2010/C 113/88

Sprawa T-80/10: Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2010 r. — Bell & Ross przeciwko OHIM — Klockgrossisten i Norden (Przedstawienie zegarka)

57

2010/C 113/89

Sprawa T-84/10: Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2010 r. — Regione Puglia przeciwko Komisji

58

2010/C 113/90

Sprawa T-86/10: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2010 r. — British Sugar przeciwko Komisji

58

2010/C 113/91

Sprawa T-88/10: Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2010 r. — Inter IKEA Systems przeciwko OHIM — Meteor Controls (GLÄNSA)

59

2010/C 113/92

Sprawa T-90/10: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2010 r. — Ferriere Nord przeciwko Komisji

60

2010/C 113/93

Sprawa T-91/10: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2010 r. — Lucchini przeciwko Komisji

61

2010/C 113/94

Sprawa T-92/10: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2010 r. — Ferriera Valsabbia i Valsabbia Investimenti przeciwko Komisji

62

2010/C 113/95

Sprawa T-93/10: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2010 r. — Bilbaína de Alquitranes i in. przeciwko ECHA

63

2010/C 113/96

Sprawa T-94/10: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2010 r. — Rütgers Germany i in. przeciwko ECHA

64

2010/C 113/97

Sprawa T-95/10: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2010 r. — Cindu Chemicals i in. przeciwko ECHA

65

2010/C 113/98

Sprawa T-96/10: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2010 r. — Rütgers Germany i in. przeciwko ECHA

66

2010/C 113/99

Sprawa T-99/10: Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2010 r. — Meica przeciwko OHIM — Tofutown.com (TOFUKING)

66

2010/C 113/00

Sprawa T-100/10: Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2010 r. — Nordzucker przeciwko Komisji

67

2010/C 113/01

Sprawa T-101/10: Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2010 — Polska przeciwko Komisji

68

2010/C 113/02

Sprawa T-102/10: Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2010 r. — Südzucker i in. przeciwko Komisji

69

2010/C 113/03

Sprawa T-103/10 P(R): Odwołanie od postanowienia Prezesa Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 18 grudnia 2009 r. w sprawie F-92/09 R, U przeciwko Parlamentowi, wniesione w dniu 5 marca 2010 r. przez Parlament Europejski

70

2010/C 113/04

Sprawa T-105/10: Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2010 r. — BASF przeciwko Komisji

70

2010/C 113/05

Sprawa T-106/10: Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2010 r. — Hiszpania przeciwko Komisji

71

2010/C 113/06

Sprawa T-111/10: Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2010 r. — Portugalia przeciwko Komisji Europejskiej

72

2010/C 113/07

Sprawa T-112/10: Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2010 r. — Prionics przeciwko Komisji i EFSA

73

2010/C 113/08

Sprawa T-113/10: Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2010 r. — Hiszpania przeciwko Komisji

74

2010/C 113/09

Sprawa T-115/10: Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2010 r. — Zjednoczone Królestwo przeciwko Komisji

75

2010/C 113/10

Sprawa T-118/10: Skarga wniesiona w dniu 5 marca 2010 r. — Acron przeciwko Radzie

76

2010/C 113/11

Sprawa T-119/10: Skarga wniesiona w dniu 5 marca 2010 r. — Niderlandy przeciwko Komisji

77

2010/C 113/12

Sprawa T-310/07: Postanowienie Sądu z dnia 2 marca 2010 r. — Gardeur przeciwko OHIM — Blue Rose (g)

78

2010/C 113/13

Sprawa T-298/08: Postanowienie Sądu z dnia 2 marca 2010 r. — Aldi przeciwko OHIM — Catalana de Telecomunicacions Societat Operadora de Xarxes (ALDI)

78

2010/C 113/14

Sprawa T-552/08: Postanowienie Sądu z dnia 4 marca 2010 r. — Komisja przeciwko Domótica

78

2010/C 113/15

Sprawa T-196/09: Postanowienie Sądu z dnia 1 marca 2010 r. — TerreStar Europe przeciwko Komisji

78

Sąd do spraw Służby Publicznej

2010/C 113/16

Sprawa F-9/10: Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2010 r. — AC przeciwko Radzie

79

2010/C 113/17

Sprawa F-12/10: Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2010 r. — Kerstens przeciwko Komisji Europejska

79

| PL | |
| --- | --- |

PL

---

IV Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/1 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/1

---

2010/C 113/01

Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

Dz.U. C 100 z 17.4.2010.

Wcześniejsze publikacje

Dz.U. C 80 z 27.3.2010.

Dz.U. C 63 z 13.3.2010.

Dz.U. C 51 z 27.2.2010.

Dz.U. C 37 z 13.2.2010.

Dz.U. C 24 z 30.1.2010.

Dz.U. C 11 z 16.1.2010.

Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu

---

V Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/2 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/2

---

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej

(Sprawa C-38/06) (1)

(Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Objęty zwolnieniem celnym przywóz sprzętu o zastosowaniu wyłącznie wojskowym)

2010/C 113/02

Język postępowania: portugalski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Wilms i M. Afonso, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, Â. Seiça Neves, J. Gomes i C. Guerra Santos, pełnomocnicy)

Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Królestwo Danii (przedstawiciel: J. Molde, pełnomocnik), Republika Grecka (przedstawiciele: E.-M. Mamouna i M. K. Boskovits, pełnomocnicy), Republika Włoska (przedstawiciele: I. Bruni, pełnomocnik, G. De Bellis, avvocato dello Stato), Republika Finlandii (przedstawiciel: A. Guimaraes-Purokoski)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 2, 9, 10 i 11 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonującego decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U. L 155, s. 1), oraz w okresie od dnia 31 maja 2000 r. rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U. L 130, s. 1) — Przywóz, z zastosowaniem zwolnienia celnego, sprzętu wojskowego i towarów o podwójnym zastosowaniu cywilnym i wojskowym.

Sentencja

| 1) | Odmawiając obliczenia i udostępnienia Komisji Wspólnot Europejskich środków własnych należnych z tytułu przywozu sprzętu i wyposażenia o zastosowaniu wyłącznie wojskowym dokonanego w okresie od dnia 1 stycznia 1998 r. do dnia 31 grudnia 2002 r., a także odmawiając uiszczenia odsetek za zwłokę od tych należności, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążyły, odpowiednio, na mocy art. 2 i 9–11 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonującego decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Rady (Euratom, WE) nr 1355/96 z dnia 8 lipca 1996 r. — w okresie od dnia 1 stycznia 1998 r. do dnia 30 maja 2000 r. i na mocy tych samych przepisów rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot — w okresie od dnia 31 maja 2000 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. |
| --- | --- |

1)

Odmawiając obliczenia i udostępnienia Komisji Wspólnot Europejskich środków własnych należnych z tytułu przywozu sprzętu i wyposażenia o zastosowaniu wyłącznie wojskowym dokonanego w okresie od dnia 1 stycznia 1998 r. do dnia 31 grudnia 2002 r., a także odmawiając uiszczenia odsetek za zwłokę od tych należności, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążyły, odpowiednio, na mocy art. 2 i 9–11 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonującego decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Rady (Euratom, WE) nr 1355/96 z dnia 8 lipca 1996 r. — w okresie od dnia 1 stycznia 1998 r. do dnia 30 maja 2000 r. i na mocy tych samych przepisów rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot — w okresie od dnia 31 maja 2000 r. do dnia 31 grudnia 2002 r.

| 2) | Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

| 3) | Królestwo Danii, Republika Grecka, Republika Włoska i Republika Finlandii pokrywają własne koszty. |
| --- | --- |

3)

Królestwo Danii, Republika Grecka, Republika Włoska i Republika Finlandii pokrywają własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 74 z 25.3.2006.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/3 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/3

---

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec

(Sprawa C-424/07) (1)

(Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Łączność elektroniczna - Dyrektywa 2002/19/WE - Dyrektywa 2002/21/WE - Dyrektywa 2002/22/WE - Sieci i usługi - Uregulowania krajowe - Nowe rynki)

2010/C 113/03

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Braun i A. Nijenhuis, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma, pełnomocnik, profesor C. Koenig, S. Loetz, Rechtsanwalt)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 8 ust. 4 dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywy o dostępie) (Dz.U. L 108, s. 7), art. 6, 7, art. 8 ust. 1, art. 15 ust. 3 i art. 16 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy ramowej) (Dz.U. L 108, s. 33) oraz art. 17 ust. 2 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywy o usłudze powszechnej) (Dz.U. L 108, s. 51) — Definicja, analiza i regulacja nowych rynków — Uregulowania krajowe definiujące w sposób ogólny „nowe rynki” i określające restrykcyjne warunki w odniesieniu do ich regulacji przez krajowy organ regulacyjny oraz do stosowania postępowania konsultacyjnego przewidzianego w prawie wspólnotowym dotyczącego środków zmierzających do zdefiniowania tych rynków i poddania ich analizie

Sentencja

| 1) | Przyjmując § 9a Telekommunikationsgesetz (ustawy o telekomunikacji) z dnia 22 czerwca 2004 r., Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 8 ust. 4 dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywy o dostępie), art. 6, 7, art. 8 ust. 1 i 2, art. 15 ust. 3 i art. 16 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy ramowej), oraz art. 17 ust. 2 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywy o usłudze powszechnej). |
| --- | --- |

1)

Przyjmując § 9a Telekommunikationsgesetz (ustawy o telekomunikacji) z dnia 22 czerwca 2004 r., Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 8 ust. 4 dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywy o dostępie), art. 6, 7, art. 8 ust. 1 i 2, art. 15 ust. 3 i art. 16 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy ramowej), oraz art. 17 ust. 2 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywy o usłudze powszechnej).

| 2) | Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 283 z 24.11.2007.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/3 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/3

---

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 9 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec

(Sprawa C-518/07) (1)

(Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 95/46/WE - Ochrona osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i swobodny przepływ tych danych - Artykuł 28 ust. 1 - Krajowy organ nadzorczy - Niezawisłość - Kontrola administracyjna nad tymi organami)

2010/C 113/04

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Docksey, C. Ladenburger i H. Krämer, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma i J. Möller, pełnomocnicy)

Interwenient popierający stronę skarżącą: Europejski Inspektor Ochrony Danych (przedstawiciele: H. Hijmans i A. Scirocco, pełnomocnicy)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 28 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281, str. 31) — Zobowiązanie państw członkowskich do zapewnienia, aby krajowe organy nadzorcze odpowiedzialne za kontrolowanie przetwarzania danych osobowych wykonywały swoje funkcje w sposób całkowicie niezależny — Nadzór państwowy nad organami nadzorczymi krajów związkowych, odpowiedzialnymi za kontrolę nad przetwarzaniem danych osobowych w sektorze niepublicznym

Sentencja

| 1) | Republika Federalna Niemiec, poddając kontroli państwowej organy nadzorcze właściwe w zakresie nadzoru nad przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje niepubliczne i przedsiębiorstwa publiczne działające na konkurencyjnym rynku (öffentlich-rechtliche Wettbewerbsunternehmen) w niektórych krajach związkowych i dokonując w ten sposób błędnej implementacji wymogu, zgodnie z którym organy te wykonują zadania „całkowicie niezależnie” uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 28 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych. |
| --- | --- |

1)

Republika Federalna Niemiec, poddając kontroli państwowej organy nadzorcze właściwe w zakresie nadzoru nad przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje niepubliczne i przedsiębiorstwa publiczne działające na konkurencyjnym rynku (öffentlich-rechtliche Wettbewerbsunternehmen) w niektórych krajach związkowych i dokonując w ten sposób błędnej implementacji wymogu, zgodnie z którym organy te wykonują zadania „całkowicie niezależnie” uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 28 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych.

| 2) | Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską. |
| --- | --- |

2)

Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

| 3) | Europejski Inspektor Ochrony Danych pokryje własne koszty postępowania. |
| --- | --- |

3)

Europejski Inspektor Ochrony Danych pokryje własne koszty postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 37 z 9.2.2008.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/4 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/4

---

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 2 marca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — Janko Rottmann przeciwko Freistaat Bayern

(Sprawa C-135/08) (1)

(Obywatelstwo Unii - Artykuł 17 WE - Obywatelstwo państwa członkowskiego nabyte przez urodzenie - Obywatelstwo innego państwa członkowskiego nabyte przez nadanie - Utrata obywatelstwa państwa pochodzenia z uwagi na nadanie nowego obywatelstwa - Utrata ze skutkiem wstecznym obywatelstwa nabytego przez nadanie z uwagi na dopuszczenie się podstępnych zabiegów przy jego nabywaniu - Bezpaństwowość skutkująca utratą statusu obywatela Unii)

2010/C 113/05

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Bundesverwaltungsgericht

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Janko Rottmann

Strona pozwana: Freistaat Bayern

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesverwaltungsgericht — Wykładnia art. 17 traktatu WE — Nabycie obywatelstwa państwa członkowskiego powodujące ostateczną utratę obywatelstwa państwa pochodzenia — Utrata ze skutkiem wstecznym nowego obywatelstwa z uwagi na podstępne zabiegi towarzyszące jego nabywaniu — Bezpaństwowość zainteresowanego skutkująca utratą obywatelstwa Unii

Sentencja

Prawo Unii, a konkretnie art. 17 WE, nie stoi na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie cofnęło obywatelowi Unii Europejskiej nabyte przez nadanie obywatelstwo tego państwa, jeżeli zostało ono uzyskane na skutek podstępu, pod warunkiem że taka decyzja o cofnięciu obywatelstwa została wydana z poszanowaniem zasady proporcjonalności.

---

(1)  Dz.U. C 171 z 5.7.2008.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/4 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/4

---

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 2 marca 2010 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — Aydin Salahadin Abdulla (C-175/08), Kamil Hasan (C-176/08), Ahmed Adem, Hamrin Mosa Rashi (C-178/08), Dler Jamal (C-179/08) przeciwko Bundesrepublik Deutschland

(Sprawy połączone C-175/08, C-176/08, C-178/08 i C-179/08) (1)

(Dyrektywa 2004/83/WE - Minimalne normy dotyczące warunków nadania statusu uchodźcy lub statusu ochrony uzupełniającej - Status uchodźcy - Artykuł 2 lit. c) - Utrata statusu uchodźcy - Artykuł 11 - Zmiana okoliczności - Artykuł 11 ust. 1 lit. e) - Uchodźca - Nieuzasadniona obawa przed prześladowaniem - Ocena - Artykuł 11 ust. 2 - Pozbawienie statusu uchodźcy - Dowód - Artykuł 14 ust. 2)

2010/C 113/06

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Bundesverwaltungsgericht

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Aydin Salahadin Abdulla (C-175/08), Kamil Hasan (C-176/08), Ahmed Adem, Hamrin Mosa Rashi (Jama-178/08), Dler Jamal (C-179/08)

Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesverwaltungsgericht — Wykładnia art. 11 ust. 1 lit. e) dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony (Dz.U. L 304, s. 12) — Decyzje organu krajowego o uchyleniu statusu uchodźcy wobec zainteresowanych wyłącznie na podstawie ustania ich obawy przed prześladowaniem bez badania dodatkowych warunków dotyczących sytuacji politycznej w ich krajach pochodzenia — Obywatele iraccy, którym cofnięto status uchodźcy po upadku reżimu Saddama Husajna

Sentencja

| 1) | Artykuł 11 ust. 1 lit. e) dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony, oraz zawartości przyznawanej ochrony należy interpretować w ten sposób, że:






  — | dana osoba traci status uchodźcy, jeżeli w wyniku znaczącej i długotrwałej zmiany okoliczności panujących w danym państwie trzecim ustały okoliczności uzasadniające jej obawę przed prześladowaniem z jednego z powodów, o których mowa w art. 2 lit. c) dyrektywy 2004/83, w związku z którymi została ona uznana za uchodźcę, i nie istnieją inne powody uzasadniające obawę przed „prześladowaniem” w rozumieniu art. 2 lit. c) dyrektywy 2004/83; |
| --- | --- | --- |

1)

Artykuł 11 ust. 1 lit. e) dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony, oraz zawartości przyznawanej ochrony należy interpretować w ten sposób, że:

—

dana osoba traci status uchodźcy, jeżeli w wyniku znaczącej i długotrwałej zmiany okoliczności panujących w danym państwie trzecim ustały okoliczności uzasadniające jej obawę przed prześladowaniem z jednego z powodów, o których mowa w art. 2 lit. c) dyrektywy 2004/83, w związku z którymi została ona uznana za uchodźcę, i nie istnieją inne powody uzasadniające obawę przed „prześladowaniem” w rozumieniu art. 2 lit. c) dyrektywy 2004/83;

| — | na potrzeby oceny charakteru zmiany okoliczności właściwe organy państwa członkowskiego winny zweryfikować, biorąc pod uwagę indywidualną sytuację danego uchodźcy, czy określone w art. 7 ust. 1 dyrektywy 2004/83 podmioty zapewniające ochronę podjęły racjonalne działania mające na celu zapobieżenie prześladowaniom, czy posiadają w szczególności sprawny system prawny pozwalający na wykrywanie, ściganie i karanie działań stanowiących prześladowania oraz czy w przypadku pozbawienia go statusu uchodźcy zainteresowany obywatel będzie miał możliwość dostępu do tej ochrony; |
| --- | --- |

—

na potrzeby oceny charakteru zmiany okoliczności właściwe organy państwa członkowskiego winny zweryfikować, biorąc pod uwagę indywidualną sytuację danego uchodźcy, czy określone w art. 7 ust. 1 dyrektywy 2004/83 podmioty zapewniające ochronę podjęły racjonalne działania mające na celu zapobieżenie prześladowaniom, czy posiadają w szczególności sprawny system prawny pozwalający na wykrywanie, ściganie i karanie działań stanowiących prześladowania oraz czy w przypadku pozbawienia go statusu uchodźcy zainteresowany obywatel będzie miał możliwość dostępu do tej ochrony;

| — | podmioty zapewniające ochronę określone w art. 7 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2004/83 mogą obejmować organizacje międzynarodowe kontrolujące państwo lub znaczącą część jego terytorium, również w formie obecności na tym terytorium oddziałów międzynarodowych. |
| --- | --- |

—

podmioty zapewniające ochronę określone w art. 7 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2004/83 mogą obejmować organizacje międzynarodowe kontrolujące państwo lub znaczącą część jego terytorium, również w formie obecności na tym terytorium oddziałów międzynarodowych.

| 2) | Jeżeli ustały okoliczności, na podstawie których nadano status uchodźcy, to obowiązujące przy dokonywanej przez właściwe ograny państwa członkowskiego weryfikacji innych okoliczności uzasadniających obawę danej osoby przed prześladowaniem z tego samego powodu co wcześniej albo z innego z powodów określonych w art. 2 lit. c) dyrektywy 2004/83 kryterium prawdopodobieństwa, które służy ocenie zagrożenia wynikającego z tych innych okoliczności, jest takie samo jak to stosowane przy nadawaniu statusu uchodźcy. |
| --- | --- |

2)

Jeżeli ustały okoliczności, na podstawie których nadano status uchodźcy, to obowiązujące przy dokonywanej przez właściwe ograny państwa członkowskiego weryfikacji innych okoliczności uzasadniających obawę danej osoby przed prześladowaniem z tego samego powodu co wcześniej albo z innego z powodów określonych w art. 2 lit. c) dyrektywy 2004/83 kryterium prawdopodobieństwa, które służy ocenie zagrożenia wynikającego z tych innych okoliczności, jest takie samo jak to stosowane przy nadawaniu statusu uchodźcy.

| 3) | Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy 2004/83 — w zakresie, w jakim dostarcza wskazówek dotyczących znaczenia wcześniejszego prześladowania lub zagrożenia takim prześladowaniem pod względem jego mocy dowodowej — może znajdować zastosowanie, jeżeli właściwe organy zmierzają ku pozbawieniu danej osoby statusu uchodźcy na podstawie art. 11 ust. 1 lit. e) dyrektywy 2004/83, a zainteresowany powołuje się w celu wykazania dalszego istnienia uzasadnionej obawy przed prześladowaniem na okoliczności inne niż te, na podstawie których został uznany za uchodźcę. Jednakże będzie tak zwykle tylko wtedy, gdy powód prześladowania różni się od przyjętego w momencie nadania statusu uchodźcy, a wcześniejsze prześladowanie lub zagrożenie takim prześladowaniem faktycznie miało miejsce i wykazuje związek z powodem prześladowania roztrząsanym na tym etapie. |
| --- | --- |

3)

Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy 2004/83 — w zakresie, w jakim dostarcza wskazówek dotyczących znaczenia wcześniejszego prześladowania lub zagrożenia takim prześladowaniem pod względem jego mocy dowodowej — może znajdować zastosowanie, jeżeli właściwe organy zmierzają ku pozbawieniu danej osoby statusu uchodźcy na podstawie art. 11 ust. 1 lit. e) dyrektywy 2004/83, a zainteresowany powołuje się w celu wykazania dalszego istnienia uzasadnionej obawy przed prześladowaniem na okoliczności inne niż te, na podstawie których został uznany za uchodźcę. Jednakże będzie tak zwykle tylko wtedy, gdy powód prześladowania różni się od przyjętego w momencie nadania statusu uchodźcy, a wcześniejsze prześladowanie lub zagrożenie takim prześladowaniem faktycznie miało miejsce i wykazuje związek z powodem prześladowania roztrząsanym na tym etapie.

---

(1)  Dz.U. C 197 z 2.8.2008.

Dz.U. C 180 z 1.8.2009.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/6 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/6

---

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej

(Sprawa C-197/08) (1)

(Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 95/59/WE - Podatki inne niż podatki obrotowe, obciążające spożycie wyrobów tytoniowych - Artykuł 9 ust. 1 - Swobodne ustalanie przez producentów i importerów maksymalnej ceny sprzedaży detalicznej ich towarów - Uregulowanie krajowe narzucające minimalną cenę sprzedaży detalicznej papierosów - Uregulowanie krajowe zakazujące sprzedaży wyrobów tytoniowych po „cenie promocyjnej sprzecznej z celami zdrowia publicznego” - Pojęcie „przepisy krajowe o kontroli poziomu cen lub przestrzeganiu narzuconych cen” - Względy uzasadniające - Ochrona zdrowia publicznego - Ramowa Konwencja Światowej Organizacji Zdrowia o ograniczeniu użycia tytoniu)

2010/C 113/07

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: W. Mölls i R. Lyal, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues, S. Pilczer, J.-Ch. Gracia i B. Beaupère-Manokha, pełnomocnicy)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 95/59/WE z dnia 27 listopada 1995 r. w sprawie podatków innych niż podatki obrotowe, wpływających na spożycie wyrobów tytoniowych (Dz.U. L 291, s. 40) — Ustalenie ceny minimalnej — Przeszkoda w swobodnym przepływie towarów — Ochrona zdrowia publicznego — Właściwość Ramowej Konwencji Światowej Organizacji Zdrowia o Ograniczeniu Użycia Tytoniu (Dz.U. L 213, s. 8)

Sentencja

| 1) | Poprzez przyjęcie i utrzymanie w mocy systemu cen minimalnych sprzedaży detalicznej papierosów dopuszczonych do konsumpcji we Francji, podobnie jak i zakazu sprzedaży wyrobów tytoniowych „po cenie promocyjnej sprzecznej z celami ochrony zdrowia publicznego”, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 95/59/WE z dnia 27 listopada 1995 r. w sprawie podatków innych niż podatki obrotowe, wpływających na spożycie wyrobów tytoniowych, w brzmieniu zmienionym przez dyrektywę Rady 2002/10/WE z dnia 12 lutego 2002 r. |
| --- | --- |

1)

Poprzez przyjęcie i utrzymanie w mocy systemu cen minimalnych sprzedaży detalicznej papierosów dopuszczonych do konsumpcji we Francji, podobnie jak i zakazu sprzedaży wyrobów tytoniowych „po cenie promocyjnej sprzecznej z celami ochrony zdrowia publicznego”, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 95/59/WE z dnia 27 listopada 1995 r. w sprawie podatków innych niż podatki obrotowe, wpływających na spożycie wyrobów tytoniowych, w brzmieniu zmienionym przez dyrektywę Rady 2002/10/WE z dnia 12 lutego 2002 r.

| 2) | Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 183 z 19.7.2008.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/6 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/6

---

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii

(Sprawa C-198/08) (1)

(Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 95/59/WE - Podatki obciążające spożycie wyrobów tytoniowych inne niż podatki obrotowe - Artykuł 9 ust. 1 - Swobodne ustalanie przez producentów i importerów maksymalnej ceny sprzedaży detalicznej ich towarów - Uregulowanie krajowe narzucające minimalną cenę sprzedaży detalicznej papierosów, a także minimalną cenę sprzedaży detalicznej tytoniu drobno krojonego - Względy uzasadniające - Ochrona zdrowia publicznego - Ramowa konwencja Światowej Organizacji Zdrowia o ograniczeniu użycia tytoniu)

2010/C 113/08

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i W. Mölls, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Austrii (przedstawiciele: E. Riedl, J. Bauer i C. Pesendorfer, pełnomocnicy)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 95/59/WE z dnia 27 listopada 1995 r. w sprawie podatków innych niż podatki obrotowe, wpływających na spożycie wyrobów tytoniowych (Dz.U. L 291, s. 40) — Ustanawianie przez organy publiczne minimalnych cen detalicznych wyrobów tytoniowych

Sentencja

| 1) | Przyjmując i utrzymując w mocy przepisy, na podstawie których organy publiczne ustalają ceny minimalne sprzedaży detalicznej papierosów oraz tytoniu drobno krojonego przeznaczonego do skręcania papierosów, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 95/59/WE z dnia 27 listopada 1995 r. w sprawie podatków innych niż podatki obrotowe, wpływających na spożycie wyrobów tytoniowych, w brzmieniu zmienionym przez dyrektywę Rady 2002/10/WE z dnia 12 lutego 2002 r. |
| --- | --- |

1)

Przyjmując i utrzymując w mocy przepisy, na podstawie których organy publiczne ustalają ceny minimalne sprzedaży detalicznej papierosów oraz tytoniu drobno krojonego przeznaczonego do skręcania papierosów, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 95/59/WE z dnia 27 listopada 1995 r. w sprawie podatków innych niż podatki obrotowe, wpływających na spożycie wyrobów tytoniowych, w brzmieniu zmienionym przez dyrektywę Rady 2002/10/WE z dnia 12 lutego 2002 r.

| 2) | Republika Austrii zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Republika Austrii zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 197 z 2.8.2008.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/7 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/7

---

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Irlandii

(Sprawa C-221/08) (1)

(Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 95/59/WE - Podatki obciążające spożycie wyrobów tytoniowych inne niż podatki obrotowe - Artykuł 9 ust. 1 - Swobodne ustalanie przez producentów i importerów maksymalnej ceny sprzedaży detalicznej ich towarów - Uregulowanie krajowe narzucające minimalną cenę sprzedaży detalicznej papierosów - Względy uzasadniające - Ochrona zdrowia publicznego - Ramowa konwencja Światowej Organizacji Zdrowia o graniczeniu użycia tytoniu)

2010/C 113/09

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i W. Mölls, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Irlandia (przedstawiciele: D. O'Hagan, pełnomocnik, G. Hogan SC)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. ust. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 95/59/WE z dnia 27 listopada 1995 r. w sprawie podatków innych niż podatki obrotowe, wpływających na spożycie wyrobów tytoniowych (Dz.U. L 291, s. 40) — Prawo krajowe narzucające minimalne i maksymalne ceny sprzedaży detalicznej wyrobów tytoniowych

Sentencja

| 1) | Narzucając minimalną cenę sprzedaży detalicznej papierosów Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 95/59/WE z dnia 27 listopada 1995 r. w sprawie podatków innych niż podatki obrotowe, wpływających na spożycie wyrobów tytoniowych, w brzmieniu zmienionym przez dyrektywę Rady 2002/10/WE z dnia 12 lutego 2002 r. |
| --- | --- |

1)

Narzucając minimalną cenę sprzedaży detalicznej papierosów Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 95/59/WE z dnia 27 listopada 1995 r. w sprawie podatków innych niż podatki obrotowe, wpływających na spożycie wyrobów tytoniowych, w brzmieniu zmienionym przez dyrektywę Rady 2002/10/WE z dnia 12 lutego 2002 r.

| 2) | Nie dostarczając informacji koniecznych dla wykonania przez Komisję Europejską zadania kontroli przestrzegania dyrektywy 95/59, w brzmieniu zmienionym przez dyrektywę 2002/10, Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 10 WE. |
| --- | --- |

2)

Nie dostarczając informacji koniecznych dla wykonania przez Komisję Europejską zadania kontroli przestrzegania dyrektywy 95/59, w brzmieniu zmienionym przez dyrektywę 2002/10, Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 10 WE.

| 3) | W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

3)

W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

| 4) | Irlandia zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

4)

Irlandia zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 209 z 15.8.2008.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/7 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/7

---

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej

(Sprawa C-241/08) (1)

(Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 92/43/EWG - Artykuł 6 ust. 2 i 3 - Nieprawidłowa transpozycja - Specjalne obszary ochrony - Istotne oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko - Brak niepokojącego charakteru określonych działań - Ocena skutków dla środowiska)

2010/C 113/10

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Recchia i J.B. Laignelot, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i A.L. During, pełnomocnicy)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieprawidłowa transpozycja przepisów art. 6 ust. 2 i 3 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206, s. 7)

Sentencja

| 1) | Republika Francuska






  — | po pierwsze, postanawiając w sposób ogólny, że rybołówstwo, akwakultura, polowanie i inne rodzaje działalności łowieckiej, które są podejmowane na warunkach dopuszczonych na podstawie obowiązujących ustaw i przepisów wykonawczych i na określonych w tych przepisach terenach, nie stanowią działalności będącej niepokojeniem lub oddziałującej w ten sposób, oraz |
| --- | --- | --- |

1)

Republika Francuska

—

po pierwsze, postanawiając w sposób ogólny, że rybołówstwo, akwakultura, polowanie i inne rodzaje działalności łowieckiej, które są podejmowane na warunkach dopuszczonych na podstawie obowiązujących ustaw i przepisów wykonawczych i na określonych w tych przepisach terenach, nie stanowią działalności będącej niepokojeniem lub oddziałującej w ten sposób, oraz

| — | po drugie, zwalniając całkowicie prace, budowy i plany zagospodarowania przewidziane w umowach Natura 2000 z procedury oceny oddziaływania, a także |
| --- | --- |

—

po drugie, zwalniając całkowicie prace, budowy i plany zagospodarowania przewidziane w umowach Natura 2000 z procedury oceny oddziaływania, a także

| — | zwalniając całkowicie z tej procedury programy i projekty prac, budów lub zagospodarowania terenu podlegające zgłoszeniu, |
| --- | --- |

—

zwalniając całkowicie z tej procedury programy i projekty prac, budów lub zagospodarowania terenu podlegające zgłoszeniu,

uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej odpowiednio na mocy art. 6 ust. 2 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory oraz art. 6 ust. 3 tej dyrektywy.

| 2) | W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

2)

W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

| 3) | Republika Francuska zostaje obciążona dwiema trzecimi kosztów postępowania. Komisja Europejska zostaje obciążona jedną trzecią kosztów. |
| --- | --- |

3)

Republika Francuska zostaje obciążona dwiema trzecimi kosztów postępowania. Komisja Europejska zostaje obciążona jedną trzecią kosztów.

---

(1)  Dz.U. C 197 z 2.8.2008.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/8 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/8

---

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 4 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej

(Sprawa C-297/08) (1)

(Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2006/12/WE - Artykuły 4 i 5 - Gospodarowanie odpadami - Plan gospodarowania - Odpowiednia zintegrowana sieć urządzeń do unieszkodliwiania odpadów - Niebezpieczeństwo dla zdrowia ludzi lub środowiska naturalnego - Siła wyższa - Zakłócenia porządku publicznego - Przestępczość zorganizowana)

2010/C 113/11

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Zadra, D. Recchia i J.-B. Laignelot, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, i G. Aiello, avvocato dello Stato)

Interwenient popierający stronę pozwaną: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: S. Ossowski, pełnomocnik, i K. Bacon, barrister)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 4 i 5 dyrektywy 2006/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie odpadów (Dz.U. L 114, s. 9) — Region Kampania

Sentencja

| 1) | Nie podejmując w odniesieniu do regionu Kampania wszelkich środków niezbędnych dla zapewnienia odzyskiwania lub unieszkodliwiania odpadów bez zagrażania zdrowiu ludzkiemu i bez szkodzenia środowisku, a w szczególności nie tworząc odpowiedniej zintegrowanej sieci urządzeń do unieszkodliwiania odpadów, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 4 i 5 dyrektywy 2006/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie odpadów. |
| --- | --- |

1)

Nie podejmując w odniesieniu do regionu Kampania wszelkich środków niezbędnych dla zapewnienia odzyskiwania lub unieszkodliwiania odpadów bez zagrażania zdrowiu ludzkiemu i bez szkodzenia środowisku, a w szczególności nie tworząc odpowiedniej zintegrowanej sieci urządzeń do unieszkodliwiania odpadów, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 4 i 5 dyrektywy 2006/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie odpadów.

| 2) | Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

| 3) | Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywa własne koszty. |
| --- | --- |

3)

Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 223 z 30.8.2008.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/8 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/8

---

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 9 marca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale della Sicilia — Włochy) — Raffinerie Mediterranee SpA (ERG), Polimeri Europa SpA, Syndial SpA przeciwko Ministero dello Sviluppo Economico, Ministero della Salute, Ministero Ambiente e Tutela del Territorio e del Mare, Ministero delle Infrastrutture, Ministero dei Trasporti, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell’Interno, Regione Siciliana, Assessorato Regionale Territorio ed Ambiente (Sicilia), Assessorato Regionale Industria (Sicilia), Prefettura di Siracusa, Istituto Superiore di Sanità, Commissario Delegato per Emergenza Rifiuti e Tutela Acque (Sicilia), Vice Commissario Delegato per Emergenza Rifiuti e Tutela Acque (Sicilia), Agenzia Protezione Ambiente e Servizi Tecnici (APAT), Agenzia Regionale Protezione Ambiente (ARPA Sicilia), Istituto Centrale Ricerca Scientifica e Tecnologica Applicata al Mare, Subcommissario per la Bonifica dei Siti Contaminati, Provincia Regionale di Siracusa, Consorzio ASI Sicilia Orientale Zona Sud, Comune di Siracusa, Comune d’Augusta, Comune di Melilli, Comune di Priolo Gargallo, Azienda Unità Sanitaria Locale N8, Sviluppo Italia Aree Produttive SPA, Invitalia (Agenzia nazionale per l’attrazione degli investimenti e lo sviluppo d’impresa SpA), dawniej Sviluppo Italia SpA

(Sprawa C-378/08) (1)

(Zasada „zanieczyszczający płaci” - Dyrektywa 2004/35/WE - Odpowiedzialność za środowisko naturalne - Zastosowanie ratione temporis - Zanieczyszczenie powstałe przed datą przewidzianą na transpozycję tej dyrektywy i kontynuowane po tej dacie - Uregulowania krajowe obciążające kosztami naprawienia szkód wynikających z tego zanieczyszczenia wiele przedsiębiorstw - Wymóg winy lub niedbalstwa - Wymóg istnienia związku przyczynowego - Zamówienia publiczne na roboty budowlane)

2010/C 113/12

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Tribunale Amministrativo Regionale della Sicilia

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Raffinerie Mediterranee SpA (ERG), Polimeri Europa SpA, Syndial SpA

Strona pozwana: Ministero dello Sviluppo Economico, Ministero della Salute, Ministero Ambiente e Tutela del Territorio e del Mare, Ministero delle Infrastrutture, Ministero dei Trasporti, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell’Interno, Regione Siciliana, Assessorato Regionale Territorio ed Ambiente (Sicilia), Assessorato Regionale Industria (Sicilia), Prefettura di Siracusa, Istituto Superiore di Sanità, Commissario Delegato per Emergenza Rifiuti e Tutela Acque (Sicilia), Vice Commissario Delegato per Emergenza Rifiuti e Tutela Acque (Sicilia), Agenzia Protezione Ambiente e Servizi Tecnici (APAT), Agenzia Regionale Protezione Ambiente (ARPA Sicilia), Istituto Centrale Ricerca Scientifica e Tecnologica Applicata al Mare, Subcommissario per la Bonifica dei Siti Contaminati, Provincia Regionale di Siracusa, Consorzio ASI Sicilia Orientale Zona Sud, Comune di Siracusa, Comune d’Augusta, Comune di Melilli, Comune di Priolo Gargallo, Azienda Unità Sanitaria Locale N8, Sviluppo Italia Aree Produttive SPA, Invitalia (Agenzia nazionale per l’attrazione degli investimenti e lo sviluppo d’impresa SpA), dawniej Sviluppo Italia SpA

przy udziale: ENI Divisione Exploration and Production SpA, ENI SpA, Edison SpA

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale Amministrativo Regionale della Sicilia — Wykładnia dyrektywy 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu (Dz.U. L 143, s. 56) oraz zasady „zanieczyszczający płaci” — Uregulowania krajowe, które przyznają administracji uprawnienia w zakresie nakazania prywatnym przedsiębiorcom przeprowadzenia działań naprawczych, niezależnie od dochodzenia mogącego ustalić podmiot odpowiedzialny za dane zanieczyszczenia

Sentencja

Jeżeli w razie powstania zanieczyszczenia środowiska naturalnego nie są spełnione przesłanki zastosowania ratione tmporis lub ratione materiae dyrektywy 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu, do sytuacji takiej stosuje się prawo krajowe, z poszanowaniem postanowień traktatu i bez uszczerbku dla innych aktów prawa wtórnego.

Dyrektywa 2004/35 nie sprzeciwia się obowiązywaniu przepisów krajowych, które umożliwiają właściwym władzom działającym na jej podstawie przyjęcie domniemania, że istnieje związek przyczynowy — także w przypadku zanieczyszczeń o charakterze rozproszonym — między działalnością podmiotów gospodarczych a stwierdzonym zanieczyszczeniem, ze względu na położenie należących do nich urządzeń w pobliżu strefy zanieczyszczenia. Jednakże zgodnie z zasadą „zanieczyszczający płaci” dla przyjęcia domniemania istnienia takiego związku przyczynowego władze te winny dysponować wiarygodnymi przesłankami mogącymi uzasadniać to domniemanie, takimi jak położenie urządzeń należących do danego podmiotu gospodarczego w pobliżu miejsca stwierdzonego zanieczyszczenia i istnienie powiązania między wykrytymi substancjami zanieczyszczającymi a składnikami wykorzystywanymi przez ten podmiot w ramach jego działalności.

Artykuł 3 ust. 1, art. 4 ust. 5 i art. 11 ust. 2 dyrektywy 2004/35 należy interpretować w ten sposób, że gdy właściwe władze podejmą decyzję zobowiązującą do zastosowania środków zaradczych zmierzających do naprawienia szkód wyrządzonych środowisku naturalnemu podmioty gospodarcze, których działalność objęta jest zakresem załącznika III do tej dyrektywy, władze te nie muszą wykazywać winy, niedbalstwa ani tym bardziej zamiaru działania po stronie podmiotów gospodarczych, których działalność wyrządziła w ich ocenie szkodę środowisku naturalnemu. Jednakże władze te powinny po pierwsze zbadać uprzednio przyczyny stwierdzonego zanieczyszczenia, przy czym dysponują one w tym względzie zakresem uznania co do wyboru procedur, koniecznych do zastosowania środków oraz czasu trwania takiego badania. Po drugie władze te powinny wykazać, zgodnie z krajowymi regułami dotyczącymi postępowania dowodowego, istnienie związku przyczynowego między działalnością podmiotów gospodarczych zobowiązanych do podjęcia środków zaradczych a powstaniem zanieczyszczenia.

---

(1)  Dz.U. C 301 z 22.11.2008.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/10 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/10

---

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 9 marca 2010 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunale Amministrativo Regionale della Sicilia — Włochy) — Raffinerie Mediterranee SpA (ERG) (C-379/08) Polimeri Europa SpA, Syndial SpA przeciwko Ministero dello Sviluppo Economico, Ministero della Salute, Ministero Ambiente e Tutela del Territorio e del Mare, Ministero delle Infrastrutture, Ministero dei Trasporti, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell’Interno, Regione Siciliana, Assessorato Regionale Territorio ed Ambiente (Sicilia), Assessorato Regionale Industria (Sicilia), Prefettura di Siracusa, Istituto Superiore di Sanità, Commissario Delegato per Emergenza Rifiuti e Tutela Acque (Sicilia), Vice Commissario Delegato per Emergenza Rifiuti e Tutela Acque (Sicilia), Agenzia Protezione Ambiente e Servizi Tecnici (APAT), Agenzia Regionale Protezione Ambiente (ARPA Sicilia), Istituto Centrale Ricerca Scientifica e Tecnologica Applicata al Mare, Subcommissario per la Bonifica dei Siti Contaminati, Provincia Regionale di Siracusa, Consorzio ASI Sicilia Orientale Zona Sud, Comune di Siracusa, Comune d’Augusta, Comune di Melilli, Comune di Priolo Gargallo, Azienda Unità Sanitaria Locale N8, Sviluppo Italia Aree Produttive SPA, Invitalia (Agenzia nazionale per l’attrazione degli investimenti e lo sviluppo d’impresa SpA), dawniej Sviluppo Italia SpA, oraz ENI SpA (C-380/08) przeciwko Ministero Ambiente e Tutela del Territorio e del Mare, Ministero dello Sviluppo economico, Ministero della Salute, Regione siciliana, Istituto superiore di Sanità, Agenzia per la Protezione dell’Ambiente e per i Servizi tecnici, Commissario delegato per l’Emergenza rifiuti e la Tutela delle Acque

(Sprawy połączone C-379/08 i C-380/08) (1)

(Zasada „zanieczyszczający płaci” - Dyrektywa 2004/35/WE - Odpowiedzialność za środowisko naturalne - Zastosowanie ratione temporis - Zanieczyszczenie powstałe przed datą przewidzianą na transpozycję tej dyrektywy i kontynuowane po tej dacie - Środki zaradcze - Obowiązek przeprowadzenia konsultacji z zainteresowanymi przedsiębiorstwami - Załącznik II)

2010/C 113/13

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Tribunale Amministrativo Regionale della Sicilia

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Raffinerie Mediterranee SpA (ERG), Polimeri Europa SpA, Syndial SpA (C-379/08), ENI SpA (C-380/08)

Strona pozwana: Ministero dello Sviluppo Economico, Ministero della Salute, Ministero Ambiente e Tutela del Territorio e del Mare, Ministero delle Infrastrutture, Ministero dei Trasporti, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell’Interno, Regione Siciliana, Assessorato Regionale Territorio ed Ambiente (Sicilia), Assessorato Regionale Industria (Sicilia), Prefettura di Siracusa, Istituto Superiore di Sanità, Commissario Delegato per Emergenza Rifiuti e Tutela Acque (Sicilia), Vice Commissario Delegato per Emergenza Rifiuti e Tutela Acque (Sicilia), Agenzia Protezione Ambiente e Servizi Tecnici (APAT), Agenzia Regionale Protezione Ambiente (ARPA Sicilia), Istituto Centrale Ricerca Scientifica e Tecnologica Applicata al Mare, Subcommissario per la Bonifica dei Siti Contaminati, Provincia Regionale di Siracusa, Consorzio ASI Sicilia Orientale Zona Sud, Comune di Siracusa, Comune d’Augusta, Comune di Melilli, Comune di Priolo Gargallo, Azienda Unità Sanitaria Locale N8, Sviluppo Italia Aree Produttive SPA, Invitalia (Agenzia nazionale per l’attrazione degli investimenti e lo sviluppo d’impresa SpA), dawniej Sviluppo Italia SpA

przy udziale: ENI Divisione Exploration and Production SpA, ENI SpA, Edison SPA (C-379/08), Invitalia (Agenzia nazionale per l’attrazione degli investimenti e lo sviluppo d’impresa) SpA, dawniej Sviluppo Italia SpA (C-380/08)

Przedmiot

Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale Amministrativo Regionale della Sicilia — Wykładania art. 7 i załącznika II dyrektywy 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu (Dz.U. L 142, s. 56) — Środki zaradcze — Działania na matrycach środowiskowych — Przepisy krajowe, które powierzają administracji uprawnienia w zakresie nakazania, bez dokonania oceny szczególnych warunków obszaru, przeprowadzenia dodatkowych działań, niezależnie od działań podjętych wcześniej w wyniku przeprowadzonego na zasadach kontradyktoryjnych odpowiedniego dochodzenia i które zostały już zatwierdzone i wykonane oraz które są w toku — Obszar o szczególnym znaczeniu narodowym w Priolo

Sentencja

| 1) | Artykuł 7 i art. 11 ust. 4 dyrektywy 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu w związku z załącznikiem II do tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że właściwe władze są uprawnione do zarządzenia istotnej zmiany środków zaradczych zmierzających do naprawienia szkód wyrządzonych środowisku naturalnemu, które zastosowano po przeprowadzeniu postępowania kontradyktoryjnego przy współpracy z zainteresowanymi podmiotami gospodarczymi i które zostały już wdrożone lub których wdrażanie zostało rozpoczęte. Jednakże w celu wydania takiej decyzji:






  — | władze te zobowiązane są do wysłuchania podmiotów gospodarczych, wobec których środki te zostały zastosowane, chyba że ze względu na skalę zagrożenia dla środowiska naturalnego konieczne jest natychmiastowe podjęcie działań przez właściwe władze; |
| --- | --- | --- |

1)

Artykuł 7 i art. 11 ust. 4 dyrektywy 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu w związku z załącznikiem II do tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że właściwe władze są uprawnione do zarządzenia istotnej zmiany środków zaradczych zmierzających do naprawienia szkód wyrządzonych środowisku naturalnemu, które zastosowano po przeprowadzeniu postępowania kontradyktoryjnego przy współpracy z zainteresowanymi podmiotami gospodarczymi i które zostały już wdrożone lub których wdrażanie zostało rozpoczęte. Jednakże w celu wydania takiej decyzji:

—

władze te zobowiązane są do wysłuchania podmiotów gospodarczych, wobec których środki te zostały zastosowane, chyba że ze względu na skalę zagrożenia dla środowiska naturalnego konieczne jest natychmiastowe podjęcie działań przez właściwe władze;

| — | władze te winny także zachęcać w szczególności osoby, na których terenie będą realizowane środki zaradcze, do przedstawiania swoich uwag, które zostaną uwzględnione, oraz |
| --- | --- |

—

władze te winny także zachęcać w szczególności osoby, na których terenie będą realizowane środki zaradcze, do przedstawiania swoich uwag, które zostaną uwzględnione, oraz

| — | władze te winny uwzględnić kryteria wskazane w pkt 1.3.1 załącznika II do dyrektywy 2004/35 oraz wskazać w swej decyzji powody uzasadniające dokonany wybór, a także, w stosownym wypadku, okoliczności, które pozwalają uzasadnić, że przeprowadzenie szczegółowej analizy w oparciu o te kryteria było niecelowe lub niemożliwe, na przykład ze względu na skalę zagrożenia dla środowiska naturalnego. |
| --- | --- |

—

władze te winny uwzględnić kryteria wskazane w pkt 1.3.1 załącznika II do dyrektywy 2004/35 oraz wskazać w swej decyzji powody uzasadniające dokonany wybór, a także, w stosownym wypadku, okoliczności, które pozwalają uzasadnić, że przeprowadzenie szczegółowej analizy w oparciu o te kryteria było niecelowe lub niemożliwe, na przykład ze względu na skalę zagrożenia dla środowiska naturalnego.

| 2) | W okolicznościach takich jak rozpatrywane w postępowaniu przed sądem odsyłającym dyrektywa 2004/35 nie sprzeciwia się obowiązywaniu przepisów krajowych, które umożliwiają właściwym władzom uzależnienie wykonywania przez podmioty gospodarcze, których dotyczą środki zaradcze w dziedzinie środowiska naturalnego, ich prawa do wykorzystywania terenów od wykonania robót nakazanych przez te władze, i to nawet jeśli wspomniane środki nie dotyczą bezpośrednio tych terenów ze względu na fakt, że zostały one już wcześniej poddane rekultywacji lub nie były nigdy zanieczyszczone. Jednakże przepisy takie winny być uzasadnione celem, jakim jest zapobieżenie pogorszeniu stanu środowiska naturalnego tam, gdzie wspomniane środki są wdrażane, bądź — zgodnie z zasadą ostrożności — celem zapobieżenia wystąpieniu lub ponownemu pojawieniu się innych szkód w środowisku naturalnym na należących do tych podmiotów gospodarczych terenach, przylegających do całości brzegu morskiego, którego dotyczą środki zaradcze. |
| --- | --- |

2)

W okolicznościach takich jak rozpatrywane w postępowaniu przed sądem odsyłającym dyrektywa 2004/35 nie sprzeciwia się obowiązywaniu przepisów krajowych, które umożliwiają właściwym władzom uzależnienie wykonywania przez podmioty gospodarcze, których dotyczą środki zaradcze w dziedzinie środowiska naturalnego, ich prawa do wykorzystywania terenów od wykonania robót nakazanych przez te władze, i to nawet jeśli wspomniane środki nie dotyczą bezpośrednio tych terenów ze względu na fakt, że zostały one już wcześniej poddane rekultywacji lub nie były nigdy zanieczyszczone. Jednakże przepisy takie winny być uzasadnione celem, jakim jest zapobieżenie pogorszeniu stanu środowiska naturalnego tam, gdzie wspomniane środki są wdrażane, bądź — zgodnie z zasadą ostrożności — celem zapobieżenia wystąpieniu lub ponownemu pojawieniu się innych szkód w środowisku naturalnym na należących do tych podmiotów gospodarczych terenach, przylegających do całości brzegu morskiego, którego dotyczą środki zaradcze.

---

(1)  Dz.U. C 301 z 22.11.2008.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/11 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/11

---

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 marca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio — Włochy) — Attanasio Group Srl przeciwko Comune di Carbognano

(Sprawa C-384/08) (1)

(Artykuły 43 WE i 48 WE - Przepisy regionalne określające minimalną wymaganą odległość pomiędzy przydrożnymi stacjami paliw - Właściwość Trybunału oraz dopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Swoboda przedsiębiorczości - Ograniczenia)

2010/C 113/14

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Attanasio Group Srl

Strona pozwana: Comune di Carbognano

Przy udziale: Felgas Petroli Srl

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio — Zgodność przepisów krajowych ustanawiających obowiązek zachowania minimalnych odległości pomiędzy przydrożnymi stacjami paliw z art. 43 WE, 48 WE, 49 WE i 56 WE oraz ze wspólnotowymi zasadami konkurencji gospodarczej i niedyskryminacji.

Sentencja

Artykuł 43 WE w związku z art. 48 WE należy interpretować w ten sposób, że przepisy prawa krajowego — takie jak przepisy będące przedmiotem sporu w sprawie przed sądem krajowym — określające minimalną wymaganą odległość pomiędzy przydrożnymi stacjami paliw, stanowią ograniczenie swobody przedsiębiorczości ujętej w traktacie WE. W okolicznościach takich jak w stanie faktycznym sprawy przed sądem krajowym nie wydaje się, by ograniczenie to mogło zostać uzasadnione względami bezpieczeństwa w ruchu drogowym, ochrony zdrowia, ochrony środowiska, ani też racjonalizacją usług świadczonych użytkownikom, przy czym poczynienie ustaleń w tym względzie należy do właściwości sądu krajowego.

---

(1)  Dz.U. C 301 z 22.11.2008.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/11 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/11

---

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 marca 2010 r. — Pilar Angé Serrano, Jean-Marie Bras, Adolfo Orcajo Teresa, Dominiek Decoutere, Armin Hau, Francisco Javier Solana Ramos przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, Radzie Unii Europejskiej

(Sprawa C-496/08 P) (1)

(Odwołanie - Urzędnicy - Laureaci konkursów wewnętrznych zmiany kategorii w ramach dawnego regulaminu pracowniczego - Wejście w życie nowego regulaminu pracowniczego - Przepisy przejściowe w zakresie zaszeregowania do grupy - Zarzut niezgodności z prawem - Prawa nabyte - Uzasadnione oczekiwania - Równość traktowania - Zasada dobrej administracji i obowiązek staranności)

2010/C 113/15

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Pilar Angé Serrano, Jean-Marie Bras, Adolfo Orcajo Teresa, Dominiek Decoutere, Armin Hau, Francisco Javier Solana Ramos (przedstawiciel: adwokat E. Boigelot)

Druga strona postępowania: Parlament Europejski (przedstawiciele: L.G. Knudsen i K. Zejdová, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i K. Zieleśkiewicz, pełnomocnicy)

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 18 września 2008 r. w sprawie T-47/05 Angé Serrano i in. przeciwko Parlamentowi, na podstawie którego Sąd oddalił skargę wnoszących odwołanie o stwierdzenie nieważności decyzji indywidualnych o zmianie zaszeregowania do grupy, wydanych na podstawie przepisów przejściowych zawartych w załączniku XIII do Regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 723/2004 z dnia 22 marca 2004 r. (Dz. U. L 124, s. 1), a zwłaszcza art. 2 tego załącznika — Uchylenie, w następstwie wejścia w życie nowego regulaminu pracowniczego, zaszeregowania do grupy w związku z pomyślnym przejściem konkursu wewnętrznego przeprowadzonego pod rządami dawnego regulaminu pracowniczego — Zachowanie interesu prawnego pomimo bezskuteczności zaskarżonych decyzji — Zasady zachowania praw nabytych i ochrony uzasadnionych oczekiwań — Zasada równego traktowania

Sentencja

| 1) | Odwołanie główne zostaje oddalone. |
| --- | --- |

1)

Odwołanie główne zostaje oddalone.

| 2) | Odwołanie wzajemne zostaje oddalone. |
| --- | --- |

2)

Odwołanie wzajemne zostaje oddalone.

| 3) | P. Angé Serrano, J. M. Bras, A. Orcajo Teresa, D. Decoutere, A. Hau i F. J. Solana Ramos, Parlament Europejski oraz Rada Unii Europejskiej pokryją każdy własne koszty postępowania. |
| --- | --- |

3)

P. Angé Serrano, J. M. Bras, A. Orcajo Teresa, D. Decoutere, A. Hau i F. J. Solana Ramos, Parlament Europejski oraz Rada Unii Europejskiej pokryją każdy własne koszty postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 44 z 21.2.2009.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/12 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/12

---

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 marca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny — Rzeczpospolita Polska) — Telekomunikacja Polska SA w Warszawie przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej

(Sprawa C-522/08) (1)

(Łączność elektroniczna - Usługi telekomunikacyjne - Dyrektywa 2002/21/WE - Dyrektywa 2002/22/WE - Uzależnianie zawarcia umowy o świadczenie usług od zawarcia umowy o świadczenie innych usług - Zakaz - Internet szerokopasmowy)

2010/C 113/16

Język postępowania: polski

Sąd krajowy

Naczelny Sąd Administracyjny

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Telekomunikacja Polska SA w Warszawie

Strona pozwana: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Naczelny Sąd Administracyjny — Wykładnia art. 95 traktatu WE, a także motywu 13 oraz art. 5 i 8 dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywa o dostępie) (Dz.U. L 108, s. 7), przepisów dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach) (Dz.U. L 108, s. 21), motywów 1 i 28 oraz art. 1 ust. 3, art. 3, 7, 8, 14, 15, 16 i 19 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) (Dz.U. L 108, s. 33) oraz motywu 26, art. 16 i 17 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) (Dz.U. L 108, s. 51) — Krajowe przepisy zakazujące operatorom usług telekomunikacyjnych uzależniania zawarcia umowy o świadczenie usług od zakupu innej usługi — Uzależnianie zawarcia umowy o świadczenie usług szerokopasmowego dostępu do Internetu od zawarcia umowy o świadczenie usługi telefonicznej

Sentencja

Dyrektywę 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) i dyrektywę 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne z dnia 16 lipca 2004 r., w brzmieniu mającym zastosowanie do okoliczności będących przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, które zakazują uzależniania zawarcia umowy o świadczenie usług od zawarcia przez użytkownika końcowego umowy o świadczenie innych usług.

Jednakże dyrektywę 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącą nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającą dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych) należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie przepisom krajowym, które, poza pewnymi wyjątkami i nie biorąc pod uwagę specyficznych okoliczności danego wypadku, zakazują składania konsumentowi przez sprzedawcę jakichkolwiek ofert wiązanych.

---

(1)  Dz.U. C 69 z 21.3.2009.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/13 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/13

---

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 marca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State — Niderlandy) — Rhimou Chakroun przeciwko Minister van Buitenlandse Zaken

(Sprawa C-578/08) (1)

(Prawo do łączenia rodzin - Dyrektywa 2003/86/WE - Pojęcie korzystania z systemu pomocy społecznej - Pojęcie łączenia rodzin - Założenie rodziny)

2010/C 113/17

Język postępowania: niderlandzki

Sąd krajowy

Raad van State

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Rhimou Chakroun

Strona pozwana: Minister van Buitenlandse Zaken

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Raad van State — Wykładnia art. 2 lit. d) i art. 7 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin (Dz.U. L 251, s. 12) — Pojęcia korzystania z systemu pomocy społecznej i łączenia rodzin

Sentencja

| 1) | Zwrot „korzystanie z systemu pomocy społecznej” zawarty w art. 7 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie łączenia rodzin należy interpretować w ten sposób, że nie pozwala on państwu członkowskiemu na przyjęcie przepisów o łączeniu rodziny odmawiających go członkowi rodziny rozdzielonej, który wykazał, iż posiada stabilne i regularne środki wystarczające do utrzymania jego oraz członków jego rodziny, lecz który z powodu poziomu dochodów byłby jednak uprawniony do szczególnej pomocy w przypadku szczególnych i indywidualnie ustalonych kosztów niezbędnych do jego utrzymania, zwolnień z podatku przyznanych przez samorząd terytorialny w zależności od dochodów lub środków wspierania dochodów w ramach gminnej polityki minimalnej („minimabeleid”). |
| --- | --- |

1)

Zwrot „korzystanie z systemu pomocy społecznej” zawarty w art. 7 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie łączenia rodzin należy interpretować w ten sposób, że nie pozwala on państwu członkowskiemu na przyjęcie przepisów o łączeniu rodziny odmawiających go członkowi rodziny rozdzielonej, który wykazał, iż posiada stabilne i regularne środki wystarczające do utrzymania jego oraz członków jego rodziny, lecz który z powodu poziomu dochodów byłby jednak uprawniony do szczególnej pomocy w przypadku szczególnych i indywidualnie ustalonych kosztów niezbędnych do jego utrzymania, zwolnień z podatku przyznanych przez samorząd terytorialny w zależności od dochodów lub środków wspierania dochodów w ramach gminnej polityki minimalnej („minimabeleid”).

| 2) | Dyrektywę 2003/86, a w szczególności jej art. 2 lit. d) należy interpretować w ten sposób, że przepis ten sprzeciwia się regulacji krajowej, która w celu zastosowania warunków dotyczących dochodów ustanowionych w art. 7 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2003/86 dokonuje rozróżnienia w zależności od tego, czy związki rodzinne powstały przed wjazdem czy po wjeździe członka rodziny rozdzielonej na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego. |
| --- | --- |

2)

Dyrektywę 2003/86, a w szczególności jej art. 2 lit. d) należy interpretować w ten sposób, że przepis ten sprzeciwia się regulacji krajowej, która w celu zastosowania warunków dotyczących dochodów ustanowionych w art. 7 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2003/86 dokonuje rozróżnienia w zależności od tego, czy związki rodzinne powstały przed wjazdem czy po wjeździe członka rodziny rozdzielonej na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego.

---

(1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2009.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/13 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/13

---

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 marca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État — Francja) — Centre d’exportation du livre français (CELF) w likwidacji i Ministre de la Culture et de la Communication przeciwko Société internationale de diffusion et d’édition

(Sprawa C-1/09) (1)

(Pomoc państwa - Artykuł 88 ust. 3 WE - Bezprawnie przyznana pomoc uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem - Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji - Sądy krajowe - Żądanie odzyskania pomocy bezprawnie wprowadzonej w życie - Zawieszenie postępowania aż do wydania przez Komisję nowej decyzji - Wyjątkowe okoliczności mogące ograniczyć zakres obowiązku zwrotu)

2010/C 113/18

Język postępowania: francuski

Sąd krajowy

Conseil d’État

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Centre d’exportation du livre français (CELF) w stanie likwidacji, Ministre de la Culture et de la Communication

Strona pozwana: Société internationale de diffusion et d’édition

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Conseil d’État (Francja) — Pomoc państwa — Pomoc wywozowa w sektorze książek — Obowiązek zwrotu pomocy bezprawnie wprowadzonej w życie — Możliwość zawieszenia zwrotu kwoty pomocy w oczekiwaniu na wydanie przez Komisję ostatecznej decyzji — Uzasadniona wyjątkową okolicznością dopuszczalność ograniczenia obowiązku odzyskania pomocy

Sentencja

| 1) | Sąd krajowy, do którego na podstawie art. 88 ust. 3 WE wniesiono powództwo zmierzające do nakazania zwrotu bezprawnie przyznanej pomocy państwa, nie może, jeśli stwierdzona została nieważność poprzedniej pozytywnej decyzji Komisji w tej sprawie, zawiesić postępowania w tej sprawie do czasu, gdy Komisja zajmie stanowisko w drodze wydania kolejnej decyzji w przedmiocie zgodności tej pomocy ze wspólnym rynkiem. |
| --- | --- |

1)

Sąd krajowy, do którego na podstawie art. 88 ust. 3 WE wniesiono powództwo zmierzające do nakazania zwrotu bezprawnie przyznanej pomocy państwa, nie może, jeśli stwierdzona została nieważność poprzedniej pozytywnej decyzji Komisji w tej sprawie, zawiesić postępowania w tej sprawie do czasu, gdy Komisja zajmie stanowisko w drodze wydania kolejnej decyzji w przedmiocie zgodności tej pomocy ze wspólnym rynkiem.

| 2) | Sytuacja, w której Komisja trzykrotnie wydała decyzję uznającą daną pomoc za zgodną ze wspólnym rynkiem, a następnie sąd wspólnotowy stwierdził nieważność tych decyzji, nie może sama w sobie stanowić wyjątkowej okoliczności mogącej uzasadniać ograniczenie nałożonego na beneficjenta pomocy obowiązku jej zwrotu, jeśli pomoc ta została wprowadzona w życie z naruszeniem art. 88 ust. 3 WE. |
| --- | --- |

2)

Sytuacja, w której Komisja trzykrotnie wydała decyzję uznającą daną pomoc za zgodną ze wspólnym rynkiem, a następnie sąd wspólnotowy stwierdził nieważność tych decyzji, nie może sama w sobie stanowić wyjątkowej okoliczności mogącej uzasadniać ograniczenie nałożonego na beneficjenta pomocy obowiązku jej zwrotu, jeśli pomoc ta została wprowadzona w życie z naruszeniem art. 88 ust. 3 WE.

---

(1)  Dz.U. C 69 z 21.3.2009.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/14 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/14

---

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 marca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Wien — Austria) — Wood Floor Solutions Andreas Domberger GmbH przeciwko Silva Trade, SA

(Sprawa C-19/09) (1)

(Jurysdykcja sądowa, uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Jurysdykcja szczególna - Artykuł 5 pkt 1 lit. a) i b) tiret drugie - Świadczenie usług - Umowa przedstawicielstwa handlowego - Wykonywanie umowy w kilku państwach członkowskich)

2010/C 113/19

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Oberlandesgericht Wien — Austria

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Wood Floor Solutions Andreas Domberger GmbH

Strona pozwana: Silva Trade, SA

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberlandesgericht Wien (Austria) — Wykładnia art. 5 ust. 1 lit. a) i lit. b) tiret drugie rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 12, s. 1) — Właściwość szczególna — Zakres zastosowania — Skarga o odszkodowanie z tytułu wypowiedzenia umowy o świadczenie usług — Usługi świadczone na podstawie umowy w różnych państwach członkowskich

Sentencja

| 1) | Artykuł 5 pkt 1 lit. b) tiret drugie rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych powinien być interpretowany w ten sposób, iż przepis ten ma zastosowanie w przypadku świadczenia usług w kilku państwach członkowskich. |
| --- | --- |

1)

Artykuł 5 pkt 1 lit. b) tiret drugie rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych powinien być interpretowany w ten sposób, iż przepis ten ma zastosowanie w przypadku świadczenia usług w kilku państwach członkowskich.

| 2) | Wykładni art. 5 pkt 1 lit. b) tiret drugie rozporządzenia nr 44/2001 należy dokonywać w ten sposób, że w przypadku świadczenia usług w kilku państwach członkowskich sądem właściwym dla rozpoznania wszystkich roszczeń wynikających z umowy jest sąd, w którego obszarze właściwości znajduje się główne miejsce świadczenia usług. W przypadku umowy przedstawicielstwa handlowego miejscem tym jest główne miejsce świadczenia usług przez tego przedstawiciela, wynikające z postanowień umowy, a także, w braku takich postanowień, miejsce rzeczywistego wykonania umowy, a w przypadku niemożności ustalenia tego miejsca na tej podstawie, miejsce, w którym przedstawiciel ma miejsce zamieszkania lub siedzibę. |
| --- | --- |

2)

Wykładni art. 5 pkt 1 lit. b) tiret drugie rozporządzenia nr 44/2001 należy dokonywać w ten sposób, że w przypadku świadczenia usług w kilku państwach członkowskich sądem właściwym dla rozpoznania wszystkich roszczeń wynikających z umowy jest sąd, w którego obszarze właściwości znajduje się główne miejsce świadczenia usług. W przypadku umowy przedstawicielstwa handlowego miejscem tym jest główne miejsce świadczenia usług przez tego przedstawiciela, wynikające z postanowień umowy, a także, w braku takich postanowień, miejsce rzeczywistego wykonania umowy, a w przypadku niemożności ustalenia tego miejsca na tej podstawie, miejsce, w którym przedstawiciel ma miejsce zamieszkania lub siedzibę.

---

(1)  Dz.U. C 82 z 4.4.2009.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/14 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/14

---

Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 4 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii

(Sprawa C-258/09) (1)

(Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2008/1/WE - Zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich zmniejszanie - Brak transpozycji w przewidzianym terminie)

2010/C 113/20

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i A. Marghelis, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciel: T. Materne, pełnomocnik)

Przedmiot

Nieprzyjęcie lub niepoinformowanie o przyjęciu w przewidzianym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się w regionie walońskim do treści art. 5 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/1/WE z dnia 15 stycznia 2008 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (Dz.U. L 24, s. 8) — Istniejące instalacje, mogące mieć wpływ na emisje do powietrza, środowiska wodnego lub gleby oraz na zanieczyszczenie

Sentencja

| 1) | Zezwalając na funkcjonowanie w regionie walońskim istniejących instalacji, które nie spełniały wymogów przewidzianych w art. 3, 7, 9, 10, 13, art. 14 lit. a) i b) oraz art. 15 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/1/WE z dnia 15 stycznia 2008 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli, pomimo upływu przypadającego na dzień 30 października 2007 r. terminu przewidzianego w art. 5 ust. 1 tej dyrektywy, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy wskazanej dyrektywy. |
| --- | --- |

1)

Zezwalając na funkcjonowanie w regionie walońskim istniejących instalacji, które nie spełniały wymogów przewidzianych w art. 3, 7, 9, 10, 13, art. 14 lit. a) i b) oraz art. 15 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/1/WE z dnia 15 stycznia 2008 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli, pomimo upływu przypadającego na dzień 30 października 2007 r. terminu przewidzianego w art. 5 ust. 1 tej dyrektywy, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy wskazanej dyrektywy.

| 2) | Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami. |
| --- | --- |

2)

Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami.

---

(1)  Dz.U. C 220 z 12.09.2009.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/15 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/15

---

Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) wydanego w dniu 12 sierpnia 2009 r. w sprawie T-141/09 Hans Molter przeciwko Republice Federalnej Niemiec wniesione w dniu 10 września 2009 r. przez Hansa Moltera

(Sprawa C-361/09 P)

2010/C 113/21

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Hans Molter (przedstawiciel: T. Damerau, Rechtsanwalt)

Druga strona postępowania: Republika Federalna Niemiec

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (piąta izba) postanowieniem z dnia 5 lutego 2010 r. odrzucił odwołanie i postanowił, że wnoszący odwołanie pokryje własne koszty.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/15 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/15

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso Administrativo no 3 de Almería (Hiszpania) w dniu 2 października 2009 r. — Águeda María Sáenz Morales przeciwko Consejería para la Igualdad y Bienestar Social

(Sprawa C-389/09)

2010/C 113/22

Język postępowania: hiszpański

Sąd krajowy

Juzgado de lo Contencioso Administrativo no 3 de Almería

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Águeda María Sáenz Morales

Strona pozwana: Consejería para la Igualdad y Bienestar Social

Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2010 r. Trybunał Sprawiedliwości (szósta izba) stwierdził, że wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest oczywiście niedopuszczalny.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/15 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/15

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Bíróság w dniu 13 stycznia 2010 r. — Károly Nagy przeciwko Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal

(Sprawa C-21/10)

2010/C 113/23

Język postępowania: węgierski

Sąd krajowy

Fővárosi Bíróság.

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Károly Nagy.

Strona pozwana: Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal.

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 22 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 (1) i 68 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 (2) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku specjalnych programów pomocy agrośrodowiskowych dla pastwisk, o których mowa w pierwszym z wymienionych artykułów, kontrola danych zawartych w bazie danych ENAR [Egységes Nyilvántartási és Azonosítási Rendszer (zintegrowany system zarządzania i kontroli)], zgodnie z art. 68 rozporządzenia nr 817/2004 powinna rozciągać się na dopłaty obszarowe, które wiążą się z przesłanką gęstości hodowlanej? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 22 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 (1) i 68 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 (2) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku specjalnych programów pomocy agrośrodowiskowych dla pastwisk, o których mowa w pierwszym z wymienionych artykułów, kontrola danych zawartych w bazie danych ENAR [Egységes Nyilvántartási és Azonosítási Rendszer (zintegrowany system zarządzania i kontroli)], zgodnie z art. 68 rozporządzenia nr 817/2004 powinna rozciągać się na dopłaty obszarowe, które wiążą się z przesłanką gęstości hodowlanej?

| 2) | Czy wyżej wymienione przepisy należy interpretować w ten sposób, że również wtedy należy przeprowadzać kontrolę krzyżową zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w przypadkach, gdy przesłanką dopłat jest gęstość hodowlana, lecz nie chodzi o premię hodowlaną? |
| --- | --- |

2)

Czy wyżej wymienione przepisy należy interpretować w ten sposób, że również wtedy należy przeprowadzać kontrolę krzyżową zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w przypadkach, gdy przesłanką dopłat jest gęstość hodowlana, lecz nie chodzi o premię hodowlaną?

| 3) | Czy przepisy te można interpretować w ten sposób, że przy ocenie dopłat obszarowych właściwy organ może lub powinien kontrolować w ramach ENAR rzeczywiste spełnienie przesłanek wypłaty? |
| --- | --- |

3)

Czy przepisy te można interpretować w ten sposób, że przy ocenie dopłat obszarowych właściwy organ może lub powinien kontrolować w ramach ENAR rzeczywiste spełnienie przesłanek wypłaty?

| 4) | Wychodząc od wykładni ww. przepisów, jaki obowiązek kontroli oznacza dla właściwych organów wymóg kontroli krzyżowej i kontroli, o której mowa w przywołanych przepisach wspólnotowych? Czy kontrolę można ograniczyć do oceny danych zawartych w ENAR? |
| --- | --- |

4)

Wychodząc od wykładni ww. przepisów, jaki obowiązek kontroli oznacza dla właściwych organów wymóg kontroli krzyżowej i kontroli, o której mowa w przywołanych przepisach wspólnotowych? Czy kontrolę można ograniczyć do oceny danych zawartych w ENAR?

| 5) | Czy rzeczone przepisy nakładają na organ krajowy obowiązek informowania o przesłankach otrzymania dopłat (jak np. informacji o rejestracji w ENAR?) Jeżeli tak, to w jaki sposób i w jakim zakresie? |
| --- | --- |

5)

Czy rzeczone przepisy nakładają na organ krajowy obowiązek informowania o przesłankach otrzymania dopłat (jak np. informacji o rejestracji w ENAR?) Jeżeli tak, to w jaki sposób i w jakim zakresie?

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniające i uchylające niektóre rozporządzenia (Dz.U. Dz 160, s. 80).

(2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenie Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz.U L 153, s. 30).

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/16 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/16

---

Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Danii

(Sprawa C-33/10)

2010/C 113/24

Język postępowania: duński

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i H. Støvlbæk, przedstawiciele)

Strona pozwana: Królestwo Danii

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie, że Królestwo Danii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 5 ust. 1 tej dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/1/WE z dnia 15 stycznia 2008 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (1) nie przyjmując środków niezbędnych do zapewnienia, aby, najpóźniej do dnia 30 października 2007 r., dokonano ponownego zbadanie warunków udzielenia pozwoleń i, w odpowiednim przypadku, ich uaktualnienia. |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że Królestwo Danii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 5 ust. 1 tej dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/1/WE z dnia 15 stycznia 2008 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (1) nie przyjmując środków niezbędnych do zapewnienia, aby, najpóźniej do dnia 30 października 2007 r., dokonano ponownego zbadanie warunków udzielenia pozwoleń i, w odpowiednim przypadku, ich uaktualnienia.

| — | obciążenie Królestwa Danii kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Królestwa Danii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Artykuł 5 ust. 1 dyrektywy nakłada na państwa członkowskie obowiązek przyjęcia środków dotyczących przeprowadzenia w przypadku istniejących instalacji, najpóźniej do dnia 30 października 2007 r., postępowania w sprawie ponownego zbadanie warunków udzielenia pozwoleń lub ich uaktualnienia. Dyrektywa ta nie przewiduje odstępstw od tego terminu, a zatem zgodnie z dyrektywą państwa członkowskie nie mogą podnosić szczególnych okoliczności jako uzasadnienia tego uchybienia.

Nie można uznać za wystarczające tego, że Dania przyjęła środki zmierzające do tego, aby wszystkie działania zmierzające do wywiązania się z obowiązków nałożonych w art. 5 ust. 1 dyrektywy zostały zakończone przed końcem 2009 r. Opóźnienie spowodowane reformą administracyjną z dnia 1 stycznia 2007 r. pozostaje bez wpływu na ocenę tego, czy Dania wywiązała się ze zobowiązań nałożonych na nią w art. 5 ust. 1 dyrektywy. Termin przewidziany na uregulowanie sytuacji prawnej instalacji upłynął w dniu 30 października 2007 r., o czym państwa członkowskie zostały poinformowane w piśmie z dnia 22 września 2005 r. Dania miała zatem kilka lat, aby przyjąć środki niezbędne do wywiązania się z nałożonych na nią w dyrektywie obowiązków.

Dania nie zaprzecza temu, że nie wywiązała się z obowiązków dotyczących warunków pozwoleń dla istniejących instalacji. Jest więc bezsporne, że wszystkie duńskie instalacje w liczbie ośmiu są eksploatowane bez pozwolenia mającego za postawę przepisy dyrektywy, a Dania naruszyła art. 5 ust. 1 tej dyrektywy.

---

(1)  Dz.U. L 24, str. 8.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/17 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/17

---

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 19 listopada 2009 r. w sprawie T-298/06 Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 1 lutego 2010 r. przez Agencję Wydawniczą Technopol sp. z o.o.

(Sprawa C-51/10 P)

2010/C 113/25

Język postępowania: angielski

Strony

Wnosząca odwołanie: Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. (przedstawiciele: A. von Mühlendahl, H. Hartwig, Rechtsanwälte)

Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania wnoszącego odwołanie

| — | uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie T-298/2006; |
| --- | --- |

—

uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie T-298/2006;

| — | przekazanie sprawy do Sądu celem ponownego rozpoznania; |
| --- | --- |

—

przekazanie sprawy do Sądu celem ponownego rozpoznania;

| — | obciążenie OHIM kosztami postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości. |
| --- | --- |

—

obciążenie OHIM kosztami postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości.

Zarzuty i główne argumenty

Wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd Pierwszej Instancji naruszył art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 (1), ponieważ przy ocenie zdolności rejestracyjnej jej znaku towarowego błędnie zastosował kryteria prawne.

Wnosząca odwołanie podnosi również, że Sąd Pierwszej Instancji naruszył art. 7 ust. 1 lit. c) lub art. 76 rozporządzenia nr 40/94, ponieważ nie wziął w pełni pod uwagę praktyki OHIM w zakresie rejestracji znaków towarowych składających się z liczb lub wskazówki dotyczącej zawartości danej publikacji.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11, s. 1).

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/17 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/17

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 2 lutego 2010 r. — Land Hessen przeciwko Franz Mücksch OHG, interwenient: Merck KG aA

(Sprawa C-53/10)

2010/C 113/26

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Bundesverwaltungsgericht

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Land Hessen

Strona pozwana: Franz Mücksch OHG

Interwenient: Merck KG aA

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 12 ust. 1 dyrektywy Rady 96/82/WE z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi (1) ostatnio zmienionej rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1137/2008 z dnia 22 października 2008 r. (2) — zwanej dalej: „dyrektywą Seveso II” — należy interpretować w ten sposób, że zawarte w nim obowiązki państw członkowskich, w szczególności obowiązek zapewnienia, że ich polityka zagospodarowania przestrzennego oraz procedury służące wprowadzaniu w życie tej polityki uwzględniają potrzebę utrzymania w dłuższej perspektywie właściwych odległości pomiędzy zakładami objętymi dyrektywą a obiektami użytku publicznego, skierowane są do organów planistycznych decydujących o zagospodarowaniu obszarów na podstawie rozważenia istotnych względów publicznych i prywatnych, czy też skierowane są one również do organów wydających pozwolenia na budowę, które podejmują decyzje związane w przedmiocie zgody na inwestycję na zabudowanym już obszarze? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 12 ust. 1 dyrektywy Rady 96/82/WE z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi (1) ostatnio zmienionej rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1137/2008 z dnia 22 października 2008 r. (2) — zwanej dalej: „dyrektywą Seveso II” — należy interpretować w ten sposób, że zawarte w nim obowiązki państw członkowskich, w szczególności obowiązek zapewnienia, że ich polityka zagospodarowania przestrzennego oraz procedury służące wprowadzaniu w życie tej polityki uwzględniają potrzebę utrzymania w dłuższej perspektywie właściwych odległości pomiędzy zakładami objętymi dyrektywą a obiektami użytku publicznego, skierowane są do organów planistycznych decydujących o zagospodarowaniu obszarów na podstawie rozważenia istotnych względów publicznych i prywatnych, czy też skierowane są one również do organów wydających pozwolenia na budowę, które podejmują decyzje związane w przedmiocie zgody na inwestycję na zabudowanym już obszarze?

| 2) | Jeśli art. 12 ust. 1 dyrektywy Seveso II skierowany jest również do organów wydających pozwolenia na budowę, które podejmują decyzje związane w przedmiocie zgody na inwestycję na zabudowanym już obszarze:
  Czy wymienione obowiązki obejmują także zakaz wydania pozwolenia na obiekt użytku publicznego, który — z punktu widzenia zasad obowiązujących w planowaniu — nie utrzymuje właściwych odległości od istniejącego zakładu, jeśli nie dalej lub nieznacznie dalej od tego zakładu znajdują się porównywalne obiekty użytku publicznego, gdy użytkownik nie musi w związku z nową inwestycją uwzględniać dodatkowych wymogów dla ograniczenia skutków awarii, a wymogi dotyczące zdrowia w miejscu zamieszkania i pracy są spełnione? |
| --- | --- |

2)

Jeśli art. 12 ust. 1 dyrektywy Seveso II skierowany jest również do organów wydających pozwolenia na budowę, które podejmują decyzje związane w przedmiocie zgody na inwestycję na zabudowanym już obszarze:

Czy wymienione obowiązki obejmują także zakaz wydania pozwolenia na obiekt użytku publicznego, który — z punktu widzenia zasad obowiązujących w planowaniu — nie utrzymuje właściwych odległości od istniejącego zakładu, jeśli nie dalej lub nieznacznie dalej od tego zakładu znajdują się porównywalne obiekty użytku publicznego, gdy użytkownik nie musi w związku z nową inwestycją uwzględniać dodatkowych wymogów dla ograniczenia skutków awarii, a wymogi dotyczące zdrowia w miejscu zamieszkania i pracy są spełnione?

| 3) | Jeśli na to pytanie należy udzielić odpowiedzi przeczącej:
  Czy przepis ustawowy, który nakazuje wydanie pozwolenia na lokalizację obiektu użytku publicznego w warunkach opisanych w poprzednim pytaniu, w wystarczającym stopniu uwzględnia wymóg utrzymywania właściwych odległości? |
| --- | --- |

3)

Jeśli na to pytanie należy udzielić odpowiedzi przeczącej:

Czy przepis ustawowy, który nakazuje wydanie pozwolenia na lokalizację obiektu użytku publicznego w warunkach opisanych w poprzednim pytaniu, w wystarczającym stopniu uwzględnia wymóg utrzymywania właściwych odległości?

---

(1)  Dz.U. 1997 L 10 r., s. 13

(2)  Dz.U. L 311, s. 1

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/18 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/18

---

Odwołanie wniesione w dniu 2 lutego 2010 r. przez Agencję Wydawniczą Technopol sp. z o.o. od wyroku Sądu z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawach połączonych T-64/07 do T-66/07, Agencja Wydawnicza Technopol/OHMI (350)

(Sprawa C-54/10 P)

2010/C 113/27

Język postępowania: polski

Strony

Strona skarżąca: Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. (Przedstawiciel D. Rzążewska, pełnomocnik)

Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania

| — | unieważnienie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawach połączonych od T-64/07 do T-66/07; |
| --- | --- |

—

unieważnienie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawach połączonych od T-64/07 do T-66/07;

| — | przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd; |
| --- | --- |

—

przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd;

| — | obciążenie Urzędu kosztami postępowania przed Trybunałem. |
| --- | --- |

—

obciążenie Urzędu kosztami postępowania przed Trybunałem.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca zarzuca Sądowi Pierwszej Instancji naruszenie Artykuł 7 (1) (c) RWZT (1) przez zastosowanie błędnych kryteriów prawnych przy ustaleniu, że znaki towarowe należące do skarżącej nie nadają się do rejestracji.

Skarżąca ponadto zarzuca Sądowi Pierwszej Instancji naruszenie Artykułu 7 (1) (c) RWZT lub Artykułu 76 RWZT, lub obu tych przepisów, przez nie wzięcie należycie pod uwagę praktyki Urzędu dotyczącej rejestracji oznaczeń składających się z cyfr lub wskazujących na treść publikacji.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) Nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 17 Tom 01 P. 146 — 180; zastąpione przez Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Wersja ujednolicona) Dz. U. L 78 z 24.3.2009, str. 1

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/18 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/18

---

Odwołanie wniesione w dniu 2 lutego 2010 r. przez Agencję Wydawniczą Technopol sp. z o.o. od wyroku Sądu z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawach połączonych T-200/07 do T-202/07, Agencja Wydawnicza Technopol/OHMI (222)

(Sprawa C-55/10 P)

2010/C 113/28

Język postępowania: polski

Strony

Strona skarżąca: Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. (Przedstawiciel: D. Rzążewska, pełnomocnik)

Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania

| — | unieważnienie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 listopada 2009r. w sprawach połączonych od T-200/07 do T-202/07; |
| --- | --- |

—

unieważnienie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 listopada 2009r. w sprawach połączonych od T-200/07 do T-202/07;

| — | przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd; |
| --- | --- |

—

przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd;

| — | obciążenie Urzędu kosztami postępowania przed Trybunałem. |
| --- | --- |

—

obciążenie Urzędu kosztami postępowania przed Trybunałem.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca zarzuca Sądowi Pierwszej Instancji naruszenie Artykuł 7 (1) (c) RWZT (1) przez zastosowanie błędnych kryteriów prawnych przy ustaleniu, że znaki towarowe należące do skarżącej nie nadają się do rejestracji.

Skarżąca ponadto zarzuca Sądowi Pierwszej Instancji naruszenie Artykułu 7 (1) (c) RWZT lub Artykułu 76 RWZT, lub obu tych przepisów, przez nie wzięcie należycie pod uwagę praktyki Urzędu dotyczącej rejestracji oznaczeń składających się z cyfr lub wskazujących na treść publikacji.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) Nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 17 Tom 01 P. 146 — 180; zastąpione przez Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Wersja ujednolicona) Dz. U. L 78 z 24.3.2009, str. 1

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/19 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/19

---

Odwołanie wniesione w dniu 2 lutego 2010 r. przez Agencję Wydawniczą Technopol sp. z o.o. od wyroku Sądu z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawach połączonych T-425/07 i T-426/07, Agencja Wydawnicza Technopol/OHMI (100)

(Sprawa C-56/10 P)

2010/C 113/29

Język postępowania: polski

Strony

Strona skarżąca: Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. (Przedstawiciel: D. Rzążewska, pełnomocnik)

Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania

| — | unieważnienie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawach połączonych T-425/07 i T-426/07; |
| --- | --- |

—

unieważnienie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawach połączonych T-425/07 i T-426/07;

| — | przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd; |
| --- | --- |

—

przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd;

| — | obciążenie Urzędu kosztami postępowania przed Trybunałem. |
| --- | --- |

—

obciążenie Urzędu kosztami postępowania przed Trybunałem.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca zarzuca Sądowi Pierwszej Instancji naruszenie Artykułu 38 ust. 2 RWZT (1) przez zastosowanie błędnych kryteriów prawnych przy ustalaniu zasadności wezwania Izby Odwoławczej do złożenia oświadczenia o zrzeczeniu się praw wyłącznych do elementów liczbowych 100 i 300.

Skarżąca zarzuca Sądowi Pierwszej Instancji naruszenie Artykuł 7 (1) (c) RWZT przez zastosowanie błędnych kryteriów prawnych przy ustaleniu, że elementy będące przedmiotem wezwania do złożenia oświadczenia o zrzeczeniu się praw są opisowe.

Skarżąca ponadto zarzuca Sądowi Pierwszej Instancji naruszenie Artykułu 7 ust. 1 lit. c, art. 38 ust. 2 lub Artykułu 76 RWZT, lub wszystkich tych przepisów, przez nie wzięcie należycie pod uwagę praktyki Urzędu dotyczącej rejestracji oznaczeń składających się z cyfr lub wskazujących na treść publikacji.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 17 Tom 01 P. 146 — 180; zastąpione przez Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Wersja ujednolicona) Dz. U. L 78 z 24.3.2009, str. 1

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/20 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/20

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Bruxelles (Belgia) w dniu 5 lutego 2010 r. — Scarlet Extended SA przeciwko Société belge des auteurs compositeurs et éditeurs

(Sprawa C-70/10)

2010/C 113/30

Język postępowania: francuski

Sąd krajowy

Cour d'appel de Bruxelles

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Scarlet Extended SA

Strona pozwana: Société belge des auteurs compositeurs et éditeurs (SABAM)

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy dyrektywy 2001/29 (1) et 2004/48 (2), w związku z dyrektywami 95/46 (3), 2000/31 (4) i 2002/58 (5), interpretowane w szczególności w świetle art. 8 i 10 europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, pozwalają państwom członkowskim upoważnić sąd krajowy, który ma orzekać co do istoty sprawy i jedynie na podstawie przepisu stanowiącego, że „[sad krajowy] może również wydać nakaz przeciwko pośrednikowi, którego usługi są wykorzystywane przez osobę trzecią do naruszania praw autorskich i pokrewnych”, nakazać dostawcy dostępu do Internetu (w skrócie ISP) wprowadzenie, w stosunku do wszystkich swoich klientów, in abstracto i w celach zapobiegawczych, na wyłączny koszt ISP i bez ograniczeń w czasie, systemu filtrowania wszystkich połączeń elektronicznych, zarówno wchodzących jak wychodzących, przekazywanych za pośrednictwem jego usług, w szczególności przy zastosowaniu programów peer to peer, w celu zidentyfikowania w jego sieci przypadków przekazywania plików elektronicznych zawierających utwory muzyczne, kinematograficzne lub audiowizualne, co do których strona pozywająca rości sobie prawa, a następnie zablokowania transferu tych plików, bądź na etapie próby ich ściągnięcia bądź na etapie ich wysłania? |
| --- | --- |

1)

Czy dyrektywy 2001/29 (1) et 2004/48 (2), w związku z dyrektywami 95/46 (3), 2000/31 (4) i 2002/58 (5), interpretowane w szczególności w świetle art. 8 i 10 europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, pozwalają państwom członkowskim upoważnić sąd krajowy, który ma orzekać co do istoty sprawy i jedynie na podstawie przepisu stanowiącego, że „[sad krajowy] może również wydać nakaz przeciwko pośrednikowi, którego usługi są wykorzystywane przez osobę trzecią do naruszania praw autorskich i pokrewnych”, nakazać dostawcy dostępu do Internetu (w skrócie ISP) wprowadzenie, w stosunku do wszystkich swoich klientów, in abstracto i w celach zapobiegawczych, na wyłączny koszt ISP i bez ograniczeń w czasie, systemu filtrowania wszystkich połączeń elektronicznych, zarówno wchodzących jak wychodzących, przekazywanych za pośrednictwem jego usług, w szczególności przy zastosowaniu programów peer to peer, w celu zidentyfikowania w jego sieci przypadków przekazywania plików elektronicznych zawierających utwory muzyczne, kinematograficzne lub audiowizualne, co do których strona pozywająca rości sobie prawa, a następnie zablokowania transferu tych plików, bądź na etapie próby ich ściągnięcia bądź na etapie ich wysłania?

| 2) | W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy te dyrektywy nakładają na sąd krajowy, mający orzekać w zakresie wniosku o wydanie nakazu przeciwko pośrednikowi, którego usługi są wykorzystywane przez osobę trzecią w celu naruszania prawa autorskiego, obowiązek zastosowania zasady proporcjonalności, w przypadku, gdy sąd ten ma orzec co do zakresu skuteczności i skutku odstraszającego wnioskowanego środka? |
| --- | --- |

2)

W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy te dyrektywy nakładają na sąd krajowy, mający orzekać w zakresie wniosku o wydanie nakazu przeciwko pośrednikowi, którego usługi są wykorzystywane przez osobę trzecią w celu naruszania prawa autorskiego, obowiązek zastosowania zasady proporcjonalności, w przypadku, gdy sąd ten ma orzec co do zakresu skuteczności i skutku odstraszającego wnioskowanego środka?

---

(1)  Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, s. 10).

(2)  Dyrektywa 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (Dz.U. L 157, s. 45).

(3)  Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281, s. 31).

(4)  Dyrektywa 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym (Dz.U. L 178, s. 1).

(5)  Dyrektywa 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej) (Dz.U. L 201, s. 37).

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/20 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/20

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom (Zjednoczone Królestwo) w dniu 8 lutego 2010 r. — Office of Communications przeciwko The Information Commissioner

(Sprawa C-71/10)

2010/C 113/31

Język postępowania: angielski

Sąd krajowy

Supreme Court of the United Kingdom

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Office of Communications

Strona pozwana: The Information Commissioner

Pytanie prejudycjalne

Gdy w myśl dyrektywy Rady 2003/4/WE (1) organ władzy publicznej posiada informacje o środowisku, których ujawnienie miałoby negatywny wpływ na odrębne interesy chronione przez więcej niż jeden wyjątek [w tym przypadku interes bezpieczeństwa publicznego chroniony przez art. 4 ust. 2 lit. b) oraz interes praw własności intelektualnej chroniony przez art. 4 ust. 2 lit. e)], jednakże gdyby każdy z tych wyjątków był rozpatrywany oddzielnie, wpływ ten nie byłby wystarczający, aby przeważyć nad publicznym interesem ujawnienia informacji, to czy wówczas dyrektywa wymaga przeprowadzenia dalszego badania obejmującego nakładanie się odrębnych interesów chronionych przez te dwa wyjątki i ich łączne porównanie z publicznym interesem ujawnienia informacji?

---

(1)  Dyrektywa 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylająca dyrektywę Rady 90/313/EWG (Dz.U. L 41, s. 26).

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/21 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/21

---

Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (szósta izba) wydanego w dniu 19 listopada 2009 r. w sprawie T-94/07 European Renewable Energies Federation ASBL (EREF) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 9 lutego 2010 r. przez European Renewable Energies Federation ASBL (EREF)

(Sprawa C-74/10 P)

2010/C 113/32

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: European Renewable Energies Federation ASBL (EREF) (przedstawiciel: J. Kuhbier, Rechtsanwalt)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

| — | uchylenie postanowienia Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie T-94/07 EREF przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich; |
| --- | --- |

—

uchylenie postanowienia Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie T-94/07 EREF przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich;

| — | przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez szóstą izbę Sądu; |
| --- | --- |

—

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez szóstą izbę Sądu;

| — | obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania odwoławczego. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania odwoławczego.

Zarzuty i główne argumenty

Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o uchylenie postanowienia SPI z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie T-94/07 i o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd.

Wnoszący odwołanie kwestionuje orzeczenie SPI, że prawnik wnoszącego odwołanie, D. Fouquet, nie mogła reprezentować go przed SPI i że jego skarga była tym samym niedopuszczalna.

SPI stwierdził, że ponieważ D. Fouquet została w dniu 29 czerwca 2004 r. mianowana dyrektorem EREF, nie można jej już uznać za niezależną osobę trzecią. Wnoszący odwołanie utrzymuje, że D. Fouquet nie została formalnie mianowana dyrektorem EREF, ponieważ zgodnie z prawem belgijskim takie mianowanie wymagałoby oficjalnego zgłoszenia do właściwych władz belgijskich. Status dyrektora D. Fouquet w EREF był jedynie tytularny, a nie — lub tylko w ograniczonym zakresie — związany z uprawnieniami do reprezentacji.

Wnoszący odwołanie utrzymuje, że nawet gdyby przyjąć, że pozycja D. Fouquet jako dyrektora miała charakter formalny, SPI niewłaściwie zastosował kryteria oceny statusu prawnika jako niezależnej osoby trzeciej. Twierdzi, że SPI źle zrozumiał zarówno sytuację prawną pełnomocnika EREF przed Sądem, jak i faktyczny rozdział zadań i obowiązków pomiędzy D. Fouquet a EREF. Zgodnie z prawem niemieckim, pozycja D. Fouquet jako dyrektora EREF pozwoliłaby jej na reprezentowanie wnoszącego odwołanie przed Trybunałem.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/21 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/21

---

Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (szósta izba) wydanego w dniu 19 listopada 2009 r. w sprawie T-40/08 European Renewable Energies Federation ASBL (EREF) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 9 lutego 2010 r. przez European Renewable Energies Federation ASBL (EREF)

(Sprawa C-75/10 P)

2010/C 113/33

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: European Renewable Energies Federation ASBL (EREF) (przedstawiciel: J. Kuhbier, Rechtsanwalt)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

| — | uchylenie postanowienia Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie T-40/08 EREF przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich; |
| --- | --- |

—

uchylenie postanowienia Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie T-40/08 EREF przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich;

| — | przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez szóstą izbę Sądu; |
| --- | --- |

—

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez szóstą izbę Sądu;

| — | obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania odwoławczego. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania odwoławczego.

Zarzuty i główne argumenty

Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o uchylenie postanowienia SPI z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie T-40/08 i o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd.

Wnoszący odwołanie kwestionuje orzeczenie SPI, że prawnik wnoszącego odwołanie, D. Fouquet, nie mogła reprezentować go przed SPI i że jego skarga była tym samym niedopuszczalna.

SPI stwierdził, że ponieważ D. Fouquet została w dniu 29 czerwca 2004 r. mianowana dyrektorem EREF nie można jej już uznać za niezależną osobę trzecią. Wnoszący odwołanie utrzymuje, że D. Fouquet nie została formalnie mianowana dyrektorem EREF, ponieważ zgodnie z prawem belgijskim takie mianowanie wymagałoby oficjalnego zgłoszenia do właściwych władz belgijskich. Status dyrektora D. Fouquet w EREF był jedynie tytularny, a nie — lub tylko w ograniczonym zakresie — związany z uprawnieniami do reprezentacji.

Wnoszący odwołanie utrzymuje, że nawet gdyby przyjąć, że pozycja D. Fouquet jako dyrektora miała charakter formalny, SPI niewłaściwie zastosował kryteria oceny statusu prawnika jako niezależnej osoby trzeciej. Twierdzi, że SPI źle zrozumiał zarówno sytuację prawną pełnomocnika EREF przed Sądem, jak i faktyczny rozdział zadań i obowiązków pomiędzy D. Fouquet a EREF. Zgodnie z prawem niemieckim, pozycja D. Fouquet jako dyrektora EREF pozwoliłaby jej na reprezentowanie wnoszącego odwołanie przed Trybunałem.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/22 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/22

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Rouen (Francja) w dniu 8 lutego 2010 r. — Me Marc Berel, działający jako pełnomocnik Société Port Angot Développement, Me Hess, działający jako zarządca sądowy Société Port Angot Développement, Société Rijn Schelde Mondia France, Receveur principal des douanes de Rouen Port, Administration des douanes — Havre Port, Société Port Angot Développement, nastęca prawny SAS Manutention de produits chimiques et miniers (Maprochim), Asia Pulp & Paper France przeciwko Administration des douanes de Rouen, Receveur principal des douanes du Havre, Administration des douanes du Havre

(Sprawa C-78/10)

2010/C 113/34

Język postępowania: francuski

Sąd krajowy

Cour d'appel de Rouen

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Me Marc Berel, działający jako pełnomocnik Société Port Angot Développement, Me Hess, działający jako zarządca sądowy Société Port Angot Développement, Société Rijn Schelde Mondial France, Receveur principal des douanes de Rouen Port, Administration des douanes — Havre Port, Société Port Angot Développement, następca prawny SAS Manutention de produits chimiques et miniers (Maprochim), Asia Pulp & Paper France

Strona pozwana: Administration des douanes de Rouen, Receveur principal des douanes du Havre, Administration des douanes du Havre

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 213, 233 i 239 Wspólnotowego Kodeksu Celnego [WKC] (1) stoją na przeszkodzie, by w przypadku istnienia długu celnego dłużnik solidarny, wobec którego nie wydano decyzji o umorzeniu tego długu, mógł powołać się wobec organów odpowiedzialnych za odzyskanie należności celnych na decyzję o umorzeniu wydaną na podstawie art. 239 WKC, którą organy te skierowały do innego współdłużnika solidarnego, w celu zwolnienia się z zapłaty długu celnego?

---

(1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 302, s. 1).

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/23 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/23

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 11 lutego 2010 r. — Systeme Helmholz GmbH przeciwko Hauptzollamt Nürnberg

(Sprawa C-79/10)

2010/C 113/35

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Bundesfinanzhof

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Systeme Helmholz GmbH

Strona pozwana: Hauptzollamt Nürnberg

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 14 ust. 1 lit. b) zdanie 1 dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (1) należy interpretować w ten sposób, że wyłączenie prywatnych, niehandlowych lotów z zakresu zwolnienia od podatku oznacza, że zwolnienia mającego zastosowanie do produktów energetycznych dostarczanych w celu zastosowania jako paliwo do celów żeglugi powietrznej należy udzielić jedynie przedsiębiorstwom żeglugi powietrznej, czy też zwolnieniem tym należy objąć wszystkie paliwa mające zastosowanie w żegludze powietrznej, o ile samolot jest używany do celów zarobkowych? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 14 ust. 1 lit. b) zdanie 1 dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (1) należy interpretować w ten sposób, że wyłączenie prywatnych, niehandlowych lotów z zakresu zwolnienia od podatku oznacza, że zwolnienia mającego zastosowanie do produktów energetycznych dostarczanych w celu zastosowania jako paliwo do celów żeglugi powietrznej należy udzielić jedynie przedsiębiorstwom żeglugi powietrznej, czy też zwolnieniem tym należy objąć wszystkie paliwa mające zastosowanie w żegludze powietrznej, o ile samolot jest używany do celów zarobkowych?

| 2) | Czy art. 15 ust. 1 lit. j) dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej należy interpretować w ten sposób, że przepis ten odnosi się również do paliw używanych w samolocie podczas lotu do warsztatu i z powrotem, czy też ulga ta przysługuje jedynie przedsiębiorstwom, których rzeczywistym przedmiotem działalności jest wytwarzanie, rozwój, badanie i konserwacja statków powietrznych? |
| --- | --- |

2)

Czy art. 15 ust. 1 lit. j) dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej należy interpretować w ten sposób, że przepis ten odnosi się również do paliw używanych w samolocie podczas lotu do warsztatu i z powrotem, czy też ulga ta przysługuje jedynie przedsiębiorstwom, których rzeczywistym przedmiotem działalności jest wytwarzanie, rozwój, badanie i konserwacja statków powietrznych?

| 3) | Czy art. 11 ust. 3 dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej należy interpretować w ten sposób, że w przypadku użycia samolotu — wykorzystywanego zarówno dla celów prywatnych, jak i dla celów handlowych — w lotach konserwacyjnych i szkoleniowych, zgodnie z art. 14, ust. 1 lit. b) dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej należy udzielić zwolnienia od podatku w zakresie użytego w tych lotach paliwa proporcjonalnie do zastosowania handlowego? |
| --- | --- |

3)

Czy art. 11 ust. 3 dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej należy interpretować w ten sposób, że w przypadku użycia samolotu — wykorzystywanego zarówno dla celów prywatnych, jak i dla celów handlowych — w lotach konserwacyjnych i szkoleniowych, zgodnie z art. 14, ust. 1 lit. b) dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej należy udzielić zwolnienia od podatku w zakresie użytego w tych lotach paliwa proporcjonalnie do zastosowania handlowego?

| 4) | W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie trzecie, czy z braku możliwości zastosowania art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/96/WE w ramach art. 14 ust. 1 lit. b) dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej można wywieść, że przy mieszanym zastosowaniu samolotu do celów prywatnych i handlowych w przypadku lotów konserwacyjnych oraz szkoleniowych nie przysługuje zwolnienie od podatku? |
| --- | --- |

4)

W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie trzecie, czy z braku możliwości zastosowania art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/96/WE w ramach art. 14 ust. 1 lit. b) dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej można wywieść, że przy mieszanym zastosowaniu samolotu do celów prywatnych i handlowych w przypadku lotów konserwacyjnych oraz szkoleniowych nie przysługuje zwolnienie od podatku?

| 5) | W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie lub w przypadku, gdyby z jakiegokolwiek innego przepisu dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej wynikał ten sam skutek prawny, jakie kryteria i jaki okres odniesienia należy przyjąć dla celów określenia udziału danego rodzaju zastosowania w rozumieniu art. 11 ust. 3 dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej w zakresie dotyczącym lotów konserwacyjnych i szkoleniowych? |
| --- | --- |

5)

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie lub w przypadku, gdyby z jakiegokolwiek innego przepisu dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej wynikał ten sam skutek prawny, jakie kryteria i jaki okres odniesienia należy przyjąć dla celów określenia udziału danego rodzaju zastosowania w rozumieniu art. 11 ust. 3 dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej w zakresie dotyczącym lotów konserwacyjnych i szkoleniowych?

---

(1)  Dz.U. L 283, s. 51

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/23 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/23

---

Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Irlandii

(Sprawa C-82/10)

2010/C 113/36

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciel: N. Yerrell, pełnomocnik)

Strona pozwana: Irlandia

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie, że poprzez brak zastosowania całokształtu prawa ubezpieczeń Unii Europejskiej do wszystkich ubezpieczycieli w sposób wolny od dyskryminacji, Republika Irlandii uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej w szczególności na mocy art. 6, 8, 9, 13, 15, 16 i 17 pierwszej dyrektywy Rady 73/239/EWG z dnia 24 lipca 1973 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie z późniejszymi zmianami oraz na mocy art. 22 i 23 dyrektywy Rady 92/49/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie oraz zmieniającej dyrektywy 73/239/EWG i 88/357/EWG; oraz |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że poprzez brak zastosowania całokształtu prawa ubezpieczeń Unii Europejskiej do wszystkich ubezpieczycieli w sposób wolny od dyskryminacji, Republika Irlandii uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej w szczególności na mocy art. 6, 8, 9, 13, 15, 16 i 17 pierwszej dyrektywy Rady 73/239/EWG z dnia 24 lipca 1973 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie z późniejszymi zmianami oraz na mocy art. 22 i 23 dyrektywy Rady 92/49/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie oraz zmieniającej dyrektywy 73/239/EWG i 88/357/EWG; oraz

| — | obciążenie Irlandii kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Komisja jest zdania, że, po pierwsze, Voluntary Health Insurance Board (rada dobrowolnego ubezpieczenia zdrowotnego, zwana dalej „VHIB”) nie mogła w sposób prawidłowy korzystać z wyjątku przewidzianego w art. 4 dyrektywy 73/329/EWG od chwili pierwszej zmiany jej właściwości wskutek wejścia w życie Voluntary Health Insurance (Amendment) Act 1996 (ustawy z 1996 r. o zmianie ustawy o dobrowolnym ubezpieczeniu zdrowotnym), oraz, po drugie, że od tego dnia VHIB zaczęła w pełni podlegać wymogom prawa ubezpieczeń Unii Europejskiej, w szczególności przepisom dotyczącym udzielania zezwoleń, nadzoru finansowego, wydawania norm technicznych oraz marginesu wypłacalności, włączając w to kwestię funduszu gwarancyjnego.

VHIB w chwili obecnej prowadzi swoją działalność bez właściwego zezwolenia udzielonego przez Irish Financial Regulator (irlandzki urząd regulacji usług finansowych), a także nie spełnia m.in. wymogów dotyczących wypłacalności.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/24 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/24

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil de Pontevedra (Hiszpania) w dniu 11 lutego 2010 r. — Aurora Sousa Rodríguez i in. przeciwko Air France S.A.

(Sprawa C-83/10)

2010/C 113/37

Język postępowania: hiszpański

Sąd krajowy

Juzgado de lo Mercantil de Pontevedra

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Aurora Sousa Rodríguez, Yago López Sousa, Rodrigo Puga Lueiro, Luis Rodríguez González, María del Mar Pato Barreiro, Manuel López Alonso, Yaiza Pato Rodríguez

Strona pozwana: Air France S.A..

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy pojęcie „odwołanie” w znaczeniu określonym w art. 2 lit. l) [rozporządzenia 261/2004/WE] (1) należy interpretować w ten sposób, że oznacza ono wyłącznie brak planowego odlotu, czy że oznacza ono również jakąkolwiek okoliczność, która powoduje, że wspomniany lot, na który dokonano rezerwacji, rozpocznie się, lecz nie dotrze do miejsca przeznaczenia, w tym w razie przymusowego powrotu z powodów technicznych na lotnisko wylotu? |
| --- | --- |

1)

Czy pojęcie „odwołanie” w znaczeniu określonym w art. 2 lit. l) [rozporządzenia 261/2004/WE] (1) należy interpretować w ten sposób, że oznacza ono wyłącznie brak planowego odlotu, czy że oznacza ono również jakąkolwiek okoliczność, która powoduje, że wspomniany lot, na który dokonano rezerwacji, rozpocznie się, lecz nie dotrze do miejsca przeznaczenia, w tym w razie przymusowego powrotu z powodów technicznych na lotnisko wylotu?

| 2) | Czy pojęcie „dalsze odszkodowanie”, o którym mowa w art. 12 wspomnianego rozporządzenia, należy interpretować w ten sposób, że dopuszcza ono, by w przypadku odwołania lotu sąd krajowy przyznał odszkodowanie, a także zadośćuczynienie, z tytułu niewykonania umowy przewozu lotniczego, zgodnie z ustalonymi w krajowych uregulowaniach i orzecznictwie kryteriami dotyczącymi niewykonania umów, czy też przeciwnie, odszkodowanie to powinno dotyczyć wyłącznie poniesionych przez pasażerów i właściwie udokumentowanych kosztów, które nie zostały pokryte w należyty sposób przez przewoźnika lotniczego, zgodnie z wymogami art. 8 i 9 rozporządzenia 261/2004/WE, chociaż nie powołano się na te przepisy, czy też wreszcie, oba te pojęcia dalszego odszkodowania są ze sobą zgodne? |
| --- | --- |

2)

Czy pojęcie „dalsze odszkodowanie”, o którym mowa w art. 12 wspomnianego rozporządzenia, należy interpretować w ten sposób, że dopuszcza ono, by w przypadku odwołania lotu sąd krajowy przyznał odszkodowanie, a także zadośćuczynienie, z tytułu niewykonania umowy przewozu lotniczego, zgodnie z ustalonymi w krajowych uregulowaniach i orzecznictwie kryteriami dotyczącymi niewykonania umów, czy też przeciwnie, odszkodowanie to powinno dotyczyć wyłącznie poniesionych przez pasażerów i właściwie udokumentowanych kosztów, które nie zostały pokryte w należyty sposób przez przewoźnika lotniczego, zgodnie z wymogami art. 8 i 9 rozporządzenia 261/2004/WE, chociaż nie powołano się na te przepisy, czy też wreszcie, oba te pojęcia dalszego odszkodowania są ze sobą zgodne?

---

(1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Tekst mający znaczenie dla EOG) Dz.U. L 46, s. 1.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/24 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/24

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgericht Siegburg (Niemcy) w dniu 12 lutego 2010 r. — Hüseyin Balaban przeciwko Zelter GmbH

(Sprawa C-86/10)

2010/C 113/38

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Arbeitsgerichts Siegburg

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Hüseyin Balaban

Strona pozwana: Zelter GmbH

Pytania prejudycjalne

Czy art. 6 dyrektywy Rady 2000/78/WE (1) z dnia 27 listopada 2000 r. należy interpretować w ten sposób, że nie jest z nim zgodny przepis krajowy zezwalający na tworzenie grup wiekowych przy wyborze pracowników przeznaczonych do zwolnienia z powodów leżących po stronie zakładu oraz na dokonanie wyboru pomiędzy porównywalnymi pracownikami w taki sposób, aby stosunek liczby pracowników, których należy wybrać z każdej grupy wiekowej, do ogólnej liczby porównywalnych pracowników przeznaczonych do zwolnienia odpowiadał stosunkowi liczby zatrudnionych pracowników z danej grupy wiekowej do liczby wszystkich porównywalnych pracowników zakładu?

---

(1)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303, s. 16)

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/25 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/25

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brussel (Belgia) w dniu 17 lutego 2010 r. — NV Q-Beef przeciwko Belgische Staat

(Sprawa C-89/10)

2010/C 113/39

Język postępowania: niderlandzki

Sąd krajowy

Rechtbank van eerste aanleg te Brussel

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: NV Q-Beef

Strona pozwana: Belgische Staat

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy prawo wspólnotowe stoi na przeszkodzie temu, by sąd krajowy stosował termin przedawnienia wynoszący pięć lat, przewidziany w krajowym porządku prawnym dla wierzytelności wobec państwa, do powództw o zwrot opłat uiszczonych państwu członkowskiemu na podstawie mieszanego systemu pomocy i opłat, który okazał się nie tylko w części bezprawny, lecz również w części niezgodny z prawem wspólnotowym, wpłaconych przed wejściem w życie zastępującego pierwszy system nowego systemu pomocy i opłat obowiązkowych, który został uznany w ostatecznej decyzji Komisji za zgodny z prawem wspólnotowym, ale nie w zakresie w jakim opłaty te nakładane są z mocą wsteczną za okres przed wydaniem tej decyzji? |
| --- | --- |

1)

Czy prawo wspólnotowe stoi na przeszkodzie temu, by sąd krajowy stosował termin przedawnienia wynoszący pięć lat, przewidziany w krajowym porządku prawnym dla wierzytelności wobec państwa, do powództw o zwrot opłat uiszczonych państwu członkowskiemu na podstawie mieszanego systemu pomocy i opłat, który okazał się nie tylko w części bezprawny, lecz również w części niezgodny z prawem wspólnotowym, wpłaconych przed wejściem w życie zastępującego pierwszy system nowego systemu pomocy i opłat obowiązkowych, który został uznany w ostatecznej decyzji Komisji za zgodny z prawem wspólnotowym, ale nie w zakresie w jakim opłaty te nakładane są z mocą wsteczną za okres przed wydaniem tej decyzji?

| 2) | Czy prawo wspólnotowe stoi na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie mogło powoływać się na krajowe terminy przedawnienia, które są dlań szczególnie korzystne w świetle krajowego prawa powszechnego, dla obrony w postępowaniu wszczętym przeciwko niemu przez jednostkę w celu zapewnienia ochrony praw, które jednostka ta czerpie z traktatu WE, w przypadku takim jak opisany przez sąd krajowy, w którym te szczególnie korzystne krajowe terminy przedawnienia uniemożliwiają żądanie zwrotu opłat uiszczonych na rzecz państwa członkowskiego z tytułu mieszanego systemu pomocy i opłat, który okazał się nie tylko w części bezprawny, lecz również w części niezgodny z prawem wspólnotowym, w sytuacji gdy Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich stwierdził niezgodność z prawem wspólnotowym dopiero po wygaśnięciu tych szczególnie korzystnych krajowych terminów przedawnienia, chociaż niezgodność z prawem istniała już przedtem? |
| --- | --- |

2)

Czy prawo wspólnotowe stoi na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie mogło powoływać się na krajowe terminy przedawnienia, które są dlań szczególnie korzystne w świetle krajowego prawa powszechnego, dla obrony w postępowaniu wszczętym przeciwko niemu przez jednostkę w celu zapewnienia ochrony praw, które jednostka ta czerpie z traktatu WE, w przypadku takim jak opisany przez sąd krajowy, w którym te szczególnie korzystne krajowe terminy przedawnienia uniemożliwiają żądanie zwrotu opłat uiszczonych na rzecz państwa członkowskiego z tytułu mieszanego systemu pomocy i opłat, który okazał się nie tylko w części bezprawny, lecz również w części niezgodny z prawem wspólnotowym, w sytuacji gdy Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich stwierdził niezgodność z prawem wspólnotowym dopiero po wygaśnięciu tych szczególnie korzystnych krajowych terminów przedawnienia, chociaż niezgodność z prawem istniała już przedtem?

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/25 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/25

---

Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii

(Sprawa C-90/10)

2010/C 113/40

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Pardo Quintillán i D. Recchia, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii

Żądania strony skarżącej

| — | Stwierdzenie, że Królestwo Hiszpanii:






  — | nie ustalając priorytetowych działań w zakresie ochrony dotyczących znajdujących się na jego terytorium i w makaronezyjskim regionie biogeograficznym specjalnych obszarów ochrony odpowiadających terenom mającym znaczenie dla Wspólnoty określonym w decyzji 2002/11/WE (1), zgodnie z art. 4 ust. 4 dyrektywy 92/43/EWG (2), oraz |
| --- | --- | --- |

—

Stwierdzenie, że Królestwo Hiszpanii:

—

nie ustalając priorytetowych działań w zakresie ochrony dotyczących znajdujących się na jego terytorium i w makaronezyjskim regionie biogeograficznym specjalnych obszarów ochrony odpowiadających terenom mającym znaczenie dla Wspólnoty określonym w decyzji 2002/11/WE (1), zgodnie z art. 4 ust. 4 dyrektywy 92/43/EWG (2), oraz

| — | nie przyjmując i nie stosując odpowiednich środków ochronnych, takich jak system ochrony, dzięki któremu unika się pogorszenia stanu siedlisk i znacznego niepokojenia gatunków i który zapewnia ochronę prawną specjalnych obszarów ochrony odpowiadających znajdującym się na terytorium hiszpańskim terenom, o których mowa w decyzji 2002/11/WE, zgodnie z art. 6 ust. 1 i 2 dyrektywy 92/43/EWG, |
| --- | --- |

—

nie przyjmując i nie stosując odpowiednich środków ochronnych, takich jak system ochrony, dzięki któremu unika się pogorszenia stanu siedlisk i znacznego niepokojenia gatunków i który zapewnia ochronę prawną specjalnych obszarów ochrony odpowiadających znajdującym się na terytorium hiszpańskim terenom, o których mowa w decyzji 2002/11/WE, zgodnie z art. 6 ust. 1 i 2 dyrektywy 92/43/EWG,

| — | nie wywiązało się ze zobowiązań ciążących na nim na podstawie art. 4 ust. 4 oraz art. 6 ust. 1 i 2 dyrektywy 92/43/EWG; |
| --- | --- |

—

nie wywiązało się ze zobowiązań ciążących na nim na podstawie art. 4 ust. 4 oraz art. 6 ust. 1 i 2 dyrektywy 92/43/EWG;

| — | obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Komisja stoi na stanowisku, że Królestwo Hiszpanii, w zakresie dotyczącym w znajdujących się w makaronezyjskim regionie biogeograficznym specjalnych obszarów ochrony odpowiadających terenom mającym znaczenie dla Wspólnoty określonym w decyzji 2002/11/WE, uchybiło:

| — | zobowiązaniu do ustalenia priorytetowych działań w zakresie ochrony, zgodnie z art. 4 ust. 4 dyrektywy 92/43/EWG; |
| --- | --- |

—

zobowiązaniu do ustalenia priorytetowych działań w zakresie ochrony, zgodnie z art. 4 ust. 4 dyrektywy 92/43/EWG;

| — | zobowiązaniu do przyjęcia i stosowania odpowiednich środków ochronnych, takich jak system ochrony, dzięki któremu unika się pogorszenia stanu siedlisk i znacznego niepokojenia gatunków i który zapewnia ochronę prawną specjalnych obszarów ochrony, zgodnie z art. 6 ust. 1 i 2 dyrektywy 92/43/EWG. |
| --- | --- |

—

zobowiązaniu do przyjęcia i stosowania odpowiednich środków ochronnych, takich jak system ochrony, dzięki któremu unika się pogorszenia stanu siedlisk i znacznego niepokojenia gatunków i który zapewnia ochronę prawną specjalnych obszarów ochrony, zgodnie z art. 6 ust. 1 i 2 dyrektywy 92/43/EWG.

---

(1)  Decyzja Komisji z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie przyjęcia wykazu terenów mających znaczenie dla Wspólnoty w makaronezyjskim regionie biogeograficznym na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG (Dz. U. 2002 L 5, s. 16).

(2)  Dyrektywa Rady z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz. U. L 206, s. 7).

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/26 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/26

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Breda (Niderlandy) w dniu 17 lutego 2010 r. — VAV Autovermietung GmbH przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Douane Zuid, kantoor Roosendaal

(Sprawa C-91/10)

2010/C 113/41

Język postępowania: niderlandzki

Sąd krajowy

Rechtbank Breda (Niderlandy)

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: VAV Autovermietung GmbH

Strona pozwana: Inspecteur van de Belastingdienst/Douane Zuid, kantoor Roosendaal

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy prawo wspólnotowe, w szczególności zasada swobody świadczenia usług w rozumieniu art. 49-55 WE (obecnie art. 56-62 TFUE) sprzeciwia się przepisom krajowym, na podstawie których osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Niderlandach, która użytkuje w Niderlandach pojazd zarejestrowany i wynajęty w innym państwie członkowskim, przy pierwszym użyciu tego pojazdu na drogach niderlandzkich jest zobowiązana do uiszczenia podatku, przy czym podatek jest najpierw pobierany w pełnej wysokości, a później, po zakończeniu użytkowania dróg niderlandzkich jest zwracana nadpłacona część podatku bez odsetek, przez co kwota należna i uiszczona per saldo odpowiada okresowi użytkowania w Niderlandach? |
| --- | --- |

1)

Czy prawo wspólnotowe, w szczególności zasada swobody świadczenia usług w rozumieniu art. 49-55 WE (obecnie art. 56-62 TFUE) sprzeciwia się przepisom krajowym, na podstawie których osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Niderlandach, która użytkuje w Niderlandach pojazd zarejestrowany i wynajęty w innym państwie członkowskim, przy pierwszym użyciu tego pojazdu na drogach niderlandzkich jest zobowiązana do uiszczenia podatku, przy czym podatek jest najpierw pobierany w pełnej wysokości, a później, po zakończeniu użytkowania dróg niderlandzkich jest zwracana nadpłacona część podatku bez odsetek, przez co kwota należna i uiszczona per saldo odpowiada okresowi użytkowania w Niderlandach?

| 2) | Czy wspomniane przepisy, jeżeli należy je uznać za ograniczenie zasady swobody świadczenia usług w rozumieniu art. 49-55 WE (obecnie art. 56-62 TFUE), mogą być uzasadnione poprzez równe traktowanie wszystkich pojazdów znajdujących się w Niderlandach, jak i (związane z równym traktowaniem i z niego wynikające) unikanie nadużycia lub odwrotnej dyskryminacji zarówno krajowych podmiotów wynajmujących jak i ich klientów, ponieważ także w przypadku wynajmu krajowego należy z góry zapłacić podatek w pełnej wysokości? |
| --- | --- |

2)

Czy wspomniane przepisy, jeżeli należy je uznać za ograniczenie zasady swobody świadczenia usług w rozumieniu art. 49-55 WE (obecnie art. 56-62 TFUE), mogą być uzasadnione poprzez równe traktowanie wszystkich pojazdów znajdujących się w Niderlandach, jak i (związane z równym traktowaniem i z niego wynikające) unikanie nadużycia lub odwrotnej dyskryminacji zarówno krajowych podmiotów wynajmujących jak i ich klientów, ponieważ także w przypadku wynajmu krajowego należy z góry zapłacić podatek w pełnej wysokości?

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/27 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/27

---

Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 15 grudnia 2009 r. w sprawie określenie T-476/08 Media-Saturn-Holding GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) wniesione w dniu 17 lutego 2010 r. przez Media-Saturn-Holding GmbH

(Sprawa C-92/10 P)

2010/C 113/42

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Media-Saturn-Holding GmbH (przedstawiciele: adwokaci C.R. Haarmann i E. Warnke)

Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania wnoszącego odwołanie

| — | uchylenie w całości wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 15 grudnia 2009 r. w sprawie T-476/08; |
| --- | --- |

—

uchylenie w całości wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 15 grudnia 2009 r. w sprawie T-476/08;

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 28 sierpnia 2008 r. wydanej w postępowaniu odwoławczym R 591/2008-4; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 28 sierpnia 2008 r. wydanej w postępowaniu odwoławczym R 591/2008-4;

| — | obciążenie drugiej strony postępowania kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą, Sądem Unii Europejskiej i Trybunałem Sprawiedliwości. |
| --- | --- |

—

obciążenie drugiej strony postępowania kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą, Sądem Unii Europejskiej i Trybunałem Sprawiedliwości.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsze odwołanie dotyczy wyroku Sądu, w którym oddalił on skargę wnoszącej odwołanie o stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 28 sierpnia 2008 r. o odrzuceniu zgłoszenia graficznego znaku towarowego „BEST BUY”. Wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd dokonał błędnej z prawnego punktu widzenia i nietrafnej wykładni przewidzianych w art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (zwanego dalej: „rozporządzeniem nr 40/94”) bezwzględnej podstawy odmowy rejestracji znaków towarowych, które pozbawione są charakteru odróżniającego. Zarzut odwołania dzieli się na następujące trzy części:

| | Po pierwsze, Sąd w sposób niedopuszczalny wywiódł brak odróżniającego charakteru z oceny innego znaku towarowego niż rzeczywiście zgłoszony. Sąd dokonał badania charakteru odróżniającego w stosunku do stanowiącego przedmiot innego postępowania przed Sądem oznaczenia zawierającego prawidłowo zapisany element słowny „BEST BUY”. W przeciwieństwie do tego innego oznaczenia w przypadku zgłoszonego przez wnoszącą odwołanie znaku towarowego element słowny „BEST BUY” wyłaniałby się, ze względu na wyróżnienie litery „B” będącej pierwszą literą słów „BEST” i „BUY”, dopiero po dodatkowym zastanowieniu. Jako że odróżniający element, który wynika z odmiennego i niezgodnego z zasadami zapisu, może wystarczyć do osiągnięcia wymaganego minimum charakteru odróżniającego, Sąd przy rozpatrywaniu tego charakteru nie powinien był opierać się na wcześniejszej decyzji dotyczącej oznaczenia, któremu tej szczególnej cechy właśnie brakuje. |
| --- | --- |

Po pierwsze, Sąd w sposób niedopuszczalny wywiódł brak odróżniającego charakteru z oceny innego znaku towarowego niż rzeczywiście zgłoszony. Sąd dokonał badania charakteru odróżniającego w stosunku do stanowiącego przedmiot innego postępowania przed Sądem oznaczenia zawierającego prawidłowo zapisany element słowny „BEST BUY”. W przeciwieństwie do tego innego oznaczenia w przypadku zgłoszonego przez wnoszącą odwołanie znaku towarowego element słowny „BEST BUY” wyłaniałby się, ze względu na wyróżnienie litery „B” będącej pierwszą literą słów „BEST” i „BUY”, dopiero po dodatkowym zastanowieniu. Jako że odróżniający element, który wynika z odmiennego i niezgodnego z zasadami zapisu, może wystarczyć do osiągnięcia wymaganego minimum charakteru odróżniającego, Sąd przy rozpatrywaniu tego charakteru nie powinien był opierać się na wcześniejszej decyzji dotyczącej oznaczenia, któremu tej szczególnej cechy właśnie brakuje.

| | Po drugie, Sąd zlekceważył zasadę, że stwierdzenie charakteru odróżniającego albo jego braku w przypadku złożonego znaku towarowego jest zależne od analizy całego znaku. W zaskarżonym wyroku brak jest takiego całościowego spojrzenia. Sąd zbadał każdy element z osobna pod kątem, czy może on samodzielnie nadać oznaczeniu charakter odróżniający, na co następnie automatycznie udzielano odpowiedzi przeczącej, gdy zdaniem Sądu taka część składowa nie miała sama w sobie charakteru odróżniającego. W wyroku zabrakło całościowej analizy zgłoszonego znaku towarowego, w ramach której nie można wykluczyć wniosku, że suma poszczególnych elementów niepodlegających ochronie stanowić będzie jako całość znak towarowy, który może zostać objęty ochroną. |
| --- | --- |

Po drugie, Sąd zlekceważył zasadę, że stwierdzenie charakteru odróżniającego albo jego braku w przypadku złożonego znaku towarowego jest zależne od analizy całego znaku. W zaskarżonym wyroku brak jest takiego całościowego spojrzenia. Sąd zbadał każdy element z osobna pod kątem, czy może on samodzielnie nadać oznaczeniu charakter odróżniający, na co następnie automatycznie udzielano odpowiedzi przeczącej, gdy zdaniem Sądu taka część składowa nie miała sama w sobie charakteru odróżniającego. W wyroku zabrakło całościowej analizy zgłoszonego znaku towarowego, w ramach której nie można wykluczyć wniosku, że suma poszczególnych elementów niepodlegających ochronie stanowić będzie jako całość znak towarowy, który może zostać objęty ochroną.

| | Po trzecie, Sąd posłużył się przy badaniu charakteru odróżniającego zbyt restrykcyjnym kryterium oceny. Uznał on, że postrzeganie znaku towarowego „w pierwszej kolejności” jako sformułowania reklamowego wystarcza, aby na pytanie, czy istnieją podstawy odmowy rejestracji w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 udzielić odpowiedzi twierdzącej. Jest to jednak nieprawidłowa interpretacja zasad prawnych dotyczących art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94, które zostały skonkretyzowane przez Trybunał Sprawiedliwości. Zachwalająca konotacja słownego znaku towarowego nie wyklucza, że pomimo tego nadaje się on do zagwarantowania konsumentom pochodzenia oznaczonych towarów lub usług. Taki znak towarowy niewątpliwie może być postrzegany przez właściwy krąg odbiorców równocześnie jako sformułowanie reklamowe i jako wskazanie pochodzenia handlowego. W tym względzie Sąd powinien był przynajmniej podać, z jakich powodów nie jest tak w przypadku zgłoszonego znaku towarowego. |
| --- | --- |

Po trzecie, Sąd posłużył się przy badaniu charakteru odróżniającego zbyt restrykcyjnym kryterium oceny. Uznał on, że postrzeganie znaku towarowego „w pierwszej kolejności” jako sformułowania reklamowego wystarcza, aby na pytanie, czy istnieją podstawy odmowy rejestracji w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 udzielić odpowiedzi twierdzącej. Jest to jednak nieprawidłowa interpretacja zasad prawnych dotyczących art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94, które zostały skonkretyzowane przez Trybunał Sprawiedliwości. Zachwalająca konotacja słownego znaku towarowego nie wyklucza, że pomimo tego nadaje się on do zagwarantowania konsumentom pochodzenia oznaczonych towarów lub usług. Taki znak towarowy niewątpliwie może być postrzegany przez właściwy krąg odbiorców równocześnie jako sformułowanie reklamowe i jako wskazanie pochodzenia handlowego. W tym względzie Sąd powinien był przynajmniej podać, z jakich powodów nie jest tak w przypadku zgłoszonego znaku towarowego.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/28 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/28

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 22 lutego 2010 r. — Strong Segurança, S.A. przeciwko Município de Sintra i Securitas-Serviços e Tecnologia de Segurança, S.A.

(Sprawa C-95/10)

2010/C 113/43

Język postępowania: portugalski

Sąd krajowy

Supremo Tribunal Administrativo

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Strong Segurança, S.A.

Strona pozwana: Município de Sintra i Securitas-Serviços e Tecnologia de Segurança, S.A..

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 47 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. (1) od dnia jest bezpośrednio stosowany w krajowym porządku prawnym, w tym znaczeniu, iż przyznaje on jednostkom prawo do powoływania się na niego przed organami administracji portugalskiej? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 47 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. (1) od dnia jest bezpośrednio stosowany w krajowym porządku prawnym, w tym znaczeniu, iż przyznaje on jednostkom prawo do powoływania się na niego przed organami administracji portugalskiej?

| 2) | W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy pomimo postanowień art. 21 tej dyrektywy, ww. przepis znajduje zastosowanie do zamówień, których przedmiotem są usługi wymienione w załączniku II B? |
| --- | --- |

2)

W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy pomimo postanowień art. 21 tej dyrektywy, ww. przepis znajduje zastosowanie do zamówień, których przedmiotem są usługi wymienione w załączniku II B?

---

(1)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114).

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/28 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/28

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brussel (Belgia) w dniu 22 lutego 2010 r. — Frans Bosschaert przeciwko Belgische Staat, NV Slachthuizen Georges Goossens en Zonen, NV Slachthuizen Goossens

(Sprawa C-96/10)

2010/C 113/44

Język postępowania: niderlandzki

Sąd krajowy

Rechtbank van eerste aanleg te Brussel

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

| Strona skarżąca | : | Frans Bosschaert |
| --- | --- | --- |
| Strona pozwana | : | | Belgische Staat, |

Strona skarżąca

:

Frans Bosschaert

Strona pozwana

:

Belgische Staat,

| | NV Slachthuizen Georges Goossens en Zonen |
| --- | --- |

NV Slachthuizen Georges Goossens en Zonen

| | NV Slachthuizen Goossens |
| --- | --- |

NV Slachthuizen Goossens

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy prawo wspólnotowe stoi na przeszkodzie temu, by sąd krajowy stosował termin przedawnienia wynoszący pięć lat, przewidziany w krajowym porządku prawnym dla wierzytelności wobec państwa, do powództw o zwrot opłat uiszczonych państwu członkowskiemu na podstawie mieszanego systemu pomocy i opłat, który okazał się nie tylko w części bezprawny, lecz również w części niezgodny z prawem wspólnotowym, wpłaconych przed wejściem w życie zastępującego pierwszy system nowego systemu pomocy i opłat obowiązkowych, który został uznany w ostatecznej decyzji Komisji za zgodny z prawem wspólnotowym, ale nie w zakresie w jakim opłaty te nakładane są z mocą wsteczną za okres przed wydaniem tej decyzji? |
| --- | --- |

1)

Czy prawo wspólnotowe stoi na przeszkodzie temu, by sąd krajowy stosował termin przedawnienia wynoszący pięć lat, przewidziany w krajowym porządku prawnym dla wierzytelności wobec państwa, do powództw o zwrot opłat uiszczonych państwu członkowskiemu na podstawie mieszanego systemu pomocy i opłat, który okazał się nie tylko w części bezprawny, lecz również w części niezgodny z prawem wspólnotowym, wpłaconych przed wejściem w życie zastępującego pierwszy system nowego systemu pomocy i opłat obowiązkowych, który został uznany w ostatecznej decyzji Komisji za zgodny z prawem wspólnotowym, ale nie w zakresie w jakim opłaty te nakładane są z mocą wsteczną za okres przed wydaniem tej decyzji?

| 2) | Czy w przypadku, w którym państwo członkowskie nakłada opłaty na jednostkę, która ze swej strony jest zobowiązana do przenoszenia tych opłat na inne jednostki, z którymi prowadzi działalność handlową w sektorze, dla którego państwo członkowskie przewidziało mieszany system pomocy i opłat, który okazał się następnie nie tylko w części bezprawny, lecz również niezgodny z prawem wspólnotowym, prawo wspólnotowe stoi na przeszkodzie temu, by dla tych jednostek zgodnie z przepisami krajowymi obowiązywał krótszy termin przedawnienia na żądanie od państwa członkowskiego zwrotu opłat niezgodnych z prawem wspólnotowym, podczas gdy wobec innego pośrednika prywatnego obowiązuje dłuższy termin na żądanie zwrotu tych samych opłat, wobec czego może on znajdować się w sytuacji, w której wierzytelność wobec niego nie jest przedawniona, ale wierzytelność wobec państwa członkowskiego tak, oraz pośrednik ten może zostać pozwany przez inne podmioty gospodarcze i ewentualnie musi wnieść przeciwko państwu członkowskiemu skargę z tytułu gwarancji, niemniej nie może żądać od państwa członkowskiego zwrotu opłat, które sam uiścił mu bezpośrednio? |
| --- | --- |

2)

Czy w przypadku, w którym państwo członkowskie nakłada opłaty na jednostkę, która ze swej strony jest zobowiązana do przenoszenia tych opłat na inne jednostki, z którymi prowadzi działalność handlową w sektorze, dla którego państwo członkowskie przewidziało mieszany system pomocy i opłat, który okazał się następnie nie tylko w części bezprawny, lecz również niezgodny z prawem wspólnotowym, prawo wspólnotowe stoi na przeszkodzie temu, by dla tych jednostek zgodnie z przepisami krajowymi obowiązywał krótszy termin przedawnienia na żądanie od państwa członkowskiego zwrotu opłat niezgodnych z prawem wspólnotowym, podczas gdy wobec innego pośrednika prywatnego obowiązuje dłuższy termin na żądanie zwrotu tych samych opłat, wobec czego może on znajdować się w sytuacji, w której wierzytelność wobec niego nie jest przedawniona, ale wierzytelność wobec państwa członkowskiego tak, oraz pośrednik ten może zostać pozwany przez inne podmioty gospodarcze i ewentualnie musi wnieść przeciwko państwu członkowskiemu skargę z tytułu gwarancji, niemniej nie może żądać od państwa członkowskiego zwrotu opłat, które sam uiścił mu bezpośrednio?

| 3) | Czy prawo wspólnotowe stoi na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie mogło powoływać się na krajowe terminy przedawnienia, które są dlań szczególnie korzystne w świetle krajowego prawa powszechnego, dla obrony w postępowaniu wszczętym przeciwko niemu przez jednostkę w celu zapewnienia ochrony praw, które jednostka ta czerpie z traktatu WE, w przypadku takim jak opisany przez sąd krajowy, w którym te szczególnie korzystne krajowe terminy przedawnienia uniemożliwiają żądanie zwrotu opłat uiszczonych na rzecz państwa członkowskiego z tytułu mieszanego systemu pomocy i opłat, który okazał się nie tylko w części bezprawny, lecz również w części niezgodny z prawem wspólnotowym, w sytuacji gdy Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich stwierdził niezgodność z prawem wspólnotowym dopiero po wygaśnięciu tych szczególnie korzystnych krajowych terminów przedawnienia, chociaż niezgodność z prawem istniała już przedtem? |
| --- | --- |

3)

Czy prawo wspólnotowe stoi na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie mogło powoływać się na krajowe terminy przedawnienia, które są dlań szczególnie korzystne w świetle krajowego prawa powszechnego, dla obrony w postępowaniu wszczętym przeciwko niemu przez jednostkę w celu zapewnienia ochrony praw, które jednostka ta czerpie z traktatu WE, w przypadku takim jak opisany przez sąd krajowy, w którym te szczególnie korzystne krajowe terminy przedawnienia uniemożliwiają żądanie zwrotu opłat uiszczonych na rzecz państwa członkowskiego z tytułu mieszanego systemu pomocy i opłat, który okazał się nie tylko w części bezprawny, lecz również w części niezgodny z prawem wspólnotowym, w sytuacji gdy Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich stwierdził niezgodność z prawem wspólnotowym dopiero po wygaśnięciu tych szczególnie korzystnych krajowych terminów przedawnienia, chociaż niezgodność z prawem istniała już przedtem?

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/29 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/29

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d’Instance de Dax (Francja) w dniu 22 lutego 2010 r. w sprawach: — AG2R Prévoyance przeciwko Bourdil SARL — AG2R Prévoyance przeciwko Société boucalaise de boulangerie SARL — AG2R Prévoyance przeciwko Baba-Pom SARL

((Sprawa C-97/10) - (Sprawa C-98/10) - (Sprawa C-99/10))

2010/C 113/45

Język postępowania: francuski

Sąd krajowy

Tribunal d'Instance de Dax

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona powodowa: AG2R Prévoyance

Strona pozwana: Bourdil SARL, Société boucalaise de boulangerie SARL, Baba-Pom SARL

Pytanie prejudycjalne

Czy rozszerzony układ zbiorowy, przyznający wyłączne prawo zarządzania jednym systemem uzupełniającego zwrotu wydatków zdrowotnych (w niniejszej sprawie — zakładowi AG2R Prévoyance) narusza postanowienie art. 82 WE w wypadku, gdy nie przewiduje, a wręcz wyraźnie wyklucza wszelką możliwość wyłączenia spod wskazanego systemu (z zastrzeżeniem, że wspólnotowe reguły konkurencji nie stoją na przeszkodzie wykonywaniu zadań, które zostały powierzone wyznaczonemu w ten sposób zakładowi AG2R Prévoyance)?

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/29 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/29

---

Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

(Sprawa C-100/10)

2010/C 113/46

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Braun i J. Sénéchal, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie, że nie ustanawiając wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2006/43/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie ustawowych badań rocznych sprawozdań finansowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych, zmieniającej dyrektywy Rady 78/660/EWG i 83/349/EWG oraz uchylającej dyrektywę Rady 84/253/EWG (1), a w każdym razie nie powiadamiając o tych środkach Komisji, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 53 tej dyrektywy; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że nie ustanawiając wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2006/43/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie ustawowych badań rocznych sprawozdań finansowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych, zmieniającej dyrektywy Rady 78/660/EWG i 83/349/EWG oraz uchylającej dyrektywę Rady 84/253/EWG (1), a w każdym razie nie powiadamiając o tych środkach Komisji, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 53 tej dyrektywy;

| — | obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Termin na wdrożenie dyrektywy 2006/43/WE do prawa krajowego upłynął w dniu 28 czerwca 2008 r. Tymczasem w dniu wniesienia niniejszej skargi strona pozwana nie podjęła jeszcze wszelkich środków niezbędnych do wdrożenia tej dyrektywy, a w każdym razie nie powiadomiła o nich Komisji.

---

(1)  Dz.U. L 157, s. 87.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/30 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/30

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Focșani (Rumunia) w dniu 24 lutego 2010 r. — Frăsina Bejan przeciwko Tudorel Mușat

(Sprawa C-102/10)

2010/C 113/47

Język postępowania: rumuński

Sąd krajowy

Judecătoria Focșani

Strony

Strona skarżąca: Frăsina Bejan

Strona pozwana: Tudorel Mușat

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 40bis ustawy nr 136/1995 (1) i art. 1–6, w szczególności art. 3 i 6 dekretu 3111/2004 Comisia de Supraveghere a Asigurărilor (2) [komisji nadzoru ubezpieczeń] w związku z art. 10 ust. 3 ustawy nr 136/1995, są niezgodne z art. 169 TFUE (poprzednio art. 153 WE)?; |
| --- | --- |

1)

Czy art. 40bis ustawy nr 136/1995 (1) i art. 1–6, w szczególności art. 3 i 6 dekretu 3111/2004 Comisia de Supraveghere a Asigurărilor (2) [komisji nadzoru ubezpieczeń] w związku z art. 10 ust. 3 ustawy nr 136/1995, są niezgodne z art. 169 TFUE (poprzednio art. 153 WE)?;

| 2) | W przypadku gdy prawo krajowe państwa członkowskiego przewiduje, że poszkodowana osoba nie ma prawa do odszkodowania na podstawie umowy ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej w związku z ruchem pojazdów mechanicznych w sytuacjach w których: szkoda został spowodowana w sposób umyślny, szkoda nastąpiła przy okazji popełnienia czynów karanych jako przestępstwa umyślne na podstawie przepisów dotyczących ruchu na drogach publicznych, szkoda nastąpiła gdy sprawca przestępstwa umyślnego próbował uciec siłom porządkowym, osoba odpowiedzialna za szkodę prowadziła pojazd bez zgody ubezpieczonego, czy przepisy te nie są nadmiernie restrykcyjne dla realizacji założonego celu (ochrona socjalna lub obowiązek zagwarantowania, aby poszkodowana osoba nie została pozbawiona odszkodowania w wyniku zniszczenia jej własności) i czy nie wykraczają poza to co konieczne dla osiągnięcia tego celu? |
| --- | --- |

2)

W przypadku gdy prawo krajowe państwa członkowskiego przewiduje, że poszkodowana osoba nie ma prawa do odszkodowania na podstawie umowy ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej w związku z ruchem pojazdów mechanicznych w sytuacjach w których: szkoda został spowodowana w sposób umyślny, szkoda nastąpiła przy okazji popełnienia czynów karanych jako przestępstwa umyślne na podstawie przepisów dotyczących ruchu na drogach publicznych, szkoda nastąpiła gdy sprawca przestępstwa umyślnego próbował uciec siłom porządkowym, osoba odpowiedzialna za szkodę prowadziła pojazd bez zgody ubezpieczonego, czy przepisy te nie są nadmiernie restrykcyjne dla realizacji założonego celu (ochrona socjalna lub obowiązek zagwarantowania, aby poszkodowana osoba nie została pozbawiona odszkodowania w wyniku zniszczenia jej własności) i czy nie wykraczają poza to co konieczne dla osiągnięcia tego celu?

| 3) | W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie, czy nałożone ograniczenie nie stawia poszkodowanej osoby w sytuacji dyskryminującej wzglądem obywateli innych państw członkowskich UE, którzy nie otrzymują odszkodowania wyłącznie w sytuacjach przewidzianych w art. 2 ust. 1 tiret pierwsze, drugie i trzecie dyrektywy Rady 84/5/EWG (3) z dnia 30 grudnia 1983 r. druga dyrektywa w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych? |
| --- | --- |

3)

W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie, czy nałożone ograniczenie nie stawia poszkodowanej osoby w sytuacji dyskryminującej wzglądem obywateli innych państw członkowskich UE, którzy nie otrzymują odszkodowania wyłącznie w sytuacjach przewidzianych w art. 2 ust. 1 tiret pierwsze, drugie i trzecie dyrektywy Rady 84/5/EWG (3) z dnia 30 grudnia 1983 r. druga dyrektywa w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych?

| 4) | Czy wykluczenie z ubezpieczonego ryzyka przewidziane w przepisach krajowych w takich sytuacjach stanowi ograniczenie swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług ustanowionych w art. 49 TFUE (poprzednio art. 43 CE) i 56 TFUE (poprzednio art. 49 CE) w związku z dyrektywą Rady 92/49/EWG (4) z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na (trzecia dyrektywa w sprawie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie)? |
| --- | --- |

4)

Czy wykluczenie z ubezpieczonego ryzyka przewidziane w przepisach krajowych w takich sytuacjach stanowi ograniczenie swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług ustanowionych w art. 49 TFUE (poprzednio art. 43 CE) i 56 TFUE (poprzednio art. 49 CE) w związku z dyrektywą Rady 92/49/EWG (4) z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na (trzecia dyrektywa w sprawie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie)?

| 5) | Czy, w przypadku gdy prawo krajowe państwa członkowskiego UE przewiduje, że ofiara wypadku drogowego może żądać od osoby odpowiedzialnej zwrotu kosztów naprawy, lub stosowanie do okoliczności, wymiany pojazdu a także zwrotu innych ewentualnych kosztów, fakt zwolnienia ubezpieczyciela z obowiązku wypłacenia odszkodowania osobie poszkodowanej w wyniku wypadku drogowego wkrótce (po nastąpieniu wypadku), podczas gdy następnie ze względu na sposób rozstrzygnięcia sporu i w szczególności ze względu na sposób określenia osoby odpowiedzialnej za szkody ubezpieczyciel może wnieść powództwo regresowe dla ułatwienia szybkiego i skutecznego rozpatrzenia skarg o odszkodowanie i uniknięcia na ile to możliwe kosztownego postępowania sądowego, które mogłoby uniemożliwić stronom dochodzenie ich praw, nawet w sytuacjach w których przepisy dyrektywy 2003/8/WE (5) oraz zalecenia R (81) 7 i (93) 1 znajdują zastosowanie, może być uznany za stanowiący nadużycie i sprzeczny z motywami ogółu dyrektyw dotyczących ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej w związku z ruchem pojazdów mechanicznych? |
| --- | --- |

5)

Czy, w przypadku gdy prawo krajowe państwa członkowskiego UE przewiduje, że ofiara wypadku drogowego może żądać od osoby odpowiedzialnej zwrotu kosztów naprawy, lub stosowanie do okoliczności, wymiany pojazdu a także zwrotu innych ewentualnych kosztów, fakt zwolnienia ubezpieczyciela z obowiązku wypłacenia odszkodowania osobie poszkodowanej w wyniku wypadku drogowego wkrótce (po nastąpieniu wypadku), podczas gdy następnie ze względu na sposób rozstrzygnięcia sporu i w szczególności ze względu na sposób określenia osoby odpowiedzialnej za szkody ubezpieczyciel może wnieść powództwo regresowe dla ułatwienia szybkiego i skutecznego rozpatrzenia skarg o odszkodowanie i uniknięcia na ile to możliwe kosztownego postępowania sądowego, które mogłoby uniemożliwić stronom dochodzenie ich praw, nawet w sytuacjach w których przepisy dyrektywy 2003/8/WE (5) oraz zalecenia R (81) 7 i (93) 1 znajdują zastosowanie, może być uznany za stanowiący nadużycie i sprzeczny z motywami ogółu dyrektyw dotyczących ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej w związku z ruchem pojazdów mechanicznych?

| 6) | W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie piąte, czy odpowiedź ta nie jest sprzeczna z motywem 21 dyrektywy 2005/14/WE (6) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej w związku z ruchem pojazdów mechanicznych? |
| --- | --- |

6)

W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie piąte, czy odpowiedź ta nie jest sprzeczna z motywem 21 dyrektywy 2005/14/WE (6) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej w związku z ruchem pojazdów mechanicznych?

| 7) | Czy wykluczenie przyznania skarżącej odszkodowania w niniejszym przypadku na podstawie umowy ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej w związku z ruchem pojazdów mechanicznych nie powoduje, że znajduje się ona w sytuacji dyskryminującej w stosunku do innych osób, które otrzymałyby odszkodowanie także jeśli nie można ustalić osoby odpowiedzialnej lub osoba odpowiedzialna nie jest ubezpieczona, podczas gdy skarżąca zawarła umowę obowiązkowego ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i umowę dobrowolnego ubezpieczenia na wysoką kwotę, a jej dobra mimo tego nie podlegają żadnej ochronie? |
| --- | --- |

7)

Czy wykluczenie przyznania skarżącej odszkodowania w niniejszym przypadku na podstawie umowy ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej w związku z ruchem pojazdów mechanicznych nie powoduje, że znajduje się ona w sytuacji dyskryminującej w stosunku do innych osób, które otrzymałyby odszkodowanie także jeśli nie można ustalić osoby odpowiedzialnej lub osoba odpowiedzialna nie jest ubezpieczona, podczas gdy skarżąca zawarła umowę obowiązkowego ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i umowę dobrowolnego ubezpieczenia na wysoką kwotę, a jej dobra mimo tego nie podlegają żadnej ochronie?

| 8) | Czy sąd krajowy posiada wyłączną właściwość dla ustalenia, czy instytucja taka jak zakład ubezpieczeniowy będący przedmiotem postępowania w niniejszym przypadku spełnia kryteria, które pozwalają na powołanie się przed nim na przepisy dyrektywy wywołującej bezpośrednie skutki? W przypadku odpowiedzi twierdzącej jakie kryteria znajdują zastosowanie? |
| --- | --- |

8)

Czy sąd krajowy posiada wyłączną właściwość dla ustalenia, czy instytucja taka jak zakład ubezpieczeniowy będący przedmiotem postępowania w niniejszym przypadku spełnia kryteria, które pozwalają na powołanie się przed nim na przepisy dyrektywy wywołującej bezpośrednie skutki? W przypadku odpowiedzi twierdzącej jakie kryteria znajdują zastosowanie?

| 9) | Czy brak transpozycji do krajowego porządku prawnego państwa członkowskiego UE dyrektywy 2005/14/WE (mimo że termin na transpozycję upłynął w dniu 11 czerwca 2007 r.), a w szczególności jej motywów 20–22, może działać na szkodę skarżącej z uwagi na naruszenie jej podstawowego prawa do ochrony jej dóbr, nawet jeśli dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/103/WE (7) uchyliła dyrektywy od pierwszej do piątej dotyczące ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (72/166/EWG, 84/5/EWG, 90/232/EWG, 2000/26/WE i 2005/14/WE), uwzględniając, że przywołane tu przepisy zostały w całości zawarte w nowej dyrektywie WE, która chroni prawa osób poszkodowanych w wypadkach drogowych w większym stopniu niż uchylone przepisy? |
| --- | --- |

9)

Czy brak transpozycji do krajowego porządku prawnego państwa członkowskiego UE dyrektywy 2005/14/WE (mimo że termin na transpozycję upłynął w dniu 11 czerwca 2007 r.), a w szczególności jej motywów 20–22, może działać na szkodę skarżącej z uwagi na naruszenie jej podstawowego prawa do ochrony jej dóbr, nawet jeśli dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/103/WE (7) uchyliła dyrektywy od pierwszej do piątej dotyczące ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (72/166/EWG, 84/5/EWG, 90/232/EWG, 2000/26/WE i 2005/14/WE), uwzględniając, że przywołane tu przepisy zostały w całości zawarte w nowej dyrektywie WE, która chroni prawa osób poszkodowanych w wypadkach drogowych w większym stopniu niż uchylone przepisy?

| 10) | Czy sąd krajowy może powołać się z urzędu na naruszenie przepisu wspólnotowego i stwierdzić nieważność klauzuli wykluczającej ubezpieczone ryzyko w sytuacji gdy poszkodowana osoba, czyli konsument nie została poinformowana o wykluczeniu (sytuacjach których ubezpieczenie nie obejmuje z naruszeniem przepisów dyrektywy 2005/14/WE) a także w sytuacji w której zakład ubezpieczeniowy narzucił wykluczenia inne niż przewiduje ustawa ramowa o ubezpieczeniach nr 136/1995, także jeśli nieważność ta nie została podniesiona przez samą zainteresowaną przed sądem, a przepisy dyrektywy 93/13/WE (8) zostały transponowane do prawa krajowego ustawą nr 193/2000 (9) — Monitorul Oficial al României [dziennik urzędowy Rumunii], część I, nr 560, z dnia 10 listopada 2000 r. — (uzupełnioną ustawą nr 363/2007 w sprawie nieuczciwych warunków umów w umowach konsumenckich — Monitorul Oficial [monitor urzędowy] nr 899 z dnia 28 grudnia 2007 r.)? |
| --- | --- |

10)

Czy sąd krajowy może powołać się z urzędu na naruszenie przepisu wspólnotowego i stwierdzić nieważność klauzuli wykluczającej ubezpieczone ryzyko w sytuacji gdy poszkodowana osoba, czyli konsument nie została poinformowana o wykluczeniu (sytuacjach których ubezpieczenie nie obejmuje z naruszeniem przepisów dyrektywy 2005/14/WE) a także w sytuacji w której zakład ubezpieczeniowy narzucił wykluczenia inne niż przewiduje ustawa ramowa o ubezpieczeniach nr 136/1995, także jeśli nieważność ta nie została podniesiona przez samą zainteresowaną przed sądem, a przepisy dyrektywy 93/13/WE (8) zostały transponowane do prawa krajowego ustawą nr 193/2000 (9) — Monitorul Oficial al României [dziennik urzędowy Rumunii], część I, nr 560, z dnia 10 listopada 2000 r. — (uzupełnioną ustawą nr 363/2007 w sprawie nieuczciwych warunków umów w umowach konsumenckich — Monitorul Oficial [monitor urzędowy] nr 899 z dnia 28 grudnia 2007 r.)?

---

(1)  Ustawa nr 136/1995 o ubezpieczeniach i reasekuracji w Rumunii, Monitorul Oficial z dnia 30 grudnia 1995 r. nr 303, część I.

(2)  Monitorul Oficial z dnia 23 grudnia 2004 r., część I.

(3)  Dyrektywa Rady 84/5/EWG z dnia 30 grudnia 1983 r. druga dyrektywa w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych (Dz.U. L 8, s. 17).

(4)  Dyrektywa Rady 92/49/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie oraz zmieniająca dyrektywy 73/239/EWG i 88/357/EWG (trzecia dyrektywa w sprawie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie) (Dz.U. L 228, s. 1).

(5)  Dyrektywa Rady 2003/8/WE z dnia 27 stycznia 2003 r. w celu usprawnienia dostępu do wymiaru sprawiedliwości w sporach transgranicznych poprzez ustanowienie minimalnych wspólnych zasad odnoszących się do pomocy prawnej w sporach o tym charakterze (Dz.U. L 26, s. 41).

(6)  Dyrektywa 2005/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. zmieniająca dyrektywy Rady 72/166/EWG, 84/5/EWG, 88/357/EWG i 90/232/EWG oraz dyrektywę 2000/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (Dz.U. L 149, s. 14).

(7)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/103/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (Dz.U. L 263, s. 11).

(8)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29).

(9)  Ustawa nr 193/2000 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach zawieranych między przedsiębiorcami i konsumentami, Monitorul Oficial z dnia 10 listopada 2000 r. nr 560, uzupełniona ustawą nr 363/2007 w sprawie zwalczania nieuczciwych praktyk przedsiębiorców w stosunkach z konsumentami i dostosowania przepisów do przepisów europejskich w zakresie ochrony konsumentów, Monitorul Oficial z dnia 28 grudnia 2007 r. nr 899, część I.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/31 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/31

---

Skarga wniesiona w dniu 24 lutego 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej

(Sprawa C-103/10)

2010/C 113/48

Język postępowania: portugalski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Oliver i P. Andrade, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Portugalska

Żądania strony skarżącej

| — | Stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2006/121/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. zmieniającej dyrektywę Rady 67/548/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych w celu dostosowania jej do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) oraz utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, a w każdym razie nie informując o nich Komisji, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2 tej dyrektywy. |
| --- | --- |

—

Stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2006/121/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. zmieniającej dyrektywę Rady 67/548/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych w celu dostosowania jej do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) oraz utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, a w każdym razie nie informując o nich Komisji, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2 tej dyrektywy.

| — | obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 1 czerwca 2008 r.

---

(1)  Dz.U. L 396, s. 855.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/32 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/32

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 25 lutego 2010 r. — Lidl & Companhia przeciwko Fazenda Pública

(Sprawa C-106/10)

2010/C 113/49

Język postępowania: portugalski

Sąd krajowy

Supremo Tribunal Administrativo

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Lidl & Companhia

Strona pozwana: Fazenda Pública

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 78 akapit pierwszy lit. a) dyrektywy 2006/112/WE (1), w związku z art. 79 akapit pierwszy lit. c) tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by w ramach wewnątrzwspólnotowych transakcji nabycia do podstawy opodatkowania podatkiem VAT wliczana była kwota podatku od pojazdów, ustanowionego w ustawie nr 22-A/2007 z dnia 29 czerwca?

---

(1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1)

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/32 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/32

---

Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej

(Sprawa C-111/10)

2010/C 113/50

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, L. Flynn, B. Stromsky, A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Rady z dnia 16 grudnia 2009 r. w sprawie przyznania przez władze Republiki Litewskiej pomocy państwa na zakup państwowych gruntów rolnych w okresie od dnia 1 stycznia 2010 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. (1); |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Rady z dnia 16 grudnia 2009 r. w sprawie przyznania przez władze Republiki Litewskiej pomocy państwa na zakup państwowych gruntów rolnych w okresie od dnia 1 stycznia 2010 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. (1);

| — | obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

| 1) | Przyjmując zaskarżoną decyzję, Rada uchyliła decyzję Komisji wynikającą z wniosków dotyczących właściwych środków zawartych w pkt 196 Wytycznych Wspólnoty w sprawie pomocy państwa w sektorze rolnym i leśnym na lata 2007–2013 (2) (zwanych dalej „wytycznymi rolnymi 2007”) i z ich bezwarunkowego przyjęcia przez Litwę, zobowiązującą tę ostatnią do zakończenia istniejącego programu pomocy dotyczącego zakupu państwowych gruntów rolnych najpóźniej do dnia 31 grudnia 2009 r. Pod pozorem wyjątkowych okoliczności Rada zezwoliła Litwie na utrzymanie tego programu do czasu wygaśnięcia wytycznych rolnych 2007 w dniu 31 grudnia 2010 r. Okoliczności przywołane przez Radę jako uzasadnienie jej decyzji w oczywisty sposób nie stanowią wyjątkowych okoliczności uzasadniających powziętą decyzję i nie uwzględniają decyzji Komisji w sprawie tego programu. |
| --- | --- |

1)

Przyjmując zaskarżoną decyzję, Rada uchyliła decyzję Komisji wynikającą z wniosków dotyczących właściwych środków zawartych w pkt 196 Wytycznych Wspólnoty w sprawie pomocy państwa w sektorze rolnym i leśnym na lata 2007–2013 (2) (zwanych dalej „wytycznymi rolnymi 2007”) i z ich bezwarunkowego przyjęcia przez Litwę, zobowiązującą tę ostatnią do zakończenia istniejącego programu pomocy dotyczącego zakupu państwowych gruntów rolnych najpóźniej do dnia 31 grudnia 2009 r. Pod pozorem wyjątkowych okoliczności Rada zezwoliła Litwie na utrzymanie tego programu do czasu wygaśnięcia wytycznych rolnych 2007 w dniu 31 grudnia 2010 r. Okoliczności przywołane przez Radę jako uzasadnienie jej decyzji w oczywisty sposób nie stanowią wyjątkowych okoliczności uzasadniających powziętą decyzję i nie uwzględniają decyzji Komisji w sprawie tego programu.

| 2) | Komisja podnosi cztery zarzuty na poparcie swojej skargi o stwierdzenie nieważności: | Po pierwsze, zdaniem Komisji Rada nie była uprawniona do działania na podstawie art. 108 ust. 2 akapit trzeci TFUE, ponieważ pomoc, na którą zezwoliła, była to pomoc istniejąca, którą Litwa, przyjmując wnioski Komisji w sprawie właściwych środków, zobowiązała się zakończyć do końca 2009 r. |
| --- | --- | --- |

2)

Komisja podnosi cztery zarzuty na poparcie swojej skargi o stwierdzenie nieważności:

Po pierwsze, zdaniem Komisji Rada nie była uprawniona do działania na podstawie art. 108 ust. 2 akapit trzeci TFUE, ponieważ pomoc, na którą zezwoliła, była to pomoc istniejąca, którą Litwa, przyjmując wnioski Komisji w sprawie właściwych środków, zobowiązała się zakończyć do końca 2009 r.

| | Po drugie, Komisja twierdzi, że Rada przekroczyła swoje kompetencje próbując pozbawić znaczenia stwierdzenie, że środki pomocowe, które Litwa miała prawo utrzymać do końca 2009 r., ale nie dłużej, mogą zostać utrzymane do 2013 r. |
| --- | --- |

Po drugie, Komisja twierdzi, że Rada przekroczyła swoje kompetencje próbując pozbawić znaczenia stwierdzenie, że środki pomocowe, które Litwa miała prawo utrzymać do końca 2009 r., ale nie dłużej, mogą zostać utrzymane do 2013 r.

| | Po trzecie, zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zasady lojalnej współpracy, która dotyczy państw członkowskich a także współpracy między instytucjami. Swoją decyzją Rada zwolniła Litwę z obowiązku współpracy z Komisją w odniesieniu do właściwych środków przyjętych przez to państwo członkowskie w zakresie istniejącej pomocy na zakup państwowych gruntów rolnych w ramach współpracy ustanowionej w art. 108 ust. 1 TFUE. |
| --- | --- |

Po trzecie, zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zasady lojalnej współpracy, która dotyczy państw członkowskich a także współpracy między instytucjami. Swoją decyzją Rada zwolniła Litwę z obowiązku współpracy z Komisją w odniesieniu do właściwych środków przyjętych przez to państwo członkowskie w zakresie istniejącej pomocy na zakup państwowych gruntów rolnych w ramach współpracy ustanowionej w art. 108 ust. 1 TFUE.

| | Wreszcie, Komisja uważa, że Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie, w zakresie, w jakim uznała, że istnieją wyjątkowe okoliczności uzasadniające przyjęcie dozwolonego przez nią środka. Komisja wskazuje, że jeżeli istnieją jakieś wyjątkowe okoliczności, zaskarżona decyzja zezwala na pomoc, która nie może zaradzić tym wyjątkowym okolicznościom lub wykracza poza to, co niezbędne aby im zaradzić, z naruszeniem zasady proporcjonalności. |
| --- | --- |

Wreszcie, Komisja uważa, że Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie, w zakresie, w jakim uznała, że istnieją wyjątkowe okoliczności uzasadniające przyjęcie dozwolonego przez nią środka. Komisja wskazuje, że jeżeli istnieją jakieś wyjątkowe okoliczności, zaskarżona decyzja zezwala na pomoc, która nie może zaradzić tym wyjątkowym okolicznościom lub wykracza poza to, co niezbędne aby im zaradzić, z naruszeniem zasady proporcjonalności.

---

(1)  2009/983/UE, Dz.U. L 338, s. 93

(2)  Dz.U. 2006 C 319, s. 1

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/33 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/33

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie van België (Belgia) w dniu 1 marca 2010 r. — Procureur-Generaal bij het Hof van Beroep te Antwerpen przeciwko Zaza Retail BV (Phillippe i Cécile Noelmans jako syndycy Zaza Retail BV (Belgia)), interwenient strony pozwanej: Zaza Retail BV (Manon Cordewener jako syndyk Zaza Retail BV (Niderlandy))

(Sprawa C-112/10)

2010/C 113/51

Język postępowania: niderlandzki

Sąd krajowy

Hof van Cassatie van België

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Procureur-Generaal bij het Hof van Beroep te Antwerpen

Strona pozwana: Zaza Retail BV [Phillippe i Cécile Noelmans jako syndycy Zaza Retail BV (Belgia)]

Interwenient: Zaza Retail BV [Manon Cordewener jako syndyk Zaza Retail BV (Niderlandy)]

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy pojęcie „wymagania przewidziane” w art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia upadłościowego (1) obejmuje także wymagania, które dotyczą cechy koniecznej dla złożenia wniosku o wszczęcie postępowania upadłościowego lub koniecznego w tym celu interesu osoby — jak prokuratury innego państwa członkowskiego, czy też wymagania te dotyczą tylko materialnych przesłanek wszczęcia i przeprowadzenia tego postępowania? |
| --- | --- |

1)

Czy pojęcie „wymagania przewidziane” w art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia upadłościowego (1) obejmuje także wymagania, które dotyczą cechy koniecznej dla złożenia wniosku o wszczęcie postępowania upadłościowego lub koniecznego w tym celu interesu osoby — jak prokuratury innego państwa członkowskiego, czy też wymagania te dotyczą tylko materialnych przesłanek wszczęcia i przeprowadzenia tego postępowania?

| 2) | Czy pojęcie „wierzyciel” w art. 3 ust. 4 lit. b) rozporządzenia upadłościowego może być interpretowane szeroko w ten sposób, że także organ krajowy, który na podstawie prawa państwa członkowskiego, do którego przynależy, jest właściwy do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania upadłościowego i występuje w interesie ogólnym oraz jako przedstawiciel ogółu wierzycieli, w niniejszej sprawie może skutecznie złożyć wniosek o wszczęcie ubocznego postępowania upadłościowego na podstawie art. 3 ust. 4 lit. b) rozporządzenia upadłościowego? |
| --- | --- |

2)

Czy pojęcie „wierzyciel” w art. 3 ust. 4 lit. b) rozporządzenia upadłościowego może być interpretowane szeroko w ten sposób, że także organ krajowy, który na podstawie prawa państwa członkowskiego, do którego przynależy, jest właściwy do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania upadłościowego i występuje w interesie ogólnym oraz jako przedstawiciel ogółu wierzycieli, w niniejszej sprawie może skutecznie złożyć wniosek o wszczęcie ubocznego postępowania upadłościowego na podstawie art. 3 ust. 4 lit. b) rozporządzenia upadłościowego?

| 3) | Jeśli pojęcie „wierzyciel” obejmuje także organ krajowy, który jest właściwy do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania upadłościowego, to czy dla zastosowania art. 3 ust. 4 lit. b) rozporządzenia upadłościowego konieczne jest, aby ten organ krajowy wykazał, iż działa w interesie wierzycieli posiadających miejsce zamieszkania, siedzibę lub miejsce zwykłego pobytu w państwie tego organu krajowego? |
| --- | --- |

3)

Jeśli pojęcie „wierzyciel” obejmuje także organ krajowy, który jest właściwy do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania upadłościowego, to czy dla zastosowania art. 3 ust. 4 lit. b) rozporządzenia upadłościowego konieczne jest, aby ten organ krajowy wykazał, iż działa w interesie wierzycieli posiadających miejsce zamieszkania, siedzibę lub miejsce zwykłego pobytu w państwie tego organu krajowego?

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego (Dz.U. L 160, s. 1).

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/33 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/33

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg (Luksemburg) w dniu 3 marca 2010 r. — Państwo Wielkiego Księstwa Luksemburga, Administration de l'enregistrement et des domaines przeciwko Pierrowi Feltgenowi (zarządcy masy upadłości Bacino Charter Company SA), Bacino Charter Company SA

(Sprawa C-116/10)

2010/C 113/52

Język postępowania: francuski

Sąd krajowy

Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Państwo Wielkiego Księstwa Luksemburga, Administration de l'enregistrement et des domaines

Strona pozwana: Pierre Feltgen (zarządca masy upadłości Bacino Charter Company SA), Bacino Charter Company SA

Pytanie prejudycjalne

Czy usługi świadczone przez właściciela statku, który udostępnia go osobom fizycznym, za wynagrodzeniem, wraz z załogą, dla celów odbycia przez swych klientów podróży rekreacyjnej na pełnym morzu, mogą być zwolnione z podatku na podstawie art. 15 ust. 5 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (1), jeśli usługi te są uznawane jednocześnie za najem statku i usługi przewozu?

---

(1)  Dz.U. L 145, s. 1.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/34 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/34

---

Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej

(Sprawa C-117/10)

2010/C 113/53

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, L. Flynn, K. Walkerová, A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2010/10/WE (1) z dnia 20 listopada 2009 r. w sprawie przyznania przez władze Rzeczypospolitej Polskiej pomocy państwa na zakup nieruchomości rolnych w okresie od dnia 1 stycznia 2010 r. do dnia 31 grudnia 2013 r.; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2010/10/WE (1) z dnia 20 listopada 2009 r. w sprawie przyznania przez władze Rzeczypospolitej Polskiej pomocy państwa na zakup nieruchomości rolnych w okresie od dnia 1 stycznia 2010 r. do dnia 31 grudnia 2013 r.;

| — | obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami niniejszego postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami niniejszego postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Wydając zaskarżoną decyzję, Rada obeszła decyzję Komisji wynikającą z propozycji stosownych środków w pkt 196 wytycznych dotyczących rolnictwa z 2007 r. oraz z jej bezwarunkowego zaakceptowania przez Polskę, zobowiązującą to państwo do zakończenia najpóźniej do dnia 31 grudnia 2009 r. istniejącego systemu pomocy na zakup nieruchomości rolnych. Pod pretekstem wyjątkowych okoliczności Rada pozwoliła faktycznie Polsce na utrzymanie tegoż systemu aż do czasu wygaśnięcia w dniu 31 grudnia 2013 r. wytycznych dotyczących rolnictwa z 2007 r. Okoliczności wskazane przez Radę na poparcie jej decyzji ewidentnie nie są wyjątkowymi okolicznościami pozwalającymi na uzasadnienie wydanej decyzji i nie uwzględniają decyzji Komisji w sprawie tego systemy pomocy. Na poparcie skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisja podnosi cztery zarzuty:

| a) | Po pierwsze, Komisja uważa, że Rada nie była uprawniona do podjęcia działania na podstawie art. 88 ust. 2 akapit trzeci WE, ponieważ nie zajęła stanowiska w przedmiocie polskiego wniosku w terminie trzech miesięcy określonym w akapicie czwartym tego przepisu, a także dlatego że w każdym razie pomoc, którą zatwierdziła, była pomocą istniejącą, którą Polska zobowiązała się znieść do końca 2009 r., gdy państwo to zgodziło się na stosowane środki zaproponowane mu przez Komisję. |
| --- | --- |

a)

Po pierwsze, Komisja uważa, że Rada nie była uprawniona do podjęcia działania na podstawie art. 88 ust. 2 akapit trzeci WE, ponieważ nie zajęła stanowiska w przedmiocie polskiego wniosku w terminie trzech miesięcy określonym w akapicie czwartym tego przepisu, a także dlatego że w każdym razie pomoc, którą zatwierdziła, była pomocą istniejącą, którą Polska zobowiązała się znieść do końca 2009 r., gdy państwo to zgodziło się na stosowane środki zaproponowane mu przez Komisję.

| b) | Po drugie, Rada nadużyła władzy, chcąc zneutralizować ustalenie, że środki pomocowe, które Polska mogła zachować do końca 2009 r., ale nie po tej dacie, mogły zostać utrzymane do 2013 r. |
| --- | --- |

b)

Po drugie, Rada nadużyła władzy, chcąc zneutralizować ustalenie, że środki pomocowe, które Polska mogła zachować do końca 2009 r., ale nie po tej dacie, mogły zostać utrzymane do 2013 r.

| c) | Następnie, w ramach zarzutu trzeciego, Komisja twierdzi, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zasady lojalnej współpracy, która ma zastosowanie do państw członkowskich oraz między instytucjami. W swej decyzji Rada zwolniła Polskę ze spoczywającego na niej obowiązku współpracy z Komisją w odniesieniu do stosownych środków zaakceptowanych przez to państwo członkowskie w zakresie istniejącej pomocy na zakup nieruchomości rolnych w ramach współpracy ustanowionej w art. 88 ust. 1 WE. |
| --- | --- |

c)

Następnie, w ramach zarzutu trzeciego, Komisja twierdzi, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zasady lojalnej współpracy, która ma zastosowanie do państw członkowskich oraz między instytucjami. W swej decyzji Rada zwolniła Polskę ze spoczywającego na niej obowiązku współpracy z Komisją w odniesieniu do stosownych środków zaakceptowanych przez to państwo członkowskie w zakresie istniejącej pomocy na zakup nieruchomości rolnych w ramach współpracy ustanowionej w art. 88 ust. 1 WE.

| d) | W ramach ostatniego zarzutu Komisja podnosi, że Rada dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, ponieważ uznała, że zaistniały wyjątkowe okoliczności uzasadniające wydanie zatwierdzonego środka. |
| --- | --- |

d)

W ramach ostatniego zarzutu Komisja podnosi, że Rada dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, ponieważ uznała, że zaistniały wyjątkowe okoliczności uzasadniające wydanie zatwierdzonego środka.

---

(1)  Dz.U. L 4 z 8.1.2010, s. 89.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/35 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/35

---

Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej

(Sprawa C-118/10)

2010/C 113/54

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, L. Flynn, K. Walkerová, A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2009/991/UE (1) z dnia 16 grudnia 2009 r. w sprawie przyznania przez władze Republiki Łotewskiej pomocy państwa na zakup gruntów rolnych w okresie od dnia 1 stycznia 2010 r. do dnia 31 grudnia 2013 r.; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2009/991/UE (1) z dnia 16 grudnia 2009 r. w sprawie przyznania przez władze Republiki Łotewskiej pomocy państwa na zakup gruntów rolnych w okresie od dnia 1 stycznia 2010 r. do dnia 31 grudnia 2013 r.;

| — | obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami niniejszego postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami niniejszego postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Wydając zaskarżoną decyzję, Rada obeszła decyzję Komisji wynikającą z propozycji stosownych środków w pkt 196 wytycznych dotyczących rolnictwa z 2007 r. oraz z jej bezwarunkowego zaakceptowania przez Łotwę, zobowiązującą to państwo do zakończenia najpóźniej do dnia 31 grudnia 2009 r. istniejącego systemu pomocy na zakup gruntów rolnych. Pod pretekstem wyjątkowych okoliczności Rada pozwoliła faktycznie Łotwie na utrzymanie tegoż systemu aż do czasu wygaśnięcia w dniu 31 grudnia 2013 r. wytycznych dotyczących rolnictwa z 2007 r. Okoliczności wskazane przez Radę na poparcie jej decyzji ewidentnie nie są wyjątkowymi okolicznościami pozwalającymi na uzasadnienie wydanej decyzji i nie uwzględniają decyzji Komisji w sprawie tego systemy pomocy. Na poparcie skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisja podnosi cztery zarzuty:

| a) | Po pierwsze, Komisja uważa, że Rada nie była uprawniona do podjęcia działania na podstawie art. 108 ust. 2 akapit trzeci TFUE, ponieważ pomoc, którą zatwierdziła, była pomocą istniejącą, którą Łotwa zobowiązała się znieść do końca 2009 r., gdy państwo to zgodziło się na stosowane środki zaproponowane mu przez Komisję. |
| --- | --- |

a)

Po pierwsze, Komisja uważa, że Rada nie była uprawniona do podjęcia działania na podstawie art. 108 ust. 2 akapit trzeci TFUE, ponieważ pomoc, którą zatwierdziła, była pomocą istniejącą, którą Łotwa zobowiązała się znieść do końca 2009 r., gdy państwo to zgodziło się na stosowane środki zaproponowane mu przez Komisję.

| b) | Po drugie, Rada nadużyła władzy, chcąc zneutralizować ustalenie, że środki pomocowe, które Łotwa mogła zachować do końca 2009 r., ale nie po tej dacie, mogły zostać utrzymane do 2013 r. |
| --- | --- |

b)

Po drugie, Rada nadużyła władzy, chcąc zneutralizować ustalenie, że środki pomocowe, które Łotwa mogła zachować do końca 2009 r., ale nie po tej dacie, mogły zostać utrzymane do 2013 r.

| c) | Następnie, w ramach zarzutu trzeciego, Komisja twierdzi, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zasady lojalnej współpracy, która ma zastosowanie do państw członkowskich oraz między instytucjami. W swej decyzji Rada zwolniła Łotwę ze spoczywającego na niej obowiązku współpracy z Komisją w odniesieniu do stosownych środków zaakceptowanych przez to państwo członkowskie w zakresie istniejącej pomocy na zakup gruntów rolnych w ramach współpracy ustanowionej w art. 108 ust. 1 TFUE. |
| --- | --- |

c)

Następnie, w ramach zarzutu trzeciego, Komisja twierdzi, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zasady lojalnej współpracy, która ma zastosowanie do państw członkowskich oraz między instytucjami. W swej decyzji Rada zwolniła Łotwę ze spoczywającego na niej obowiązku współpracy z Komisją w odniesieniu do stosownych środków zaakceptowanych przez to państwo członkowskie w zakresie istniejącej pomocy na zakup gruntów rolnych w ramach współpracy ustanowionej w art. 108 ust. 1 TFUE.

| d) | W ramach ostatniego zarzutu Komisja podnosi, że Rada dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, ponieważ uznała, że zaistniały wyjątkowe okoliczności uzasadniające wydanie zatwierdzonego środka. |
| --- | --- |

d)

W ramach ostatniego zarzutu Komisja podnosi, że Rada dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, ponieważ uznała, że zaistniały wyjątkowe okoliczności uzasadniające wydanie zatwierdzonego środka.

---

(1)  Dz.U. L 339 z 22.12.2009, s. 34.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/35 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/35

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Marknadsdomstolen (Szwecja) w dniu 8 marca 2010 r. — Konsumentombudsmannen przeciwko Ving Sverige

(Sprawa C-122/10)

2010/C 113/55

Język postępowania: szwedzki

Sąd krajowy

Marknadsdomstolen (Szwecja).

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Konsumentombudsmannen.

Strona pozwana: Ving Sverige AB.

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy wykładni zawartego w art. 2 lit. i) dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym (zwanej dalej „dyrektywą”) (1) wymogu „umożliwia w ten sposób konsumentowi dokonanie zakupu” należy dokonywać w ten sposób, że zaproszenie do dokonania zakupu zostaje złożone w chwili, gdy jest dostępna informacja na temat reklamowanego produktu i jego ceny i tym samym konsument może podjąć decyzję o zakupie, czy jednak konieczne jest, by komunikat handlowy oferował również faktyczną możliwość zakupu produktu (np. formularz zamówieniowy) lub, by istniał dostęp do takiej możliwości (np. reklama poza sklepem)? |
| --- | --- |

1)

Czy wykładni zawartego w art. 2 lit. i) dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym (zwanej dalej „dyrektywą”) (1) wymogu „umożliwia w ten sposób konsumentowi dokonanie zakupu” należy dokonywać w ten sposób, że zaproszenie do dokonania zakupu zostaje złożone w chwili, gdy jest dostępna informacja na temat reklamowanego produktu i jego ceny i tym samym konsument może podjąć decyzję o zakupie, czy jednak konieczne jest, by komunikat handlowy oferował również faktyczną możliwość zakupu produktu (np. formularz zamówieniowy) lub, by istniał dostęp do takiej możliwości (np. reklama poza sklepem)?

| 2) | Jeśli odpowiedź na powyższe pytanie jest taka, że konieczne jest, by istniała faktyczna możliwość zakupu produktu, to czy można uznać, że taka możliwość istnieje w przypadku, gdy komunikat handlowy zawiera numer telefonu lub stronę internetową, na której produkt może być zamówiony? |
| --- | --- |

2)

Jeśli odpowiedź na powyższe pytanie jest taka, że konieczne jest, by istniała faktyczna możliwość zakupu produktu, to czy można uznać, że taka możliwość istnieje w przypadku, gdy komunikat handlowy zawiera numer telefonu lub stronę internetową, na której produkt może być zamówiony?

| 3) | Czy wykładni art. 2 lit. i) dyrektywy należy dokonywać w taki sposób, że wymóg ceny zostaje spełniony, gdy komunikat handlowy zawiera cenę wyjściową, czyli najniższą cenę, za jaką reklamowany produkt lub kategoria produktów mogą być zakupione a równocześnie reklamowany produkt lub kategoria produktów są dostępne w innych wersjach lub o innej zawartości w cenach, które nie są wskazane? |
| --- | --- |

3)

Czy wykładni art. 2 lit. i) dyrektywy należy dokonywać w taki sposób, że wymóg ceny zostaje spełniony, gdy komunikat handlowy zawiera cenę wyjściową, czyli najniższą cenę, za jaką reklamowany produkt lub kategoria produktów mogą być zakupione a równocześnie reklamowany produkt lub kategoria produktów są dostępne w innych wersjach lub o innej zawartości w cenach, które nie są wskazane?

| 4) | Czy wykładni art. 2 lit. i) dyrektywy należy dokonywać w ten sposób, że wymóg dotyczący cech produktu zostaje spełniony, gdy istnieje ustne lub wizualne odniesienie do produktu (2), czyli wówczas, gdy produkt jest skonkretyzowany, ale nie jest szerzej opisany? |
| --- | --- |

4)

Czy wykładni art. 2 lit. i) dyrektywy należy dokonywać w ten sposób, że wymóg dotyczący cech produktu zostaje spełniony, gdy istnieje ustne lub wizualne odniesienie do produktu (2), czyli wówczas, gdy produkt jest skonkretyzowany, ale nie jest szerzej opisany?

| 5) | W razie udzielenie odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie, czy ma to również zastosowanie, gdy reklamowany produkt jest oferowany w wielu wersjach, lecz komunikat handlowy odnosi się do nich jedynie poprzez wspólne oznaczenie? |
| --- | --- |

5)

W razie udzielenie odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie, czy ma to również zastosowanie, gdy reklamowany produkt jest oferowany w wielu wersjach, lecz komunikat handlowy odnosi się do nich jedynie poprzez wspólne oznaczenie?

| 6) | W przypadku zaproszenia do dokonania zakupu, czy wykładni art. 7 ust. 4 lit. a) należy dokonywać w ten sposób, że wystarczy, by zostały podane tylko pewne główne cechy produktu i by sprzedający odniósł się dodatkowo do swej strony internetowej, pod warunkiem, że na tej stronie zostały zawarte istotne informacje na temat głównych cech produktu, ceny i innych warunków zgodnie z wymogami art. 7 ust. 4? |
| --- | --- |

6)

W przypadku zaproszenia do dokonania zakupu, czy wykładni art. 7 ust. 4 lit. a) należy dokonywać w ten sposób, że wystarczy, by zostały podane tylko pewne główne cechy produktu i by sprzedający odniósł się dodatkowo do swej strony internetowej, pod warunkiem, że na tej stronie zostały zawarte istotne informacje na temat głównych cech produktu, ceny i innych warunków zgodnie z wymogami art. 7 ust. 4?

| 7) | Czy wykładni art. 7 ust. 4 lit. c) należy dokonywać w ten sposób, że wystarczy podanie ceny wyjściowej, aby został spełniony wymóg ceny? |
| --- | --- |

7)

Czy wykładni art. 7 ust. 4 lit. c) należy dokonywać w ten sposób, że wystarczy podanie ceny wyjściowej, aby został spełniony wymóg ceny?

---

(1)  Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. U. L 149, s. 22).

(2)  Dokument roboczy Komisji „Wytyczne w sprawie implementacji dyrektywy 2005/29/WE dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych” [SEC(2009) 1666], s. 47 i nast.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/36 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/36

---

Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej

(Sprawa C-127/10)

2010/C 113/56

Język postępowania: grecki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Karanasou-Apostolopoulou i G. Zavvos)

Strona pozwana: Republika Grecka

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie, że nie wprowadzając w życie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2006/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie maszyn, zmieniającej dyrektywę 95/16/WE (1) a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że nie wprowadzając w życie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2006/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie maszyn, zmieniającej dyrektywę 95/16/WE (1) a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

| — | obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Termin na transpozycję dyrektywy 2006/42/WE do wewnętrznego porządku prawnego upłynął w dniu 29 czerwca 2008 r.

---

(1)  Dz. U. L 157 z 09.06.2006, s. 24.

---

Sąd

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/37 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/37

---

Wyrok Sądu z dnia 4 marca 2010 r. — Brosmann Footwear (HK) i in. przeciwko Radzie

(Sprawa T-401/06) (1)

(Dumping - Przywóz obuwia o skórzanych cholewka pochodzącego z Chin i Wietnamu - Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej - Traktowanie indywidualne - Kontrola wyrywkowa - Poparcie skargi przez przemysł wspólnotowy - Definicja danego produktu - Równość traktowania - Szkoda - Uzasadnione oczekiwania - Obowiązek uzasadnienia)

2010/C 113/57

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Brosmann Footwear (HK) Ltd (Kowloon, Chiny); Seasonable Footwear (Zhongshan) Ltd (Zhongshan, Chiny); Lung Pao Footwear (Guangzhou) Ltd (Guangzhou, Chiny); i Risen Footwear (HK) Co., Ltd (Kowloon, Chiny) (przedstawiciele: L. Ruessmann i A. Willems, adwokaci)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.-P. Hix, pełnomocnik, wspierany przez adwokata G. Berrischa)

Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet i T. Scharf, pełnomocnicy); i Confédération européenne de l’industrie de la chaussure (CEC) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo P. Vlaemminck, G. Zonnekeyn i S. Verhulst, następnie P. Vlaemminck i A. Hubert, adwokaci)

Przedmiot sprawy

Wniosek o stwierdzenie nieważności części rozporządzenia Rady (WE) nr 1472/2006 z dnia 5 października 2006 r. nakładającego ostateczne cła antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodząc[ego] z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu (Dz.U. L 275, s. 1), w zakresie w jakim dotyczy skarżącej.

Sentencja wyroku

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Brosmann Footwear (HK) Ltd, Seasonable Footwear (Zhongshan) Ltd, Lung Pao Footwear (Guangzhou) Ltd i Risen Footwear (HK) Co., Ltd pokrywają własne koszty, jak również koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

2)

Brosmann Footwear (HK) Ltd, Seasonable Footwear (Zhongshan) Ltd, Lung Pao Footwear (Guangzhou) Ltd i Risen Footwear (HK) Co., Ltd pokrywają własne koszty, jak również koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

| 3) | Komisja Europejska i Confédération européenne de l’industrie de la chaussure (CEC) pokrywają własne koszty. |
| --- | --- |

3)

Komisja Europejska i Confédération européenne de l’industrie de la chaussure (CEC) pokrywają własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 42 z 24.2.2007.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/37 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/37

---

Wyrok Sądu z dnia 4 marca 2010 r. — Zhejiang Aokang Shoes i Wenzhou Taima Shoes przeciwko Radzie

(Sprawy połączone T-407/06 i T-408/06) (1)

(Dumping - Przywóz obuwia o skórzanych cholewkach pochodzącego z Chin i z Wietnamu - Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej - Indywidualne traktowanie - Kontrola wyrywkowa - Prawo do obrony - Równość traktowania - Szkoda - Uzasadnione oczekiwania - Obowiązek uzasadnienia)

2010/C 113/58

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Zhejiang Aokang Shoes Co., Ltd (Yongjia, Chiny) (sprawa T-407/06); i Wenzhou Taima Shoes Co., Ltd (Wenzhou, Chiny) (sprawa T-408/06) (przedstawiciele: I. MacVay, solicitor, R. Thompson, QC i K. Beal, barrister)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.-P. Hix, pełnomocnik, wspierany przez adwokata G. Berrischa)

Interwenienci popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet i T. Scharf, pełnomocnicy); Confédération européenne de l’industrie de la chaussure (CEC) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo P. Vlaemminck, G. Zonnekeyn i S. Verhulst, następnie P. Vlaemminck i A. Hubert, adwokaci); BA.LA. di Lanciotti Vittorio & C. Sas (Monte Urano, Włochy) oraz szesnastu innych interwenientów, których nazwy wymienione są w załączniku (przedstawiciele: G. Celona, P. Tabellini i C. Cavaliere, adwokaci)

Przedmiot spraw

Wnioski o stwierdzenie nieważności części rozporządzenia Rady (WE) nr 1472/2006 z dnia 5 października 2006 r. nakładającego ostateczne cła antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu (Dz.U. L 275, s. 1) w zakresie, w jakim dotyczy skarżących.

Sentencja wyroku

| 1) | Skargi zostają oddalone. |
| --- | --- |

1)

Skargi zostają oddalone.

| 2) | Zhejiang Aokang Shoes Co., Ltd i Wenzhou Taima Shoes Co., Ltd pokrywają własne koszty, jak również koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

2)

Zhejiang Aokang Shoes Co., Ltd i Wenzhou Taima Shoes Co., Ltd pokrywają własne koszty, jak również koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

| 3) | Komisja Europejska, Confédération européenne de l’industrie de la chaussure (CEC), BA.LA. di Lanciotti Vittorio & C. Sas oraz szesnastu pozostałych interwenientów, których nazwy wymieniono w załączniku, pokrywają własne koszty. |
| --- | --- |

3)

Komisja Europejska, Confédération européenne de l’industrie de la chaussure (CEC), BA.LA. di Lanciotti Vittorio & C. Sas oraz szesnastu pozostałych interwenientów, których nazwy wymieniono w załączniku, pokrywają własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 42 z 24.2.2007.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/38 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/38

---

Wyrok Sądu z dnia 4 marca 2010 r. — Sun Sang Kong Yuen Shoes Factory przeciwko Radzie

(Sprawa T-409/06) (1)

(Dumping - Przywóz obuwia o skórzanych cholewkach pochodzącego z Chin i z Wietnamu - Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej - Kontrola wyrywkowa - Brak współpracy - Prawo do obrony - Szkoda - Obowiązek uzasadnienia)

2010/C 113/59

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Sun Sang Kong Yuen Shoes Factory (Hui Yang) Corp. Ltd (Hui Yang City, Chiny) (przedstawiciele: I. MacVay, solicitor, R. Thompson, QC i K. Beal, barrister)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.-P. Hix, pełnomocnik, wspierany przez adwokata G. Berrischa)

Interwenienci popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet i T. Scharf, pełnomocnicy); Confédération européenne de l’industrie de la chaussure (CEC) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo P. Vlaemminck, G. Zonnekeyn i S. Verhulst, następnie P. Vlaemminck i A. Hubert, adwokaci); BA.LA. di Lanciotti Vittorio & C. Sas (Monte Urano, Włochy) oraz szesnastu innych interwenientów, których nazwy wymienione są w załączniku do wyroku (przedstawiciele: G. Celona, P. Tabellini i C. Cavaliere, adwokaci)

Przedmiot sprawy

Wniosek o stwierdzenie nieważności części rozporządzenia Rady (WE) nr 1472/2006 z dnia 5 października 2006 r. nakładającego ostateczne cła antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu (Dz.U. L 275, s. 1) w zakresie, w jakim dotyczy skarżącej.

Sentencja wyroku

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Sun Sang Kong Yuen Shoes Factory (Hui Yang) Corp. Ltd pokrywa własne koszty, jak również koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

2)

Sun Sang Kong Yuen Shoes Factory (Hui Yang) Corp. Ltd pokrywa własne koszty, jak również koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

| 3) | Komisja Europejska, Confédération européenne de l’industrie de la chaussure (CEC), BA.LA. di Lanciotti Vittorio & C. Sas oraz szesnastu pozostałych interwenientów, których nazwy wymieniono w załączniku, pokrywają własne koszty. |
| --- | --- |

3)

Komisja Europejska, Confédération européenne de l’industrie de la chaussure (CEC), BA.LA. di Lanciotti Vittorio & C. Sas oraz szesnastu pozostałych interwenientów, których nazwy wymieniono w załączniku, pokrywają własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 42 z 24.2.2007.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/39 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/39

---

Wyrok Sądu z dnia 4 marca 2010 r. — Foshan City Nanhai Golden Step Industrial przeciwko Radzie

(Sprawa T-410/06) (1)

(Dumping - Przywóz obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzącego z Chin i Wietnamu - Obliczenie konstruowanej wartości normalnej - Cena eksportowa - Prawo do obrony - Szkoda - Obowiązek uzasadnienia)

2010/C 113/60

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Foshan City Nanhai Golden Step Industrial Co., Ltd (Lishui, Chiny) (przedstawiciele: I. MacVay, solicitor, R. Thompson, QC, i K. Beal, barrister)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.-P. Hix, pełnomocnik, wspierany przez adwokata G. Berrischa)

Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet i T. Scharf, pełnomocnicy); i Confédération européenne de l’industrie de la chaussure (CEC) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo P. Vlaemminck, G. Zonnekeyn i S. Verhulst, następnie P. Vlaemminck i A. Hubert, adwokaci)

Przedmiot sprawy

Wniosek o stwierdzenie nieważności części rozporządzenia Rady (WE) nr 1472/2006 z dnia 5 października 2006 r. nakładającego ostateczne cła antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu (Dz.U. L 275, s. 1), w zakresie w jakim dotyczy skarżącej.

Sentencja wyroku

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Foshan City Nanhai Golden Step Industrial Co., Ltd pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

2)

Foshan City Nanhai Golden Step Industrial Co., Ltd pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

| 3) | Komisja Europejska i Confédération européenne de l’industrie de la chaussure (CEC) pokrywają własne koszty. |
| --- | --- |

3)

Komisja Europejska i Confédération européenne de l’industrie de la chaussure (CEC) pokrywają własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 42 z 24.2.2007.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/39 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/39

---

Wyrok Sądu z dnia 18 marca 2010 r. — Grupo Promer Mon Graphic przeciwko OHIM — PepsiCo (Przedstawienie okrągłej podstawki do celów promocyjnych)

(Sprawa T-9/07) (1)

(Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający okrągłą podstawkę do celów promocyjnych - Wcześniejszy wzór wspólnotowy - Podstawa unieważnienia - Kolizja - Brak innego całościowego wrażenia - Pojęcie kolizji - Rozpatrywany produkt - Stopień swobody twórcy - Poinformowany użytkownik - Artykuł 10 i art. 25 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 6/2002)

2010/C 113/61

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Grupo Promer Mon Graphic, SA (Sabadell, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat R. Almaraz Palmero)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: PepsiCo, Inc. (Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci E. Armijo Chávarri i A. Castán Pérez-Gómez)

Przedmiot

Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 października 2006 r. (sprawa R 1001/2005-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia między Grupo Promer Mon Graphic, SA a PepsiCo, Inc.

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 27 października 2006 r. (sprawa R 1001/2005-3). |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 27 października 2006 r. (sprawa R 1001/2005-3).

| 2) | OHIM i PepsiCo, Inc. pokrywają koszty własne oraz koszty poniesione przez Grupo Promer Mon Graphic, SA w postępowaniu przed Sądem. |
| --- | --- |

2)

OHIM i PepsiCo, Inc. pokrywają koszty własne oraz koszty poniesione przez Grupo Promer Mon Graphic, SA w postępowaniu przed Sądem.

| 3) | OHIM i PepsiCo pokrywają koszty własne oraz koszty poniesione przez Grupo Promer Mon Graphic w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą. |
| --- | --- |

3)

OHIM i PepsiCo pokrywają koszty własne oraz koszty poniesione przez Grupo Promer Mon Graphic w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.

---

(1)  Dz.U. C 56 z 10.3.2007.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/40 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/40

---

Wyrok Sądu z dnia 17 marca 2010 r. — Mäurer + Wirtz przeciwko OHIM — Exportaciones Aceiteras Fedeoliva (tosca de FEDEOLIVA)

(Sprawa T-63/07) (1)

(Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego tosca de FEDEOLIVA - Wcześniejsze słowne, wspólnotowy i krajowe, znaki towarowe TOSCA - Względne podstawy odmowy rejestracji - Nieuwzględnienie argumentu - Artykuł 74 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 76 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

2010/C 113/62

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Mäurer + Wirtz GmbH & Co. KG (Stolberg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat D. Eickemeier)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Exportaciones Aceiteras Fedeoliva, AIE (Jaén, Hiszpania)

Przedmiot

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 18 grudnia 2006 r. (sprawa R 761/2006-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Mülhens GmbH & Co. KG a Exportaciones Aceiteras Fedeoliva, AIE.

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 18 grudnia 2006 r. (sprawa R 761/2006-2) w zakresie, w jakim oddala ona sprzeciw wniesiony na podstawie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego [obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego]. |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 18 grudnia 2006 r. (sprawa R 761/2006-2) w zakresie, w jakim oddala ona sprzeciw wniesiony na podstawie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego [obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego].

| 2) | W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

2)

W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

| 3) | Mäurer + Wirtz GmbH & Co. KG i Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) ponoszą swoje własne koszty. |
| --- | --- |

3)

Mäurer + Wirtz GmbH & Co. KG i Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) ponoszą swoje własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 95 z 28.4.2007.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/40 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/40

---

Wyrok Sądu z dnia 18 marca 2010 r. — KEK Diavlos przeciwko Komisji

(Sprawa T-190/07) (1)

(Pomoc finansowa wypłacona w ramach programu informacyjnego obywateli europejskich (Prince) - Projekt dotyczący przygotowań do wprowadzenia euro w środowisku szkolnym - Decyzja nakazująca zwrot wypłaconej zaliczki - Obowiązek uzasadnienia - Błąd w ocenie)

2010/C 113/63

Język postępowania: grecki

Strony

Strona skarżąca: KEK Diavlos (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: D. Chatzimichalis, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Condou-Durande i S. Petrova, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata E. Politisa)

Przedmiot sprawy

Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji E(2006) 465 wersja ostateczna z dnia 23 lutego 2006 r. nakazującej zwrot kwoty zaliczki wraz z odsetkami za zwłokę wypłaconej z tytułu umowy zawartej w ramach programu Prince przewidującej pomoc finansową na działania zatytułowane „The EURO — Its genuine and essential impact on schoolchildren” (Eurogenesis), dotyczące przygotowań do wprowadzenia euro w środowisku szkolnym.

Sentencja wyroku

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | KEK Diavlos zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

KEK Diavlos zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/41 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/41

---

Wyrok Sądu z dnia 4 marca 2010 r. — Weldebräu przeciwko OHIM — Kofola Holding (Kształt butelki ze spiralną szyjką)

(Sprawa T-24/08) (1)

(Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego - Kształt butelki ze spiralną szyjką - Wcześniejszy trójwymiarowy wspólnotowy znak towarowy przedstawiający kształt butelki ze spiralną szyjką - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

2010/C 113/64

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Weldebräu GmbH & Co. KG (Plankstadt, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat W. Göpfert)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: P. Bullock, pełnomocnik)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Kofola Holding a.s. (Ostrava, Republika Czeska) (przedstawiciele: adwokaci S. Hejdová i R. Charvát)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 listopada 2007 r. (sprawa R 1096/2006-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Weldebräu GmbH & Co. KG a Kofola Holding a.s.,

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Weldebräu GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Weldebräu GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 64 z 8.3.2008.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/41 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/41

---

Wyrok Sądu z dnia 18 marca 2010 r. — Centre de coordination Carrefour przeciwko Komisji

(Sprawa T-94/08) (1)

(Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - System pomocy dotyczący centrów koordynacyjnych mających siedzibę w Belgii - Nowa decyzja Komisji wydana w następstwie częściowego stwierdzenia nieważności przez Trybunał - Brak interesu prawnego - Niedopuszczalność)

2010/C 113/65

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Centre de coordination Carrefour SNC (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: X. Clarebout i K. Platteau, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: J.P. Keppenne, pełnomocnik)

Przedmiot sprawy

Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2008/283/WE z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie systemu pomocy ustanowionego przez Belgię na rzecz centrów koordynacyjnych mających siedzibę w Belgii, zmieniającej decyzję 2003/757/WE (Dz.U. 2008, L 90, s. 7) w zakresie, w jakim w decyzji tej nie przewidziano odpowiedniego okresu przejściowego.

Sentencja wyroku

| 1) | Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

| 2) | Centre de coordination Carrefour SNC ponosi koszty postępowania. |
| --- | --- |

2)

Centre de coordination Carrefour SNC ponosi koszty postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 92 z 12.4.2008.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/42 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/42

---

Wyrok Sądu z dnia 18 marca 2010 r. — Forum 187 przeciwko Komisji

(Sprawa T-189/08) (1)

(Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - System pomocy dotyczący centrów koordynacyjnych mających siedzibę w Belgii - Nowa decyzja Komisji wydana w następstwie stwierdzenia przez Trybunał częściowej nieważności - Stowarzyszenie - Brak interesu prawnego - Niedopuszczalność)

2010/C 113/66

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Forum 187 ASBL (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: A. Sutton i G. Forwood, barristers)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: N. Khan i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

Przedmiot sprawy

Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2008/283/WE z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie systemu pomocy ustanowionego przez Belgię na rzecz centrów koordynacyjnych mających siedzibę w Belgii, zmieniającej decyzję 2003/757/WE (Dz.U. 2008, L 90, s. 7) w zakresie, w jakim w decyzji tej nie przewidziano na przyszłość rozsądnych okresów przejściowych dla centrów koordynacyjnych, których dotyczy wyrok Trybunału z dnia 22 czerwca 2006 r. w sprawach połączonych C-182/03 i C-217/03 Belgia i Forum 187 przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. I-5479)

Sentencja wyroku

| 1) | Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

| 2) | Forum 187 ASBL zostaje obciążone kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Forum 187 ASBL zostaje obciążone kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 183 z 19.7.2008.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/42 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/42

---

Wyrok Sądu z dnia 4 marca 2010 r. — Mundipharma przeciwko OHIM — ALK-Abelló (AVANZALENE)

(Sprawa T-477/08) (1)

(Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego AVANZALENE - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy AVANZ - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

2010/C 113/67

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Mundipharma AG (Bazylea, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat F. Nielsen)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: ALK-Abelló A/S (Hørsholm, Dania) (przedstawiciel: adwokat S. Palomäki Arnesen)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 sierpnia 2008 r. (sprawa R 1694/2007-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy ALK-Abelló A/S a Mundipharma AG.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Mundipharma AG zostaje obciążona kosztami postępowania z wyjątkiem kosztów poniesionych przez ALK-Abelló A/S. |
| --- | --- |

2)

Mundipharma AG zostaje obciążona kosztami postępowania z wyjątkiem kosztów poniesionych przez ALK-Abelló A/S.

| 3) | ALK-Abelló pokrywa własne koszty. |
| --- | --- |

3)

ALK-Abelló pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 6 z 10.1.2009.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/43 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/43

---

Wyrok Sądu z dnia 4 marca 2010 r. — Monoscoop przeciwko OHIM (SUDOKU SAMURAI BINGO)

(Sprawa T-564/08) (1)

(Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SUDOKU SAMURAI BINGO - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

2010/C 113/68

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Monoscoop BV (Alkmaar, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat A. Canela Giménez)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: Ó. Mondéjar Ortuño, pełnomocnik)

Przedmiot

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 września 2008 r. (sprawa R 816/2008-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego SUDOKU SAMURAI BINGO jako wspólnotowego znaku towarowego.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Monoscoop BV zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Monoscoop BV zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 44 z 21.2.2009.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/43 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/43

---

Wyrok Sądu z dnia 9 marca 2010 r. — Euro-Information przeciwko OHIM (EURO AUTOMATIC CASH)

(Sprawa T-15/09) (1)

(Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego EURO AUTOMATIC CASH - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

2010/C 113/69

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Européenne de traitement de l’information (Euro-Information) (Strasburg, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Grolée)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 listopada 2008 r. (sprawa R 70/2006-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego EURO AUTOMATIC CASH jako wspólnotowego znaku towarowego.

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 18 listopada 2008 r. (sprawa R 70/2006-4). |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 18 listopada 2008 r. (sprawa R 70/2006-4).

| 2) | OHIM pokrywa cztery piąte kosztów poniesionych przez strony postępowania przez Sądem. |
| --- | --- |

2)

OHIM pokrywa cztery piąte kosztów poniesionych przez strony postępowania przez Sądem.

| 3) | Européenne de traitement de l’information (Euro-Information) pokrywa jedną piątą kosztów poniesionych przez strony postępowania przez Sądem. |
| --- | --- |

3)

Européenne de traitement de l’information (Euro-Information) pokrywa jedną piątą kosztów poniesionych przez strony postępowania przez Sądem.

| 4) | OHIM pokrywa niezbędne koszty poniesione przez skarżącą w związku z postępowaniem przez Izbą Odwoławczą OHIM. |
| --- | --- |

4)

OHIM pokrywa niezbędne koszty poniesione przez skarżącą w związku z postępowaniem przez Izbą Odwoławczą OHIM.

---

(1)  Dz.U. C 69 z 21.3.2009.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/44 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/44

---

Wyrok Sądu z dnia z dnia 10 marca 2010 r. — Baid przeciwko OHIM (LE GOMMAGE DES FACADES)

(Sprawa T-31/09) (1)

(Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego LE GOMMAGE DES FACADES - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 73 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 75 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009))

2010/C 113/70

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Baid SARL (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat M. Grasset)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 października 2008 r. (sprawa R 963/2008-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego LE GOMMAGE DES FACADES jako wspólnotowego znaku towarowego.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje w części odrzucona i w części oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje w części odrzucona i w części oddalona.

| 2) | Baid SARL zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Baid SARL zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 69 z 21.3.2009.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/44 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/44

---

Wyrok Sądu z dnia 9 marca 2010 r. — hofherr communikation przeciwko OHIM (NATURE WATCH)

(Sprawa T-77/09) (1)

(Wspólnotowy znak towarowy - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską - Słowny znak towarowy NATURE WATCH - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009))

2010/C 113/71

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: hofherr communikation GmbH (Innsbruck, Austria) (przedstawiciel: adwokat S. Warbek)

Strona pozwana: Urząd harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 grudnia 2008 r. (sprawa R 1410/2008-1) dotyczącą rejestracji międzynarodowej wskazującej Wspólnotę Europejską oznaczenia słownego NATURE WATCH.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | hofherr communikation GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

hofherr communikation GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 90 z 18.4.2009.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/45 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/45

---

Wyrok Sądu z dnia 17 marca 2010 r. — Parlament przeciwko Collée

(Sprawa T-78/09 P) (1)

(Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu za 2004 r. - Postępowanie w sprawie przyznania punktów za osiągnięcia - Przeinaczenie dowodów - Uzasadnienie - Znaczenie opinii komitetu do spraw sprawozdań - Zasada niedyskryminacji)

2010/C 113/72

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Parlament Europejski (przedstawiciele: początkowo C. Burgos i A. Lukošiūtė, następnie R. Ignătescu, pełnomocnicy)

Druga strona postępowania: Laurent Collée (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis i É. Marchal)

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 11 grudnia 2008 r. w sprawie F-148/06 Collée przeciwko Parlamentowi, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze, mające na celu uchylenie tego wyroku.

Sentencja

| 1) | Odwołanie zostaje oddalone. |
| --- | --- |

1)

Odwołanie zostaje oddalone.

| 2) | Parlament Europejski pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Laurent Collée w ramach niniejszego postępowania. |
| --- | --- |

2)

Parlament Europejski pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Laurent Collée w ramach niniejszego postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 102 z 1.5.2009.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/45 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/45

---

Postanowienie Sądu z dnia 3 marca 2010 r. — REWE-Zentral przeciwko OHIM — KODI Diskontläden (inéa)

(Sprawa T-538/08) (1)

(Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)

2010/C 113/73

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: REWE-Zentral AG (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Kinkeldey i A. Bognár)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: R. Manea, pełnomocnik)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: KODI Diskontläden GmbH (Oberhausen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Schmidt)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 października 2008 r. (sprawa R 744/2008-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy KODI Diskontläden GmbH a REWE-Zentral AG.

Sentencja

| 1) | Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone. |
| --- | --- |

1)

Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

| 2) | Strona skarżąca i interwenient pokrywają własne koszty postępowania oraz po połowie kosztów poniesionych przez stronę pozwaną. |
| --- | --- |

2)

Strona skarżąca i interwenient pokrywają własne koszty postępowania oraz po połowie kosztów poniesionych przez stronę pozwaną.

---

(1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2009.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/46 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/46

---

Postanowienie Sądu z dnia 25 lutego 2010 r. — Google przeciwko OHIM (ANDROID)

(Sprawa T-316/09) (1)

(Wspólnotowy znak towarowy - Odmowa rejestracji - Ograniczenie wykazu towarów, dla których wystąpiono o rejestrację znaku towarowego - Wycofanie sprzeciwu wobec rejestracji - Umorzenie postępowania)

2010/C 113/74

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Google, Inc. (Mountain View, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci A. Bognár i M. Kinkeldey)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

Przedmiot

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 maja 2009 r. (sprawa R 1622/2008-2) dotyczącą rejestracji słownego znaku towarowego ANDROID jako wspólnotowego znaku towarowego.

Sentencja

| 1) | Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone. |
| --- | --- |

1)

Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

| 2) | Strona skarżąca i strona pozwana pokrywają własne koszty. |
| --- | --- |

2)

Strona skarżąca i strona pozwana pokrywają własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 244 z 10.10.2009.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/46 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/46

---

Postanowienie Sądu z dnia 4 marca 2010 r. — Henkel przeciwko OHIM — JLO Holding (LIVE)

(Sprawa T-414/09) (1)

(Wspólnotowy znak towarowy - Wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku towarowego - Wycofanie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku towarowego - Umorzenie postępowania)

2010/C 113/75

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Henkel AG & Co. KGaA (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo adwokat C. Milbradt, następnie adwokaci C. Milbradt i H. Van Volxem)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: A. Schmidt, pełnomocnik)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: JLO Holding Company, LLC (Santa Monica, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat A. Klett)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 lipca 2009 r. (sprawa R 609/2008-1) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku towarowego pomiędzy Henkel AG & Co. KGaA a JLO Holding Company, LLC.

Sentencja

| 1) | Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone. |
| --- | --- |

1)

Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

| 2) | Każda ze stron pokrywa własne koszty. |
| --- | --- |

2)

Każda ze stron pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 312 z 19.12.2009.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/46 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/46

---

Postanowienie prezesa Sądu z dnia 15 marca 2010 r. — GL2006 Europe przeciwko Komisji i OLAF

(Sprawa T-435/09 R)

(Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Wspólnotowe programy badań i rozwoju technologicznego - Klauzula arbitrażowa - Nakaz zwrotu - Nota debetowa - Wniosek o zawieszenie wykonania - Szkoda finansowa - Brak wyjątkowych okoliczności - Brak pilnego charakteru)

2010/C 113/76

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: GL2006 Europe Ltd (Birmingham, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci M. Gardenal i E. Belinguier-Raiz)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Delaude i N. Bambara, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata R. Van der Hout)

Przedmiot

Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji zawartej w piśmie Komisji z dnia 10 lipca 2009 r., na mocy której Komisja wypowiada skarżącej udział w dwóch projektach wspólnotowych, oraz not debetowych wystawionych w dniu 7 sierpnia 2009 r., na podstawie których Komisja żąda zwrotu kwot wypłaconych w ramach projektów wspólnotowych, w których uczestniczyła skarżąca.

Sentencja

| 1) | Komisja Europejska zostaje uznana za jedyną stronę pozwaną. |
| --- | --- |

1)

Komisja Europejska zostaje uznana za jedyną stronę pozwaną.

| 2) | Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony. |
| --- | --- |

2)

Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

| 3) | Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. |
| --- | --- |

3)

Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/47 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/47

---

Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2009 r. — Al-Faqih i MIRA przeciwko Radzie i Komisji

(Sprawa T-322/09)

2010/C 113/77

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Saad Al-Faqih i Movement for Islamic Reform in Arabia (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: J. Jones, barrister, i A. Raja, solicitor)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej i Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności w całości lub w części rozporządzenia Rady (WE) nr 881/2002 (1), zmienionego rozporządzeniami Komisji (WE) nr 14/2005 (2), nr 492/2007 (3) i nr 1190/2005 (4) lub stwierdzenie nieważności rozporządzeń Komisji nr 14/2005, nr 492/2007 i nr 1190/2005 w zakresie, w jakim dotyczą skarżących bezpośrednio i indywidualnie; i |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności w całości lub w części rozporządzenia Rady (WE) nr 881/2002 (1), zmienionego rozporządzeniami Komisji (WE) nr 14/2005 (2), nr 492/2007 (3) i nr 1190/2005 (4) lub stwierdzenie nieważności rozporządzeń Komisji nr 14/2005, nr 492/2007 i nr 1190/2005 w zakresie, w jakim dotyczą skarżących bezpośrednio i indywidualnie; i

| — | obciążenie Rady i Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Rady i Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W ramach niniejszej skargi skarżący wnoszą na postawie art. 230 WE o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady nr 881/2002 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami, zmienionego rozporządzeniami Komisji (WE) nr 14/2005 z dnia 5 stycznia 2005 r., nr 492/2007 z dnia 3 maja 2007 r. i nr 1190/2005 z dnia 20 lipca 2005 r., lub o stwierdzenie nieważności rozporządzeń Komisji nr 14/2005, nr 492/2007 i nr 1190/2005 w zakresie, w jakim odnoszą się one do skarżących.

Skarżący zostali włączeni do skonsolidowanego wykazu Komitetu ds. Sankcji Narodów Zjednoczonych osób i podmiotów rzekomo związanych z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i Talibami, których fundusze i inne środki finansowe mają być zamrożone. W rezultacie Komisja Europejska przyjęła rozporządzenia (WE) nr 14/2005 i nr 1190/2005, w których dodano nazwisko i nazwę skarżących do załącznika I do rozporządzenia Rady (WE) nr 881/2002, określającego wykaz osób, grup i podmiotów objętych zamrożeniem funduszy i zasobów gospodarczych na obszarze Unii Europejskiej. Wpis dotyczący pierwszego ze skarżących, S. Al-Faqiha, został następnie zmieniony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 492/2007.

Na poparcie swojej skargi skarżący podnoszą następujące zarzuty:

| | Skarżący twierdzą, że zamrożenie ich funduszy określone przez zaskarżone rozporządzenia narusza ich prawa podstawowe, mianowicie ich prawo do bycia wysłuchanym i prawo do skutecznej kontroli sądowej, gdyż nigdy nie zostali powiadomieni przez Radę lub Komisję o powodach ich włączenia do załącznika I do rozporządzenia Rady (WE) nr 881/2002 ani nigdy nie przedstawiono im dowodów uzasadniających nałożenie środków ograniczających. Z tego powodu skarżący nie mieli żadnej możliwości podjęcia obrony i podważenia decyzji o włączeniu ich do wykazu przez sądami europejskimi. |
| --- | --- |

Skarżący twierdzą, że zamrożenie ich funduszy określone przez zaskarżone rozporządzenia narusza ich prawa podstawowe, mianowicie ich prawo do bycia wysłuchanym i prawo do skutecznej kontroli sądowej, gdyż nigdy nie zostali powiadomieni przez Radę lub Komisję o powodach ich włączenia do załącznika I do rozporządzenia Rady (WE) nr 881/2002 ani nigdy nie przedstawiono im dowodów uzasadniających nałożenie środków ograniczających. Z tego powodu skarżący nie mieli żadnej możliwości podjęcia obrony i podważenia decyzji o włączeniu ich do wykazu przez sądami europejskimi.

| | Skarżący ponadto podnoszą, że naruszono ich prawo poszanowania własności, gdyż nieokreślone ograniczenia tego prawa spowodowane przez zamrożenie funduszy stanowią nieproporcjonalną i niedopuszczalną ingerencję w to prawo podstawowe. |
| --- | --- |

Skarżący ponadto podnoszą, że naruszono ich prawo poszanowania własności, gdyż nieokreślone ograniczenia tego prawa spowodowane przez zamrożenie funduszy stanowią nieproporcjonalną i niedopuszczalną ingerencję w to prawo podstawowe.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów i rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do talibów w Afganistanie (Dz.U. L 139, s. 9).

(2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 14/2005 z dnia 5 stycznia 2005 r. zmieniające po raz czterdziesty drugi rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 (Dz.U. L 5, s. 10).

(3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 492/2007 z dnia 3 maja 2007 r. zmieniające po raz siedemdziesiąty piąty rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 (Dz.U. L 116, s. 5).

(4)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1190/2005 z dnia 20 lipca 2005 r. zmieniające po raz czterdziesty ósmy rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 (Dz.U. 193, s. 27).

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/48 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/48

---

Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 30 listopada 2009 r. w sprawie F-54/09 Lebedef przeciwko Komisji, wniesione w dniu 9 lutego 2010 r. przez Giorgia Lebedefa

(Sprawa T-52/10 P)

2010/C 113/78

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Giorgio Lebedef (Senningerberg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat F. Frabetti)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

| — | uchylenie postanowienia SSP z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie F-54/09, Giorgio LEBEDEF, zamieszkały 4, Neie Wee, L-1670, Senningerberg, Luksemburg, urzędnik Komisji Europejskiej, wspierany i reprezentowany przez adwokata Frédérica FRABETTIEGO, 5, rue Jean Bertels, L-1230 Luksemburg, avocat à la Cour, z adresem do doręczeń do jego kancelarii, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez J. Curralla i G. Berscheida, w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, strona pozwana, mającej za przedmiot żądanie stwierdzenia nieważności decyzji z 15.2.2008 r., 1.4.2008 r., 10.4.2008 r., 20.5.2008 r. i 14.7.2008 r. dotyczących potrącenia 39 dni z prawa wnoszącego odwołanie do urlopu za 2008 r.; |
| --- | --- |

—

uchylenie postanowienia SSP z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie F-54/09, Giorgio LEBEDEF, zamieszkały 4, Neie Wee, L-1670, Senningerberg, Luksemburg, urzędnik Komisji Europejskiej, wspierany i reprezentowany przez adwokata Frédérica FRABETTIEGO, 5, rue Jean Bertels, L-1230 Luksemburg, avocat à la Cour, z adresem do doręczeń do jego kancelarii, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez J. Curralla i G. Berscheida, w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, strona pozwana, mającej za przedmiot żądanie stwierdzenia nieważności decyzji z 15.2.2008 r., 1.4.2008 r., 10.4.2008 r., 20.5.2008 r. i 14.7.2008 r. dotyczących potrącenia 39 dni z prawa wnoszącego odwołanie do urlopu za 2008 r.;

| — | uwzględnienie żądań wnoszącego odwołanie w pierwszej instancji; |
| --- | --- |

—

uwzględnienie żądań wnoszącego odwołanie w pierwszej instancji;

| — | pomocniczo, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania do Sądu do spraw Służby Publicznej; |
| --- | --- |

—

pomocniczo, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania do Sądu do spraw Służby Publicznej;

| — | rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów i obciążenie Komisji kosztami. |
| --- | --- |

—

rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów i obciążenie Komisji kosztami.

Zarzuty i główne argumenty

W swoim odwołaniu wnoszący odwołanie żąda uchylenia postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej (SSP) wydanego w dniu 30 listopada 2009 r. w sprawie F-54/09 Lebedef przeciwko Komisji, odrzucającego jako oczywiście pozbawioną wszelkich podstaw prawnych skargę, na której podstawie wnoszący odwołanie wnosił o stwierdzenie nieważności szeregu decyzji dotyczących potrącenia 39 dni z jego prawa do corocznego urlopu za 2008 r.

W uzasadnieniu wnoszący odwołanie podnosi dziewięć zarzutów:

| — | naruszenie art. 1 akapit szósty załącznika II do regulaminu pracowniczego i art. 1 ust. 2 umowy ramowej dotyczącej stosunków między Komisją a organizacjami związkowymi i zawodowymi; |
| --- | --- |

—

naruszenie art. 1 akapit szósty załącznika II do regulaminu pracowniczego i art. 1 ust. 2 umowy ramowej dotyczącej stosunków między Komisją a organizacjami związkowymi i zawodowymi;

| — | błędna wykładnia i zastosowanie koncepcji wolności związkowej; |
| --- | --- |

—

błędna wykładnia i zastosowanie koncepcji wolności związkowej;

| — | okoliczności niezaistniałe w 2008 r.; |
| --- | --- |

—

okoliczności niezaistniałe w 2008 r.;

| — | naruszenie decyzji Komisji z dnia 28 kwietnia 2004 r. ustanawiającej przepisy wykonawcze w zakresie nieobecności w razie choroby czy wypadku; |
| --- | --- |

—

naruszenie decyzji Komisji z dnia 28 kwietnia 2004 r. ustanawiającej przepisy wykonawcze w zakresie nieobecności w razie choroby czy wypadku;

| — | błędna wykładnia i zastosowanie pojęć „uczestnictwa w reprezentacji pracowniczej”, „oddelegowania związkowego” i „misji związkowej”; |
| --- | --- |

—

błędna wykładnia i zastosowanie pojęć „uczestnictwa w reprezentacji pracowniczej”, „oddelegowania związkowego” i „misji związkowej”;

| — | wypaczenie i przeinaczenie okoliczności faktycznych oraz twierdzeń wnoszącego odwołanie, jak również niedokładność materialna twierdzeń SSP w odniesieniu do rejestracji „nieusprawiedliwionych nieobecności” w systemie SysPer2; |
| --- | --- |

—

wypaczenie i przeinaczenie okoliczności faktycznych oraz twierdzeń wnoszącego odwołanie, jak również niedokładność materialna twierdzeń SSP w odniesieniu do rejestracji „nieusprawiedliwionych nieobecności” w systemie SysPer2;

| — | błędna interpretacja oświadczeń wnoszącego odwołanie i błąd co do prawa, jakiego dopuścił się SSP przy dokonywaniu wykładni pojęcia „nieobecności”, zdefiniowanego w art. 57, 59 i 60 regulaminu pracowniczego; |
| --- | --- |

—

błędna interpretacja oświadczeń wnoszącego odwołanie i błąd co do prawa, jakiego dopuścił się SSP przy dokonywaniu wykładni pojęcia „nieobecności”, zdefiniowanego w art. 57, 59 i 60 regulaminu pracowniczego;

| — | błąd co do prawa, jakiego dopuścił się SSP przy zastosowaniu art. 60 regulaminu pracowniczego; oraz |
| --- | --- |

—

błąd co do prawa, jakiego dopuścił się SSP przy zastosowaniu art. 60 regulaminu pracowniczego; oraz

| — | brak uzasadnienia w odniesieniu do różnych decydujących kwestii zaskarżonego wyroku. |
| --- | --- |

—

brak uzasadnienia w odniesieniu do różnych decydujących kwestii zaskarżonego wyroku.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/49 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/49

---

Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2010 r. — Phoenix-Reisen i DRV przeciwko Komisji

(Sprawa T-58/10)

2010/C 113/79

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Phoenix-Reisen GmbH (Bonn, Niemcy) i Deutscher Reiseverband eV (DRV) (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat R. Gerharz)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 20 listopada 2009 r., doręczonej pismem z dnia 11 grudnia 2009 r., w której odmówiono zakwestionowania pomocy państwa w postaci przyznawania subwencji w razie niewypłacalności udzielonej przez Republikę Federalną Niemiec; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 20 listopada 2009 r., doręczonej pismem z dnia 11 grudnia 2009 r., w której odmówiono zakwestionowania pomocy państwa w postaci przyznawania subwencji w razie niewypłacalności udzielonej przez Republikę Federalną Niemiec;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Strona skarżąca kwestionuje decyzję Komisji C(2009) 8707 wersja ostateczna z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie pomocy państwa NN 55/2009 — Niemcy, Domniemana pomoc państwa w postaci przyznania subwencji na wypadek niewypłacalności i ich finansowania. W decyzji tej Komisja doszła do wniosku, że rozpatrywany środek nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi, że subwencjonowanie niewypłacalnych przedsiębiorstw nie znajduje uzasadnienia w świetle dyrektywy 80/987/EWG (1), gdyż służy ono wyłącznie ochronie pracowników niewypłacalnego przedsiębiorstwa, a nie samemu przedsiębiorstwu. Strona pozwana stoi na stanowisku, że w kontekście stosowanej w Republice Federalnej Niemiec praktyki prawnej niewypłacalne przedsiębiorstwa są bezpośrednimi beneficjentami subwencji wypłacanych w wypadku niewypłacalności. Strona skarżąca twierdzi nadto, iż przykłady innych państw Wspólnoty wskazują, że możliwe jest dokonanie transpozycji dyrektywy 80/987/EWG bez subwencjonowania jej konkurentów w niedozwolony sposób.

---

(1)  Dyrektywa Rady z dnia 20 października 1980 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy (Dz.U. L 283, s. 23).

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/49 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/49

---

Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 30 listopada 2009 r. w sprawie F-83/07, Zangerl-Posselt przeciwko Komisji, wniesione w dniu 10 lutego 2010 r. przez Brigitte Zangerl-Posselt

(Sprawa T-62/10 P)

2010/C 113/80

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Brigitte Zangerl-Posselt (Merzig, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Paulmann)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

| — | uchylenie zaskarżonego wyroku; |
| --- | --- |

—

uchylenie zaskarżonego wyroku;

| — | wydanie rozstrzygnięcia w sprawie i zgodnie z tym czego żądała wnosząca odwołanie w pierwszej instancji stwierdzenie nieważności, w międzyczasie utrzymanej w mocy przez decyzję w przedmiocie zażalenia z dnia 13 grudnia 2007 r., decyzji komisji konkursowej dla konkursu EPSO/AST/27/06 z dnia 25 lipca 2007 r. o niedopuszczeniu wnoszącej odwołanie do praktycznych i ustnych egzaminów przeprowadzonych w ramach tego konkursu; |
| --- | --- |

—

wydanie rozstrzygnięcia w sprawie i zgodnie z tym czego żądała wnosząca odwołanie w pierwszej instancji stwierdzenie nieważności, w międzyczasie utrzymanej w mocy przez decyzję w przedmiocie zażalenia z dnia 13 grudnia 2007 r., decyzji komisji konkursowej dla konkursu EPSO/AST/27/06 z dnia 25 lipca 2007 r. o niedopuszczeniu wnoszącej odwołanie do praktycznych i ustnych egzaminów przeprowadzonych w ramach tego konkursu;

| — | obciążenie Komisji całością kosztów postępowania w obydwu instancjach. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji całością kosztów postępowania w obydwu instancjach.

Zarzuty i główne argumenty

Odwołanie dotyczy wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie F-83/07 Zangerl-Posselt przeciwko Komisji, w którym skarga wnoszącej odwołanie została oddalona.

Celem uzasadnienia odwołania wnosząca je podnosi, że Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył prawo przy rozpatrywaniu przesłanek dopuszczenia do konkursu ogólnego EPSO/AST/27/06. W tym względzie zarzuca ona między innymi, że przy rozpatrywaniu czy dysponuje ona dyplomem w rozumieniu ogłoszenia o wspomnianym konkursie Sąd do spraw Służby Publicznej powołał się w największym stopniu na francuską wersję art. 5 ust. 3 lit. a) ppkt ii) regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich.

Ponadto argumentacja Sądu do spraw Służby Publicznej, w drodze której dążył on do oddalenia żądań wnoszącej odwołanie jest obarczona wieloma błędami prawnymi. W tym względzie utrzymuje ona między innymi, że dokonano ustaleń, których nieprawidłowość wynika z akt sprawy a także przeinaczono dowody.

Wnosząca odwołanie podnosi również, że, co prawda potwierdzono, iż miała miejsce zarzucana przez nią pośrednia dyskryminacja ze względu na wiek, która została jednak uznana za uzasadnioną przy pomocy niewystarczającego i błędnego uzasadnienia.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/50 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/50

---

Skarga wniesiona w dniu 10 lutego 2010 r. — Jurašinović przeciwko Radzie

(Sprawa T-63/10)

2010/C 113/81

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Ivan Jurašinović (Angers, Francja) (przedstawiciel: adwokat N. Amara-Lebret)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 7 grudnia 2009 r., którą skarżącemu odmówiono dostępu do następujących dokumentów:






  — | decyzje Rady dotyczące przekazania Międzynarodowemu Trybunałowi Karnemu dla byłej Jugosławii dokumentów, których Trybunał ten żądał w ramach procesu Gotowiny; |
| --- | --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 7 grudnia 2009 r., którą skarżącemu odmówiono dostępu do następujących dokumentów:

—

decyzje Rady dotyczące przekazania Międzynarodowemu Trybunałowi Karnemu dla byłej Jugosławii dokumentów, których Trybunał ten żądał w ramach procesu Gotowiny;

| — | całej korespondencji w tym względzie pomiędzy Instytucjami UE i Międzynarodowym Trybunałem Karnym dla byłej Jugosławii (włącznie z ewentualnymi załącznikami) i w szczególności pierwotnych wniosków pochodzących zarówno od Międzynarodowego Trybunału Karnego dla byłej Jugosławii jak i adwokatów A. Gotowiny; |
| --- | --- |

—

całej korespondencji w tym względzie pomiędzy Instytucjami UE i Międzynarodowym Trybunałem Karnym dla byłej Jugosławii (włącznie z ewentualnymi załącznikami) i w szczególności pierwotnych wniosków pochodzących zarówno od Międzynarodowego Trybunału Karnego dla byłej Jugosławii jak i adwokatów A. Gotowiny;

| — | nakazanie Sekretariatowi Generalnemu Rady UE udostępnienia w formie elektronicznej wszystkich żądanych dokumentów; |
| --- | --- |

—

nakazanie Sekretariatowi Generalnemu Rady UE udostępnienia w formie elektronicznej wszystkich żądanych dokumentów;

| — | obciążenie Rady UE obowiązkiem zwrotu skarżącemu kwoty 2 000 EUR netto tudzież 2 392 EUR brutto tytułem kosztów postępowania, włącznie z odsetkami obliczonymi według stopy ustalanej przez EBC na dzień, w którym skarga wpłynęła |
| --- | --- |

—

obciążenie Rady UE obowiązkiem zwrotu skarżącemu kwoty 2 000 EUR netto tudzież 2 392 EUR brutto tytułem kosztów postępowania, włącznie z odsetkami obliczonymi według stopy ustalanej przez EBC na dzień, w którym skarga wpłynęła

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszej skardze skarżący żąda stwierdzenia nieważności decyzji Rady z dnia 7 grudnia 2009 r. odmawiającej mu dostępu do decyzji Rady dotyczących przekazania Międzynarodowemu Trybunałowi Karnemu dla byłej Jugosławii (MTKJ) dokumentów, których ten Trybunał żądał w ramach procesu Gotowiny i całej korespondencji w tym względzie pomiędzy Instytucjami UE i Międzynarodowym Trybunałem Karnym dla byłej Jugosławii (włącznie z ewentualnymi załącznikami) i w szczególności pierwotnych wniosków pochodzących zarówno od Międzynarodowego Trybunału Karnego dla byłej Jugosławii jak i adwokatów A. Gotowiny.

Celem uzasadnienia skargi skarżący podnosi cztery zarzuty:

| — | naruszenie prawa w zakresie w jakim Rada odmówiła dostępu do dokumentów na podstawie art. 70b regulaminu postępowania i w przedmiocie dowodów przed MTKJ, podczas gdy przepis ten nie znajdował zastosowania; |
| --- | --- |

—

naruszenie prawa w zakresie w jakim Rada odmówiła dostępu do dokumentów na podstawie art. 70b regulaminu postępowania i w przedmiocie dowodów przed MTKJ, podczas gdy przepis ten nie znajdował zastosowania;

| — | brak zagrożenia bezpieczeństwa postępowania sądowego i opinii prawnych na podstawie art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001 (1), ponieważ wyjątek ten dotyczy ochrony postępowań sądowych w Unii Europejskiej i w państwach członkowskich a nie postępowania sądowego przed Międzynarodowym Trybunałem Karnym dla byłej Jugosławii, który znajduje się poza jurysdykcją UE; |
| --- | --- |

—

brak zagrożenia bezpieczeństwa postępowania sądowego i opinii prawnych na podstawie art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001 (1), ponieważ wyjątek ten dotyczy ochrony postępowań sądowych w Unii Europejskiej i w państwach członkowskich a nie postępowania sądowego przed Międzynarodowym Trybunałem Karnym dla byłej Jugosławii, który znajduje się poza jurysdykcją UE;

| — | brak zagrożenia interesu publicznego w odniesieniu do stosunków międzynarodowych na podstawie art. 4 ust. 1 lit. a) tiret trzecie tegoż rozporządzenia; |
| --- | --- |

—

brak zagrożenia interesu publicznego w odniesieniu do stosunków międzynarodowych na podstawie art. 4 ust. 1 lit. a) tiret trzecie tegoż rozporządzenia;

| — | istnienie nadrzędnego interesu publicznego na podstawie art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001, ponieważ skarżący żądał przekazania mu wskazanych dokumentów w celu obrony swoich praw w postępowaniu w sprawie T-465/09. Wniosek ten odnosi się do dostępu do sądu i do prawa do rzetelnego procesu przed sądem europejskim. Ponadto, konflikt, którego dotyczą te dokumenty zakończył się w 1995 r. |
| --- | --- |

—

istnienie nadrzędnego interesu publicznego na podstawie art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001, ponieważ skarżący żądał przekazania mu wskazanych dokumentów w celu obrony swoich praw w postępowaniu w sprawie T-465/09. Wniosek ten odnosi się do dostępu do sądu i do prawa do rzetelnego procesu przed sądem europejskim. Ponadto, konflikt, którego dotyczą te dokumenty zakończył się w 1995 r.

---

(1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz. U. L 145, s. 43).

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/51 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/51

---

Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2010 r. — Zuckerfabrik Jülich przeciwko Komisji

(Sprawa T-66/10)

2010/C 113/82

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Zuckerfabrik Jülich AG (Jülich, Niemcy) (Przedstawiciele: adwokaci H.-J. Prieß i B. Sachs)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 1193/2009 z dnia 3 listopada 2009 r. dokonującego sprostowania rozporządzeń (WE) nr 1762/2003, (WE) nr 1775/2004, (WE) nr 1686/2005 i (WE) nr 164/2007 oraz ustalającego wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na lata gospodarcze 2002/2003, 2003/2004, 2004/2005 i 2005/2006; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 1193/2009 z dnia 3 listopada 2009 r. dokonującego sprostowania rozporządzeń (WE) nr 1762/2003, (WE) nr 1775/2004, (WE) nr 1686/2005 i (WE) nr 164/2007 oraz ustalającego wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na lata gospodarcze 2002/2003, 2003/2004, 2004/2005 i 2005/2006;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

Po pierwsze skarżąca podnosi zarzut naruszenia art. 233 WE (analogicznie art. 266 TFUE), twierdząc, że Komisja nie zastosowała wymogów określonych w wyroku Trybunału z dnia 8 maja 2008 r. w sprawach połączonych C-5/06 i od C-23/06 do C-36/06, Zb.Orz. s. I-3231. W wyroku tym Trybunał wskazał, w jaki sposób określać należy parametry „nadwyżki przeznaczonej na wywóz” i „łącznej ilości zobowiązań dotyczących wywozu” przy obliczaniu wysokości opłat produkcyjnych w sektorze cukru dla lat gospodarczych od 2002/2003 do 2005/2006. Skarżąca stoi na stanowisku, że w zaskarżonym rozporządzeniu Komisja zmieniła także trzeci parametr, a mianowicie „całkowitą kwotę refundacji”, mimo że jej obliczanie nie stanowiło przedmiotu postępowania w sprawie Zuckerfabrik Jülich.

W ramach zarzutu drugiego skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła art. 15 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 (1), a także wypaczyła sens oraz cel kwestionowanego rozporządzenia. W tym względzie utrzymuje ona w szczególności, że w ramach całkowitej kwoty refundacji Komisja uwzględniła refundacje wywozowe, które nie były przedmiotem roszczeń ani nie zostały wypłacone. Ponadto zryczałtowanie miesięcznych wielkości wywozu doprowadziło do powstania nieścisłości w obliczeniach. Skarżąca podnosi w tym względzie, że w sprawie Zuckerfabrik Jülich Trybunał zabronił ustalania a priori całkowitej straty na kwotę wyższą od wydatków związanych z refundacjami.

Po trzecie skarżąca zarzuca naruszenie zasady niedziałania prawa wstecz, twierdząc, że w zaskarżonym rozporządzeniu Komisja zmieniła całkowitą kwotę refundacji z mocą wsteczną.

W ramach zarzutu czwartego skarżąca podnosi, że w dniu 3 listopada 2009 r. Komisja nie posiadała już kompetencji do przyjęcia rozporządzenia w sprawie opłat produkcyjnych w sektorze cukru w odniesieniu do lat gospodarczych od 2002/2003 do 2005/2006, gdyż w chwili przyjęcia tego rozporządzenia nie obowiązywało już wskazane przez Komisję jako podstawa prawna rozporządzenie nr 1260/2001, w prawie wtórnym nie istniała żadna inna podstawa prawna, zaś w świetle stosownych postanowień traktatu WE kompetencje w tym zakresie przysługiwały nie Komisji, lecz Radzie.

W ramach zarzutu piątego skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła art. 37 ust. 2 WE, gdyż zgodnie z tym przepisem do przyjęcia zaskarżonego rozporządzenia należało wybrać inną procedurę.

Skarżąca podnosi wreszcie zarzut naruszenia obowiązku uzasadnienia wynikającego z art. 253 WE (art. 296 ust. 2 TFUE), twierdząc, że zaskarżone rozporządzenie Komisja uzasadniła stosowaniem wyroku w sprawie Zuckerfabrik Jülich, jednakże — według skarżącej — nie uwzględniła ona wymogów sformułowanych w tym wyroku.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru (Zb.Orz. L 178, s. 1).

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/52 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/52

---

Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2010 r. — Intermark przeciwko OHIM — Natex International (NATY’S)

(Sprawa T-72/10)

2010/C 113/83

Język skargi: węgierski

Strony

Strona skarżąca: Intermark Srl (Stei, Rumunia) (przedstawiciel: adwokat Á.M. László)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Natex International Trade SpA (Pioltello, Włochy)

Żądania strony skarżącej

| — | zmiana decyzji strony pozwanej i odrzucenie w całości zgłoszenia do rejestracji w odniesieniu do wszystkich towarów; |
| --- | --- |

—

zmiana decyzji strony pozwanej i odrzucenie w całości zgłoszenia do rejestracji w odniesieniu do wszystkich towarów;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Natex International Trade SpA

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „NATY’S” dla towarów należących do klas 29, 30 i 32 (zgłoszenie nr 5 810 627)

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Strona skarżąca

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny znak towarowy „Naty” dla towarów i usług należących do klas 30 i 35 (wspólnotowy znak towarowy nr 4 149 456)

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

---

(1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/52 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/52

---

Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2010 r. — Embraer i in. przeciwko Komisji

(Sprawa T-75/10)

2010/C 113/84

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Empresa Brasileira de Aeronáutica, SA (Embraer) (São José dos Campos, Brazylia), Embraer Aviation Europe SAS (EAE) (Villepinte, Francja), Indústria Aeronáutica de Portugal SA (OGMA) (Alverca do Ribatejo, Portugalia) (przedstawiciele: U. O’Dwyer i A. Martin, Solicitors)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji,

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżące żądają stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2009) 4541 wersja ostateczna z dnia 17 czerwca 2009 r. uznającej za zgodną ze wspólnym rynkiem pomoc przeznaczoną na finansowanie kosztów badań i rozwoju związanych z zaprojektowaniem i wykonaniem produktu lotniczego przyznaną przez władze Zjednoczonego Królestwa na rzecz Bombardier (Short Brothers) [N 654/2008] (1). Decyzja Komisji została wydana po przeprowadzeniu badania wstępnego zgodnie z art. 108 ust. 3 TFUE. Skarżące są konkurentami beneficjenta pomocy i złożyły skargę, sprzeciwiając się zamierzonej pomocy i żądając, aby Komisja wszczęła formalne postępowanie wyjaśniające.

Na poparcie skargi o stwierdzenie nieważności skarżące podnoszą następujące zarzuty:

| | Po pierwsze, skarżące uważają, że Komisja napotkała na poważne trudności podczas badania wstępnego zgodności pomocy państwa ze wspólnym rynkiem i w związku z tym była zobowiązana do wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE. Wskazują one ponadto, że nie wszczynając formalnego postępowania Komisja pozbawiła skarżące i inne zainteresowane strony prawa do przedstawienia uwag podczas przeprowadzanego przez Komisję badania. Zdaniem skarżących stanowi to uchybienie proceduralne będące naruszeniem traktatu. |
| --- | --- |

Po pierwsze, skarżące uważają, że Komisja napotkała na poważne trudności podczas badania wstępnego zgodności pomocy państwa ze wspólnym rynkiem i w związku z tym była zobowiązana do wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE. Wskazują one ponadto, że nie wszczynając formalnego postępowania Komisja pozbawiła skarżące i inne zainteresowane strony prawa do przedstawienia uwag podczas przeprowadzanego przez Komisję badania. Zdaniem skarżących stanowi to uchybienie proceduralne będące naruszeniem traktatu.

| | O poważnych trudnościach napotkanych przez Komisję świadczą w szczególności:






  — | długi czas trwania i okoliczności badania wstępnego; |
| --- | --- | --- |

O poważnych trudnościach napotkanych przez Komisję świadczą w szczególności:

—

długi czas trwania i okoliczności badania wstępnego;

| — | niewyznaczenie przez Komisję rynku skrzydeł samolotów mających od 100 do 149 miejsc jako właściwego rynku produktowego; |
| --- | --- |

—

niewyznaczenie przez Komisję rynku skrzydeł samolotów mających od 100 do 149 miejsc jako właściwego rynku produktowego;

| — | niezbadanie przez Komisję wpływu pomocy państwa na konkurencję na rynku skrzydeł samolotów mających od 100 do 149 miejsc; |
| --- | --- |

—

niezbadanie przez Komisję wpływu pomocy państwa na konkurencję na rynku skrzydeł samolotów mających od 100 do 149 miejsc;

| — | przeprowadzone przez Komisję badanie wpływu pomocy państwa na konkurencję na rynku gotowych samolotów mających od 100 do 149 miejsc, które jest niewystarczające i niekompletne. |
| --- | --- |

—

przeprowadzone przez Komisję badanie wpływu pomocy państwa na konkurencję na rynku gotowych samolotów mających od 100 do 149 miejsc, które jest niewystarczające i niekompletne.

| | Po drugie, skarżące twierdzą, iż wyznaczenie przez Komisję rzekomego rynku maszyn lotniczych i brak wyznaczenia właściwego rynku skrzydeł samolotów mających od 100 do 149 miejsc stanowi oczywisty błąd w ocenie zgodności pomocy państwa ze wspólnym rynkiem dokonywanej na podstawie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE. |
| --- | --- |

Po drugie, skarżące twierdzą, iż wyznaczenie przez Komisję rzekomego rynku maszyn lotniczych i brak wyznaczenia właściwego rynku skrzydeł samolotów mających od 100 do 149 miejsc stanowi oczywisty błąd w ocenie zgodności pomocy państwa ze wspólnym rynkiem dokonywanej na podstawie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE.

| | Po trzecie, podnoszą one, że nieprzeprowadzenie przez Komisje badania wpływu pomocy państwa na właściwy rynek skrzydeł samolotów mających od 100 do 149 miejsc stanowi oczywisty błąd w ocenie zgodności pomocy państwa ze wspólnym rynkiem dokonywanej na podstawie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE. |
| --- | --- |

Po trzecie, podnoszą one, że nieprzeprowadzenie przez Komisje badania wpływu pomocy państwa na właściwy rynek skrzydeł samolotów mających od 100 do 149 miejsc stanowi oczywisty błąd w ocenie zgodności pomocy państwa ze wspólnym rynkiem dokonywanej na podstawie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE.

| | Po czwarte, wskazują one, że przeprowadzone przez Komisję niekompletne i wadliwe badanie wpływu pomocy państwa na rynek gotowych samolotów mających od 100 do 149 miejsc stanowi oczywisty błąd w ocenie zgodności pomocy państwa ze wspólnym rynkiem dokonywanej na podstawie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE. |
| --- | --- |

Po czwarte, wskazują one, że przeprowadzone przez Komisję niekompletne i wadliwe badanie wpływu pomocy państwa na rynek gotowych samolotów mających od 100 do 149 miejsc stanowi oczywisty błąd w ocenie zgodności pomocy państwa ze wspólnym rynkiem dokonywanej na podstawie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE.

---

(1)  Dz.U. 2009 C 298, s. 2.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/53 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/53

---

Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2010 r. — Certmedica International GmbH przeciwko OHIM — Lehning Entreprise (L112)

(Sprawa T-77/10)

2010/C 113/85

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Certmedica International GmbH (Aschaffenburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. Pfortner)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Lehning Entreprise SARL (Sainte Barbe, Francja)

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 9 grudnia 2009 r. (sprawa R 934/2009-2), doręczonej w dniu 21 grudnia 2009 r., w zakresie dotyczącym unieważnienia wspólnotowego znaku towarowego „L112” (EU 002349728) w odniesieniu do towarów: „preparaty farmaceutyczne i weterynaryjne; produkty lecznicze do przyjmowania doustnie; suplementy diety do celów leczniczych” z klasy 5;
  tytułem żądania ewentualnego stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 9 grudnia 2009 r. (sprawa R 934/2009-2), doręczonej w dniu 21 grudnia 2009 r., w zakresie dotyczącym unieważnienia wspólnotowego znaku towarowego „L112” (EU 002349728) w odniesieniu do towarów: „produkty lecznicze do przyjmowania doustnie; suplementy diety do celów leczniczych” z klasy 5;
  tytułem dalszego żądania ewentualnego stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 9 grudnia 2009 r. (sprawa R 934/2009-2), doręczonej w dniu 21 grudnia 2009 r., w zakresie dotyczącym unieważnienia wspólnotowego znaku towarowego „L112” (EU 002349728) w odniesieniu do towarów: „produkty lecznicze do przyjmowania doustnie” z klasy 5; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 9 grudnia 2009 r. (sprawa R 934/2009-2), doręczonej w dniu 21 grudnia 2009 r., w zakresie dotyczącym unieważnienia wspólnotowego znaku towarowego „L112” (EU 002349728) w odniesieniu do towarów: „preparaty farmaceutyczne i weterynaryjne; produkty lecznicze do przyjmowania doustnie; suplementy diety do celów leczniczych” z klasy 5;

tytułem żądania ewentualnego stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 9 grudnia 2009 r. (sprawa R 934/2009-2), doręczonej w dniu 21 grudnia 2009 r., w zakresie dotyczącym unieważnienia wspólnotowego znaku towarowego „L112” (EU 002349728) w odniesieniu do towarów: „produkty lecznicze do przyjmowania doustnie; suplementy diety do celów leczniczych” z klasy 5;

tytułem dalszego żądania ewentualnego stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 9 grudnia 2009 r. (sprawa R 934/2009-2), doręczonej w dniu 21 grudnia 2009 r., w zakresie dotyczącym unieważnienia wspólnotowego znaku towarowego „L112” (EU 002349728) w odniesieniu do towarów: „produkty lecznicze do przyjmowania doustnie” z klasy 5;

| — | oddalenie w całości opartego na francuskim znaku towarowym „L.114” (F 1 312 700) wniosku o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego „L112” (EU 002349728) i utrzymanie w mocy rejestracji wspólnotowego znaku towarowego „L112” dla następujących towarów:

  „klasa 5: preparaty farmaceutyczne, weterynaryjne i środki sanitarne; produkty lecznicze do przyjmowania doustnie; suplementy diety do celów leczniczych; dietetyczne koncentraty żywieniowe na bazie skorupiaków (jak chitozan)”;
  „klasa 29: koncentraty żywieniowe na bazie skorupiaków (jak chitozan)”;

  tytułem żądania ewentualnego, oddalenie opartego na francuskim znaku towarowym „L.114” (F 1 312 700) wniosku o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego „L112” (EU 002349728) w zakresie dotyczącym unieważnienia znaku towarowego „L112” w odniesieniu do należących do klasy 5 towarów: „produkty lecznicze do przyjmowania doustnie; suplementy diety do celów leczniczych” i utrzymanie w mocy rejestracji wspólnotowego znaku towarowego „L112” dla następujących towarów:

  „klasa 5: środki sanitarne; produkty lecznicze do przyjmowania doustnie; suplementy diety do celów leczniczych; dietetyczne koncentraty żywieniowe na bazie skorupiaków (jak chitozan);
  klasa 29: koncentraty żywieniowe na bazie skorupiaków (jak chitozan)”;

  tytułem dalszego żądania ewentualnego oddalenie opartego na francuskim znaku towarowym „L.114” (F 1 312 700) wniosku o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego „L112” (EU 002349728) w zakresie dotyczącym żądania unieważnienia znaku towarowego „L112” w odniesieniu do należących do klasy 5 towarów: „produkty lecznicze do przyjmowania doustnie” i utrzymanie w mocy rejestracji wspólnotowego znaku towarowego „L112” dla następujących towarów:

  „klasa 5: środki sanitarne; produkty lecznicze do przyjmowania doustnie; dietetyczne koncentraty żywieniowe na bazie skorupiaków (jak chitozan);
  klasa 29: koncentraty żywieniowe na bazie skorupiaków (jak chitozan)”; |
| --- | --- |

—

oddalenie w całości opartego na francuskim znaku towarowym „L.114” (F 1 312 700) wniosku o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego „L112” (EU 002349728) i utrzymanie w mocy rejestracji wspólnotowego znaku towarowego „L112” dla następujących towarów:

„klasa 5: preparaty farmaceutyczne, weterynaryjne i środki sanitarne; produkty lecznicze do przyjmowania doustnie; suplementy diety do celów leczniczych; dietetyczne koncentraty żywieniowe na bazie skorupiaków (jak chitozan)”;

„klasa 29: koncentraty żywieniowe na bazie skorupiaków (jak chitozan)”;

tytułem żądania ewentualnego, oddalenie opartego na francuskim znaku towarowym „L.114” (F 1 312 700) wniosku o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego „L112” (EU 002349728) w zakresie dotyczącym unieważnienia znaku towarowego „L112” w odniesieniu do należących do klasy 5 towarów: „produkty lecznicze do przyjmowania doustnie; suplementy diety do celów leczniczych” i utrzymanie w mocy rejestracji wspólnotowego znaku towarowego „L112” dla następujących towarów:

„klasa 5: środki sanitarne; produkty lecznicze do przyjmowania doustnie; suplementy diety do celów leczniczych; dietetyczne koncentraty żywieniowe na bazie skorupiaków (jak chitozan);

klasa 29: koncentraty żywieniowe na bazie skorupiaków (jak chitozan)”;

tytułem dalszego żądania ewentualnego oddalenie opartego na francuskim znaku towarowym „L.114” (F 1 312 700) wniosku o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego „L112” (EU 002349728) w zakresie dotyczącym żądania unieważnienia znaku towarowego „L112” w odniesieniu do należących do klasy 5 towarów: „produkty lecznicze do przyjmowania doustnie” i utrzymanie w mocy rejestracji wspólnotowego znaku towarowego „L112” dla następujących towarów:

„klasa 5: środki sanitarne; produkty lecznicze do przyjmowania doustnie; dietetyczne koncentraty żywieniowe na bazie skorupiaków (jak chitozan);

klasa 29: koncentraty żywieniowe na bazie skorupiaków (jak chitozan)”;

| — | obciążenie wnoszącej o unieważnienie kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu w sprawie unieważnienia i w postępowaniu odwoławczym;
  tytułem żądania ewentualnego obciążenie wnoszącej o unieważnienie kosztami postępowania w sprawie unieważnienia w zakresie, w jakim znak towarowy „L112” (EU 002349728) został unieważniony dla towarów: „preparaty farmaceutyczne” (20 %);
  tytułem dalszego żądania ewentualnego obciążenie wnoszącej o unieważnienie kosztami postępowania w sprawie unieważnienia w zakresie, w jakim znak towarowy „L112” (EU 002349728) został unieważniony dla towarów: „preparaty farmaceutyczne; suplementy diety do celów leczniczych” (30 %). |
| --- | --- |

—

obciążenie wnoszącej o unieważnienie kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu w sprawie unieważnienia i w postępowaniu odwoławczym;

tytułem żądania ewentualnego obciążenie wnoszącej o unieważnienie kosztami postępowania w sprawie unieważnienia w zakresie, w jakim znak towarowy „L112” (EU 002349728) został unieważniony dla towarów: „preparaty farmaceutyczne” (20 %);

tytułem dalszego żądania ewentualnego obciążenie wnoszącej o unieważnienie kosztami postępowania w sprawie unieważnienia w zakresie, w jakim znak towarowy „L112” (EU 002349728) został unieważniony dla towarów: „preparaty farmaceutyczne; suplementy diety do celów leczniczych” (30 %).

Zarzuty i główne argumenty

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Wspólnotowy znak towarowy nr 2 349 728 dla towarów z klas 5 i 29

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie:

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego:

Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Lehning Entreprise SARL

Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego:

Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: Zarejestrowany we Francji słowny znak towarowy „L.114” (nr 1 312 700), przy czym wniosek o unieważnienie dotyczył określonych towarów z klasy 5

Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie:

Decyzja Wydziału Unieważnień: Uwzględnienie wniosku o unieważnienie i częściowe unieważnienie zakwestionowanego wspólnotowego znaku towarowego

Decyzja Wydziału Unieważnień:

Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe uwzględnienie odwołania strony skarżącej

Decyzja Izby Odwoławczej:

Podniesione zarzuty:

Podniesione zarzuty:

| — | nieprzedstawienie przez wnoszącą o unieważnienie dowodu używania francuskiego znaku towarowego „L.114”; |
| --- | --- |

—

nieprzedstawienie przez wnoszącą o unieważnienie dowodu używania francuskiego znaku towarowego „L.114”;

| — | brak podobieństwa między porównywanymi towarami z klasy 5; |
| --- | --- |

—

brak podobieństwa między porównywanymi towarami z klasy 5;

| — | dokonanie przez Izbę Odwoławczą błędnej pod względem prawnym oceny podobieństwa oznaczeń. |
| --- | --- |

—

dokonanie przez Izbę Odwoławczą błędnej pod względem prawnym oceny podobieństwa oznaczeń.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/55 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/55

---

Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2010 r. — Lehning Entreprise przeciwko OHIM — Certmedica International (L112)

(Sprawa T-78/10)

2010/C 113/86

Język skargi: francuski

Strony

Strona skarżąca: Lehning Entreprise (Sainte-Barbe, Francja) (przedstawiciel: adwokat P. Demoly)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Certmedica International GmbH

Żądania strony skarżącej

| — | wobec podobieństwa oznaczeń i towarów istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku spornych znaków towarowych L.114 i L112 w odniesieniu do ogółu towarów z klasy 5 wskazanych w ich rejestracji. W konsekwencji należy stwierdzić nieważność wydanej decyzji w zakresie w jakim oddalono w niej wniosek strony skarżącej o unieważnienie w odniesieniu do następujących towarów: „preparaty higieniczne” i „dietetyczne koncentraty spożywcze na bazie skorupiaków (jak chitosan)”, a w pozostałym zakresie utrzymać ją w mocy. |
| --- | --- |

—

wobec podobieństwa oznaczeń i towarów istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku spornych znaków towarowych L.114 i L112 w odniesieniu do ogółu towarów z klasy 5 wskazanych w ich rejestracji. W konsekwencji należy stwierdzić nieważność wydanej decyzji w zakresie w jakim oddalono w niej wniosek strony skarżącej o unieważnienie w odniesieniu do następujących towarów: „preparaty higieniczne” i „dietetyczne koncentraty spożywcze na bazie skorupiaków (jak chitosan)”, a w pozostałym zakresie utrzymać ją w mocy.

| — | wreszcie, mając na względzie okoliczności sprawy, wyjątkowo niesłuszne byłoby pozostawienie po stronie skarżącej niepodlegających zwrotowi kosztów, jakie musiała ponieść w związku tym oczywiście pozbawionym podstawy postępowaniem. Skarżąca domaga się zatem zasądzenia od spółki Certmedica International GmbH na swoją rzecz kosztów postępowania poniesionych przez skarżącą, poczynając od sprzeciwu. |
| --- | --- |

—

wreszcie, mając na względzie okoliczności sprawy, wyjątkowo niesłuszne byłoby pozostawienie po stronie skarżącej niepodlegających zwrotowi kosztów, jakie musiała ponieść w związku tym oczywiście pozbawionym podstawy postępowaniem. Skarżąca domaga się zatem zasądzenia od spółki Certmedica International GmbH na swoją rzecz kosztów postępowania poniesionych przez skarżącą, poczynając od sprzeciwu.

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie:„L112” dla towarów z klas 5 i 29 (wspólnotowy znak towarowy nr 2 349 728)

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Certmedica International GmbH

Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: skarżąca

Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: krajowy znak towarowy „L.114” zarejestrowany we Francji dla towarów z klasy 5 (nr 1 312 700)

Decyzja Wydziału Unieważnień: częściowe uwzględnienie wniosku o unieważnienie znaku towarowego dla towarów z klasy 5

Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe uwzględnienie odwołania wniesionego przez Certmedica International

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8, art. 52 i art. 53 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego polegające na istnieniu prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych w odniesieniu do towarów „preparaty higieniczne” i „dietetyczne koncentraty spożywcze na bazie skorupiaków (jak chitosan)”

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/56 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/56

---

Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2010 r. — COLT Télécommunications France przeciwko Komisji Europejskiej

(Sprawa T-79/10)

2010/C 113/87

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: COLT Télécommunications France SAS (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat M. Debroux)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

| — | nakazanie przekazania przez Komisję w ramach środków organizacji postępowania i środków dowodowych, o których mowa w art. 49, 64 i 65 regulaminu postępowania Sądu, niektórych dokumentów wymienionych w decyzji Komisji C(2009) 7426 wersja ostateczna (pomoc państwa N 331/2008 — Francja); |
| --- | --- |

—

nakazanie przekazania przez Komisję w ramach środków organizacji postępowania i środków dowodowych, o których mowa w art. 49, 64 i 65 regulaminu postępowania Sądu, niektórych dokumentów wymienionych w decyzji Komisji C(2009) 7426 wersja ostateczna (pomoc państwa N 331/2008 — Francja);

| — | stwierdzenie nieważności decyzji w zakresie, w jakim uznaje ona, że „zgłoszony środek nie stanowi pomocy w rozumieniu art. 87 ust. 1 traktatu”; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji w zakresie, w jakim uznaje ona, że „zgłoszony środek nie stanowi pomocy w rozumieniu art. 87 ust. 1 traktatu”;

| — | obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca żąda stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2009) 7426 wersja ostateczna z dnia 30 września 2009 r. uznającej, że rekompensata kosztów świadczenia usługi publicznej w wysokości 59 milionów EUR, przyznana przez władze francuskie na rzecz konsorcjum mającego na celu budowę i obsługę ultraszerokopasmowej sieci łączności elektronicznej (projekt THD 92) w departamencie Hauts–de–Seine, nie stanowi pomocy państwa.

Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi jeden zarzut dotyczący braku wszczęcia przez Komisję formalnego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 108 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). Zarzut ten składa się z siedmiu części.

| — | część pierwsza zarzutu oparta jest na twierdzeniu, że wyjątkowo długi czas przygotowania decyzji (15 miesięcy) świadczy sam w sobie o złożoności zagadnienia i potrzebie wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego; |
| --- | --- |

—

część pierwsza zarzutu oparta jest na twierdzeniu, że wyjątkowo długi czas przygotowania decyzji (15 miesięcy) świadczy sam w sobie o złożoności zagadnienia i potrzebie wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego;

| — | w części drugiej zarzutu skarżąca podnosi, iż na podstawie kalendarza rozwoju sieci w dwóch etapach Komisja powinna wyciągnąć wniosek, że przynajmniej pierwszy etap rozwoju sieci, skupionej na obszarach o dużym zagęszczeniu i wysokiej rentowności, nie wymaga subwencji publicznej; |
| --- | --- |

—

w części drugiej zarzutu skarżąca podnosi, iż na podstawie kalendarza rozwoju sieci w dwóch etapach Komisja powinna wyciągnąć wniosek, że przynajmniej pierwszy etap rozwoju sieci, skupionej na obszarach o dużym zagęszczeniu i wysokiej rentowności, nie wymaga subwencji publicznej;

| — | część trzecia zarzutu opiera się na wykazaniu, że metodologia przyjęta w decyzji w celu określenia rzekomych obszarów nierentownych zasługuje na krytykę i jest sprzeczna z ustaleniami ARCEP, francuskiego regulatora sektorowego; te sprzeczności i błędy metodologiczne powinny były doprowadzić do wszczęcia etapu szczegółowego postępowania wyjaśniającego; |
| --- | --- |

—

część trzecia zarzutu opiera się na wykazaniu, że metodologia przyjęta w decyzji w celu określenia rzekomych obszarów nierentownych zasługuje na krytykę i jest sprzeczna z ustaleniami ARCEP, francuskiego regulatora sektorowego; te sprzeczności i błędy metodologiczne powinny były doprowadzić do wszczęcia etapu szczegółowego postępowania wyjaśniającego;

| — | czwarta część zarzutu dotyczy licznych i uzasadnionych sprzeciwów konkurencyjnych operatorów, które również powinny doprowadzić do wszczęcia przez Komisję postępowania wyjaśniającego; |
| --- | --- |

—

czwarta część zarzutu dotyczy licznych i uzasadnionych sprzeciwów konkurencyjnych operatorów, które również powinny doprowadzić do wszczęcia przez Komisję postępowania wyjaśniającego;

| — | w piątej części skarżąca podnosi, iż Komisja nie dokonała kontroli, choćby minimalnej, aby upewnić się, że władze francuskie nie popełniły oczywistego błędu w ocenie przy tworzeniu rzekomej usługi w ogólnym interesie gospodarczym, w szczególności ze względu na brak niewydolności rynku; |
| --- | --- |

—

w piątej części skarżąca podnosi, iż Komisja nie dokonała kontroli, choćby minimalnej, aby upewnić się, że władze francuskie nie popełniły oczywistego błędu w ocenie przy tworzeniu rzekomej usługi w ogólnym interesie gospodarczym, w szczególności ze względu na brak niewydolności rynku;

| — | część szósta zarzutu również dotyczy braku kontroli, choćby minimalnej, oczywistego błędu w ocenie popełnionego przez władze francuskie przy tworzeniu usługi w ogólnym interesie gospodarczym, w szczególności ze względu na brak swoistego charakteru planowanej interwencji publicznej; |
| --- | --- |

—

część szósta zarzutu również dotyczy braku kontroli, choćby minimalnej, oczywistego błędu w ocenie popełnionego przez władze francuskie przy tworzeniu usługi w ogólnym interesie gospodarczym, w szczególności ze względu na brak swoistego charakteru planowanej interwencji publicznej;

| — | wreszcie, w części siódmej zarzutu skarżąca twierdzi, że decyzja nie uwzględnia rzeczywistego ryzyka nadmiernej rekompensaty rzekomych kosztów związanych z przywołanymi zobowiązaniami w zakresie świadczenia usługi publicznej. |
| --- | --- |

—

wreszcie, w części siódmej zarzutu skarżąca twierdzi, że decyzja nie uwzględnia rzeczywistego ryzyka nadmiernej rekompensaty rzekomych kosztów związanych z przywołanymi zobowiązaniami w zakresie świadczenia usługi publicznej.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/57 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/57

---

Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2010 r. — Bell & Ross przeciwko OHIM — Klockgrossisten i Norden (Przedstawienie zegarka)

(Sprawa T-80/10)

2010/C 113/88

Język skargi: francuski

Strony

Strona skarżąca: Bell & Ross BV (Zoetermeer, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat S. Guerlain)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Klockgrossisten i Norden AB (Upplands Väsby, Szwecja)

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej z dnia 9 grudnia 2009 r. w sprawie R 1285/2008-3, doręczonej przedstawicielom spółki BELL & ROSS BV w dniu 16 grudnia 2009 r. z powodu:






  — | naruszenia przepisów art. 91 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 w sprawie wzorów wspólnotowych; |
| --- | --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej z dnia 9 grudnia 2009 r. w sprawie R 1285/2008-3, doręczonej przedstawicielom spółki BELL & ROSS BV w dniu 16 grudnia 2009 r. z powodu:

—

naruszenia przepisów art. 91 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 w sprawie wzorów wspólnotowych;

| — | naruszenia przepisów art. 63 i 57 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 w sprawie wzorów wspólnotowych oraz art. 6 Europejskiej konwencji praw człowieka; |
| --- | --- |

—

naruszenia przepisów art. 63 i 57 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 w sprawie wzorów wspólnotowych oraz art. 6 Europejskiej konwencji praw człowieka;

| — | naruszenia przepisów art. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 w sprawie wzorów wspólnotowych |
| --- | --- |

—

naruszenia przepisów art. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 w sprawie wzorów wspólnotowych

| — | obciążenie OHIM kosztami postępowania |
| --- | --- |

—

obciążenie OHIM kosztami postępowania

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: wzór wspólnotowy 342 951 (Zegarki)

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: skarżąca

Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Klockgrossisten i Norden AB

Decyzja Wydziału Unieważnień: unieważnienie wzoru wspólnotowego

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 6, 63, 57 i 91 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/58 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/58

---

Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2010 r. — Regione Puglia przeciwko Komisji

(Sprawa T-84/10)

2010/C 113/89

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Regione Puglia (Bari, Włochy) (przedstawiciele: F. Brunelli i A. Aloia, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji,

| — | obciążenie pozwanej kosztami postępowania, wynagrodzeniami i opłatami oraz ryczałtowymi wydatkami ogólnymi. |
| --- | --- |

—

obciążenie pozwanej kosztami postępowania, wynagrodzeniami i opłatami oraz ryczałtowymi wydatkami ogólnymi.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsza skarga ma na celu stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2009) 10350 z dnia 22 grudnia 2009 r. w sprawie likwidacji części wkładu z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) do Programu Operacyjnego PO Puglia w zakresie Celu 1 (2000-2006), przy zachowaniu wyłącznie uprawnień określonych w art. 4.

O zastosowanie tego środka wniesiono na podstawie precyzyjnych zarzutów, którymi Regione Puglia zakwestionował legalność i zasadność zarzutów podniesionych przez Komisję przeciwko niemu i stwierdza, że metody stosowane przez Komisję dla oceny wyników kontroli w 2007 i 2009 są błędne i niezgodne z prawem.

W szczególności, Regione Puglia twierdzi, że decyzja została podjęta w następujących okolicznościach:

| — | kontrole przeprowadzone przez inspektorów wspólnotowych, które stanowiły podstawę decyzji nie zostały wykonane w sposób prawidłowy ani szczegółowy; |
| --- | --- |

—

kontrole przeprowadzone przez inspektorów wspólnotowych, które stanowiły podstawę decyzji nie zostały wykonane w sposób prawidłowy ani szczegółowy;

| — | ich ustalenia w zakresie każdej transzy i każdego środka, oraz w zakresie ogółu przeprowadzonych kontroli, nie są potwierdzone ani poparte przez badane i przedstawione dokumenty, a w każdym razie dokonano ich z pominięciem niezbędnej oceny przepisów sektorowych; |
| --- | --- |

—

ich ustalenia w zakresie każdej transzy i każdego środka, oraz w zakresie ogółu przeprowadzonych kontroli, nie są potwierdzone ani poparte przez badane i przedstawione dokumenty, a w każdym razie dokonano ich z pominięciem niezbędnej oceny przepisów sektorowych;

| — | w każdym razie przeprowadzone oceny nie są odpowiednie z metodologicznego punktu widzenia, dla wsparcia i uzasadnienia ostatecznych ustaleń Komisji, które ponadto są bezpodstawne, gdyż nie zostały prawidłowo uzasadnione ani udowodnione. |
| --- | --- |

—

w każdym razie przeprowadzone oceny nie są odpowiednie z metodologicznego punktu widzenia, dla wsparcia i uzasadnienia ostatecznych ustaleń Komisji, które ponadto są bezpodstawne, gdyż nie zostały prawidłowo uzasadnione ani udowodnione.

Ponadto Komisja nie uwzględniła następujących elementów:

| — | odmiennych wyników kontroli prowadzonych przez europejski Trybunał Obrachunkowy oraz włoskie Ministerstwo Gospodarki i Finansów; |
| --- | --- |

—

odmiennych wyników kontroli prowadzonych przez europejski Trybunał Obrachunkowy oraz włoskie Ministerstwo Gospodarki i Finansów;

| — | uwag i zarzutów przedstawionych w każdym przypadku przez Regione, w sposób szczegółowy, udokumentowany i dotyczący konkretnych okoliczności, w odpowiedzi na zarzuty i pytania Komisji, oraz ponadto,
  Komisja naruszyła obowiązek współpracy w stosunkach między Komisją a beneficjentami finansowania w zakresie w jakim poczyniła ustalenia i wyciągnęła z nich wnioski przed otrzymaniem i weryfikacją odpowiedzi i wyjaśnień, których żądała od Regione Puglia. |
| --- | --- |

—

uwag i zarzutów przedstawionych w każdym przypadku przez Regione, w sposób szczegółowy, udokumentowany i dotyczący konkretnych okoliczności, w odpowiedzi na zarzuty i pytania Komisji, oraz ponadto,

Komisja naruszyła obowiązek współpracy w stosunkach między Komisją a beneficjentami finansowania w zakresie w jakim poczyniła ustalenia i wyciągnęła z nich wnioski przed otrzymaniem i weryfikacją odpowiedzi i wyjaśnień, których żądała od Regione Puglia.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/58 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/58

---

Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2010 r. — British Sugar przeciwko Komisji

(Sprawa T-86/10)

2010/C 113/90

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: British Sugar plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: K. Lasok, QC, G. Facenna, Barrister, W. Robinson, P. Doris i D. Das, Solicitors)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia;

| — | obciążenie Komisji kosztami obsługi prawnej oraz innymi kosztami i wydatkami poniesionymi przez skarżącą w związku z niniejszym postępowaniem. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami obsługi prawnej oraz innymi kosztami i wydatkami poniesionymi przez skarżącą w związku z niniejszym postępowaniem.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 1193/2009 z dnia 3 listopada 2009 r. dokonującego sprostowania rozporządzeń (WE) nr 1762/2003, (WE) nr 1775/2004, (WE) nr 1686/2005 i (WE) nr 164/2007 oraz ustalającego wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na lata gospodarcze 2002/2003, 2003/2004, 2004/2005 i 2005/2006 (1).

W uzasadnieniu swych żądań skarżąca podnosi następujące zarzuty.

Po pierwsze twierdzi ona, że Komisja nie podjęła środków koniecznych do zastosowania się do orzeczeń Trybunału wydanych w sprawach Jülich (2) i SAFBA (3), w których Trybunał stwierdził nieważność rozporządzeń Komisji (WE) nr 1762/2003 (4), 1775/2004 (5) i 1686/2004 (6). Skarżąca utrzymuje, że w związku z wydaniem orzeczeń w sprawach Jülich i SAFBA Komisja była zobowiązana do podjęcia środków niezbędnych do usunięcia stwierdzonego w tych orzeczeniach naruszenia prawa, a zatem posiadała w tym zakresie stosowne kompetencje. Wspomniane zobowiązania i kompetencje ograniczały się do podjęcia środków niezbędnych do zapewnienia określonym osobom (w tym skarżącej) zwrotu kwot, które zostały od nich bezprawnie pobrane w kwestionowanych latach gospodarczych. Według skarżącej kwoty te były i są możliwe do obliczenia przy użyciu wzoru określonego w rozporządzeniach, których nieważność stwierdził Trybunał, po skorygowaniu wskazanego przezeń błędu. Skarżąca twierdzi zatem, że Komisja wydała zaskarżone przepisy działając wbrew temu zobowiązaniu i wykraczając poza zakres swych kompetencji, wobec czego są one obarczone tym samym podstawowym błędem, ze względu na który Trybunał Sprawiedliwości stwierdził nieważność rozporządzeń (WE) nr 1762/2003, 1775/2004 i 1686/2005.

Po drugie skarżąca podnosi, że zastosowana w zaskarżonym rozporządzeniu metoda obliczania opłat produkcyjnych w sektorze cukru jest sprzeczna z wnioskami, do których doszedł Trybunał w sprawie Jülich.

Po trzecie skarżąca utrzymuje, że Komisja nie była uprawniona do wydania zaskarżonych uregulowań na mocy rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, gdyż według skarżącej:

| — | rozporządzenie to zostało uchylone i nie obowiązywało w czasie, w którym uchwalono zaskarżone uregulowania; oraz |
| --- | --- |

—

rozporządzenie to zostało uchylone i nie obowiązywało w czasie, w którym uchwalono zaskarżone uregulowania; oraz

| — | w świetle wyroku w sprawie Jülich Komisja nie posiada kompetencji do określania opłat produkcyjnych w sposób niezgodny z art. 15 tego rozporządzenia. Wobec braku po stronie Komisji kompetencji do ustalania opłat produkcyjnych w świetle orzeczeń w sprawach Jülich i SAFBA czy też na podstawie rozporządzenia nr 1260/2001, kompetencje w tym zakresie przysługują Radzie, zgodnie z art. 43 TFUE. Oznacza to, że Komisja nie była uprawniona do wydania zaskarżonych uregulowań. |
| --- | --- |

—

w świetle wyroku w sprawie Jülich Komisja nie posiada kompetencji do określania opłat produkcyjnych w sposób niezgodny z art. 15 tego rozporządzenia. Wobec braku po stronie Komisji kompetencji do ustalania opłat produkcyjnych w świetle orzeczeń w sprawach Jülich i SAFBA czy też na podstawie rozporządzenia nr 1260/2001, kompetencje w tym zakresie przysługują Radzie, zgodnie z art. 43 TFUE. Oznacza to, że Komisja nie była uprawniona do wydania zaskarżonych uregulowań.

---

(1)  Dz.U. 2009 L 321, s. 1

(2)  Wyrok z dnia 8 maja 2008 r. w sprawach połączonych C-5/06 i od C-23/06 do C-36/06 Zuckerfabrik Jülich, Zb. Orz. s. I-3231

(3)  Postanowienie z dnia 6 października 2008 r. w sprawach połączonych od C-175/07 do C-184/07 SAFBA, Zb.Orz. s. I-142

(4)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1762/2003 z dnia 7 października 2003 r. ustalające wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na rok gospodarczy 2002/2003, Dz.U. 2003, L 254, s. 4

(5)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1775/2004 z dnia 14 października 2004 r. ustalające wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na rok gospodarczy 2003/2004, Dz.U. 2004, L 316, s. 64

(6)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1686/2005 z dnia 14 października 2005 r. ustalające kwoty opłat produkcyjnych oraz współczynnik dodatkowej opłaty w sektorze cukru na rok gospodarczy 2004/2005, Dz.U. 2005, L 271, s. 12

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/59 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/59

---

Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2010 r. — Inter IKEA Systems przeciwko OHIM — Meteor Controls (GLÄNSA)

(Sprawa T-88/10)

2010/C 113/91

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Inter IKEA Systems B.V. (Delft, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat J. Gullikson)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Meteor Controls International Limited (Cookstown, Irlandia)

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 1 grudnia 2009 r. w sprawie R 529/2009-2; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 1 grudnia 2009 r. w sprawie R 529/2009-2;

| — | obciążenie OHIM kosztami postępowania poniesionymi zarówno w niniejszym postępowaniu, jak i w postępowaniu przed nim |
| --- | --- |

—

obciążenie OHIM kosztami postępowania poniesionymi zarówno w niniejszym postępowaniu, jak i w postępowaniu przed nim

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „GLÄNSA” dla towarów należących do klasy 11

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Meteor Controls International Limited

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „GLANZ” zarejestrowany jako wspólnotowy znak towarowy dla towarów należących do klas 6, 9 i 11

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie zgłoszenia znaku towarowego w całości

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza nie dokonała w sposób prawidłowy całościowej oceny i porównania rozpatrywanych znaków towarowych, stwierdzając niesłusznie, że są one podobne i że w związku z tym istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/60 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/60

---

Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2010 r. — Ferriere Nord przeciwko Komisji

(Sprawa T-90/10)

2010/C 113/92

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Ferriere Nord SpA (Osoppo, Włochy) (przedstawiciele: W. Viscardini, avvocato, i G. Donà, avvocato)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

Tytułem żądania głównego
  , stwierdzenie, na podstawie art. 263 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2009) 7492 wersja ostateczna z dnia 30 września 2009 r. — w wersji zmienionej i uzupełnionej decyzją Komisji Europejskiej C(2009) 9912 wersja ostateczna z dnia 8 grudnia 2009 r., podanej do wiadomości w dniu 9 grudnia 2009 r. — w której Komisja, po przeprowadzeniu postępowania na podstawie art. 65 traktatu EWWiS, nałożyła na skarżącą grzywnę w wysokości 3 570 000 EUR (COMP/37.956 — Pręty zbrojeniowe do betonu, nowa decyzja).

Tytułem ewentualnym
  , stwierdzenie nieważności części decyzji C(2009) 7492 wersja ostateczna — w wersji zmienionej i uzupełnionej decyzją C(2009) 9912 wersja ostateczna — oraz, co za tym idzie, obniżenie kwoty grzywny.

W każdym razie
  , obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsza skarga została skierowana przeciwko decyzji Komisji z dnia 30 września 2009 r., w wersji zmienionej i uzupełnionej decyzją Komisji z dnia 8 grudnia 2009 r., w której Komisja nałożyła grzywnę za naruszenie art. 65 EWWiS na podstawie rozporządzenia nr 1/2003 (1).

Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w innych skierowanych przeciwko tej decyzji skargach.

W szczególności skarżąca podnosi następujące zarzuty:

| — | brak uprawnień Komisji do nałożenia kary za naruszenie wygasłego traktatu EWWiS; |
| --- | --- |

—

brak uprawnień Komisji do nałożenia kary za naruszenie wygasłego traktatu EWWiS;

| — | brak uprzedniego podania do wiadomości nowego pisma w sprawie przedstawienia zarzutów; |
| --- | --- |

—

brak uprzedniego podania do wiadomości nowego pisma w sprawie przedstawienia zarzutów;

| — | brak nowego przesłuchania przez urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające; |
| --- | --- |

—

brak nowego przesłuchania przez urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające;

| — | fakt, że sprawozdanie końcowego urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające w sprawie zostało sporządzone już po wydaniu decyzji z dnia 30 września 2009 r.; ponadto decyzja z dnia 30 września 2009 r. została wydana bez wspomnianych w niej załączników. |
| --- | --- |

—

fakt, że sprawozdanie końcowego urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające w sprawie zostało sporządzone już po wydaniu decyzji z dnia 30 września 2009 r.; ponadto decyzja z dnia 30 września 2009 r. została wydana bez wspomnianych w niej załączników.

Tytułem ewentualnym skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności części ww. decyzji ze względu m.in. na:

| — | błędną ocenę prawną stanu faktycznego (w zakresie dotyczącym okresu jej uczestnictwa w kartelu, stawianych zarzutów, ceny podstawowej, cen produktów o specjalnych wymiarach i ograniczeń produkcji lub sprzedaży); |
| --- | --- |

—

błędną ocenę prawną stanu faktycznego (w zakresie dotyczącym okresu jej uczestnictwa w kartelu, stawianych zarzutów, ceny podstawowej, cen produktów o specjalnych wymiarach i ograniczeń produkcji lub sprzedaży);

| — | brak proporcjonalności grzywny w stosunku do wagi i okresu trwania naruszenia; |
| --- | --- |

—

brak proporcjonalności grzywny w stosunku do wagi i okresu trwania naruszenia;

| — | nieuwzględnienie okoliczności łagodzących; |
| --- | --- |

—

nieuwzględnienie okoliczności łagodzących;

| — | niewłaściwe zastosowanie kryteriów ustanowionych w „komunikacie Komisji z dnia 18 lipca 1996 r. w sprawie nienakładania grzywien lub obniżenia ich kwoty w sprawach dotyczących karteli”. |
| --- | --- |

—

niewłaściwe zastosowanie kryteriów ustanowionych w „komunikacie Komisji z dnia 18 lipca 1996 r. w sprawie nienakładania grzywien lub obniżenia ich kwoty w sprawach dotyczących karteli”.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. L z 04.01.2003, s. 1).

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/61 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/61

---

Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2010 r. — Lucchini przeciwko Komisji

(Sprawa T-91/10)

2010/C 113/93

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Lucchini SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: M. Delfino, avvocato, J. -P. Gunther, avocat, i E. Bigi, avvocato)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

| — | tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 7492 wersja ostateczna, w wersji zmienionej decyzją Komisji C(2009) 9912 wersja ostateczna, wydanej w sprawie COMP/37.956 — Pręty zbrojeniowe do betonu; |
| --- | --- |

—

tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 7492 wersja ostateczna, w wersji zmienionej decyzją Komisji C(2009) 9912 wersja ostateczna, wydanej w sprawie COMP/37.956 — Pręty zbrojeniowe do betonu;

| — | tytułem ewentualnym, stwierdzenie nieważności art. 2 decyzji z dnia 30 września 2009 r. w zakresie, w jakim Komisja nałożyła w niej na skarżącą i na spółkę S.P. S.p.A. solidarny obowiązek zapłaty kwoty de 14,35 mln EUR, |
| --- | --- |

—

tytułem ewentualnym, stwierdzenie nieważności art. 2 decyzji z dnia 30 września 2009 r. w zakresie, w jakim Komisja nałożyła w niej na skarżącą i na spółkę S.P. S.p.A. solidarny obowiązek zapłaty kwoty de 14,35 mln EUR,

| — | tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, obniżenie kwoty nałożonej grzywny; |
| --- | --- |

—

tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, obniżenie kwoty nałożonej grzywny;

| — | w każdym razie, obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

w każdym razie, obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsza skarga została skierowana przeciwko decyzji Komisji z dnia 30 września 2009 r., w wersji zmienionej decyzją Komisji z dnia 8 grudnia 2009 r., w której Komisja nałożyła grzywnę za naruszenie art. 65 EWWiS na podstawie rozporządzenia nr 1/2003 (1).

Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w innych skierowanych przeciwko tej decyzji skargach.

W szczególności skarżąca podnosi następujące zarzuty:

| — | niekompletność tej decyzji, naruszenie w niej istotnych wymogów proceduralnych, a wręcz jej nieistnienie w zakresie, w jakim decyzja ta została podana do wiadomości bez załączników i została wydana przez Komisję w sposób niekompletny, a następnie ponownie podana do wiadomości w sposób niekompletny, bez tekstu głównego; |
| --- | --- |

—

niekompletność tej decyzji, naruszenie w niej istotnych wymogów proceduralnych, a wręcz jej nieistnienie w zakresie, w jakim decyzja ta została podana do wiadomości bez załączników i została wydana przez Komisję w sposób niekompletny, a następnie ponownie podana do wiadomości w sposób niekompletny, bez tekstu głównego;

| — | brak uprawnień Komisji do stwierdzenia naruszenia art. 65 wygasłego traktatu EWWiS i, co za tym idzie, wybór niewłaściwej materialnej podstawy prawnej; |
| --- | --- |

—

brak uprawnień Komisji do stwierdzenia naruszenia art. 65 wygasłego traktatu EWWiS i, co za tym idzie, wybór niewłaściwej materialnej podstawy prawnej;

| — | naruszenie prawa do obrony oraz naruszenie i niewłaściwe zastosowanie prawa w zakresie, w jakim Komisja nie wszczęła ponownie postępowania administracyjnego i przypisała sobie uprawnienie do zbadania mającego zastosowanie w niniejszej sprawie bardziej korzystnego przepisu, nie dając skarżącej możliwości skutecznego poznania swego stanowiska w przedmiocie prawdziwości podnoszonych faktów i okoliczności oraz znaczenia, jakie im ona przypisała. |
| --- | --- |

—

naruszenie prawa do obrony oraz naruszenie i niewłaściwe zastosowanie prawa w zakresie, w jakim Komisja nie wszczęła ponownie postępowania administracyjnego i przypisała sobie uprawnienie do zbadania mającego zastosowanie w niniejszej sprawie bardziej korzystnego przepisu, nie dając skarżącej możliwości skutecznego poznania swego stanowiska w przedmiocie prawdziwości podnoszonych faktów i okoliczności oraz znaczenia, jakie im ona przypisała.

Tytułem ewentualnym skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji ze względu na brak dowodów i niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego w zakresie, w jakim Komisja przypisała, poprzez przedsiębiorstwo Lucchini/Siderpotenza, spółce Lucchini odpowiedzialność za naruszenie w całym okresie od dnia 6 grudnia 1989 r. do dnia 27 czerwca 2000 r. Skarżąca podkreśla autonomię Siderpotenzy w zakresie podejmowania decyzji i zarządzania oraz okoliczność, że Komisja nie była w stanie dostarczyć przekonujących dowodów na to, iż Lucchini była odpowiedzialna, w kategoriach zasobów ludzkich i materialnych, za zarząd Siderpotenzą.

Tytułem w dalszej kolejności ewentualnym skarżąca zauważa, że Komisja błędnie zastosowała zasady dotyczące obliczania grzywien, a w szczególności wytyczne z 1998 r.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. L z 04.01.2003, s. 1).

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/62 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/62

---

Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2010 r. — Ferriera Valsabbia i Valsabbia Investimenti przeciwko Komisji

(Sprawa T-92/10)

2010/C 113/94

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Ferriera Valsabbia (Odolo, Włochy) i Valsabbia Investimenti (Odolo, Włochy) (przedstawiciele: D. Fosselard, S. Amoruso i L. Vitolo, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 7492 wersja ostateczna z dnia 30 września 2009 r., wydanej w sprawie COMP. 37 956, Pręty zbrojeniowe do betonu, nowa decyzja (zwanej dalej „decyzją”) w wersji zmienionej i uzupełnionej decyzją Komisji Europejskiej C(2009) 9912 wersja ostateczna z dnia 8 grudnia 2009 r. (zwanej dalej „decyzją uzupełniającą”), w której instytucja ta stwierdziła naruszenie przez Ferriera Valsabbia S.p.A. i Vasabbia Investimenti s.p.A. art. 65 traktatu EWWiS i nałożyła na nie solidarny obowiązek zapłaty grzywny w wysokości 10,25 mln EUR; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 7492 wersja ostateczna z dnia 30 września 2009 r., wydanej w sprawie COMP. 37 956, Pręty zbrojeniowe do betonu, nowa decyzja (zwanej dalej „decyzją”) w wersji zmienionej i uzupełnionej decyzją Komisji Europejskiej C(2009) 9912 wersja ostateczna z dnia 8 grudnia 2009 r. (zwanej dalej „decyzją uzupełniającą”), w której instytucja ta stwierdziła naruszenie przez Ferriera Valsabbia S.p.A. i Vasabbia Investimenti s.p.A. art. 65 traktatu EWWiS i nałożyła na nie solidarny obowiązek zapłaty grzywny w wysokości 10,25 mln EUR;

| — | tytułem ewentualnym: stwierdzenie nieważności art. 2 tej decyzji, nakładającej karę na skarżące; |
| --- | --- |

—

tytułem ewentualnym: stwierdzenie nieważności art. 2 tej decyzji, nakładającej karę na skarżące;

| — | tytułem w dalszej kolejności ewentualnym: obniżenie kwoty nałożonej grzywny; |
| --- | --- |

—

tytułem w dalszej kolejności ewentualnym: obniżenie kwoty nałożonej grzywny;

| — | obciążenie pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w innych skierowanych przeciwko tej decyzji skargach.

W szczególności skarżąca podnosi następujące zarzuty:

brak uprawnień Komisji do nałożenia kary za naruszenie art. 65 wygasłego traktatu EWWiS, a w każdym razie — wykorzystanie jako podstawy prawnej art. 7 ust. 1 i art. 23 ust. 2 rozporządzenia WE nr 1/2003 (1).

Naruszenie w ramach postępowania przed Komisją przysługującego skarżącym prawa do obrony.

Naruszenie art. 65 ust. 1 traktatu EWWiS w zakresie, w jakim opisane w decyzji okoliczności faktyczne nie składają się na jednolity i ciągły kartel.

Naruszenie wytycznych dotyczących metody obliczania nakładanych grzywien oraz zasad równości i proporcjonalności.

W tym względzie skarżące podnoszą w szczególności, że zaliczenie skarżących do pierwszej grupy przedsiębiorstw, na które została nałożona grzywna o wyższej kwocie podstawowej, jest całkowicie niezgodne z prawem, jeśli się weźmie pod uwagę, iż, w ramach postępowania mającego na celu ustalenie wysokości grzywny, Komisja niewłaściwie zastosowała kryterium jej szczególnego udziału w rynku i nie zastosowała w jednolity sposób kryterium całkowitego rozmiaru przedsięwzięcia. Ponadto postępowanie mające na celu ustalenie wysokości kary zostało przeprowadzone w niewłaściwy sposób także w zakresie dotyczącym oceny okoliczności łagodzących. Wreszcie, nadmiernie długi okres trwania postępowania spowodował poważne naruszenie prawa do zakończonego w odpowiednim terminie rzetelnego procesu.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. L z 04.01.2003, s. 1).

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/63 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/63

---

Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2010 r. — Bilbaína de Alquitranes i in. przeciwko ECHA

(Sprawa T-93/10)

2010/C 113/95

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Bilbaína de Alquitranes, SA (Luchana Baracaldo, Hiszpania), Cindu Chemicals BV (Uithoorn, Niderlandy), Deza a.s. (Valašske Meziříčí, Republika Czeska), Industrial Química del Nalón, SA (Oviedo, Hiszpania), Koppers Denmark A/S (Nyborg, Dania), Koppers UK Ltd (Scunthorpe, Zjednoczone Królestwo), Rütgers Germany GmbH (Castrop Rauxel, Niemcy), Rütgers Belgium NV (Zelzate, Belgia) i Rütgers Poland Sp. z o.o. (Kędzierzyn Koźle, Polska), (przedstawiciele: K. Van Maldegem, R. Cana, adwokaci, i P Sellar, solicitor)

Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA)

Żądania strony skarżącej

| — | uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną; |
| --- | --- |

—

uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu w części, w jakiej dotyczy on paku, wysokotemperaturowej smoły węglowej, numer CAS 65996-92-2; oraz |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu w części, w jakiej dotyczy on paku, wysokotemperaturowej smoły węglowej, numer CAS 65996-92-2; oraz

| — | obciążenie ECHA kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie ECHA kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności, w części, decyzji Europejskiej Agencji Chemikaliów („ECHA”) (ED/68/2009) klasyfikującej pak, wysokotemperaturową smołę węglową, numer CAS 65996-93-2 (zwaną dalej „CTPHT”) jako substancję spełniającą kryteria określone w art. 57 lit. d) i e) rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (1) (zwanego dalej „REACH”), zgodnie z art. 59 REACH.

Na podstawie zaskarżonej decyzji, o której skarżące dowiedziały się z komunikatu prasowego ECHA, substancja pak, wysokotemperaturowa smoła węglowa, została dołączona do wykazu 15 nowych substancji chemicznych kandydackiej listy substancji wzbudzających szczególnie duże obawy.

Podsumowując, skarżące nie kwestionują okoliczności, że CTPHT sklasyfikowano jako substancję rakotwórczą, lecz okoliczność, że uznano ją za substancję trwałą, wykazującą zdolność do biokumulacji i toksyczną, a także jako substancję bardzo trwałą i wykazującą bardzo dużą zdolność do biokumulacji, zgodnie z kryteriami określonymi w załączniku XIII do REACH.

Ponadto skarżące twierdzą, że umieszczenie paku, wysokotemperaturowej smoły węglowej, na kandydackiej liście substancji wzbudzających szczególnie duże obawy doprowadzi ostatecznie do umieszczenia tej substancji w załączniku XIV do REACH, co z kolei spowoduje powstanie w odniesieniu do skarżących szeregu niekorzystnych skutków prawnych, wynikających bezpośrednio ze sklasyfikowania omawianej substancji w taki właśnie sposób.

Skarżące utrzymują, iż zaskarżony akt jest niezgodny z prawem, gdyż narusza on obowiązujące reguły dotyczące klasyfikowania substancji, na podstawie REACH, jako wzbudzających szczególnie duże obawy, a w szczególności jako substancji trwałych, wykazujących zdolność do biokumulacji i toksycznych, a także jako substancji bardzo trwałych i wykazujących bardzo dużą zdolność do biokumulacji. Zaskarżona decyzja obarczona jest zatem błędem w ocenie oraz narusza prawo, ponieważ pak, wysokotemperaturową smołę węglową, sklasyfikowano w niej jako substancję wzbudzającą szczególnie duże obawy ze względu na fakt, że jest to substancja trwała, wykazująca zdolność do biokumulacji i toksyczna, a także bardzo trwała i wykazująca bardzo dużą zdolność do biokumulacji, wyłącznie na podstawie właściwości składników tej substancji, co nie znajduje podstawy prawnej w przepisach REACH.

Ponadto zaskarżony akt jest niezgodny z prawem, jako że narusza on zasadę równego traktowania, dyskryminując omawianą substancję względem innych porównywalnych substancji, bez żadnego obiektywnego uzasadnienia.

Skarżące podnoszą wreszcie, że zaskarżony akt narusza zasadę proporcjonalności. Jest on bowiem nieproporcjonalny do celów, których realizacji ma służyć, pod względem doboru dostępnych pozwanej środków oraz skali spowodowanych niedogodności.

---

(1)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396, s. 1).

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/64 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/64

---

Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2010 r. — Rütgers Germany i in. przeciwko ECHA

(Sprawa T-94/10)

2010/C 113/96

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Rütgers Germany GmbH (Castrop-Rauxel, Niemcy), Rütgers Belgium NV (Zelzate, Belgia), Deza, a.s. (Valašské Meziříčí, Republika Czeska), Industrial Química del Nalón, SA (Oviedo, Hiszpania), Bilbaína de Alquitranes, SA (Luchana-Baracaldo- Vizcaya, Hiszpania) (przedstawiciele: K. Van Maldegem, R. Cana, adwokaci, i P. Sellar, solicitor)

Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA)

Żądania strony skarżącej

| — | uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną; |
| --- | --- |

—

uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu w części, w jakiej dotyczy on oleju antracenowego; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu w części, w jakiej dotyczy on oleju antracenowego;

| — | obciążenie ECHA kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie ECHA kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności, w części, decyzji Europejskiej Agencji Chemikaliów („ECHA”) (ED/68/2009) klasyfikującej olej antracenowy, numer CAS 90640-80-5 (zwany dalej „olejem antracenowym”) jako substancję spełniającą kryteria określone w art. 57 lit. d) i e) rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (1) (zwanego dalej „REACH”), zgodnie z art. 59 REACH.

Na podstawie zaskarżonej decyzji, o której skarżące dowiedziały się z komunikatu prasowego ECHA, olej antracenowy został dołączony do wykazu 14 substancji chemicznych kandydackiej listy substancji wzbudzających szczególnie duże obawy w celu ostatecznego umieszczenia jej w załączniku XIV do REACH. W zaskarżonym akcie wskazano, że olej antracenowy sklasyfikowano jako substancję wzbudzającą szczególnie duże obawy ze względu na to, że jest on substancją rakotwórczą, a także trwałą, wykazującą zdolność do biokumulacji i toksyczną oraz bardzo trwałą i wykazującą bardzo dużą zdolność do biokumulacji, zgodnie z kryteriami określonymi w załączniku XIII do REACH.

Skarżące twierdzą, że zaskarżony akt narusza obowiązujące reguły dotyczące klasyfikowania substancji chemicznych jako substancji wzbudzających szczególnie duże obawy na podstawie REACH, przedstawiając w uzasadnieniu swej skargi cztery zarzuty.

Po pierwsze podnoszą one, że decyzja jest niezgodna z prawem, gdyż wydano ją z naruszeniem podstawowych wymogów proceduralnych. W tym względzie skarżące utrzymują, że dokumentacja, na podstawie której wydano zaskarżony akt nie zawierała żadnych informacji na temat substancji alternatywnych, co stanowi naruszenie art. 59 ust. 3 oraz załącznika XV do REACH. Utrzymują także, iż pozwana istotnie zmieniła propozycję sklasyfikowania oleju antracenowego jako substancji wzbudzającej szczególnie duże obawy, dodając do podstaw klasyfikacji art. 57 lit. a) i b), mimo braku kompetencji w tym względzie, co stanowi naruszenie art. 59 ust. 5 i 7 REACH.

Po drugie skarżące twierdzą, że zaskarżony akt narusza zasadę niedyskryminacji i równego traktowania, gdyż dyskryminuje on olej antracenowy względem innych porównywalnych substancji, bez żadnego obiektywnego uzasadnienia.

Po trzecie skarżące podnoszą, że ECHA popełniła oczywisty błąd w ocenie, klasyfikując olej antracenowy jako substancję trwałą, wykazującą zdolność do biokumulacji toksyczną oraz bardzo trwałą i wykazującą bardzo dużą zdolność do biokumulacji wyłącznie na podstawie właściwości jej składników, co nie znajduje podstawy w przepisach REACH.

Po czwarte skarżące utrzymują, że zaskarżony akt narusza zasadę proporcjonalności. Jest on bowiem nieproporcjonalny do celów, których realizacji ma służyć, pod względem doboru dostępnych pozwanej środków oraz skali spowodowanych niedogodności.

---

(1)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396, s. 1).

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/65 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/65

---

Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2010 r. — Cindu Chemicals i in. przeciwko ECHA

(Sprawa T-95/10)

2010/C 113/97

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Cindu Chemicals BV (Uithoorn, Niderlandy), Deza, a.s. (Valašské Meziříčí, Republika Czeska), Koppers Denmark A/S (Nyborg, Dania), Koppers UK Ltd (Scunthorpe, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: K. Van Maldegem, R. Cana, adwokaci, i P. Sellar, solicitor)

Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA)

Żądania strony skarżącej

| — | uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną; |
| --- | --- |

—

uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu w części, w jakiej dotyczy on oleju antracenowego, niskoantracenowego; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu w części, w jakiej dotyczy on oleju antracenowego, niskoantracenowego;

| — | obciążenie ECHA kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie ECHA kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności, w części, decyzji Europejskiej Agencji Chemikaliów („ECHA”) (ED/68/2009) klasyfikującej olej antracenowy, niskoantracenowy, numer CAS 90640-82-7 (zwany dalej „olejem niskoantracenowym”) jako substancję spełniającą kryteria określone w art. 57 lit. d) i e) rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (1) (zwanego dalej „REACH”), zgodnie z art. 59 REACH.

Na podstawie zaskarżonej decyzji, o której skarżące dowiedziały się z komunikatu prasowego ECHA, olej niskoantracenowy został dołączony do wykazu 14 substancji chemicznych kandydackiej listy substancji wzbudzających szczególnie duże obawy w celu ostatecznego umieszczenia jej w załączniku XIV do REACH. W zaskarżonym akcie wskazano, że olej antracenowy, niskoantracenowy, sklasyfikowano jako substancję wzbudzającą szczególnie duże obawy ze względu na to, że jest on substancją rakotwórczą, mutagenną i wykazującą bardzo dużą zdolność do biokumulacji, zgodnie z kryteriami określonymi w załączniku XIII do REACH.

Skarżące twierdzą, że zaskarżony akt narusza obowiązujące reguły dotyczące klasyfikowania substancji chemicznych jako substancji wzbudzających szczególnie duże obawy na podstawie REACH. W uzasadnieniu swej skargi podnoszą cztery zarzuty, które są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-94/10 Rütgers Germany i in. przeciwko ECHA.

---

(1)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396, s. 1).

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/66 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/66

---

Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2010 r. — Rütgers Germany i in. przeciwko ECHA

(Sprawa T-96/10)

2010/C 113/98

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Rütgers Germany GmbH (Castrop-Rauxel, Niemcy), Rütgers Belgium NV (Zelzate, Belgia), Deza, a.s. (Valašské Meziříčí, Republika Czeska), Koppers Denmark A/S (Nyborg, Dania), Koppers UK Ltd (Scunthorpe, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: K. Van Maldegem, R. Cana, adwokaci, i P. Sellar, solicitor)

Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA)

Żądania strony skarżącej

| — | uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną; |
| --- | --- |

—

uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu w części, w jakiej dotyczy on oleju antracenowego, pasty antracenowej; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu w części, w jakiej dotyczy on oleju antracenowego, pasty antracenowej;

| — | obciążenie ECHA kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie ECHA kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności, w części, decyzji Europejskiej Agencji Chemikaliów („ECHA”) (ED/68/2009) klasyfikującej olej antracenowy, pastę antracenową, numer CAS 90640-81-6 (zwany dalej „olejem antracenowym — pastą”) jako substancję spełniającą kryteria określone w art. 57 lit. d) i e) rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (1) (zwanego dalej „REACH”), zgodnie z art. 59 REACH.

Na podstawie zaskarżonej decyzji, o której skarżące dowiedziały się z komunikatu prasowego ECHA, olej antracenowy — pasta został dołączony do wykazu 14 substancji chemicznych kandydackiej listy substancji wzbudzających szczególnie duże obawy w celu ostatecznego umieszczenia jej w załączniku XIV do REACH. W zaskarżonym akcie wskazano, że olej antracenowy — pasta sklasyfikowano jako substancję wzbudzającą szczególnie duże obawy ze względu na to, że jest on substancją rakotwórczą, mutagenną i trwałą, a także wykazującą bardzo dużą zdolność do biokumulacji, zgodnie z kryteriami określonymi w załączniku XIII do REACH.

Skarżące twierdzą, że zaskarżony akt narusza obowiązujące reguły dotyczące klasyfikowania substancji chemicznych jako substancji wzbudzających szczególnie duże obawy na podstawie REACH. W uzasadnieniu swej skargi podnoszą cztery zarzuty, które są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-94/10 Rütgers Germany i in. przeciwko ECHA.

---

(1)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396, s. 1).

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/66 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/66

---

Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2010 r. — Meica przeciwko OHIM — Tofutown.com (TOFUKING)

(Sprawa T-99/10)

2010/C 113/99

Język skargi: niemiecki

Strony eingetragen für Waren

Strona skarżąca: Meica Ammerländische Fleischwarenfabrik Fritz Meinen GmbH & Co. KG (Edewecht, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Russlies)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Tofutown.com GmbH (Wiesbaum/Vulkaneifel, Niemcy)

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 7 stycznia 2010 r. (sprawa R 63/2009-4); |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 7 stycznia 2010 r. (sprawa R 63/2009-4);

| — | obciążenie OHIM kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Tofutown.com GmbH

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „TOFUKING” dla towarów z klasy 29, 30 i 32 (zgłoszenie nr 5 027 016)

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: strona skarżąca

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany w Niemczech słowny znak towarowy „King” (znak towarowy nr 30 404 434), wspólnotowy znak towarowy „Curry King” (znak towarowy nr 2 885 077) i zarejestrowany w Niemczech słowny znak towarowy „Curry King” (znak towarowy nr 39 902 969), wszystkie trzy znaki towarowe zarejestrowane dla towarów z klas 29 i 30

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/67 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/67

---

Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2010 r. — Nordzucker przeciwko Komisji

(Sprawa T-100/10)

2010/C 113/100

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Nordzucker AG (Braunschweig, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Niestedt)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 1193/2009 (1); |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 1193/2009 (1);

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty:

| — | zarzut dotyczący braku kompetencji Komisji do wydania rozporządzenia w sprawie opłat produkcyjnych dla sektora cukru na lata gospodarcze od 2002/2003 do 2005/2006, w ramach którego skarżąca twierdzi, że nie obowiązywała już podstawa prawna, na której Komisja oparła to rozporządzenie; |
| --- | --- |

—

zarzut dotyczący braku kompetencji Komisji do wydania rozporządzenia w sprawie opłat produkcyjnych dla sektora cukru na lata gospodarcze od 2002/2003 do 2005/2006, w ramach którego skarżąca twierdzi, że nie obowiązywała już podstawa prawna, na której Komisja oparła to rozporządzenie;

| — | zarzut naruszenia istotnych wymogów proceduralnych, w ramach którego skarżąca twierdzi, że zaskarżone rozporządzenie powinno było zostać wydane w ramach innej procedury, co oznacza, że naruszone zostały przysługujące Radzie i Parlamentowi uprawnienia do współdziałania; |
| --- | --- |

—

zarzut naruszenia istotnych wymogów proceduralnych, w ramach którego skarżąca twierdzi, że zaskarżone rozporządzenie powinno było zostać wydane w ramach innej procedury, co oznacza, że naruszone zostały przysługujące Radzie i Parlamentowi uprawnienia do współdziałania;

| — | zarzut niezastosowania się do wyroku Trybunału z dnia 8 maja 2008 r. w sprawach połączonych C-5/06 i od C-23/06 do C-36/06, Zb.Orz. s. I-3231, Zuckerfabrik Jülich i in., w ramach którego skarżąca twierdzi, że w zaskarżonym rozporządzeniu przy obliczaniu wysokości opłat produkcyjnych Komisja samowolnie zmieniła także parametr „całkowitej kwoty refundacji”, mimo że parametr ten nie był przedmiotem analizy Trybunału; |
| --- | --- |

—

zarzut niezastosowania się do wyroku Trybunału z dnia 8 maja 2008 r. w sprawach połączonych C-5/06 i od C-23/06 do C-36/06, Zb.Orz. s. I-3231, Zuckerfabrik Jülich i in., w ramach którego skarżąca twierdzi, że w zaskarżonym rozporządzeniu przy obliczaniu wysokości opłat produkcyjnych Komisja samowolnie zmieniła także parametr „całkowitej kwoty refundacji”, mimo że parametr ten nie był przedmiotem analizy Trybunału;

| — | zarzut naruszenia zasady niedziałania prawa wstecz, w ramach którego skarżąca twierdzi, że całkowita kwota refundacji dotycząca zakończonego już roku gospodarczego w sektorze cukru została zmieniona z mocą wsteczną dopiero w rozporządzeniu nr 1193/2009. |
| --- | --- |

—

zarzut naruszenia zasady niedziałania prawa wstecz, w ramach którego skarżąca twierdzi, że całkowita kwota refundacji dotycząca zakończonego już roku gospodarczego w sektorze cukru została zmieniona z mocą wsteczną dopiero w rozporządzeniu nr 1193/2009.

---

(1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1193/2009 z dnia 3 listopada 2009 r. dokonujące sprostowania rozporządzeń (WE) nr 1762/2003, (WE) nr 1775/2004, (WE) nr 1686/2005 i (WE) nr 164/2007 oraz ustalające wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na lata gospodarcze 2002/2003, 2003/2004, 2004/2005 i 2005/2006 (Dz.U. L 321, s. 1)

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/68 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/68

---

Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2010 — Polska przeciwko Komisji

(Sprawa T-101/10)

2010/C 113/101

Język postępowania: Polski

Strony

Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: M. Szpunar, pełnomocnik)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności artykułu 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1193/2009 z dnia 3 listopada 2009 r. dokonującego sprostowania rozporządzeń (WE) nr 1762/2003, (WE) nr 1775/2004, (WE) nr 1686/2005 i (WE) nr 164/2007 oraz ustalającego wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na lata gospodarcze 2002/2003, 2003/2004, 2004/2005 i 2005/2006 (1), w części nadającej nowe brzmienie artykułowi 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1686/2005 z dnia 14 października 2005 r. ustalającego kwoty opłat produkcyjnych oraz współczynnik dodatkowej opłaty w sektorze cukru na rok gospodarczy 2004/2005 (2); |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności artykułu 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1193/2009 z dnia 3 listopada 2009 r. dokonującego sprostowania rozporządzeń (WE) nr 1762/2003, (WE) nr 1775/2004, (WE) nr 1686/2005 i (WE) nr 164/2007 oraz ustalającego wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na lata gospodarcze 2002/2003, 2003/2004, 2004/2005 i 2005/2006 (1), w części nadającej nowe brzmienie artykułowi 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1686/2005 z dnia 14 października 2005 r. ustalającego kwoty opłat produkcyjnych oraz współczynnik dodatkowej opłaty w sektorze cukru na rok gospodarczy 2004/2005 (2);

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca wskazuje, że zaskarżony środek wprowadził zróżnicowanie współczynnika dodatkowej opłaty produkcyjnej w sektorze cukru na rok gospodarczy 2004/2005 w ten sposób, że współczynnik ten został ustalony w wysokości 0,25466 dla nowych państw członkowskich, natomiast w wysokości 0,14911 dla państw Wspólnoty Piętnastu.

Skarżąca podnosi przeciwko zaskarżonemu środkowi następujące zarzuty:

| | Po pierwsze, skarżąca podnosi zarzut braku kompetencji Komisji i naruszenia artykułu 16 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 (3), które upoważniało Komisję do ustalenia wyłącznie jednego współczynnika o jednakowej wysokości dla całej Unii. Skarżąca wskazuje, że różne wersje językowe przepisów rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 są w tej mierze idealnie zgodne i jednoznaczne. Dodatkowo skarżąca utrzymuje, że zasady wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru nie mogą stanowić usprawiedliwienia dla odstępstwa od językowej wykładni przepisów rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, a nawet dodatkowo wykluczają takie odstępstwo. Zdaniem skarżącej jednolity współczynnik stanowił bowiem istotny instrument realizacji zasad wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru. |
| --- | --- |

Po pierwsze, skarżąca podnosi zarzut braku kompetencji Komisji i naruszenia artykułu 16 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 (3), które upoważniało Komisję do ustalenia wyłącznie jednego współczynnika o jednakowej wysokości dla całej Unii. Skarżąca wskazuje, że różne wersje językowe przepisów rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 są w tej mierze idealnie zgodne i jednoznaczne. Dodatkowo skarżąca utrzymuje, że zasady wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru nie mogą stanowić usprawiedliwienia dla odstępstwa od językowej wykładni przepisów rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, a nawet dodatkowo wykluczają takie odstępstwo. Zdaniem skarżącej jednolity współczynnik stanowił bowiem istotny instrument realizacji zasad wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru.

| | Po drugie, skarżąca podnosi zarzut naruszenia zasady natychmiastowego i pełnego przejęcia dorobku wspólnotowego przez nowe państwa członkowskie. W opinii skarżącej zaskarżony środek jest de facto środkiem przejściowym, który nie ma podstaw w Akcie Przystąpienia z 2003 r. i aktach wydanych na jego podstawie. Skarżąca przywołuje w tym zakresie art. 2 Aktu Przystąpienia stanowiący podstawę do przyjęcia w pełni przez Rzeczpospolitą Polską wszystkich praw i obowiązków wynikających z członkostwa, a wiec również, według skarżącej, prawa do korzystania z nadpłat i obowiązek pokrywania strat na rynku cukru, powstałych w poprzedzających latach gospodarczych. |
| --- | --- |

Po drugie, skarżąca podnosi zarzut naruszenia zasady natychmiastowego i pełnego przejęcia dorobku wspólnotowego przez nowe państwa członkowskie. W opinii skarżącej zaskarżony środek jest de facto środkiem przejściowym, który nie ma podstaw w Akcie Przystąpienia z 2003 r. i aktach wydanych na jego podstawie. Skarżąca przywołuje w tym zakresie art. 2 Aktu Przystąpienia stanowiący podstawę do przyjęcia w pełni przez Rzeczpospolitą Polską wszystkich praw i obowiązków wynikających z członkostwa, a wiec również, według skarżącej, prawa do korzystania z nadpłat i obowiązek pokrywania strat na rynku cukru, powstałych w poprzedzających latach gospodarczych.

| | Po trzecie, skarżąca podnosi zarzut naruszenia zasady niedyskryminacji. Według skarżącej jedynym kryterium dla zróżnicowania współczynnika jest data przystąpienia państw członkowskich do Unii Europejskiej. Utrzymuje ona, że przystąpienie nowych państw członkowskich nie może być, samo w sobie, obiektywnym kryterium, które mogłoby usprawiedliwiać wprowadzone zróżnicowanie, ponieważ konsekwencje przystąpienia zostały wyczerpująco uregulowane w Akcie Przystąpienia i aktach wydanych na jego podstawie. |
| --- | --- |

Po trzecie, skarżąca podnosi zarzut naruszenia zasady niedyskryminacji. Według skarżącej jedynym kryterium dla zróżnicowania współczynnika jest data przystąpienia państw członkowskich do Unii Europejskiej. Utrzymuje ona, że przystąpienie nowych państw członkowskich nie może być, samo w sobie, obiektywnym kryterium, które mogłoby usprawiedliwiać wprowadzone zróżnicowanie, ponieważ konsekwencje przystąpienia zostały wyczerpująco uregulowane w Akcie Przystąpienia i aktach wydanych na jego podstawie.

| | Po czwarte, skarżąca podnosi zarzut naruszenia zasady solidarności. Skarżąca wskazuje, że zasada solidarności producentów stanowi podstawową zasadę wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru i oznacza, że koszty finansowania tego rynku są ponoszone łącznie przez wszystkich producentów, a neutralność finansowa jest osiągana nie na poziomie poszczególnych państw członkowskich, lecz na poziomie całej Unii, według obiektywnych kryteriów. Zróżnicowanie współczynnika w odniesieniu do poszczególnych państw członkowskich oznacza, według skarżącej, arbitralne, nieproporcjonalne i niesolidarne rozłożenie kosztów finansowania rynku cukru. |
| --- | --- |

Po czwarte, skarżąca podnosi zarzut naruszenia zasady solidarności. Skarżąca wskazuje, że zasada solidarności producentów stanowi podstawową zasadę wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru i oznacza, że koszty finansowania tego rynku są ponoszone łącznie przez wszystkich producentów, a neutralność finansowa jest osiągana nie na poziomie poszczególnych państw członkowskich, lecz na poziomie całej Unii, według obiektywnych kryteriów. Zróżnicowanie współczynnika w odniesieniu do poszczególnych państw członkowskich oznacza, według skarżącej, arbitralne, nieproporcjonalne i niesolidarne rozłożenie kosztów finansowania rynku cukru.

| | Po piąte, skarżąca podnosi zarzut naruszenia art. 253 WE (obecnie art. 296 drugi akapit TFUE) poprzez niewystarczające uzasadnienie zaskarżonego środka. W opinii skarżącej, Komisja nie określiła okoliczności, które uzasadniały zróżnicowanie współczynnika, ani też celów, jakim miałoby służyć zróżnicowanie współczynnika. |
| --- | --- |

Po piąte, skarżąca podnosi zarzut naruszenia art. 253 WE (obecnie art. 296 drugi akapit TFUE) poprzez niewystarczające uzasadnienie zaskarżonego środka. W opinii skarżącej, Komisja nie określiła okoliczności, które uzasadniały zróżnicowanie współczynnika, ani też celów, jakim miałoby służyć zróżnicowanie współczynnika.

---

(1)  Dz. Urz. UE L 321 z 8.12.2009, str. 1

(2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1686/2005 z dnia 14 października 2005 r. ustalające kwoty opłat produkcyjnych oraz współczynnik dodatkowej opłaty w sektorze cukru na rok gospodarczy 2004/2005, (Dz.U. L 271 z 15.10.2005, str. 12)

(3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru (Dz.U. L 178 z 30.6.2001, str. 1)

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/69 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/69

---

Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2010 r. — Südzucker i in. przeciwko Komisji

(Sprawa T-102/10)

2010/C 113/102

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Südzucker AG Mannheim/Ochsenfurt (Mannheim, Niemcy), AGRANA Zucker GmbH (Wiedeń, Austria), Südzucker Polska S.A. (Wrocław, Polska), Raffinerie Tirlemontoise SA (Bruksela, Belgia), Saint Louis Sucre SA (Paryż, Francja) (Przedstawiciele: adwokaci H.-J. Prieß i B. Sachs)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 1193/2009 z dnia 3 listopada 2009 r. dokonującego sprostowania rozporządzeń (WE) nr 1762/2003, (WE) nr 1775/2004, (WE) nr 1686/2005 i (WE) nr 164/2007 oraz ustalającego wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na lata gospodarcze 2002/2003, 2003/2004, 2004/2005 i 2005/2006; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 1193/2009 z dnia 3 listopada 2009 r. dokonującego sprostowania rozporządzeń (WE) nr 1762/2003, (WE) nr 1775/2004, (WE) nr 1686/2005 i (WE) nr 164/2007 oraz ustalającego wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na lata gospodarcze 2002/2003, 2003/2004, 2004/2005 i 2005/2006;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu skargi skarżące podnoszą szereg zarzutów.

Po pierwsze skarżące podnoszą zarzut naruszenia art. 233 WE (analogicznie art. 266 TFUE), twierdząc, że Komisja nie zastosowała wymogów określonych w wyroku Trybunału z dnia 8 maja 2008 r. w sprawach połączonych C-5/06 i od C-23/06 do C-36/06, Zb. Orz. s. I-3231. W wyroku tym Trybunał wskazał, w jaki sposób określać należy parametry „nadwyżki przeznaczonej na wywóz” i „łącznej ilości zobowiązań dotyczących wywozu” przy obliczaniu wysokości opłat produkcyjnych w sektorze cukru dla lat gospodarczych od 2002/2003 do 2005/2006. Skarżące stoją na stanowisku, że w zaskarżonym rozporządzeniu Komisja zmieniła także trzeci parametr, a mianowicie „całkowitą kwotę refundacji”, mimo że jej obliczanie nie stanowiło przedmiotu postępowania w sprawie Zuckerfabrik Jülich.

W ramach zarzutu drugiego skarżące podnoszą, że Komisja naruszyła art. 15 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 (1), a także wypaczyła sens oraz cel tego rozporządzenia. W tym względzie utrzymują one w szczególności, że w ramach całkowitej kwoty refundacji Komisja uwzględniła refundacje wywozowe, które nie były przedmiotem roszczeń ani nie zostały wypłacone. Ponadto zryczałtowanie miesięcznych wielkości wywozu doprowadziło do powstania nieścisłości w obliczeniach. Skarżące podnoszą w tym względzie, że w sprawie Zuckerfabrik Jülich Trybunał zabronił ustalania a priori całkowitej straty na kwotę wyższą od wydatków związanych z refundacjami.

Po trzecie skarżące zarzucają naruszenie zasady niedziałania prawa wstecz, twierdząc, że w zaskarżonym rozporządzeniu Komisja zmieniła całkowitą kwotę refundacji z mocą wsteczną.

Po czwarte skarżące podnoszą zarzut naruszenia obowiązku uzasadnienia wynikającego z art. 253 WE (art. 296 ust. 2 TFUE), twierdząc, że zaskarżone rozporządzenie Komisja uzasadniła zastosowaniem wyroku w sprawie Zuckerfabrik Jülich, jednakże — według skarżącej — nie uwzględniła ona wymogów sformułowanych w tym wyroku.

W części skargi zatytułowanej „Inne naruszenia prawa” skarżące podnoszą wreszcie, że w dniu 3 listopada 2009 r. Komisja nie posiadała już kompetencji do przyjęcia rozporządzenia w sprawie opłat produkcyjnych w sektorze cukru w odniesieniu do lat gospodarczych od 2002/2003 do 2005/2006, gdyż w chwili wydania tego rozporządzenia nie obowiązywało już wskazane przez Komisję jako podstawa prawna rozporządzenie nr 1260/2001. Skarżące twierdzą nadto, że Komisja naruszyła art. 37 ust. 2 WE, gdyż zgodnie z tym przepisem do przyjęcia zaskarżonego rozporządzenia należało wybrać inną procedurę.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru (Zb.Orz. L 178, s. 1).

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/70 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/70

---

Odwołanie od postanowienia Prezesa Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 18 grudnia 2009 r. w sprawie F-92/09 R, U przeciwko Parlamentowi, wniesione w dniu 5 marca 2010 r. przez Parlament Europejski

(Sprawa T-103/10 P(R))

2010/C 113/103

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Parlament Europejski (przedstawiciele: S. Seyr i K. Zejdová, pełnomocnicy)

Druga strona postępowania: U

Żądania wnoszącego odwołanie

| — | uchylenie zaskarżonego postanowienia Prezesa Sądu do spraw Służby Publicznej; |
| --- | --- |

—

uchylenie zaskarżonego postanowienia Prezesa Sądu do spraw Służby Publicznej;

| — | wydanie ostatecznego rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o zarządzenie środków tymczasowych poprzez oddalenie go jako bezzasadnego; |
| --- | --- |

—

wydanie ostatecznego rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o zarządzenie środków tymczasowych poprzez oddalenie go jako bezzasadnego;

| — | stwierdzenie, że rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie

Zarzuty i główne argumenty

W drodze niniejszego odwołania wnoszący je żąda uchylenia postanowienia Prezesa Sądu do spraw Służby Publicznej (SSP) z dnia 18 grudnia 2009 r. wydanego w sprawie F-92/09 R U przeciwko Parlamentowi, którym decyzja z dnia 6 lipca 2009 r. o zwolnieniu została zawieszona aż do wydania przez Sąd orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie.

Celem uzasadnienia odwołania wnoszący je podnosi trzy zarzuty:

| — | braków w uzasadnieniu, gdyż w wielu miejscach rozumowanie przedstawione w zaskarżonym postanowieniu nie umożliwia poznania powodów decyzji podjętej przez sąd rozpatrujący wniosek o zarządzenie środków tymczasowych; |
| --- | --- |

—

braków w uzasadnieniu, gdyż w wielu miejscach rozumowanie przedstawione w zaskarżonym postanowieniu nie umożliwia poznania powodów decyzji podjętej przez sąd rozpatrujący wniosek o zarządzenie środków tymczasowych;

| — | nieprzestrzegania prawa Parlamentu do obrony, ponieważ postanowienie w przedmiocie środków tymczasowych wykracza poza zakres podstawowej oceny na podstawie art. 102 ust. 2 regulaminu Sądu do spraw Służby Publicznej, zgodnie z którym we wnioskach o zarządzenie środków tymczasowych należy w szczególności określić okoliczności wskazujące na istnienie pilnej potrzeby oraz okoliczności faktyczne i prawne uzasadniające prima facie zarządzenie wnioskowanych środków. Wkraczając w szczegóły związane z istotą sprawy a w szczególności wypowiadając się co do szczegółów przebiegu postępowania w przedmiocie poprawy wyników pracy postanowienie naruszyło prawo Parlamentu do obrony a instytucja ta została pozbawiona możliwości zajęcia stanowiska i obrony w tym względzie; |
| --- | --- |

—

nieprzestrzegania prawa Parlamentu do obrony, ponieważ postanowienie w przedmiocie środków tymczasowych wykracza poza zakres podstawowej oceny na podstawie art. 102 ust. 2 regulaminu Sądu do spraw Służby Publicznej, zgodnie z którym we wnioskach o zarządzenie środków tymczasowych należy w szczególności określić okoliczności wskazujące na istnienie pilnej potrzeby oraz okoliczności faktyczne i prawne uzasadniające prima facie zarządzenie wnioskowanych środków. Wkraczając w szczegóły związane z istotą sprawy a w szczególności wypowiadając się co do szczegółów przebiegu postępowania w przedmiocie poprawy wyników pracy postanowienie naruszyło prawo Parlamentu do obrony a instytucja ta została pozbawiona możliwości zajęcia stanowiska i obrony w tym względzie;

| — | nieprzestrzegania przepisów dotyczących ciężaru dowodu gdyż w odniesieniu do przesłanki pilności nie zostały wzięte pod uwagę wszystkie mające znaczenie okoliczności, które mogły mieć wpływ na sytuację finansową skarżącej, co stanowi naruszenie zasady równości stron w postępowaniu sądowym. |
| --- | --- |

—

nieprzestrzegania przepisów dotyczących ciężaru dowodu gdyż w odniesieniu do przesłanki pilności nie zostały wzięte pod uwagę wszystkie mające znaczenie okoliczności, które mogły mieć wpływ na sytuację finansową skarżącej, co stanowi naruszenie zasady równości stron w postępowaniu sądowym.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/70 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/70

---

Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2010 r. — BASF przeciwko Komisji

(Sprawa T-105/10)

2010/C 113/104

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: BASF (Ludwigshafen am Rhein, Niemcy) (przedstawiciele: F. Montag, J. Blockx i T. Wilson, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 10568 z dnia 18 grudnia 2009 r. w sprawie COMP/M.5355 — BASF/Ciba, na mocy której odrzucono przedstawiony w dniu 6 listopada 2009 r. wniosek o zatwierdzenie Roquette Frères jako nabywcy Divestment Business SDA oraz wniosek o zmianę zakresu zobowiązań, od wykonania których Komisja uzależniła w decyzji C(2009) 1961 z dnia 12 marca 2009 r. uznanie za zgodną ze wspólnym rynkiem transakcji, w ramach której skarżąca uzyska kontrolę nad całością holdingu CIBA Holding AG (zwanego dalej „Ciba”).

W uzasadnieniu skargi o stwierdzenie nieważności strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

Po pierwsze twierdzi ona, że odrzucając zaproponowanego nabywcę pozwana naruszyła art. 6 ust. 2 rozporządzenia nr 139/2004 (1), pkt 418 i 419 decyzji zatwierdzającej przejęcie Ciba przez BASF, pkt 4 lit. a) i b), pkt 13, 14 i 34 załączonej do wskazanej decyzji listy zobowiązań, załącznik B do tej listy, a także pkt 31, 48, 73 i 102 obwieszczenia w sprawie środków zaradczych (2).

W szczególności skarżąca podnosi, że pozwana odrzuciła proponowanego nabywcę, opierając się na błędnych ustaleniach faktycznych, oraz popełniła oczywisty błąd w ocenie bodźców zachęcających Roquette Frères do utrzymania i rozwoju Divestment Business. Ponadto skarżąca twierdzi, że pozwana oparła się na błędnych ustaleniach faktycznych oraz popełniła oczywisty błąd w ocenie wniosku skarżącej o zmianę zobowiązań na podstawie klauzuli przewidującej możliwość rewizji ich treści.

Po drugie skarżąca utrzymuje, że w zaskarżonej decyzji naruszono zasadę proporcjonalności, gdyż — jak twierdzi — odrzucenie jej propozycji nie było konieczne do osiągnięcia celu zobowiązań, jakim jest zapobieżenie powstaniu bądź wzmocnieniu pozycji dominującej.

Po trzecie skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła zasadę dobrej administracji oraz art. 296 TFUE, gdyż nie wysłuchała skarżącej przed wydaniem decyzji oraz nie przedstawiła wystarczającego uzasadnienia zaskarżonego aktu.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (rozporządzenie WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw), Dz.U. 2004, L 24, s. 1.

(2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 802/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw, Dz.U. 2004, L 133, s. 1.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/71 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/71

---

Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2010 r. — Hiszpania przeciwko Komisji

(Sprawa T-106/10)

2010/C 113/105

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Hiszpania (przedstawiciel: M. Muñoz Pérez)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności decyzji C(2009) 10136 wersja ostateczna z dnia 18 grudnia 2009 r. dotyczącej zastosowania korekt finansowych w odniesieniu do Sekcji Orientacji EFOGR w części odpowiadającej programowi inicjatywy wspólnotowej CCI 2000 ES.06.0.PC.003 (Hiszpania — Leader+Aragonia), oraz |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji C(2009) 10136 wersja ostateczna z dnia 18 grudnia 2009 r. dotyczącej zastosowania korekt finansowych w odniesieniu do Sekcji Orientacji EFOGR w części odpowiadającej programowi inicjatywy wspólnotowej CCI 2000 ES.06.0.PC.003 (Hiszpania — Leader+Aragonia), oraz

| — | obciążenie pozwanej instytucji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie pozwanej instytucji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na mocy zaskarżonej decyzji Komisja zastosowała, w odniesieniu do wydatków objętych przez władze hiszpańskie wnioskiem do dnia 4 czerwca 2008 r., korektę finansową netto w wysokości 2 %, co powoduje zmniejszenie o 652 674,70 EUR pomocy z Sekcji Orientacji EFOGR przeznaczonej na wydatki w ramach wyżej wymienionego programu, przyznanej zgodnie z decyzją Komisji C(2001) 2067 z dnia 31 lipca 2001 r.

Królestwo Hiszpanii podnosi dwa zarzuty, ze względu na które należy stwierdzić nieważność decyzji:

| | Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia polegającego na niewłaściwym zastosowaniu art. 39 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 (1) z uwagi na to, iż rzekome nieprawidłowości, które uzasadniają zastosowanie przez Komisję korekty finansowej, nie stanowią w rzeczywistości naruszenia art. 4 rozporządzenia (WE) nr 438/2001 (2), a to ze względu na to, że z ustanowionego w tym przepisie wymogu tego, iż protokół kontroli na miejscu powinien stwierdzać stan wykonanych prac, nie wynika koniecznie, że protokół ten powinien zawierać wykaz przeprowadzonych kontroli w przypadku, gdy z łatwością można o nich uzyskać informację. |
| --- | --- |

Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia polegającego na niewłaściwym zastosowaniu art. 39 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 (1) z uwagi na to, iż rzekome nieprawidłowości, które uzasadniają zastosowanie przez Komisję korekty finansowej, nie stanowią w rzeczywistości naruszenia art. 4 rozporządzenia (WE) nr 438/2001 (2), a to ze względu na to, że z ustanowionego w tym przepisie wymogu tego, iż protokół kontroli na miejscu powinien stwierdzać stan wykonanych prac, nie wynika koniecznie, że protokół ten powinien zawierać wykaz przeprowadzonych kontroli w przypadku, gdy z łatwością można o nich uzyskać informację.

| | Zarzut drugi dotyczy naruszenia zasady proporcjonalności ustanowionej w samym art. 39 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 w związku z wytycznymi dotyczącymi zasad, kryteriów oraz klucza podziału stosowanego przez służby Komisji przy ustalaniu korekt finansowych, o których mowa w art. 39 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 (3). Naruszenie to dotyczy, po pierwsze, dokonania korekty w wysokości 2 % wydatków, podczas gdy z danych udostępnionych Komisji przez władze hiszpańskie wynikało, że ryzyko ponoszone przez Fundusz było znacznie niższe. Po drugie, polega ono na przedłużeniu okresu, którego dotyczy korekta i na objęciu nią wydatków objętych wnioskiem nie tylko do końca badanego przez Komisję okresu (17 grudnia 2004 r.), lecz do dnia dwustronnego spotkania (4 czerwca 2008 r.). |
| --- | --- |

Zarzut drugi dotyczy naruszenia zasady proporcjonalności ustanowionej w samym art. 39 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 w związku z wytycznymi dotyczącymi zasad, kryteriów oraz klucza podziału stosowanego przez służby Komisji przy ustalaniu korekt finansowych, o których mowa w art. 39 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 (3). Naruszenie to dotyczy, po pierwsze, dokonania korekty w wysokości 2 % wydatków, podczas gdy z danych udostępnionych Komisji przez władze hiszpańskie wynikało, że ryzyko ponoszone przez Fundusz było znacznie niższe. Po drugie, polega ono na przedłużeniu okresu, którego dotyczy korekta i na objęciu nią wydatków objętych wnioskiem nie tylko do końca badanego przez Komisję okresu (17 grudnia 2004 r.), lecz do dnia dwustronnego spotkania (4 czerwca 2008 r.).

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiające przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych (Dz.U. L 161 z 26.6.1999, s. 1).

(2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 438/2001 z dnia 2 marca 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 dotyczącego zarządzania i systemów kontroli pomocy udzielanej w ramach funduszy strukturalnych (Dz.U. L 63 z 3.3.2001, s. 21).

(3)  Pismo C(2001) 476 z dnia 2 marca 2001 r.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/72 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/72

---

Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2010 r. — Portugalia przeciwko Komisji Europejskiej

(Sprawa T-111/10)

2010/C 113/106

Język postępowania: portugalski

Strony

Strona skarżąca: Republika Portugalska (przedstawiciele: N. Mimoso Ruiz i P. Moura Pinheiro, adwokaci, L. Inez Fernandes, pełnomocnik)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

W dniu 3 marca 2010 r. Republika Portugalska wniosła przeciwko Komisji zgodnie z brzmieniem i celem art. 263 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2009) 10624 z dnia 21 grudnia 2009 r. dotyczącej zmniejszenia pomocy przyznanej z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego na program operacyjny „Modernizacja tkanki gospodarczej” CCI: 1994 PT 16 1 PO 004 (ex-EFRR sygn. 94.12.09.004) w zakresie, w jakim dotyczy ona finansowania Investimento Imobiliário Fechado Turístico (Zamkniętego Turystycznego Funduszu Inwestycyjnego Nieruchomości — FIIT).

Zarzuty i główne argumenty

| — | Fundusz inwestycyjny nieruchomości — utworzony przez władze po zatwierdzeniu przez Komisję Europejską Wspólnotowych Ram Wsparcia (WRW II) dla pomocy z funduszy strukturalnych w regionach objętych celem nr 1 w odniesieniu do okresu pomiędzy dniem 1 stycznia a dniem 31 grudnia 1999 r.– służy do realizacji zadań Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR). |
| --- | --- |

—

Fundusz inwestycyjny nieruchomości — utworzony przez władze po zatwierdzeniu przez Komisję Europejską Wspólnotowych Ram Wsparcia (WRW II) dla pomocy z funduszy strukturalnych w regionach objętych celem nr 1 w odniesieniu do okresu pomiędzy dniem 1 stycznia a dniem 31 grudnia 1999 r.– służy do realizacji zadań Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR).

| — | Rozporządzenie (EWG) nr 4254/88 — zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2083/93 — ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w odniesieniu do Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (1) stanowi, że ten Fundusz wspiera rozwój wewnętrznego potencjału regionów poprzez działania poprawiające dostęp małych i średnich przedsiębiorstw do rynków kapitałowych. Podobnie jak udzielanie gwarancji i nabywanie udziałów, które to działania wymieniono w rozporządzeniu (EWG) nr 2083/93 wyłącznie tytułem przykładu — fundusz inwestycyjny nieruchomości jest mechanizmem finansowym właściwym do realizacji celu wspierania i rozwijania działalności małych i średnich przedsiębiorstw. |
| --- | --- |

—

Rozporządzenie (EWG) nr 4254/88 — zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2083/93 — ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w odniesieniu do Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (1) stanowi, że ten Fundusz wspiera rozwój wewnętrznego potencjału regionów poprzez działania poprawiające dostęp małych i średnich przedsiębiorstw do rynków kapitałowych. Podobnie jak udzielanie gwarancji i nabywanie udziałów, które to działania wymieniono w rozporządzeniu (EWG) nr 2083/93 wyłącznie tytułem przykładu — fundusz inwestycyjny nieruchomości jest mechanizmem finansowym właściwym do realizacji celu wspierania i rozwijania działalności małych i średnich przedsiębiorstw.

| — | FIIT służy w szczególności do finansowania małych i średnich przedsiębiorstw prowadzących działalność w portugalskim sektorze turystycznym, które na ogół posiadają znaczne nieruchomości i napotykają na trudności związane z dostępem do dostępnych na rynku źródeł finansowania. |
| --- | --- |

—

FIIT służy w szczególności do finansowania małych i średnich przedsiębiorstw prowadzących działalność w portugalskim sektorze turystycznym, które na ogół posiadają znaczne nieruchomości i napotykają na trudności związane z dostępem do dostępnych na rynku źródeł finansowania.

| — | Działalność FIIT w rozpatrywanym okresie przyczyniła się do wsparcia rozwoju i modernizacji oferty turystycznej w Portugalii przez operacje zakupu obiektów turystycznych następnie wynajmowanych małym i średnim przedsiębiorstwom. |
| --- | --- |

—

Działalność FIIT w rozpatrywanym okresie przyczyniła się do wsparcia rozwoju i modernizacji oferty turystycznej w Portugalii przez operacje zakupu obiektów turystycznych następnie wynajmowanych małym i średnim przedsiębiorstwom.

| — | Działania FIIT są w pełni zgodne z decyzją Komisji Europejskiej C(94) 464 zatwierdzającą w ramach WPR II program operacyjny „Modernizacja tkanki gospodarczej” i podprogram „Turystyka i dziedzictwo kulturalne”. Komisja w tej decyzji postanowiła utworzyć turystyczny fundusz inwestycyjny, którego główne obszary działania obejmowały w szczególności uzdrowienie sytuacji finansowej, modernizację i nadanie nowego kształtu obiektom hotelowym. |
| --- | --- |

—

Działania FIIT są w pełni zgodne z decyzją Komisji Europejskiej C(94) 464 zatwierdzającą w ramach WPR II program operacyjny „Modernizacja tkanki gospodarczej” i podprogram „Turystyka i dziedzictwo kulturalne”. Komisja w tej decyzji postanowiła utworzyć turystyczny fundusz inwestycyjny, którego główne obszary działania obejmowały w szczególności uzdrowienie sytuacji finansowej, modernizację i nadanie nowego kształtu obiektom hotelowym.

| — | Komisja Europejska naruszyła przysługujące skarżącej prawo do obrony, ponieważ dopiero w zaskarżonej decyzji a) poruszyła kwestię dotyczącą zarzutu, iż nie wykazano niewydolności rynku w zakresie finansowania małych i średnich przedsiębiorstw wspieranych przez FIIT i b) skrytykowała władze krajowe za rzekomy brak przeprowadzenia właściwej analizy rentowności gospodarczej omawianych przedsiębiorstw i za ograniczenie się do dofinansowania ich pasywów. |
| --- | --- |

—

Komisja Europejska naruszyła przysługujące skarżącej prawo do obrony, ponieważ dopiero w zaskarżonej decyzji a) poruszyła kwestię dotyczącą zarzutu, iż nie wykazano niewydolności rynku w zakresie finansowania małych i średnich przedsiębiorstw wspieranych przez FIIT i b) skrytykowała władze krajowe za rzekomy brak przeprowadzenia właściwej analizy rentowności gospodarczej omawianych przedsiębiorstw i za ograniczenie się do dofinansowania ich pasywów.

| — | Komisja w zaskarżonej decyzji naruszyła zasadę uzasadnionych oczekiwań z uwagi na stwierdzenie, że projekt FIIT nie spełniał wymogów koniecznych w celu objęcia go dofinansowaniem z EFRR, ponieważ Komisja Europejska w okresie, w którym uczestniczyła w opracowaniu programu, działała w taki sposób, że wywołała u władz portugalskich pewne i uzasadnione przekonanie, iż finansowanie FIIT nie zostanie zakwestionowane tym bardziej, iż obowiązujące w tym czasie wspólnotowe ramy prawne, których niedopuszczalność nie była wcale oczywista, nie pozwalały na stwierdzenie istnienia oczywistego błędu w ocenie dotyczącego zgodności z prawem tego instrumentu finansowego. |
| --- | --- |

—

Komisja w zaskarżonej decyzji naruszyła zasadę uzasadnionych oczekiwań z uwagi na stwierdzenie, że projekt FIIT nie spełniał wymogów koniecznych w celu objęcia go dofinansowaniem z EFRR, ponieważ Komisja Europejska w okresie, w którym uczestniczyła w opracowaniu programu, działała w taki sposób, że wywołała u władz portugalskich pewne i uzasadnione przekonanie, iż finansowanie FIIT nie zostanie zakwestionowane tym bardziej, iż obowiązujące w tym czasie wspólnotowe ramy prawne, których niedopuszczalność nie była wcale oczywista, nie pozwalały na stwierdzenie istnienia oczywistego błędu w ocenie dotyczącego zgodności z prawem tego instrumentu finansowego.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2083/93 z dnia 20 lipca 1993 r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 4254/88 ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w odniesieniu do Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego [ (Dz.U. L 193 z 31.7.1993, s. 34-38) (ES, DA, DE, EL, EN, FR, IT, NL, PT)].

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/73 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/73

---

Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2010 r. — Prionics przeciwko Komisji i EFSA

(Sprawa T-112/10)

2010/C 113/107

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Prionics AG (przedstawiciele: H. Janssen i M. Franz, Rechtsanwälte)

Strona pozwana: Komisja Europejska i Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA)

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności opinii naukowej dotyczącej czułości analitycznej zatwierdzonych szybkich testów wykrywania zakaźnych encefalopatii gąbczastych (TSE) sporządzonej przez EFS-ę i Komisję, w zakresie, w jakim w opinii tej nie zaleca się stosowania dwóch testów wytwarzanych przez skarżącą — Prionicsâ-Check LIA oraz Prionicsâ-Check PrioSTRIP — służących do obserwacji występowania gąbczastej encefalopatii bydła (BSE); |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności opinii naukowej dotyczącej czułości analitycznej zatwierdzonych szybkich testów wykrywania zakaźnych encefalopatii gąbczastych (TSE) sporządzonej przez EFS-ę i Komisję, w zakresie, w jakim w opinii tej nie zaleca się stosowania dwóch testów wytwarzanych przez skarżącą — Prionicsâ-Check LIA oraz Prionicsâ-Check PrioSTRIP — służących do obserwacji występowania gąbczastej encefalopatii bydła (BSE);

| — | obciążenie Komisji i EFS-y kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji i EFS-y kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca kwestionuje opinię naukową EFS-y z dnia 10 grudnia 2009 r. dotyczącą czułości analitycznej zatwierdzonych szybkich testów wykrywania zakaźnych encefalopatii gąbczastych (zwaną dalej „opinią EFS-y”). Opinia ta zaleca między innymi, by czułość analityczna dwóch systemów testowych wytwarzanych przez skarżącą dla potrzeb wykrywania gąbczastej encefalopatii bydła została ponownie zbadana w ramach odpowiednich eksperymentów (chodzi o testy Prionicsâ-Check LIA oraz Prionicsâ-Check PrioSTRIP).

Na poparcie swej skargi skarżąca podnosi cztery zarzuty naruszenia prawa.

W ramach zarzutu pierwszego skarżąca twierdzi, że miało miejsce naruszenie zasady dobrej administracji w ten sposób, że pozwane opierają swe zalecenie zawarte w opinii EFS-y na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych oraz na wewnętrznie sprzecznych danych.

W ramach zarzutu drugiego skarżąca twierdzi, że miało miejsce naruszenie zasady, zgodnie z którą prawo do bycia wysłuchanym przysługuje w postępowaniach, w wyniku których mogą zostać wydane akty niekorzystne dla strony. W związku z tym skarżąca dodatkowo podnosi naruszenie ogólnych zasad prawa w postaci zasady równego traktowania oraz zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań w ten sposób, że wbrew swym własnym, ogłoszonym przepisom administracyjnym EFSA nie udzieliła skarżącej prawa do bycia wysłuchanym przed ogłoszeniem spornej opinii.

W ramach zarzutu trzeciego skarżąca twierdzi, że miało miejsce naruszenie ogólnych zasad prawa w postaci zasady równego traktowania oraz zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań w ten sposób, że wbrew swym własnym, ogłoszonym przepisom administracyjnym EFSA w spornej opinii nie zawarła pouczenia w przedmiocie możliwości jej zaskarżenia.

W ramach zarzutu czwartego skarżąca twierdzi, że miało miejsce naruzenie podstawowego prawa do prowadzenia działalności zawodowej oraz podstawowego prawa do prowadzenia działalności gospodarczej w ten sposób, że opinia EFS-y została ogłoszona bez uwzględniania jej szkodliwych skutków dla skarżącej.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/74 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/74

---

Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2010 r. — Hiszpania przeciwko Komisji

(Sprawa T-113/10)

2010/C 113/108

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: J. Rodríguez Cárcamo)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji nr C(2009) 10678 z dnia 23 grudnia 2009 r. zmniejszającej pomoc z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) dla programu operacyjnego Kraj Basków w ramach celu 2 (1997-1999) w Hiszpanii przyznaną na mocy decyzji Komisji C(98) 121 z dnia 5 lutego 1998 r. EFRR nr 97.11.09.007, oraz |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji nr C(2009) 10678 z dnia 23 grudnia 2009 r. zmniejszającej pomoc z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) dla programu operacyjnego Kraj Basków w ramach celu 2 (1997-1999) w Hiszpanii przyznaną na mocy decyzji Komisji C(98) 121 z dnia 5 lutego 1998 r. EFRR nr 97.11.09.007, oraz

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Źródłem niniejszego sporu jest decyzja C(98) 121 z dnia 5 lutego 1998 r., w której Komisja przyznała pomoc z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) i z Europejskiego Funduszu Socjalnego (EFS), przeznaczoną na realizację programu operacyjnego w regionie Kraj Basków wpisującego się we wspólnotowe ramy wsparcia na rzecz pomocy strukturalnej w regionach Hiszpanii objętych celem nr 2 w latach 1997-1999, której maksymalna kwota wsparcia z EFRR wynosiła 291 862 367 EUR.

W zaskarżonej w niniejszym postępowaniu decyzji Komisja stwierdza, że przy realizacji omawianego programu operacyjnego doszło do powstania nieprawidłowości dotyczących 24 z 37 kontrolowanych projektów, co dotyczy kwoty w wysokości 4 844 712 820 ESP i powoduje konieczność zastosowania korekty finansowej w wysokości 27 794 540,77 EUR.

Na poparcie swej skargi skarżąca podnosi następujące zarzuty:

| — | naruszenie art. 24 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. (1) ze względu na zastosowanie w zaskarżonej decyzji metody ekstrapolacji, podczas gdy artykuł ten nie przewidywał możliwości ekstrapolacji nieprawidłowości stwierdzonych w konkretnych działaniach w odniesieniu do wszystkich działań podejmowanych w ramach programów operacyjnych finansowanych ze środków finansowych EFOGR. Korekta dokonana przez Komisję w zaskarżonej decyzji pozbawiona jest podstawy prawnej, ponieważ, zgodnie z wyrokiem Trybunału z dnia 6 kwietnia 2000 r. Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji C-443/97 (2) wytyczne Komisji z dnia 15 października 1997 r. dotyczące korekt finansowych netto w ramach stosowania art. 24 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4253/88 nie mogą wywoływać skutków prawnych w odniesieniu do państw członkowskich oraz ponieważ ten art. 24 odnosi się jedynie do zmniejszenia pomocy, której ocena potwierdza istnienie nieprawidłowości, a która to zasada zostaje naruszona przy zastosowaniu korekt opartych na ekstrapolacji. |
| --- | --- |

—

naruszenie art. 24 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. (1) ze względu na zastosowanie w zaskarżonej decyzji metody ekstrapolacji, podczas gdy artykuł ten nie przewidywał możliwości ekstrapolacji nieprawidłowości stwierdzonych w konkretnych działaniach w odniesieniu do wszystkich działań podejmowanych w ramach programów operacyjnych finansowanych ze środków finansowych EFOGR. Korekta dokonana przez Komisję w zaskarżonej decyzji pozbawiona jest podstawy prawnej, ponieważ, zgodnie z wyrokiem Trybunału z dnia 6 kwietnia 2000 r. Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji C-443/97 (2) wytyczne Komisji z dnia 15 października 1997 r. dotyczące korekt finansowych netto w ramach stosowania art. 24 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4253/88 nie mogą wywoływać skutków prawnych w odniesieniu do państw członkowskich oraz ponieważ ten art. 24 odnosi się jedynie do zmniejszenia pomocy, której ocena potwierdza istnienie nieprawidłowości, a która to zasada zostaje naruszona przy zastosowaniu korekt opartych na ekstrapolacji.

| — | tytułem ewentualnym, naruszenie art. 24 rozporządzenia (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. w związku z obecnym art. 4 ust. 3 TUE (zasada lojalnej współpracy) z uwagi na zastosowanie korekty opartej na ekstrapolacji, pomimo, iż nie został wykazany niewystarczający charakter systemu zarządzania, kontroli i badań dotyczący zmienionych umów, ponieważ organy zarządzające zastosowały hiszpańskie przepisy, których Trybunał nie uznał za sprzeczne z prawem Unii Europejskiej. Królestwo Hiszpanii uważa, że przestrzeganie prawa krajowego przez organy zarządzające, nawet w przypadku, gdy może doprowadzić do stwierdzenia przez Komisję istnienia konkretnych nieprawidłowości lub naruszeń prawa Unii Europejskiej, nie może stanowić podstawy dla ekstrapolacji z uwagi na niewystarczający charakter systemu zarządzania w przypadku, gdy Trybunał nie uznał prawa stosowanego przez te organy za niezgodne z prawem Unii Europejskiej, a Komisja nie wniosła na podstawie art. 258 TFUE skargi o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego. |
| --- | --- |

—

tytułem ewentualnym, naruszenie art. 24 rozporządzenia (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. w związku z obecnym art. 4 ust. 3 TUE (zasada lojalnej współpracy) z uwagi na zastosowanie korekty opartej na ekstrapolacji, pomimo, iż nie został wykazany niewystarczający charakter systemu zarządzania, kontroli i badań dotyczący zmienionych umów, ponieważ organy zarządzające zastosowały hiszpańskie przepisy, których Trybunał nie uznał za sprzeczne z prawem Unii Europejskiej. Królestwo Hiszpanii uważa, że przestrzeganie prawa krajowego przez organy zarządzające, nawet w przypadku, gdy może doprowadzić do stwierdzenia przez Komisję istnienia konkretnych nieprawidłowości lub naruszeń prawa Unii Europejskiej, nie może stanowić podstawy dla ekstrapolacji z uwagi na niewystarczający charakter systemu zarządzania w przypadku, gdy Trybunał nie uznał prawa stosowanego przez te organy za niezgodne z prawem Unii Europejskiej, a Komisja nie wniosła na podstawie art. 258 TFUE skargi o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego.

| — | tytułem ewentualnym, naruszenie art. 24 rozporządzenia (EWG) nr 4253/88 z uwagi na brak reprezentatywności próby użytej w celu zastosowania korekty finansowej opartej na ekstrapolacji. Należy wyjaśnić w tym względzie, że Komisja dobrała próbę w celu zastosowania ekstrapolacji przy użyciu niewielkiej liczby projektów (37 na 3348), nie uwzględniając wszystkich osi programu operacyjnego, włączając wydatki wycofane uprzednio przez władze hiszpańskie, opierając się na wydatkach zadeklarowanych, a nie na przyznanej pomocy, oraz stosując program informatyczny, który zapewniał poziom zaufania dotyczący tego programu poniżej 85 %. W związku z powyższym Królestwo Hiszpanii uważa, że próba nie spełnia wymogów reprezentatywności niezbędnych dla wykorzystania jej jako podstawy ekstrapolacji. |
| --- | --- |

—

tytułem ewentualnym, naruszenie art. 24 rozporządzenia (EWG) nr 4253/88 z uwagi na brak reprezentatywności próby użytej w celu zastosowania korekty finansowej opartej na ekstrapolacji. Należy wyjaśnić w tym względzie, że Komisja dobrała próbę w celu zastosowania ekstrapolacji przy użyciu niewielkiej liczby projektów (37 na 3348), nie uwzględniając wszystkich osi programu operacyjnego, włączając wydatki wycofane uprzednio przez władze hiszpańskie, opierając się na wydatkach zadeklarowanych, a nie na przyznanej pomocy, oraz stosując program informatyczny, który zapewniał poziom zaufania dotyczący tego programu poniżej 85 %. W związku z powyższym Królestwo Hiszpanii uważa, że próba nie spełnia wymogów reprezentatywności niezbędnych dla wykorzystania jej jako podstawy ekstrapolacji.

| — | Królestwo Hiszpanii podnosi wreszcie, że poinformowanie władz hiszpańskich o istnieniu nieprawidłowości (które miało miejsce w sierpniu 2005 r. w odniesieniu w większości przypadków nieprawidłowości popełnionych w latach 1998 i 1999), powinno stanowić moment rozpoczęcia biegu terminu ich przedawnienia, przy zastosowaniu wynoszącego cztery lata okresu przedawnienia przewidzianego w art. 3 rozporządzenia 2988/95 (3). |
| --- | --- |

—

Królestwo Hiszpanii podnosi wreszcie, że poinformowanie władz hiszpańskich o istnieniu nieprawidłowości (które miało miejsce w sierpniu 2005 r. w odniesieniu w większości przypadków nieprawidłowości popełnionych w latach 1998 i 1999), powinno stanowić moment rozpoczęcia biegu terminu ich przedawnienia, przy zastosowaniu wynoszącego cztery lata okresu przedawnienia przewidzianego w art. 3 rozporządzenia 2988/95 (3).

---

(1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w odniesieniu do koordynacji działań pomiędzy, z jednej strony, różnymi funduszami strukturalnymi, i, z drugiej strony, między tymi funduszami a operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi (Dz.U. L 374 z 31.12.1988, s. 1).

(2)  Sprawa C-443/97, Rec. s. I-2415.

(3)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 312 z 23.12.1995, s. 1).

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/75 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/75

---

Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2010 r. — Zjednoczone Królestwo przeciwko Komisji

(Sprawa T-115/10)

2010/C 113/109

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Północnej Irlandii (przedstawiciele: S. Ossowski, pełnomocnik, wspierany przez D. Wyatta, QC, i M. Wooda, barrister)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2010/45/EU z dnia 22 grudnia 2009 r. w sprawie przyjęcia na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG (dyrektywy siedliskowej) (1), trzeciego zaktualizowanego wykazu terenów mających znaczenie dla Wspólnoty, składających się na śródziemnomorski region biogeograficzny (2), w zakresie w jakim wyznacza ona Estrecho Oriental jako teren mający znaczenie dla Wspólnoty oznaczony kodem ES6120032 |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2010/45/EU z dnia 22 grudnia 2009 r. w sprawie przyjęcia na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG (dyrektywy siedliskowej) (1), trzeciego zaktualizowanego wykazu terenów mających znaczenie dla Wspólnoty, składających się na śródziemnomorski region biogeograficzny (2), w zakresie w jakim wyznacza ona Estrecho Oriental jako teren mający znaczenie dla Wspólnoty oznaczony kodem ES6120032

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszej skardze skarżąca kwestionuje ważność decyzji Komisji 2010/45/EU (notyfikowanej jako dokument nr C(2009) 10406) w zakresie, w jakim wyznacza ona Estrecho Oriental jako teren mający znaczenie dla Wspólnoty i żąda stwierdzenia nieważności wyznaczenia Estrecho Oriental jako terenu mającego znaczenie dla Wspólnoty.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi następujące zarzuty:

| | Po pierwsze, skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem dyrektywy 92/43/EWG ze względu na fakt, iż wyznaczenie hiszpańskiego Estrecho Oriental jako terenu mającego znaczenie dla Wspólnoty jest z nią niezgodne, ponieważ:






  — | bardzo istotna część tego terenu mieści się w obszarze brytyjskich wód terytorialnych wokół Gibraltaru (British Gibraltar Territorial Waters, zwanych dalej „BGTW”), kontrolowanych przez Zjednoczone Królestwo, nie zaś przez Hiszpanię, oraz |
| --- | --- | --- |

Po pierwsze, skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem dyrektywy 92/43/EWG ze względu na fakt, iż wyznaczenie hiszpańskiego Estrecho Oriental jako terenu mającego znaczenie dla Wspólnoty jest z nią niezgodne, ponieważ:

—

bardzo istotna część tego terenu mieści się w obszarze brytyjskich wód terytorialnych wokół Gibraltaru (British Gibraltar Territorial Waters, zwanych dalej „BGTW”), kontrolowanych przez Zjednoczone Królestwo, nie zaś przez Hiszpanię, oraz

| — | w pełni pokrywa się on z należącym do Zjednoczonego Królestwa mającym znaczenie dla Wspólnoty istniejącym terenem Southern Water of Gibraltar. |
| --- | --- |

—

w pełni pokrywa się on z należącym do Zjednoczonego Królestwa mającym znaczenie dla Wspólnoty istniejącym terenem Southern Water of Gibraltar.

| | Po drugie, skarżąca wskazuje, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zasady pewności prawa, ponieważ wyznaczenie Estrecho Oriental jako terenu mającego znaczenie dla Wspólnoty oznacza nałożenie na Hiszpanię obowiązków na mocy dyrektywy 92/43/EWG w odniesieniu do części istniejącego terenu mającego znaczenie dla Wspólnoty, w stosunku do którego rząd Gibraltaru ma już na mocy tej dyrektywy identyczne obowiązki. Powoduje to ograniczenie lub podważenie uprawnień rządu Gibraltaru w zakresie wdrożenia dyrektywy na obszarze mającego znaczenie dla Wspólnoty terenu Southern Waters of Gibraltar i w zakresie narzucenia prawa Gibraltaru na obszarze BGTW, stwarzając stan braku pewności prawa dla rządu Gibraltaru i obywateli UE. |
| --- | --- |

Po drugie, skarżąca wskazuje, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zasady pewności prawa, ponieważ wyznaczenie Estrecho Oriental jako terenu mającego znaczenie dla Wspólnoty oznacza nałożenie na Hiszpanię obowiązków na mocy dyrektywy 92/43/EWG w odniesieniu do części istniejącego terenu mającego znaczenie dla Wspólnoty, w stosunku do którego rząd Gibraltaru ma już na mocy tej dyrektywy identyczne obowiązki. Powoduje to ograniczenie lub podważenie uprawnień rządu Gibraltaru w zakresie wdrożenia dyrektywy na obszarze mającego znaczenie dla Wspólnoty terenu Southern Waters of Gibraltar i w zakresie narzucenia prawa Gibraltaru na obszarze BGTW, stwarzając stan braku pewności prawa dla rządu Gibraltaru i obywateli UE.

| | Po trzecie, skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja została przyjęta z naruszeniem zasady proporcjonalności, ponieważ wyznaczenie hiszpańskiego Estrecho Oriental jako terenu mającego znaczenie dla Wspólnoty w taki sposób, iż obejmuje on całość należącego do Zjednoczonego Królestwa mającego znaczenie dla Wspólnoty terenu Southern Waters of Gibraltar i inne obszary BGTW, nie jest ani właściwe, ani konieczne dla osiągnięcia celów w zakresie środowiska naturalnego określonych w dyrektywie 92/43/EEC. |
| --- | --- |

Po trzecie, skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja została przyjęta z naruszeniem zasady proporcjonalności, ponieważ wyznaczenie hiszpańskiego Estrecho Oriental jako terenu mającego znaczenie dla Wspólnoty w taki sposób, iż obejmuje on całość należącego do Zjednoczonego Królestwa mającego znaczenie dla Wspólnoty terenu Southern Waters of Gibraltar i inne obszary BGTW, nie jest ani właściwe, ani konieczne dla osiągnięcia celów w zakresie środowiska naturalnego określonych w dyrektywie 92/43/EEC.

| | Wreszcie skarżąca podnosi, że zakwestionowane wyznaczenie Estrecho Oriental jako terenu mającego znaczenie dla Wspólnoty musi zostać uznane za nieważne w całości, ponieważ stwierdzenie nieważności w części spowodowałoby zmianę jego istoty i wymagałoby poprawienia przez Trybunał wyznaczenia tego terenu oraz nowego określenia centralnego punktu terenu mającego znaczenie dla Wspólnoty i jego powierzchni, a także oceny środowiskowej pozostałej części terenu pod względem jej zdolności do zakwalifikowania jako teren mający znaczenie dla Wspólnoty. |
| --- | --- |

Wreszcie skarżąca podnosi, że zakwestionowane wyznaczenie Estrecho Oriental jako terenu mającego znaczenie dla Wspólnoty musi zostać uznane za nieważne w całości, ponieważ stwierdzenie nieważności w części spowodowałoby zmianę jego istoty i wymagałoby poprawienia przez Trybunał wyznaczenia tego terenu oraz nowego określenia centralnego punktu terenu mającego znaczenie dla Wspólnoty i jego powierzchni, a także oceny środowiskowej pozostałej części terenu pod względem jej zdolności do zakwalifikowania jako teren mający znaczenie dla Wspólnoty.

---

(1)  Dyrektywa Rady 92/43/EEC z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, Dz.U. 1992 L 206, s. 7.

(2)  Dz.U. 2010 L 30, s. 322

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/76 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/76

---

Skarga wniesiona w dniu 5 marca 2010 r. — Acron przeciwko Radzie

(Sprawa T-118/10)

2010/C 113/110

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Acron OAO (przedstawiciel: B. Ewtimow, adwokat)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1251/2009 z dnia 18 grudnia 2009 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1911/2006 (1) w zakresie, w jakim odnosi się ono do skarżącej; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1251/2009 z dnia 18 grudnia 2009 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1911/2006 (1) w zakresie, w jakim odnosi się ono do skarżącej;

| — | obciążenie Rady kosztami postępowania oraz kosztami wynikającymi z postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Rady kosztami postępowania oraz kosztami wynikającymi z postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie swej skargi skarżąca powołuje się na jedną podstawę stwierdzenia nieważności, w ramach której podnosi trzy zarzuty.

Skarżąca twierdzi, że instytucje Unii naruszyły art. 1 i 2 oraz art. 11 ust. 9 w związku z art. 2 rozporządzenia podstawowego (2), a także popełniły szereg oczywistych błędów w ocenie, wskutek których określiły sztucznie zawyżoną skonstruowaną wartość normalną w odniesieniu do skarżącej, co doprowadziło do bezpodstawnego stwierdzenia występowania dumpingu.

W ramach zarzutu pierwszego skarżąca kwestionuje uzasadnienie dostosowania cen gazu. W szczególności skarżąca twierdzi, że instytucje dopuściły się błędu prawnego i naruszyły art. 2 ust. 3 i 5 rozporządzenia podstawowego w ten sposób, że pominęły znaczącą część kosztów produkcji w państwie pochodzenia lub też de facto zastosowały metodologię właściwą gospodarce nierynkowej w celu ustalenia znaczącej części wartości normalnej w odniesieniu do skarżącej.

W ramach zarzutu drugiego skarżąca podważa metodologię wykorzystaną przy dostosowaniu cen gazu. Skarżąca twierdzi, że Komisja, z chwilą gdy postanowiła przystąpić do dostosowania cen gazu, naruszyła art. 2 ust. 5 zdanie ostatnie rozporządzenia podstawowego lub też popełniła oczywisty błąd w ocenie przy równoczesnym braku należytego uzasadnienia w ten sposób, że dokonała dostosowania cen gazu w oparciu o cenę gazu rosyjskiego w miejscowości Waidhaus w Niemczech, nie uwzględniając przy tym ukaranego kartelu dzielącego rynek gazu rosyjskiego wpływającego poprzez miejscowość Waidhaus, nie odliczyła 30 % rosyjskiego cła eksportowego obciążającego rosyjski gaz, mimo to dostosowując cenę w celu odzwierciedlenia lokalnych kosztów dystrybucji.

W ramach zarzutu trzeciego skarżąca kwestionuje określenie marginesu zysku, wykorzystanego dla potrzeb określenia skonstruowanej wartości normalnej. Skarżąca twierdzi, że margines zysku przyjęty przez instytucje oraz dodany do kosztów wytworzenia w celu określenia skonstruowanej normalnej w odniesieniu do skarżącej w ramach ustaleń poczynionych w zaskarżonym rozporządzeniu określony został z naruszeniem art. 2 ust. 3 i art. 2 ust. 6 lit. c) rozporządzenia podstawowego, jest oczywiście nierozsądny i obciążony jest wadą w postaci oczywistego błędu w ocenie. Ponadto tak określony margines zysku znacząco odbiega od zysku oraz metodologii zastosowanych przy określaniu skonstruowanej wartości normalnej w ramach pierwotnego dochodzenia, w wyniku którego nałożono cło będące przedmiotem skargi, co stanowi naruszenie art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego.

---

(1)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1251/2009 z dnia 18 grudnia 2009 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1911/2006 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz roztworów mocznika i azotanu amonu pochodzących między innymi z Rosji (Dz.U. L 338, s. 5).

(2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 1996 L 56, s. 1).

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/77 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/77

---

Skarga wniesiona w dniu 5 marca 2010 r. — Niderlandy przeciwko Komisji

(Sprawa T-119/10)

2010/C 113/111

Język postępowania: niderlandzki

Strony

Strona skarżąca: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C. Wissels, Y. de Vries i J. Langer, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej nr C(2009)10712 z dnia 23 grudnia 2009 r. dotyczącej zmniejszenia kwoty pomocy z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) na rzecz programu (IW) Interreg II/C Powodzie w dorzeczach Renu i Mozy w Królestwie Belgii, Republice Federalnej Niemiec, Republice Francuskiej, Wielkim Księstwie Luksemburga i w Królestwie Niderlandów zgodnie z decyzją Komisji z dnia 18 grudnia 1997 r. (EFRR nr 970010008); |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej nr C(2009)10712 z dnia 23 grudnia 2009 r. dotyczącej zmniejszenia kwoty pomocy z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) na rzecz programu (IW) Interreg II/C Powodzie w dorzeczach Renu i Mozy w Królestwie Belgii, Republice Federalnej Niemiec, Republice Francuskiej, Wielkim Księstwie Luksemburga i w Królestwie Niderlandów zgodnie z decyzją Komisji z dnia 18 grudnia 1997 r. (EFRR nr 970010008);

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi siedem zarzutów:

| — | naruszenie art. 24 ust. 2 rozporządzenia nr 4253/88 (1) poprzez zastosowanie korekty finansowej na podstawie ekstrapolacji, mimo że przepis ten nie przewiduje żadnej podstawy, która by to działanie uzasadniała; |
| --- | --- |

—

naruszenie art. 24 ust. 2 rozporządzenia nr 4253/88 (1) poprzez zastosowanie korekty finansowej na podstawie ekstrapolacji, mimo że przepis ten nie przewiduje żadnej podstawy, która by to działanie uzasadniała;

| — | naruszenie art. 24 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 4253/88 poprzez zastosowanie zryczałtowanego obniżenia kwoty przyznanej pomocy, mimo że przepis ten nie przewiduje żadnej podstawy, która by to działanie uzasadniała; |
| --- | --- |

—

naruszenie art. 24 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 4253/88 poprzez zastosowanie zryczałtowanego obniżenia kwoty przyznanej pomocy, mimo że przepis ten nie przewiduje żadnej podstawy, która by to działanie uzasadniała;

| — | naruszenie zasady pewności prawa poprzez nałożenie na państwo członkowskie zobowiązań w oparciu o orzecznictwo Trybunału wydane po ich powstaniu, które w chwili ich nałożenia nie były dla państwa członkowskiego jasne, dookreślone ani możliwe do przewidzenia. |
| --- | --- |

—

naruszenie zasady pewności prawa poprzez nałożenie na państwo członkowskie zobowiązań w oparciu o orzecznictwo Trybunału wydane po ich powstaniu, które w chwili ich nałożenia nie były dla państwa członkowskiego jasne, dookreślone ani możliwe do przewidzenia.

| — | naruszenie zasady proporcjonalności poprzez zastosowanie korekty finansowej w wysokości 25 % kosztów zadeklarowanych w związku z zamówieniami publicznymi, w którym to kontekście doszło do uchybienia ogólnym zasadom takim jak zasady przejrzystości, proporcjonalności i równości traktowania; |
| --- | --- |

—

naruszenie zasady proporcjonalności poprzez zastosowanie korekty finansowej w wysokości 25 % kosztów zadeklarowanych w związku z zamówieniami publicznymi, w którym to kontekście doszło do uchybienia ogólnym zasadom takim jak zasady przejrzystości, proporcjonalności i równości traktowania;

| — | naruszenie zasady proporcjonalności poprzez zastosowanie korekty finansowej w wysokości 100 % kosztów zadeklarowanych w związku z zamówieniami publicznymi przekraczającymi wartości graniczne określone w dyrektywach 93/37/EWG (2), 93/36/EWG (3) i 92/50/EWG (4) oraz przyznane bez dopuszczenia jakiejkolwiek konkurencji; |
| --- | --- |

—

naruszenie zasady proporcjonalności poprzez zastosowanie korekty finansowej w wysokości 100 % kosztów zadeklarowanych w związku z zamówieniami publicznymi przekraczającymi wartości graniczne określone w dyrektywach 93/37/EWG (2), 93/36/EWG (3) i 92/50/EWG (4) oraz przyznane bez dopuszczenia jakiejkolwiek konkurencji;

| — | naruszenie obowiązku uzasadnienia poprzez brak wyjaśnienia, w jaki sposób zostało ustalone zryczałtowane obniżenie kwoty przyznanej pomocy; |
| --- | --- |

—

naruszenie obowiązku uzasadnienia poprzez brak wyjaśnienia, w jaki sposób zostało ustalone zryczałtowane obniżenie kwoty przyznanej pomocy;

| — | naruszenie obowiązku uzasadnienia poprzez zastosowanie szczególnego obniżenia kwoty pomocy przyznanej na dany projekt, które nie zostało uzasadnione w wystarczający sposób. |
| --- | --- |

—

naruszenie obowiązku uzasadnienia poprzez zastosowanie szczególnego obniżenia kwoty pomocy przyznanej na dany projekt, które nie zostało uzasadnione w wystarczający sposób.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w odniesieniu do koordynacji działań różnych funduszy strukturalnych między nimi oraz z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi (Dz.U. 1988 L 374, s. 1).

(2)  Dyrektywa Rady 93/37/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotycząca koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane (Dz.U. 1993 L 199, s. 54; sprostowanie Dz.U. 1994 L 111, s. 115).

(3)  Dyrektywa Rady 93/36/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynująca procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy (Dz.U. 1993 L 199, s. 1).

(4)  Dyrektywa Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnosząca się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi (Dz.U. 1992 L 209, s. 1).

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/78 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/78

---

Postanowienie Sądu z dnia 2 marca 2010 r. — Gardeur przeciwko OHIM — Blue Rose (g)

(Sprawa T-310/07) (1)

2010/C 113/112

Język postępowania: angielski

Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 247 z 20.10.2007.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/78 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/78

---

Postanowienie Sądu z dnia 2 marca 2010 r. — Aldi przeciwko OHIM — Catalana de Telecomunicacions Societat Operadora de Xarxes (ALDI)

(Sprawa T-298/08) (1)

2010/C 113/113

Język postępowania: niemiecki

Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 247 z 27.9.2008.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/78 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/78

---

Postanowienie Sądu z dnia 4 marca 2010 r. — Komisja przeciwko Domótica

(Sprawa T-552/08) (1)

2010/C 113/114

Język postępowania: portugalski

Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2009.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/78 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/78

---

Postanowienie Sądu z dnia 1 marca 2010 r. — TerreStar Europe przeciwko Komisji

(Sprawa T-196/09) (1)

2010/C 113/115

Język postępowania: angielski

Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 167 z 18.7.2009.

---

Sąd do spraw Służby Publicznej

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/79 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/79

---

Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2010 r. — AC przeciwko Radzie

(Sprawa F-9/10)

2010/C 113/116

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: AC (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodriguez i C. Bernard-Glanz)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Przedmiot i opis sporu

Stwierdzenie nieważności decyzji o niewpisaniu strony skarżącej na listę osób awansowanych do grupy zaszeregowania AD13 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2009 r., jak również zasądzenie od strony pozwanej zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez stronę skarżącą.

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego o niewpisaniu strony skarżącej na listę osób awansowanych do grupy zaszeregowania AD13 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2009 r., w formie, w jakiej ta decyzja wynika z komunikatu do personelu nr 94/09 z dnia 27 kwietnia 2009 r.; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego o niewpisaniu strony skarżącej na listę osób awansowanych do grupy zaszeregowania AD13 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2009 r., w formie, w jakiej ta decyzja wynika z komunikatu do personelu nr 94/09 z dnia 27 kwietnia 2009 r.;

| — | stwierdzenie nieważności, w razie potrzeby, decyzji organu powołującego oddalającej zażalenie strony skarżącej; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności, w razie potrzeby, decyzji organu powołującego oddalającej zażalenie strony skarżącej;

| — | zasądzenie od strony pozwanej na rzecz strony skarżącej kwoty 5 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; |
| --- | --- |

—

zasądzenie od strony pozwanej na rzecz strony skarżącej kwoty 5 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;

| — | obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

---

| 1.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 113/79 |
| --- | --- | --- | --- |

1.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 113/79

---

Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2010 r. — Kerstens przeciwko Komisji Europejska

(Sprawa F-12/10)

2010/C 113/117

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Petrus Kerstens (Overijse, Belgia) (przedstawiciel: C. Mourato)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Przedmiot i opis sporu

Stwierdzenie nieważności decyzji nakładającej na skarżącego sankcję dyscyplinarną w postaci upomnienia na piśmie.

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 23 kwietnia 2009 r. o nałożeniu na skarżącego sankcji dyscyplinarnej w postaci upomnienia na piśmie; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 23 kwietnia 2009 r. o nałożeniu na skarżącego sankcji dyscyplinarnej w postaci upomnienia na piśmie;

| — | obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

---