# Dziennik Urzędowy C 140/2010

| | ISSN 1725-5228
  doi:10.3000/17255228.C_2010.140.pol |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | C 140 |
| | |
| Wydanie polskie | Informacje i zawiadomienia | Tom 5329 maja 2010 |

ISSN 1725-5228

doi:10.3000/17255228.C_2010.140.pol

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 140

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Tom 5329 maja 2010

---

| Powiadomienie nr | Spis treśći | Strona |
| --- | --- | --- |
| | I   Rezolucje, zalecenia i opinie |
| | OPINIE |
| | Rada |
| 2010/C 140/01 | Opinia Rady w sprawie zaktualizowanego programu konwergencji na lata 2009–2013 przedstawionego przez Estonię | 1 |
| 2010/C 140/02 | Opinia Rady w sprawie zaktualizowanego programu stabilności na lata 2009–2013 przedstawionego przez Francję | 6 |
| 2010/C 140/03 | Opinii Rady w sprawie zaktualizowanego programu stabilności na lata 2009–2013 przedstawionego przez Niemcy | 12 |

Powiadomienie nr

Spis treśći

Strona

I   Rezolucje, zalecenia i opinie

OPINIE

Rada

2010/C 140/01

Opinia Rady w sprawie zaktualizowanego programu konwergencji na lata 2009–2013 przedstawionego przez Estonię

1

2010/C 140/02

Opinia Rady w sprawie zaktualizowanego programu stabilności na lata 2009–2013 przedstawionego przez Francję

6

2010/C 140/03

Opinii Rady w sprawie zaktualizowanego programu stabilności na lata 2009–2013 przedstawionego przez Niemcy

12

| | II   Komunikaty |
| --- | --- |
| | KOMUNIKATY INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ |
| | Komisja Europejska |
| 2010/C 140/04 | Zezwolenie na pomoc państwa w ramach przepisów zawartych w art. 87 i 88 Traktatu WE – Przypadki, wobec których Komisja nie wnosi sprzeciwu (
  1
  ) | 18 |
| 2010/C 140/05 | Zatwierdzenie pomocy państwa zgodnie z art. 107 i 108 TFUE – Sprawy, w których Komisja nie wnosi zastrzeżeń (
  1
  ) | 20 |
| 2010/C 140/06 | Brak sprzeciwu wobec zgłoszonej koncentracji (Sprawa COMP/M.5843 – Eli Lilly/Certain Animal Health Assets of Pfizer) (
  1
  ) | 21 |

II   Komunikaty

KOMUNIKATY INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Komisja Europejska

2010/C 140/04

Zezwolenie na pomoc państwa w ramach przepisów zawartych w art. 87 i 88 Traktatu WE – Przypadki, wobec których Komisja nie wnosi sprzeciwu (
  1
  )

1

18

2010/C 140/05

Zatwierdzenie pomocy państwa zgodnie z art. 107 i 108 TFUE – Sprawy, w których Komisja nie wnosi zastrzeżeń (
  1
  )

1

20

2010/C 140/06

Brak sprzeciwu wobec zgłoszonej koncentracji (Sprawa COMP/M.5843 – Eli Lilly/Certain Animal Health Assets of Pfizer) (
  1
  )

1

21

| | IV   Informacje |
| --- | --- |
| | INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ |
| | Rada |
| 2010/C 140/07 | Konkluzje Rady z dnia 25 maja 2010 r. w sprawie przyszłych zmian systemu znaków towarowych w Unii Europejskiej | 22 |
| | Komisja Europejska |
| 2010/C 140/08 | Kursy walutowe euro | 24 |

IV   Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Rada

2010/C 140/07

Konkluzje Rady z dnia 25 maja 2010 r. w sprawie przyszłych zmian systemu znaków towarowych w Unii Europejskiej

22

Komisja Europejska

2010/C 140/08

Kursy walutowe euro

24

| | V   Ogłoszenia |
| --- | --- |
| | POSTĘPOWANIA ZWIĄZANE Z REALIZACJĄ POLITYKI KONKURENCJI |
| | Komisja Europejska |
| 2010/C 140/09 | Pomoc państwa – Hiszpania – Pomoc państwa C 10/10 (ex N 562/09) – Pomoc na restrukturyzację spółki A NOVO Comlink SL – Zaproszenie do zgłaszania uwag zgodnie z art. 108 ust. 2 TFUE (
  1
  ) | 25 |
| 2010/C 140/10 | Zgłoszenie zamiaru koncentracji (Sprawa COMP/M.5870 – Foxconn/Sony LCD TV Manufacturing Company in Slovakia) (
  1
  ) | 33 |

V   Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA ZWIĄZANE Z REALIZACJĄ POLITYKI KONKURENCJI

Komisja Europejska

2010/C 140/09

Pomoc państwa – Hiszpania – Pomoc państwa C 10/10 (ex N 562/09) – Pomoc na restrukturyzację spółki A NOVO Comlink SL – Zaproszenie do zgłaszania uwag zgodnie z art. 108 ust. 2 TFUE (
  1
  )

1

25

2010/C 140/10

Zgłoszenie zamiaru koncentracji (Sprawa COMP/M.5870 – Foxconn/Sony LCD TV Manufacturing Company in Slovakia) (
  1
  )

1

33

| | |
| --- | --- |
| | (1)   Tekst mający znaczenie dla EOG |

---

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG

1

| PL | |
| --- | --- |

PL

---

I Rezolucje, zalecenia i opinie

OPINIE

Rada

| 29.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/1 |
| --- | --- | --- | --- |

29.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/1

---

OPINIA RADY

w sprawie zaktualizowanego programu konwergencji na lata 2009–2013 przedstawionego przez Estonię

2010/C 140/01

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1466/97 z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie wzmocnienia nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych (1), w szczególności jego art. 9 ust. 3,

uwzględniając zalecenie Komisji,

po zasięgnięciu opinii Komitetu Ekonomiczno-Finansowego,

PRZEDSTAWIA NINIEJSZĄ OPINIĘ:

| (1) | W dniu 26 kwietnia 2010 r. Rada zbadała zaktualizowany program konwergencji na lata 2009–2013 przedstawiony przez Estonię. |
| --- | --- |

(1)

W dniu 26 kwietnia 2010 r. Rada zbadała zaktualizowany program konwergencji na lata 2009–2013 przedstawiony przez Estonię.

| (2) | Gospodarka Estonii wychodzi obecnie z poważnej recesji. Recesja doprowadziła do znacznej presji na finanse publiczne, a jednocześnie spadek nie dającego się utrzymać na dłuższą metę popytu krajowego i przerwanie boomu na rynku nieruchomości spowodowały szybkie likwidowanie nierównowagi wewnętrznej i zewnętrznej, która wcześniej była znaczna. Biorąc pod uwagę istotne zaburzenia równowagi makroekonomicznej poprzedzające pogorszenie koniunktury, szeroko zakrojone i zdecydowane działanie rządu podjęte w celu ograniczenia negatywnego wpływu pogorszenia koniunktury gospodarczej na finanse publiczne było rozważną reakcją, zgodną z Europejskim planem naprawy gospodarczej. Pomogło ograniczyć zagrożenia dla systemu gospodarczego, budżetowego i finansowego oraz przyczyniło się do odbudowy konkurencyjności poprzez korektę cen i wynagrodzeń w gospodarce. Zachowanie silnych zabezpieczeń monetarnych stabilizujących kurs walutowy oraz rozważne środki polityki w sektorze finansowym, w tym wzmocniona współpraca transgraniczna, przyczyniły się do uniknięcia niekorzystnego rozwoju sytuacji. Chociaż wysokie zadłużenie nagromadzone przez sektor prywatny obecnie stopniowo się zmniejsza, to będzie jednak miało wpływ na proces ożywienia poprzez powstrzymywanie spożycia i inwestycji. Główne wyzwania polityczne to zwiększanie produktywności gospodarki w celu dalszej poprawy konkurencyjności oraz postępy w osiąganiu trwałej konwergencji, jak również ograniczenie ryzyka utraty kwalifikacji spowodowanej długotrwałym bezrobociem. Szerzej rzecz ujmując, wyzwanie gospodarcze polega na przywróceniu pozytywnego i trwałego wzrostu przy jednoczesnym niedopuszczeniu do ponownego wystąpienia poważnych zaburzeń równowagi wewnętrznej i zewnętrznej. Finanse publiczne zostały już dostosowane do oczekiwanego niższego wzrostu w nadchodzących latach, jednak w perspektywie średnioterminowej wciąż potrzebne są dalsze postępy. |
| --- | --- |

(2)

Gospodarka Estonii wychodzi obecnie z poważnej recesji. Recesja doprowadziła do znacznej presji na finanse publiczne, a jednocześnie spadek nie dającego się utrzymać na dłuższą metę popytu krajowego i przerwanie boomu na rynku nieruchomości spowodowały szybkie likwidowanie nierównowagi wewnętrznej i zewnętrznej, która wcześniej była znaczna. Biorąc pod uwagę istotne zaburzenia równowagi makroekonomicznej poprzedzające pogorszenie koniunktury, szeroko zakrojone i zdecydowane działanie rządu podjęte w celu ograniczenia negatywnego wpływu pogorszenia koniunktury gospodarczej na finanse publiczne było rozważną reakcją, zgodną z Europejskim planem naprawy gospodarczej. Pomogło ograniczyć zagrożenia dla systemu gospodarczego, budżetowego i finansowego oraz przyczyniło się do odbudowy konkurencyjności poprzez korektę cen i wynagrodzeń w gospodarce. Zachowanie silnych zabezpieczeń monetarnych stabilizujących kurs walutowy oraz rozważne środki polityki w sektorze finansowym, w tym wzmocniona współpraca transgraniczna, przyczyniły się do uniknięcia niekorzystnego rozwoju sytuacji. Chociaż wysokie zadłużenie nagromadzone przez sektor prywatny obecnie stopniowo się zmniejsza, to będzie jednak miało wpływ na proces ożywienia poprzez powstrzymywanie spożycia i inwestycji. Główne wyzwania polityczne to zwiększanie produktywności gospodarki w celu dalszej poprawy konkurencyjności oraz postępy w osiąganiu trwałej konwergencji, jak również ograniczenie ryzyka utraty kwalifikacji spowodowanej długotrwałym bezrobociem. Szerzej rzecz ujmując, wyzwanie gospodarcze polega na przywróceniu pozytywnego i trwałego wzrostu przy jednoczesnym niedopuszczeniu do ponownego wystąpienia poważnych zaburzeń równowagi wewnętrznej i zewnętrznej. Finanse publiczne zostały już dostosowane do oczekiwanego niższego wzrostu w nadchodzących latach, jednak w perspektywie średnioterminowej wciąż potrzebne są dalsze postępy.

| (3) | Choć spadek realnego PKB, jaki odnotowano w warunkach obecnego kryzysu, ma w znacznej mierze charakter cykliczny, niekorzystnie zmienił się jednak również poziom produktu potencjalnego. Kryzys może ponadto wpłynąć na wzrost potencjalny w średniej perspektywie, za sprawą zmniejszenia inwestycji, ograniczeń w dostępie do kredytu i wzrostu bezrobocia strukturalnego. Skutki kryzysu gospodarczego zwiększą ponadto negatywny wpływ starzenia się społeczeństwa na produkt potencjalny i stabilność finansów publicznych. W tej sytuacji istotne będzie przyspieszenie tempa reform strukturalnych celem wsparcia wzrostu potencjalnego. Niezbędnym czynnikiem jest tu korygowanie gospodarki ukierunkowane na bardziej trwały wzrost, przy większej roli eksportu. W szczególności, mając na uwadze znaczny wzrost bezrobocia w Estonii, należy zintensyfikować realizację aktywnej polityki rynku pracy, sprawić, by systemy kształcenia i szkolenia bardziej odpowiadały potrzebom rynku pracy i inwestować w uczenie się przez całe życie. |
| --- | --- |

(3)

Choć spadek realnego PKB, jaki odnotowano w warunkach obecnego kryzysu, ma w znacznej mierze charakter cykliczny, niekorzystnie zmienił się jednak również poziom produktu potencjalnego. Kryzys może ponadto wpłynąć na wzrost potencjalny w średniej perspektywie, za sprawą zmniejszenia inwestycji, ograniczeń w dostępie do kredytu i wzrostu bezrobocia strukturalnego. Skutki kryzysu gospodarczego zwiększą ponadto negatywny wpływ starzenia się społeczeństwa na produkt potencjalny i stabilność finansów publicznych. W tej sytuacji istotne będzie przyspieszenie tempa reform strukturalnych celem wsparcia wzrostu potencjalnego. Niezbędnym czynnikiem jest tu korygowanie gospodarki ukierunkowane na bardziej trwały wzrost, przy większej roli eksportu. W szczególności, mając na uwadze znaczny wzrost bezrobocia w Estonii, należy zintensyfikować realizację aktywnej polityki rynku pracy, sprawić, by systemy kształcenia i szkolenia bardziej odpowiadały potrzebom rynku pracy i inwestować w uczenie się przez całe życie.

| (4) | Scenariusz makroekonomiczny będący podstawą programu przewiduje, że po zanotowanym w 2009 roku gwałtownym spadku realnego PKB, szacowanym na 14,5 %, w 2010 roku wzrost będzie niemal zerowy (– 0,1 % w skali całego roku), a następnie przyspieszy do średnio 3,7 % w pozostałych latach okresu objętego programem.
  Prognozuje się, że w ciągu roku 2010 warunki koniunkturalne zaczną się stopniowo poprawiać. Oczekuje się również, że popyt krajowy nadal będzie spowalniał ożywienie gospodarcze w roku 2010, a wzrost będzie przede wszystkim wynikiem zwiększonego popytu zewnętrznego i zmiany cyklu zapasów. Prognozuje się, że krajowe źródła wzrostu zostaną uruchomione od roku 2011. Z dostępnych obecnie informacji wynika (2), że scenariusz ten oparty jest na realistycznych założeniach dotyczących wzrostu, chociaż niepewność co do rozwoju sytuacji gospodarczej pozostaje znaczna. Przedstawione w programie prognozy dotyczące inflacji wydają się realistyczne, a założenia dotyczące polityki monetarnej i kursu walutowego są spójne z pozostałymi elementami scenariusza makroekonomicznego. Trwa nominalny spadek cen krajowych i wynagrodzeń, który utrzyma się w 2010 roku, jak przewiduje zarówno program, jak i prognoza służb Komisji z jesieni 2009 roku, mimo pewnych różnic. Spowodowane recesją załamanie importu doprowadziło do zmiany wcześniejszego wysokiego deficytu bilansu płatniczego w nadwyżkę, która w związku z zawartymi w programie bardziej ostrożnymi oczekiwaniami dotyczącymi kształtowania się popytu krajowego utrzyma się w perspektywie średnioterminowej na wyższym poziomie niż przewidziano w jesiennej prognozie służb Komisji. W programie prognozuje się dalszy wzrost bezrobocia w 2010 roku i spadek współczynnika aktywności zawodowej w trakcie okresu objętego programem. |
| --- | --- |

(4)

Scenariusz makroekonomiczny będący podstawą programu przewiduje, że po zanotowanym w 2009 roku gwałtownym spadku realnego PKB, szacowanym na 14,5 %, w 2010 roku wzrost będzie niemal zerowy (– 0,1 % w skali całego roku), a następnie przyspieszy do średnio 3,7 % w pozostałych latach okresu objętego programem.

Prognozuje się, że w ciągu roku 2010 warunki koniunkturalne zaczną się stopniowo poprawiać. Oczekuje się również, że popyt krajowy nadal będzie spowalniał ożywienie gospodarcze w roku 2010, a wzrost będzie przede wszystkim wynikiem zwiększonego popytu zewnętrznego i zmiany cyklu zapasów. Prognozuje się, że krajowe źródła wzrostu zostaną uruchomione od roku 2011. Z dostępnych obecnie informacji wynika (2), że scenariusz ten oparty jest na realistycznych założeniach dotyczących wzrostu, chociaż niepewność co do rozwoju sytuacji gospodarczej pozostaje znaczna. Przedstawione w programie prognozy dotyczące inflacji wydają się realistyczne, a założenia dotyczące polityki monetarnej i kursu walutowego są spójne z pozostałymi elementami scenariusza makroekonomicznego. Trwa nominalny spadek cen krajowych i wynagrodzeń, który utrzyma się w 2010 roku, jak przewiduje zarówno program, jak i prognoza służb Komisji z jesieni 2009 roku, mimo pewnych różnic. Spowodowane recesją załamanie importu doprowadziło do zmiany wcześniejszego wysokiego deficytu bilansu płatniczego w nadwyżkę, która w związku z zawartymi w programie bardziej ostrożnymi oczekiwaniami dotyczącymi kształtowania się popytu krajowego utrzyma się w perspektywie średnioterminowej na wyższym poziomie niż przewidziano w jesiennej prognozie służb Komisji. W programie prognozuje się dalszy wzrost bezrobocia w 2010 roku i spadek współczynnika aktywności zawodowej w trakcie okresu objętego programem.

| (5) | Ogólna strategia gospodarcza i budżetowa władz odzwierciedla ich silne przekonanie o znaczeniu solidnych finansów publicznych. W programie oszacowano, że w 2009 roku deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych wyniósł 2,6 % PKB, tj. był bardzo zbliżony do poziomu z roku 2008 (2,7 %). Odzwierciedla to wszechstronną i szeroko zakrojoną konsolidację budżetową przeprowadzoną w ciągu roku 2009 w odpowiedzi na znaczne pogorszenie sytuacji gospodarczej. Pomimo znacznego spadku nominalnego PKB przeprowadzenie konsolidacji spowodowało umiarkowany wzrost dochodów nominalnych, głównie za sprawą wyższych dochodów pozapodatkowych oraz podniesienia niektórych stawek podatkowych. W wyniku znacznego ograniczenia spożycia publicznego wydatki również utrzymano na poziomie porównywalnym z poziomem z roku 2008. Jednocześnie większe wykorzystanie funduszy strukturalnych UE stanowiło kolejny czynnik antycykliczny wspierający gospodarkę.
  Poprawa salda strukturalnego, tj. salda w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o działania jednorazowe i tymczasowe, obliczonego według wspólnie uzgodnionej metodologii wyniosła 3,5 % PKB zgodnie z programem, co oznacza bardzo restrykcyjny kurs polityki budżetowej. Jednocześnie ogólna wielkość działań dyskrecjonalnych zrealizowanych w roku 2009 wskazuje na jeszcze większy wysiłek w kierunku konsolidacji, wynoszący ponad 9 % PKB. Różnicę można przypisać po pierwsze temu, że strategia konsolidacji polegała przede wszystkim na odwracaniu uprzednio ustalonego wzrostu wydatków rządowych i świadczeń socjalnych; po drugie – ujemnym skutkom dla przychodów z podatków spowodowanym w szczególności wyraźnym spadkiem spożycia prywatnego i wynagrodzeń; po trzecie, jest to także spowodowane niepewnością związaną z obliczaniem salda w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, biorąc pod uwagę zakres i cechy charakterystyczne spowolnienia. Zgodnie z programem deficyt nominalny sektora instytucji rządowych i samorządowych zacznie się stopniowo zmniejszać w roku 2010, zmieniając się w nadwyżkę pod koniec okresu objętego programem. |
| --- | --- |

(5)

Ogólna strategia gospodarcza i budżetowa władz odzwierciedla ich silne przekonanie o znaczeniu solidnych finansów publicznych. W programie oszacowano, że w 2009 roku deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych wyniósł 2,6 % PKB, tj. był bardzo zbliżony do poziomu z roku 2008 (2,7 %). Odzwierciedla to wszechstronną i szeroko zakrojoną konsolidację budżetową przeprowadzoną w ciągu roku 2009 w odpowiedzi na znaczne pogorszenie sytuacji gospodarczej. Pomimo znacznego spadku nominalnego PKB przeprowadzenie konsolidacji spowodowało umiarkowany wzrost dochodów nominalnych, głównie za sprawą wyższych dochodów pozapodatkowych oraz podniesienia niektórych stawek podatkowych. W wyniku znacznego ograniczenia spożycia publicznego wydatki również utrzymano na poziomie porównywalnym z poziomem z roku 2008. Jednocześnie większe wykorzystanie funduszy strukturalnych UE stanowiło kolejny czynnik antycykliczny wspierający gospodarkę.

Poprawa salda strukturalnego, tj. salda w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o działania jednorazowe i tymczasowe, obliczonego według wspólnie uzgodnionej metodologii wyniosła 3,5 % PKB zgodnie z programem, co oznacza bardzo restrykcyjny kurs polityki budżetowej. Jednocześnie ogólna wielkość działań dyskrecjonalnych zrealizowanych w roku 2009 wskazuje na jeszcze większy wysiłek w kierunku konsolidacji, wynoszący ponad 9 % PKB. Różnicę można przypisać po pierwsze temu, że strategia konsolidacji polegała przede wszystkim na odwracaniu uprzednio ustalonego wzrostu wydatków rządowych i świadczeń socjalnych; po drugie – ujemnym skutkom dla przychodów z podatków spowodowanym w szczególności wyraźnym spadkiem spożycia prywatnego i wynagrodzeń; po trzecie, jest to także spowodowane niepewnością związaną z obliczaniem salda w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, biorąc pod uwagę zakres i cechy charakterystyczne spowolnienia. Zgodnie z programem deficyt nominalny sektora instytucji rządowych i samorządowych zacznie się stopniowo zmniejszać w roku 2010, zmieniając się w nadwyżkę pod koniec okresu objętego programem.

| (6) | W programie przewiduje się, że w roku 2010 deficyt nominalny wyniesie 2,2 % PKB. Poprawę salda nominalnego w porównaniu z poprzednim rokiem można głównie przypisać całorocznym skutkom działań konsolidacyjnych przeprowadzanych od drugiej połowy 2009 roku zarówno po stronie dochodów, jak i wydatków. Ponadto w roku 2010 wprowadzono dalsze podwyżki akcyzy, co spowodowało osiągnięcie prognozowanego wzrostu dochodów podatkowych, mimo zmniejszenia się nominalnego PKB o około 1,25 %. Prognozuje się, że nominalne wydatki utrzymają się zasadniczo na poziomie z 2009 roku, przy pewnym wzroście inwestycji sektora instytucji rządowych i samorządowych równoważonym przez dalszy spadek spożycia w tym sektorze. W związku z tym nieznacznie wzrośnie wskaźnik wydatków. Ogólnie dodatkowe działania mające na celu poprawę sytuacji budżetowej stanowią w roku 2010 0,7 % PKB dodatkowo w stosunku do całorocznych skutków decyzji konsolidacyjnych podjętych w drugiej połowie 2009 roku, które stanowią 2,5 % PKB. Niemniej jednak planowany kurs polityki budżetowej mierzony zmianą salda strukturalnego jest ogólnie neutralny. Rozbieżność między tymi dwoma podejściami tłumaczy się częściowo zwiększonym poleganiem na działaniach jednorazowych i tymczasowych w programie, wobec nadal słabych warunków cyklicznych; jest ona także częściowo spowodowana wyżej wspomnianą niepewnością związaną z obliczaniem salda uwzględniającego zmiany cykliczne. |
| --- | --- |

(6)

W programie przewiduje się, że w roku 2010 deficyt nominalny wyniesie 2,2 % PKB. Poprawę salda nominalnego w porównaniu z poprzednim rokiem można głównie przypisać całorocznym skutkom działań konsolidacyjnych przeprowadzanych od drugiej połowy 2009 roku zarówno po stronie dochodów, jak i wydatków. Ponadto w roku 2010 wprowadzono dalsze podwyżki akcyzy, co spowodowało osiągnięcie prognozowanego wzrostu dochodów podatkowych, mimo zmniejszenia się nominalnego PKB o około 1,25 %. Prognozuje się, że nominalne wydatki utrzymają się zasadniczo na poziomie z 2009 roku, przy pewnym wzroście inwestycji sektora instytucji rządowych i samorządowych równoważonym przez dalszy spadek spożycia w tym sektorze. W związku z tym nieznacznie wzrośnie wskaźnik wydatków. Ogólnie dodatkowe działania mające na celu poprawę sytuacji budżetowej stanowią w roku 2010 0,7 % PKB dodatkowo w stosunku do całorocznych skutków decyzji konsolidacyjnych podjętych w drugiej połowie 2009 roku, które stanowią 2,5 % PKB. Niemniej jednak planowany kurs polityki budżetowej mierzony zmianą salda strukturalnego jest ogólnie neutralny. Rozbieżność między tymi dwoma podejściami tłumaczy się częściowo zwiększonym poleganiem na działaniach jednorazowych i tymczasowych w programie, wobec nadal słabych warunków cyklicznych; jest ona także częściowo spowodowana wyżej wspomnianą niepewnością związaną z obliczaniem salda uwzględniającego zmiany cykliczne.

| (7) | Głównym celem zawartej w programie średnioterminowej strategii budżetowej jest zrealizowanie średniookresowego celu budżetowego, określonego w programie jako zrównoważenie strukturalne, przed końcem okresu objętego programem w roku 2013, kiedy zgodnie z prognozami saldo zasadnicze i saldo pierwotne mają osiągnąć nadwyżkę. W świetle ostatnich przewidywań i poziomu zadłużenia cel średniookresowy doskonale odzwierciedla założenia Paktu stabilności i wzrostu. W programie przewiduje się, że w latach 2011–2013 saldo strukturalne obliczone zgodnie ze wspólnie przyjętą metodyką poprawi się o 0,5–1 % PKB rocznie. Prognozuje się, że poprawa nastąpi głównie z uwagi na szybsze zmniejszanie się wskaźnika wydatków do PKB niż wskaźnika dochodów do PKB, przy oczekiwanym nominalnym zmniejszeniu większości kategorii wydatków pierwotnych w końcowych latach okresu objętego programem, w szczególności kosztów pracy i transferów socjalnych. Program nie zawiera jednak szczegółowych informacji na temat szerszych działań wspierających tę konsolidację. Poleganie na działaniach jednorazowych w realizacji celów budżetowych zostanie ograniczone w roku 2011, a końcowych latach okresu objętego programem działania takie w ogóle nie będą realizowane. Jako odzwierciedlenie tej tendencji, a także zmniejszenia środków finansowych dostępnych w ramach perspektywy finansowej 2007–2008, przewiduje się spadek udziału dochodów pozapodatkowych do poziomu z roku 2008 do końca okresu objętego programem. |
| --- | --- |

(7)

Głównym celem zawartej w programie średnioterminowej strategii budżetowej jest zrealizowanie średniookresowego celu budżetowego, określonego w programie jako zrównoważenie strukturalne, przed końcem okresu objętego programem w roku 2013, kiedy zgodnie z prognozami saldo zasadnicze i saldo pierwotne mają osiągnąć nadwyżkę. W świetle ostatnich przewidywań i poziomu zadłużenia cel średniookresowy doskonale odzwierciedla założenia Paktu stabilności i wzrostu. W programie przewiduje się, że w latach 2011–2013 saldo strukturalne obliczone zgodnie ze wspólnie przyjętą metodyką poprawi się o 0,5–1 % PKB rocznie. Prognozuje się, że poprawa nastąpi głównie z uwagi na szybsze zmniejszanie się wskaźnika wydatków do PKB niż wskaźnika dochodów do PKB, przy oczekiwanym nominalnym zmniejszeniu większości kategorii wydatków pierwotnych w końcowych latach okresu objętego programem, w szczególności kosztów pracy i transferów socjalnych. Program nie zawiera jednak szczegółowych informacji na temat szerszych działań wspierających tę konsolidację. Poleganie na działaniach jednorazowych w realizacji celów budżetowych zostanie ograniczone w roku 2011, a końcowych latach okresu objętego programem działania takie w ogóle nie będą realizowane. Jako odzwierciedlenie tej tendencji, a także zmniejszenia środków finansowych dostępnych w ramach perspektywy finansowej 2007–2008, przewiduje się spadek udziału dochodów pozapodatkowych do poziomu z roku 2008 do końca okresu objętego programem.

| (8) | Wyniki budżetowe mogą okazać się gorsze od prognozowanych w programie w perspektywie krótko- i średnioterminowej. Jak zauważono powyżej, niepewność związana z otoczeniem makroekonomicznym jest znaczna, co pociąga za sobą oczywiste ryzyko budżetowe, chociaż wydaje się, że nie ma powodów, aby zakładać, że ryzyko to wiąże się z większym prawdopodobieństwem lepszego bądź gorszego rozwoju sytuacji. Dodatkowa niepewność dotycząca roku 2010 wynika z oparcia się na niestabilnych źródłach dochodów. W szczególności planowana sprzedaż aktywów niefinansowych o wartości odpowiadającej 0,5 % PKB może nie zostać w pełni zrealizowana, a pobieranie dywidend i zysków z przedsiębiorstw będących własnością państwa zależy od decyzji administracyjnych i dlatego wiąże się z pewnym ryzykiem dotyczącym realizacji. Ponadto, lepsze od spodziewanych dochody z podatków w roku 2009 są częściowo spowodowane rozpowszechnionym gromadzeniem zapasów towarów podlegających akcyzie przed podwyższeniem stawek akcyzy w styczniu 2010 roku, i może spowodować ujemny wpływ na dochody w roku 2010.
  Podczas gdy zależność od działań jednorazowych i tymczasowych zmniejsza się w późniejszych latach programu, nie przedstawiono dostatecznych informacji o środkach strukturalnych mających je zastąpić, co oznacza ryzyko dla wartości docelowych. Dobre wyniki budżetowe osiągane dotąd przez władze estońskie łagodzą jednak częściowo to ryzyko. |
| --- | --- |

(8)

Wyniki budżetowe mogą okazać się gorsze od prognozowanych w programie w perspektywie krótko- i średnioterminowej. Jak zauważono powyżej, niepewność związana z otoczeniem makroekonomicznym jest znaczna, co pociąga za sobą oczywiste ryzyko budżetowe, chociaż wydaje się, że nie ma powodów, aby zakładać, że ryzyko to wiąże się z większym prawdopodobieństwem lepszego bądź gorszego rozwoju sytuacji. Dodatkowa niepewność dotycząca roku 2010 wynika z oparcia się na niestabilnych źródłach dochodów. W szczególności planowana sprzedaż aktywów niefinansowych o wartości odpowiadającej 0,5 % PKB może nie zostać w pełni zrealizowana, a pobieranie dywidend i zysków z przedsiębiorstw będących własnością państwa zależy od decyzji administracyjnych i dlatego wiąże się z pewnym ryzykiem dotyczącym realizacji. Ponadto, lepsze od spodziewanych dochody z podatków w roku 2009 są częściowo spowodowane rozpowszechnionym gromadzeniem zapasów towarów podlegających akcyzie przed podwyższeniem stawek akcyzy w styczniu 2010 roku, i może spowodować ujemny wpływ na dochody w roku 2010.

Podczas gdy zależność od działań jednorazowych i tymczasowych zmniejsza się w późniejszych latach programu, nie przedstawiono dostatecznych informacji o środkach strukturalnych mających je zastąpić, co oznacza ryzyko dla wartości docelowych. Dobre wyniki budżetowe osiągane dotąd przez władze estońskie łagodzą jednak częściowo to ryzyko.

| (9) | Wskaźnik zadłużenia brutto sektora instytucji rządowych i samorządowych na poziomie 7,8 % PKB w 2009 roku jest znacznie niższy od wartości referencyjnej określonej w Traktacie. Zgodnie z prognozami wskaźnik zadłużenia ma wzrosnąć do 14,3 % PKB do końca okresu objętego programem z powodu deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych. Oczekuje się, że sektor instytucji rządowych i samorządowych utrzyma wysokość posiadanych aktywów netto podczas okresu objętego programem. |
| --- | --- |

(9)

Wskaźnik zadłużenia brutto sektora instytucji rządowych i samorządowych na poziomie 7,8 % PKB w 2009 roku jest znacznie niższy od wartości referencyjnej określonej w Traktacie. Zgodnie z prognozami wskaźnik zadłużenia ma wzrosnąć do 14,3 % PKB do końca okresu objętego programem z powodu deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych. Oczekuje się, że sektor instytucji rządowych i samorządowych utrzyma wysokość posiadanych aktywów netto podczas okresu objętego programem.

| (10) | Ze średniookresowych prognoz dotyczących długu, w których zakłada się stopniowy powrót tempa wzrostu PKB do poziomów przewidywanych przed kryzysem oraz przywrócenie obciążeń podatkowych do przedkryzysowego poziomu, a także przewidywane podwyższenie wydatków z tytułu starzenia się społeczeństwa, wynika, że przewidziana w programie strategia budżetowa – jeśli traktować ją dosłownie i gdyby nie zaszły inne zmiany polityki – byłaby co najmniej wystarczająca, aby ustabilizować wskaźnik długu do PKB do roku 2020. |
| --- | --- |

(10)

Ze średniookresowych prognoz dotyczących długu, w których zakłada się stopniowy powrót tempa wzrostu PKB do poziomów przewidywanych przed kryzysem oraz przywrócenie obciążeń podatkowych do przedkryzysowego poziomu, a także przewidywane podwyższenie wydatków z tytułu starzenia się społeczeństwa, wynika, że przewidziana w programie strategia budżetowa – jeśli traktować ją dosłownie i gdyby nie zaszły inne zmiany polityki – byłaby co najmniej wystarczająca, aby ustabilizować wskaźnik długu do PKB do roku 2020.

| (11) | Długoterminowy wpływ starzenia się społeczeństwa na budżet jest znacznie poniżej średniej dla UE. Obecny poziom długu brutto jest w Estonii bardzo niski, a utrzymanie dobrego stanu finansów publicznych zgodnie z planami budżetowymi przez okres objęty programem przyczyniłoby się do zmniejszenia zagrożeń dla ich stabilności, które w sprawozdaniu Komisji z 2009 roku na temat długoterminowej stabilności finansów publicznych (3) oceniono jako niskie. |
| --- | --- |

(11)

Długoterminowy wpływ starzenia się społeczeństwa na budżet jest znacznie poniżej średniej dla UE. Obecny poziom długu brutto jest w Estonii bardzo niski, a utrzymanie dobrego stanu finansów publicznych zgodnie z planami budżetowymi przez okres objęty programem przyczyniłoby się do zmniejszenia zagrożeń dla ich stabilności, które w sprawozdaniu Komisji z 2009 roku na temat długoterminowej stabilności finansów publicznych (3) oceniono jako niskie.

| (12) | Ramy budżetowe oparte są na zasadzie salda nominalnego w odniesieniu do sytuacji budżetowej sektora instytucji rządowych i samorządowych. Powyższa zasada od dawna stanowi punkt oparcia polityki gospodarczej, przyczyniając się do osiągania dobrych wyników budżetowych oraz gromadzenia aktywów finansowych.
  W ostatnich latach zmodyfikowano wykonywanie tej zasady poprzez lepsze dostosowanie jej do cyklu koniunkturalnego oraz przyjęcie pewnych cech podejścia opartego na saldzie strukturalnym, polegające na dążeniu do nadwyżki w szczycie cyklu oraz dopuszczenie deficytu podczas recesji. Jednak brak odrębnych zasad regulujących wydatki lub przychody mógł przyczynić się do częściowego wydatkowania nadwyżki przychodów podczas cyklicznych okresów koniunktury. Ponadto istnieją pewne niedociągnięcia w średniookresowych ramach budżetowych, które osłabiają ciągłość między rocznymi aktualizacjami. Zaktualizowane programy konwergencji nadal nie są poddawane dyskusji przed ich przyjęciem przez parlament. Program zawiera plany – których realizacja jest już w toku – na rzecz wzmocnienia procesu budżetowego poprzez poprawę planowania strategicznego i rocznego, co powinno usunąć niektóre z opisanych wyżej niedociągnięć. |
| --- | --- |

(12)

Ramy budżetowe oparte są na zasadzie salda nominalnego w odniesieniu do sytuacji budżetowej sektora instytucji rządowych i samorządowych. Powyższa zasada od dawna stanowi punkt oparcia polityki gospodarczej, przyczyniając się do osiągania dobrych wyników budżetowych oraz gromadzenia aktywów finansowych.

W ostatnich latach zmodyfikowano wykonywanie tej zasady poprzez lepsze dostosowanie jej do cyklu koniunkturalnego oraz przyjęcie pewnych cech podejścia opartego na saldzie strukturalnym, polegające na dążeniu do nadwyżki w szczycie cyklu oraz dopuszczenie deficytu podczas recesji. Jednak brak odrębnych zasad regulujących wydatki lub przychody mógł przyczynić się do częściowego wydatkowania nadwyżki przychodów podczas cyklicznych okresów koniunktury. Ponadto istnieją pewne niedociągnięcia w średniookresowych ramach budżetowych, które osłabiają ciągłość między rocznymi aktualizacjami. Zaktualizowane programy konwergencji nadal nie są poddawane dyskusji przed ich przyjęciem przez parlament. Program zawiera plany – których realizacja jest już w toku – na rzecz wzmocnienia procesu budżetowego poprzez poprawę planowania strategicznego i rocznego, co powinno usunąć niektóre z opisanych wyżej niedociągnięć.

| (13) | Wprowadzone w latach 2009–2010 zmiany podatkowe są kontynuacją strategii przenoszenia opodatkowania na konsumpcję i zużycie zasobów naturalnych, jednak jednocześnie wzrosła również zależność od opodatkowaniu pracy. W programie mowa też o trwającej analizie skuteczności istniejących zwolnień i preferencyjnych stawek podatkowych, o zapewnieniu większej elastyczności procesu budżetowego poprzez zmniejszenie liczby dochodów przeznaczonych na określony cel oraz o podejmowanych obecnie staraniach w zakresie przeciwdziałania unikaniu opodatkowania oraz dalszego uproszczenia i usprawnienia funkcjonowania administracji podatkowej. Działania te oraz dalsze przechodzenie w systemie opodatkowania od źródeł opartych na opodatkowaniu pracy w kierunku źródeł mniej wrażliwych na zmiany koniunktury mogą przyczynić się do poprawy jakości finansów publicznych, a także do złagodzenia czynników ryzyka dla sytuacji budżetowej. |
| --- | --- |

(13)

Wprowadzone w latach 2009–2010 zmiany podatkowe są kontynuacją strategii przenoszenia opodatkowania na konsumpcję i zużycie zasobów naturalnych, jednak jednocześnie wzrosła również zależność od opodatkowaniu pracy. W programie mowa też o trwającej analizie skuteczności istniejących zwolnień i preferencyjnych stawek podatkowych, o zapewnieniu większej elastyczności procesu budżetowego poprzez zmniejszenie liczby dochodów przeznaczonych na określony cel oraz o podejmowanych obecnie staraniach w zakresie przeciwdziałania unikaniu opodatkowania oraz dalszego uproszczenia i usprawnienia funkcjonowania administracji podatkowej. Działania te oraz dalsze przechodzenie w systemie opodatkowania od źródeł opartych na opodatkowaniu pracy w kierunku źródeł mniej wrażliwych na zmiany koniunktury mogą przyczynić się do poprawy jakości finansów publicznych, a także do złagodzenia czynników ryzyka dla sytuacji budżetowej.

| (14) | Strategia zakładająca niezakłócony udział w ERM II i podparta licznymi zobowiązaniami z zakresu polityki podjętymi w chwili przystąpienia do ERM II ma na celu zabezpieczenie stabilności kursu waluty przez utrzymywanie szeroko zakrojonych zabezpieczeń monetarnych, stabilności finansowej i budżetowej oraz zachowanie elastyczności rynków pracy i wyrobów.
  Podczas gdy Estonia weszła w sytuację kryzysową ze stosunkowo mocnej pozycji – z dużymi rezerwami budżetowymi, ogólnie dobrze funkcjonującym sektorem bankowym oraz stosunkowo dużą elastycznością wynagrodzeń i cen – wcześniejsze kierunki polityki nie zapobiegły pojawieniu się znacznej nierównowagi gospodarczej, na co wskazują: bardzo wysokie tempo wzrostu kredytów, znaczne naciski inflacyjne, wysokie deficyty rachunków bieżących oraz nietrwała hossa na rynku nieruchomości. Aby spowolnić pogarszanie się finansów publicznych w czasie kryzysu władze przyjęły w roku 2009 kilka szeroko zakrojonych pakietów konsolidacyjnych. Pozytywne skutki tej konsolidacji będą widoczne po roku 2009, podczas gdy w szczególności ograniczenie kosztów wynagrodzeń w sektorze publicznym przyczynia się pozytywnie do likwidacji zaburzeń równowagi w gospodarce. Sektor bankowy pozostał dobrze skapitalizowany i ma wystarczającą płynność. Postępy osiągnięto także w ramach polityki strukturalnej. Przyjęte ostatnio prawo pracy wpłynęło na zwiększenie elastyczności rynku pracy, ułatwiając dostosowanie gospodarki poprzez przejście od wcześniejszego modelu opartego na popycie krajowym w kierunku bardziej trwałego wzrostu. Jeżeli chodzi o rynki produktowe, celem środków polityki jest wzmocnienie konkurencji. Polepsza się konkurencyjność sektora towarów i usług podlegających wymianie, które w roku 2009 zaczęły odnosić korzyści z trwającego zmniejszania kosztów wynagrodzeń, a także realizacja ukierunkowanych programów państwowych, w tym poprzez skuteczne wykorzystanie funduszy strukturalnych UE. Przyszłe wyzwanie będzie polegać na unikaniu ponownego poważnego zaburzenia równowagi wewnętrznej i zewnętrznej po osiągnięciu ustabilizowanego ożywienia. |
| --- | --- |

(14)

Strategia zakładająca niezakłócony udział w ERM II i podparta licznymi zobowiązaniami z zakresu polityki podjętymi w chwili przystąpienia do ERM II ma na celu zabezpieczenie stabilności kursu waluty przez utrzymywanie szeroko zakrojonych zabezpieczeń monetarnych, stabilności finansowej i budżetowej oraz zachowanie elastyczności rynków pracy i wyrobów.

Podczas gdy Estonia weszła w sytuację kryzysową ze stosunkowo mocnej pozycji – z dużymi rezerwami budżetowymi, ogólnie dobrze funkcjonującym sektorem bankowym oraz stosunkowo dużą elastycznością wynagrodzeń i cen – wcześniejsze kierunki polityki nie zapobiegły pojawieniu się znacznej nierównowagi gospodarczej, na co wskazują: bardzo wysokie tempo wzrostu kredytów, znaczne naciski inflacyjne, wysokie deficyty rachunków bieżących oraz nietrwała hossa na rynku nieruchomości. Aby spowolnić pogarszanie się finansów publicznych w czasie kryzysu władze przyjęły w roku 2009 kilka szeroko zakrojonych pakietów konsolidacyjnych. Pozytywne skutki tej konsolidacji będą widoczne po roku 2009, podczas gdy w szczególności ograniczenie kosztów wynagrodzeń w sektorze publicznym przyczynia się pozytywnie do likwidacji zaburzeń równowagi w gospodarce. Sektor bankowy pozostał dobrze skapitalizowany i ma wystarczającą płynność. Postępy osiągnięto także w ramach polityki strukturalnej. Przyjęte ostatnio prawo pracy wpłynęło na zwiększenie elastyczności rynku pracy, ułatwiając dostosowanie gospodarki poprzez przejście od wcześniejszego modelu opartego na popycie krajowym w kierunku bardziej trwałego wzrostu. Jeżeli chodzi o rynki produktowe, celem środków polityki jest wzmocnienie konkurencji. Polepsza się konkurencyjność sektora towarów i usług podlegających wymianie, które w roku 2009 zaczęły odnosić korzyści z trwającego zmniejszania kosztów wynagrodzeń, a także realizacja ukierunkowanych programów państwowych, w tym poprzez skuteczne wykorzystanie funduszy strukturalnych UE. Przyszłe wyzwanie będzie polegać na unikaniu ponownego poważnego zaburzenia równowagi wewnętrznej i zewnętrznej po osiągnięciu ustabilizowanego ożywienia.

| (15) | Biorąc pod uwagę wspomniane powyżej zagrożenia związane z realizacją celów budżetowych, można uznać, że przedstawiona w programie strategia budżetowa jest zasadniczo zgodna z wymogami paktu stabilności i wzrostu. W szczególności planowane osiągnięcie średniookresowego celu budżetowego przed końcem okresu objętego programem, w sytuacji niedawnego poważnego spadku aktywności gospodarczej, stanowi przykład należycie ambitnego celu, który spełnia wymogi określone w pakcie stabilności i wzrostu oraz jest spójny ze sprawnym uczestniczeniem w ERM II. W perspektywie krótkoterminowej utrzymuje się jednak pewne ryzyko, biorąc pod uwagę niepewność związaną z otoczeniem makroekonomicznym oraz poleganie na niestabilnych źródłach dochodów. Możliwe jest także, że średniookresowy cel budżetowy nie zostanie osiągnięty zgodnie z założeniami programu, jeżeli docelowa konsolidacja nie zostanie wsparta dodatkowymi działaniami w perspektywie średnioterminowej. |
| --- | --- |

(15)

Biorąc pod uwagę wspomniane powyżej zagrożenia związane z realizacją celów budżetowych, można uznać, że przedstawiona w programie strategia budżetowa jest zasadniczo zgodna z wymogami paktu stabilności i wzrostu. W szczególności planowane osiągnięcie średniookresowego celu budżetowego przed końcem okresu objętego programem, w sytuacji niedawnego poważnego spadku aktywności gospodarczej, stanowi przykład należycie ambitnego celu, który spełnia wymogi określone w pakcie stabilności i wzrostu oraz jest spójny ze sprawnym uczestniczeniem w ERM II. W perspektywie krótkoterminowej utrzymuje się jednak pewne ryzyko, biorąc pod uwagę niepewność związaną z otoczeniem makroekonomicznym oraz poleganie na niestabilnych źródłach dochodów. Możliwe jest także, że średniookresowy cel budżetowy nie zostanie osiągnięty zgodnie z założeniami programu, jeżeli docelowa konsolidacja nie zostanie wsparta dodatkowymi działaniami w perspektywie średnioterminowej.

| (16) | Co do wymagań odnośnie do danych określonych w kodeksie postępowania dotyczącym programów stabilności i konwergencji, w programie odnotowano brak pewnych danych obowiązkowych i opcjonalnych (4). |
| --- | --- |

(16)

Co do wymagań odnośnie do danych określonych w kodeksie postępowania dotyczącym programów stabilności i konwergencji, w programie odnotowano brak pewnych danych obowiązkowych i opcjonalnych (4).

Podsumowując, należy stwierdzić, że w 2009 roku Estonia przeprowadziła zasadniczą konsolidację finansów publicznych, mimo znacznego pogorszenia sytuacji gospodarczej, przyczyniającą się do trwających dostosowań w gospodarce oraz służącą wspieraniu niezakłóconego udziału w ERM II, przy jednoczesnych staraniach zmierzających do uniknięcia nadmiernego deficytu. Obecnie gospodarka podnosi się z poważnej recesji, przy czym według prognoz w perspektywie średnioterminowej średni wzrost utrzyma się na znacznie niższym poziomie niż notowany w latach wzrostowych i szczytowych ostatniego cyklu. Przeprowadzona w 2009 roku konsolidacja stanowi już znaczne dostosowanie finansów publicznych do oczekiwanego niższego wzrostu w perspektywie średnioterminowej. W dalszym ciągu trwają jednak prace zmierzające do osiągnięcia bardziej rygorystycznej kontroli wydatków i poprawy średniookresowych ram budżetowych. Celem programu jest stopniowe zmniejszenie nominalnego deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych począwszy od roku 2010 i osiągnięcie nadwyżki zgodnie ze średniookresowym celem budżetowym przed końcem okresu objętego programem, jakkolwiek te wyniki budżetowe mogą okazać się gorsze od zakładanych w perspektywie krótko- i średnioterminowej.

W świetle powyższej oceny oraz biorąc pod uwagę potrzebę zapewnienia trwałej konwergencji i odpowiedniego udziału w ERM II, wzywa się Estonię do:

| (i) | zapewnienia utrzymania deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych na poziomie poniżej 3 % PKB oraz podjęcia niezbędnych działań w celu wsparcia zaplanowanego powrotu do średniookresowego celu budżetowego w perspektywie średnioterminowej; |
| --- | --- |

(i)

zapewnienia utrzymania deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych na poziomie poniżej 3 % PKB oraz podjęcia niezbędnych działań w celu wsparcia zaplanowanego powrotu do średniookresowego celu budżetowego w perspektywie średnioterminowej;

| (ii) | wzmocnienia średniookresowych ram budżetowych, w szczególności przez lepsze planowanie wydatków, oraz dalszego wzmocnienia systemu monitorowania celów strategicznych i systemu sprawozdawczości na ich temat. |
| --- | --- |

(ii)

wzmocnienia średniookresowych ram budżetowych, w szczególności przez lepsze planowanie wydatków, oraz dalszego wzmocnienia systemu monitorowania celów strategicznych i systemu sprawozdawczości na ich temat.

Porównanie głównych prognoz makroekonomicznych i budżetowych

| | | 2008 | 2009 | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Realny PKB
  (% zmiany) | PK styczeń 2010 | –3,6 | –14,5 | –0,1 | 3,3 | 3,7 | 4,0 |
| KOM listopad 2009 | –3,6 | –13,7 | –0,1 | 4,2 | nd. | nd. |
| PK grudzień 2008 | –2,2 | –3,5 | 2,6 | 4,8 | 5,0 | nd. |
| Inflacja HICP
  (%) | PK styczeń 2010 | 10,6 | 0,2 | 0,4 | 1,9 | 2,3 | 2,7 |
| KOM listopad 2009 | 10,6 | 0,2 | 0,5 | 2,1 | nd. | nd. |
| PK grudzień 2008 | 10,6 | 4,2 | 2,8 | 3,0 | 3,2 | nd. |
| Luka produktowa (5)

  (% potencjalnego PKB) | PK styczeń 2010 | 6,2 | –8,8 | –8,4 | –5,7 | –3,1 | –0,5 |
| KOM listopad 2009 (6) | 4,7 | –9,4 | –9,1 | –5,4 | nd. | nd. |
| PK grudzień 2008 | 0,9 | –5,7 | –5,9 | –3,9 | –1,7 | nd. |
| Wierzytelności/zadłużenie netto wobec reszty świata
  (% PKB) | PK styczeń 2010 | –8,4 | 6,9 | 8,5 | 6,3 | 2,9 | –1,0 |
| KOM listopad 2009 | –8,2 | 6,3 | 3,7 | 2,4 | nd. | nd. |
| PK grudzień 2008 | –10,5 | –5,1 | –5,0 | –4,7 | –4,7 | nd. |
| Dochody sektora instytucji rządowych i samorządowych
  (% PKB) | PK styczeń 2010 | 37,1 | 45,0 | 45,7 | 44,0 | 41,5 | 39,2 |
| KOM listopad 2009 | 37,1 | 41,9 | 43,5 | 42,4 | nd. | nd. |
| PK grudzień 2008 | 36,2 | 38,9 | 37,8 | 36,5 | 35,2 | nd. |
| Wydatki sektora instytucji rządowych i samorządowych
  (% PKB) | PK styczeń 2010 | 39,9 | 47,6 | 47,9 | 46,0 | 42,5 | 39,0 |
| KOM listopad 2009 | 39,9 | 44,8 | 46,7 | 45,4 | nd. | nd. |
| PK grudzień 2008 | 38,2 | 40,6 | 38,8 | 36,4 | 35,0 | nd. |
| Saldo sektora instytucji rządowych i samorządowych (7)

  (% PKB) | PK styczeń 2010 | –2,8 | –2,6 | –2,2 | –2,0 | –1,0 | 0,2 |
| KOM listopad 2009 | –2,7 | –3,0 | –3,2 | –3,0 | nd. | nd. |
| PK grudzień 2008 | –1,9 | –1,7 | –1,0 | 0,1 | 0,2 | nd. |
| Saldo pierwotne
  (% PKB) | PK styczeń 2010 | –2,5 | –2,3 | –2,0 | –1,7 | –0,6 | 0,7 |
| KOM listopad 2009 | –2,5 | –2,6 | –2,6 | –2,3 | nd. | nd. |
| PK grudzień 2008 | –1,8 | –1,5 | –0,8 | 0,3 | 0,4 | nd. |
| Saldo w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne (5)

  (% PKB) | PK styczeń 2010 | –4,7 | 0,1 | 0,4 | –0,3 | –0,1 | 0,4 |
| KOM listopad 2009 | –4,2 | –0,1 | –0,4 | –1,3 | nd. | nd. |
| PK grudzień 2008 | –2,2 | 0,0 | 0,8 | 1,3 | 0,7 | nd. |
| Saldo strukturalne (8)

  (% PKB) | PK styczeń 2010 | –4,7 | –1,1 | –1,5 | –0,9 | –0,1 | 0,4 |
| KOM listopad 2009 | –4,4 | –2,5 | –2,4 | –1,9 | nd. | nd. |
| PK grudzień 2008 | –2,4 | –0,1 | 0,4 | 1,2 | 0,7 | nd. |
| Zadłużenie brutto sektora instytucji rządowych i samorządowych
  (% PKB) | PK styczeń 2010 | 4,6 | 7,8 | 10,1 | 13,0 | 14,2 | 14,3 |
| KOM listopad 2009 | 4,6 | 7,4 | 10,9 | 13,2 | nd. | nd. |
| PK grudzień 2008 | 3,7 | 3,7 | 3,5 | 3,0 | 2,8 | nd. |
| Program konwergencji (PK); prognozy służb Komisji z jesieni 2009 roku (KOM); obliczenia służb Komisji. |

2008

2009

2010

2011

2012

2013

Realny PKB

(% zmiany)

PK styczeń 2010

–3,6

–14,5

–0,1

3,3

3,7

4,0

KOM listopad 2009

–3,6

–13,7

–0,1

4,2

nd.

nd.

PK grudzień 2008

–2,2

–3,5

2,6

4,8

5,0

nd.

Inflacja HICP

(%)

PK styczeń 2010

10,6

0,2

0,4

1,9

2,3

2,7

KOM listopad 2009

10,6

0,2

0,5

2,1

nd.

nd.

PK grudzień 2008

10,6

4,2

2,8

3,0

3,2

nd.

Luka produktowa (5)

(% potencjalnego PKB)

PK styczeń 2010

6,2

–8,8

–8,4

–5,7

–3,1

–0,5

KOM listopad 2009 (6)

4,7

–9,4

–9,1

–5,4

nd.

nd.

PK grudzień 2008

0,9

–5,7

–5,9

–3,9

–1,7

nd.

Wierzytelności/zadłużenie netto wobec reszty świata

(% PKB)

PK styczeń 2010

–8,4

6,9

8,5

6,3

2,9

–1,0

KOM listopad 2009

–8,2

6,3

3,7

2,4

nd.

nd.

PK grudzień 2008

–10,5

–5,1

–5,0

–4,7

–4,7

nd.

Dochody sektora instytucji rządowych i samorządowych

(% PKB)

PK styczeń 2010

37,1

45,0

45,7

44,0

41,5

39,2

KOM listopad 2009

37,1

41,9

43,5

42,4

nd.

nd.

PK grudzień 2008

36,2

38,9

37,8

36,5

35,2

nd.

Wydatki sektora instytucji rządowych i samorządowych

(% PKB)

PK styczeń 2010

39,9

47,6

47,9

46,0

42,5

39,0

KOM listopad 2009

39,9

44,8

46,7

45,4

nd.

nd.

PK grudzień 2008

38,2

40,6

38,8

36,4

35,0

nd.

Saldo sektora instytucji rządowych i samorządowych (7)

(% PKB)

PK styczeń 2010

–2,8

–2,6

–2,2

–2,0

–1,0

0,2

KOM listopad 2009

–2,7

–3,0

–3,2

–3,0

nd.

nd.

PK grudzień 2008

–1,9

–1,7

–1,0

0,1

0,2

nd.

Saldo pierwotne

(% PKB)

PK styczeń 2010

–2,5

–2,3

–2,0

–1,7

–0,6

0,7

KOM listopad 2009

–2,5

–2,6

–2,6

–2,3

nd.

nd.

PK grudzień 2008

–1,8

–1,5

–0,8

0,3

0,4

nd.

Saldo w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne (5)

(% PKB)

PK styczeń 2010

–4,7

0,1

0,4

–0,3

–0,1

0,4

KOM listopad 2009

–4,2

–0,1

–0,4

–1,3

nd.

nd.

PK grudzień 2008

–2,2

0,0

0,8

1,3

0,7

nd.

Saldo strukturalne (8)

(% PKB)

PK styczeń 2010

–4,7

–1,1

–1,5

–0,9

–0,1

0,4

KOM listopad 2009

–4,4

–2,5

–2,4

–1,9

nd.

nd.

PK grudzień 2008

–2,4

–0,1

0,4

1,2

0,7

nd.

Zadłużenie brutto sektora instytucji rządowych i samorządowych

(% PKB)

PK styczeń 2010

4,6

7,8

10,1

13,0

14,2

14,3

KOM listopad 2009

4,6

7,4

10,9

13,2

nd.

nd.

PK grudzień 2008

3,7

3,7

3,5

3,0

2,8

nd.

Program konwergencji (PK); prognozy służb Komisji z jesieni 2009 roku (KOM); obliczenia służb Komisji.

---

(1)  Dz.U. L 209 z 2.8.1997, s. 1. Dokumenty przytoczone w niniejszym tekście są dostępne na następującej stronie internetowej: http://ec.europa.eu/economy_finance/sgp/index_en.htm

(2)  Ocena uwzględnia w szczególności prognozę służb Komisji z jesieni 2009 roku, a także inne informacje, które uzyskano od tego czasu.

(3)  W konkluzjach z dnia 10 listopada 2009 r. w sprawie stabilności finansów publicznych „Rada apeluje do państw członkowskich o to, by w przygotowywanych programach stabilności i konwergencji skupiły swoją uwagę na strategiach ukierunkowanych na stabilność” oraz „wzywa Komisję, by wraz z Komitetem Polityki Gospodarczej i Komitetem Ekonomiczno-Finansowym kontynuowała opracowywanie metod służących ocenie długoterminowej stabilności finansów publicznych, tak aby były one gotowe na czas przed przygotowaniem kolejnego sprawozdania na temat stabilności”, które jest przewidziane na rok 2012.

(4)  W szczególności brakuje założeń dotyczących nominalnego efektywnego kursu walutowego.

(5)  Podane w programie wartości luki produktowej oraz salda dostosowanego cyklicznie zostały przeliczone przez służby Komisji na podstawie informacji zawartych w programach.

(6)  W oparciu o szacowany potencjalny wzrost w wysokości – odpowiednio – 2,3 %, – 0,2 %, – 0,4 % i 0,2 % w latach 2008-2011.

(7)  Program konwergencji: definicja ESA95; służby Komisji: definicja jak w procedurze nadmiernego deficytu.

(8)  Saldo w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o działania jednorazowe i tymczasowe. Zgodnie z najnowszym programem działania jednorazowe i tymczasowe wynoszą 1,2 % PKB w 2009 roku, 1,9 % PKB w 2010 roku i 0,6 % PKB w roku 2011 (ogólnie działania te przyczyniają się do zmniejszenia deficytu), natomiast według prognozy służb Komisji z jesieni 2009 roku działania te wynoszą 0,2 % PKB w 2008 r., 2,4 % PKB w 2009 roku, 2,0 % PKB w 2010 roku i 0,6 % PKB w roku 2011 (ogólnie działania te przyczyniają się do zmniejszenia deficytu).

Źródło:

Program konwergencji (PK); prognozy służb Komisji z jesieni 2009 roku (KOM); obliczenia służb Komisji.

---

| 29.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/6 |
| --- | --- | --- | --- |

29.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/6

---

OPINIA RADY

w sprawie zaktualizowanego programu stabilności na lata 2009–2013 przedstawionego przez Francję

2010/C 140/02

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1466/97 z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie wzmocnienia nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych (1), w szczególności jego art. 5 ust. 3,

uwzględniając zalecenie Komisji,

po zasięgnięciu opinii Komitetu Ekonomiczno-Finansowego,

PRZEDSTAWIA NINIEJSZĄ OPINIĘ:

| (1) | W dniu (26 kwietnia 2010 r.) Rada zbadała zaktualizowany program stabilności Francji obejmujący lata 2009–2013. |
| --- | --- |

(1)

W dniu (26 kwietnia 2010 r.) Rada zbadała zaktualizowany program stabilności Francji obejmujący lata 2009–2013.

| (2) | W ciągu roku 2008 aktywność gospodarcza stopniowo traciła dynamikę, a spadła gwałtownie w czwartym kwartale roku 2008 i w pierwszym kwartale roku 2009. Od drugiego kwartału roku 2009 zaczęła się znów ożywiać wskutek środków stymulacyjnych podjętych we Francji i w krajach sąsiednich. Jednym z głównych wyzwań dla polityki gospodarczej jest stan finansów publicznych. Od roku 2002 deficyt we Francji był na poziomie wyższym niż lub bliskim 3 % PKB, co odzwierciedlało przede wszystkim niewystarczające wysiłki konsolidacyjne. W tej sytuacji Francja była objęta procedurą nadmiernego deficytu w latach 2002–2007, a w maju 2008 r. otrzymała od Komisji porady dotyczące polityki. Po zgłoszeniu deficytu przekraczającego poziom 3 % PKB w roku 2008 w lutym 2009 r. wszczęto nową procedurę nadmiernego deficytu, w ramach której przewiduje się korektę nadmiernego deficytu do roku 2013. Wśród innych problemów wymienić można słabości po stronie podaży, które prowadzą do niewystarczającego poziomu konkurencyjności zewnętrznej, oraz kwestię lepszego wykorzystania siły roboczej. |
| --- | --- |

(2)

W ciągu roku 2008 aktywność gospodarcza stopniowo traciła dynamikę, a spadła gwałtownie w czwartym kwartale roku 2008 i w pierwszym kwartale roku 2009. Od drugiego kwartału roku 2009 zaczęła się znów ożywiać wskutek środków stymulacyjnych podjętych we Francji i w krajach sąsiednich. Jednym z głównych wyzwań dla polityki gospodarczej jest stan finansów publicznych. Od roku 2002 deficyt we Francji był na poziomie wyższym niż lub bliskim 3 % PKB, co odzwierciedlało przede wszystkim niewystarczające wysiłki konsolidacyjne. W tej sytuacji Francja była objęta procedurą nadmiernego deficytu w latach 2002–2007, a w maju 2008 r. otrzymała od Komisji porady dotyczące polityki. Po zgłoszeniu deficytu przekraczającego poziom 3 % PKB w roku 2008 w lutym 2009 r. wszczęto nową procedurę nadmiernego deficytu, w ramach której przewiduje się korektę nadmiernego deficytu do roku 2013. Wśród innych problemów wymienić można słabości po stronie podaży, które prowadzą do niewystarczającego poziomu konkurencyjności zewnętrznej, oraz kwestię lepszego wykorzystania siły roboczej.

| (3) | Choć spadek faktycznego PKB, jaki odnotowano w warunkach obecnego kryzysu, ma w znacznej mierze charakter cykliczny, niekorzystnie zmienił się jednak również poziom produktu potencjalnego. Kryzys może ponadto wpłynąć na wzrost potencjalny w średniej perspektywie, wskutek zmniejszenia inwestycji, ograniczeń w dostępie do kredytu i wzrostu bezrobocia strukturalnego. Ponadto skutki kryzysu gospodarczego wzmocnią jeszcze negatywny wpływ starzenia się społeczeństwa na produkt potencjalny i na stabilność finansów publicznych. W tej sytuacji istotne będzie przyspieszenie tempa reform strukturalnych w celu wsparcia wzrostu potencjalnego. Duże znaczenie dla Francji ma w szczególności podjęcie reform w obszarach rynku pracy i ogólnych warunków konkurencji. |
| --- | --- |

(3)

Choć spadek faktycznego PKB, jaki odnotowano w warunkach obecnego kryzysu, ma w znacznej mierze charakter cykliczny, niekorzystnie zmienił się jednak również poziom produktu potencjalnego. Kryzys może ponadto wpłynąć na wzrost potencjalny w średniej perspektywie, wskutek zmniejszenia inwestycji, ograniczeń w dostępie do kredytu i wzrostu bezrobocia strukturalnego. Ponadto skutki kryzysu gospodarczego wzmocnią jeszcze negatywny wpływ starzenia się społeczeństwa na produkt potencjalny i na stabilność finansów publicznych. W tej sytuacji istotne będzie przyspieszenie tempa reform strukturalnych w celu wsparcia wzrostu potencjalnego. Duże znaczenie dla Francji ma w szczególności podjęcie reform w obszarach rynku pracy i ogólnych warunków konkurencji.

| (4) | Scenariusz makroekonomiczny będący podstawą programu przewiduje, że po spadku o 2,2 % w roku 2009 realny PKB ponownie wzrośnie o 1,4 % w roku 2010, a w pozostałych latach okresu objętego programem średnia stopa wzrostu PKB wyniesie 2,5 %. Z dostępnych obecnie informacji (2) wynika, że scenariusz ten oparty jest na nieco optymistycznych założeniach dotyczących wzrostu w roku 2010 zasadniczo zgodnych z prognozą służb Komisji, a struktura wzrostu gospodarczego według prognoz zawartych w programie sprzyja wyższym dochodom podatkowym niż struktura według prognozy służb Komisji. Począwszy od roku 2011 założenia dotyczące wzrostu gospodarki są wyraźnie optymistyczne, średnio na poziomie o 0,75 punktu procentowego wyższym od wzrostu potencjalnego w latach 2011–2013 (wartości przeliczone zgodnie ze wspólnie przyjętą metodyką przez służby Komisji na podstawie informacji zawartych w programie). Przekłada się to na szybkie zmniejszenie luki produktowej. Tempo wzrostu opiera się na popycie krajowym, a w szczególności spożyciu gospodarstw domowych w całym okresie objętym programem. Zawarte w programie prognozy dotyczące inflacji wydają się zgodne z prognozami służb Komisji, podobnie jak prognozy dotyczące wzrostu zatrudnienia, który pozostaje ujemny w roku 2010, po czym ma się znacznie ożywić, odzwierciedlając zwykłe opóźnienie w stosunku do aktywności gospodarczej. |
| --- | --- |

(4)

Scenariusz makroekonomiczny będący podstawą programu przewiduje, że po spadku o 2,2 % w roku 2009 realny PKB ponownie wzrośnie o 1,4 % w roku 2010, a w pozostałych latach okresu objętego programem średnia stopa wzrostu PKB wyniesie 2,5 %. Z dostępnych obecnie informacji (2) wynika, że scenariusz ten oparty jest na nieco optymistycznych założeniach dotyczących wzrostu w roku 2010 zasadniczo zgodnych z prognozą służb Komisji, a struktura wzrostu gospodarczego według prognoz zawartych w programie sprzyja wyższym dochodom podatkowym niż struktura według prognozy służb Komisji. Począwszy od roku 2011 założenia dotyczące wzrostu gospodarki są wyraźnie optymistyczne, średnio na poziomie o 0,75 punktu procentowego wyższym od wzrostu potencjalnego w latach 2011–2013 (wartości przeliczone zgodnie ze wspólnie przyjętą metodyką przez służby Komisji na podstawie informacji zawartych w programie). Przekłada się to na szybkie zmniejszenie luki produktowej. Tempo wzrostu opiera się na popycie krajowym, a w szczególności spożyciu gospodarstw domowych w całym okresie objętym programem. Zawarte w programie prognozy dotyczące inflacji wydają się zgodne z prognozami służb Komisji, podobnie jak prognozy dotyczące wzrostu zatrudnienia, który pozostaje ujemny w roku 2010, po czym ma się znacznie ożywić, odzwierciedlając zwykłe opóźnienie w stosunku do aktywności gospodarczej.

| (5) | W programie szacuje się, że deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych w roku 2009 wyniósł 7,9 % PKB. Znaczne pogorszenie w stosunku do poziomu z roku 2008 wynoszącego 3,4 % PKB odzwierciedla w dużej mierze wpływ kryzysu na finanse publiczne (dotyczy to w szczególności wpływów z podatku dochodowego od osób prawnych i z podatku VAT), ale wynika również z zastosowania środków stymulacyjnych o wartości odpowiadającej 1,1 % PKB, które rząd przyjął zgodnie z Europejskim planem naprawy gospodarczej. Według programu kurs polityki budżetowej będzie neutralny w roku 2010 i stanie się restrykcyjny w końcowych latach okresu objętego programem, co ma na celu dokonanie korekty nadmiernego deficytu do roku 2013 przy zakładanym scenariuszu dotyczącym wzrostu gospodarczego. Ta konsolidacja jest zgodna z zalecaną przez Radę strategią wyjścia. |
| --- | --- |

(5)

W programie szacuje się, że deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych w roku 2009 wyniósł 7,9 % PKB. Znaczne pogorszenie w stosunku do poziomu z roku 2008 wynoszącego 3,4 % PKB odzwierciedla w dużej mierze wpływ kryzysu na finanse publiczne (dotyczy to w szczególności wpływów z podatku dochodowego od osób prawnych i z podatku VAT), ale wynika również z zastosowania środków stymulacyjnych o wartości odpowiadającej 1,1 % PKB, które rząd przyjął zgodnie z Europejskim planem naprawy gospodarczej. Według programu kurs polityki budżetowej będzie neutralny w roku 2010 i stanie się restrykcyjny w końcowych latach okresu objętego programem, co ma na celu dokonanie korekty nadmiernego deficytu do roku 2013 przy zakładanym scenariuszu dotyczącym wzrostu gospodarczego. Ta konsolidacja jest zgodna z zalecaną przez Radę strategią wyjścia.

| (6) | W programie stabilności z lutego 2010 r. oczekuje się, że w roku 2010 deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych pogorszy się o kolejne 0,3 % PKB i osiągnie poziom 8,2 % PKB. W roku 2010 Francja wdraża działania zmniejszające deficyt zgodnie z rządowym projektem ustawy budżetowej na rok 2010, jednocześnie unikając w znacznym stopniu dalszego pogorszenia stanu finansów publicznych, z wyjątkiem decyzji o pożyczce publicznej służącej „inwestycjom w przyszłość”, która wywrze na budżet negatywny wpływ odpowiadający około 0,1 % PKB w roku 2010 (i więcej w latach następnych), co wydaje się zasadniczo zgodne z ostatnimi skierowanymi do Francji zaleceniami, przyjętymi na podstawie art. 126 ust. 7 TFUE. Przewidywany na rok 2010 deficyt jest o 0,3 % PKB niższy niż w projekcie budżetu na rok 2010 ze względu na korzystniejszy wynik deficytu oczekiwany za rok 2009 (0,2 % PKB) oraz zmianę prognoz dotyczących wzrostu (0,3 % PKB), częściowo równoważone przez zawieszenie podatku ekologicznego przez francuski Trybunał Konstytucyjny oraz wprowadzenie środków wynikających ze wspomnianej wyżej pożyczki publicznej, które łącznie zwiększyłyby deficyt o 0,2 % PKB. Te ostatnie działania spowodowały zmianę salda działań dyskrecjonalnych z około + 1⁄4 % PKB w momencie przyjęcia zalecenia Rady do poziomu zasadniczo neutralnego określonego w programie. Środki stymulacyjne rzędu 1,1 % PKB podjęte w kontekście Europejskiego programu naprawy gospodarczej będą częściowo wycofywane i ograniczone do 0,4 % PKB w roku 2010, co wraz z innymi środkami konsolidacyjnymi odpowiadającymi 0,1 % PKB (w szczególności obejmującymi wzrost podatków uwzględniony w budżecie zabezpieczenia społecznego) sprawia, że łącznie środki konsolidacyjne odpowiadają 0,8 % PKB. Środki te są jednak równoważone nowymi środkami zwiększającymi deficyt, z kosztami w głównej części krótkoterminowymi, przewidzianymi w pierwotnym budżecie na rok 2010 o wartości odpowiadającej 0,7 % PKB, związanymi głównie z reformą lokalnego podatku od działalności gospodarczej (około 0,6 % PKB) i obniżeniem podatku VAT w sektorze gastronomicznym (0,1 % PKB) oraz wcześniej wspomnianymi środkami związanymi z pożyczką publiczną (około 0,1 % PKB). W roku 2010 deficyt strukturalny (tj. deficyt w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o działania jednorazowe i tymczasowe, przeliczony przez służby Komisji na podstawie informacji zawartych w programie zgodnie ze wspólnie przyjętą metodyką) zwiększy się o 0,25 punktu procentowego i osiągnie poziom 6,75 % PKB. Uwzględniając przejściowy wpływ przewidywanych zwrotów dla przedsiębiorstw na poziomie 0,4 % PKB w kontekście wdrożenia reformy lokalnego podatku od działalności gospodarczej, środka o charakterze jednorazowym, który jednak nie został uznany za taki w programie, deficyt strukturalny poprawiłby się nieznacznie o 0,1 punktu procentowego w roku 2010, osiągając poziom 6,5 % PKB. |
| --- | --- |

(6)

W programie stabilności z lutego 2010 r. oczekuje się, że w roku 2010 deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych pogorszy się o kolejne 0,3 % PKB i osiągnie poziom 8,2 % PKB. W roku 2010 Francja wdraża działania zmniejszające deficyt zgodnie z rządowym projektem ustawy budżetowej na rok 2010, jednocześnie unikając w znacznym stopniu dalszego pogorszenia stanu finansów publicznych, z wyjątkiem decyzji o pożyczce publicznej służącej „inwestycjom w przyszłość”, która wywrze na budżet negatywny wpływ odpowiadający około 0,1 % PKB w roku 2010 (i więcej w latach następnych), co wydaje się zasadniczo zgodne z ostatnimi skierowanymi do Francji zaleceniami, przyjętymi na podstawie art. 126 ust. 7 TFUE. Przewidywany na rok 2010 deficyt jest o 0,3 % PKB niższy niż w projekcie budżetu na rok 2010 ze względu na korzystniejszy wynik deficytu oczekiwany za rok 2009 (0,2 % PKB) oraz zmianę prognoz dotyczących wzrostu (0,3 % PKB), częściowo równoważone przez zawieszenie podatku ekologicznego przez francuski Trybunał Konstytucyjny oraz wprowadzenie środków wynikających ze wspomnianej wyżej pożyczki publicznej, które łącznie zwiększyłyby deficyt o 0,2 % PKB. Te ostatnie działania spowodowały zmianę salda działań dyskrecjonalnych z około + 1⁄4 % PKB w momencie przyjęcia zalecenia Rady do poziomu zasadniczo neutralnego określonego w programie. Środki stymulacyjne rzędu 1,1 % PKB podjęte w kontekście Europejskiego programu naprawy gospodarczej będą częściowo wycofywane i ograniczone do 0,4 % PKB w roku 2010, co wraz z innymi środkami konsolidacyjnymi odpowiadającymi 0,1 % PKB (w szczególności obejmującymi wzrost podatków uwzględniony w budżecie zabezpieczenia społecznego) sprawia, że łącznie środki konsolidacyjne odpowiadają 0,8 % PKB. Środki te są jednak równoważone nowymi środkami zwiększającymi deficyt, z kosztami w głównej części krótkoterminowymi, przewidzianymi w pierwotnym budżecie na rok 2010 o wartości odpowiadającej 0,7 % PKB, związanymi głównie z reformą lokalnego podatku od działalności gospodarczej (około 0,6 % PKB) i obniżeniem podatku VAT w sektorze gastronomicznym (0,1 % PKB) oraz wcześniej wspomnianymi środkami związanymi z pożyczką publiczną (około 0,1 % PKB). W roku 2010 deficyt strukturalny (tj. deficyt w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o działania jednorazowe i tymczasowe, przeliczony przez służby Komisji na podstawie informacji zawartych w programie zgodnie ze wspólnie przyjętą metodyką) zwiększy się o 0,25 punktu procentowego i osiągnie poziom 6,75 % PKB. Uwzględniając przejściowy wpływ przewidywanych zwrotów dla przedsiębiorstw na poziomie 0,4 % PKB w kontekście wdrożenia reformy lokalnego podatku od działalności gospodarczej, środka o charakterze jednorazowym, który jednak nie został uznany za taki w programie, deficyt strukturalny poprawiłby się nieznacznie o 0,1 punktu procentowego w roku 2010, osiągając poziom 6,5 % PKB.

| (7) | Głównym celem zawartej w programie strategii budżetowej jest sprowadzenie salda sektora instytucji rządowych i samorządowych do wartości referencyjnej wynoszącej 3 % PKB do roku 2013, czyli w terminie wyznaczonym przez Radę w zaleceniu z dnia 2 grudnia 2009 r. W programie prognozuje się obniżenie nominalnego deficytu budżetowego do poziomu 6 % PKB w roku 2011, jego dalsze zmniejszenie do poziomu 4,6 % w roku 2012 i ostatecznie do poziomu 3 % w roku 2013. Oczekuje się, że saldo pierwotne będzie kształtowało się dość podobnie, zmieniając się z poziomu – 5,5 % PKB w roku 2010 do poziomu – 0,1 % PKB na koniec okresu objętego programem. Deficyt strukturalny obliczony zgodnie ze wspólnie przyjętą metodyką będzie się nadal poprawiał po roku 2010 i osiągnie około 5 % PKB w roku 2011, 4 % w roku 2012, a następnie 2,75 % w roku 2013. Średni roczny wysiłek fiskalny w okresie 2010–2013 będzie wynosił 0,9 % PKB, czyli nieco mniej niż zalecany przez Radę średni poziom wynoszący ponad 1 % PKB. Przedstawiona w programie strategia konsolidacji miałaby polegać na działaniach zmierzających do ograniczenia wzrostu wydatków na wszystkich szczeblach administracji, przy czym działania te uzupełniałyby całkowite wycofanie w roku 2011 środków podjętych zgodnie z Europejskim planem naprawy gospodarczej. Począwszy od roku 2011 władze Francji zamierzają dodatkowo zmniejszać wpływ istniejących zwolnień podatkowych na budżet o około 0,1 % PKB każdego roku. Środki wspierania strategii konsolidacji nie zostały jeszcze skonkretyzowane, ale powinny zostać ujawnione w nadchodzących miesiącach. Średniookresowym celem budżetowym określonym w programie jest zrównoważony budżet w kategoriach strukturalnych. Biorąc pod uwagę najnowsze prognozy i poziom zadłużenia, średniookresowy cel budżetowy jest bardziej niż wystarczająco zgodny z celami paktu. W zaktualizowanym programie stabilności nie przewiduje się jednak jego realizacji w okresie objętym programem. |
| --- | --- |

(7)

Głównym celem zawartej w programie strategii budżetowej jest sprowadzenie salda sektora instytucji rządowych i samorządowych do wartości referencyjnej wynoszącej 3 % PKB do roku 2013, czyli w terminie wyznaczonym przez Radę w zaleceniu z dnia 2 grudnia 2009 r. W programie prognozuje się obniżenie nominalnego deficytu budżetowego do poziomu 6 % PKB w roku 2011, jego dalsze zmniejszenie do poziomu 4,6 % w roku 2012 i ostatecznie do poziomu 3 % w roku 2013. Oczekuje się, że saldo pierwotne będzie kształtowało się dość podobnie, zmieniając się z poziomu – 5,5 % PKB w roku 2010 do poziomu – 0,1 % PKB na koniec okresu objętego programem. Deficyt strukturalny obliczony zgodnie ze wspólnie przyjętą metodyką będzie się nadal poprawiał po roku 2010 i osiągnie około 5 % PKB w roku 2011, 4 % w roku 2012, a następnie 2,75 % w roku 2013. Średni roczny wysiłek fiskalny w okresie 2010–2013 będzie wynosił 0,9 % PKB, czyli nieco mniej niż zalecany przez Radę średni poziom wynoszący ponad 1 % PKB. Przedstawiona w programie strategia konsolidacji miałaby polegać na działaniach zmierzających do ograniczenia wzrostu wydatków na wszystkich szczeblach administracji, przy czym działania te uzupełniałyby całkowite wycofanie w roku 2011 środków podjętych zgodnie z Europejskim planem naprawy gospodarczej. Począwszy od roku 2011 władze Francji zamierzają dodatkowo zmniejszać wpływ istniejących zwolnień podatkowych na budżet o około 0,1 % PKB każdego roku. Środki wspierania strategii konsolidacji nie zostały jeszcze skonkretyzowane, ale powinny zostać ujawnione w nadchodzących miesiącach. Średniookresowym celem budżetowym określonym w programie jest zrównoważony budżet w kategoriach strukturalnych. Biorąc pod uwagę najnowsze prognozy i poziom zadłużenia, średniookresowy cel budżetowy jest bardziej niż wystarczająco zgodny z celami paktu. W zaktualizowanym programie stabilności nie przewiduje się jednak jego realizacji w okresie objętym programem.

| (8) | Chociaż docelowy deficyt w 2010 roku wydaje się dość realistyczny, a nawet pozostawia możliwość osiągnięcia lepszego wyniku w przypadku ostatecznego wprowadzenia zmodyfikowanego podatku ekologicznego, począwszy od roku 2011 prognozy budżetowe mogą okazać się znacznie trudniejsze w realizacji niż założono w programie. W szczególności wyraźnie optymistyczny jest scenariusz makroekonomiczny na lata 2011–2013. Prognozy dotyczące deficytu są szczególnie wrażliwe na tempo wzrostu gospodarczego: zgodnie z analizą wrażliwości przeprowadzoną w programie, gdyby wzrost PKB w tym okresie był niższy o 1⁄4 punktu procentowego, deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych spadłby tylko do 4 % PKB w roku 2013.
  Łączna strata wynosząca 0,75 % PKB przełożyłaby się zatem na deficyt wyższy w 2013 r. o 1 % PKB. Dodatkowo negatywny wpływ na docelowy deficyt miałoby ewentualne przekroczenie poziomu wydatków, ponieważ korekta tendencji w wydatkach publicznych na wszystkich poziomach administracji poniżej poziomu rządu centralnego w stosunku do tendencji w przeszłości nie jest poparta wystarczająco konkretnymi działaniami. Dość optymistyczne prognozy rozwoju sytuacji po stronie dochodów opierają się na hipotezie, że po minusowych przekroczeniach podczas kryzysu nastąpi nadrabianie zaległości, ponieważ przewiduje się, że elastyczność udziału podatków w PKB osiągnie wartość średnio 1,2 w latach 2011–2013. Ograniczenie zwolnień podatkowych o około 0,1 % PKB każdego roku począwszy od roku 2011 również nie zostało jeszcze szczegółowo określone. Generalnie fakty z przeszłości wskazują, że nie można wykluczyć przekroczenia poziomu wydatków. Ocena oparta na informacjach przedstawionych w programie sugeruje istnienie istotnego ryzyka, że rzeczywisty deficyt w latach 2011–2013 może być gorszy niż cel założony w programie. |
| --- | --- |

(8)

Chociaż docelowy deficyt w 2010 roku wydaje się dość realistyczny, a nawet pozostawia możliwość osiągnięcia lepszego wyniku w przypadku ostatecznego wprowadzenia zmodyfikowanego podatku ekologicznego, począwszy od roku 2011 prognozy budżetowe mogą okazać się znacznie trudniejsze w realizacji niż założono w programie. W szczególności wyraźnie optymistyczny jest scenariusz makroekonomiczny na lata 2011–2013. Prognozy dotyczące deficytu są szczególnie wrażliwe na tempo wzrostu gospodarczego: zgodnie z analizą wrażliwości przeprowadzoną w programie, gdyby wzrost PKB w tym okresie był niższy o 1⁄4 punktu procentowego, deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych spadłby tylko do 4 % PKB w roku 2013.

Łączna strata wynosząca 0,75 % PKB przełożyłaby się zatem na deficyt wyższy w 2013 r. o 1 % PKB. Dodatkowo negatywny wpływ na docelowy deficyt miałoby ewentualne przekroczenie poziomu wydatków, ponieważ korekta tendencji w wydatkach publicznych na wszystkich poziomach administracji poniżej poziomu rządu centralnego w stosunku do tendencji w przeszłości nie jest poparta wystarczająco konkretnymi działaniami. Dość optymistyczne prognozy rozwoju sytuacji po stronie dochodów opierają się na hipotezie, że po minusowych przekroczeniach podczas kryzysu nastąpi nadrabianie zaległości, ponieważ przewiduje się, że elastyczność udziału podatków w PKB osiągnie wartość średnio 1,2 w latach 2011–2013. Ograniczenie zwolnień podatkowych o około 0,1 % PKB każdego roku począwszy od roku 2011 również nie zostało jeszcze szczegółowo określone. Generalnie fakty z przeszłości wskazują, że nie można wykluczyć przekroczenia poziomu wydatków. Ocena oparta na informacjach przedstawionych w programie sugeruje istnienie istotnego ryzyka, że rzeczywisty deficyt w latach 2011–2013 może być gorszy niż cel założony w programie.

| (9) | W roku 2009 relacja długu brutto sektora instytucji rządowych i samorządowych do PKB była wyższa od określonej w Traktacie wartości referencyjnej i zgodnie z programem jej tendencja wzrostowa będzie się utrzymywała do roku 2012. Szacuje się, że w roku 2009 dług brutto sektora instytucji rządowych i samorządowych wyniósł 77,4 % PKB, wzrastając z poziomu 67,4 % w roku 2008. Do zwiększenia wskaźnika zadłużenia – oprócz wzrostu deficytu i spadku tempa wzrostu PKB – przyczyniła się również znaczna wartość rezydualna zmiany długu odzwierciedlająca w szczególności operacje finansowe na rzecz sektora bankowego i motoryzacyjnego. Przez cały okres objęty programem prognozuje się dalszy wzrost o 9,2 punktu procentowego aż do osiągnięcia poziomu około 87 % PKB, głównie w wyniku wysokiego deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych. W świetle znacznych zagrożeń dla realizacji celów budżetowych ewolucja wskaźnika zadłużenia może również okazać się mniej korzystna niż przewidywana w programie, w szczególności po roku 2011. |
| --- | --- |

(9)

W roku 2009 relacja długu brutto sektora instytucji rządowych i samorządowych do PKB była wyższa od określonej w Traktacie wartości referencyjnej i zgodnie z programem jej tendencja wzrostowa będzie się utrzymywała do roku 2012. Szacuje się, że w roku 2009 dług brutto sektora instytucji rządowych i samorządowych wyniósł 77,4 % PKB, wzrastając z poziomu 67,4 % w roku 2008. Do zwiększenia wskaźnika zadłużenia – oprócz wzrostu deficytu i spadku tempa wzrostu PKB – przyczyniła się również znaczna wartość rezydualna zmiany długu odzwierciedlająca w szczególności operacje finansowe na rzecz sektora bankowego i motoryzacyjnego. Przez cały okres objęty programem prognozuje się dalszy wzrost o 9,2 punktu procentowego aż do osiągnięcia poziomu około 87 % PKB, głównie w wyniku wysokiego deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych. W świetle znacznych zagrożeń dla realizacji celów budżetowych ewolucja wskaźnika zadłużenia może również okazać się mniej korzystna niż przewidywana w programie, w szczególności po roku 2011.

| (10) | Ze średniookresowych prognoz dotyczących długu, w których zakłada się stopniowy powrót tempa wzrostu PKB do poziomów przewidywanych przed kryzysem, przywrócenie obciążeń podatkowych do przedkryzysowego poziomu oraz w których uwzględnia się przewidywany wzrost wydatków związanych ze starzeniem się społeczeństwa, wynika, że przewidziana w programie strategia budżetowa – w obecnej formie i bez dalszych zmian polityki – nie byłaby wystarczająca, aby ustabilizować relację długu do PKB w terminie do roku 2020. |
| --- | --- |

(10)

Ze średniookresowych prognoz dotyczących długu, w których zakłada się stopniowy powrót tempa wzrostu PKB do poziomów przewidywanych przed kryzysem, przywrócenie obciążeń podatkowych do przedkryzysowego poziomu oraz w których uwzględnia się przewidywany wzrost wydatków związanych ze starzeniem się społeczeństwa, wynika, że przewidziana w programie strategia budżetowa – w obecnej formie i bez dalszych zmian polityki – nie byłaby wystarczająca, aby ustabilizować relację długu do PKB w terminie do roku 2020.

| (11) | Długoterminowy wpływ starzenia się społeczeństwa na budżet jest wyraźnie poniżej średniej UE, przy czym wzrost wydatków na emerytury jest bardziej ograniczony, co wynika z uchwalonych już reform systemu emerytalnego. Szacowana w programie sytuacja budżetowa w roku 2009 potęguje wpływ starzenia się społeczeństwa na zachwianie stabilności finansów publicznych w perspektywie długoterminowej. Do zmniejszenia zagrożeń dla stabilności finansów publicznych, które w sprawozdaniu Komisji z roku 2009 na temat długoterminowej stabilności finansów publicznych (3) oceniono jako średnie, przyczyniłoby się osiągnięcie nadwyżek pierwotnych w perspektywie średnioterminowej. |
| --- | --- |

(11)

Długoterminowy wpływ starzenia się społeczeństwa na budżet jest wyraźnie poniżej średniej UE, przy czym wzrost wydatków na emerytury jest bardziej ograniczony, co wynika z uchwalonych już reform systemu emerytalnego. Szacowana w programie sytuacja budżetowa w roku 2009 potęguje wpływ starzenia się społeczeństwa na zachwianie stabilności finansów publicznych w perspektywie długoterminowej. Do zmniejszenia zagrożeń dla stabilności finansów publicznych, które w sprawozdaniu Komisji z roku 2009 na temat długoterminowej stabilności finansów publicznych (3) oceniono jako średnie, przyczyniłoby się osiągnięcie nadwyżek pierwotnych w perspektywie średnioterminowej.

| (12) | Przeprowadzono niedawno reformy mające na celu wzmocnienie ogólnych ram budżetowych. W dniu 9 lutego 2009 r. parlament przyjął pierwszą ustawę o wieloletnim planowaniu finansów publicznych, wyznaczającą cele w zakresie wydatków dla wszystkich podsektorów sektora instytucji rządowych i samorządowych. Ustawa ustanawia w szczególności zasadę neutralności budżetowej przy wprowadzaniu nowych zwolnień podatkowych, których łączny koszt musi być w pełni równoważony. Zasada ta jest obowiązkowa, a w roku 2009 została – w kategoriach oceny wieloletniej – niemal w pełni osiągnięta. Roczne ramy budżetowe we Francji uwzględniają normy dotyczące wydatków określone dla podsektorów sektora instytucji rządowych i samorządowych. Pierwsza reguła, tzw. „reguła zerowego wzrostu wydatków” określona jest dla podsektora rządu centralnego. O ile w przeszłości zmiany zakresu stosowania tej reguły być może przyczyniały się do jej przestrzegania, ostatnio zakres ten poszerzono, aby umożliwić lepszą kontrolę wydatków rządu centralnego, co udało się osiągnąć.
  Krajowy cel w zakresie wydatków na ubezpieczenia zdrowotne (Objectif National des Dépenses d’Assurance Maladie) ustanowiony w roku 1997 przyczynił się do kontrolowania wydatków w obszarze opieki zdrowotnej, mimo że wartości docelowe często nie były osiągane. Z kolei wydatki samorządów lokalnych ogranicza „złota reguła” posiadająca podstawę prawną, która uniemożliwia samorządom finansowanie dłużne wydatków z tytułu działalności bieżącej, oraz reguła stanowiąca, że wzrost wielkości środków przekazywanych przez instytucje rządowe szczebla centralnego nie może przekraczać stopy inflacji. Cele określane w programach stabilności były jednak rzadko realizowane. Rząd planuje kontynuować reformę ram budżetowych. W dniu 28 stycznia 2010 r. zorganizowana została konferencja poświęcona finansom publicznym, której celem było omówienie problemu pogorszenia stanu finansów publicznych we Francji oraz znalezienie sposobów przeprowadzenia konsolidacji budżetowej. Powołano kilka grup roboczych, które w kwietniu mają przedstawić propozycje dotyczące nowych reform, a w szczególności sposobów ograniczenia rosnących wydatków na opiekę zdrowotną lub lepszej kontroli wydatków na szczeblu lokalnym. Utworzono również grupę roboczą mającą na celu opracowanie reguł służących zrównoważeniu budżetu. W programie wskazano również, że w kwietniu przedstawione zostaną nowe działania zmierzające do ograniczenia wydatków instytucji rządowych szczebla centralnego. Przedstawiona w programie strategia konsolidacji opiera się również na poprawie ram budżetowych, które wynikają z propozycji przedstawionych przez grupy robocze. |
| --- | --- |

(12)

Przeprowadzono niedawno reformy mające na celu wzmocnienie ogólnych ram budżetowych. W dniu 9 lutego 2009 r. parlament przyjął pierwszą ustawę o wieloletnim planowaniu finansów publicznych, wyznaczającą cele w zakresie wydatków dla wszystkich podsektorów sektora instytucji rządowych i samorządowych. Ustawa ustanawia w szczególności zasadę neutralności budżetowej przy wprowadzaniu nowych zwolnień podatkowych, których łączny koszt musi być w pełni równoważony. Zasada ta jest obowiązkowa, a w roku 2009 została – w kategoriach oceny wieloletniej – niemal w pełni osiągnięta. Roczne ramy budżetowe we Francji uwzględniają normy dotyczące wydatków określone dla podsektorów sektora instytucji rządowych i samorządowych. Pierwsza reguła, tzw. „reguła zerowego wzrostu wydatków” określona jest dla podsektora rządu centralnego. O ile w przeszłości zmiany zakresu stosowania tej reguły być może przyczyniały się do jej przestrzegania, ostatnio zakres ten poszerzono, aby umożliwić lepszą kontrolę wydatków rządu centralnego, co udało się osiągnąć.

Krajowy cel w zakresie wydatków na ubezpieczenia zdrowotne (Objectif National des Dépenses d’Assurance Maladie) ustanowiony w roku 1997 przyczynił się do kontrolowania wydatków w obszarze opieki zdrowotnej, mimo że wartości docelowe często nie były osiągane. Z kolei wydatki samorządów lokalnych ogranicza „złota reguła” posiadająca podstawę prawną, która uniemożliwia samorządom finansowanie dłużne wydatków z tytułu działalności bieżącej, oraz reguła stanowiąca, że wzrost wielkości środków przekazywanych przez instytucje rządowe szczebla centralnego nie może przekraczać stopy inflacji. Cele określane w programach stabilności były jednak rzadko realizowane. Rząd planuje kontynuować reformę ram budżetowych. W dniu 28 stycznia 2010 r. zorganizowana została konferencja poświęcona finansom publicznym, której celem było omówienie problemu pogorszenia stanu finansów publicznych we Francji oraz znalezienie sposobów przeprowadzenia konsolidacji budżetowej. Powołano kilka grup roboczych, które w kwietniu mają przedstawić propozycje dotyczące nowych reform, a w szczególności sposobów ograniczenia rosnących wydatków na opiekę zdrowotną lub lepszej kontroli wydatków na szczeblu lokalnym. Utworzono również grupę roboczą mającą na celu opracowanie reguł służących zrównoważeniu budżetu. W programie wskazano również, że w kwietniu przedstawione zostaną nowe działania zmierzające do ograniczenia wydatków instytucji rządowych szczebla centralnego. Przedstawiona w programie strategia konsolidacji opiera się również na poprawie ram budżetowych, które wynikają z propozycji przedstawionych przez grupy robocze.

| (13) | W roku 2008 udział wydatków w PKB osiągnął we Francji poziom 52,7 % i jest tym samym najwyższy w strefie euro. Wzrost wydatków publicznych w poprzednich dekadach przyczynił się do wysokich poziomów deficytu i długu, które negatywnie wpływają na długoterminową stabilność finansów publicznych we Francji. Władze Francji rozpoczęły w 2007 r. ogólny przegląd środków polityki publicznej (Revue Générale des Politiques Publiques, RGPP) w celu określenia sposobów zwiększenia efektywności wydatków publicznych. Do tej pory określono ponad 300 środków (których celem jest osiągnięcie oszczędności odpowiadających około 0,3 % PKB, co stanowi dość skromny cel w porównaniu z ogólnym poziomem wydatków publicznych przekraczającym 50 % PKB). Wdrożono około 0,75 tych środków, przez co umożliwiono na przykład wprowadzenie zasady niezastępowania jednego z dwóch odchodzących na emeryturę urzędników państwowych w podsektorze rządu centralnego. W ustawie budżetowej na rok 2010 rząd zapowiedział, że zakres obowiązywania RGPP zostanie rozszerzony na inne organy szczebla centralnego, a jesienią zostaną ogłoszone kolejne reformy. Jak wspomniano wcześniej, w programie zapowiedziano reformę systemu emerytalnego w 2010 r. Do tej pory nie zapowiedziano jednak jeszcze żadnych działań. |
| --- | --- |

(13)

W roku 2008 udział wydatków w PKB osiągnął we Francji poziom 52,7 % i jest tym samym najwyższy w strefie euro. Wzrost wydatków publicznych w poprzednich dekadach przyczynił się do wysokich poziomów deficytu i długu, które negatywnie wpływają na długoterminową stabilność finansów publicznych we Francji. Władze Francji rozpoczęły w 2007 r. ogólny przegląd środków polityki publicznej (Revue Générale des Politiques Publiques, RGPP) w celu określenia sposobów zwiększenia efektywności wydatków publicznych. Do tej pory określono ponad 300 środków (których celem jest osiągnięcie oszczędności odpowiadających około 0,3 % PKB, co stanowi dość skromny cel w porównaniu z ogólnym poziomem wydatków publicznych przekraczającym 50 % PKB). Wdrożono około 0,75 tych środków, przez co umożliwiono na przykład wprowadzenie zasady niezastępowania jednego z dwóch odchodzących na emeryturę urzędników państwowych w podsektorze rządu centralnego. W ustawie budżetowej na rok 2010 rząd zapowiedział, że zakres obowiązywania RGPP zostanie rozszerzony na inne organy szczebla centralnego, a jesienią zostaną ogłoszone kolejne reformy. Jak wspomniano wcześniej, w programie zapowiedziano reformę systemu emerytalnego w 2010 r. Do tej pory nie zapowiedziano jednak jeszcze żadnych działań.

| (14) | Podsumowując, w roku 2010 strategia budżetowa określona w programie jest zasadniczo zgodna z zaleceniami Rady przyjętymi na podstawie art. 126 ust. 7. Jednak biorąc pod uwagę istniejące zagrożenia, począwszy od roku 2011 strategia budżetowa nie wydaje się zgodna z zaleceniami Rady przyjętymi na podstawie art. 126 ust. 7. Zgodnie z programem średni roczny wysiłek fiskalny, uwzględniając zmiany w (przeliczonym) saldzie strukturalnym, wyniesie 0,9 % PKB. Jest to poziom nieco niższy od poziomu wyznaczonego w zaleceniach Rady przyjętych na podstawie art. 126 ust. 7 („powyżej 1 % PKB”), a ponadto jest on obarczony wspomnianymi wyżej zagrożeniami. W programie przewidziano jednak, że nominalny deficyt budżetowy osiągnie ostatecznie poziom 3 % PKB, co wynika w szczególności z wyraźnie optymistycznego scenariusza makroekonomicznego na ostatnie lata okresu objętego programem, jak również z raczej optymistycznych założeń dotyczących elastyczności udziału dochodów budżetowych w PKB. Biorąc pod uwagę zagrożenia dotyczące bieżących środków polityki, wyniki w zakresie deficytu w latach 2011–2013 mogą okazać się gorsze niż założono w programie i może zaistnieć konieczność ich znacznego zaostrzenia, aby osiągnąć korektę nadmiernego deficytu do roku 2013 zgodnie z zaleceniami Rady. Wspomniane w programie wykorzystanie dochodów z nowej wersji zawieszonego podatku ekologicznego przyczyniłoby się do osiągnięcia nieco lepszych wyników budżetowych już w 2010 r. Ponadto istniejąca strategia budżetowa może okazać się niewystarczająca do przywrócenia tendencji spadkowej długu. |
| --- | --- |

(14)

Podsumowując, w roku 2010 strategia budżetowa określona w programie jest zasadniczo zgodna z zaleceniami Rady przyjętymi na podstawie art. 126 ust. 7. Jednak biorąc pod uwagę istniejące zagrożenia, począwszy od roku 2011 strategia budżetowa nie wydaje się zgodna z zaleceniami Rady przyjętymi na podstawie art. 126 ust. 7. Zgodnie z programem średni roczny wysiłek fiskalny, uwzględniając zmiany w (przeliczonym) saldzie strukturalnym, wyniesie 0,9 % PKB. Jest to poziom nieco niższy od poziomu wyznaczonego w zaleceniach Rady przyjętych na podstawie art. 126 ust. 7 („powyżej 1 % PKB”), a ponadto jest on obarczony wspomnianymi wyżej zagrożeniami. W programie przewidziano jednak, że nominalny deficyt budżetowy osiągnie ostatecznie poziom 3 % PKB, co wynika w szczególności z wyraźnie optymistycznego scenariusza makroekonomicznego na ostatnie lata okresu objętego programem, jak również z raczej optymistycznych założeń dotyczących elastyczności udziału dochodów budżetowych w PKB. Biorąc pod uwagę zagrożenia dotyczące bieżących środków polityki, wyniki w zakresie deficytu w latach 2011–2013 mogą okazać się gorsze niż założono w programie i może zaistnieć konieczność ich znacznego zaostrzenia, aby osiągnąć korektę nadmiernego deficytu do roku 2013 zgodnie z zaleceniami Rady. Wspomniane w programie wykorzystanie dochodów z nowej wersji zawieszonego podatku ekologicznego przyczyniłoby się do osiągnięcia nieco lepszych wyników budżetowych już w 2010 r. Ponadto istniejąca strategia budżetowa może okazać się niewystarczająca do przywrócenia tendencji spadkowej długu.

| (15) | Co do wymagań odnośnie do danych określonych w kodeksie postępowania dotyczącym programów stabilności i konwergencji, w programie zawarto wszystkie dane obowiązkowe i większość danych opcjonalnych (4). W zaleceniu z dnia 2 grudnia 2009 r., przyjętym na podstawie art. 104 ust. 7 (art. 126 ust. 7) i mającym na celu likwidację nadmiernego deficytu, Rada wezwała także Francję do przedstawienia – w oddzielnym rozdziale aktualizacji programu stabilności – sprawozdania z postępów poczynionych w realizacji zaleceń Rady. Francja dostosowała się do tego zalecenia. |
| --- | --- |

(15)

Co do wymagań odnośnie do danych określonych w kodeksie postępowania dotyczącym programów stabilności i konwergencji, w programie zawarto wszystkie dane obowiązkowe i większość danych opcjonalnych (4). W zaleceniu z dnia 2 grudnia 2009 r., przyjętym na podstawie art. 104 ust. 7 (art. 126 ust. 7) i mającym na celu likwidację nadmiernego deficytu, Rada wezwała także Francję do przedstawienia – w oddzielnym rozdziale aktualizacji programu stabilności – sprawozdania z postępów poczynionych w realizacji zaleceń Rady. Francja dostosowała się do tego zalecenia.

Podsumowując, należy stwierdzić, że po znacznym pogorszeniu stanu finansów publicznych w roku 2009 spowodowanym pogorszeniem koniunktury gospodarczej i podjęciem środków w ramach Europejskiego planu naprawy gospodarczej, przewiduje się, że w roku 2010 deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych będzie nadal rósł i osiągnie poziom 8,2 % PKB. Środki konsolidacyjne i stopniowe wycofywanie środków zgodnie z Europejskim planem naprawy gospodarczej będą równoważone dalszymi środkami zwiększającymi deficyt, w których koszty mają charakter głównie krótkoterminowy, w tym inwestycjami publicznymi finansowanymi z pożyczki publicznej. Następnie równowaga budżetowa poprawi się. Przewiduje się, że również wskaźnik zadłużenia znacznie wzrośnie w okresie objętym programem. Przedstawiona w programie ścieżka korekty prowadzi do deficytu na poziomie 3 % PKB w roku 2013 bez marginesu bezpieczeństwa i oparta jest na wyraźnie optymistycznym scenariuszu makroekonomicznym na lata 2011–2013, przy czym średnia roczna korekta strukturalna jest na poziomie nieco niższym od zalecanego przez Radę poziomu przewyższającego 1 % PKB. Przewidziano środki – głównie po stronie wydatków – wspierające strategię konsolidacji, choć nie są one skonkretyzowane w programie i zostaną dopiero określone w nadchodzących miesiącach. Prognozy budżetowe są zatem obarczone znacznym ryzykiem, a konsolidacja budżetowa może wymagać odpowiedniego wzmocnienia w celu skorygowania nadmiernego deficytu do roku 2013. Do zmniejszenia zagrożeń dla stabilności finansów publicznych przyczyniłoby się utrzymanie wysokich nadwyżek pierwotnych w perspektywie średnioterminowej. W programie wskazano, że w roku 2010 przedstawiony zostanie projekt reformy systemu emerytalnego.

W świetle powyższej oceny oraz uwzględniając zalecenie przyjęte na podstawie art. 126 TFUE z dnia 2 grudnia 2009 r., wzywa się Francję do:

| (i) | wykorzystania w całym okresie objętym programem nadzwyczajnych dochodów związanych z poprawą sytuacji makroekonomicznej i budżetowej oraz wdrożenia wszystkich przewidzianych środków podatkowych w celu przyspieszenia redukcji deficytu i spadku wskaźnika zadłużenia brutto do poziomu wartości referencyjnej wynoszącej 60 % PKB; |
| --- | --- |

(i)

wykorzystania w całym okresie objętym programem nadzwyczajnych dochodów związanych z poprawą sytuacji makroekonomicznej i budżetowej oraz wdrożenia wszystkich przewidzianych środków podatkowych w celu przyspieszenia redukcji deficytu i spadku wskaźnika zadłużenia brutto do poziomu wartości referencyjnej wynoszącej 60 % PKB;

| (ii) | gotowości do przyjęcia dodatkowych środków konsolidacyjnych w przypadku urzeczywistnienia się zagrożeń związanych z faktem, że scenariusz makroekonomiczny zawarty w programie jest bardziej optymistyczny niż scenariusz, na którym opiera się zalecenie wydane na podstawie art. 126 ust. 7, a także do określenia dodatkowych środków koniecznych do zagwarantowania, że średni roczny poziom wysiłku fiskalnego w latach 2010–2013 wyniesie powyżej 1 % PKB oraz do dokonania korekty nadmiernego deficytu do roku 2013; |
| --- | --- |

(ii)

gotowości do przyjęcia dodatkowych środków konsolidacyjnych w przypadku urzeczywistnienia się zagrożeń związanych z faktem, że scenariusz makroekonomiczny zawarty w programie jest bardziej optymistyczny niż scenariusz, na którym opiera się zalecenie wydane na podstawie art. 126 ust. 7, a także do określenia dodatkowych środków koniecznych do zagwarantowania, że średni roczny poziom wysiłku fiskalnego w latach 2010–2013 wyniesie powyżej 1 % PKB oraz do dokonania korekty nadmiernego deficytu do roku 2013;

| (iii) | wzmocnienia ram budżetowych, w szczególności po stronie wydatków, tak aby skutecznie wspierały one osiąganie przedstawionych średnioterminowych planów fiskalnych na wszystkich poziomach administracji poniżej rządu centralnego zgodnie z zamierzeniami rządu francuskiego. |
| --- | --- |

(iii)

wzmocnienia ram budżetowych, w szczególności po stronie wydatków, tak aby skutecznie wspierały one osiąganie przedstawionych średnioterminowych planów fiskalnych na wszystkich poziomach administracji poniżej rządu centralnego zgodnie z zamierzeniami rządu francuskiego.

Francja jest również proszona o przedstawienie – najpóźniej w momencie przedkładania tych rozdziałów aktualizacji programu stabilizacji, które odnoszą się do procedury nadmiernego deficytu – obszerniejszych informacji co do ogólnych środków, na których ma się opierać konsolidacja w końcowych latach programu.

Porównanie głównych prognoz makroekonomicznych i budżetowych

| | | 2008 | 2009 | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Realny PKB
  (zmiana w %) | PS luty 2010 | 0,4 | –2,25 | 1,4 | 2,5 | 2,5 | 2,5 |
| KOM listopad 2009 | 0,4 | –2,2 | 1,2 | 1,5 | nd. | nd. |
| PS grudzień 2008 | 1,0 | 0,2-0,5 | 2,0 | 2,5 | 2,5 | nd. |
| Inflacja HICP
  (%) | PS luty 2010 | 3,2 | 0,1 | 1,3 | 1,6 | 1,75 | 1,75 |
| KOM listopad 2009 | 3,2 | 0,1 | 1,1 | 1,4 | nd. | nd. |
| PS grudzień 2008 | 3,3 | 1,5 | 1,75 | 1,75 | 1,75 | nd. |
| Luka produktowa (5)

  (% potencjalnego PKB) | PS luty 2010 | 0,8 | –2,9 | –2,9 | –2,1 | –1,2 | –0,4 |
| KOM listopad 2009 (6) | 0,8 | –2,5 | –2,5 | –2,4 | nd. | nd. |
| PS grudzień 2008 | –0,6 | –1,8 | –1,6 | –1,1 | –0,4 | nd. |
| Wierzytelności/zadłużenie netto wobec reszty świata
  (% PKB) | PS luty 2010 | –3,3 | –2,5 | –2,8 | –2,8 | –2,7 | –2,7 |
| KOM listopad 2009 | –3,3 | –2,3 | –2,3 | –2,3 | nd. | nd. |
| PS grudzień 2008 | –3,4 | –2,6 | –2,5 | –2,4 | –2,4 | nd. |
| Dochody sektora instytucji rządowych i samorządowych
  (% PKB) | PS luty 2010 | 49,3 | 47,7 | 47,6 | 48,6 | 49,1 | 49,8 |
| KOM listopad 2009 | 49,3 | 47,0 | 46,8 | 47,1 | nd. | nd. |
| PS grudzień 2008 | 49,8 | 49,6 | 50,0 | 50,0 | 50,2 | nd. |
| Wydatki sektora instytucji rządowych i samorządowych
  (% PKB) | PS luty 2010 | 52,7 | 55,6 | 55,8 | 54,6 | 53,7 | 52,8 |
| KOM listopad 2009 | 52,7 | 55,2 | 55,1 | 54,8 | nd. | nd. |
| PS grudzień 2008 | 52,7 | 53,5 | 52,7 | 52,0 | 51,3 | nd. |
| Saldo sektora instytucji rządowych i samorządowych
  (% PKB) | PS luty 2010 | –3,4 | –7,9 | –8,2 | –6,0 | –4,6 | –3,0 |
| KOM listopad 2009 | –3,4 | –8,3 | –8,2 | –7,7 | nd. | nd. |
| PS grudzień 2008 | –2,9 | –3,9 | –2,7 | –1,9 | –1,1 | nd. |
| Saldo pierwotne
  (% PKB) | PS luty 2010 | –0,6 | –5,4 | –5,5 | –3,2 | –1,7 | –0,1 |
| KOM listopad 2009 | –0,6 | –5,5 | –5,4 | –4,7 | nd. | nd. |
| PS grudzień 2008 | 0,0 | –1,1 | 0,1 | 0,9 | 1,7 | nd. |
| Saldo w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne (5)

  (% PKB) | PS luty 2010 | –3,8 | –6,5 | –6,8 | –4,9 | –4,0 | –2,8 |
| KOM listopad 2009 | –3,8 | –7,0 | –7,0 | –6,5 | nd. | nd. |
| PS grudzień 2008 | –2,6 | –3,0 | –1,9 | –1,4 | –0,9 | nd. |
| Saldo strukturalne (7)

  (% PKB) | PS luty 2010 | –3,8 | –6,5 | –6,8 | –4,9 | –4,0 | –2,8 |
| KOM listopad 2009 | –3,9 | –7,0 | –6,6 | –6,5 | nd. | nd. |
| PS grudzień 2008 | –2,6 | –3 | –1,9 | –1,4 | –0,9 | nd. |
| Dług brutto sektora instytucji rządowych i samorządowych
  (% PKB) | PS luty 2010 | 67,4 | 77,4 | 83,2 | 86,1 | 87,1 | 86,6 |
| KOM listopad 2009 | 67,4 | 76,1 | 82,5 | 87,6 | nd. | nd. |
| PS grudzień 2008 | 66,7 | 69,1 | 69,4 | 68,5 | 66,8 | nd. |
| program stabilności (PS); prognozy służb Komisji z jesieni roku 2009 (KOM); obliczenia służb Komisji. |

2008

2009

2010

2011

2012

2013

Realny PKB

(zmiana w %)

PS luty 2010

0,4

–2,25

1,4

2,5

2,5

2,5

KOM listopad 2009

0,4

–2,2

1,2

1,5

nd.

nd.

PS grudzień 2008

1,0

0,2-0,5

2,0

2,5

2,5

nd.

Inflacja HICP

(%)

PS luty 2010

3,2

0,1

1,3

1,6

1,75

1,75

KOM listopad 2009

3,2

0,1

1,1

1,4

nd.

nd.

PS grudzień 2008

3,3

1,5

1,75

1,75

1,75

nd.

Luka produktowa (5)

(% potencjalnego PKB)

PS luty 2010

0,8

–2,9

–2,9

–2,1

–1,2

–0,4

KOM listopad 2009 (6)

0,8

–2,5

–2,5

–2,4

nd.

nd.

PS grudzień 2008

–0,6

–1,8

–1,6

–1,1

–0,4

nd.

Wierzytelności/zadłużenie netto wobec reszty świata

(% PKB)

PS luty 2010

–3,3

–2,5

–2,8

–2,8

–2,7

–2,7

KOM listopad 2009

–3,3

–2,3

–2,3

–2,3

nd.

nd.

PS grudzień 2008

–3,4

–2,6

–2,5

–2,4

–2,4

nd.

Dochody sektora instytucji rządowych i samorządowych

(% PKB)

PS luty 2010

49,3

47,7

47,6

48,6

49,1

49,8

KOM listopad 2009

49,3

47,0

46,8

47,1

nd.

nd.

PS grudzień 2008

49,8

49,6

50,0

50,0

50,2

nd.

Wydatki sektora instytucji rządowych i samorządowych

(% PKB)

PS luty 2010

52,7

55,6

55,8

54,6

53,7

52,8

KOM listopad 2009

52,7

55,2

55,1

54,8

nd.

nd.

PS grudzień 2008

52,7

53,5

52,7

52,0

51,3

nd.

Saldo sektora instytucji rządowych i samorządowych

(% PKB)

PS luty 2010

–3,4

–7,9

–8,2

–6,0

–4,6

–3,0

KOM listopad 2009

–3,4

–8,3

–8,2

–7,7

nd.

nd.

PS grudzień 2008

–2,9

–3,9

–2,7

–1,9

–1,1

nd.

Saldo pierwotne

(% PKB)

PS luty 2010

–0,6

–5,4

–5,5

–3,2

–1,7

–0,1

KOM listopad 2009

–0,6

–5,5

–5,4

–4,7

nd.

nd.

PS grudzień 2008

0,0

–1,1

0,1

0,9

1,7

nd.

Saldo w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne (5)

(% PKB)

PS luty 2010

–3,8

–6,5

–6,8

–4,9

–4,0

–2,8

KOM listopad 2009

–3,8

–7,0

–7,0

–6,5

nd.

nd.

PS grudzień 2008

–2,6

–3,0

–1,9

–1,4

–0,9

nd.

Saldo strukturalne (7)

(% PKB)

PS luty 2010

–3,8

–6,5

–6,8

–4,9

–4,0

–2,8

KOM listopad 2009

–3,9

–7,0

–6,6

–6,5

nd.

nd.

PS grudzień 2008

–2,6

–3

–1,9

–1,4

–0,9

nd.

Dług brutto sektora instytucji rządowych i samorządowych

(% PKB)

PS luty 2010

67,4

77,4

83,2

86,1

87,1

86,6

KOM listopad 2009

67,4

76,1

82,5

87,6

nd.

nd.

PS grudzień 2008

66,7

69,1

69,4

68,5

66,8

nd.

program stabilności (PS); prognozy służb Komisji z jesieni roku 2009 (KOM); obliczenia służb Komisji.

---

(1)  Dz.U. L 209 z 2.8.1997, s. 1. Dokumenty przytoczone w niniejszym tekście są dostępne na następującej stronie internetowej: http://ec.europa.eu/economy_finance/sgp/index_en.htm

(2)  Ocena uwzględnia w szczególności prognozę służb Komisji z jesieni 2009 r. oraz śródokresową prognozę służb Komisji z lutego 2010, a także inne informacje, które uzyskano od tego czasu.

(3)  W konkluzjach z dnia 10 listopada 2009 r. w sprawie stabilności finansów publicznych „Rada apeluje do państw członkowskich o to, by w przygotowywanych programach stabilności i konwergencji skupiły swoją uwagę na strategiach ukierunkowanych na stabilność” oraz „wzywa Komisję, by wraz z Komitetem Polityki Gospodarczej i Komitetem Ekonomiczno-Finansowym kontynuowała opracowywanie metod służących ocenie długoterminowej stabilności finansów publicznych, tak aby były one gotowe na czas przed przygotowaniem kolejnego sprawozdania na temat stabilności”, które jest przewidziane na rok 2012.

(4)  Brak założeń dotyczących krótko- i długoterminowych stóp procentowych.

(5)  Podane w programie wartości luki produktowej oraz salda dostosowanego cyklicznie zostały przeliczone przez służby Komisji na podstawie informacji przedstawionych w programie.

(6)  W oparciu o szacowany potencjalny wzrost w wysokości – odpowiednio – 1,5 %, 1,2 %, 1,2 % i 1,4 % w latach 2008–2011.

(7)  Saldo w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne po skorygowaniu o działania jednorazowe i tymczasowe. Zgodnie z najnowszym programem działania jednorazowe i tymczasowe wynoszą 0 % PKB w całym okresie objętym programem (2008–2013), natomiast według prognozy służb Komisji z listopada 2009 r. działania te wynoszą 0,1 % PKB w roku 2008 (zmniejszenie deficytu) i 0,4 % PKB w roku 2010 (zwiększenie deficytu).

Źródło:

program stabilności (PS); prognozy służb Komisji z jesieni roku 2009 (KOM); obliczenia służb Komisji.

---

| 29.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/12 |
| --- | --- | --- | --- |

29.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/12

---

OPINII RADY

w sprawie zaktualizowanego programu stabilności na lata 2009–2013 przedstawionego przez Niemcy

2010/C 140/03

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1466/97 z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie wzmocnienia nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych (1), w szczególności jego art. 5 ust. 3,

uwzględniając zalecenie Komisji,

po zasięgnięciu opinii Komitetu Ekonomiczno-Finansowego,

PRZEDSTAWIA NINIEJSZĄ OPINIĘ:

| (1) | W dniu 26 kwietnia 2010 r. Rada zbadała zaktualizowany program stabilności na lata 2009–2013 przedstawiony przez Niemcy. |
| --- | --- |

(1)

W dniu 26 kwietnia 2010 r. Rada zbadała zaktualizowany program stabilności na lata 2009–2013 przedstawiony przez Niemcy.

| (2) | Po gwałtownym, wynikającym z załamania eksportu, spadku na przełomie lat 2008 i 2009, realny PKB zaczął ponownie zdecydowanie wzrastać w połowie 2009 r. dzięki ekspansywnemu kursowi polityki oraz ożywieniu popytu zagranicznego. Ponowna utrata dynamiki wzrostu pod koniec 2009 r. podkreśliła jednak niestabilność obecnego ożywienia gospodarczego. O ile rynek pracy wykazywał się jak dotąd stosunkowo dużą odpornością, co wynika częściowo ze stosowania finansowanego przez państwo mechanizmu skróconego wymiaru czasu pracy, o tyle sektor bankowy ucierpiał w związku ze znacznymi stratami i odpisami w wyniku inwestycji w aktywa strukturyzowane.
  Ze względu na znaczne budżetowe środki stymulacyjne (w latach 2009 i 2010) przyjęte zgodnie z Europejskim planem naprawy gospodarczej oraz na niższe dochody i większe wydatki związane z kryzysem równowaga budżetowa sektora instytucji rządowych i samorządowych z 2008 r. zamieniła się w 2009 r. w deficyt wynoszący ponad 3 % PKB. Taki rozwój sytuacji doprowadził do wszczęcia procedury nadmiernego deficytu wobec Niemiec w dniu 2 grudnia 2009 r. i wyznaczenia przez Radę terminu korekty nadmiernego deficytu na rok 2013. Chociaż w perspektywie średnioterminowej ożywieniu gospodarczemu powinny sprzyjać wdrożone w przeszłości reformy strukturalne (zwłaszcza dotyczące rynku pracy), zdrowe bilanse spółek i gospodarstw domowych oraz silna pozycja konkurencyjna, głównym wyzwaniem będzie zwiększenie wzrostu potencjalnego, w szczególności poprzez wzmocnienie krajowych źródeł wzrostu. Decydujące znaczenie dla ożywienia gospodarczego będzie miało połączenie koniecznej konsolidacji budżetowej ze stabilizacją sektora bankowego, zapewnienie dostępu do źródeł finansowania dla sektora niefinansowego oraz dalsze zwiększanie elastyczności rynku pracy. |
| --- | --- |

(2)

Po gwałtownym, wynikającym z załamania eksportu, spadku na przełomie lat 2008 i 2009, realny PKB zaczął ponownie zdecydowanie wzrastać w połowie 2009 r. dzięki ekspansywnemu kursowi polityki oraz ożywieniu popytu zagranicznego. Ponowna utrata dynamiki wzrostu pod koniec 2009 r. podkreśliła jednak niestabilność obecnego ożywienia gospodarczego. O ile rynek pracy wykazywał się jak dotąd stosunkowo dużą odpornością, co wynika częściowo ze stosowania finansowanego przez państwo mechanizmu skróconego wymiaru czasu pracy, o tyle sektor bankowy ucierpiał w związku ze znacznymi stratami i odpisami w wyniku inwestycji w aktywa strukturyzowane.

Ze względu na znaczne budżetowe środki stymulacyjne (w latach 2009 i 2010) przyjęte zgodnie z Europejskim planem naprawy gospodarczej oraz na niższe dochody i większe wydatki związane z kryzysem równowaga budżetowa sektora instytucji rządowych i samorządowych z 2008 r. zamieniła się w 2009 r. w deficyt wynoszący ponad 3 % PKB. Taki rozwój sytuacji doprowadził do wszczęcia procedury nadmiernego deficytu wobec Niemiec w dniu 2 grudnia 2009 r. i wyznaczenia przez Radę terminu korekty nadmiernego deficytu na rok 2013. Chociaż w perspektywie średnioterminowej ożywieniu gospodarczemu powinny sprzyjać wdrożone w przeszłości reformy strukturalne (zwłaszcza dotyczące rynku pracy), zdrowe bilanse spółek i gospodarstw domowych oraz silna pozycja konkurencyjna, głównym wyzwaniem będzie zwiększenie wzrostu potencjalnego, w szczególności poprzez wzmocnienie krajowych źródeł wzrostu. Decydujące znaczenie dla ożywienia gospodarczego będzie miało połączenie koniecznej konsolidacji budżetowej ze stabilizacją sektora bankowego, zapewnienie dostępu do źródeł finansowania dla sektora niefinansowego oraz dalsze zwiększanie elastyczności rynku pracy.

| (3) | Choć spadek realnego PKB, jaki odnotowano w warunkach obecnego kryzysu, ma w znacznej mierze charakter cykliczny, poziom produktu potencjalnego również się obniżył. Kryzys może ponadto wpłynąć na wzrost potencjalny w średniej perspektywie za sprawą zmniejszenia inwestycji, ograniczeń w dostępie do kredytu i wzrostu bezrobocia strukturalnego. Skutki kryzysu gospodarczego nakładają się ponadto na negatywny wpływ starzenia się społeczeństwa na produkt potencjalny i stabilność finansów publicznych. W tej sytuacji istotne będzie przyspieszenie tempa reform strukturalnych celem wsparcia wzrostu potencjalnego. Duże znaczenie dla Niemiec ma w szczególności podjęcie reform w obszarach konkurencji w sektorze usług, integracji rynku pracy oraz edukacji i szkolenia zawodowego. |
| --- | --- |

(3)

Choć spadek realnego PKB, jaki odnotowano w warunkach obecnego kryzysu, ma w znacznej mierze charakter cykliczny, poziom produktu potencjalnego również się obniżył. Kryzys może ponadto wpłynąć na wzrost potencjalny w średniej perspektywie za sprawą zmniejszenia inwestycji, ograniczeń w dostępie do kredytu i wzrostu bezrobocia strukturalnego. Skutki kryzysu gospodarczego nakładają się ponadto na negatywny wpływ starzenia się społeczeństwa na produkt potencjalny i stabilność finansów publicznych. W tej sytuacji istotne będzie przyspieszenie tempa reform strukturalnych celem wsparcia wzrostu potencjalnego. Duże znaczenie dla Niemiec ma w szczególności podjęcie reform w obszarach konkurencji w sektorze usług, integracji rynku pracy oraz edukacji i szkolenia zawodowego.

| (4) | Scenariusz makroekonomiczny będący podstawą programu przewiduje, że po gwałtownym spadku realnego PKB o 5 % w 2009 r. nastąpi powrót do wzrostu, przy czym jego stopa osiągnie 1,4 % w 2010 r. i średnio 2 % w pozostałych latach okresu objętego programem. Z dostępnych obecnie informacji (2) wynika, że scenariusz ten oparty jest na dość optymistycznych założeniach dotyczących wzrostu gospodarczego. Prognozy dotyczące wzrostu realnego PKB zarówno w 2010 r., jak i w 2011 r. są nieco wyższe niż prognoza służb Komisji z jesieni 2009 r. Ponadto w programie oczekuje się nieznacznie silniejszego wzrostu spożycia prywatnego w 2011 r., co wynika z bardziej optymistycznych perspektyw w zakresie zatrudnienia, bezrobocia i wzrostu płac. Mimo że przedstawione w programie prognozy dotyczące inflacji mogą okazać się zawyżone w odniesieniu do 2011 r., w przypadku pozostałych lat okresu objętego programem wydają się one realistyczne. |
| --- | --- |

(4)

Scenariusz makroekonomiczny będący podstawą programu przewiduje, że po gwałtownym spadku realnego PKB o 5 % w 2009 r. nastąpi powrót do wzrostu, przy czym jego stopa osiągnie 1,4 % w 2010 r. i średnio 2 % w pozostałych latach okresu objętego programem. Z dostępnych obecnie informacji (2) wynika, że scenariusz ten oparty jest na dość optymistycznych założeniach dotyczących wzrostu gospodarczego. Prognozy dotyczące wzrostu realnego PKB zarówno w 2010 r., jak i w 2011 r. są nieco wyższe niż prognoza służb Komisji z jesieni 2009 r. Ponadto w programie oczekuje się nieznacznie silniejszego wzrostu spożycia prywatnego w 2011 r., co wynika z bardziej optymistycznych perspektyw w zakresie zatrudnienia, bezrobocia i wzrostu płac. Mimo że przedstawione w programie prognozy dotyczące inflacji mogą okazać się zawyżone w odniesieniu do 2011 r., w przypadku pozostałych lat okresu objętego programem wydają się one realistyczne.

| (5) | W programie oszacowano, że w 2009 r. deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych wyniósł 3,2 % PKB. Znaczące pogorszenie w stosunku do zrównoważonej sytuacji budżetowej w 2008 r. jest w dużej mierze skutkiem działania automatycznych stabilizatorów, ale wynika również z zastosowania środków stymulacyjnych o wartości odpowiadającej około 1,75 % PKB, które rząd przyjął zgodnie z Europejskim planem naprawy gospodarczej. Przyczyny pogłębienia deficytu leżały głównie po stronie wydatków w związku ze wzrostem transferów socjalnych, większymi inwestycjami publicznymi i dotacjami wspierającymi skrócenie wymiaru czasu pracy. W programie planuje się, że kurs polityki budżetowej w 2010 r. utrzyma swój wspierający charakter, zanim w końcowych latach okresu objętego programem stanie się restrykcyjny. W świetle stosunkowo korzystnej sytuacji budżetowej i gospodarczej Niemiec kontynuacja ekspansji budżetowej w 2010 r. jest właściwa i zgodna z Europejskim planem naprawy gospodarczej. Zgodnie z zalecaną przez Radę strategią wyjścia oraz w celu dokonania korekty nadmiernego deficytu do 2013 r. i przywrócenia stabilnej sytuacji finansów publicznych, po ekspansywnym kursie polityki budżetowej w latach 2009 i 2010 nastąpi zaostrzenie polityki budżetowej począwszy od roku 2011. |
| --- | --- |

(5)

W programie oszacowano, że w 2009 r. deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych wyniósł 3,2 % PKB. Znaczące pogorszenie w stosunku do zrównoważonej sytuacji budżetowej w 2008 r. jest w dużej mierze skutkiem działania automatycznych stabilizatorów, ale wynika również z zastosowania środków stymulacyjnych o wartości odpowiadającej około 1,75 % PKB, które rząd przyjął zgodnie z Europejskim planem naprawy gospodarczej. Przyczyny pogłębienia deficytu leżały głównie po stronie wydatków w związku ze wzrostem transferów socjalnych, większymi inwestycjami publicznymi i dotacjami wspierającymi skrócenie wymiaru czasu pracy. W programie planuje się, że kurs polityki budżetowej w 2010 r. utrzyma swój wspierający charakter, zanim w końcowych latach okresu objętego programem stanie się restrykcyjny. W świetle stosunkowo korzystnej sytuacji budżetowej i gospodarczej Niemiec kontynuacja ekspansji budżetowej w 2010 r. jest właściwa i zgodna z Europejskim planem naprawy gospodarczej. Zgodnie z zalecaną przez Radę strategią wyjścia oraz w celu dokonania korekty nadmiernego deficytu do 2013 r. i przywrócenia stabilnej sytuacji finansów publicznych, po ekspansywnym kursie polityki budżetowej w latach 2009 i 2010 nastąpi zaostrzenie polityki budżetowej począwszy od roku 2011.

| (6) | Zgodnie z programem nominalny deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych zwiększy się z poziomu 3,2 % PKB w 2009 r. do poziomu 5,5 % w 2010 r., co jest zgodne z zaleceniem Rady z dnia 2 grudnia 2009 r. przyjętym na podstawie art. 126 ust. 7 TFUE. Na dalsze pogłębienie deficytu w 2010 r. wpływają głównie budżetowe środki stymulacyjne oraz działanie automatycznych stabilizatorów. Prognozuje się, że dochody sektora instytucji rządowych i samorządowych zmniejszą się o prawie 2 % PKB za sprawą wprowadzenia ulg dla gospodarstw domowych (takich jak możliwość odliczenia od podatku składek na ubezpieczenie zdrowotne i opiekę długoterminową, zmniejszenie składki na ubezpieczenie zdrowotne, wyższe kwoty dodatku na dziecko oraz podwyższenie kwoty wolnej od opodatkowania) oraz słabszego popytu krajowego. Przewidywany wzrost wydatków sektora instytucji rządowych i samorządowych o około 0,5 % PKB można przypisać głównie pogarszającej się sytuacji na rynku pracy oraz kontynuacji inwestycji w infrastrukturę publiczną będących częścią budżetowych środków stymulacyjnych (około 0,25 % PKB według szacunków służb Komisji). Kurs polityki budżetowej w 2010 r. będzie nadal zdecydowanie ekspansywny, co znajduje odzwierciedlenie we wzroście deficytu strukturalnego o 2,5 % PKB (saldo w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o działania jednorazowe i tymczasowe, przeliczone przez służby Komisji na podstawie informacji zawartych w programie zgodnie ze wspólnie przyjętą metodyką). Znaczne pogorszenie salda strukturalnego można przypisać głównie nowym środkom stymulacyjnym wprowadzonym w 2010 r. oraz uwidaczniającym się z opóźnieniem skutkom niektórych środków stymulacyjnych przyjętych w 2009 r. (np. zmniejszenia składki na ubezpieczenie zdrowotne lub dodatkowych inwestycji w infrastrukturę). Zmiana deficytu strukturalnego obliczona zgodnie ze wspólnie przyjętą metodyką (podejście odgórne) wynosząca – 2,5 % PKB różni się od wartości wyliczonej na podstawie informacji na temat działań dyskrecjonalnych, które wchodzą w życie w 2010 r. (podejście oddolne), oszacowanej przez służby Komisji na około – 1,75 % PKB. Rozbieżność ta wynika z negatywnych skutków struktury PKB dla dochodów podatkowych, w szczególności w związku z niskim spożyciem prywatnym i słabym wzrostem płac oraz prawdopodobną utratą dochodów z podatków od zysków. |
| --- | --- |

(6)

Zgodnie z programem nominalny deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych zwiększy się z poziomu 3,2 % PKB w 2009 r. do poziomu 5,5 % w 2010 r., co jest zgodne z zaleceniem Rady z dnia 2 grudnia 2009 r. przyjętym na podstawie art. 126 ust. 7 TFUE. Na dalsze pogłębienie deficytu w 2010 r. wpływają głównie budżetowe środki stymulacyjne oraz działanie automatycznych stabilizatorów. Prognozuje się, że dochody sektora instytucji rządowych i samorządowych zmniejszą się o prawie 2 % PKB za sprawą wprowadzenia ulg dla gospodarstw domowych (takich jak możliwość odliczenia od podatku składek na ubezpieczenie zdrowotne i opiekę długoterminową, zmniejszenie składki na ubezpieczenie zdrowotne, wyższe kwoty dodatku na dziecko oraz podwyższenie kwoty wolnej od opodatkowania) oraz słabszego popytu krajowego. Przewidywany wzrost wydatków sektora instytucji rządowych i samorządowych o około 0,5 % PKB można przypisać głównie pogarszającej się sytuacji na rynku pracy oraz kontynuacji inwestycji w infrastrukturę publiczną będących częścią budżetowych środków stymulacyjnych (około 0,25 % PKB według szacunków służb Komisji). Kurs polityki budżetowej w 2010 r. będzie nadal zdecydowanie ekspansywny, co znajduje odzwierciedlenie we wzroście deficytu strukturalnego o 2,5 % PKB (saldo w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o działania jednorazowe i tymczasowe, przeliczone przez służby Komisji na podstawie informacji zawartych w programie zgodnie ze wspólnie przyjętą metodyką). Znaczne pogorszenie salda strukturalnego można przypisać głównie nowym środkom stymulacyjnym wprowadzonym w 2010 r. oraz uwidaczniającym się z opóźnieniem skutkom niektórych środków stymulacyjnych przyjętych w 2009 r. (np. zmniejszenia składki na ubezpieczenie zdrowotne lub dodatkowych inwestycji w infrastrukturę). Zmiana deficytu strukturalnego obliczona zgodnie ze wspólnie przyjętą metodyką (podejście odgórne) wynosząca – 2,5 % PKB różni się od wartości wyliczonej na podstawie informacji na temat działań dyskrecjonalnych, które wchodzą w życie w 2010 r. (podejście oddolne), oszacowanej przez służby Komisji na około – 1,75 % PKB. Rozbieżność ta wynika z negatywnych skutków struktury PKB dla dochodów podatkowych, w szczególności w związku z niskim spożyciem prywatnym i słabym wzrostem płac oraz prawdopodobną utratą dochodów z podatków od zysków.

| (7) | Głównym celem średniookresowej strategii budżetowej jest skorygowanie nadmiernego deficytu do 2013 r. przy średnim rocznym wysiłku fiskalnym na poziomie prawie 0,75 % PKB w latach 2011–2013, co jest zgodne z zaleceniem Rady z dnia 2 grudnia 2009 r. przyjętym na podstawie art. 126 ust. 7.
  W programie prognozuje się poprawę salda sektora instytucji rządowych i samorządowych począwszy od 2011 r. Oczekuje się, że w ujęciu nominalnym konsolidacja będzie przebiegała w równym stopniu w latach 2011 i 2012 (około 1 punktu procentowego w każdym roku), po czym nastąpi mniejsza korekta wynosząca około 0,5 punktu procentowego w 2013 r. Przewidywana ścieżka korekty oparta jest na technicznym założeniu konsolidacji opartej na działaniach po stronie wydatków na szczeblu federalnym (przy czym ograniczenie wydatków rozkłada się równomiernie na wszystkie ich kategorie poza płatnościami odsetek i transferami na rzecz innych szczebli administracji i transferami zagranicznymi). To techniczne założenie jest związane z wymogami konsolidacji przewidzianymi w nowych krajowych zasadach budżetowych. Przewiduje się, że ciężar oczekiwanej konsolidacji będzie spoczywał głównie na rządzie federalnym (około 2 % PKB w latach 2011–2013) oraz w mniejszym stopniu na krajach związkowych (około 0,5 % PKB). W kategoriach strukturalnych (po przeliczeniu zgodnie ze wspólnie przyjętą metodyką) prognozuje się, że deficyt zmniejszy się o około 0,5 % PKB w 2011 r., około 1 % PKB w 2012 r. i około 0,75 % PKB w 2013 r. Biorąc pod uwagę rosnący dług i wzrastające płatności odsetek w miarę zbliżania się do końca okresu objętego programem, poprawa salda pierwotnego musi przebiegać szybciej niż w przypadku deficytu nominalnego. Celem Niemiec w perspektywie średnioterminowej jest osiągnięcie budżetu sektora instytucji rządowych i samorządowych bliskiego równowagi w kategoriach strukturalnych. Zgodnie z programem oznacza to średniookresowy cel budżetowy na poziomie - 0,5 % PKB. Biorąc pod uwagę najnowsze prognozy i poziom zadłużenia, średniookresowy cel budżetowy jest zgodny z celami paktu. W aktualizacji programu stabilności nie przewidziano jednak osiągnięcia średniookresowego celu budżetowego w okresie objętym programem. |
| --- | --- |

(7)

Głównym celem średniookresowej strategii budżetowej jest skorygowanie nadmiernego deficytu do 2013 r. przy średnim rocznym wysiłku fiskalnym na poziomie prawie 0,75 % PKB w latach 2011–2013, co jest zgodne z zaleceniem Rady z dnia 2 grudnia 2009 r. przyjętym na podstawie art. 126 ust. 7.

W programie prognozuje się poprawę salda sektora instytucji rządowych i samorządowych począwszy od 2011 r. Oczekuje się, że w ujęciu nominalnym konsolidacja będzie przebiegała w równym stopniu w latach 2011 i 2012 (około 1 punktu procentowego w każdym roku), po czym nastąpi mniejsza korekta wynosząca około 0,5 punktu procentowego w 2013 r. Przewidywana ścieżka korekty oparta jest na technicznym założeniu konsolidacji opartej na działaniach po stronie wydatków na szczeblu federalnym (przy czym ograniczenie wydatków rozkłada się równomiernie na wszystkie ich kategorie poza płatnościami odsetek i transferami na rzecz innych szczebli administracji i transferami zagranicznymi). To techniczne założenie jest związane z wymogami konsolidacji przewidzianymi w nowych krajowych zasadach budżetowych. Przewiduje się, że ciężar oczekiwanej konsolidacji będzie spoczywał głównie na rządzie federalnym (około 2 % PKB w latach 2011–2013) oraz w mniejszym stopniu na krajach związkowych (około 0,5 % PKB). W kategoriach strukturalnych (po przeliczeniu zgodnie ze wspólnie przyjętą metodyką) prognozuje się, że deficyt zmniejszy się o około 0,5 % PKB w 2011 r., około 1 % PKB w 2012 r. i około 0,75 % PKB w 2013 r. Biorąc pod uwagę rosnący dług i wzrastające płatności odsetek w miarę zbliżania się do końca okresu objętego programem, poprawa salda pierwotnego musi przebiegać szybciej niż w przypadku deficytu nominalnego. Celem Niemiec w perspektywie średnioterminowej jest osiągnięcie budżetu sektora instytucji rządowych i samorządowych bliskiego równowagi w kategoriach strukturalnych. Zgodnie z programem oznacza to średniookresowy cel budżetowy na poziomie - 0,5 % PKB. Biorąc pod uwagę najnowsze prognozy i poziom zadłużenia, średniookresowy cel budżetowy jest zgodny z celami paktu. W aktualizacji programu stabilności nie przewidziano jednak osiągnięcia średniookresowego celu budżetowego w okresie objętym programem.

| (8) | Wyniki budżetowe mogą okazać się gorsze, niż prognozowano w programie, w szczególności w 2011 r. i w latach późniejszych. Jest to związane z brakiem konkretnych działań konsolidacyjnych po roku 2010 r., z koniecznością skutecznego wdrożenia nowej krajowej zasady budżetowej przez administrację centralną oraz poniżej szczebla federalnego, bez odkładania wymogów konsolidacji na następne lata, z niepewnością co do możliwego wprowadzenia dalszych cięć podatkowych przewidzianych w umowie koalicyjnej i ich pogodzenia z koniecznymi oszczędnościami budżetowymi, jak również z dość optymistycznymi założeniami dotyczącymi wzrostu. Dodatkowe środki na rzecz stabilizacji rynku finansowego mogą jeszcze bardziej obciążyć budżet, choć część kosztów wsparcia rządowego może zostać odzyskana w przyszłości. |
| --- | --- |

(8)

Wyniki budżetowe mogą okazać się gorsze, niż prognozowano w programie, w szczególności w 2011 r. i w latach późniejszych. Jest to związane z brakiem konkretnych działań konsolidacyjnych po roku 2010 r., z koniecznością skutecznego wdrożenia nowej krajowej zasady budżetowej przez administrację centralną oraz poniżej szczebla federalnego, bez odkładania wymogów konsolidacji na następne lata, z niepewnością co do możliwego wprowadzenia dalszych cięć podatkowych przewidzianych w umowie koalicyjnej i ich pogodzenia z koniecznymi oszczędnościami budżetowymi, jak również z dość optymistycznymi założeniami dotyczącymi wzrostu. Dodatkowe środki na rzecz stabilizacji rynku finansowego mogą jeszcze bardziej obciążyć budżet, choć część kosztów wsparcia rządowego może zostać odzyskana w przyszłości.

| (9) | Szacuje się, że w 2009 r. dług brutto sektora instytucji rządowych i samorządowych wyniósł 72,5 % PKB, wzrastając z 65,9 % w poprzednim roku. Do zwiększenia wskaźnika zadłużenia, oprócz wzrostu deficytu i spadku PKB, przyczyniła się znacząca wartość rezydualna zmiany długu (około 1 % PKB) odzwierciedlająca przede wszystkim operacje ratowania banków. Przewiduje się, że wskaźnik zadłużenia wzrośnie o dalsze 9,5 punktu procentowego w okresie objętym programem do poziomu 82 % PKB, głównie z powodu utrzymującego się deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych oraz – w mniejszym stopniu – z powodu bliżej nieokreślonych, zwiększających zadłużenie wartości rezydualnej zmiany długu na poziomie około 0,5 % PKB rocznie w latach 2011–2013. Zawarte w programie prognozy dotyczące długu opierają się na założeniu, że na poziom długu nie wpłynie utworzenie banków służących likwidacji złych aktywów. Zmiana wskaźnika zadłużenia jest obarczona zarówno ryzykiem związanym ze ścieżką deficytu, jak i ryzykiem wynikającym z ewentualnych dalszych obciążeń związanych z ustabilizowaniem rynków finansowych. Wskaźnik długu brutto sektora instytucji rządowych i samorządowych przekracza wartość referencyjną określoną w Traktacie i jego zwyżkowa tendencja utrzyma się przez cały okres objęty programem. |
| --- | --- |

(9)

Szacuje się, że w 2009 r. dług brutto sektora instytucji rządowych i samorządowych wyniósł 72,5 % PKB, wzrastając z 65,9 % w poprzednim roku. Do zwiększenia wskaźnika zadłużenia, oprócz wzrostu deficytu i spadku PKB, przyczyniła się znacząca wartość rezydualna zmiany długu (około 1 % PKB) odzwierciedlająca przede wszystkim operacje ratowania banków. Przewiduje się, że wskaźnik zadłużenia wzrośnie o dalsze 9,5 punktu procentowego w okresie objętym programem do poziomu 82 % PKB, głównie z powodu utrzymującego się deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych oraz – w mniejszym stopniu – z powodu bliżej nieokreślonych, zwiększających zadłużenie wartości rezydualnej zmiany długu na poziomie około 0,5 % PKB rocznie w latach 2011–2013. Zawarte w programie prognozy dotyczące długu opierają się na założeniu, że na poziom długu nie wpłynie utworzenie banków służących likwidacji złych aktywów. Zmiana wskaźnika zadłużenia jest obarczona zarówno ryzykiem związanym ze ścieżką deficytu, jak i ryzykiem wynikającym z ewentualnych dalszych obciążeń związanych z ustabilizowaniem rynków finansowych. Wskaźnik długu brutto sektora instytucji rządowych i samorządowych przekracza wartość referencyjną określoną w Traktacie i jego zwyżkowa tendencja utrzyma się przez cały okres objęty programem.

| (10) | Ze średniookresowych prognoz dotyczących długu, w których zakłada się jedynie stopniowy powrót tempa wzrostu PKB do poziomów przewidywanych przed kryzysem i przywrócenie obciążeń podatkowych do przedkryzysowego poziomu oraz które obejmują również prognozowany wzrost wydatków związanych ze starzeniem się społeczeństwa, wynika, że przewidziana w programie strategia budżetowa – jeśli traktować ją dosłownie i nie uwzględniać zmian w dotychczasowej polityce – nie wystarczyłaby do ustabilizowania relacji długu do PKB do 2020 r. |
| --- | --- |

(10)

Ze średniookresowych prognoz dotyczących długu, w których zakłada się jedynie stopniowy powrót tempa wzrostu PKB do poziomów przewidywanych przed kryzysem i przywrócenie obciążeń podatkowych do przedkryzysowego poziomu oraz które obejmują również prognozowany wzrost wydatków związanych ze starzeniem się społeczeństwa, wynika, że przewidziana w programie strategia budżetowa – jeśli traktować ją dosłownie i nie uwzględniać zmian w dotychczasowej polityce – nie wystarczyłaby do ustabilizowania relacji długu do PKB do 2020 r.

| (11) | Długoterminowy wpływ starzenia się społeczeństwa na budżet jest nieco powyżej średniej UE. Szacowana w programie sytuacja budżetowa w 2009 r. potęguje budżetowy wpływ starzenia się społeczeństwa na zachwianie stabilności finansów publicznych w perspektywie długoterminowej. Do zmniejszenia zagrożeń dla stabilności finansów publicznych, które w sprawozdaniu Komisji z 2009 r. na temat długoterminowej stabilności finansów publicznych (3) oceniono jako średnie, przyczyniłoby się osiągnięcie nadwyżek pierwotnych w perspektywie średnioterminowej. |
| --- | --- |

(11)

Długoterminowy wpływ starzenia się społeczeństwa na budżet jest nieco powyżej średniej UE. Szacowana w programie sytuacja budżetowa w 2009 r. potęguje budżetowy wpływ starzenia się społeczeństwa na zachwianie stabilności finansów publicznych w perspektywie długoterminowej. Do zmniejszenia zagrożeń dla stabilności finansów publicznych, które w sprawozdaniu Komisji z 2009 r. na temat długoterminowej stabilności finansów publicznych (3) oceniono jako średnie, przyczyniłoby się osiągnięcie nadwyżek pierwotnych w perspektywie średnioterminowej.

| (12) | Ramy budżetowe Niemiec zostały znacznie wzmocnione nową zasadą budżetową, którą wprowadzono do niemieckiej ustawy zasadniczej w sierpniu 2009 r. Zgodnie ze strukturą przewidzianą w części prewencyjnej paktu stabilności i wzrostu nowa zasada zakłada budżet bliski równowagi i ustanawia pułap strukturalnego deficytu rządu federalnego na poziomie 0,35 % PKB począwszy od 2016 r., z okresem przejściowym rozpoczynającym się w 2011 r. Budżety krajów związkowych muszą być strukturalnie zrównoważone począwszy od 2020 r., ale ścieżki konsolidacji poszczególnych krajów związkowych pozostają niejasne. Brak planów oszczędności poniżej szczebla federalnego oraz niepewność co do przyszłych potrzeb finansowych funduszy zabezpieczenia społecznego stanowią potencjalne zagrożenie dla konsolidacji budżetu sektora instytucji rządowych i samorządowych. Nowa zasada zwiększa jednak wiarygodność budżetową i znacznie ogranicza decyzje uznaniowe w porównaniu z poprzednią zasadą budżetową, która nie była w stanie zapobiec nagromadzeniu zadłużenia w minionych dekadach. Nowo utworzona rada ds. stabilności (Stabilitätsrat), składająca się z ministrów finansów federacji i krajów związkowych, będzie regularnie monitorować budżet federalny i budżety krajów związkowych, w tym wdrażanie działań konsolidacyjnych w ramach paktu stabilności i wzrostu. Zalecenia rady nie są jednak wiążące i nie posiada ona uprawnień do nakładania jakichkolwiek sankcji. Planowane jest dalsze wzmocnienie nowych ram budżetowych poprzez zmianę podejścia do planowania budżetowego z podejścia oddolnego na podejście odgórne, co ma służyć poprawie kontroli wydatków przez Ministerstwo Finansów, a tym samym wsparciu zgodności z konsolidacją budżetową określoną z góry w zasadzie budżetowej. Rząd planuje ponadto stopniową modernizację federalnego systemu budżetowania i rachunkowości, w ramach której większy nacisk ma zostać położony na ocenę dochodów i wydatków w oparciu o wyniki realizacji zadań. |
| --- | --- |

(12)

Ramy budżetowe Niemiec zostały znacznie wzmocnione nową zasadą budżetową, którą wprowadzono do niemieckiej ustawy zasadniczej w sierpniu 2009 r. Zgodnie ze strukturą przewidzianą w części prewencyjnej paktu stabilności i wzrostu nowa zasada zakłada budżet bliski równowagi i ustanawia pułap strukturalnego deficytu rządu federalnego na poziomie 0,35 % PKB począwszy od 2016 r., z okresem przejściowym rozpoczynającym się w 2011 r. Budżety krajów związkowych muszą być strukturalnie zrównoważone począwszy od 2020 r., ale ścieżki konsolidacji poszczególnych krajów związkowych pozostają niejasne. Brak planów oszczędności poniżej szczebla federalnego oraz niepewność co do przyszłych potrzeb finansowych funduszy zabezpieczenia społecznego stanowią potencjalne zagrożenie dla konsolidacji budżetu sektora instytucji rządowych i samorządowych. Nowa zasada zwiększa jednak wiarygodność budżetową i znacznie ogranicza decyzje uznaniowe w porównaniu z poprzednią zasadą budżetową, która nie była w stanie zapobiec nagromadzeniu zadłużenia w minionych dekadach. Nowo utworzona rada ds. stabilności (Stabilitätsrat), składająca się z ministrów finansów federacji i krajów związkowych, będzie regularnie monitorować budżet federalny i budżety krajów związkowych, w tym wdrażanie działań konsolidacyjnych w ramach paktu stabilności i wzrostu. Zalecenia rady nie są jednak wiążące i nie posiada ona uprawnień do nakładania jakichkolwiek sankcji. Planowane jest dalsze wzmocnienie nowych ram budżetowych poprzez zmianę podejścia do planowania budżetowego z podejścia oddolnego na podejście odgórne, co ma służyć poprawie kontroli wydatków przez Ministerstwo Finansów, a tym samym wsparciu zgodności z konsolidacją budżetową określoną z góry w zasadzie budżetowej. Rząd planuje ponadto stopniową modernizację federalnego systemu budżetowania i rachunkowości, w ramach której większy nacisk ma zostać położony na ocenę dochodów i wydatków w oparciu o wyniki realizacji zadań.

| (13) | Mimo ogólnie dobrego stanu finansów publicznych Niemiec istnieją możliwości dalszej poprawy. Po stronie dochodów przepisy dotyczące podatku dochodowego od osób fizycznych i od osób prawnych są nadal skomplikowane, a system podatkowy umożliwia korzystanie z licznych ulg. Pomimo dalszych planów zwiększania wydatków na edukację oraz badania i rozwój stosunkowo niski udział inwestycji w łącznym spożyciu publicznym wskazuje na możliwości lepszego ukierunkowania struktury wydatków, tak by sprzyjały one wzrostowi gospodarczemu.
  Chociaż w programie uznano znaczenie kompleksowego przeglądu dotacji publicznych, nie przedstawiono w nim żadnych konkretnych planów w tym względzie. Dodatkową poprawę wydajności można osiągnąć poprzez zwiększenie koordynacji budżetowej między rządem federalnym a rządami regionalnymi oraz poprzez dalszą reorganizację administracji publicznej (np. szersze stosowanie zarządzania jakością, outsourcingu, e-administracji, zmniejszenie zatrudnienia w sektorze publicznym itp.) (4). Konieczność konsolidacji budżetowej ogranicza zakres dotacji dla publicznego systemu emerytalnego z budżetu ogólnego. Ostatnie zmiany ad hoc formuły waloryzacji świadczeń emerytalnych podważają wiarygodność rozpoczętych reform emerytalnych, ponieważ przewidywana w późniejszych latach korekta może okazać się trudna do przeprowadzenia. W odniesieniu do publicznego ubezpieczenia zdrowotnego rząd utworzył specjalny komitet na szczeblu ministerialnym w celu rozważenia od nowa kwestii finansowania systemu opieki zdrowotnej, w szczególności zbadania możliwości odejścia od dotychczasowego powiązania składek na ubezpieczenie zdrowotne z wynagrodzeniami w celu obniżenia pozapłacowych kosztów pracy. Pierwsze rezultaty prac komitetu są spodziewane w lipcu 2010 r. |
| --- | --- |

(13)

Mimo ogólnie dobrego stanu finansów publicznych Niemiec istnieją możliwości dalszej poprawy. Po stronie dochodów przepisy dotyczące podatku dochodowego od osób fizycznych i od osób prawnych są nadal skomplikowane, a system podatkowy umożliwia korzystanie z licznych ulg. Pomimo dalszych planów zwiększania wydatków na edukację oraz badania i rozwój stosunkowo niski udział inwestycji w łącznym spożyciu publicznym wskazuje na możliwości lepszego ukierunkowania struktury wydatków, tak by sprzyjały one wzrostowi gospodarczemu.

Chociaż w programie uznano znaczenie kompleksowego przeglądu dotacji publicznych, nie przedstawiono w nim żadnych konkretnych planów w tym względzie. Dodatkową poprawę wydajności można osiągnąć poprzez zwiększenie koordynacji budżetowej między rządem federalnym a rządami regionalnymi oraz poprzez dalszą reorganizację administracji publicznej (np. szersze stosowanie zarządzania jakością, outsourcingu, e-administracji, zmniejszenie zatrudnienia w sektorze publicznym itp.) (4). Konieczność konsolidacji budżetowej ogranicza zakres dotacji dla publicznego systemu emerytalnego z budżetu ogólnego. Ostatnie zmiany ad hoc formuły waloryzacji świadczeń emerytalnych podważają wiarygodność rozpoczętych reform emerytalnych, ponieważ przewidywana w późniejszych latach korekta może okazać się trudna do przeprowadzenia. W odniesieniu do publicznego ubezpieczenia zdrowotnego rząd utworzył specjalny komitet na szczeblu ministerialnym w celu rozważenia od nowa kwestii finansowania systemu opieki zdrowotnej, w szczególności zbadania możliwości odejścia od dotychczasowego powiązania składek na ubezpieczenie zdrowotne z wynagrodzeniami w celu obniżenia pozapłacowych kosztów pracy. Pierwsze rezultaty prac komitetu są spodziewane w lipcu 2010 r.

| (14) | Podsumowując, strategia budżetowa na 2010 r. określona w programie jest zasadniczo zgodna z zaleceniem Rady z dnia 2 grudnia 2009 r. przyjętym na podstawie art. 126 ust. 7. Jeśli jednak wziąć pod uwagę istniejące zagrożenia, to począwszy od 2011 r. strategia budżetowa może nie być zgodna z zaleceniem Rady z dnia 2 grudnia 2009 r. przyjętym na podstawie art. 126 ust. 7. W szczególności ścieżka konsolidacji począwszy od 2011 r. nie jest poparta żadnymi konkretnymi działaniami oraz nie są dostępne żadne informacje dotyczące możliwego wdrożenia środków o charakterze ekspansywnym zaproponowanych w umowie koalicyjnej nowego rządu i ich pogodzenia z koniecznymi oszczędnościami budżetowymi. Krajowa zasada budżetowa – wokół której ogniskują się plany konsolidacyjne – musi dopiero zostać wdrożona na wszystkich szczeblach administracji. Ponadto słabsze, niż się obecnie oczekuje, ożywienie gospodarcze może utrudnić realizację celów budżetowych.
  Biorąc pod uwagę zagrożenia, średni roczny wysiłek fiskalny może okazać się niewystarczający do dokonania korekty zaleconej przez Radę na podstawie art. 126 ust. 7. Biorąc pod uwagę przedstawione w programie przewidywania dotyczące długu i ryzyko związane z ewentualną koniecznością zastosowania dalszych środków na rzecz stabilizacji rynku finansowego, obecna strategia budżetowa nie jest również wystarczająca, aby przywrócić tendencję spadkową relacji długu do PKB. Zarówno przewidywana konsolidacja oparta na działaniach po stronie wydatków, jak i planowane zwiększenie wydatków na edukację oraz badania i rozwój mogłyby być zgodne z celem, jakim jest działanie na rzecz podwyższenia wzrostu potencjalnego. Powodem do zaniepokojenia jest jednak przewidywany spadek ogólnego wskaźnika inwestycji poniżej poziomu z 2009 r. |
| --- | --- |

(14)

Podsumowując, strategia budżetowa na 2010 r. określona w programie jest zasadniczo zgodna z zaleceniem Rady z dnia 2 grudnia 2009 r. przyjętym na podstawie art. 126 ust. 7. Jeśli jednak wziąć pod uwagę istniejące zagrożenia, to począwszy od 2011 r. strategia budżetowa może nie być zgodna z zaleceniem Rady z dnia 2 grudnia 2009 r. przyjętym na podstawie art. 126 ust. 7. W szczególności ścieżka konsolidacji począwszy od 2011 r. nie jest poparta żadnymi konkretnymi działaniami oraz nie są dostępne żadne informacje dotyczące możliwego wdrożenia środków o charakterze ekspansywnym zaproponowanych w umowie koalicyjnej nowego rządu i ich pogodzenia z koniecznymi oszczędnościami budżetowymi. Krajowa zasada budżetowa – wokół której ogniskują się plany konsolidacyjne – musi dopiero zostać wdrożona na wszystkich szczeblach administracji. Ponadto słabsze, niż się obecnie oczekuje, ożywienie gospodarcze może utrudnić realizację celów budżetowych.

Biorąc pod uwagę zagrożenia, średni roczny wysiłek fiskalny może okazać się niewystarczający do dokonania korekty zaleconej przez Radę na podstawie art. 126 ust. 7. Biorąc pod uwagę przedstawione w programie przewidywania dotyczące długu i ryzyko związane z ewentualną koniecznością zastosowania dalszych środków na rzecz stabilizacji rynku finansowego, obecna strategia budżetowa nie jest również wystarczająca, aby przywrócić tendencję spadkową relacji długu do PKB. Zarówno przewidywana konsolidacja oparta na działaniach po stronie wydatków, jak i planowane zwiększenie wydatków na edukację oraz badania i rozwój mogłyby być zgodne z celem, jakim jest działanie na rzecz podwyższenia wzrostu potencjalnego. Powodem do zaniepokojenia jest jednak przewidywany spadek ogólnego wskaźnika inwestycji poniżej poziomu z 2009 r.

| (15) | Co do wymagań odnośnie do danych określonych w kodeksie postępowania dotyczącym programów stabilności i konwergencji, w programie odnotowano brak niektórych danych obowiązkowych i opcjonalnych (5). W zaleceniu z dnia 2 grudnia 2009 r., przyjętym na podstawie art. 126 ust. 7 i mającym na celu likwidację nadmiernego deficytu, Rada wezwała także Niemcy, aby w oddzielnym rozdziale aktualizacji programów stabilności przedstawiły sprawozdania z postępów poczynionych w realizacji zaleceń Rady. W odpowiedniej części aktualizacji programu przedstawiono jedynie bardzo ograniczone informacje na temat planów rządu niemieckiego w odniesieniu do wdrożenia zalecenia Rady. |
| --- | --- |

(15)

Co do wymagań odnośnie do danych określonych w kodeksie postępowania dotyczącym programów stabilności i konwergencji, w programie odnotowano brak niektórych danych obowiązkowych i opcjonalnych (5). W zaleceniu z dnia 2 grudnia 2009 r., przyjętym na podstawie art. 126 ust. 7 i mającym na celu likwidację nadmiernego deficytu, Rada wezwała także Niemcy, aby w oddzielnym rozdziale aktualizacji programów stabilności przedstawiły sprawozdania z postępów poczynionych w realizacji zaleceń Rady. W odpowiedniej części aktualizacji programu przedstawiono jedynie bardzo ograniczone informacje na temat planów rządu niemieckiego w odniesieniu do wdrożenia zalecenia Rady.

Podsumowując, należy stwierdzić, że w następstwie kryzysu finansowego i gospodarczego doszło do znacznego pogorszenia stanu finansów publicznych Niemiec, mimo działania automatycznych stabilizatorów oraz podjęcia szeroko zakrojonych działań zgodnych z Europejskim planem naprawy gospodarczej w celu przeciwdziałania skutkom kryzysu. Przewidywana konsolidacja oparta na działaniach po stronie wydatków począwszy od 2011 r. doprowadziłaby do korekty nadmiernego deficytu do roku 2013. Jednak biorąc pod uwagę istniejące zagrożenia, począwszy od 2011 r. strategia budżetowa może nie być zgodna z zaleceniem Rady z dnia 2 grudnia 2009 r. przyjętym na podstawie art. 126 ust. 7. Jest to związane z brakiem konkretnych środków, które miałyby stanowić podstawę proponowanej ścieżki oszczędności po 2010 r., niepewnością co do wprowadzenia dalszych cięć podatkowych przewidzianych w umowie koalicyjnej nowego rządu oraz ich pogodzenia z konieczną konsolidacją budżetową, zagrożeniami związanymi ze stopniem ożywienia gospodarczego oraz ewentualną koniecznością zastosowania dalszych środków na rzecz stabilizacji rynku finansowego.

Kluczowe znaczenie dla osiągnięcia przewidywanej konsolidacji budżetowej będzie miało zatem pełne wdrożenie ulepszonych średniookresowych ram budżetowych, które muszą być następnie w zdecydowany sposób stosowane na wszystkich szczeblach administracji. Biorąc pod uwagę konieczność pogodzenia niezbędnej konsolidacji budżetowej ze wzmocnieniem potencjału wzrostu gospodarki w długim okresie, wydaje się, że zarówno przewidywana konsolidacja oparta na działaniach po stronie wydatków, jak i planowane zwiększenie wydatków na edukację oraz badania i rozwój są właściwymi rozwiązaniami. W obliczu rosnącego długu publicznego, powtarzających się zmian ad hoc formuły waloryzacji świadczeń emerytalnych oraz niepewności co do finansowania publicznego systemu ubezpieczenia zdrowotnego w dalszym ciągu należy przywiązywać wagę do środków służących poprawie długoterminowej stabilności finansów publicznych.

W świetle powyższej oceny oraz uwzględniając zalecenie z dnia 2 grudnia 2009 r. przyjęte na podstawie art. 126 ust. 7 TFUE, wzywa się Niemcy do:

| (i) | skonkretyzowania środków koniecznych do wsparcia przewidywanej konsolidacji; wdrożenia przedstawionej w programie strategii budżetowej na lata 2011–2013 celem skorygowania nadmiernego deficytu do roku 2013; wykorzystania – zgodnie z zaleceniem w ramach procedury nadmiernego deficytu – wszelkich innych wykraczających poza wysiłek fiskalny, w tym wynikających z lepszej sytuacji gospodarczej, możliwości przyspieszenia redukcji wskaźnika zadłużenia brutto do poziomu wartości referencyjnej wynoszącej 60 % PKB; |
| --- | --- |

(i)

skonkretyzowania środków koniecznych do wsparcia przewidywanej konsolidacji; wdrożenia przedstawionej w programie strategii budżetowej na lata 2011–2013 celem skorygowania nadmiernego deficytu do roku 2013; wykorzystania – zgodnie z zaleceniem w ramach procedury nadmiernego deficytu – wszelkich innych wykraczających poza wysiłek fiskalny, w tym wynikających z lepszej sytuacji gospodarczej, możliwości przyspieszenia redukcji wskaźnika zadłużenia brutto do poziomu wartości referencyjnej wynoszącej 60 % PKB;

| (ii) | zapewnienia pełnego wdrożenia nowej konstytucyjnej zasady budżetowej na wszystkich szczeblach administracji oraz zgodnego z planami odejścia od zmiany formuły waloryzacji świadczeń emerytalnych dokonanej w 2008 r. |
| --- | --- |

(ii)

zapewnienia pełnego wdrożenia nowej konstytucyjnej zasady budżetowej na wszystkich szczeblach administracji oraz zgodnego z planami odejścia od zmiany formuły waloryzacji świadczeń emerytalnych dokonanej w 2008 r.

Niemcy wzywa się także do przedstawienia dokumentu uzupełniającego program, zawierającego sprawozdanie z postępów poczynionych w realizacji zalecenia Rady z dnia 2 grudnia 2009 r. przyjętego na podstawie art. 126 ust. 7 oraz odpowiednio szczegółowe przedstawienie strategii konsolidacji, która będzie konieczna do osiągnięcia postępów w zakresie korekty nadmiernego deficytu, tak aby można było przeprowadzić ocenę skuteczności działań podjętych w ramach procedury nadmiernego deficytu.

Niemcy wzywa się ponadto do lepszego stosowania się do określonych w kodeksie postępowania wymagań odnośnie do danych.

Porównanie głównych prognoz makroekonomicznych i budżetowych

| | | 2008 | 2009 | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Realny PKB
  (zmiana w %) | PS styczeń 2010 | 1,3 | –5,0 | 1,4 | 2 | 2 | 2 |
| KOM listopad 2009 | 1,3 | –5,0 | 1,2 | 1,7 | nd. | nd. |
| PS styczeń 2009 | 1,3 | –2,3 | 1,25 | 1,25 | 1,25 | nd. |
| Inflacja HICP
  (%) | PS styczeń 2010 | nd. | nd. | nd. | nd. | nd. | nd. |
| KOM listopad 2009 | 2,8 | 0,3 | 0,8 | 1,0 | nd. | nd. |
| PS styczeń 2009 | nd. | nd. | nd. | nd. | nd. | nd. |
| Luka produktowa (6)

  (% potencjalnego PKB) | PS styczeń 2010 | 3,2 | –2,6 | –2,1 | –1,3 | –1,1 | –0,9 |
| KOM listopad 2009 (7) | 3,0 | –2,9 | –2,6 | –2,2 | nd. | nd. |
| PS styczeń 2009 | 2,2 | –0,9 | –0,7 | –0,7 | –1,0 | nd. |
| Wierzytelności/zadłużenie netto wobec reszty świata
  (% PKB) | PS styczeń 2010 | 6,6 | 4,5 | 4,9 | 5 | 5,5 | 5,5 |
| KOM listopad 2009 | 6,6 | 4,0 | 3,8 | 3,7 | nd. | nd. |
| PS styczeń 2009 | 7,1 | 7,0 | 7 | 7 | 7 | nd. |
| Dochody sektora instytucji rządowych i samorządowych
  (% PKB) | PS styczeń 2010 | 43,7 | 44,4 | 42,5 | 42 | 42 | 42 |
| KOM listopad 2009 | 43,7 | 44,6 | 43,3 | 42,9 | nd. | nd. |
| PS styczeń 2009 | 44 | 43,5 | 42,5 | 42,5 | 43 | nd. |
| Wydatki sektora instytucji rządowych i samorządowych
  (% PKB) | PS styczeń 2010 | 43,7 | 47,6 | 48 | 47 | 46 | 45 |
| KOM listopad 2009 | 43,7 | 48,0 | 48,3 | 47,5 | nd. | nd. |
| PS styczeń 2009 | 44 | 46,5 | 46,5 | 45,5 | 45,5 | nd. |
| Saldo sektora instytucji rządowych i samorządowych
  (% PKB) | PS styczeń 2010 | 0,0 | –3,2 | –5,5 | –4,5 | –3,5 | –3 |
| KOM listopad 2009 | 0,0 | –3,4 | –5,0 | –4,6 | nd. | nd. |
| PS styczeń 2009 | 0 | –3 | –4 | –3 | –2,5 | nd. |
| Saldo pierwotne
  (% PKB) | PS styczeń 2010 | 2,7 | –0,6 | –3 | –2 | –0,5 | 0,5 |
| KOM listopad 2009 | 2,7 | –0,6 | –2,2 | –1,7 | nd. | nd. |
| PS styczeń 2009 | 2,5 | 0 | –1 | 0 | 0,5 | nd. |
| Saldo w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne (6)

  (% PKB) | PS styczeń 2010 | –1,6 | –1,9 | –4,4 | –4,1 | –3,1 | –2,3 |
| KOM listopad 2009 | –1,5 | –1,9 | –3,6 | –3,5 | nd. | nd. |
| PS styczeń 2009 | –1,2 | –2,4 | –3,5 | –2,4 | –2,1 | nd. |
| Saldo strukturalne (8)

  (% PKB) | PS styczeń 2010 | –1,2 | –1,8 | –4,4 | –3,9 | –3,0 | –2,3 |
| KOM listopad 2009 | –1,1 | –1,9 | –3,6 | –3,5 | nd. | nd. |
| PS styczeń 2009 | –0,8 | –2,5 | –3,4 | –2,4 | –2,1 | nd. |
| Dług brutto sektora instytucji rządowych i samorządowych
  (% PKB) | PS styczeń 2010 | 65,9 | 72,5 | 76,5 | 79,5 | 81 | 82 |
| KOM listopad 2009 | 65,9 | 73,1 | 76,7 | 79,7 | nd. | nd. |
| PS styczeń 2009 | 65,5 | 68,5 | 70,5 | 71,5 | 72,5 | nd. |
| program stabilności (PS); prognozy służb Komisji z jesieni 2009 r. (KOM); obliczenia służb Komisji. |

2008

2009

2010

2011

2012

2013

Realny PKB

(zmiana w %)

PS styczeń 2010

1,3

–5,0

1,4

2

2

2

KOM listopad 2009

1,3

–5,0

1,2

1,7

nd.

nd.

PS styczeń 2009

1,3

–2,3

1,25

1,25

1,25

nd.

Inflacja HICP

(%)

PS styczeń 2010

nd.

nd.

nd.

nd.

nd.

nd.

KOM listopad 2009

2,8

0,3

0,8

1,0

nd.

nd.

PS styczeń 2009

nd.

nd.

nd.

nd.

nd.

nd.

Luka produktowa (6)

(% potencjalnego PKB)

PS styczeń 2010

3,2

–2,6

–2,1

–1,3

–1,1

–0,9

KOM listopad 2009 (7)

3,0

–2,9

–2,6

–2,2

nd.

nd.

PS styczeń 2009

2,2

–0,9

–0,7

–0,7

–1,0

nd.

Wierzytelności/zadłużenie netto wobec reszty świata

(% PKB)

PS styczeń 2010

6,6

4,5

4,9

5

5,5

5,5

KOM listopad 2009

6,6

4,0

3,8

3,7

nd.

nd.

PS styczeń 2009

7,1

7,0

7

7

7

nd.

Dochody sektora instytucji rządowych i samorządowych

(% PKB)

PS styczeń 2010

43,7

44,4

42,5

42

42

42

KOM listopad 2009

43,7

44,6

43,3

42,9

nd.

nd.

PS styczeń 2009

44

43,5

42,5

42,5

43

nd.

Wydatki sektora instytucji rządowych i samorządowych

(% PKB)

PS styczeń 2010

43,7

47,6

48

47

46

45

KOM listopad 2009

43,7

48,0

48,3

47,5

nd.

nd.

PS styczeń 2009

44

46,5

46,5

45,5

45,5

nd.

Saldo sektora instytucji rządowych i samorządowych

(% PKB)

PS styczeń 2010

0,0

–3,2

–5,5

–4,5

–3,5

–3

KOM listopad 2009

0,0

–3,4

–5,0

–4,6

nd.

nd.

PS styczeń 2009

0

–3

–4

–3

–2,5

nd.

Saldo pierwotne

(% PKB)

PS styczeń 2010

2,7

–0,6

–3

–2

–0,5

0,5

KOM listopad 2009

2,7

–0,6

–2,2

–1,7

nd.

nd.

PS styczeń 2009

2,5

0

–1

0

0,5

nd.

Saldo w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne (6)

(% PKB)

PS styczeń 2010

–1,6

–1,9

–4,4

–4,1

–3,1

–2,3

KOM listopad 2009

–1,5

–1,9

–3,6

–3,5

nd.

nd.

PS styczeń 2009

–1,2

–2,4

–3,5

–2,4

–2,1

nd.

Saldo strukturalne (8)

(% PKB)

PS styczeń 2010

–1,2

–1,8

–4,4

–3,9

–3,0

–2,3

KOM listopad 2009

–1,1

–1,9

–3,6

–3,5

nd.

nd.

PS styczeń 2009

–0,8

–2,5

–3,4

–2,4

–2,1

nd.

Dług brutto sektora instytucji rządowych i samorządowych

(% PKB)

PS styczeń 2010

65,9

72,5

76,5

79,5

81

82

KOM listopad 2009

65,9

73,1

76,7

79,7

nd.

nd.

PS styczeń 2009

65,5

68,5

70,5

71,5

72,5

nd.

program stabilności (PS); prognozy służb Komisji z jesieni 2009 r. (KOM); obliczenia służb Komisji.

---

(1)  Dz.U. L 209 z 2.8.1997, s. 1. Dokumenty przytoczone w niniejszym tekście są dostępne na następującej stronie internetowej: http://ec.europa.eu/economy_finance/sgp/index_en.htm

(2)  Ocena uwzględnia w szczególności prognozę służb Komisji z jesieni 2009 r., a także inne informacje, które uzyskano od tego czasu, w tym śródokresową prognozę służb Komisji z lutego 2010 r.

(3)  W konkluzjach Rady z dnia 10 listopada 2009 r. w sprawie stabilności finansów publicznych „Rada apeluje do państw członkowskich o to, by w przygotowywanych programach stabilności i konwergencji skupiły swoją uwagę na strategiach ukierunkowanych na stabilność” oraz „wzywa Komisję, by wraz z Komitetem Polityki Gospodarczej i Komitetem Ekonomiczno-Finansowym kontynuowała opracowywanie metod służących ocenie długoterminowej stabilności finansów publicznych, tak aby były one gotowe na czas przed przygotowaniem kolejnego sprawozdania na temat stabilności”, które jest przewidziane na rok 2012.

(4)  Zob. Bundesrechnungshof, „Chancen zur Entlastung und Modernisierung des Bundeshaushalts”, 2009.

(5)  W szczególności brak danych na temat dochodów z tytułu własności, domyślnego oprocentowania zadłużenia, szczegółowych kategorii wartości rezydualnej zmiany długu i zmian cyklicznych, natomiast kategorie „Koszty pracy oraz zużycie pośrednie” i „Transfery socjalne” zostały przedstawione w różnym układzie. Utrudnia to przeprowadzenie obiektywnej oceny.

(6)  Podane w programie wartości luki produktowej oraz salda w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne zostały przeliczone przez służby Komisji na podstawie informacji zawartych w programach.

(7)  W oparciu o szacowany wzrost potencjalny w wysokości – odpowiednio – 1,0 %, 0,7 %, 0,9 % i 1,2 % w latach 2008–2011.

(8)  Saldo w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o działania jednorazowe i tymczasowe. Zgodnie z najnowszym programem działania jednorazowe i tymczasowe wynoszą 0,4 % PKB w 2008 r. i 0,1 % PKB w 2009 r. (działania te przyczyniają się do zwiększenia deficytu), natomiast według prognozy służb Komisji z listopada 2009 r. działania te wynoszą 0,3 % PKB w 2008 r. (działania te przyczyniają się do zwiększenia deficytu). W najnowszym programie nie przewidziano żadnych działań jednorazowych ani tymczasowych na lata 2010–2013, natomiast według prognozy służb Komisji z jesieni 2009 r. nie przewidziano żadnych działań jednorazowych ani tymczasowych na lata 2009–2011.

Źródło:

program stabilności (PS); prognozy służb Komisji z jesieni 2009 r. (KOM); obliczenia służb Komisji.

---

II Komunikaty

KOMUNIKATY INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Komisja Europejska

| 29.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/18 |
| --- | --- | --- | --- |

29.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/18

---

Zezwolenie na pomoc państwa w ramach przepisów zawartych w art. 87 i 88 Traktatu WE

Przypadki, wobec których Komisja nie wnosi sprzeciwu

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

2010/C 140/04

| Data przyjęcia decyzji | 12.1.2009 |
| --- | --- |
| Numer środka pomocy państwa | N 626/08 |
| Państwo członkowskie | Hiszpania |
| Region | País Vasco |
| Nazwa (i/lub nazwa beneficjenta) | Ayudas a actividades culturales de carácter supramunicipal |
| Podstawa prawna | Orden 3 de Diciembre de 2008, de la Consejería de Cultura, por la que se regula el régimen de concesión de subvenciones para la realización, durante el ejercicio 2009, de programas o actividades culturales particulares de ámbito supramunicipal |
| Rodzaj środka pomocy | Program pomocy |
| Cel pomocy | Promowanie kultury |
| Forma pomocy | Dotacje bezpośrednie |
| Budżet | Roczne wydatki planowane w ramach programu pomocy 0,75 mln EUR;
  Całkowita kwota pomocy przewidziana w ramach programu 0,75 mln EUR |
| Intensywność pomocy | 70 % |
| Czas trwania | 1.1.2009–31.12.2009 |
| Sektory gospodarki | Działalność związana z kulturą, rekreacją i sportem |
| Nazwa i adres organu przyznającego pomoc | Departamento de Cultura del Gobierno Vasco |
| C/ Donostia, 1 |
| 01010 Vitoria-Gasteiz |
| Álava — País Vasco |
| ESPAÑA |

Data przyjęcia decyzji

12.1.2009

Numer środka pomocy państwa

N 626/08

Państwo członkowskie

Hiszpania

Region

País Vasco

Nazwa (i/lub nazwa beneficjenta)

Ayudas a actividades culturales de carácter supramunicipal

Podstawa prawna

Orden 3 de Diciembre de 2008, de la Consejería de Cultura, por la que se regula el régimen de concesión de subvenciones para la realización, durante el ejercicio 2009, de programas o actividades culturales particulares de ámbito supramunicipal

Rodzaj środka pomocy

Program pomocy

Cel pomocy

Promowanie kultury

Forma pomocy

Dotacje bezpośrednie

Budżet

Roczne wydatki planowane w ramach programu pomocy 0,75 mln EUR;

Całkowita kwota pomocy przewidziana w ramach programu 0,75 mln EUR

Intensywność pomocy

70 %

Czas trwania

1.1.2009–31.12.2009

Sektory gospodarki

Działalność związana z kulturą, rekreacją i sportem

Nazwa i adres organu przyznającego pomoc

Departamento de Cultura del Gobierno Vasco

C/ Donostia, 1

01010 Vitoria-Gasteiz

Álava — País Vasco

ESPAÑA

Inne informacje

—

Oryginalny tekst decyzji, z którego usunięto wszystkie informacje poufne, znajduje się na stronie:

http://ec.europa.eu/community_law/state_aids/state_aids_texts_pl.htm

| Data przyjęcia decyzji | 20.11.2009 |
| --- | --- |
| Numer środka pomocy państwa | N 378/09 |
| Państwo członkowskie | Niderlandy |
| Region | Noord–Brabant |
| Nazwa (i/lub nazwa beneficjenta) | Verruiming van de Monumentenregeling in Noord-Brabant |
| Podstawa prawna | Titel 4.2 Algemene wet bestuursrecht Algemene Subsidie Verordening Noord-Brabant Monumenten |
| Rodzaj środka pomocy | Program pomocy |
| Cel pomocy | Zachowanie dziedzictwa kulturowego, Promowanie kultury |
| Forma pomocy | Dotacje bezpośrednie |
| Budżet | Całkowita kwota pomocy przewidziana w ramach programu 25 mln EUR |
| Intensywność pomocy | 100 % |
| Czas trwania | Do 31.12.2013 |
| Sektory gospodarki | Budownictwo, Działalność związana z kulturą, rekreacją i sportem |
| Nazwa i adres organu przyznającego pomoc | Stimulus Programmamagement |
| Postbus 585 |
| 5600 AN Eindhoven |
| NEDERLAND |

Data przyjęcia decyzji

20.11.2009

Numer środka pomocy państwa

N 378/09

Państwo członkowskie

Niderlandy

Region

Noord–Brabant

Nazwa (i/lub nazwa beneficjenta)

Verruiming van de Monumentenregeling in Noord-Brabant

Podstawa prawna

Titel 4.2 Algemene wet bestuursrecht Algemene Subsidie Verordening Noord-Brabant Monumenten

Rodzaj środka pomocy

Program pomocy

Cel pomocy

Zachowanie dziedzictwa kulturowego, Promowanie kultury

Forma pomocy

Dotacje bezpośrednie

Budżet

Całkowita kwota pomocy przewidziana w ramach programu 25 mln EUR

Intensywność pomocy

100 %

Czas trwania

Do 31.12.2013

Sektory gospodarki

Budownictwo, Działalność związana z kulturą, rekreacją i sportem

Nazwa i adres organu przyznającego pomoc

Stimulus Programmamagement

Postbus 585

5600 AN Eindhoven

NEDERLAND

Inne informacje

—

Oryginalny tekst decyzji, z którego usunięto wszystkie informacje poufne, znajduje się na stronie:

http://ec.europa.eu/community_law/state_aids/state_aids_texts_pl.htm

---

| 29.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/20 |
| --- | --- | --- | --- |

29.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/20

---

Zatwierdzenie pomocy państwa zgodnie z art. 107 i 108 TFUE

Sprawy, w których Komisja nie wnosi zastrzeżeń

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

2010/C 140/05

| Data przyjęcia decyzji | 21.4.2010 |
| --- | --- |
| Numer środka pomocy państwa | N 1/10 |
| Państwo członkowskie | Hiszpania |
| Region | País Vasco |
| Nazwa (i/lub nazwa beneficjenta) | Régimen de ayudas a los museos del País Vasco |
| Podstawa prawna | Orden de 10 de diciembre de 2009 de la Consejera de Cultura, por la que se regula el régimen de concesión de subvenciones destinadas a la promoción museística y al desarrollo de actividades museísticas relacionadas con el patrimonio y la difusión cultural |
| Rodzaj środka pomocy | Program pomocy |
| Cel pomocy | Promowanie kultury |
| Forma pomocy | Dotacje bezpośrednie |
| Budżet | Roczne wydatki planowane w ramach programu pomocy 0,62 mln EUR; Całkowita kwota pomocy przewidziana w ramach programu 0,62 mln EUR |
| Intensywność pomocy | 75 % |
| Czas trwania | 4.2010–31.12.2010 |
| Sektory gospodarki | Działalność związana z kulturą, rekreacją i sportem |
| Nazwa i adres organu przyznającego pomoc | Consejería de Cultura |
| C/ Donostia, 1 |
| 01010 Vitoria-Gasteiz |
| Álava — País Vasco |
| ESPAÑA |

Data przyjęcia decyzji

21.4.2010

Numer środka pomocy państwa

N 1/10

Państwo członkowskie

Hiszpania

Region

País Vasco

Nazwa (i/lub nazwa beneficjenta)

Régimen de ayudas a los museos del País Vasco

Podstawa prawna

Orden de 10 de diciembre de 2009 de la Consejera de Cultura, por la que se regula el régimen de concesión de subvenciones destinadas a la promoción museística y al desarrollo de actividades museísticas relacionadas con el patrimonio y la difusión cultural

Rodzaj środka pomocy

Program pomocy

Cel pomocy

Promowanie kultury

Forma pomocy

Dotacje bezpośrednie

Budżet

Roczne wydatki planowane w ramach programu pomocy 0,62 mln EUR; Całkowita kwota pomocy przewidziana w ramach programu 0,62 mln EUR

Intensywność pomocy

75 %

Czas trwania

4.2010–31.12.2010

Sektory gospodarki

Działalność związana z kulturą, rekreacją i sportem

Nazwa i adres organu przyznającego pomoc

Consejería de Cultura

C/ Donostia, 1

01010 Vitoria-Gasteiz

Álava — País Vasco

ESPAÑA

Inne informacje

—

Oryginalny tekst decyzji, z którego usunięto wszystkie informacje poufne, znajduje się na stronie:

http://ec.europa.eu/community_law/state_aids/state_aids_texts_pl.htm

---

| 29.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/21 |
| --- | --- | --- | --- |

29.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/21

---

Brak sprzeciwu wobec zgłoszonej koncentracji

(Sprawa COMP/M.5843 – Eli Lilly/Certain Animal Health Assets of Pfizer)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

2010/C 140/06

W dniu 21 maja 2010 r. Komisja podjęła decyzję o niewyrażaniu sprzeciwu wobec powyższej zgłoszonej koncentracji i uznaniu jej za zgodną ze wspólnym rynkiem. Decyzja ta została oparta na art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004. Pełny tekst decyzji dostępny jest wyłącznie w języku angielskim i zostanie podany do wiadomości publicznej po uprzednim usunięciu ewentualnych informacji stanowiących tajemnicę handlową. Tekst zostanie udostępniony:

| — | w dziale dotyczącym połączeń przedsiębiorstw na stronie internetowej Komisji poświęconej konkurencji: (http://ec.europa.eu/competition/mergers/cases/). Powyższa strona została wyposażona w różne funkcje pomagające odnaleźć konkretną decyzję w sprawie połączenia, w tym indeksy wyszukiwania według nazwy przedsiębiorstwa, numeru sprawy, daty i sektora, |
| --- | --- |

—

w dziale dotyczącym połączeń przedsiębiorstw na stronie internetowej Komisji poświęconej konkurencji: (http://ec.europa.eu/competition/mergers/cases/). Powyższa strona została wyposażona w różne funkcje pomagające odnaleźć konkretną decyzję w sprawie połączenia, w tym indeksy wyszukiwania według nazwy przedsiębiorstwa, numeru sprawy, daty i sektora,

| — | w formie elektronicznej na stronie internetowej EUR-Lex jako numerem dokumentu 32010M5843 Strona EUR-Lex zapewnia internetowy dostęp do europejskiego prawa. (http://eur-lex.europa.eu/en/index.htm). |
| --- | --- |

—

w formie elektronicznej na stronie internetowej EUR-Lex jako numerem dokumentu 32010M5843 Strona EUR-Lex zapewnia internetowy dostęp do europejskiego prawa. (http://eur-lex.europa.eu/en/index.htm).

---

IV Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Rada

| 29.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/22 |
| --- | --- | --- | --- |

29.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/22

---

Konkluzje Rady z dnia 25 maja 2010 r. w sprawie przyszłych zmian systemu znaków towarowych w Unii Europejskiej

2010/C 140/07

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

| 1. | PRZYPOMINA, że w maju 2007 roku przyjęła konkluzje dotyczące perspektyw finansowych Urzędu Harmonizacji Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (zwanego dalej „UHRW”) i przyszłego rozwoju wspólnotowego systemu znaków towarowych (1); |
| --- | --- |

1.

PRZYPOMINA, że w maju 2007 roku przyjęła konkluzje dotyczące perspektyw finansowych Urzędu Harmonizacji Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (zwanego dalej „UHRW”) i przyszłego rozwoju wspólnotowego systemu znaków towarowych (1);

| 2. | PRZYJMUJE DO WIADOMOŚCI porozumienie osiągnięte w dniach 18–19 września 2008 r. na wspólnym posiedzeniu Rady Administracyjnej i Komitetu Budżetowego UHRW w sprawie pakietu środków budżetowych mających na celu lepsze zbilansowanie budżetu UHRW w przyszłości; pakiet ten obejmuje trzy podstawowe elementy: (i) obniżkę opłat za uzyskanie wspólnotowej ochrony znaku towarowego; (ii) utworzenie funduszu współpracy; oraz (iii) przekazanie w przyszłości 50 % środków z opłat za przedłużenie ochrony krajowym urzędom ds. znaków towarowych w państwach członkowskich (zwanym dalej „urzędami krajowymi”); |
| --- | --- |

2.

PRZYJMUJE DO WIADOMOŚCI porozumienie osiągnięte w dniach 18–19 września 2008 r. na wspólnym posiedzeniu Rady Administracyjnej i Komitetu Budżetowego UHRW w sprawie pakietu środków budżetowych mających na celu lepsze zbilansowanie budżetu UHRW w przyszłości; pakiet ten obejmuje trzy podstawowe elementy: (i) obniżkę opłat za uzyskanie wspólnotowej ochrony znaku towarowego; (ii) utworzenie funduszu współpracy; oraz (iii) przekazanie w przyszłości 50 % środków z opłat za przedłużenie ochrony krajowym urzędom ds. znaków towarowych w państwach członkowskich (zwanym dalej „urzędami krajowymi”);

| 3. | POTWIERDZA, że wspomniane środki budżetowe nie tylko stanowią właściwe i przydatne instrumenty gwarantujące zbilansowanie budżetu UHRW w przyszłości, ale również przyczynią się do modernizacji, optymalizacji, harmonizacji i wzmocnienia systemu znaków towarowych w Europie ogółem, w ramach zacieśnionej współpracy między UHRW a urzędami krajowymi; |
| --- | --- |

3.

POTWIERDZA, że wspomniane środki budżetowe nie tylko stanowią właściwe i przydatne instrumenty gwarantujące zbilansowanie budżetu UHRW w przyszłości, ale również przyczynią się do modernizacji, optymalizacji, harmonizacji i wzmocnienia systemu znaków towarowych w Europie ogółem, w ramach zacieśnionej współpracy między UHRW a urzędami krajowymi;

| 4. | Z ZADOWOLENIEM PRZYJMUJE to, że zgodnie z porozumieniem z września 2008 r. opłaty za rejestrację wspólnotowego znaku towarowego zostały znacznie obniżone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 355/2009 ze skutkiem od dnia 1 maja 2009 r.; |
| --- | --- |

4.

Z ZADOWOLENIEM PRZYJMUJE to, że zgodnie z porozumieniem z września 2008 r. opłaty za rejestrację wspólnotowego znaku towarowego zostały znacznie obniżone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 355/2009 ze skutkiem od dnia 1 maja 2009 r.;

| 5. | Z ZADOWOLENIEM PRZYJMUJE znaczne postępy poczynione przez UHRW w procesie tworzenia funduszu współpracy i zachęca UHRW do priorytetowego zakończenia tych działań, tak aby fundusz mógł zostać w pełni uruchomiony w trybie pilnym i z aktywnym udziałem urzędów krajowych; |
| --- | --- |

5.

Z ZADOWOLENIEM PRZYJMUJE znaczne postępy poczynione przez UHRW w procesie tworzenia funduszu współpracy i zachęca UHRW do priorytetowego zakończenia tych działań, tak aby fundusz mógł zostać w pełni uruchomiony w trybie pilnym i z aktywnym udziałem urzędów krajowych;

| 6. | PRZYWOŁUJE komunikat Komisji z dnia 16 lipca 2008 r. w sprawie europejskiej strategii w zakresie praw własności przemysłowej (2); |
| --- | --- |

6.

PRZYWOŁUJE komunikat Komisji z dnia 16 lipca 2008 r. w sprawie europejskiej strategii w zakresie praw własności przemysłowej (2);

| 7. | Z ZADOWOLENIEM PRZYJMUJE rozpoczęcie przez Komisję analizy ogólnego funkcjonowania systemu znaków towarowych w Europie i POPIERA cele tej analizy określone w zakresie zadań; |
| --- | --- |

7.

Z ZADOWOLENIEM PRZYJMUJE rozpoczęcie przez Komisję analizy ogólnego funkcjonowania systemu znaków towarowych w Europie i POPIERA cele tej analizy określone w zakresie zadań;

| 8. | ODNOTOWUJE tymczasowe wyniki analizy przedstawione Grupie Roboczej Rady ds. Własności Intelektualnej w dniu 25 marca 2010 r.; |
| --- | --- |

8.

ODNOTOWUJE tymczasowe wyniki analizy przedstawione Grupie Roboczej Rady ds. Własności Intelektualnej w dniu 25 marca 2010 r.;

| 9. | ZACHĘCA Komisję do ukończenia analizy w celu stworzenia solidnej podstawy do późniejszych inicjatyw ustawodawczych; |
| --- | --- |

9.

ZACHĘCA Komisję do ukończenia analizy w celu stworzenia solidnej podstawy do późniejszych inicjatyw ustawodawczych;

| 10. | PRZYJMUJE DO WIADOMOŚCI, że większość stowarzyszeń użytkowników wspólnotowego systemu znaków towarowych jest zadowolona z tego systemu i z zasady współistnienia wspólnotowych i krajowych znaków towarowych, i dostrzega potrzebę wprowadzenia do systemu drobnych zmian w przyszłości, z uwzględnieniem konieczności utrzymania zrównoważonych relacji między wspólnotowym systemem a krajowymi systemami znaków towarowych; |
| --- | --- |

10.

PRZYJMUJE DO WIADOMOŚCI, że większość stowarzyszeń użytkowników wspólnotowego systemu znaków towarowych jest zadowolona z tego systemu i z zasady współistnienia wspólnotowych i krajowych znaków towarowych, i dostrzega potrzebę wprowadzenia do systemu drobnych zmian w przyszłości, z uwzględnieniem konieczności utrzymania zrównoważonych relacji między wspólnotowym systemem a krajowymi systemami znaków towarowych;

| 11. | UZNAJE, że krajowe znaki towarowe nadal spełniają potrzeby dużej liczby wnioskodawców, a zatem ze względu na nich należy utrzymać krajową ochronę znaków towarowych jako opcjonalną; |
| --- | --- |

11.

UZNAJE, że krajowe znaki towarowe nadal spełniają potrzeby dużej liczby wnioskodawców, a zatem ze względu na nich należy utrzymać krajową ochronę znaków towarowych jako opcjonalną;

| 12. | PRZYPOMINA komunikat Komisji z dnia 11 września 2009 r. w sprawie poprawy egzekwowania praw własności intelektualnej na rynku wewnętrznym (3); |
| --- | --- |

12.

PRZYPOMINA komunikat Komisji z dnia 11 września 2009 r. w sprawie poprawy egzekwowania praw własności intelektualnej na rynku wewnętrznym (3);

| 13. | PRZYPOMINA swoją rezolucję z dnia 1 marca 2010 r. w sprawie poprawy egzekwowania praw własności intelektualnej na rynku wewnętrznym (4); |
| --- | --- |

13.

PRZYPOMINA swoją rezolucję z dnia 1 marca 2010 r. w sprawie poprawy egzekwowania praw własności intelektualnej na rynku wewnętrznym (4);

| 14. | WZYWA Komisję do przedstawienia propozycji zmian rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego i dyrektywy 2008/95/WE mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych. |
| --- | --- |

14.

WZYWA Komisję do przedstawienia propozycji zmian rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego i dyrektywy 2008/95/WE mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych.

Zmiany te powinny obejmować w szczególności:

| — | wprowadzenie konkretnego przepisu określającego ramy współpracy między UHRW a urzędami krajowymi, |
| --- | --- |

—

wprowadzenie konkretnego przepisu określającego ramy współpracy między UHRW a urzędami krajowymi,

| — | wyraźne stwierdzenie, że harmonizacja metod i narzędzi jest celem, do którego dążyć powinny wszystkie urzędy krajowe w UE, oraz że UHRW powinien – z aktywnym udziałem swojej Rady Administracyjnej – wspierać i ułatwiać działania prowadzone w tym kierunku, |
| --- | --- |

—

wyraźne stwierdzenie, że harmonizacja metod i narzędzi jest celem, do którego dążyć powinny wszystkie urzędy krajowe w UE, oraz że UHRW powinien – z aktywnym udziałem swojej Rady Administracyjnej – wspierać i ułatwiać działania prowadzone w tym kierunku,

| — | utworzenie jednoznacznej podstawy prawnej do zaangażowania UHRW w działania z zakresu egzekwowania przepisów, w tym walkę z fałszerstwami, w szczególności poprzez wspieranie współpracy UHRW z urzędami krajowymi – w ramach ich kompetencji krajowych – oraz z europejskim obserwatorium zajmującym się zjawiskiem podrabiania i piractwa (5), |
| --- | --- |

—

utworzenie jednoznacznej podstawy prawnej do zaangażowania UHRW w działania z zakresu egzekwowania przepisów, w tym walkę z fałszerstwami, w szczególności poprzez wspieranie współpracy UHRW z urzędami krajowymi – w ramach ich kompetencji krajowych – oraz z europejskim obserwatorium zajmującym się zjawiskiem podrabiania i piractwa (5),

| — | utworzenie podstawy prawnej do przekazania urzędom krajowym kwoty odpowiadającej 50 % środków UHRW z opłat za przedłużenie ochrony na podstawie sprawiedliwych, równych i właściwych kryteriów podziału, które zostaną określone w sposób gwarantujący m.in. kwotę minimum dla każdego państwa członkowskiego, oraz wprowadzenie odpowiednich mechanizmów – należycie uwzględniających ustalenia finansowe mające zastosowanie do poszczególnych urzędów krajowych – tak aby środki te zostały udostępnione tym urzędom krajowym i wykorzystane do celów ściśle związanych z ochroną, promocją lub egzekwowaniem praw dotyczących znaków towarowych, co obejmuje walkę z fałszerstwami, |
| --- | --- |

—

utworzenie podstawy prawnej do przekazania urzędom krajowym kwoty odpowiadającej 50 % środków UHRW z opłat za przedłużenie ochrony na podstawie sprawiedliwych, równych i właściwych kryteriów podziału, które zostaną określone w sposób gwarantujący m.in. kwotę minimum dla każdego państwa członkowskiego, oraz wprowadzenie odpowiednich mechanizmów – należycie uwzględniających ustalenia finansowe mające zastosowanie do poszczególnych urzędów krajowych – tak aby środki te zostały udostępnione tym urzędom krajowym i wykorzystane do celów ściśle związanych z ochroną, promocją lub egzekwowaniem praw dotyczących znaków towarowych, co obejmuje walkę z fałszerstwami,

| — | zmiany i inne środki, stosownie do sytuacji, służące wsparciu pomocniczej relacji między wspólnotowymi systemami znaków towarowych a systemami krajowymi, |
| --- | --- |

—

zmiany i inne środki, stosownie do sytuacji, służące wsparciu pomocniczej relacji między wspólnotowymi systemami znaków towarowych a systemami krajowymi,

| — | środki służące większemu ujednoliceniu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (wersja ujednolicona) (6) z rozporządzeniem Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (wersja ujednolicona) (7), a co za tym idzie, dalszemu niwelowaniu rozbieżności między systemami znaków towarowych w całej Europie. |
| --- | --- |

—

środki służące większemu ujednoliceniu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (wersja ujednolicona) (6) z rozporządzeniem Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (wersja ujednolicona) (7), a co za tym idzie, dalszemu niwelowaniu rozbieżności między systemami znaków towarowych w całej Europie.

---

(1)  Dok. Rady 9427/07.

(2)  Dok. Rady 12267/08.

(3)  Dok. Rady 13286/09.

(4)  Dz.U. C 56 z 6.3.2010, s. 1.

(5)  Ze szczególnym uwzględnieniem pkt 24 i 38 rezolucji Rady z dnia 1 marca 2010 r. w sprawie poprawy egzekwowania praw własności intelektualnej na rynku wewnętrznym.

(6)  Dz.U. L 299 z 8.11.2008, s. 25.

(7)  Dz.U. L 78 z 24.3.2009, s. 1.

---

Komisja Europejska

| 29.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/24 |
| --- | --- | --- | --- |

29.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/24

---

Kursy walutowe euro (1)

28 maja 2010 r.

2010/C 140/08

1 euro =

| | Waluta | Kurs wymiany |
| --- | --- | --- |
| USD | Dolar amerykański | 1,2384 |
| JPY | Jen | 113,06 |
| DKK | Korona duńska | 7,4411 |
| GBP | Funt szterling | 0,84995 |
| SEK | Korona szwedzka | 9,6580 |
| CHF | Frank szwajcarski | 1,4258 |
| ISK | Korona islandzka | |
| NOK | Korona norweska | 7,9615 |
| BGN | Lew | 1,9558 |
| CZK | Korona czeska | 25,780 |
| EEK | Korona estońska | 15,6466 |
| HUF | Forint węgierski | 273,93 |
| LTL | Lit litewski | 3,4528 |
| LVL | Łat łotewski | 0,7080 |
| PLN | Złoty polski | 4,0615 |
| RON | Lej rumuński | 4,1646 |
| TRY | Lir turecki | 1,9299 |
| AUD | Dolar australijski | 1,4534 |
| CAD | Dolar kanadyjski | 1,2954 |
| HKD | Dolar hong kong | 9,6470 |
| NZD | Dolar nowozelandzki | 1,8165 |
| SGD | Dolar singapurski | 1,7312 |
| KRW | Won | 1 479,69 |
| ZAR | Rand | 9,4046 |
| CNY | Yuan renminbi | 8,4599 |
| HRK | Kuna chorwacka | 7,2665 |
| IDR | Rupia indonezyjska | 11 387,55 |
| MYR | Ringgit malezyjski | 4,0781 |
| PHP | Peso filipińskie | 57,118 |
| RUB | Rubel rosyjski | 37,9200 |
| THB | Bat tajlandzki | 40,328 |
| BRL | Real | 2,2492 |
| MXN | Peso meksykańskie | 15,8205 |
| INR | Rupia indyjska | 57,4347 |

Waluta

Kurs wymiany

USD

Dolar amerykański

1,2384

JPY

Jen

113,06

DKK

Korona duńska

7,4411

GBP

Funt szterling

0,84995

SEK

Korona szwedzka

9,6580

CHF

Frank szwajcarski

1,4258

ISK

Korona islandzka

NOK

Korona norweska

7,9615

BGN

Lew

1,9558

CZK

Korona czeska

25,780

EEK

Korona estońska

15,6466

HUF

Forint węgierski

273,93

LTL

Lit litewski

3,4528

LVL

Łat łotewski

0,7080

PLN

Złoty polski

4,0615

RON

Lej rumuński

4,1646

TRY

Lir turecki

1,9299

AUD

Dolar australijski

1,4534

CAD

Dolar kanadyjski

1,2954

HKD

Dolar hong kong

9,6470

NZD

Dolar nowozelandzki

1,8165

SGD

Dolar singapurski

1,7312

KRW

Won

1 479,69

ZAR

Rand

9,4046

CNY

Yuan renminbi

8,4599

HRK

Kuna chorwacka

7,2665

IDR

Rupia indonezyjska

11 387,55

MYR

Ringgit malezyjski

4,0781

PHP

Peso filipińskie

57,118

RUB

Rubel rosyjski

37,9200

THB

Bat tajlandzki

40,328

BRL

Real

2,2492

MXN

Peso meksykańskie

15,8205

INR

Rupia indyjska

57,4347

---

(1)  Źródło: referencyjny kurs wymiany walut opublikowany przez ECB.

---

V Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA ZWIĄZANE Z REALIZACJĄ POLITYKI KONKURENCJI

Komisja Europejska

| 29.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/25 |
| --- | --- | --- | --- |

29.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/25

---

POMOC PAŃSTWA – HISZPANIA

Pomoc państwa C 10/10 (ex N 562/09) – Pomoc na restrukturyzację spółki A NOVO Comlink SL

Zaproszenie do zgłaszania uwag zgodnie z art. 108 ust. 2 TFUE

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

2010/C 140/09

Pismem z dnia 24 marca 2010 r., zamieszczonym w autentycznej wersji językowej na stronach następujących po niniejszym streszczeniu, Komisja powiadomiła Królestwo Hiszpanii o swojej decyzji w sprawie wszczęcia postępowania określonego w art. 108 ust. 2 TFUE dotyczącego wyżej wspomnianego środka pomocy.

Zainteresowane strony mogą zgłaszać uwagi na temat środka pomocy, w odniesieniu do którego Komisja wszczyna postępowanie, w terminie jednego miesiąca od daty publikacji niniejszego streszczenia i następującego po nim pisma. Uwagi należy kierować do Kancelarii ds. Pomocy Państwa w Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji Komisji Europejskiej na następujący adres lub numer faksu:

| European Commission |
| --- |
| Directorate-General for Competition |
| State Aid Greffe |
| 1049 Bruxelles/Brussel |
| BELGIQUE/BELGIË |
| Faks +32 22961242 |

European Commission

Directorate-General for Competition

State Aid Greffe

1049 Bruxelles/Brussel

BELGIQUE/BELGIË

Faks +32 22961242

Otrzymane uwagi zostaną przekazane Hiszpanii. Zainteresowane strony zgłaszające uwagi mogą wystąpić z odpowiednio uzasadnionym pisemnym wnioskiem o objęcie ich tożsamości klauzulą poufności.

TEKST STRESZCZENIA

PROCEDURA

W dniu 16 października 2009 r. Hiszpania zgłosiła pomoc na restrukturyzację spółki A NOVO Comlink SL. W dniu 12 listopada 2009 r. Komisja zwróciła się o dodatkowe informacje. W dniu 25 stycznia 2010 r. Hiszpania przedstawiła dalsze informacje.

OPIS BENEFICJENTA I RESTRUKTURYZACJI

Podstawę planowanej przez region Andaluzji pomocy stanowi Orden de 5 de novembre de 2008 por la que se establecen las bases reguladoras del programa de ayudas a empresas viables con dificultades coyunturales en Andalucia, program pomocy dla MŚP, w przypadku którego istnieje obowiązek zgłoszenia pomocy na rzecz dużych przedsiębiorstw. Spółka A NOVO Comlink SL (dalej zwana A NOVO) jest dużym przedsiębiorstwem, prowadzącym działalność w obszarze usług posprzedażnych w odniesieniu do komputerów, telefonów komórkowych i innych urządzeń elektronicznych. Jest ona spółką zależną francuskiego przedsiębiorstwa A NOVO SA, posiadającego 100 % udziałów. Pierwotnie firma A NOVO zajmowała się produkcją telefonów. W latach 2004–2006 A NOVO wycofała się z działalności produkcyjnej i skoncentrowała na usługach posprzedażnych. A NOVO nie znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej. Zgłoszony plan restrukturyzacji przedsiębiorstwa przygotowano w listopadzie 2008 r. W planie proponuje się kontynuację dotychczasowej działalności A NOVO i zakłada rozwój poszczególnych jej obszarów. Zgłoszona pomoc obejmuje gwarancję kredytową wartości 4 375 mln EUR, dotację na spłatę odsetek od tego kredytu oraz pożyczkę w wysokości 2 mln EUR udzieloną przez region Andaluzji. W maju 2009 r. A NOVO otrzymała ponadto pomoc na ratowanie w formie gwarancji kredytowej, która nie została zgłoszona Komisji.

OCENA

Komisja uważa, że wspomniane środki stanowią pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

Po przeanalizowaniu ww. środków pomocy państwa w świetle art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE oraz wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (1) Komisja podjęła decyzję o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2) TFUE, ponieważ ma wątpliwości, czy w niniejszym przypadku spełniono warunki zatwierdzenia pomocy na restrukturyzację.

Komisja ma wątpliwości, czy A NOVO, będąc częścią dużej grupy kapitałowej, kwalifikuje się do otrzymania pomocy na restrukturyzację zgodnie z pkt 10 i pkt 11 wspomnianych wytycznych. W odniesieniu do planu restrukturyzacji Komisja ma wątpliwości, czy zapewni on długoterminową rentowność przedsiębiorstwa zgodnie z wymogami pkt 35 i pkt 36 wytycznych. W planie nie przewidziano środków wyrównawczych, takich jak ograniczenie zdolności produkcyjnych (pkt 38 i 39 wytycznych), ani wkładu własnego beneficjenta, co wymagane jest w pkt 43 wytycznych. Nie jest również jasne, czy kwota pomocy została ograniczona do niezbędnego minimum (pkt 45 wytycznych).

W związku z tym istnieją wątpliwości, czy przedmiotowa pomoc na restrukturyzację jest zgodna z wytycznymi w sprawie pomocy na ratowanie i restrukturyzację. Komisja nie ma również wystarczających informacji pozwalających na ocenę, czy niezgłoszona pomoc na ratowanie jest zgodna z tymi wytycznymi. Jest również mało prawdopodobne, aby omawiane środki były zgodne z rynkiem wewnętrznym w świetle zapisów tymczasowych wspólnotowych ram prawnych w zakresie pomocy państwa ułatwiających dostęp do finansowania w dobie kryzysu finansowego i gospodarczego (2).

TEKST PISMA

„Por la presente, la Comisión informa al Reino de España de que, tras examinar la información suministrada por sus autoridades sobre las medidas mencionadas anteriormente y notificadas de conformidad con el artículo 108, apartado 3, del Tratado de Funcionamiento de la Unión Europea (denominado en lo sucesivo “TFUE”) (3), ha decidido iniciar el procedimiento del artículo 108, apartado 2, de dicho Tratado.

1.   PROCEDIMIENTO

| (1) | El 16 de octubre de 2009, España notificó una ayuda de reestructuración planteada por la región de Andalucía en favor de A NOVO Comlink SL. El 12 de noviembre de 2009, la Comisión pidió información adicional. El 25 de enero de 2010, España presentó la información solicitada. |
| --- | --- |

(1)

El 16 de octubre de 2009, España notificó una ayuda de reestructuración planteada por la región de Andalucía en favor de A NOVO Comlink SL. El 12 de noviembre de 2009, la Comisión pidió información adicional. El 25 de enero de 2010, España presentó la información solicitada.

2.   DESCRIPCIÓN

2.1.   Beneficiario

| (2) | A NOVO Comlink SL es una gran empresa activa en el sector de las actividades postventa para ordenadores, teléfonos móviles y otros equipos electrónicos. Es una filial al 100 % de la empresa francesa A NOVO SA. A NOVO Comlink SL (en lo sucesivo A NOVO) posee el 100 % de A NOVO Arce SL y de Cedro Soluciones SL. Originalmente, A NOVO fabricaba teléfonos. Entre 2004 y 2006, A NOVO cesó las actividades de producción y se concentró en los servicios postventa. A NOVO está situada en Málaga, en la región de Andalucía, un área que puede beneficiarse de ayuda regional con arreglo a la excepción del artículo 107, apartado 3, letra a), del TFUE. |
| --- | --- |

(2)

A NOVO Comlink SL es una gran empresa activa en el sector de las actividades postventa para ordenadores, teléfonos móviles y otros equipos electrónicos. Es una filial al 100 % de la empresa francesa A NOVO SA. A NOVO Comlink SL (en lo sucesivo A NOVO) posee el 100 % de A NOVO Arce SL y de Cedro Soluciones SL. Originalmente, A NOVO fabricaba teléfonos. Entre 2004 y 2006, A NOVO cesó las actividades de producción y se concentró en los servicios postventa. A NOVO está situada en Málaga, en la región de Andalucía, un área que puede beneficiarse de ayuda regional con arreglo a la excepción del artículo 107, apartado 3, letra a), del TFUE.

| (3) | La plantilla de A NOVO creció de 263 personas en 2006 a 402 en 2008. En 2008, A NOVO tenía un volumen de negocios de 15,3 millones. Las ventas de servicios postventa en 2008 ascendieron a 14 889 millones EUR; eran de 8 672 millones EUR en 2006 y de 12 984 millones EUR en 2007 (estimación para 2009: 16 118 millones EUR). A NOVO no padece un exceso de capacidad de mano de obra o de equipos. Prevé un crecimiento del volumen de negocios cercano al 10 % para 2009 y del 6 % para el siguiente. Las actuales cuotas de mercado en el sector de los servicios postventa en España son de aproximadamente el 40 % para los ordenadores, el 30 % para los teléfonos móviles y el 10 % para los descodificadores de televisión. |
| --- | --- |

(3)

La plantilla de A NOVO creció de 263 personas en 2006 a 402 en 2008. En 2008, A NOVO tenía un volumen de negocios de 15,3 millones. Las ventas de servicios postventa en 2008 ascendieron a 14 889 millones EUR; eran de 8 672 millones EUR en 2006 y de 12 984 millones EUR en 2007 (estimación para 2009: 16 118 millones EUR). A NOVO no padece un exceso de capacidad de mano de obra o de equipos. Prevé un crecimiento del volumen de negocios cercano al 10 % para 2009 y del 6 % para el siguiente. Las actuales cuotas de mercado en el sector de los servicios postventa en España son de aproximadamente el 40 % para los ordenadores, el 30 % para los teléfonos móviles y el 10 % para los descodificadores de televisión.

2.2.   Dificultades financieras

| (4) | Según las autoridades españolas, A NOVO cumple las condiciones de insolvencia. Afirman que del capital inicial suscrito en 2001, que ascendía a 15 millones EUR, han desaparecido más de 10 millones EUR, y que solo en 2008 se ha perdido más de una cuarta parte. | 2001 | 2004 | 2005 | 2006 | 2007 | 2008 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Capital | 15 000 000 | 14 684 923 | 6 167 668 | 6 167 668 | 8 967 667 | 4 056 802 |

(4)

Según las autoridades españolas, A NOVO cumple las condiciones de insolvencia. Afirman que del capital inicial suscrito en 2001, que ascendía a 15 millones EUR, han desaparecido más de 10 millones EUR, y que solo en 2008 se ha perdido más de una cuarta parte.

2001

2004

2005

2006

2007

2008

Capital

15 000 000

14 684 923

6 167 668

6 167 668

8 967 667

4 056 802

Las autoridades españolas también subrayan las deudas y pérdidas crecientes y la disminución del volumen de negocios:

| | Eur |
| --- | --- |
| | 2006 | 2007 | 2008 |
| Incremento de pérdidas | –2 603 000 | –4 549 000 | –3 923 000 |
| Disminución del volumen de negocios | 22 090 000 | 21 853 000 | 15 305 000 |
| Crecimiento de la deuda | 4 281 000 | 5 836 000 | 6 997 000 |

Eur

2006

2007

2008

Incremento de pérdidas

–2 603 000

–4 549 000

–3 923 000

Disminución del volumen de negocios

22 090 000

21 853 000

15 305 000

Crecimiento de la deuda

4 281 000

5 836 000

6 997 000

Sin embargo, el descenso del volumen de negocios hasta 2008 se debió principalmente a la reducción progresiva de las actividades de producción. Para las actividades del servicio postventa, que eran la única actividad restante en 2008, la cifra para 2006 es de 8 672 millones EUR, y para 2007 de 12 984 millones EUR. Es decir, el volumen de negocios de las únicas actividades pertinentes desde 2008 se ha incrementado a partir de 2006.

| (5) | En julio de 2005, se inició una reestructuración de A NOVO con vistas a cambiar su actividad pasando de la producción de teléfonos a la prestación de servicios postventa. Con este motivo, se elaboró un plan de reestructuración que contemplaba reducciones salariales y un sistema de jubilación anticipada para el personal de producción. A NOVO aportó a este plan 14,7 millones EUR procedentes de una operación de venta y posterior arrendamiento financiero de sus bienes inmuebles. Debido al sistema de reducción de plantilla, de 2005 a 2008 A NOVO acumuló unas pérdidas de 12,3 millones EUR. El plan de 2005 también preveía que la región de Andalucía efectuara pagos directos a determinados trabajadores hasta la incorporación de éstos a un régimen de jubilación parcial a los sesenta años. En la actualidad A NOVO, según España, tiene dificultades para conseguir dinero en los mercados de capitales. |
| --- | --- |

(5)

En julio de 2005, se inició una reestructuración de A NOVO con vistas a cambiar su actividad pasando de la producción de teléfonos a la prestación de servicios postventa. Con este motivo, se elaboró un plan de reestructuración que contemplaba reducciones salariales y un sistema de jubilación anticipada para el personal de producción. A NOVO aportó a este plan 14,7 millones EUR procedentes de una operación de venta y posterior arrendamiento financiero de sus bienes inmuebles. Debido al sistema de reducción de plantilla, de 2005 a 2008 A NOVO acumuló unas pérdidas de 12,3 millones EUR. El plan de 2005 también preveía que la región de Andalucía efectuara pagos directos a determinados trabajadores hasta la incorporación de éstos a un régimen de jubilación parcial a los sesenta años. En la actualidad A NOVO, según España, tiene dificultades para conseguir dinero en los mercados de capitales.

2.3.   El plan de reestructuración notificado

| (6) | El plan de reestructuración notificado no describe las razones que llevaron a las dificultades actuales. Hace referencia al plan de reestructuración de 2005 y a las medidas estructurales y los contratos financieros de aquel entonces, pero no indica si las dificultades fueron causadas por cálculos incorrectos contenidos en el plan de 2005 o por acontecimientos inesperados. |
| --- | --- |

(6)

El plan de reestructuración notificado no describe las razones que llevaron a las dificultades actuales. Hace referencia al plan de reestructuración de 2005 y a las medidas estructurales y los contratos financieros de aquel entonces, pero no indica si las dificultades fueron causadas por cálculos incorrectos contenidos en el plan de 2005 o por acontecimientos inesperados.

| (7) | El plan de reestructuración de noviembre de 2008, notificado en octubre de 2009, abarca el período de 2009 a 2013. Ha sido elaborado por el propio beneficiario, al parecer sin un control externo independiente. Prevé una ayuda de reestructuración para A NOVO basada en la Orden de 5 de noviembre de 2008 por la que se establecen las bases reguladoras del programa de ayudas a empresas viables con dificultades coyunturales en Andalucía, de la región de Andalucía. Esta Orden fue aprobada por la Comisión en mayo de 2009, como régimen de ayuda de salvamento y de reestructuración para PYME que requiere la notificación de las concesiones individuales de tal ayuda a grandes empresas (asunto N 608/08). El único objetivo del plan es una reestructuración financiera en forma de inyección de nuevo capital. |
| --- | --- |

(7)

El plan de reestructuración de noviembre de 2008, notificado en octubre de 2009, abarca el período de 2009 a 2013. Ha sido elaborado por el propio beneficiario, al parecer sin un control externo independiente. Prevé una ayuda de reestructuración para A NOVO basada en la Orden de 5 de noviembre de 2008 por la que se establecen las bases reguladoras del programa de ayudas a empresas viables con dificultades coyunturales en Andalucía, de la región de Andalucía. Esta Orden fue aprobada por la Comisión en mayo de 2009, como régimen de ayuda de salvamento y de reestructuración para PYME que requiere la notificación de las concesiones individuales de tal ayuda a grandes empresas (asunto N 608/08). El único objetivo del plan es una reestructuración financiera en forma de inyección de nuevo capital.

| (8) | La ayuda prevista por la región de Andalucía consiste en






  — | una garantía del 80 % para un préstamo de 4 375 000 EUR con una duración de 10 años. El tipo de interés es el Euribor más 1,25 %, la comisión de garantía es del 1,50 % anual. El préstamo está contragarantizado por el único accionista de A NOVO, A NOVO SA Francia, |
| --- | --- | --- |

(8)

La ayuda prevista por la región de Andalucía consiste en

—

una garantía del 80 % para un préstamo de 4 375 000 EUR con una duración de 10 años. El tipo de interés es el Euribor más 1,25 %, la comisión de garantía es del 1,50 % anual. El préstamo está contragarantizado por el único accionista de A NOVO, A NOVO SA Francia,

| — | una bonificación del tipo de interés de un 0,89 %, lo que equivale al 50 % del tipo de base del 1,77 % publicado por la Comisión para determinar los tipos de referencia para septiembre de 2009 (4). Esto equivale, según la notificación, a una ayuda de 357 136 EUR, |
| --- | --- |

—

una bonificación del tipo de interés de un 0,89 %, lo que equivale al 50 % del tipo de base del 1,77 % publicado por la Comisión para determinar los tipos de referencia para septiembre de 2009 (4). Esto equivale, según la notificación, a una ayuda de 357 136 EUR,

| — | un préstamo público de 2 000 000 EUR durante 10 años, concedido por la Agencia de Innovación y Desarrollo de Andalucía (IDEA). El tipo de interés será el tipo del mercado interbancario en la fecha de la celebración del acuerdo de préstamo en septiembre de 2009 (1,77 %). Al parecer, no se añade ningún margen a este índice de base. Este préstamo tiene la garantía del único accionista de A NOVO, A NOVO SA Francia. |
| --- | --- |

—

un préstamo público de 2 000 000 EUR durante 10 años, concedido por la Agencia de Innovación y Desarrollo de Andalucía (IDEA). El tipo de interés será el tipo del mercado interbancario en la fecha de la celebración del acuerdo de préstamo en septiembre de 2009 (1,77 %). Al parecer, no se añade ningún margen a este índice de base. Este préstamo tiene la garantía del único accionista de A NOVO, A NOVO SA Francia.

| (9) | La región de Andalucía supeditó la concesión de la ayuda a que A NOVO contratase a treinta y siete trabajadores de la empresa Servivation a partir de septiembre de 2009. Servivation emplea al personal despedido tras el cierre de un fabricante de teléfonos móviles. |
| --- | --- |

(9)

La región de Andalucía supeditó la concesión de la ayuda a que A NOVO contratase a treinta y siete trabajadores de la empresa Servivation a partir de septiembre de 2009. Servivation emplea al personal despedido tras el cierre de un fabricante de teléfonos móviles.

| (10) | Por lo que se refiere a la cantidad de efectivo necesaria, España afirma que las deudas pendientes actuales consisten en:






  — | deudas con proveedores de 2,7 millones EUR, |
| --- | --- | --- |

(10)

Por lo que se refiere a la cantidad de efectivo necesaria, España afirma que las deudas pendientes actuales consisten en:

—

deudas con proveedores de 2,7 millones EUR,

| — | deudas de 650 000 EUR con el Estado, |
| --- | --- |

—

deudas de 650 000 EUR con el Estado,

| — | deudas de 1,6 millones EUR con otras empresas del grupo A NOVO, |
| --- | --- |

—

deudas de 1,6 millones EUR con otras empresas del grupo A NOVO,

| — | otras necesidades resultantes de la expansión de las actividades. |
| --- | --- |

—

otras necesidades resultantes de la expansión de las actividades.

Todo ello asciende a una necesidad de efectivo de alrededor de 5 millones EUR.

| (11) | Aparte de la inyección de nuevo capital descrita anteriormente, el plan de reestructuración no prevé ninguna reestructuración de las actividades de la empresa ni de su organización y gestión ni de la plantilla. Por el contrario, insiste en proseguir sin cambio en sus operaciones, con la esperanza de salir de las dificultades financieras sin alterar el funcionamiento y la estructura del beneficiario. En lo que respecta a la estructura de la empresa, el plan se refiere a las medidas del plan de reestructuración de 2005, que se ejecutaron entre 2004 y 2007, consistentes en el cese gradual de la producción para dedicarse a prestar servicios postventa para otros fabricantes. El plan describe los diversos ámbitos actuales de actividad y sus posibilidades de expansión e indica la expectativa de crecimiento en volumen de cada área con los clientes actuales y con la captación de nuevos clientes —con la ayuda de la inyección de nuevo capital. De hecho, el plan sólo afirma que A NOVO quiere proseguir según lo previsto en el plan de reestructuración de 2005. Como no se prevé ninguna medida de reestructuración, no contiene ningún calendario para la ejecución de medida alguna. |
| --- | --- |

(11)

Aparte de la inyección de nuevo capital descrita anteriormente, el plan de reestructuración no prevé ninguna reestructuración de las actividades de la empresa ni de su organización y gestión ni de la plantilla. Por el contrario, insiste en proseguir sin cambio en sus operaciones, con la esperanza de salir de las dificultades financieras sin alterar el funcionamiento y la estructura del beneficiario. En lo que respecta a la estructura de la empresa, el plan se refiere a las medidas del plan de reestructuración de 2005, que se ejecutaron entre 2004 y 2007, consistentes en el cese gradual de la producción para dedicarse a prestar servicios postventa para otros fabricantes. El plan describe los diversos ámbitos actuales de actividad y sus posibilidades de expansión e indica la expectativa de crecimiento en volumen de cada área con los clientes actuales y con la captación de nuevos clientes —con la ayuda de la inyección de nuevo capital. De hecho, el plan sólo afirma que A NOVO quiere proseguir según lo previsto en el plan de reestructuración de 2005. Como no se prevé ninguna medida de reestructuración, no contiene ningún calendario para la ejecución de medida alguna.

| (12) | El plan no hace referencia a ninguna contribución propia del beneficiario o de su empresa matriz. En lo que respecta a las medidas compensatorias, el plan no prevé ninguna reducción de capacidad o venta de activos. Al contrario, se propone aumentar la mano de obra para incrementar sus ventas. |
| --- | --- |

(12)

El plan no hace referencia a ninguna contribución propia del beneficiario o de su empresa matriz. En lo que respecta a las medidas compensatorias, el plan no prevé ninguna reducción de capacidad o venta de activos. Al contrario, se propone aumentar la mano de obra para incrementar sus ventas.

| (13) | Por lo que se refiere a las perspectivas, la única hipótesis presentada relativa al desarrollo de la demanda de los servicios de la empresa es moderadamente optimista, pues espera un crecimiento en todos los sectores de actividad del beneficiario. No se establece ninguna distinción entre las hipótesis optimista, intermedia y pesimista. |
| --- | --- |

(13)

Por lo que se refiere a las perspectivas, la única hipótesis presentada relativa al desarrollo de la demanda de los servicios de la empresa es moderadamente optimista, pues espera un crecimiento en todos los sectores de actividad del beneficiario. No se establece ninguna distinción entre las hipótesis optimista, intermedia y pesimista.

2.4.   Medidas no notificadas a la Comisión

| (14) | Durante la evaluación del plan de reestructuración, se tuvo conocimiento de que en mayo de 2009 se había concedido a A NOVO una ayuda de salvamento en forma de garantía del 80 % sobre un préstamo de 1 825 000 EUR durante 6 meses, con una comisión anual del 1,5 % y un tipo de interés del 2,86 %. España no notificó esta garantía. El plan de reestructuración presentado con la notificación en octubre de 2009 se elaboró en noviembre de 2008, antes de la concesión de la ayuda de salvamento. |
| --- | --- |

(14)

Durante la evaluación del plan de reestructuración, se tuvo conocimiento de que en mayo de 2009 se había concedido a A NOVO una ayuda de salvamento en forma de garantía del 80 % sobre un préstamo de 1 825 000 EUR durante 6 meses, con una comisión anual del 1,5 % y un tipo de interés del 2,86 %. España no notificó esta garantía. El plan de reestructuración presentado con la notificación en octubre de 2009 se elaboró en noviembre de 2008, antes de la concesión de la ayuda de salvamento.

| (15) | Además, la Comisión observa que el plan de reestructuración de 2005 preveía, según una referencia que figuraba en plan de reestructuración de 2008, que la región de Andalucía efectuara pagos directos a determinados trabajadores hasta la incorporación de éstos a un régimen de jubilación parcial a los sesenta años. |
| --- | --- |

(15)

Además, la Comisión observa que el plan de reestructuración de 2005 preveía, según una referencia que figuraba en plan de reestructuración de 2008, que la región de Andalucía efectuara pagos directos a determinados trabajadores hasta la incorporación de éstos a un régimen de jubilación parcial a los sesenta años.

3.   EVALUACIÓN

3.1.   Ayuda estatal con arreglo al artículo 107, apartado 1, del TFUE

| (16) | El artículo 107, apartado 1, del TFUE declara incompatibles con el mercado común, en la medida en que afecten a los intercambios comerciales entre Estados miembros, las ayudas otorgadas por los Estados o mediante fondos estatales, bajo cualquier forma, que falseen o amenacen falsear la competencia, favoreciendo a determinadas empresas o producciones. |
| --- | --- |

(16)

El artículo 107, apartado 1, del TFUE declara incompatibles con el mercado común, en la medida en que afecten a los intercambios comerciales entre Estados miembros, las ayudas otorgadas por los Estados o mediante fondos estatales, bajo cualquier forma, que falseen o amenacen falsear la competencia, favoreciendo a determinadas empresas o producciones.

| (17) | Las medidas que nos ocupan, las garantías, la subvención de intereses, el préstamo de la región de Andalucía y los pagos directos a los trabajadores de A NOVO, implican recursos del Estado. Son concedidas por la región de Andalucía y son imputables al Estado. |
| --- | --- |

(17)

Las medidas que nos ocupan, las garantías, la subvención de intereses, el préstamo de la región de Andalucía y los pagos directos a los trabajadores de A NOVO, implican recursos del Estado. Son concedidas por la región de Andalucía y son imputables al Estado.

| (18) | Para ser consideradas ayuda estatal, las medidas deben conferir una ventaja al beneficiario que éste no podría obtener en condiciones normales de mercado. La subvención de intereses por un valor de 357 136 EUR cumple esta condición. En cuanto a las dos garantías del Estado, se debe considerar que una garantía constituye ayuda si el prestatario se encuentra en una situación financiera difícil [punto 3.2, letra a) de la Comunicación de la Comisión relativa a la aplicación de los artículos 87 y 88 del Tratado CE a las ayudas estatales otorgadas en forma de garantía] (5). En este caso, la Comisión considera que las garantían confieren una ventaja al prestatario. Por lo que respecta a la determinación del importe de la ayuda, la Comisión no puede en la fase actual determinar el equivalente en subvención de las garantías, pues carece de información sobre el grado de solvencia de A NOVO. Finalmente, el préstamo de la región de Andalucía confiere una ventaja a A NOVO. El tipo de interés se determina según el tipo anual del mercado interbancario de dinero. No se añade ningún margen a este índice de base. Sin embargo, incluso suponiendo una elevada colateralización de la garantía dada por A NOVO SA, Francia, para un préstamo a una empresa en una situación financiera difícil, habría que añadir de 220 a 400 puntos básicos al tipo de base (6). Por lo tanto, el préstamo también constituye ayuda. Para determinar el equivalente en subvención del préstamo se necesitaría más información sobre el índice de solvencia de A NOVO. |
| --- | --- |

(18)

Para ser consideradas ayuda estatal, las medidas deben conferir una ventaja al beneficiario que éste no podría obtener en condiciones normales de mercado. La subvención de intereses por un valor de 357 136 EUR cumple esta condición. En cuanto a las dos garantías del Estado, se debe considerar que una garantía constituye ayuda si el prestatario se encuentra en una situación financiera difícil [punto 3.2, letra a) de la Comunicación de la Comisión relativa a la aplicación de los artículos 87 y 88 del Tratado CE a las ayudas estatales otorgadas en forma de garantía] (5). En este caso, la Comisión considera que las garantían confieren una ventaja al prestatario. Por lo que respecta a la determinación del importe de la ayuda, la Comisión no puede en la fase actual determinar el equivalente en subvención de las garantías, pues carece de información sobre el grado de solvencia de A NOVO. Finalmente, el préstamo de la región de Andalucía confiere una ventaja a A NOVO. El tipo de interés se determina según el tipo anual del mercado interbancario de dinero. No se añade ningún margen a este índice de base. Sin embargo, incluso suponiendo una elevada colateralización de la garantía dada por A NOVO SA, Francia, para un préstamo a una empresa en una situación financiera difícil, habría que añadir de 220 a 400 puntos básicos al tipo de base (6). Por lo tanto, el préstamo también constituye ayuda. Para determinar el equivalente en subvención del préstamo se necesitaría más información sobre el índice de solvencia de A NOVO.

| (19) | Por consiguiente, las cuatro medidas favorecen al beneficiario individualmente y le confieren una ventaja en el contexto de su reestructuración que, tal como afirman las autoridades españolas en su presentación, no podría haber obtenido en el mercado financiero. Como consecuencia, la posición de la empresa beneficiaria se refuerza en comparación con la de sus competidores. Por lo tanto, las medidas son selectivas y es probable que falseen la competencia. |
| --- | --- |

(19)

Por consiguiente, las cuatro medidas favorecen al beneficiario individualmente y le confieren una ventaja en el contexto de su reestructuración que, tal como afirman las autoridades españolas en su presentación, no podría haber obtenido en el mercado financiero. Como consecuencia, la posición de la empresa beneficiaria se refuerza en comparación con la de sus competidores. Por lo tanto, las medidas son selectivas y es probable que falseen la competencia.

| (20) | En lo referente a los pagos directos de la región de Andalucía a determinados trabajadores hasta la incorporación de éstos a un régimen de jubilación parcial a los sesenta años, España no ha presentado información que permita a la Comisión evaluar si constituye o no ayuda. Si los pagos se efectuaron al amparo de un régimen general de la seguridad social, no se considerarán ayuda estatal. Si los pagos tuvieran que correr normalmente por cuenta de la propia empresa —en virtud del Derecho laboral o de un convenio colectivo—, los pagos formarían parte de los costes normales de la empresa. Si el Estado se hace cargo de estos pagos, deben contabilizarse como ayuda (7). |
| --- | --- |

(20)

En lo referente a los pagos directos de la región de Andalucía a determinados trabajadores hasta la incorporación de éstos a un régimen de jubilación parcial a los sesenta años, España no ha presentado información que permita a la Comisión evaluar si constituye o no ayuda. Si los pagos se efectuaron al amparo de un régimen general de la seguridad social, no se considerarán ayuda estatal. Si los pagos tuvieran que correr normalmente por cuenta de la propia empresa —en virtud del Derecho laboral o de un convenio colectivo—, los pagos formarían parte de los costes normales de la empresa. Si el Estado se hace cargo de estos pagos, deben contabilizarse como ayuda (7).

| (21) | Por lo que respecta al efecto sobre los intercambios, las autoridades españolas alegan que los servicios postventa, en los que opera el beneficiario, se prestan a nivel local y se limitan al territorio de España. No obstante, el Tribunal ha confirmado que dicho efecto no depende del carácter local o regional de los servicios prestados ni de la importancia del ámbito de actividad de que se trate (8). Además, estos servicios se intercambian libremente en la Unión. Por último, los propietarios de las empresas que prestan estos servicios están radicados en más de un Estado miembro. Esto es particularmente cierto en el caso del presente beneficiario, que forma parte del grupo francés A NOVO, un operador importante en los servicios postventa en Europa. Por lo tanto, se cumple la condición de afectar al comercio entre los Estados miembros. |
| --- | --- |

(21)

Por lo que respecta al efecto sobre los intercambios, las autoridades españolas alegan que los servicios postventa, en los que opera el beneficiario, se prestan a nivel local y se limitan al territorio de España. No obstante, el Tribunal ha confirmado que dicho efecto no depende del carácter local o regional de los servicios prestados ni de la importancia del ámbito de actividad de que se trate (8). Además, estos servicios se intercambian libremente en la Unión. Por último, los propietarios de las empresas que prestan estos servicios están radicados en más de un Estado miembro. Esto es particularmente cierto en el caso del presente beneficiario, que forma parte del grupo francés A NOVO, un operador importante en los servicios postventa en Europa. Por lo tanto, se cumple la condición de afectar al comercio entre los Estados miembros.

| (22) | Por todo ello, las dos garantías, la subvención de intereses y el préstamo descritos constituyen ayuda estatal en el sentido del artículo 107, apartado 1, TFUE. La Comisión carece de la información necesaria que le permita determinar si también constituyen ayuda los pagos directos a los trabajadores prometidos en 2005 por la región de Andalucía. |
| --- | --- |

(22)

Por todo ello, las dos garantías, la subvención de intereses y el préstamo descritos constituyen ayuda estatal en el sentido del artículo 107, apartado 1, TFUE. La Comisión carece de la información necesaria que le permita determinar si también constituyen ayuda los pagos directos a los trabajadores prometidos en 2005 por la región de Andalucía.

3.2.   Compatibilidad de la ayuda con el mercado interior a tenor de las Directrices sobre ayudas estatales de salvamento y de reestructuración de empresas en crisis

3.2.1.   La ayuda de salvamento no notificada

| (23) | Las autoridades españolas no han notificado la ayuda de salvamento de mayo de 2009 ni han presentado la información necesaria para evaluar la compatibilidad de esta ayuda con el mercado interior, especialmente por lo que se refiere al punto 25 de las Directrices comunitarias sobre ayudas estatales de salvamento y de reestructuración de empresas en crisis (9) (denominadas en lo sucesivo “las Directrices”) y su función en el plan de restructuración de 2008, que se adoptó antes de la concesión de esta ayuda. Por consiguiente, en la fase actual la Comisión tiene dudas sobre la compatibilidad de esta medida de ayuda con el mercado interior. |
| --- | --- |

(23)

Las autoridades españolas no han notificado la ayuda de salvamento de mayo de 2009 ni han presentado la información necesaria para evaluar la compatibilidad de esta ayuda con el mercado interior, especialmente por lo que se refiere al punto 25 de las Directrices comunitarias sobre ayudas estatales de salvamento y de reestructuración de empresas en crisis (9) (denominadas en lo sucesivo “las Directrices”) y su función en el plan de restructuración de 2008, que se adoptó antes de la concesión de esta ayuda. Por consiguiente, en la fase actual la Comisión tiene dudas sobre la compatibilidad de esta medida de ayuda con el mercado interior.

3.2.2.   La ayuda de reestructuración notificada

| (24) | Según la notificación, el objetivo de la ayuda es la reestructuración de una empresa en crisis. Según el artículo 107, apartado 3, letra c), TFUE, la ayuda destinada a facilitar el desarrollo de determinadas actividades o de determinadas regiones económicas puede autorizarse siempre que no altere las condiciones de los intercambios en forma contraria al interés común. La ayuda de salvamento o de reestructuración de empresas en crisis puede considerarse compatible con el mercado interior en virtud de esta disposición si se respetan las condiciones fijadas en las Directrices. |
| --- | --- |

(24)

Según la notificación, el objetivo de la ayuda es la reestructuración de una empresa en crisis. Según el artículo 107, apartado 3, letra c), TFUE, la ayuda destinada a facilitar el desarrollo de determinadas actividades o de determinadas regiones económicas puede autorizarse siempre que no altere las condiciones de los intercambios en forma contraria al interés común. La ayuda de salvamento o de reestructuración de empresas en crisis puede considerarse compatible con el mercado interior en virtud de esta disposición si se respetan las condiciones fijadas en las Directrices.

Derecho del beneficiario a la ayuda como empresa en crisis

| (25) | En primer lugar es necesario poder considerar que la empresa beneficiaria es una empresa en crisis. Según las Directrices, se considera que una empresa está en crisis si es incapaz de recuperarse mediante sus recursos propios o consiguiendo los fondos necesarios de los accionistas o en el mercado, y sin la intervención de los poderes públicos. Las Directrices también enumeran algunas características habituales de tales empresas, tales como el endeudamiento creciente y el debilitamiento de su activo neto. |
| --- | --- |

(25)

En primer lugar es necesario poder considerar que la empresa beneficiaria es una empresa en crisis. Según las Directrices, se considera que una empresa está en crisis si es incapaz de recuperarse mediante sus recursos propios o consiguiendo los fondos necesarios de los accionistas o en el mercado, y sin la intervención de los poderes públicos. Las Directrices también enumeran algunas características habituales de tales empresas, tales como el endeudamiento creciente y el debilitamiento de su activo neto.

| (26) | Según los datos mencionados anteriormente en el apartado 4, cabe concluir en principio que A NOVO es una empresa en crisis en el sentido de las Directrices, debido a la desaparición de más de la mitad de su capital suscrito y a que se ha perdido más de una cuarta parte del mismo en los últimos 12 meses [punto 10, letra a) de las Directrices]. Según España, la empresa cumple además los criterios establecidos en la legislación española para someterse a un procedimiento de quiebra [punto 10, letra c) de las Directrices]. En todo caso, registraba unas pérdidas cada vez mayores y una disminución global del volumen de negocios, en el sentido contemplado en el punto 11 de las Directrices. Sin embargo, según lo descrito en el apartado 4, el volumen de negocios pertinente para la actividad actual y futura de A NOVO, a saber, los servicios postventa, ha registrado un crecimiento considerable. |
| --- | --- |

(26)

Según los datos mencionados anteriormente en el apartado 4, cabe concluir en principio que A NOVO es una empresa en crisis en el sentido de las Directrices, debido a la desaparición de más de la mitad de su capital suscrito y a que se ha perdido más de una cuarta parte del mismo en los últimos 12 meses [punto 10, letra a) de las Directrices]. Según España, la empresa cumple además los criterios establecidos en la legislación española para someterse a un procedimiento de quiebra [punto 10, letra c) de las Directrices]. En todo caso, registraba unas pérdidas cada vez mayores y una disminución global del volumen de negocios, en el sentido contemplado en el punto 11 de las Directrices. Sin embargo, según lo descrito en el apartado 4, el volumen de negocios pertinente para la actividad actual y futura de A NOVO, a saber, los servicios postventa, ha registrado un crecimiento considerable.

| (27) | No se conoce con precisión a partir de qué fecha se debe considerar que la empresa está en crisis. Según los datos presentados (véase el apartado 4), se puede concluir que esta situación ya se daba en 2008. |
| --- | --- |

(27)

No se conoce con precisión a partir de qué fecha se debe considerar que la empresa está en crisis. Según los datos presentados (véase el apartado 4), se puede concluir que esta situación ya se daba en 2008.

| (28) | La dificultad de la empresa para obtener crédito también puede deberse a que ya no es propietaria de los inmuebles que utiliza, tras la operación de venta y posterior arrendamiento financiero mencionada en el apartado 5. Sin embargo, este aspecto debe examinarse e investigarse con mayor detenimiento. |
| --- | --- |

(28)

La dificultad de la empresa para obtener crédito también puede deberse a que ya no es propietaria de los inmuebles que utiliza, tras la operación de venta y posterior arrendamiento financiero mencionada en el apartado 5. Sin embargo, este aspecto debe examinarse e investigarse con mayor detenimiento.

| (29) | Además, A NOVO es una filial al 100 % de la empresa francesa A NOVO SA, cuyo volumen de negocios en 2009 fue de alrededor de 350 millones EUR y con un beneficio neto de 12 millones EUR. Según el punto 11 de las Directrices, una empresa en crisis solo podrá beneficiarse de las ayudas cuando no pueda recuperarse con los fondos obtenidos de sus propietarios. Además, el punto 13 de las Directrices exige, cuando la empresa pertenezca a un grupo de empresas mayor, que el Estado miembro demuestre que las dificultades de la empresa son intrínsecas a la misma y demasiado complejas para ser resueltas por el propio grupo. Las autoridades españolas no han presentado información que permita determinar si se cumplen estas condiciones. |
| --- | --- |

(29)

Además, A NOVO es una filial al 100 % de la empresa francesa A NOVO SA, cuyo volumen de negocios en 2009 fue de alrededor de 350 millones EUR y con un beneficio neto de 12 millones EUR. Según el punto 11 de las Directrices, una empresa en crisis solo podrá beneficiarse de las ayudas cuando no pueda recuperarse con los fondos obtenidos de sus propietarios. Además, el punto 13 de las Directrices exige, cuando la empresa pertenezca a un grupo de empresas mayor, que el Estado miembro demuestre que las dificultades de la empresa son intrínsecas a la misma y demasiado complejas para ser resueltas por el propio grupo. Las autoridades españolas no han presentado información que permita determinar si se cumplen estas condiciones.

| (30) | Por lo tanto, la Comisión tiene dudas de que la empresa pueda obtener ayuda de reestructuración. |
| --- | --- |

(30)

Por lo tanto, la Comisión tiene dudas de que la empresa pueda obtener ayuda de reestructuración.

Restablecimiento de la viabilidad a largo plazo

| (31) | Según el punto 34 de las Directrices, la concesión de la ayuda debe estar supeditada a la ejecución del plan de reestructuración que, para todas las ayudas individuales a grandes empresas, habrá sido autorizado por la Comisión. |
| --- | --- |

(31)

Según el punto 34 de las Directrices, la concesión de la ayuda debe estar supeditada a la ejecución del plan de reestructuración que, para todas las ayudas individuales a grandes empresas, habrá sido autorizado por la Comisión.

| (32) | Según el punto 35 de las Directrices, el plan de reestructuración ha de restablecer la viabilidad a largo plazo de la empresa en un plazo razonable, partiendo de hipótesis realistas por lo que se refiere a las condiciones futuras de explotación. Según el punto 36 de las Directrices, el plan debe contener hipótesis optimistas, pesimistas e intermedias sobre las perspectivas futuras. |
| --- | --- |

(32)

Según el punto 35 de las Directrices, el plan de reestructuración ha de restablecer la viabilidad a largo plazo de la empresa en un plazo razonable, partiendo de hipótesis realistas por lo que se refiere a las condiciones futuras de explotación. Según el punto 36 de las Directrices, el plan debe contener hipótesis optimistas, pesimistas e intermedias sobre las perspectivas futuras.

| (33) | El plan de reestructuración no contiene una descripción de las medidas internas destinadas a mejorar la viabilidad y estructura de la empresa. No describe las razones que han dado lugar a las dificultades. Hace referencia a un plan de reestructuración de 2005 y a las medidas estructurales y a los contratos financieros de ese momento, pero no indica si la empresa está actualmente en crisis a causa de las hipótesis incorrectas del plan anterior o de circunstancias inesperadas. El plan no contiene hipótesis optimistas, pesimistas e intermedias sobre las perspectivas futuras ni un análisis de los puntos fuertes y débiles de la empresa. Eventualmente, el plan prevé restablecer la viabilidad a largo plazo de la empresa sólo a través de la reducción de deudas. |
| --- | --- |

(33)

El plan de reestructuración no contiene una descripción de las medidas internas destinadas a mejorar la viabilidad y estructura de la empresa. No describe las razones que han dado lugar a las dificultades. Hace referencia a un plan de reestructuración de 2005 y a las medidas estructurales y a los contratos financieros de ese momento, pero no indica si la empresa está actualmente en crisis a causa de las hipótesis incorrectas del plan anterior o de circunstancias inesperadas. El plan no contiene hipótesis optimistas, pesimistas e intermedias sobre las perspectivas futuras ni un análisis de los puntos fuertes y débiles de la empresa. Eventualmente, el plan prevé restablecer la viabilidad a largo plazo de la empresa sólo a través de la reducción de deudas.

| (34) | Por lo que se refiere a las perspectivas de la empresa, se prevé que las ventas se sitúen en 16 118 millones EUR en 2009, 17 658 millones EUR en 2010, 18 630 millones EUR en 2011, 18 923 millones EUR en 2012 y 19 721 millones EUR en 2013. Se espera que la empresa registre unas pérdidas de 254 000 EUR en 2009 y unos resultados positivos de 414 000 EUR en 2010, 835 000 EUR en 2011, 1 261 millones EUR en 2012, y 1 863 millones EUR en 2013. |
| --- | --- |

(34)

Por lo que se refiere a las perspectivas de la empresa, se prevé que las ventas se sitúen en 16 118 millones EUR en 2009, 17 658 millones EUR en 2010, 18 630 millones EUR en 2011, 18 923 millones EUR en 2012 y 19 721 millones EUR en 2013. Se espera que la empresa registre unas pérdidas de 254 000 EUR en 2009 y unos resultados positivos de 414 000 EUR en 2010, 835 000 EUR en 2011, 1 261 millones EUR en 2012, y 1 863 millones EUR en 2013.

| (35) | Estas previsiones de ventas se basan en la consulta a los principales clientes de A NOVO. Las autoridades españolas solo han presentado una hipótesis. Como además no está claro por qué A NOVO está ahora en crisis, a pesar de la aplicación del plan de reestructuración de 2005 según lo previsto, no es evidente que la prevista medida de reestructuración simplemente financiera vaya a atajar la causa de las dificultades de la empresa. |
| --- | --- |

(35)

Estas previsiones de ventas se basan en la consulta a los principales clientes de A NOVO. Las autoridades españolas solo han presentado una hipótesis. Como además no está claro por qué A NOVO está ahora en crisis, a pesar de la aplicación del plan de reestructuración de 2005 según lo previsto, no es evidente que la prevista medida de reestructuración simplemente financiera vaya a atajar la causa de las dificultades de la empresa.

| (36) | Por lo tanto, la Comisión tiene dudas de que la aplicación del plan notificado restablezca la viabilidad a largo plazo de la empresa. |
| --- | --- |

(36)

Por lo tanto, la Comisión tiene dudas de que la aplicación del plan notificado restablezca la viabilidad a largo plazo de la empresa.

Evitar falseamientos indebidos de la competencia

| (37) | De conformidad con los puntos 38 a 42 de las Directrices, se han de adoptar medidas para reducir en la medida de lo posible los efectos negativos de la ayuda sobre los competidores. La ayuda no debe falsear indebidamente la competencia. Por lo general esto significa limitar la presencia que la empresa pueda disfrutar en sus mercados al término del período de reestructuración. La limitación o reducción obligatoria de la presencia de la empresa en el mercado de referencia constituye una compensación para sus competidores. |
| --- | --- |

(37)

De conformidad con los puntos 38 a 42 de las Directrices, se han de adoptar medidas para reducir en la medida de lo posible los efectos negativos de la ayuda sobre los competidores. La ayuda no debe falsear indebidamente la competencia. Por lo general esto significa limitar la presencia que la empresa pueda disfrutar en sus mercados al término del período de reestructuración. La limitación o reducción obligatoria de la presencia de la empresa en el mercado de referencia constituye una compensación para sus competidores.

| (38) | El plan no contiene ninguna medida compensatoria como la desinversión de activos o las reducciones de capacidad o de presencia en el mercado. Al contrario, prevé una expansión del negocio y la contratación de más trabajadores. Aunque no hay nada que sugiera que el mercado de la reparación de aparatos electrónicos registre un exceso de capacidad, la inclusión de esta expectativa de expansión en una medida de ayuda pública a una empresa en crisis no se ajusta a lo establecido en los puntos 38 y 39 de las Directrices. |
| --- | --- |

(38)

El plan no contiene ninguna medida compensatoria como la desinversión de activos o las reducciones de capacidad o de presencia en el mercado. Al contrario, prevé una expansión del negocio y la contratación de más trabajadores. Aunque no hay nada que sugiera que el mercado de la reparación de aparatos electrónicos registre un exceso de capacidad, la inclusión de esta expectativa de expansión en una medida de ayuda pública a una empresa en crisis no se ajusta a lo establecido en los puntos 38 y 39 de las Directrices.

| (39) | Por lo tanto, la Comisión tiene dudas fundadas de que se cumplan estas condiciones importantes para la compatibilidad de la ayuda de reestructuración. |
| --- | --- |

(39)

Por lo tanto, la Comisión tiene dudas fundadas de que se cumplan estas condiciones importantes para la compatibilidad de la ayuda de reestructuración.

Ayuda circunscrita al mínimo

| (40) | De conformidad con el punto 43 de las Directrices, el importe y la intensidad de la ayuda deberán limitarse a los costes de reestructuración estrictamente necesarios para permitir la reestructuración, teniendo en cuenta las disponibilidades financieras de la empresa. Los beneficiarios de la ayuda deberán contribuir de forma importante al plan de reestructuración con cargo a sus propios recursos, por ejemplo, mediante la venta de activos que no sean indispensables para la supervivencia de la empresa o mediante financiación externa obtenida en condiciones de mercado. |
| --- | --- |

(40)

De conformidad con el punto 43 de las Directrices, el importe y la intensidad de la ayuda deberán limitarse a los costes de reestructuración estrictamente necesarios para permitir la reestructuración, teniendo en cuenta las disponibilidades financieras de la empresa. Los beneficiarios de la ayuda deberán contribuir de forma importante al plan de reestructuración con cargo a sus propios recursos, por ejemplo, mediante la venta de activos que no sean indispensables para la supervivencia de la empresa o mediante financiación externa obtenida en condiciones de mercado.

| (41) | El plan carece de cualquier elemento que suponga una contribución propia del beneficiario, por ejemplo en forma de financiación externa en condiciones de mercado. El préstamo del Estado de 2 millones EUR y la garantía para el préstamo de 4 375 000 EUR no cumplen las condiciones de mercado (véase el apartado 17). El plan de reestructuración tampoco contiene ningún plan de venta de activos. |
| --- | --- |

(41)

El plan carece de cualquier elemento que suponga una contribución propia del beneficiario, por ejemplo en forma de financiación externa en condiciones de mercado. El préstamo del Estado de 2 millones EUR y la garantía para el préstamo de 4 375 000 EUR no cumplen las condiciones de mercado (véase el apartado 17). El plan de reestructuración tampoco contiene ningún plan de venta de activos.

| (42) | La Comisión observa que la sociedad matriz A NOVO SA, Francia, que está obteniendo beneficios, no garantiza por sí misma los nuevos préstamos, sino que se limita a ofrecer una contragarantía a pesar de la perspectiva optimista presentada (véase el apartado 32). |
| --- | --- |

(42)

La Comisión observa que la sociedad matriz A NOVO SA, Francia, que está obteniendo beneficios, no garantiza por sí misma los nuevos préstamos, sino que se limita a ofrecer una contragarantía a pesar de la perspectiva optimista presentada (véase el apartado 32).

| (43) | Además, según el punto 45 de las Directrices, conviene evitar que la ayuda lleve a la empresa a disponer de una liquidez excedentaria. Cabe albergar dudas sobre la necesidad del importe de los préstamos garantizados y concedidos, que ascienden en conjunto a 6 375 millones EUR (sin contabilizar la medida de salvamento en forma de garantía para un préstamo de 1,825 millones EUR). Según las autoridades españolas, el beneficiario debe cubrir deudas externas por un importe de alrededor de 3,4 millones EUR (o de 5 millones EUR, si se suman las deudas de 1,6 millones EUR con otras empresas del grupo A NOVO) (véase el apartado 10). No se prevé ninguna otra inversión más allá del restablecimiento de la liquidez. La Comisión también tendría que evaluar si las deudas internas del grupo pueden constituir una razón legítima para considerar que una empresa está en crisis. |
| --- | --- |

(43)

Además, según el punto 45 de las Directrices, conviene evitar que la ayuda lleve a la empresa a disponer de una liquidez excedentaria. Cabe albergar dudas sobre la necesidad del importe de los préstamos garantizados y concedidos, que ascienden en conjunto a 6 375 millones EUR (sin contabilizar la medida de salvamento en forma de garantía para un préstamo de 1,825 millones EUR). Según las autoridades españolas, el beneficiario debe cubrir deudas externas por un importe de alrededor de 3,4 millones EUR (o de 5 millones EUR, si se suman las deudas de 1,6 millones EUR con otras empresas del grupo A NOVO) (véase el apartado 10). No se prevé ninguna otra inversión más allá del restablecimiento de la liquidez. La Comisión también tendría que evaluar si las deudas internas del grupo pueden constituir una razón legítima para considerar que una empresa está en crisis.

| (44) | A NOVO está situada en una zona asistida en el sentido del artículo 107, apartado 3, letra a), del TFUE. Sin embargo, hasta la fecha las autoridades españolas no han indicado ninguna necesidad concreta de desarrollo regional que justifique una aplicación menos estricta de los criterios de las Directrices. |
| --- | --- |

(44)

A NOVO está situada en una zona asistida en el sentido del artículo 107, apartado 3, letra a), del TFUE. Sin embargo, hasta la fecha las autoridades españolas no han indicado ninguna necesidad concreta de desarrollo regional que justifique una aplicación menos estricta de los criterios de las Directrices.

| (45) | Por lo tanto, la Comisión tiene dudas fundadas de que se cumplan las condiciones para circunscribir la ayuda al mínimo. |
| --- | --- |

(45)

Por lo tanto, la Comisión tiene dudas fundadas de que se cumplan las condiciones para circunscribir la ayuda al mínimo.

Principio de “ayuda única”

| (46) | Por lo que se refiere a los pagos directos de la región de Andalucía a determinados trabajadores hasta la incorporación de éstos a un régimen de jubilación parcial a los sesenta años, es posible que constituyan ayuda tal como se indica en el apartado 20. Si se considera que estos pagos constituyen ayuda, A NOVO habría recibido ya ayuda de reestructuración en el pasado. No obstante, la ayuda de reestructuración solo se debe conceder una vez (punto 72 de las Directrices). Si han transcurrido menos de 10 años desde el anterior período de reestructuración, la Comisión no puede aprobar una nueva ayuda de reestructuración según el punto 73 de las Directrices. |
| --- | --- |

(46)

Por lo que se refiere a los pagos directos de la región de Andalucía a determinados trabajadores hasta la incorporación de éstos a un régimen de jubilación parcial a los sesenta años, es posible que constituyan ayuda tal como se indica en el apartado 20. Si se considera que estos pagos constituyen ayuda, A NOVO habría recibido ya ayuda de reestructuración en el pasado. No obstante, la ayuda de reestructuración solo se debe conceder una vez (punto 72 de las Directrices). Si han transcurrido menos de 10 años desde el anterior período de reestructuración, la Comisión no puede aprobar una nueva ayuda de reestructuración según el punto 73 de las Directrices.

| (47) | Por consiguiente, la Comisión también duda de que se haya respetado el principio de “ayuda única”. |
| --- | --- |

(47)

Por consiguiente, la Comisión también duda de que se haya respetado el principio de “ayuda única”.

3.3.   Compatibilidad con arreglo al Marco temporal

| (48) | Es dudoso que la ayuda de salvamento en forma de garantía de un préstamo de 1 825 000 EUR pueda acogerse al Marco temporal aplicable a las medidas de ayuda estatal para facilitar el acceso a la financiación en el actual contexto de crisis económica y financiera (10) (en lo sucesivo denominado “el Marco temporal”). Se puede conceder una ayuda de un equivalente en subvención bruta de hasta 500 000 EUR siempre que se conceda con arreglo a un régimen [punto 4.2.2, letras a) y b), del Marco temporal]. Sin embargo, el único régimen general español de ayuda temporal de concesión de cantidades limitadas de ayuda compatible (N 307/09 de 8 de junio de 2009) aún no estaba en vigor cuando se concedió la citada ayuda. Además, el régimen se limita a las ayudas de hasta 500 000 EUR en forma de subvenciones directas. Así pues, seguiría siendo obligatorio notificar las garantías. Asimismo, la empresa parecía estar en crisis ya antes del 1 de julio de 2008, lo que excluiría la aplicación del Marco temporal [véase el punto 4.3.2, letra i)]. |
| --- | --- |

(48)

Es dudoso que la ayuda de salvamento en forma de garantía de un préstamo de 1 825 000 EUR pueda acogerse al Marco temporal aplicable a las medidas de ayuda estatal para facilitar el acceso a la financiación en el actual contexto de crisis económica y financiera (10) (en lo sucesivo denominado “el Marco temporal”). Se puede conceder una ayuda de un equivalente en subvención bruta de hasta 500 000 EUR siempre que se conceda con arreglo a un régimen [punto 4.2.2, letras a) y b), del Marco temporal]. Sin embargo, el único régimen general español de ayuda temporal de concesión de cantidades limitadas de ayuda compatible (N 307/09 de 8 de junio de 2009) aún no estaba en vigor cuando se concedió la citada ayuda. Además, el régimen se limita a las ayudas de hasta 500 000 EUR en forma de subvenciones directas. Así pues, seguiría siendo obligatorio notificar las garantías. Asimismo, la empresa parecía estar en crisis ya antes del 1 de julio de 2008, lo que excluiría la aplicación del Marco temporal [véase el punto 4.3.2, letra i)].

| (49) | También es dudoso que la medida de reestructuración notificada por España entre en el ámbito de aplicación del Marco temporal. En primer lugar, no está claro cuando A NOVO empezó a estar en crisis. En segundo lugar, por lo que se refiere a la subvención de los intereses, porque su efecto no se limita hasta finales de 2012 [véase el punto 4.4.2, letra a) del Marco]. Además, porque la Comisión carece de información para evaluar si se cumplen las condiciones para que la comisión de la garantía sea compatible [en particular con el punto 4.3.2, letra b) del Marco temporal]. Finalmente, el préstamo concedido por la región de Andalucía no cumple las condiciones del régimen español de ayuda temporal mencionado en el apartado anterior, que España ha limitado a las formas transparentes de ayuda, según lo definido en el artículo 2, apartado 6, del Reglamento general de exención por categorías (11), es decir, a las ayudas en las que es posible calcular previamente con exactitud el equivalente en subvención bruta (ESB) sin necesidad de efectuar una evaluación del riesgo. Sin embargo, dicha evaluación del riesgo es necesaria cuando se trata de un préstamo a una empresa en crisis. |
| --- | --- |

(49)

También es dudoso que la medida de reestructuración notificada por España entre en el ámbito de aplicación del Marco temporal. En primer lugar, no está claro cuando A NOVO empezó a estar en crisis. En segundo lugar, por lo que se refiere a la subvención de los intereses, porque su efecto no se limita hasta finales de 2012 [véase el punto 4.4.2, letra a) del Marco]. Además, porque la Comisión carece de información para evaluar si se cumplen las condiciones para que la comisión de la garantía sea compatible [en particular con el punto 4.3.2, letra b) del Marco temporal]. Finalmente, el préstamo concedido por la región de Andalucía no cumple las condiciones del régimen español de ayuda temporal mencionado en el apartado anterior, que España ha limitado a las formas transparentes de ayuda, según lo definido en el artículo 2, apartado 6, del Reglamento general de exención por categorías (11), es decir, a las ayudas en las que es posible calcular previamente con exactitud el equivalente en subvención bruta (ESB) sin necesidad de efectuar una evaluación del riesgo. Sin embargo, dicha evaluación del riesgo es necesaria cuando se trata de un préstamo a una empresa en crisis.

4.   CONCLUSIÓN

| (50) | Así pues, la Comisión ha decidido iniciar el procedimiento de investigación formal previsto en el artículo 108, apartado 2, TFUE en relación con las medidas descritas por las siguientes razones:






  — | por lo que se refiere a la ayuda de reestructuración notificada, la Comisión tiene dudas de que cumpla las Directrices pertinentes, en especial en lo que respecta a la posibilidad de que A NOVO se beneficie de ayuda de reestructuración, al restablecimiento de su viabilidad a largo plazo, a la necesidad del importe de ayuda, a la ausencia de medidas compensatorias y de una contribución propia del beneficiario y del respeto del principio de “ayuda única” de reestructuración. Además la Comisión carece de la información necesaria para determinar el equivalente en subvención del préstamo y de la garantía del préstamo para A NOVO y la fecha de inicio de la crisis de A NOVO, |
| --- | --- | --- |

(50)

Así pues, la Comisión ha decidido iniciar el procedimiento de investigación formal previsto en el artículo 108, apartado 2, TFUE en relación con las medidas descritas por las siguientes razones:

—

por lo que se refiere a la ayuda de reestructuración notificada, la Comisión tiene dudas de que cumpla las Directrices pertinentes, en especial en lo que respecta a la posibilidad de que A NOVO se beneficie de ayuda de reestructuración, al restablecimiento de su viabilidad a largo plazo, a la necesidad del importe de ayuda, a la ausencia de medidas compensatorias y de una contribución propia del beneficiario y del respeto del principio de “ayuda única” de reestructuración. Además la Comisión carece de la información necesaria para determinar el equivalente en subvención del préstamo y de la garantía del préstamo para A NOVO y la fecha de inicio de la crisis de A NOVO,

| — | la Comisión tiene dudas por lo que se refiere a la compatibilidad de la ayuda de salvamento no notificada concedida en mayo de 2009. |
| --- | --- |

—

la Comisión tiene dudas por lo que se refiere a la compatibilidad de la ayuda de salvamento no notificada concedida en mayo de 2009.

5.   DECISIÓN

| (51) | Habida cuenta de las consideraciones anteriores, la Comisión, actuando conforme al procedimiento establecido en el artículo 108, apartado 2, del Tratado de Funcionamiento de la Unión Europea, insta al Reino de España a presentar sus observaciones y a facilitar toda la información que pueda ayudar a evaluar la ayuda en el plazo de un mes a partir de la fecha de recepción de la presente carta. La Comisión insta a sus autoridades a que transmitan inmediatamente una copia de la presente carta al beneficiario potencial de la ayuda. |
| --- | --- |

(51)

Habida cuenta de las consideraciones anteriores, la Comisión, actuando conforme al procedimiento establecido en el artículo 108, apartado 2, del Tratado de Funcionamiento de la Unión Europea, insta al Reino de España a presentar sus observaciones y a facilitar toda la información que pueda ayudar a evaluar la ayuda en el plazo de un mes a partir de la fecha de recepción de la presente carta. La Comisión insta a sus autoridades a que transmitan inmediatamente una copia de la presente carta al beneficiario potencial de la ayuda.

| (52) | La Comisión desea recordar que el artículo 108, apartado 3, del Tratado de Funcionamiento de la Unión Europea tiene efecto suspensivo y llama su atención sobre el artículo 14 del Reglamento (CE) no 659/1999 del Consejo, que prevé que toda ayuda concedida ilegalmente pueda recuperarse de su beneficiario. |
| --- | --- |

(52)

La Comisión desea recordar que el artículo 108, apartado 3, del Tratado de Funcionamiento de la Unión Europea tiene efecto suspensivo y llama su atención sobre el artículo 14 del Reglamento (CE) no 659/1999 del Consejo, que prevé que toda ayuda concedida ilegalmente pueda recuperarse de su beneficiario.

| (53) | Por la presente, la Comisión comunica al Reino de España que informará a los interesados mediante la publicación de la presente carta y de un resumen en el Diario Oficial de la Unión Europea. Asimismo, informará a los interesados de los Estados miembros de la AELC signatarios del Acuerdo EEE mediante la publicación de una comunicación en el suplemento EEE del citado Diario Oficial, y al Órgano de Vigilancia de la AELC mediante copia de la presente. Se invitará a todos los interesados mencionados a presentar sus observaciones en el plazo de un mes a partir de la fecha de publicación de la presente”. |
| --- | --- |

(53)

Por la presente, la Comisión comunica al Reino de España que informará a los interesados mediante la publicación de la presente carta y de un resumen en el Diario Oficial de la Unión Europea. Asimismo, informará a los interesados de los Estados miembros de la AELC signatarios del Acuerdo EEE mediante la publicación de una comunicación en el suplemento EEE del citado Diario Oficial, y al Órgano de Vigilancia de la AELC mediante copia de la presente. Se invitará a todos los interesados mencionados a presentar sus observaciones en el plazo de un mes a partir de la fecha de publicación de la presente”.

---

(1)  Dz.U. C 244 z 1.10.2004, s. 2.

1

(2)  Dz.U. C 83 z 7.4.2009, s. 1.

2

(3)  Con efecto a partir del 1 de diciembre de 2009, los artículos 87 y 88 del Tratado CE han pasado a ser los artículos 107 y 108, respectivamente, del TFUE. Las dos series de disposiciones son en sustancia idénticas. A efectos de la presente Decisión, las referencias a los artículos 101 y 102 del TFUE se entenderán hechas, cuando proceda, a los artículos 81 y 82 del Tratado CE.

3

(4)  http://ec.europa.eu/competition/state_aid/legislation/reference_rates.html

4

(5)  DO C 54 de 4.3.2006, p. 13.

5

(6)  Comunicación de la Comisión relativa a la revisión del método de fijación de los tipos de referencia y de actualización, DO C 14 de 19.1.2008, p. 6.

6

(7)  Véanse también los apartados 61 y 63 de las Directrices comunitarias sobre ayudas estatales de salvamento y de reestructuración de empresas en crisis, DO C 244 de 1.10.2004, p. 2.

7

(8)  Asunto C-280/00, Altmark Trans, Rec. 2003, p. I-7747, apartado 82; asunto C-172/03, Heiser/Finanzamt Innsbruck, Rec. 2005, p. I-1627, apartado 33.

8

(9)  DO C 244 de 1.10.2004, p. 2.

9

(10)  DO C 83 de 7.4.2009, p. 1.

10

(11)  Reglamento (CE) no 800/2008 de la Comisión, de 6 de agosto de 2008, por el que se declaran determinadas categorías de ayuda compatibles con el mercado común en aplicación de los artículos 87 y 88 del Tratado (Reglamento general de exención por categorías), DO L 214 de 9.8.2008, p. 3.

11

o

---

| 29.5.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 140/33 |
| --- | --- | --- | --- |

29.5.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 140/33

---

Zgłoszenie zamiaru koncentracji

(Sprawa COMP/M.5870 – Foxconn/Sony LCD TV Manufacturing Company in Slovakia)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

2010/C 140/10

| 1. | W dniu 21 maja 2010 r., zgodnie z art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1), Komisja otrzymała zgłoszenie planowanej koncentracji, w wyniku której przedsiębiorstwo Hon Hai Precision Industry Co., Ltd („Hon Hai group”, Tajwan), spółka dominująca względem Foxconn group („Foxconn”, Tajwan), przejmuje kontrolę nad całym przedsiębiorstwem Sony Slovakia spol. s.r.o. („słowacka spółka docelowa”, Słowacja) w drodze zakupu udziałów. W dniu 1 stycznia 2010 r., przed osiągnięciem porozumienia w sprawie nabycia słowackiej spółki docelowej, przedsiębiorstwo Foxconn przejęło kontrolę nad całym przedsiębiorstwem Sony Baja California, S.A. de C.V („meksykańska spółka docelowa”) w drodze zakupu udziałów i aktywów. |
| --- | --- |

1.

W dniu 21 maja 2010 r., zgodnie z art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1), Komisja otrzymała zgłoszenie planowanej koncentracji, w wyniku której przedsiębiorstwo Hon Hai Precision Industry Co., Ltd („Hon Hai group”, Tajwan), spółka dominująca względem Foxconn group („Foxconn”, Tajwan), przejmuje kontrolę nad całym przedsiębiorstwem Sony Slovakia spol. s.r.o. („słowacka spółka docelowa”, Słowacja) w drodze zakupu udziałów. W dniu 1 stycznia 2010 r., przed osiągnięciem porozumienia w sprawie nabycia słowackiej spółki docelowej, przedsiębiorstwo Foxconn przejęło kontrolę nad całym przedsiębiorstwem Sony Baja California, S.A. de C.V („meksykańska spółka docelowa”) w drodze zakupu udziałów i aktywów.

| 2. | Przedmiotem działalności gospodarczej przedsiębiorstw biorących udział w koncentracji jest:






  — | w przypadku Hon Hai group i Foxconn: usługi wytwarzania sprzętu elektronicznego dla producentów oryginalnego sprzętu elektronicznego, |
| --- | --- | --- |

2.

Przedmiotem działalności gospodarczej przedsiębiorstw biorących udział w koncentracji jest:

—

w przypadku Hon Hai group i Foxconn: usługi wytwarzania sprzętu elektronicznego dla producentów oryginalnego sprzętu elektronicznego,

| — | w przypadku słowackiej i meksykańskiej spółki docelowej: produkcja i montaż telewizorów LCD. |
| --- | --- |

—

w przypadku słowackiej i meksykańskiej spółki docelowej: produkcja i montaż telewizorów LCD.

| 3. | Po wstępnej analizie Komisja uznała, że zgłoszona koncentracja może wchodzić w zakres rozporządzenia WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw. Jednocześnie Komisja zastrzega sobie prawo do podjęcia ostatecznej decyzji w tej kwestii. |
| --- | --- |

3.

Po wstępnej analizie Komisja uznała, że zgłoszona koncentracja może wchodzić w zakres rozporządzenia WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw. Jednocześnie Komisja zastrzega sobie prawo do podjęcia ostatecznej decyzji w tej kwestii.

| 4. | Komisja zwraca się do zainteresowanych osób trzecich o zgłaszanie ewentualnych uwag na temat planowanej koncentracji.
  Komisja musi otrzymać takie uwagi w nieprzekraczalnym terminie dziesięciu dni od daty niniejszej publikacji. Można je przesyłać do Komisji faksem (+32 22964301), pocztą elektroniczną na adres: COMP-MERGER-REGISTRY@ec.europa.eu lub listownie, podając numer referencyjny: COMP/M.5870 – Foxconn/Sony LCD TV Manufacturing Company in Slovakia, na poniższy adres Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji Komisji Europejskiej:





  European Commission |
| --- | --- |
| Directorate-General for Competition |
| Merger Registry |
| J-70 |
| 1049 Bruxelles/Brussel |
| BELGIQUE/BELGIË |

4.

Komisja zwraca się do zainteresowanych osób trzecich o zgłaszanie ewentualnych uwag na temat planowanej koncentracji.

Komisja musi otrzymać takie uwagi w nieprzekraczalnym terminie dziesięciu dni od daty niniejszej publikacji. Można je przesyłać do Komisji faksem (+32 22964301), pocztą elektroniczną na adres: COMP-MERGER-REGISTRY@ec.europa.eu lub listownie, podając numer referencyjny: COMP/M.5870 – Foxconn/Sony LCD TV Manufacturing Company in Slovakia, na poniższy adres Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji Komisji Europejskiej:

European Commission

Directorate-General for Competition

Merger Registry

J-70

1049 Bruxelles/Brussel

BELGIQUE/BELGIË

---

(1)  Dz.U. L 24 z 29.1.2004, s. 1 („rozporządzenie WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw”).

---