# Dziennik Urzędowy C 146/2010

| | ISSN 1725-5228
  doi:10.3000/17255228.C_2010.146.pol |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | C 146 |
| | |
| Wydanie polskie | Informacje i zawiadomienia | Tom 534 czerwca 2010 |

ISSN 1725-5228

doi:10.3000/17255228.C_2010.146.pol

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 146

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Tom 534 czerwca 2010

---

| Powiadomienie nr | Spis treśći | Strona |
| --- | --- | --- |
| | I   Rezolucje, zalecenia i opinie |
| | OPINIE |
| | Rada |
| 2010/C 146/01 | Opinia Rady w sprawie zaktualizowanego programu stabilności na lata 2009–2013 przedstawionego przez Hiszpanię | 1 |
| 2010/C 146/02 | Opinia Rady w sprawie zaktualizowanego programu konwergencji na lata 2009–2012 przedstawionego przez Szwecję | 7 |
| 2010/C 146/03 | Opinia Rady w sprawie zaktualizowanego programu stabilności na lata 2009–2012 przedstawionego przez Niderlandy | 12 |
| 2010/C 146/04 | Opinia Rady w sprawie zaktualizowanego programu konwergencji na lata 2009/2010–2014/2015 przedstawionego przez Zjednoczone Królestwo | 18 |

Powiadomienie nr

Spis treśći

Strona

I   Rezolucje, zalecenia i opinie

OPINIE

Rada

2010/C 146/01

Opinia Rady w sprawie zaktualizowanego programu stabilności na lata 2009–2013 przedstawionego przez Hiszpanię

1

2010/C 146/02

Opinia Rady w sprawie zaktualizowanego programu konwergencji na lata 2009–2012 przedstawionego przez Szwecję

7

2010/C 146/03

Opinia Rady w sprawie zaktualizowanego programu stabilności na lata 2009–2012 przedstawionego przez Niderlandy

12

2010/C 146/04

Opinia Rady w sprawie zaktualizowanego programu konwergencji na lata 2009/2010–2014/2015 przedstawionego przez Zjednoczone Królestwo

18

| | IV   Informacje |
| --- | --- |
| | INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ |
| | Komisja Europejska |
| 2010/C 146/05 | Kursy walutowe euro | 24 |
| 2010/C 146/06 | Decyzja o zamknięciu formalnego postępowania wyjaśniającego wskutek wycofania zgłoszenia przez państwo członkowskie – Pomoc państwa – Niemcy (Artykuły 107–109 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej) – Zawiadomienie Komisji zgodnie z art. 108 ust. 2 TFUE – wycofanie zgłoszenia – Pomoc państwa C 28/08 (ex N 345/06) – premia dla MŚP na rzecz przedsiębiorstwa Magdeburger Artolith GmbH (M.A.L.) (
  1
  ) | 25 |

IV   Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Komisja Europejska

2010/C 146/05

Kursy walutowe euro

24

2010/C 146/06

Decyzja o zamknięciu formalnego postępowania wyjaśniającego wskutek wycofania zgłoszenia przez państwo członkowskie – Pomoc państwa – Niemcy (Artykuły 107–109 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej) – Zawiadomienie Komisji zgodnie z art. 108 ust. 2 TFUE – wycofanie zgłoszenia – Pomoc państwa C 28/08 (ex N 345/06) – premia dla MŚP na rzecz przedsiębiorstwa Magdeburger Artolith GmbH (M.A.L.) (
  1
  )

1

25

| | V   Ogłoszenia |
| --- | --- |
| | POSTĘPOWANIA ZWIĄZANE Z REALIZACJĄ POLITYKI KONKURENCJI |
| | Komisja Europejska |
| 2010/C 146/07 | Zgłoszenie zamiaru koncentracji (Sprawa COMP/M.5864 – Avnet/Bell Micro) (
  1
  ) | 26 |
| 2010/C 146/08 | Zgłoszenie zamiaru koncentracji (Sprawa COMP/M.5814 – CVC/Univar Europe/Eurochem) (
  1
  ) | 27 |
| 2010/C 146/09 | Zgłoszenie zamiaru koncentracji (Sprawa COMP/M.5854 – Total Group/HIPS & GPPS business of Polimeri) (
  1
  ) | 28 |
| 2010/C 146/10 | Zgłoszenie zamiaru koncentracji (Sprawa COMP/M.5871 – KKR/Triton/Ambea) – Sprawa, która może kwalifikować się do rozpatrzenia w ramach procedury uproszczonej (
  1
  ) | 29 |
| | INNE AKTY |
| | Komisja Europejska |
| 2010/C 146/11 | Ogłoszenie informacyjne – Konsultacje społeczne – Ukraińskie oznaczenia geograficzne | 30 |

V   Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA ZWIĄZANE Z REALIZACJĄ POLITYKI KONKURENCJI

Komisja Europejska

2010/C 146/07

Zgłoszenie zamiaru koncentracji (Sprawa COMP/M.5864 – Avnet/Bell Micro) (
  1
  )

1

26

2010/C 146/08

Zgłoszenie zamiaru koncentracji (Sprawa COMP/M.5814 – CVC/Univar Europe/Eurochem) (
  1
  )

1

27

2010/C 146/09

Zgłoszenie zamiaru koncentracji (Sprawa COMP/M.5854 – Total Group/HIPS & GPPS business of Polimeri) (
  1
  )

1

28

2010/C 146/10

Zgłoszenie zamiaru koncentracji (Sprawa COMP/M.5871 – KKR/Triton/Ambea) – Sprawa, która może kwalifikować się do rozpatrzenia w ramach procedury uproszczonej (
  1
  )

1

29

INNE AKTY

Komisja Europejska

2010/C 146/11

Ogłoszenie informacyjne – Konsultacje społeczne – Ukraińskie oznaczenia geograficzne

30

| | |
| --- | --- |
| | (1)   Tekst mający znaczenie dla EOG |

---

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG

1

| PL | |
| --- | --- |

PL

---

I Rezolucje, zalecenia i opinie

OPINIE

Rada

| 4.6.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 146/1 |
| --- | --- | --- | --- |

4.6.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 146/1

---

OPINIA RADY

w sprawie zaktualizowanego programu stabilności na lata 2009–2013 przedstawionego przez Hiszpanię

2010/C 146/01

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1466/97 z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie wzmocnienia nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych (1), w szczególności jego art. 5 ust. 3 (w odniesieniu do PS),

uwzględniając zalecenie Komisji,

po zasięgnięciu opinii Komitetu Ekonomiczno-Finansowego,

PRZEDSTAWIA NINIEJSZĄ OPINIĘ:

| (1) | W dniu 26 kwietnia 2010 r. Rada zbadała zaktualizowany program stabilności Hiszpanii na lata 2009–2013. |
| --- | --- |

(1)

W dniu 26 kwietnia 2010 r. Rada zbadała zaktualizowany program stabilności Hiszpanii na lata 2009–2013.

| (2) | Po ponad dziesięciu latach silnego wzrostu PKB w 2009 r. w Hiszpanii nastąpiła poważna recesja. Pogorszenie koniunktury było spowodowane gwałtownym spadkiem popytu krajowego odzwierciedlającym ograniczenie zaburzeń równowagi makroekonomicznej nagromadzonych podczas fazy wysokiej koniunktury i zaostrzyło się w wyniku światowego kryzysu finansowego. W szczególności zakończyła się szeroko zakrojona akcja kredytowa, a sektor prywatny szybko zwiększył swój poziom oszczędności; przerośnięty sektor mieszkaniowy kurczył się zarówno z powodu niższych cen, jak i osłabienia aktywności; obniżył się wysoki poziom deficytu bilansu płatniczego; osłabieniu uległa presja inflacyjna.
  Pogorszenie koniunktury doprowadziło do bardzo poważnego spadku liczby miejsc pracy i wzrostu stopy bezrobocia. Obecny kryzys bardzo negatywnie wpływa również na hiszpańskie finanse publiczne. Oprócz słabnącej aktywności gospodarczej rozwój sytuacji budżetowej odzwierciedla akomodacyjną reakcję polityczną polegającą na wdrożeniu znacznych środków stymulacyjnych. Już w 2008 r. deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych przekroczył 3 % PKB i na tej podstawie w marcu 2009 r. wszczęto procedurę nadmiernego deficytu. Ostatni dotychczas etap tej procedury polegał na wydaniu przez Radę w grudniu 2009 r. zmienionego zalecenia na podstawie art. 126 ust. 7 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), w którym wzywa się Hiszpanię do likwidacji nadmiernego deficytu do 2013 r. Głównym wyzwaniem na przyszłość będzie kontynuacja dostosowań, w tym ograniczania deficytu bilansu płatniczego oraz równoważenia źródeł wzrostu PKB przez przesunięcie nacisku z popytu krajowego, a zwłaszcza sektora mieszkaniowego, na sektor zagraniczny. Będzie to wymagało reform służących zwiększeniu wydajności i wzrostu potencjalnego PKB, a także trwałego tworzenia miejsc pracy. Jednocześnie należy zwiększyć konkurencyjność, m.in. za pomocą właściwych środków polityki obniżania kosztów, tj. ograniczonego wzrostu wynagrodzeń oraz narzutów stosowanych wobec partnerów handlowych. Te strukturalne problemy dotyczące konkurencyjności oraz czynniki związane z cyklem koniunkturalnym, odzwierciedlające silny wzrost gospodarczy przewyższający wzrost u głównych partnerów handlowych, spowodowały znaczny deficyt obrotów bieżących, który powiększył się znacznie w ciągu ostatniego dziesięciolecia, osiągając szczytowy, dwucyfrowy poziom w 2007 r., a następnie zmniejszając się prawie o połowę w 2009 r. Ponadto, o ile dotychczas sektor publiczny łagodził ostre cięcia w sektorze prywatnym, obecnie nie ma możliwości kontynuowania takich działań bez dalszego naruszania stabilności budżetowej. W związku z tym dalsza realizacja wiarygodnej i trwałej strategii konsolidacji budżetowej stanowi główne wyzwanie na nadchodzące lata. |
| --- | --- |

(2)

Po ponad dziesięciu latach silnego wzrostu PKB w 2009 r. w Hiszpanii nastąpiła poważna recesja. Pogorszenie koniunktury było spowodowane gwałtownym spadkiem popytu krajowego odzwierciedlającym ograniczenie zaburzeń równowagi makroekonomicznej nagromadzonych podczas fazy wysokiej koniunktury i zaostrzyło się w wyniku światowego kryzysu finansowego. W szczególności zakończyła się szeroko zakrojona akcja kredytowa, a sektor prywatny szybko zwiększył swój poziom oszczędności; przerośnięty sektor mieszkaniowy kurczył się zarówno z powodu niższych cen, jak i osłabienia aktywności; obniżył się wysoki poziom deficytu bilansu płatniczego; osłabieniu uległa presja inflacyjna.

Pogorszenie koniunktury doprowadziło do bardzo poważnego spadku liczby miejsc pracy i wzrostu stopy bezrobocia. Obecny kryzys bardzo negatywnie wpływa również na hiszpańskie finanse publiczne. Oprócz słabnącej aktywności gospodarczej rozwój sytuacji budżetowej odzwierciedla akomodacyjną reakcję polityczną polegającą na wdrożeniu znacznych środków stymulacyjnych. Już w 2008 r. deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych przekroczył 3 % PKB i na tej podstawie w marcu 2009 r. wszczęto procedurę nadmiernego deficytu. Ostatni dotychczas etap tej procedury polegał na wydaniu przez Radę w grudniu 2009 r. zmienionego zalecenia na podstawie art. 126 ust. 7 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), w którym wzywa się Hiszpanię do likwidacji nadmiernego deficytu do 2013 r. Głównym wyzwaniem na przyszłość będzie kontynuacja dostosowań, w tym ograniczania deficytu bilansu płatniczego oraz równoważenia źródeł wzrostu PKB przez przesunięcie nacisku z popytu krajowego, a zwłaszcza sektora mieszkaniowego, na sektor zagraniczny. Będzie to wymagało reform służących zwiększeniu wydajności i wzrostu potencjalnego PKB, a także trwałego tworzenia miejsc pracy. Jednocześnie należy zwiększyć konkurencyjność, m.in. za pomocą właściwych środków polityki obniżania kosztów, tj. ograniczonego wzrostu wynagrodzeń oraz narzutów stosowanych wobec partnerów handlowych. Te strukturalne problemy dotyczące konkurencyjności oraz czynniki związane z cyklem koniunkturalnym, odzwierciedlające silny wzrost gospodarczy przewyższający wzrost u głównych partnerów handlowych, spowodowały znaczny deficyt obrotów bieżących, który powiększył się znacznie w ciągu ostatniego dziesięciolecia, osiągając szczytowy, dwucyfrowy poziom w 2007 r., a następnie zmniejszając się prawie o połowę w 2009 r. Ponadto, o ile dotychczas sektor publiczny łagodził ostre cięcia w sektorze prywatnym, obecnie nie ma możliwości kontynuowania takich działań bez dalszego naruszania stabilności budżetowej. W związku z tym dalsza realizacja wiarygodnej i trwałej strategii konsolidacji budżetowej stanowi główne wyzwanie na nadchodzące lata.

| (3) | Choć spadek faktycznego PKB, jaki odnotowano w warunkach obecnego kryzysu, ma charakter cykliczny, to poziom produktu potencjalnego również uległ negatywnemu wpływowi. Kryzys może też wpłynąć na wzrost potencjalny w średniej perspektywie, za sprawą zmniejszenia inwestycji, ograniczeń w dostępie do kredytu i wzrostu bezrobocia strukturalnego. Skutki kryzysu gospodarczego nałożą się ponadto na negatywny wpływ starzenia się społeczeństwa na produkt potencjalny i stabilność finansów publicznych.
  W tej sytuacji istotne będzie przyspieszenie tempa reform strukturalnych w celu wsparcia potencjalnego wzrostu. W szczególności duże znaczenie dla Hiszpanii ma podjęcie reform w obszarze rynku pracy, edukacji, konkurencji w sektorze usług i energii elektrycznej oraz efektywnej działalności badawczo-rozwojowej. |
| --- | --- |

(3)

Choć spadek faktycznego PKB, jaki odnotowano w warunkach obecnego kryzysu, ma charakter cykliczny, to poziom produktu potencjalnego również uległ negatywnemu wpływowi. Kryzys może też wpłynąć na wzrost potencjalny w średniej perspektywie, za sprawą zmniejszenia inwestycji, ograniczeń w dostępie do kredytu i wzrostu bezrobocia strukturalnego. Skutki kryzysu gospodarczego nałożą się ponadto na negatywny wpływ starzenia się społeczeństwa na produkt potencjalny i stabilność finansów publicznych.

W tej sytuacji istotne będzie przyspieszenie tempa reform strukturalnych w celu wsparcia potencjalnego wzrostu. W szczególności duże znaczenie dla Hiszpanii ma podjęcie reform w obszarze rynku pracy, edukacji, konkurencji w sektorze usług i energii elektrycznej oraz efektywnej działalności badawczo-rozwojowej.

| (4) | Scenariusz makroekonomiczny będący podstawą programu zakłada, że po spadku realnego PKB o 0,3 % w 2010 r. nastąpi jego wzrost o 1,8 % w 2011 r. oraz średnio o 3 % w latach 2012 i 2013. Przyśpieszenie będzie stymulowane głównie popytem krajowym przy pewnym dodatkowym wsparciu ze strony sektora zagranicznego. Z dostępnych obecnie informacji wynika (2), że scenariusz ten jest oparty na nieco optymistycznych założeniach dotyczących wzrostu PKB na 2010 r. i na wyraźnie optymistycznych założeniach w odniesieniu do kolejnych lat. W szczególności przewidywany wzrost popytu krajowego może być mniej intensywny w nadchodzących latach z uwagi na rozmiary trwających dostosowań strukturalnych, w szczególności, choć nie tylko, malejący udział inwestycji mieszkaniowych w aktywności gospodarczej. Przedstawione w programie prognozy dotyczące ograniczenia inflacji wydają się realistyczne. Przewiduje się, że potrzeby związane z zadłużeniem zagranicznym netto ulegną dalszemu zmniejszeniu w okresie objętym programem, co odzwierciedla ograniczenie dużej nierównowagi zewnętrznej Hiszpanii. |
| --- | --- |

(4)

Scenariusz makroekonomiczny będący podstawą programu zakłada, że po spadku realnego PKB o 0,3 % w 2010 r. nastąpi jego wzrost o 1,8 % w 2011 r. oraz średnio o 3 % w latach 2012 i 2013. Przyśpieszenie będzie stymulowane głównie popytem krajowym przy pewnym dodatkowym wsparciu ze strony sektora zagranicznego. Z dostępnych obecnie informacji wynika (2), że scenariusz ten jest oparty na nieco optymistycznych założeniach dotyczących wzrostu PKB na 2010 r. i na wyraźnie optymistycznych założeniach w odniesieniu do kolejnych lat. W szczególności przewidywany wzrost popytu krajowego może być mniej intensywny w nadchodzących latach z uwagi na rozmiary trwających dostosowań strukturalnych, w szczególności, choć nie tylko, malejący udział inwestycji mieszkaniowych w aktywności gospodarczej. Przedstawione w programie prognozy dotyczące ograniczenia inflacji wydają się realistyczne. Przewiduje się, że potrzeby związane z zadłużeniem zagranicznym netto ulegną dalszemu zmniejszeniu w okresie objętym programem, co odzwierciedla ograniczenie dużej nierównowagi zewnętrznej Hiszpanii.

| (5) | W programie oszacowano, że w 2009 r. deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych wyniósł 11,4 % PKB. Znaczny wzrost deficytu z poziomu 4,1 % PKB w 2008 r. odzwierciedla w dużej mierze wpływ kryzysu na finanse publiczne, w tym działanie automatycznych stabilizatorów, ale wynika również z zastosowania środków stymulacyjnych odpowiadających 21⁄4 % PKB, które przyjęto zgodnie z Europejskim planem naprawy gospodarczej. Zgodnie z programem planuje się, że polityka budżetowa przybierze charakter restrykcyjny w roku 2010 i w późniejszych latach objętych programem, zgodnie z zalecaną przez Radę strategią wyjścia, również z myślą o dokonaniu korekty nadmiernego deficytu do 2013 r. i przywróceniu stabilności finansów publicznych. |
| --- | --- |

(5)

W programie oszacowano, że w 2009 r. deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych wyniósł 11,4 % PKB. Znaczny wzrost deficytu z poziomu 4,1 % PKB w 2008 r. odzwierciedla w dużej mierze wpływ kryzysu na finanse publiczne, w tym działanie automatycznych stabilizatorów, ale wynika również z zastosowania środków stymulacyjnych odpowiadających 21⁄4 % PKB, które przyjęto zgodnie z Europejskim planem naprawy gospodarczej. Zgodnie z programem planuje się, że polityka budżetowa przybierze charakter restrykcyjny w roku 2010 i w późniejszych latach objętych programem, zgodnie z zalecaną przez Radę strategią wyjścia, również z myślą o dokonaniu korekty nadmiernego deficytu do 2013 r. i przywróceniu stabilności finansów publicznych.

| (6) | Zgodnie z programem docelowy poziom deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych w 2010 r. wynosi 9,8 % PKB, a więc znacznie więcej niż deficyt na poziomie 8,1 % PKB planowany w budżecie na 2010 r. To pogorszenie o 1,7 punktu procentowego PKB odzwierciedla sytuację wyjściową z 2009 r. Ustawa budżetowa na 2010 r. obejmuje pewną liczbę działań dyskrecjonalnych zarówno po stronie dochodów, jak i wydatków oraz rozpocznie konsolidację budżetową w Hiszpanii. Jeśli chodzi o dochody, budżet obejmuje m.in. podniesienie stawek VAT od lipca 2010 r., zwiększoną progresywność opodatkowania oszczędności oraz tymczasowe zmniejszenie podatków od MŚP sprzyjające wzrostowi zatrudnienia. Uwzględnia się w nim także dodatkowy wpływ podwyżek podatków od alkoholu i tytoniu wprowadzonych w połowie 2009 r. Po stronie wydatków do budżetu włączono częściowe przedłużenie obowiązywania nowego pakietu inwestycyjnego przeznaczonego dla samorządów lokalnych odpowiadającego 1⁄2 % PKB. Oczekuje się, że oszczędności w bieżących wydatkach, w wysokości 3⁄4 % PKB, skompensują z nadwyżką te wydatki na inwestycje. Ponadto budżet odzwierciedla wycofanie dużej liczby tymczasowych środków stymulacyjnych wdrożonych w 2008 r., takich jak zmniejszenie opodatkowania dochodów z pracy przez wprowadzenie ulgi podatkowej dla osób fizycznych. Oczekuje się, że łączny wpływ wycofania tymczasowych środków stymulacyjnych oraz wprowadzenia nowych działań dyskrecjonalnych zaplanowanych na 2010 r. spowoduje poprawę salda budżetowego o nie więcej niż 13⁄4 punktu procentowego PKB w 2010 r., co byłoby zgodne z zaleceniem Rady z dnia 2 grudnia 2009 r. przyjętym na podstawie art. 126 ust. 7. Oprócz działań zawartych w budżecie na 2010 r., oczekuje się, że konsolidację wzmocni tzw. „plan działań natychmiastowych” na 2010 r., co spowoduje zmniejszenie planowanych w ustawie budżetowej na 2010 r. wydatków o 0,5 % PKB. Kurs polityki budżetowej w 2010 r., mierzony zmianą salda strukturalnego, tj. salda w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o działania jednorazowe i tymczasowe, będzie restrykcyjny, zapewniając poprawę sytuacji o 2 punkty procentowe PKB. |
| --- | --- |

(6)

Zgodnie z programem docelowy poziom deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych w 2010 r. wynosi 9,8 % PKB, a więc znacznie więcej niż deficyt na poziomie 8,1 % PKB planowany w budżecie na 2010 r. To pogorszenie o 1,7 punktu procentowego PKB odzwierciedla sytuację wyjściową z 2009 r. Ustawa budżetowa na 2010 r. obejmuje pewną liczbę działań dyskrecjonalnych zarówno po stronie dochodów, jak i wydatków oraz rozpocznie konsolidację budżetową w Hiszpanii. Jeśli chodzi o dochody, budżet obejmuje m.in. podniesienie stawek VAT od lipca 2010 r., zwiększoną progresywność opodatkowania oszczędności oraz tymczasowe zmniejszenie podatków od MŚP sprzyjające wzrostowi zatrudnienia. Uwzględnia się w nim także dodatkowy wpływ podwyżek podatków od alkoholu i tytoniu wprowadzonych w połowie 2009 r. Po stronie wydatków do budżetu włączono częściowe przedłużenie obowiązywania nowego pakietu inwestycyjnego przeznaczonego dla samorządów lokalnych odpowiadającego 1⁄2 % PKB. Oczekuje się, że oszczędności w bieżących wydatkach, w wysokości 3⁄4 % PKB, skompensują z nadwyżką te wydatki na inwestycje. Ponadto budżet odzwierciedla wycofanie dużej liczby tymczasowych środków stymulacyjnych wdrożonych w 2008 r., takich jak zmniejszenie opodatkowania dochodów z pracy przez wprowadzenie ulgi podatkowej dla osób fizycznych. Oczekuje się, że łączny wpływ wycofania tymczasowych środków stymulacyjnych oraz wprowadzenia nowych działań dyskrecjonalnych zaplanowanych na 2010 r. spowoduje poprawę salda budżetowego o nie więcej niż 13⁄4 punktu procentowego PKB w 2010 r., co byłoby zgodne z zaleceniem Rady z dnia 2 grudnia 2009 r. przyjętym na podstawie art. 126 ust. 7. Oprócz działań zawartych w budżecie na 2010 r., oczekuje się, że konsolidację wzmocni tzw. „plan działań natychmiastowych” na 2010 r., co spowoduje zmniejszenie planowanych w ustawie budżetowej na 2010 r. wydatków o 0,5 % PKB. Kurs polityki budżetowej w 2010 r., mierzony zmianą salda strukturalnego, tj. salda w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o działania jednorazowe i tymczasowe, będzie restrykcyjny, zapewniając poprawę sytuacji o 2 punkty procentowe PKB.

| (7) | Głównym celem średniookresowej strategii budżetowej jest obniżenie deficytu do poziomu poniżej wartości referencyjnej wynoszącej 3 % PKB do 2013 r. zgodnie z zaleceniem Rady z dnia 2 grudnia 2009 r. przyjętym na podstawie art. 126 ust. 7.
  W aktualizacji programu docelowy deficyt wynosi – odpowiednio – 7,5 %, 5,3 % oraz 3 % PKB w latach 2011, 2012 i 2013. Oczekuje się silnego wsparcia konsolidacji w końcowych latach okresu objętego programem dzięki zatwierdzonemu w dniu 29 stycznia 2010 r. tzw. „planowi oszczędnościowemu” dla administracji centralnej na lata 2011–2013, który zostanie szczegółowo przedstawiony w najbliższych miesiącach, oraz jeszcze niezatwierdzonym umowom ramowym, które zawierają wiele nowych środków służących obniżeniu wydatków na szczeblu regionalnym i lokalnym. Celem głównych propozycji zawartych w tym pakiecie jest: (i) praktycznie zamrożenie naboru pracowników w sektorze publicznym; (ii) trwałe ograniczenie zużycia pośredniego, transferów i innych wydatków o 1 punkt procentowy PKB; (iii) zmniejszenie nakładów brutto na środki trwałe o 0,9 % PKB; oraz (iv) obcięcie dotacji o 0,5 % PKB. Zgodnie z programem, średniookresowym celem budżetowym pozostaje utrzymanie równowagi budżetowej w trakcie całego cyklu koniunkturalnego. Zważywszy na najnowsze prognozy i poziom zadłużenia, średniookresowy cel budżetowy jest bardziej niż wystarczająco zgodny z celami paktu. W programie nie przewidziano jednak jego realizacji w okresie objętym programem. |
| --- | --- |

(7)

Głównym celem średniookresowej strategii budżetowej jest obniżenie deficytu do poziomu poniżej wartości referencyjnej wynoszącej 3 % PKB do 2013 r. zgodnie z zaleceniem Rady z dnia 2 grudnia 2009 r. przyjętym na podstawie art. 126 ust. 7.

W aktualizacji programu docelowy deficyt wynosi – odpowiednio – 7,5 %, 5,3 % oraz 3 % PKB w latach 2011, 2012 i 2013. Oczekuje się silnego wsparcia konsolidacji w końcowych latach okresu objętego programem dzięki zatwierdzonemu w dniu 29 stycznia 2010 r. tzw. „planowi oszczędnościowemu” dla administracji centralnej na lata 2011–2013, który zostanie szczegółowo przedstawiony w najbliższych miesiącach, oraz jeszcze niezatwierdzonym umowom ramowym, które zawierają wiele nowych środków służących obniżeniu wydatków na szczeblu regionalnym i lokalnym. Celem głównych propozycji zawartych w tym pakiecie jest: (i) praktycznie zamrożenie naboru pracowników w sektorze publicznym; (ii) trwałe ograniczenie zużycia pośredniego, transferów i innych wydatków o 1 punkt procentowy PKB; (iii) zmniejszenie nakładów brutto na środki trwałe o 0,9 % PKB; oraz (iv) obcięcie dotacji o 0,5 % PKB. Zgodnie z programem, średniookresowym celem budżetowym pozostaje utrzymanie równowagi budżetowej w trakcie całego cyklu koniunkturalnego. Zważywszy na najnowsze prognozy i poziom zadłużenia, średniookresowy cel budżetowy jest bardziej niż wystarczająco zgodny z celami paktu. W programie nie przewidziano jednak jego realizacji w okresie objętym programem.

| (8) | Wyniki budżetowe mogą okazać się gorsze od prognozowanych w całym okresie objętym programem. Zagrożenia te wydają się relatywnie mniejsze w 2010 roku, ale stają się bardziej istotne w roku 2011 i później. Chociaż zawarte w aktualizacji prognozy makroekonomiczne są jedynie nieznacznie optymistyczne w 2010 r., to stają się wyraźnie optymistyczne w późniejszym okresie. Niepewna jest także sytuacja zapowiedzianych działań konsolidacyjnych, w szczególności po 2010 r., które nadal znajdują się na etapie propozycji i muszą zostać bardziej szczegółowo określone, przyjęte i wdrożone. Występuje dodatkowe zagrożenie związane z wynikami budżetowymi rządów regionalnych i samorządów lokalnych, choć umowy ramowe mają je ograniczyć. |
| --- | --- |

(8)

Wyniki budżetowe mogą okazać się gorsze od prognozowanych w całym okresie objętym programem. Zagrożenia te wydają się relatywnie mniejsze w 2010 roku, ale stają się bardziej istotne w roku 2011 i później. Chociaż zawarte w aktualizacji prognozy makroekonomiczne są jedynie nieznacznie optymistyczne w 2010 r., to stają się wyraźnie optymistyczne w późniejszym okresie. Niepewna jest także sytuacja zapowiedzianych działań konsolidacyjnych, w szczególności po 2010 r., które nadal znajdują się na etapie propozycji i muszą zostać bardziej szczegółowo określone, przyjęte i wdrożone. Występuje dodatkowe zagrożenie związane z wynikami budżetowymi rządów regionalnych i samorządów lokalnych, choć umowy ramowe mają je ograniczyć.

| (9) | Szacuje się, że dług brutto sektora instytucji rządowych i samorządowych w 2009 r. wyniósł 55,2 % PKB, znacznie wzrastając z poziomu 39,7 % w roku poprzednim. Do zwiększenia wskaźnika zadłużenia, oprócz dużego wzrostu deficytu i spadku wzrostu PKB, przyczyniła się znaczna wartość rezydualna zmiany długu odzwierciedlająca przede wszystkim wsparcie kredytowe.
  Zgodnie z prognozami wskaźnik zadłużenia wzrośnie o dalsze 19 punktów procentowych w okresie objętym programem, w 2010 r. przekroczy określoną w traktacie wartość referencyjną i osiągnie 74 % PKB do roku 2013, głównie z powodu stałych wysokich deficytów sektora instytucji rządowych i samorządowych. Zmiany wskaźnika zadłużenia mogą być jednak mniej korzystne niż przewidziano w aktualizacji programu, biorąc pod uwagę zagrożenia związane ze scenariuszem makroekonomicznym i celami budżetowymi, potrzebę restrukturyzacji sektora finansowego oraz – w mniejszym stopniu – niepewność co do wpływu gwarancji udzielonych w ramach programu pomocy finansowej. Tendencja wzrostowa długu związana z działaniami podjętymi w celu wsparcia sektora finansowego mogłaby jednak zostać odwrócona w przypadku powodzenia programu wsparcia i operacji finansowych z nim związanych. |
| --- | --- |

(9)

Szacuje się, że dług brutto sektora instytucji rządowych i samorządowych w 2009 r. wyniósł 55,2 % PKB, znacznie wzrastając z poziomu 39,7 % w roku poprzednim. Do zwiększenia wskaźnika zadłużenia, oprócz dużego wzrostu deficytu i spadku wzrostu PKB, przyczyniła się znaczna wartość rezydualna zmiany długu odzwierciedlająca przede wszystkim wsparcie kredytowe.

Zgodnie z prognozami wskaźnik zadłużenia wzrośnie o dalsze 19 punktów procentowych w okresie objętym programem, w 2010 r. przekroczy określoną w traktacie wartość referencyjną i osiągnie 74 % PKB do roku 2013, głównie z powodu stałych wysokich deficytów sektora instytucji rządowych i samorządowych. Zmiany wskaźnika zadłużenia mogą być jednak mniej korzystne niż przewidziano w aktualizacji programu, biorąc pod uwagę zagrożenia związane ze scenariuszem makroekonomicznym i celami budżetowymi, potrzebę restrukturyzacji sektora finansowego oraz – w mniejszym stopniu – niepewność co do wpływu gwarancji udzielonych w ramach programu pomocy finansowej. Tendencja wzrostowa długu związana z działaniami podjętymi w celu wsparcia sektora finansowego mogłaby jednak zostać odwrócona w przypadku powodzenia programu wsparcia i operacji finansowych z nim związanych.

| (10) | Ze średniookresowych prognoz dotyczących długu, w których zakłada się jedynie stopniowy powrót tempa wzrostu PKB do poziomów przewidywanych przed kryzysem oraz przywrócenie obciążeń podatkowych do przedkryzysowego poziomu i które uwzględniają przewidywany wzrost wydatków związanych ze starzeniem się społeczeństwa, wynika, że przewidziana w programie strategia budżetowa – w obecnej formie i bez dalszych zmian polityki – umożliwiłaby ustabilizowanie relacji długu do PKB w terminie do 2020 r. |
| --- | --- |

(10)

Ze średniookresowych prognoz dotyczących długu, w których zakłada się jedynie stopniowy powrót tempa wzrostu PKB do poziomów przewidywanych przed kryzysem oraz przywrócenie obciążeń podatkowych do przedkryzysowego poziomu i które uwzględniają przewidywany wzrost wydatków związanych ze starzeniem się społeczeństwa, wynika, że przewidziana w programie strategia budżetowa – w obecnej formie i bez dalszych zmian polityki – umożliwiłaby ustabilizowanie relacji długu do PKB w terminie do 2020 r.

| (11) | Długoterminowy wpływ starzenia się społeczeństwa na budżet jest wyraźnie powyżej średniej UE, co wynika głównie z bardzo dużego wzrostu udziału wydatków na emerytury w PKB w nadchodzących dekadach. Szacowana w programie sytuacja budżetowa w 2009 r., która jest znacznie gorsza od sytuacji wyjściowej z poprzedniego programu, potęguje wpływ starzenia się społeczeństwa na zachwianie stabilności finansów publicznych. Odnotowano fakt, że w celu wstępnego sfinansowania części przyszłych wydatków emerytalnych gromadzono aktywa w ramach funduszu rezerw emerytalnych. Do zmniejszenia zagrożeń dla stabilności finansów publicznych w długim okresie, które w sprawozdaniu Komisji z 2009 r. na temat długoterminowej stabilności finansów publicznych (3) oceniono jako wysokie, przyczyniłoby się osiągnięcie nadwyżek pierwotnych w perspektywie średnioterminowej oraz realizacja reform strukturalnych.
  Zgodnie z programem w dniu 29 stycznia 2010 r. rząd zaproponował w ramach paktu z Toledo reformę emerytalną, która obejmuje m.in. następujące elementy: (i) stałe podnoszenie wieku emerytalnego do 67 lat oraz możliwość połączenia innych parametrów obecnego systemu z tym wydłużeniem życia zawodowego; (ii) wzmacnianie powiązań pomiędzy składkami a świadczeniami (w tym możliwość ustanowienia rachunków hipotetycznych w części systemu); (iii) elastyczniejszy związek pomiędzy dodatkowymi dobrowolnymi programami emerytalnymi a publicznym systemem zabezpieczenia społecznego; oraz (iv) wystarczająca i skuteczniejsza polityka pomocy rodzinie. |
| --- | --- |

(11)

Długoterminowy wpływ starzenia się społeczeństwa na budżet jest wyraźnie powyżej średniej UE, co wynika głównie z bardzo dużego wzrostu udziału wydatków na emerytury w PKB w nadchodzących dekadach. Szacowana w programie sytuacja budżetowa w 2009 r., która jest znacznie gorsza od sytuacji wyjściowej z poprzedniego programu, potęguje wpływ starzenia się społeczeństwa na zachwianie stabilności finansów publicznych. Odnotowano fakt, że w celu wstępnego sfinansowania części przyszłych wydatków emerytalnych gromadzono aktywa w ramach funduszu rezerw emerytalnych. Do zmniejszenia zagrożeń dla stabilności finansów publicznych w długim okresie, które w sprawozdaniu Komisji z 2009 r. na temat długoterminowej stabilności finansów publicznych (3) oceniono jako wysokie, przyczyniłoby się osiągnięcie nadwyżek pierwotnych w perspektywie średnioterminowej oraz realizacja reform strukturalnych.

Zgodnie z programem w dniu 29 stycznia 2010 r. rząd zaproponował w ramach paktu z Toledo reformę emerytalną, która obejmuje m.in. następujące elementy: (i) stałe podnoszenie wieku emerytalnego do 67 lat oraz możliwość połączenia innych parametrów obecnego systemu z tym wydłużeniem życia zawodowego; (ii) wzmacnianie powiązań pomiędzy składkami a świadczeniami (w tym możliwość ustanowienia rachunków hipotetycznych w części systemu); (iii) elastyczniejszy związek pomiędzy dodatkowymi dobrowolnymi programami emerytalnymi a publicznym systemem zabezpieczenia społecznego; oraz (iv) wystarczająca i skuteczniejsza polityka pomocy rodzinie.

| (12) | Chociaż średniookresowe ramy budżetowe stanowiły przydatne narzędzie wspierania wieloletniego planowania budżetowego i przyniosły ogólnie dobre wyniki w przeszłości, wyniki te pogorszyły się począwszy od 2008 r. Istniejące krajowe ramy budżetowe zostały wzmocnione dzięki reformie wprowadzonej w 2007 r. ustawą o stabilności budżetowej ustanawiającą zasadę stabilności budżetowej w trakcie całego cyklu koniunkturalnego. Dzięki temu możliwe było określenie celów budżetowych w oparciu o etap cyklu koniunkturalnego. W 2009 r. margines elastyczności tych przepisów został maksymalnie wykorzystany, ponieważ w drodze wyjątku zezwolono regionalnym i lokalnym organom administracji na przedstawianie wyższych deficytów od deficytów pierwotnie przewidzianych w ramach budżetowych. Jednak zatwierdzenie z regionami i samorządami umów ramowych na rzecz stabilności finansów publicznych przyczyni się – po pełnym wdrożeniu – do ustanowienia instrumentu pozwalającego przyjmować i monitorować ich plany restrukturyzacji wydatków o podobnej treści co plan administracji centralnej. |
| --- | --- |

(12)

Chociaż średniookresowe ramy budżetowe stanowiły przydatne narzędzie wspierania wieloletniego planowania budżetowego i przyniosły ogólnie dobre wyniki w przeszłości, wyniki te pogorszyły się począwszy od 2008 r. Istniejące krajowe ramy budżetowe zostały wzmocnione dzięki reformie wprowadzonej w 2007 r. ustawą o stabilności budżetowej ustanawiającą zasadę stabilności budżetowej w trakcie całego cyklu koniunkturalnego. Dzięki temu możliwe było określenie celów budżetowych w oparciu o etap cyklu koniunkturalnego. W 2009 r. margines elastyczności tych przepisów został maksymalnie wykorzystany, ponieważ w drodze wyjątku zezwolono regionalnym i lokalnym organom administracji na przedstawianie wyższych deficytów od deficytów pierwotnie przewidzianych w ramach budżetowych. Jednak zatwierdzenie z regionami i samorządami umów ramowych na rzecz stabilności finansów publicznych przyczyni się – po pełnym wdrożeniu – do ustanowienia instrumentu pozwalającego przyjmować i monitorować ich plany restrukturyzacji wydatków o podobnej treści co plan administracji centralnej.

| (13) | W programie podkreśla się znaczenie jakości finansów publicznych jako głównego elementu strategii wyjścia w Hiszpanii. W tym względzie w programie przedstawiono pewne reformy, których celem jest poprawa gospodarności i skuteczności wydatków sektora instytucji publicznych i samorządowych, a także zmiana struktury systemu podatkowego. Po stronie dochodów reformy te obejmują zmiany struktury hiszpańskiego systemu podatkowego, takie jak wycofanie ulg podatkowych od dochodów z pracy, zwiększoną progresywność opodatkowania oszczędności oraz podniesienie stawek VAT. Po stronie wydatków priorytetowo traktuje się wydatki produktywne, zwłaszcza na edukację oraz badania i rozwój, oraz konieczność ograniczenia pośredniego spożycia publicznego, co odzwierciedla spadek o 4,3 punkty procentowe PKB w latach 2011–2013. |
| --- | --- |

(13)

W programie podkreśla się znaczenie jakości finansów publicznych jako głównego elementu strategii wyjścia w Hiszpanii. W tym względzie w programie przedstawiono pewne reformy, których celem jest poprawa gospodarności i skuteczności wydatków sektora instytucji publicznych i samorządowych, a także zmiana struktury systemu podatkowego. Po stronie dochodów reformy te obejmują zmiany struktury hiszpańskiego systemu podatkowego, takie jak wycofanie ulg podatkowych od dochodów z pracy, zwiększoną progresywność opodatkowania oszczędności oraz podniesienie stawek VAT. Po stronie wydatków priorytetowo traktuje się wydatki produktywne, zwłaszcza na edukację oraz badania i rozwój, oraz konieczność ograniczenia pośredniego spożycia publicznego, co odzwierciedla spadek o 4,3 punkty procentowe PKB w latach 2011–2013.

| (14) | Ogólnie rzecz biorąc, określona w programie strategia budżetowa na 2010 r. jest zasadniczo zgodna z zaleceniem Rady z dnia 2 grudnia 2009 r. przyjętym na podstawie art. 126 ust. 7. Począwszy od 2011 r., zważywszy na zagrożenia, strategia budżetowa może jednak nie być w pełni zgodna z zaleceniem Rady przyjętym na podstawie art. 126 ust. 7. Chociaż strategia budżetowa zmierzająca do obniżenia deficytu do poziomu poniżej 3 % PKB – w obecnej formie – jest zgodna z zaleceniami, to biorąc pod uwagę wyżej wymienione zagrożenia, dokonanie korekty nadmiernego deficytu w wyznaczonym terminie nie jest jeszcze zapewnione, a średni wysiłek fiskalny może nie wystarczyć do osiągnięcia zalecanego minimalnego poziomu 11⁄2 % PKB rocznie w całym okresie. W szczególności strategia budżetowa jest obarczona ryzykiem ze względu na optymistyczny scenariusz makroekonomiczny po 2010 r., co może spowodować, że wzrost gospodarczy przyczyni się do konsolidacji budżetowej w mniejszym zakresie niż przewidziano w programie. Ponadto należy w bardziej szczegółowy sposób określić ścieżkę korekty po 2010 r. pod kątem przyjęcia konkretnych środków. Strategia budżetowa może także nie być wystarczająca do przywrócenia spadkowej tendencji wskaźnika zadłużenia. W celu uniknięcia tych zagrożeń należy wesprzeć strategię w pełni określonymi działaniami po 2010 r. oraz wystarczająco wzmocnić plany na końcowe lata okresu objętego programem. Wydaje się to właściwe także z uwagi na prognozowany szybki wzrost wskaźnika zadłużenia oraz wydatków związanych ze starzeniem się społeczeństwa, a także na wyzwania związane z osiągnięciem przez Hiszpanię trwałej korekty. |
| --- | --- |

(14)

Ogólnie rzecz biorąc, określona w programie strategia budżetowa na 2010 r. jest zasadniczo zgodna z zaleceniem Rady z dnia 2 grudnia 2009 r. przyjętym na podstawie art. 126 ust. 7. Począwszy od 2011 r., zważywszy na zagrożenia, strategia budżetowa może jednak nie być w pełni zgodna z zaleceniem Rady przyjętym na podstawie art. 126 ust. 7. Chociaż strategia budżetowa zmierzająca do obniżenia deficytu do poziomu poniżej 3 % PKB – w obecnej formie – jest zgodna z zaleceniami, to biorąc pod uwagę wyżej wymienione zagrożenia, dokonanie korekty nadmiernego deficytu w wyznaczonym terminie nie jest jeszcze zapewnione, a średni wysiłek fiskalny może nie wystarczyć do osiągnięcia zalecanego minimalnego poziomu 11⁄2 % PKB rocznie w całym okresie. W szczególności strategia budżetowa jest obarczona ryzykiem ze względu na optymistyczny scenariusz makroekonomiczny po 2010 r., co może spowodować, że wzrost gospodarczy przyczyni się do konsolidacji budżetowej w mniejszym zakresie niż przewidziano w programie. Ponadto należy w bardziej szczegółowy sposób określić ścieżkę korekty po 2010 r. pod kątem przyjęcia konkretnych środków. Strategia budżetowa może także nie być wystarczająca do przywrócenia spadkowej tendencji wskaźnika zadłużenia. W celu uniknięcia tych zagrożeń należy wesprzeć strategię w pełni określonymi działaniami po 2010 r. oraz wystarczająco wzmocnić plany na końcowe lata okresu objętego programem. Wydaje się to właściwe także z uwagi na prognozowany szybki wzrost wskaźnika zadłużenia oraz wydatków związanych ze starzeniem się społeczeństwa, a także na wyzwania związane z osiągnięciem przez Hiszpanię trwałej korekty.

| (15) | Jeśli chodzi o wymagania odnośnie do danych określone w kodeksie postępowania dotyczącym programów stabilności i konwergencji, w programie odnotowano brak pewnych danych obowiązkowych i opcjonalnych (4). W zaleceniu z dnia 2 grudnia 2009 r. przyjętym na podstawie art. 126 ust. 7, które ma na celu likwidację nadmiernego deficytu, Rada wezwała także Hiszpanię do przedstawienia sprawozdania z postępów poczynionych w realizacji zaleceń Rady w oddzielnym rozdziale aktualizacji programów stabilności (5). |
| --- | --- |

(15)

Jeśli chodzi o wymagania odnośnie do danych określone w kodeksie postępowania dotyczącym programów stabilności i konwergencji, w programie odnotowano brak pewnych danych obowiązkowych i opcjonalnych (4). W zaleceniu z dnia 2 grudnia 2009 r. przyjętym na podstawie art. 126 ust. 7, które ma na celu likwidację nadmiernego deficytu, Rada wezwała także Hiszpanię do przedstawienia sprawozdania z postępów poczynionych w realizacji zaleceń Rady w oddzielnym rozdziale aktualizacji programów stabilności (5).

Podsumowując, należy stwierdzić, że obecny kryzys ma poważny wpływ na hiszpańskie finanse publiczne, przy bardzo wysokim deficycie przewidywanym na 2009 r. i szybko rosnącym wskaźniku zadłużenia sektora instytucji rządowych i samorządowych. Celem przedstawionym w aktualizacji programu stabilności jest kontynuacja znacznej konsolidacji budżetowej począwszy od 2010 r. z zamiarem obniżenia deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych do poziomu 3 % PKB do roku 2013. Konsolidacja budżetowa ma zasadnicze znaczenie, ponieważ rosnące deficyty budżetowe i dług mogą szkodzić trwałemu wzrostowi gospodarczemu w perspektywie średnioterminowej. Ponadto poprawa długoterminowej stabilności budżetowej powinna mieć priorytetowy charakter także w świetle prognozowanego wysokiego wzrostu wydatków publicznych związanych ze starzeniem się społeczeństwa. Realizacja ambitnej ścieżki konsolidacji może jednak wymagać dodatkowych wysiłków, w szczególności w świetle wyraźnie optymistycznych założeń makroekonomicznych oraz związanego z nimi zagrożenia, że wzrost gospodarczy przyczyni się do konsolidacji budżetowej w mniejszym stopniu niż zakładano, oraz możliwych trudności w uzyskaniu zakładanego poziomu dochodów w końcowych latach okresu objętego programem. Jednocześnie ścieżka korekty nie znajduje pełnego wsparcia w postaci konkretnych działań w latach następujących po roku 2010. Prawidłowo funkcjonujące ramy budżetowe, obejmujące regulację relacji między poszczególnymi poziomami sektora instytucji rządowych i samorządowych, stanowią istotny instrument wspierający realizację ambitnych planów konsolidacyjnych w sytuacji znacznej decentralizacji budżetowej. Ponadto dalsza poprawa jakości finansów publicznych jest ważna również ze względu na wspieranie płynnego dostosowania gospodarki w kontekście konieczności skorygowania istniejących zaburzeń równowagi makroekonomicznej, a zwłaszcza nierównowagi zewnętrznej, przede wszystkim przez doprowadzenie do wzrostu potencjalnego PKB, sprzyjanie tworzeniu miejsc pracy i zwiększanie konkurencyjności.

W świetle powyższej oceny oraz zalecenia z dnia 2 grudnia 2009 r. przyjętego na podstawie art. 126 ust. 7 TFUE, wzywa się Hiszpanię do:

| (i) | rygorystycznego wdrażania ambitnych planów budżetowych przewidzianych w programie w celu dokonania korekty nadmiernego deficytu do 2013 r., przy wsparciu tych planów konkretnymi działaniami w latach następujących po 2010 r., oraz gotowości do przyjęcia dodatkowych działań konsolidacyjnych w przypadku potwierdzenia się zagrożeń związanych z faktem, że scenariusz makroekonomiczny zawarty w programie jest bardziej optymistyczny niż scenariusz, na którym opiera się zalecenie wydane na podstawie art. 126 ust. 7; a także wykorzystania zgodnie z zaleceniem w sprawie likwidacji nadmiernego deficytu wszelkich dodatkowych możliwości niezależnych od wysiłków fiskalnych, począwszy od lepszych warunków gospodarczych, w celu przyspieszenia redukcji wskaźnika zadłużenia brutto do poziomu wartości referencyjnej wynoszącej 60 % PKB; |
| --- | --- |

(i)

rygorystycznego wdrażania ambitnych planów budżetowych przewidzianych w programie w celu dokonania korekty nadmiernego deficytu do 2013 r., przy wsparciu tych planów konkretnymi działaniami w latach następujących po 2010 r., oraz gotowości do przyjęcia dodatkowych działań konsolidacyjnych w przypadku potwierdzenia się zagrożeń związanych z faktem, że scenariusz makroekonomiczny zawarty w programie jest bardziej optymistyczny niż scenariusz, na którym opiera się zalecenie wydane na podstawie art. 126 ust. 7; a także wykorzystania zgodnie z zaleceniem w sprawie likwidacji nadmiernego deficytu wszelkich dodatkowych możliwości niezależnych od wysiłków fiskalnych, począwszy od lepszych warunków gospodarczych, w celu przyspieszenia redukcji wskaźnika zadłużenia brutto do poziomu wartości referencyjnej wynoszącej 60 % PKB;

| (ii) | poprawy długoterminowej stabilności finansów publicznych m.in. przez wdrożenie reform systemu emerytalnego proponowanych przez rząd w związku z prognozowanym wzrostem wydatków związanych ze starzeniem się społeczeństwa i szybkim wzrostem wskaźnika zadłużenia sektora instytucji rządowych i samorządowych; |
| --- | --- |

(ii)

poprawy długoterminowej stabilności finansów publicznych m.in. przez wdrożenie reform systemu emerytalnego proponowanych przez rząd w związku z prognozowanym wzrostem wydatków związanych ze starzeniem się społeczeństwa i szybkim wzrostem wskaźnika zadłużenia sektora instytucji rządowych i samorządowych;

| (iii) | zapewnienia skutecznego wspierania realizacji przedstawionych średniookresowych planów budżetowych na wszystkich szczeblach sektora instytucji rządowych i samorządowych przy pomocy ram budżetowych oraz ścisłego monitorowania zgodności z celami budżetowymi w ciągu całego roku; |
| --- | --- |

(iii)

zapewnienia skutecznego wspierania realizacji przedstawionych średniookresowych planów budżetowych na wszystkich szczeblach sektora instytucji rządowych i samorządowych przy pomocy ram budżetowych oraz ścisłego monitorowania zgodności z celami budżetowymi w ciągu całego roku;

| (iv) | zadbania o to, by działania w zakresie konsolidacji budżetowej zmierzały także do dalszej poprawy jakości finansów publicznych wobec konieczności dalszego korygowania istniejących zaburzeń równowagi makroekonomicznej. |
| --- | --- |

(iv)

zadbania o to, by działania w zakresie konsolidacji budżetowej zmierzały także do dalszej poprawy jakości finansów publicznych wobec konieczności dalszego korygowania istniejących zaburzeń równowagi makroekonomicznej.

Hiszpanię wzywa się ponadto do lepszego stosowania się do wymagań odnośnie do danych określonych w kodeksie postępowania.

Porównanie głównych prognoz makroekonomicznych i budżetowych

| | 2008 | 2009 | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Realny PKB
  (zmiana w %) | PS luty 2010 | 0,9 | –3,6 | –0,3 | 1,8 | 2,9 | 3,1 |
| KOM listopad 2009 | 0,9 | –3,7 | –0,8 | 1,0 | nd. | nd. |
| PS styczeń 2009 | 1,2 | –1,6 | 1,2 | 2,6 | 1,2 | 2,6 |
| Inflacja HICP
  (%) | PS luty 2010 | nd. | nd. | nd. | nd. | nd. | nd. |
| KOM listopad 2009 | 4,1 | –0,4 | 0,8 | 2,0 | nd. | nd. |
| PS styczeń 2009 | nd. | nd. | nd. | nd. | nd. | nd. |
| Luka produktowa (6)

  (% potencjalnego PKB) | PS luty 2010 | 0,6 | –3,5 | –4,4 | –3,2 | –1,6 | –0,2 |
| KOM listopad 2009 | 0,8 | –2,8 | –3,6 | –2,6 | nd. | nd. |
| PS styczeń 2009 | 0,8 | –2,3 | –3,4 | nd. | nd. | nd. |
| Wierzytelności/zadłużenie netto wobec reszty świata
  (% PKB) | PS luty 2010 | –9,1 | –4,9 | –4,2 | –3,8 | –3,6 | –3,5 |
| KOM listopad 2009 | –9,1 | –4,5 | –3,7 | –3,3 | nd. | nd. |
| PS styczeń 2009 | –9,2 | –6,6 | –5,8 | –5,4 | nd. | nd. |
| Dochody sektora instytucji rządowych i samorządowych
  (% PKB) | PS luty 2010 | 37,0 | 34,6 | 35,7 | 36,7 | 37,5 | 38,3 |
| KOM listopad 2009 | 37,0 | 34,0 | 35,6 | 36,0 | nd. | nd. |
| PS styczeń 2009 | 37,0 | 37,5 | 38,3 | 38,7 | nd. | nd. |
| Wydatki sektora instytucji rządowych i samorządowych
  (% PKB) | PS luty 2010 | 41,1 | 46,1 | 45,5 | 44,2 | 42,8 | 41,3 |
| KOM listopad 2009 | 41,1 | 45,2 | 45,6 | 45,3 | nd. | nd. |
| PS styczeń 2009 | 40,4 | 43,3 | 43,1 | 42,6 | nd. | nd. |
| Saldo sektora instytucji rządowych i samorządowych
  (% PKB) | PS luty 2010 | –4,1 | –11,4 | –9,8 | –7,5 | –5,3 | –3,0 |
| KOM listopad 2009 | –4,1 | –11,2 | –10,1 | –9,3 | nd. | nd. |
| PS styczeń 2009 | –3,4 | –6,2 | –5,7 | nd. | nd. | nd. |
| Saldo pierwotne
  (% PKB) | PS luty 2010 | –2,5 | –9,6 | –7,7 | –4,9 | –2,3 | 0,1 |
| KOM listopad 2009 | –2,5 | –9,4 | –7,6 | –6,3 | nd. | nd. |
| PS styczeń 2009 | –1,9 | –4,1 | –2,9 | –1,9 | nd. | nd. |
| Saldo w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne (6)

  (% PKB) | PS luty 2010 | –4,3 | –9,9 | –7,9 | –6,1 | –4,6 | –2,9 |
| KOM listopad 2009 | –4,4 | –10,0 | –8,5 | –8,1 | nd. | nd. |
| PS styczeń 2009 | –3,7 | –5,2 | –4,2 | nd. | nd. | nd. |
| Saldo strukturalne (7)

  (% PKB) | PS luty 2010 | –4,3 | –9,9 | –7,9 | –6,1 | –4,6 | –2,9 |
| KOM listopad 2009 | –4,1 | –9,3 | –8,5 | –8,1 | nd. | nd. |
| PS styczeń 2009 | –3,3 | –4,6 | –4,2 | nd. | nd. | nd. |
| Dług brutto sektora instytucji rządowych i samorządowych
  (% PKB) | PS luty 2010 | 39,7 | 55,2 | 65,9 | 71,9 | 74,3 | 74,1 |
| KOM listopad 2009 | 39,7 | 54,3 | 66,3 | 74,0 | nd. | nd. |
| PS styczeń 2009 | 39,5 | 47,3 | 51,6 | 53,7 | nd. | nd. |
| Program stabilności (PS); prognozy służb Komisji z jesieni 2009 r. (KOM); obliczenia służb Komisji. |

2008

2009

2010

2011

2012

2013

Realny PKB

(zmiana w %)

PS luty 2010

0,9

–3,6

–0,3

1,8

2,9

3,1

KOM listopad 2009

0,9

–3,7

–0,8

1,0

nd.

nd.

PS styczeń 2009

1,2

–1,6

1,2

2,6

1,2

2,6

Inflacja HICP

(%)

PS luty 2010

nd.

nd.

nd.

nd.

nd.

nd.

KOM listopad 2009

4,1

–0,4

0,8

2,0

nd.

nd.

PS styczeń 2009

nd.

nd.

nd.

nd.

nd.

nd.

Luka produktowa (6)

(% potencjalnego PKB)

PS luty 2010

0,6

–3,5

–4,4

–3,2

–1,6

–0,2

KOM listopad 2009

0,8

–2,8

–3,6

–2,6

nd.

nd.

PS styczeń 2009

0,8

–2,3

–3,4

nd.

nd.

nd.

Wierzytelności/zadłużenie netto wobec reszty świata

(% PKB)

PS luty 2010

–9,1

–4,9

–4,2

–3,8

–3,6

–3,5

KOM listopad 2009

–9,1

–4,5

–3,7

–3,3

nd.

nd.

PS styczeń 2009

–9,2

–6,6

–5,8

–5,4

nd.

nd.

Dochody sektora instytucji rządowych i samorządowych

(% PKB)

PS luty 2010

37,0

34,6

35,7

36,7

37,5

38,3

KOM listopad 2009

37,0

34,0

35,6

36,0

nd.

nd.

PS styczeń 2009

37,0

37,5

38,3

38,7

nd.

nd.

Wydatki sektora instytucji rządowych i samorządowych

(% PKB)

PS luty 2010

41,1

46,1

45,5

44,2

42,8

41,3

KOM listopad 2009

41,1

45,2

45,6

45,3

nd.

nd.

PS styczeń 2009

40,4

43,3

43,1

42,6

nd.

nd.

Saldo sektora instytucji rządowych i samorządowych

(% PKB)

PS luty 2010

–4,1

–11,4

–9,8

–7,5

–5,3

–3,0

KOM listopad 2009

–4,1

–11,2

–10,1

–9,3

nd.

nd.

PS styczeń 2009

–3,4

–6,2

–5,7

nd.

nd.

nd.

Saldo pierwotne

(% PKB)

PS luty 2010

–2,5

–9,6

–7,7

–4,9

–2,3

0,1

KOM listopad 2009

–2,5

–9,4

–7,6

–6,3

nd.

nd.

PS styczeń 2009

–1,9

–4,1

–2,9

–1,9

nd.

nd.

Saldo w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne (6)

(% PKB)

PS luty 2010

–4,3

–9,9

–7,9

–6,1

–4,6

–2,9

KOM listopad 2009

–4,4

–10,0

–8,5

–8,1

nd.

nd.

PS styczeń 2009

–3,7

–5,2

–4,2

nd.

nd.

nd.

Saldo strukturalne (7)

(% PKB)

PS luty 2010

–4,3

–9,9

–7,9

–6,1

–4,6

–2,9

KOM listopad 2009

–4,1

–9,3

–8,5

–8,1

nd.

nd.

PS styczeń 2009

–3,3

–4,6

–4,2

nd.

nd.

nd.

Dług brutto sektora instytucji rządowych i samorządowych

(% PKB)

PS luty 2010

39,7

55,2

65,9

71,9

74,3

74,1

KOM listopad 2009

39,7

54,3

66,3

74,0

nd.

nd.

PS styczeń 2009

39,5

47,3

51,6

53,7

nd.

nd.

Program stabilności (PS); prognozy służb Komisji z jesieni 2009 r. (KOM); obliczenia służb Komisji.

---

(1)  Dz.U. L 209 z 2.8.1997, s. 1. Dokumenty przywołane w niniejszym tekście są dostępne na następującej stronie internetowej: http://ec.europa.eu/economy_finance/sgp/index_en.htm

(2)  Ocena uwzględnia w szczególności prognozę służb Komisji z jesieni 2009 r., a także inne informacje, które uzyskano od tego czasu, takie jak śródokresowa prognoza służb Komisji z 2010 r.

(3)  W konkluzjach Rady z dnia 10 listopada 2009 r. na temat stabilności finansów publicznych „Rada apeluje do państw członkowskich, by w przygotowywanych programach stabilności i konwergencji skupiły się na strategiach ukierunkowanych na stabilność” oraz „wzywa Komisję, by wraz z Komitetem Polityki Gospodarczej i Komitetem Ekonomiczno-Finansowym kontynuowała opracowywanie metod służących ocenie długoterminowej stabilności finansów publicznych, tak aby były one gotowe na czas przed przygotowaniem kolejnego sprawozdania na temat stabilności”, które jest przewidziane na rok 2012.

(4)  W szczególności nie zostały przedstawione dane na temat wydajności pracy, przepracowanych godzin oraz działań jednorazowych i tymczasowych.

(5)  Hiszpania zasadniczo dostosowała się do tego zalecenia, choć sprawozdania nie zamieszczono w osobnym rozdziale, lecz włączono do rozdziału na temat średniookresowej strategii budżetowej.

(6)  Podane w programie wartości luki produktowej oraz salda w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne zostały przeliczone przez służby Komisji na podstawie informacji zawartych w programach.

(7)  Saldo w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o działania jednorazowe i tymczasowe. Zgodnie z najnowszym programem dane na temat działań jednorazowych i tymczasowych są niedostępne, natomiast według prognozy służb Komisji z jesieni 2009 r. działania te wynoszą – 0,3 % PKB w 2008 r. i 0,7 % PKB w roku 2009.

Źródło:

Program stabilności (PS); prognozy służb Komisji z jesieni 2009 r. (KOM); obliczenia służb Komisji.

---

| 4.6.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 146/7 |
| --- | --- | --- | --- |

4.6.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 146/7

---

OPINIA RADY

w sprawie zaktualizowanego programu konwergencji na lata 2009–2012 przedstawionego przez Szwecję

2010/C 146/02

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1466/97 z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie wzmocnienia nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych (1), w szczególności jego art. 9 ust. 3,

uwzględniając zalecenie Komisji,

po zasięgnięciu opinii Komitetu Ekonomiczno-Finansowego,

PRZEDSTAWIA NINIEJSZĄ OPINIĘ:

| (1) | W dniu 26 kwietnia 2010 r. Rada przeanalizowała zaktualizowany program konwergencji na lata 2009–2012 przedstawiony przez Szwecję. |
| --- | --- |

(1)

W dniu 26 kwietnia 2010 r. Rada przeanalizowała zaktualizowany program konwergencji na lata 2009–2012 przedstawiony przez Szwecję.

| (2) | Po tym jak gospodarka szwedzka bardzo ucierpiała na skutek recesji pod koniec 2008 roku, sytuacja ustabilizowała się, ale wzrost PKB w 2009 roku był ujemny. Co dość nietypowe dla tej fazy cyklu, siłą napędową gospodarki szwedzkiej jest przede wszystkim popyt konsumencki, natomiast produkcja przemysłowa, inwestycje i eksport utrzymują się na niskim poziomie, po wcześniejszych znacznych spadkach. Wydatkom gospodarstw domowych pomaga sprzyjająca polityka budżetowa i pieniężna oraz stabilizacja na rynkach finansowych. Do wzrostu zaufania konsumentów przyczyniły się również lepsze prognozy dotyczące rynku pracy, wzrost indeksów giełdowych i powrót tendencji wzrostowej cen nieruchomości. Wraz z tym, jak gospodarka Szwecji pogrążała się w recesji, w ciągu niecałego roku waluta tego kraju osłabiła się o niemal 30 % w ujęciu ważonym obrotami handlowymi, lecz od tego czasu odzyskała około trzech czwartych utraconej wartości. Jej umocnienie się w ostatnim okresie powinno przyczynić się do osłabienia presji inflacyjnej, która i tak pozostaje umiarkowana ze względu na poważną stagnację w gospodarce. Recesja i podjęte w odpowiedzi na nią środki polityki budżetowej sprawiły, że saldo sektora publicznego przeszło z zanotowanej w 2008 roku nadwyżki w wysokości 2,5 % PKB w deficyt równy 0,8 % PKB w roku 2009. Najważniejszym wyzwaniem mającym zapewnić stabilność finansów publicznych będzie niedopuszczenie do tego, aby prawdopodobnie niewielka dynamika tworzenia nowych miejsc pracy podczas ożywienia gospodarczego doprowadziła do trwałych negatywnych konsekwencji dla długotrwałego bezrobocia i do trwałego spadku podaży siły roboczej. W tym zakresie istotne będzie utrzymanie wysokiej jakości aktywnej polityki rynku pracy mimo zwiększenia jej zakresu. Kolejnym wyzwaniem dla decydentów politycznych będzie staranne zaplanowanie wycofywania poszczególnych środków stymulacyjnych w taki sposób, by nie zdusić ożywienia w zarodku ani nie doprowadzić do nagromadzenia się zaburzeń równowagi, które mogłyby zdestabilizować sektor gospodarstw domowych. |
| --- | --- |

(2)

Po tym jak gospodarka szwedzka bardzo ucierpiała na skutek recesji pod koniec 2008 roku, sytuacja ustabilizowała się, ale wzrost PKB w 2009 roku był ujemny. Co dość nietypowe dla tej fazy cyklu, siłą napędową gospodarki szwedzkiej jest przede wszystkim popyt konsumencki, natomiast produkcja przemysłowa, inwestycje i eksport utrzymują się na niskim poziomie, po wcześniejszych znacznych spadkach. Wydatkom gospodarstw domowych pomaga sprzyjająca polityka budżetowa i pieniężna oraz stabilizacja na rynkach finansowych. Do wzrostu zaufania konsumentów przyczyniły się również lepsze prognozy dotyczące rynku pracy, wzrost indeksów giełdowych i powrót tendencji wzrostowej cen nieruchomości. Wraz z tym, jak gospodarka Szwecji pogrążała się w recesji, w ciągu niecałego roku waluta tego kraju osłabiła się o niemal 30 % w ujęciu ważonym obrotami handlowymi, lecz od tego czasu odzyskała około trzech czwartych utraconej wartości. Jej umocnienie się w ostatnim okresie powinno przyczynić się do osłabienia presji inflacyjnej, która i tak pozostaje umiarkowana ze względu na poważną stagnację w gospodarce. Recesja i podjęte w odpowiedzi na nią środki polityki budżetowej sprawiły, że saldo sektora publicznego przeszło z zanotowanej w 2008 roku nadwyżki w wysokości 2,5 % PKB w deficyt równy 0,8 % PKB w roku 2009. Najważniejszym wyzwaniem mającym zapewnić stabilność finansów publicznych będzie niedopuszczenie do tego, aby prawdopodobnie niewielka dynamika tworzenia nowych miejsc pracy podczas ożywienia gospodarczego doprowadziła do trwałych negatywnych konsekwencji dla długotrwałego bezrobocia i do trwałego spadku podaży siły roboczej. W tym zakresie istotne będzie utrzymanie wysokiej jakości aktywnej polityki rynku pracy mimo zwiększenia jej zakresu. Kolejnym wyzwaniem dla decydentów politycznych będzie staranne zaplanowanie wycofywania poszczególnych środków stymulacyjnych w taki sposób, by nie zdusić ożywienia w zarodku ani nie doprowadzić do nagromadzenia się zaburzeń równowagi, które mogłyby zdestabilizować sektor gospodarstw domowych.

| (3) | Choć spadek realnego PKB, jaki odnotowano w warunkach obecnego kryzysu, ma w znacznej mierze charakter cykliczny, to negatywne skutki odnoszą się także do produktu potencjalnego. Kryzys może ponadto wpłynąć na wzrost potencjalny w średniej perspektywie, za sprawą zmniejszenia inwestycji, ograniczeń w dostępie do kredytu i wzrostu bezrobocia strukturalnego. Skutki kryzysu gospodarczego nakładają się ponadto na negatywny wpływ starzenia się społeczeństwa na produkt potencjalny i stabilność finansów publicznych. W tej sytuacji istotne będzie przyspieszenie tempa reform strukturalnych celem wsparcia wzrostu potencjalnego. Szczególnie ważne jest, aby Szwecja podjęła reformy w dziedzinach konkurencji i uczestnictwa w rynku pracy. |
| --- | --- |

(3)

Choć spadek realnego PKB, jaki odnotowano w warunkach obecnego kryzysu, ma w znacznej mierze charakter cykliczny, to negatywne skutki odnoszą się także do produktu potencjalnego. Kryzys może ponadto wpłynąć na wzrost potencjalny w średniej perspektywie, za sprawą zmniejszenia inwestycji, ograniczeń w dostępie do kredytu i wzrostu bezrobocia strukturalnego. Skutki kryzysu gospodarczego nakładają się ponadto na negatywny wpływ starzenia się społeczeństwa na produkt potencjalny i stabilność finansów publicznych. W tej sytuacji istotne będzie przyspieszenie tempa reform strukturalnych celem wsparcia wzrostu potencjalnego. Szczególnie ważne jest, aby Szwecja podjęła reformy w dziedzinach konkurencji i uczestnictwa w rynku pracy.

| (4) | Scenariusz makroekonomiczny, oparty na ustawie budżetowej na 2010 rok, która została przedłożona parlamentowi we wrześniu 2009 roku, przewiduje, że tempo wzrostu realnego PKB przyspieszy z poziomu – 5,2 % w 2009 roku do 0,6 % w roku 2010 i do średnio 3,5 % w pozostałych latach okresu objętego programem. Z dostępnych obecnie informacji wynika, że scenariusz ten oparty jest na ostrożnych założeniach dotyczących wzrostu w 2010 roku oraz na wyraźnie optymistycznych założeniach dotyczących lat późniejszych, biorąc pod uwagę fakt, że przewidywana dynamika wzrostu znacznie przekracza szacowany wzrost potencjalny w perspektywie średnioterminowej. W tej sytuacji zawarte w programie przewidywania dotyczące inflacji wydają się nieco zaniżone, choć może to wynikać ze spodziewanego umocnienia się szwedzkiej waluty. |
| --- | --- |

(4)

Scenariusz makroekonomiczny, oparty na ustawie budżetowej na 2010 rok, która została przedłożona parlamentowi we wrześniu 2009 roku, przewiduje, że tempo wzrostu realnego PKB przyspieszy z poziomu – 5,2 % w 2009 roku do 0,6 % w roku 2010 i do średnio 3,5 % w pozostałych latach okresu objętego programem. Z dostępnych obecnie informacji wynika, że scenariusz ten oparty jest na ostrożnych założeniach dotyczących wzrostu w 2010 roku oraz na wyraźnie optymistycznych założeniach dotyczących lat późniejszych, biorąc pod uwagę fakt, że przewidywana dynamika wzrostu znacznie przekracza szacowany wzrost potencjalny w perspektywie średnioterminowej. W tej sytuacji zawarte w programie przewidywania dotyczące inflacji wydają się nieco zaniżone, choć może to wynikać ze spodziewanego umocnienia się szwedzkiej waluty.

| (5) | W programie ocenia się, że w 2009 roku deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych wyniósł 2,2 % PKB. Poważne pogorszenie salda tego sektora w porównaniu z rokiem 2008, w którym zanotowano nadwyżkę w wysokości 2,5 % PKB, jest następstwem kryzysu, który doprowadził do zadziałania automatycznych stabilizatorów oraz przyjęcia przez rząd – zgodnie z europejskim planem naprawy gospodarczej – uznaniowych środków stymulacyjnych odpowiadających około 11⁄2 % PKB (ponad 21⁄2 % z uwzględnieniem 2010 roku). Przyczyną tego pogorszenia jest przede wszystkim spadek dochodów podatkowych w następstwie zmniejszenia liczby przepracowanych godzin i obniżenia średnich stawek podatkowych oraz spadku spożycia, zysków przedsiębiorstw i dochodów kapitałowych. Zgodnie z programem w 2010 roku ma być kontynuowana polityka budżetowa o charakterze wspierającym. Ze względu na stosunkowo korzystną sytuację budżetową Szwecji kontynuacja ekspansji budżetowej w 2010 roku jest właściwa i zgodna z europejskim planem naprawy gospodarczej. Nie przewiduje się konsolidacji strukturalnej w późniejszych latach okresu objętego programem. |
| --- | --- |

(5)

W programie ocenia się, że w 2009 roku deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych wyniósł 2,2 % PKB. Poważne pogorszenie salda tego sektora w porównaniu z rokiem 2008, w którym zanotowano nadwyżkę w wysokości 2,5 % PKB, jest następstwem kryzysu, który doprowadził do zadziałania automatycznych stabilizatorów oraz przyjęcia przez rząd – zgodnie z europejskim planem naprawy gospodarczej – uznaniowych środków stymulacyjnych odpowiadających około 11⁄2 % PKB (ponad 21⁄2 % z uwzględnieniem 2010 roku). Przyczyną tego pogorszenia jest przede wszystkim spadek dochodów podatkowych w następstwie zmniejszenia liczby przepracowanych godzin i obniżenia średnich stawek podatkowych oraz spadku spożycia, zysków przedsiębiorstw i dochodów kapitałowych. Zgodnie z programem w 2010 roku ma być kontynuowana polityka budżetowa o charakterze wspierającym. Ze względu na stosunkowo korzystną sytuację budżetową Szwecji kontynuacja ekspansji budżetowej w 2010 roku jest właściwa i zgodna z europejskim planem naprawy gospodarczej. Nie przewiduje się konsolidacji strukturalnej w późniejszych latach okresu objętego programem.

| (6) | W zaktualizowanym programie zakłada się, że w 2010 roku deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych wzrośnie do poziomu 3,4 % PKB (2), częściowo za sprawą dodatkowych środków stymulacyjnych odpowiadających około 1 % PKB. Do najważniejszych środków uznaniowych po stronie dochodów należy czwarty etap realizacji programu tzw. kredytu podatkowego związanego z zatrudnieniem, którego wpływ na saldo sektora instytucji rządowych i samorządowych szacuje się na poziomie 0,3 % PKB. Obniżka opodatkowania emerytur to kolejne 0,1 % PKB. Po stronie wydatków środki obejmują dodatkowe transfery z budżetu państwa do gmin, odpowiadające około 0,3 % PKB, a także dodatkowe środki na walkę z przestępczością i wymiar sprawiedliwości, edukację i szkolenia oraz wsparcie rozwoju małych przedsiębiorstw, odpowiadające około 0,1 % PKB w każdej z tych kategorii. Planowany kurs polityki budżetowej mierzony zmianą salda strukturalnego, tj. salda w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o działania jednorazowe i tymczasowe (przeliczonego zgodnie ze wspólnie przyjętą metodyką), ma charakter ekspansywny, a deficyt strukturalny zwiększy się o 1,6 punktu procentowego. Różnica względem wielkości pakietu stymulacyjnego (1 % PKB) wynika przede wszystkim z niższej elastyczności podatkowej. |
| --- | --- |

(6)

W zaktualizowanym programie zakłada się, że w 2010 roku deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych wzrośnie do poziomu 3,4 % PKB (2), częściowo za sprawą dodatkowych środków stymulacyjnych odpowiadających około 1 % PKB. Do najważniejszych środków uznaniowych po stronie dochodów należy czwarty etap realizacji programu tzw. kredytu podatkowego związanego z zatrudnieniem, którego wpływ na saldo sektora instytucji rządowych i samorządowych szacuje się na poziomie 0,3 % PKB. Obniżka opodatkowania emerytur to kolejne 0,1 % PKB. Po stronie wydatków środki obejmują dodatkowe transfery z budżetu państwa do gmin, odpowiadające około 0,3 % PKB, a także dodatkowe środki na walkę z przestępczością i wymiar sprawiedliwości, edukację i szkolenia oraz wsparcie rozwoju małych przedsiębiorstw, odpowiadające około 0,1 % PKB w każdej z tych kategorii. Planowany kurs polityki budżetowej mierzony zmianą salda strukturalnego, tj. salda w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o działania jednorazowe i tymczasowe (przeliczonego zgodnie ze wspólnie przyjętą metodyką), ma charakter ekspansywny, a deficyt strukturalny zwiększy się o 1,6 punktu procentowego. Różnica względem wielkości pakietu stymulacyjnego (1 % PKB) wynika przede wszystkim z niższej elastyczności podatkowej.

| (7) | Głównym celem strategii budżetowej jest sprowadzenie deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych z powrotem poniżej wartości referencyjnej wynoszącej 3 % PKB (po tym, jak w 2010 roku osiągnie 3,4 % PKB) i dalsze jego obniżanie w zdecydowany sposób. Prognozy budżetowe na okres po 2010 roku oparte są na założeniu niezmiennego kursu polityki i przewidują stopniowe zmniejszenie się deficytu nominalnego z poziomu 3,4 % PKB w 2010 roku do 2,1 % PKB w roku 2011 i 1,1 % PKB w 2012 roku. Saldo pierwotne kształtować ma się w sposób analogiczny: w 2010 roku deficyt wyniesie 2,2 % PKB, w 2011 roku zmniejszy się do 0,8 % PKB, a w roku 2012 zanotowana zostanie nadwyżka w wysokości 0,4 % PKB. Jest to dość znaczna poprawa, zwłaszcza że nie obejmuje żadnych środków konsolidacyjnych oraz że w latach 2011–2012 liczba przepracowanych godzin – mająca istotne znaczenie dla wysokości wpływów z podatku dochodowego – nie zwiększy się znacząco. Z drugiej strony oczekuje się pogorszenia salda strukturalnego obliczonego zgodnie ze wspólnie przyjętą metodyką: deficyt ma się zwiększyć z poziomu 1,3 % PKB w 2010 roku do 1,5 % PKB w roku 2011 i 2,1 % PKB w 2012.
  Szacunki dotyczące salda strukturalnego mogą się jednak okazać zaniżone ze względu na występujące w cyklu kształtowania się salda sektora instytucji rządowych i samorządowych opóźnienia, które nie są w pełni ujęte w korekcie mającej na celu uwzględnienie zmian cyklicznych. Średniookresowym celem budżetowym Szwecji jest osiągnięcie nadwyżki w wysokości 1 % PKB w trakcie całego cyklu koniunkturalnego. Biorąc pod uwagę najnowsze prognozy i poziom zadłużenia, cel ten jest bardziej niż wystarczająco zgodny z celami paktu. Jednak w zaktualizowanym programie konwergencji nie przewiduje się osiągnięcia średniookresowego celu budżetowego w okresie objętym programem. |
| --- | --- |

(7)

Głównym celem strategii budżetowej jest sprowadzenie deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych z powrotem poniżej wartości referencyjnej wynoszącej 3 % PKB (po tym, jak w 2010 roku osiągnie 3,4 % PKB) i dalsze jego obniżanie w zdecydowany sposób. Prognozy budżetowe na okres po 2010 roku oparte są na założeniu niezmiennego kursu polityki i przewidują stopniowe zmniejszenie się deficytu nominalnego z poziomu 3,4 % PKB w 2010 roku do 2,1 % PKB w roku 2011 i 1,1 % PKB w 2012 roku. Saldo pierwotne kształtować ma się w sposób analogiczny: w 2010 roku deficyt wyniesie 2,2 % PKB, w 2011 roku zmniejszy się do 0,8 % PKB, a w roku 2012 zanotowana zostanie nadwyżka w wysokości 0,4 % PKB. Jest to dość znaczna poprawa, zwłaszcza że nie obejmuje żadnych środków konsolidacyjnych oraz że w latach 2011–2012 liczba przepracowanych godzin – mająca istotne znaczenie dla wysokości wpływów z podatku dochodowego – nie zwiększy się znacząco. Z drugiej strony oczekuje się pogorszenia salda strukturalnego obliczonego zgodnie ze wspólnie przyjętą metodyką: deficyt ma się zwiększyć z poziomu 1,3 % PKB w 2010 roku do 1,5 % PKB w roku 2011 i 2,1 % PKB w 2012.

Szacunki dotyczące salda strukturalnego mogą się jednak okazać zaniżone ze względu na występujące w cyklu kształtowania się salda sektora instytucji rządowych i samorządowych opóźnienia, które nie są w pełni ujęte w korekcie mającej na celu uwzględnienie zmian cyklicznych. Średniookresowym celem budżetowym Szwecji jest osiągnięcie nadwyżki w wysokości 1 % PKB w trakcie całego cyklu koniunkturalnego. Biorąc pod uwagę najnowsze prognozy i poziom zadłużenia, cel ten jest bardziej niż wystarczająco zgodny z celami paktu. Jednak w zaktualizowanym programie konwergencji nie przewiduje się osiągnięcia średniookresowego celu budżetowego w okresie objętym programem.

| (8) | W 2010 roku wyniki budżetowe okażą się prawdopodobnie lepsze niż zakładano w programie, ale w późniejszym okresie mogą być gorsze od przewidywań. Zawarty w aktualizacji programu scenariusz referencyjny pochodzi z opublikowanej we wrześniu 2009 roku ustawy budżetowej na 2010 rok i nie uwzględnia późniejszej poprawy perspektyw gospodarczych na lata 2009–2010 (3). Wstępne wyniki budżetowe za 2009 rok również są znacznie lepsze niż przewidywano, zwłaszcza za sprawą wyższych niż oczekiwano wpływów z podatku VAT. W 2009 roku deficyt wyniósł tylko 0,8 % PKB, zgodnie z ostatnio opublikowanymi rachunkami narodowymi, wobec 2,2 % PKB prognozowanych w aktualizacji programu. Różnica ta może przenieść się na 2010 rok. Na lata 2011–2012 w scenariuszu referencyjnym przewiduje się bardzo wysoką dynamikę wzrostu PKB, wynikającą z silnego popytu krajowego. Wycofanie środków stymulacyjnych, a w szczególności przywrócenie stóp procentowych do normalnego poziomu, mogłoby jednak osłabić zaufanie konsumentów, zwłaszcza wobec wysokiego zadłużenia gospodarstw domowych. Tendencja ta mogłaby się jeszcze pogorszyć, w razie gdyby doszło do spowolnienia obecnego wzrostu cen nieruchomości. Wprawdzie sytuacja w branży finansowej wyraźnie się poprawiła, jednak niektóre z dużych banków nadal mają duże straty z tytułu kredytów, a marże kredytowe są ograniczane. Wobec wagi systemu bankowego dla funkcjonowania gospodarki ewentualna interwencja rządu w przypadku kryzysu zaufania mogłaby mieć negatywne skutki budżetowe, choć część środków udostępnionych sektorowi finansowemu przez rząd mogłaby zostać w przyszłości odzyskana. Ponieważ w połowie września 2010 roku odbędą się wybory do parlamentu, istnieją zagrożenia związane z cyklem wyborczym, choć nie uznaje się ich za szczególnie duże. |
| --- | --- |

(8)

W 2010 roku wyniki budżetowe okażą się prawdopodobnie lepsze niż zakładano w programie, ale w późniejszym okresie mogą być gorsze od przewidywań. Zawarty w aktualizacji programu scenariusz referencyjny pochodzi z opublikowanej we wrześniu 2009 roku ustawy budżetowej na 2010 rok i nie uwzględnia późniejszej poprawy perspektyw gospodarczych na lata 2009–2010 (3). Wstępne wyniki budżetowe za 2009 rok również są znacznie lepsze niż przewidywano, zwłaszcza za sprawą wyższych niż oczekiwano wpływów z podatku VAT. W 2009 roku deficyt wyniósł tylko 0,8 % PKB, zgodnie z ostatnio opublikowanymi rachunkami narodowymi, wobec 2,2 % PKB prognozowanych w aktualizacji programu. Różnica ta może przenieść się na 2010 rok. Na lata 2011–2012 w scenariuszu referencyjnym przewiduje się bardzo wysoką dynamikę wzrostu PKB, wynikającą z silnego popytu krajowego. Wycofanie środków stymulacyjnych, a w szczególności przywrócenie stóp procentowych do normalnego poziomu, mogłoby jednak osłabić zaufanie konsumentów, zwłaszcza wobec wysokiego zadłużenia gospodarstw domowych. Tendencja ta mogłaby się jeszcze pogorszyć, w razie gdyby doszło do spowolnienia obecnego wzrostu cen nieruchomości. Wprawdzie sytuacja w branży finansowej wyraźnie się poprawiła, jednak niektóre z dużych banków nadal mają duże straty z tytułu kredytów, a marże kredytowe są ograniczane. Wobec wagi systemu bankowego dla funkcjonowania gospodarki ewentualna interwencja rządu w przypadku kryzysu zaufania mogłaby mieć negatywne skutki budżetowe, choć część środków udostępnionych sektorowi finansowemu przez rząd mogłaby zostać w przyszłości odzyskana. Ponieważ w połowie września 2010 roku odbędą się wybory do parlamentu, istnieją zagrożenia związane z cyklem wyborczym, choć nie uznaje się ich za szczególnie duże.

| (9) | Szacuje się, że w 2009 roku dług publiczny brutto osiągnie 42,8 % PKB, wobec 38,0 % PKB rok wcześniej. Do wzrostu wskaźnika zadłużenia – oprócz zwiększenia deficytu i spadku tempa wzrostu PKB – przyczyni się również znacząca wartość rezydualna zmiany długu, wynikająca przede wszystkim z udzielenia pożyczki bankowi centralnemu. Przewiduje się, że w okresie objętym programem wskaźnik zadłużenia wzrośnie o dalsze 2,4 punktu procentowego, do poziomu 45,2 % PKB w roku 2012, głównie za sprawą utrzymującego się wysokiego deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych. Zagrożenia dla przewidywanego kształtowania się wskaźnika zadłużenia wydają się zasadniczo zrównoważone, przy czym w 2010 roku możliwy jest lepszy od zakładanego rozwój sytuacji, natomiast w późniejszych latach – gorszy. Zadłużenie brutto utrzymuje się znacznie poniżej wartości referencyjnej, a sytuacja finansowa netto jest pozytywna. |
| --- | --- |

(9)

Szacuje się, że w 2009 roku dług publiczny brutto osiągnie 42,8 % PKB, wobec 38,0 % PKB rok wcześniej. Do wzrostu wskaźnika zadłużenia – oprócz zwiększenia deficytu i spadku tempa wzrostu PKB – przyczyni się również znacząca wartość rezydualna zmiany długu, wynikająca przede wszystkim z udzielenia pożyczki bankowi centralnemu. Przewiduje się, że w okresie objętym programem wskaźnik zadłużenia wzrośnie o dalsze 2,4 punktu procentowego, do poziomu 45,2 % PKB w roku 2012, głównie za sprawą utrzymującego się wysokiego deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych. Zagrożenia dla przewidywanego kształtowania się wskaźnika zadłużenia wydają się zasadniczo zrównoważone, przy czym w 2010 roku możliwy jest lepszy od zakładanego rozwój sytuacji, natomiast w późniejszych latach – gorszy. Zadłużenie brutto utrzymuje się znacznie poniżej wartości referencyjnej, a sytuacja finansowa netto jest pozytywna.

| (10) | Ze średniookresowych prognoz dotyczących długu, w których zakłada się stopniowy powrót tempa wzrostu PKB do poziomów przewidywanych przed kryzysem, przywrócenie obciążeń podatkowych do przedkryzysowego poziomu oraz planowany wzrost wydatków związanych ze starzeniem się społeczeństwa, wynika, że przewidziana w programie strategia budżetowa – jeśli traktować ją dosłownie i jeśli nie nastąpi zmiana polityki – doprowadziłaby do stopniowego obniżenia wskaźnika zadłużenia do około 15 % PKB w terminie do roku 2020. |
| --- | --- |

(10)

Ze średniookresowych prognoz dotyczących długu, w których zakłada się stopniowy powrót tempa wzrostu PKB do poziomów przewidywanych przed kryzysem, przywrócenie obciążeń podatkowych do przedkryzysowego poziomu oraz planowany wzrost wydatków związanych ze starzeniem się społeczeństwa, wynika, że przewidziana w programie strategia budżetowa – jeśli traktować ją dosłownie i jeśli nie nastąpi zmiana polityki – doprowadziłaby do stopniowego obniżenia wskaźnika zadłużenia do około 15 % PKB w terminie do roku 2020.

| (11) | Długoterminowy wpływ starzenia się społeczeństwa na budżet jest wyraźnie mniejszy od średniej UE, a znaczne aktywa zgromadzone w publicznych programach emerytalnych pomogą częściowo sfinansować wzrost wydatków na świadczenia emerytalne. Zgodnie z oceną zamieszczoną w programie sytuacja budżetowa w 2009 roku przyczynia się do zmniejszenia zadłużenia brutto. Do zmniejszenia zagrożeń dla stabilności finansów publicznych, które w sprawozdaniu Komisji z 2009 roku na temat stabilności finansów publicznych (4) oceniono jako niskie, przyczyniłyby się: utrzymanie nadwyżek pierwotnych w perspektywie średnioterminowej oraz wprowadzenie w życie odpowiednich reform strukturalnych. |
| --- | --- |

(11)

Długoterminowy wpływ starzenia się społeczeństwa na budżet jest wyraźnie mniejszy od średniej UE, a znaczne aktywa zgromadzone w publicznych programach emerytalnych pomogą częściowo sfinansować wzrost wydatków na świadczenia emerytalne. Zgodnie z oceną zamieszczoną w programie sytuacja budżetowa w 2009 roku przyczynia się do zmniejszenia zadłużenia brutto. Do zmniejszenia zagrożeń dla stabilności finansów publicznych, które w sprawozdaniu Komisji z 2009 roku na temat stabilności finansów publicznych (4) oceniono jako niskie, przyczyniłyby się: utrzymanie nadwyżek pierwotnych w perspektywie średnioterminowej oraz wprowadzenie w życie odpowiednich reform strukturalnych.

| (12) | Szwedzkie ramy budżetowe, które przyczyniły się do znacznej redukcji zadłużenia odnotowanej po ich wprowadzeniu, można uznać za stabilne. W trosce o zwiększenie przejrzystości rząd podjął w ostatnich latach wiele działań zmierzających do dopracowania tych ram i zobowiązał się do dalszego dokonywania przeglądów ich funkcjonowania w celu wyeliminowania obecnych jeszcze słabych punktów. W szczególności powołano radę budżetową, której zadaniem jest ocena tego, w jakim stopniu rządowi udaje się realizować cele polityki budżetowej. W 2009 roku rada ta przedstawiła swoje drugie sprawozdanie roczne. Ostatnio rząd wzmocnił również zasady dotyczące pułapów wydatków i rozważa sposoby wzmocnienia statusu celu nadwyżkowego. Utrzymujące się słabe punkty związane są z zagrożeniem w postaci niewystarczających możliwości tych ram w zakresie zapobiegania procyklicznej polityce w okresie dobrej koniunktury, zwłaszcza na szczeblu samorządów lokalnych. Wynika to z faktu, że obowiązek zrównoważenia budżetu nie pozwala samorządom lokalnym na wykorzystanie nadwyżek z okresów dobrej koniunktury do pokrycia deficytów w okresach jej pogorszenia. |
| --- | --- |

(12)

Szwedzkie ramy budżetowe, które przyczyniły się do znacznej redukcji zadłużenia odnotowanej po ich wprowadzeniu, można uznać za stabilne. W trosce o zwiększenie przejrzystości rząd podjął w ostatnich latach wiele działań zmierzających do dopracowania tych ram i zobowiązał się do dalszego dokonywania przeglądów ich funkcjonowania w celu wyeliminowania obecnych jeszcze słabych punktów. W szczególności powołano radę budżetową, której zadaniem jest ocena tego, w jakim stopniu rządowi udaje się realizować cele polityki budżetowej. W 2009 roku rada ta przedstawiła swoje drugie sprawozdanie roczne. Ostatnio rząd wzmocnił również zasady dotyczące pułapów wydatków i rozważa sposoby wzmocnienia statusu celu nadwyżkowego. Utrzymujące się słabe punkty związane są z zagrożeniem w postaci niewystarczających możliwości tych ram w zakresie zapobiegania procyklicznej polityce w okresie dobrej koniunktury, zwłaszcza na szczeblu samorządów lokalnych. Wynika to z faktu, że obowiązek zrównoważenia budżetu nie pozwala samorządom lokalnym na wykorzystanie nadwyżek z okresów dobrej koniunktury do pokrycia deficytów w okresach jej pogorszenia.

| (13) | Ponieważ osiągnięcie wysokiej stopy zatrudnienia jest warunkiem stabilności finansów publicznych, zwłaszcza w związku ze starzeniem się społeczeństwa, rząd podjął wiele działań po stronie podaży i popytu celem zwiększenia zachęt do podejmowania pracy i obniżenia kosztów zatrudnienia pracowników, w szczególności w odniesieniu do grup, w których stopa zatrudnienia jest niska, np. ludzi młodych i imigrantów. Obniżono opodatkowanie dochodów z pracy, wprowadzając tak zwany kredyt podatkowy związany z zatrudnieniem oraz podwyższając próg opodatkowania podatkiem państwowym. Cięciom podatkowym towarzyszyły ogólne i celowe obniżki składek na ubezpieczenie społeczne, mające obniżyć koszty zatrudnienia pracowników. Podjęto również reformy systemów ubezpieczenia na wypadek bezrobocia i ubezpieczenia zdrowotnego, w ramach których obniżono wysokość świadczeń i skrócono okres uprawnienia do ich otrzymywania. Działania te doprowadziły już do spadku liczby osób otrzymujących świadczenia z ubezpieczenia zdrowotnego, natomiast efektów reformy systemu opodatkowania dochodów oczekuje się przede wszystkim w perspektywie średnio- i długoterminowej. |
| --- | --- |

(13)

Ponieważ osiągnięcie wysokiej stopy zatrudnienia jest warunkiem stabilności finansów publicznych, zwłaszcza w związku ze starzeniem się społeczeństwa, rząd podjął wiele działań po stronie podaży i popytu celem zwiększenia zachęt do podejmowania pracy i obniżenia kosztów zatrudnienia pracowników, w szczególności w odniesieniu do grup, w których stopa zatrudnienia jest niska, np. ludzi młodych i imigrantów. Obniżono opodatkowanie dochodów z pracy, wprowadzając tak zwany kredyt podatkowy związany z zatrudnieniem oraz podwyższając próg opodatkowania podatkiem państwowym. Cięciom podatkowym towarzyszyły ogólne i celowe obniżki składek na ubezpieczenie społeczne, mające obniżyć koszty zatrudnienia pracowników. Podjęto również reformy systemów ubezpieczenia na wypadek bezrobocia i ubezpieczenia zdrowotnego, w ramach których obniżono wysokość świadczeń i skrócono okres uprawnienia do ich otrzymywania. Działania te doprowadziły już do spadku liczby osób otrzymujących świadczenia z ubezpieczenia zdrowotnego, natomiast efektów reformy systemu opodatkowania dochodów oczekuje się przede wszystkim w perspektywie średnio- i długoterminowej.

| (14) | Ogólnie można uznać, że strategia zakładająca wykorzystanie pozytywnej sytuacji wyjściowej – w postaci znacznych nadwyżek budżetowych – przez wdrożenie silnie wspierającej polityki budżetowej w 2009 i 2010 roku jest zgodna z europejskim planem naprawy gospodarczej. Dużo lepsze niż prognozowano wyniki w 2009 roku i poprawa perspektyw gospodarczych na rok 2010 poprawiają prognozy deficytu dla Szwecji, która, jako jedno z niewielu państw członkowskich, będzie w stanie uniknąć w tej trudnej sytuacji zagrożenia związanego z przekroczeniem wartości referencyjnej wynoszącej 3 % PKB. W kategoriach strukturalnych nie oczekuje się jednak postępów na drodze do realizacji średniookresowego celu budżetowego, nawet w latach 2011–2012, dla których założenia dotyczące wzrostu uznaje się za optymistyczne. Strategia budżetowa skorzystałaby zatem poprzez określenie konkretnych środków na późniejsze lata okresu objętego programem. |
| --- | --- |

(14)

Ogólnie można uznać, że strategia zakładająca wykorzystanie pozytywnej sytuacji wyjściowej – w postaci znacznych nadwyżek budżetowych – przez wdrożenie silnie wspierającej polityki budżetowej w 2009 i 2010 roku jest zgodna z europejskim planem naprawy gospodarczej. Dużo lepsze niż prognozowano wyniki w 2009 roku i poprawa perspektyw gospodarczych na rok 2010 poprawiają prognozy deficytu dla Szwecji, która, jako jedno z niewielu państw członkowskich, będzie w stanie uniknąć w tej trudnej sytuacji zagrożenia związanego z przekroczeniem wartości referencyjnej wynoszącej 3 % PKB. W kategoriach strukturalnych nie oczekuje się jednak postępów na drodze do realizacji średniookresowego celu budżetowego, nawet w latach 2011–2012, dla których założenia dotyczące wzrostu uznaje się za optymistyczne. Strategia budżetowa skorzystałaby zatem poprzez określenie konkretnych środków na późniejsze lata okresu objętego programem.

| (15) | Co do wymagań odnośnie do danych określonych w kodeksie postępowania dotyczącym programów stabilności i konwergencji, w programie odnotowano brak pewnych danych obowiązkowych i opcjonalnych (5). |
| --- | --- |

(15)

Co do wymagań odnośnie do danych określonych w kodeksie postępowania dotyczącym programów stabilności i konwergencji, w programie odnotowano brak pewnych danych obowiązkowych i opcjonalnych (5).

Podsumowując należy stwierdzić, że duże nadwyżki powstałe w okresie dobrej koniunktury umożliwiły prowadzenie aktywnej polityki budżetowej w obliczu spowolnienia gospodarczego, zgodnie z założeniami paktu stabilności i wzrostu, nie tylko poprzez zwiększenie popytu w krótkim okresie, ale także poprzez wzmocnienie potencjału wzrostu gospodarki w perspektywie długoterminowej. W 2010 roku utrzymany zostanie ekspansywny kurs polityki budżetowej, co jest właściwe i zgodne z europejskim planem naprawy gospodarczej. W programie, mimo że jest częściowo nieaktualny, przewiduje się, że w 2010 roku deficyt wzrośnie do poziomu 3,4 % PKB wobec 2,2 % w roku 2009, co jest następstwem przede wszystkim dodatkowych środków stymulacyjnych wchodzących w życie w tym roku. Następnie przewiduje się, że wskaźnik deficytu stopniowo obniży się do poziomu 2,1 % PKB w 2011 roku i 1,1 % w roku 2012. Poprawa ta wynika przede wszystkim z zakładanej wysokiej dynamiki wzrostu gospodarczego, ponieważ w programie nie przewidziano na te lata żadnych działań konsolidacyjnych. Ogólne zagrożenia dla planowanej korekty budżetowej wydają się raczej zawyżone, a znaczna możliwość lepszego niż zakładany rozwoju sytuacji w 2010 roku częściowo kompensuje możliwość jej gorszego rozwoju w latach 2011–2012. W przypadku niezrealizowania zakładanych celów budżetowych rząd powinien być jednak gotów do przyjęcia w odpowiednim czasie uznaniowych środków konsolidacyjnych.

W świetle powyższej oceny, oraz biorąc pod uwagę potrzebę zapewnienia trwałej konwergencji, uznając wzorowe prowadzenie przez Szwecję polityki budżetowej w ostatnich latach, zgodnie z paktem stabilności i wzrostu, wzywa się Szwecję do:

| (i) | realizowania w 2010 roku zaplanowanej polityki budżetowej zgodnie z europejskim planem naprawy gospodarczej, pilnując przy tym, aby nie przekroczyć wartości referencyjnej wynoszącej 3 % PKB; |
| --- | --- |

(i)

realizowania w 2010 roku zaplanowanej polityki budżetowej zgodnie z europejskim planem naprawy gospodarczej, pilnując przy tym, aby nie przekroczyć wartości referencyjnej wynoszącej 3 % PKB;

| (ii) | zapewnienia osiągnięcia przewidywanej w programie nominalnej korekty budżetowej, w razie potrzeby poprzez przyjęcie w porę środków konsolidacyjnych celem niedopuszczenia do tego, by niższy niż oczekiwano wzrost gospodarczy zagroził przewidywanej konsolidacji finansów publicznych w późniejszych latach okresu objętego programem, a także celem zapewnienia postępów na drodze do realizacji średniookresowego celu budżetowego. |
| --- | --- |

(ii)

zapewnienia osiągnięcia przewidywanej w programie nominalnej korekty budżetowej, w razie potrzeby poprzez przyjęcie w porę środków konsolidacyjnych celem niedopuszczenia do tego, by niższy niż oczekiwano wzrost gospodarczy zagroził przewidywanej konsolidacji finansów publicznych w późniejszych latach okresu objętego programem, a także celem zapewnienia postępów na drodze do realizacji średniookresowego celu budżetowego.

Szwecję wzywa się również do lepszego przestrzegania zawartych w kodeksie postępowania wymogów dotyczących danych.

Porównanie głównych prognoz makroekonomicznych i budżetowych

| | 2008 | 2009 | 2010 | 2011 | 2012 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Realny PKB
  (zmiana w %) | PK styczeń 2010 | –0,2 | –5,2 | 0,6 | 3,1 | 3,8 |
| KOM listopad 2009 | –0,2 | –4,6 | 1,4 | 2,1 | nd. |
| PK grudzień 2008 | 1,5 | 1,3 | 3,1 | 3,5 | nd. |
| Inflacja HICP
  (%) | PK styczeń 2010 | 2,1 | 2,0 | 0,4 | 0,6 | 0,9 |
| KOM listopad 2009 | 3,3 | 1,9 | 1,7 | 1,7 | nd. |
| PK grudzień 2008 | 3,6 | 1,5 | nd. | nd. | nd. |
| Luka produktowa (6)

  (% potencjalnego PKB) | PK styczeń 2010 | 1,7 | –4,1 | –3,6 | –1,3 | 1,5 |
| KOM listopad 2009 (7) | 0,9 | –4,5 | –4,1 | –3,3 | nd. |
| PK grudzień 2008 | –0,5 | –1,6 | –1,0 | –0,2 | nd. |
| Wierzytelności/zadłużenie netto wobec reszty świata
  (% PKB) | PK styczeń 2010 | 7,8 | 7,2 | 7,1 | 7,4 | 7,4 |
| KOM listopad 2009 | 8,1 | 7,6 | 7,7 | 8,1 | nd. |
| PK grudzień 2008 | 8,2 | 8,2 | 8,3 | 8,1 | nd. |
| Dochody sektora instytucji rządowych i samorządowych
  (% PKB) | PK styczeń 2010 | 55,6 | 54,9 | 54,6 | 54,3 | 53,9 |
| KOM listopad 2009 | 55,6 | 53,8 | 52,3 | 52,0 | nd. |
| PK grudzień 2008 | 55,4 | 54,1 | 53,8 | 53,3 | nd. |
| Wydatki sektora instytucji rządowych i samorządowych
  (% PKB) | PK styczeń 2010 | 53,1 | 57,1 | 58,0 | 56,3 | 54,9 |
| KOM listopad 2009 | 53,1 | 55,9 | 55,6 | 54,6 | nd. |
| PK grudzień 2008 | 52,5 | 53,1 | 52,2 | 50,8 | nd. |
| Saldo sektora instytucji rządowych i samorządowych
  (% PKB) | PK styczeń 2010 | 2,5 | –2,2 | –3,4 | –2,1 | –1,1 |
| KOM listopad 2009 | 2,5 | –2,1 | –3,3 | –2,7 | nd. |
| PK grudzień 2008 | 2,8 | 1,1 | 1,6 | 2,5 | nd. |
| Saldo pierwotne
  (% PKB) | PK styczeń 2010 | 4,2 | –0,9 | –2,2 | –0,8 | 0,4 |
| KOM listopad 2009 | 4,2 | –0,8 | –2,1 | –1,4 | nd. |
| PK grudzień 2008 | –4,7 | –2,6 | –3,0 | –3,8 | nd. |
| Saldo w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne (6)

  (% PKB) | PK styczeń 2010 | 1,5 | 0,2 | –1,3 | –1,4 | –2,0 |
| KOM listopad 2009 | 1,9 | 0,5 | –1,0 | –0,7 | nd. |
| PK grudzień 2008 | 3,1 | 2,0 | 2,2 | 2,6 | nd. |
| Saldo strukturalne (8)

  (% PKB) | PK styczeń 2010 | 1,2 | 0,3 | –1,3 | –1,5 | –2,1 |
| KOM listopad 2009 | 1,6 | 0,3 | –1,0 | –0,7 | nd. |
| PK grudzień 2008 | 2,8 | 1,9 | 2,1 | 2,5 | nd. |
| Dług brutto sektora instytucji rządowych i samorządowych
  (% PKB) | PK styczeń 2010 | 38,0 | 42,8 | 45,5 | 45,6 | 45,2 |
| KOM listopad 2009 | 38,0 | 42,1 | 43,6 | 44,1 | nd. |
| PK grudzień 2008 | 35,5 | 32,2 | 28,3 | 23,8 | nd. |
| Program konwergencji (PK); prognozy służb Komisji z jesieni 2009 roku (KOM); obliczenia służb Komisji. |

2008

2009

2010

2011

2012

Realny PKB

(zmiana w %)

PK styczeń 2010

–0,2

–5,2

0,6

3,1

3,8

KOM listopad 2009

–0,2

–4,6

1,4

2,1

nd.

PK grudzień 2008

1,5

1,3

3,1

3,5

nd.

Inflacja HICP

(%)

PK styczeń 2010

2,1

2,0

0,4

0,6

0,9

KOM listopad 2009

3,3

1,9

1,7

1,7

nd.

PK grudzień 2008

3,6

1,5

nd.

nd.

nd.

Luka produktowa (6)

(% potencjalnego PKB)

PK styczeń 2010

1,7

–4,1

–3,6

–1,3

1,5

KOM listopad 2009 (7)

0,9

–4,5

–4,1

–3,3

nd.

PK grudzień 2008

–0,5

–1,6

–1,0

–0,2

nd.

Wierzytelności/zadłużenie netto wobec reszty świata

(% PKB)

PK styczeń 2010

7,8

7,2

7,1

7,4

7,4

KOM listopad 2009

8,1

7,6

7,7

8,1

nd.

PK grudzień 2008

8,2

8,2

8,3

8,1

nd.

Dochody sektora instytucji rządowych i samorządowych

(% PKB)

PK styczeń 2010

55,6

54,9

54,6

54,3

53,9

KOM listopad 2009

55,6

53,8

52,3

52,0

nd.

PK grudzień 2008

55,4

54,1

53,8

53,3

nd.

Wydatki sektora instytucji rządowych i samorządowych

(% PKB)

PK styczeń 2010

53,1

57,1

58,0

56,3

54,9

KOM listopad 2009

53,1

55,9

55,6

54,6

nd.

PK grudzień 2008

52,5

53,1

52,2

50,8

nd.

Saldo sektora instytucji rządowych i samorządowych

(% PKB)

PK styczeń 2010

2,5

–2,2

–3,4

–2,1

–1,1

KOM listopad 2009

2,5

–2,1

–3,3

–2,7

nd.

PK grudzień 2008

2,8

1,1

1,6

2,5

nd.

Saldo pierwotne

(% PKB)

PK styczeń 2010

4,2

–0,9

–2,2

–0,8

0,4

KOM listopad 2009

4,2

–0,8

–2,1

–1,4

nd.

PK grudzień 2008

–4,7

–2,6

–3,0

–3,8

nd.

Saldo w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne (6)

(% PKB)

PK styczeń 2010

1,5

0,2

–1,3

–1,4

–2,0

KOM listopad 2009

1,9

0,5

–1,0

–0,7

nd.

PK grudzień 2008

3,1

2,0

2,2

2,6

nd.

Saldo strukturalne (8)

(% PKB)

PK styczeń 2010

1,2

0,3

–1,3

–1,5

–2,1

KOM listopad 2009

1,6

0,3

–1,0

–0,7

nd.

PK grudzień 2008

2,8

1,9

2,1

2,5

nd.

Dług brutto sektora instytucji rządowych i samorządowych

(% PKB)

PK styczeń 2010

38,0

42,8

45,5

45,6

45,2

KOM listopad 2009

38,0

42,1

43,6

44,1

nd.

PK grudzień 2008

35,5

32,2

28,3

23,8

nd.

Program konwergencji (PK); prognozy służb Komisji z jesieni 2009 roku (KOM); obliczenia służb Komisji.

---

(1)  Dz.U. L 209 z 2.8.1997, s. 1. Dokumenty przytoczone w niniejszym tekście są dostępne na następującej stronie internetowej: http://ec.europa.eu/economy_finance/sgp/index_en.htm

(2)  Jednak najświeższe dane opublikowane przez organy szwedzkie wykazują, że wyniki budżetowe za 2010 rok mogą okazać się znacznie korzystniejsze.

(3)  Program odnosi się jednak do aktualizacji prognoz rządowych z listopada 2009 roku, w której częściowo uwzględniono poprawę perspektyw w porównaniu ze scenariuszem referencyjnym, oraz dwa alternatywne profile wzrostu, oparte na – odpowiednio – mniej korzystnych i bardziej korzystnych prognozach makroekonomicznych. Żadna z tych prognoz nie jest wystarczająco szczegółowa, aby można było uznać ją za scenariusz referencyjny.

(4)  W konkluzjach z dnia 10 listopada 2009 r. w sprawie stabilności finansów publicznych „Rada apeluje do państw członkowskich o to, by w przygotowywanych programach stabilności i konwergencji skupiły swoją uwagę na strategiach ukierunkowanych na stabilność” oraz „wzywa Komisję, by wraz z Komitetem Polityki Gospodarczej i Komitetem Ekonomiczno-Finansowym kontynuowała opracowywanie metod służących ocenie długoterminowej stabilności finansów publicznych, tak aby były one gotowe na czas przed przygotowaniem kolejnego sprawozdania na temat stabilności”, które jest przewidziane na rok 2012.

(5)  W szczególności chodzi o brak danych dotyczących wierzytelności netto sektora prywatnego, co powoduje, że ocena staje się obiektywnie trudniejsza.

(6)  Podane dla programów wartości luki produktowej oraz salda w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne zostały przeliczone przez służby Komisji na podstawie informacji zawartych w programach.

(7)  W oparciu o szacowany potencjalny wzrost w wysokości – odpowiednio – 2,0 %, 0,9 %, 0,9 % i 1,3 % w latach 2008–2011.

(8)  Saldo w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o działania jednorazowe i tymczasowe. Zgodnie z najnowszym programem działania jednorazowe i tymczasowe wyniosły 0,3 % PKB w 2008 roku, wyniosą 0,1 % w latach 2011 i 2012 (wszystkie te działania przyczynią się do zmniejszenia deficytu) oraz 0,1 % PKB w roku 2009 (działania te przyczynią się do zwiększenia deficytu), natomiast według prognozy służb Komisji z jesieni 2009 roku działania te wyniosły 0,3 % PKB w 2008 roku i 0,2 % PKB w roku 2009 (wszystkie te działania przyczynią się do zmniejszenia deficytu).

Źródło:

Program konwergencji (PK); prognozy służb Komisji z jesieni 2009 roku (KOM); obliczenia służb Komisji.

---

| 4.6.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 146/12 |
| --- | --- | --- | --- |

4.6.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 146/12

---

OPINIA RADY

w sprawie zaktualizowanego programu stabilności na lata 2009–2012 przedstawionego przez Niderlandy

2010/C 146/03

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1466/97 z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie wzmocnienia nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych (1), w szczególności jego art. 5 ust. 3,

uwzględniając zalecenie Komisji,

po zasięgnięciu opinii Komitetu Ekonomiczno-Finansowego,

PRZEDSTAWIA NINIEJSZĄ OPINIĘ:

| (1) | W dniu 26 kwietnia 2010 r. Rada zbadała zaktualizowany program stabilności na lata 2009–2012 przedstawiony przez Niderlandy. |
| --- | --- |

(1)

W dniu 26 kwietnia 2010 r. Rada zbadała zaktualizowany program stabilności na lata 2009–2012 przedstawiony przez Niderlandy.

| (2) | W 2009 r. zanotowano znaczny spadek aktywności gospodarczej wynoszący 4 %. Gospodarka Niderlandów ucierpiała stosunkowo mocno wskutek spadku wymiany handlowej na świecie, co spowodowało ujemny wkład eksportu netto we wzrost. Popyt krajowy również przyczynił się do osłabienia wzrostu w ciągu całego roku, ponieważ spożycie prywatne zmniejszyło się w wyniku znacznego negatywnego efektu bogactwa i wzrostu niepewności, a inwestycje ucierpiały z powodu zmniejszającego się popytu, niższej rentowności i zaostrzenia warunków udzielania kredytów. Spożycie publiczne stanowiło jedyny element popytu wspierający aktywność gospodarczą, głównie dzięki pakietowi środków stymulacyjnych o wartości odpowiadającej 1 % PKB, wdrożonemu zgodnie z Europejskim planem naprawy gospodarczej. W 2010 r. oczekuje się ponownego dodatniego wzrostu PKB, którego siłą napędową najprawdopodobniej będzie eksport netto w związku z ożywieniem światowej wymiany handlowej. Przewiduje się utrzymanie niskiego spożycia prywatnego w związku z negatywnym wpływem niższego wzrostu wynagrodzeń i zwiększającego się bezrobocia na realne dochody do dyspozycji gospodarstw domowych oraz oczekuje się, że inwestycje ucierpią z powodu niskiego wskaźnika wykorzystania mocy produkcyjnych, zmniejszonej rentowności i nadal trudnych warunków udzielania kredytów. Sytuacja budżetowa bardzo szybko pogorszyła się w 2009 r., z nadwyżki na poziomie 0,7 % PKB w 2008 r. do deficytu na poziomie 4,9 % PKB, w wyniku środków naprawczych podjętych przez rząd w odpowiedzi na kryzys gospodarczy, pełnego działania automatycznych stabilizatorów i zmniejszających się dochodów z gazu. W roku 2010 przewiduje się dalsze pogorszenie sytuacji. Deficyt budżetowy w 2009 r. przekraczający wartość referencyjną wynoszącą 3 % PKB spowodował wszczęcie procedury nadmiernego deficytu. W tej sytuacji Rada wydała w grudniu 2009 r. zalecenia dla Niderlandów i wyznaczyła termin na korektę nadmiernego deficytu na rok 2013. Obniżenie deficytu do poziomu poniżej 3 % PKB w tym terminie będzie jednym z głównych wyzwań politycznych dla Niderlandów. Inne wyzwania dotyczą stabilności finansów publicznych w długim okresie, kontynuacji zwiększania zaufania w sektorze finansowym oraz zapewnienia dostępu sektora przedsiębiorstw do finansowania. |
| --- | --- |

(2)

W 2009 r. zanotowano znaczny spadek aktywności gospodarczej wynoszący 4 %. Gospodarka Niderlandów ucierpiała stosunkowo mocno wskutek spadku wymiany handlowej na świecie, co spowodowało ujemny wkład eksportu netto we wzrost. Popyt krajowy również przyczynił się do osłabienia wzrostu w ciągu całego roku, ponieważ spożycie prywatne zmniejszyło się w wyniku znacznego negatywnego efektu bogactwa i wzrostu niepewności, a inwestycje ucierpiały z powodu zmniejszającego się popytu, niższej rentowności i zaostrzenia warunków udzielania kredytów. Spożycie publiczne stanowiło jedyny element popytu wspierający aktywność gospodarczą, głównie dzięki pakietowi środków stymulacyjnych o wartości odpowiadającej 1 % PKB, wdrożonemu zgodnie z Europejskim planem naprawy gospodarczej. W 2010 r. oczekuje się ponownego dodatniego wzrostu PKB, którego siłą napędową najprawdopodobniej będzie eksport netto w związku z ożywieniem światowej wymiany handlowej. Przewiduje się utrzymanie niskiego spożycia prywatnego w związku z negatywnym wpływem niższego wzrostu wynagrodzeń i zwiększającego się bezrobocia na realne dochody do dyspozycji gospodarstw domowych oraz oczekuje się, że inwestycje ucierpią z powodu niskiego wskaźnika wykorzystania mocy produkcyjnych, zmniejszonej rentowności i nadal trudnych warunków udzielania kredytów. Sytuacja budżetowa bardzo szybko pogorszyła się w 2009 r., z nadwyżki na poziomie 0,7 % PKB w 2008 r. do deficytu na poziomie 4,9 % PKB, w wyniku środków naprawczych podjętych przez rząd w odpowiedzi na kryzys gospodarczy, pełnego działania automatycznych stabilizatorów i zmniejszających się dochodów z gazu. W roku 2010 przewiduje się dalsze pogorszenie sytuacji. Deficyt budżetowy w 2009 r. przekraczający wartość referencyjną wynoszącą 3 % PKB spowodował wszczęcie procedury nadmiernego deficytu. W tej sytuacji Rada wydała w grudniu 2009 r. zalecenia dla Niderlandów i wyznaczyła termin na korektę nadmiernego deficytu na rok 2013. Obniżenie deficytu do poziomu poniżej 3 % PKB w tym terminie będzie jednym z głównych wyzwań politycznych dla Niderlandów. Inne wyzwania dotyczą stabilności finansów publicznych w długim okresie, kontynuacji zwiększania zaufania w sektorze finansowym oraz zapewnienia dostępu sektora przedsiębiorstw do finansowania.

| (3) | Choć spadek realnego PKB, jak odnotowano w warunkach obecnego kryzysu, ma w znacznej mierze charakter cykliczny, to kryzys ten miał także negatywny wpływ na poziom produktu potencjalnego. Kryzys może ponadto wpłynąć na wzrost potencjalny w średniej perspektywie za sprawą zmniejszenia inwestycji, ograniczeń w dostępie do kredytu i wzrostu bezrobocia strukturalnego. Skutki kryzysu gospodarczego powiększają ponadto negatywny wpływ starzenia się społeczeństwa na produkt potencjalny i stabilność finansów publicznych. W tej sytuacji istotne będzie przyspieszenie tempa reform strukturalnych w celu wsparcia wzrostu potencjalnego. W szczególności duże znaczenie dla Niderlandów ma podjęcie reform w obszarze rynku pracy, szczególnie za pomocą opracowania dalszych środków, w tym wspierania przemian na rynku pracy zmierzających do zwiększenia udziału kobiet, starszych pracowników i grup w niekorzystnej sytuacji w celu zwiększenia łącznej liczy przepracowanych godzin, oraz w obszarze badań i rozwoju poprzez dalsze tworzenie korzystnych możliwości w tej dziedzinie. |
| --- | --- |

(3)

Choć spadek realnego PKB, jak odnotowano w warunkach obecnego kryzysu, ma w znacznej mierze charakter cykliczny, to kryzys ten miał także negatywny wpływ na poziom produktu potencjalnego. Kryzys może ponadto wpłynąć na wzrost potencjalny w średniej perspektywie za sprawą zmniejszenia inwestycji, ograniczeń w dostępie do kredytu i wzrostu bezrobocia strukturalnego. Skutki kryzysu gospodarczego powiększają ponadto negatywny wpływ starzenia się społeczeństwa na produkt potencjalny i stabilność finansów publicznych. W tej sytuacji istotne będzie przyspieszenie tempa reform strukturalnych w celu wsparcia wzrostu potencjalnego. W szczególności duże znaczenie dla Niderlandów ma podjęcie reform w obszarze rynku pracy, szczególnie za pomocą opracowania dalszych środków, w tym wspierania przemian na rynku pracy zmierzających do zwiększenia udziału kobiet, starszych pracowników i grup w niekorzystnej sytuacji w celu zwiększenia łącznej liczy przepracowanych godzin, oraz w obszarze badań i rozwoju poprzez dalsze tworzenie korzystnych możliwości w tej dziedzinie.

| (4) | Scenariusz makroekonomiczny będący podstawą programu jest na rok 2010 oparty na prognozach holenderskiego Urzędu Analiz Polityki Ekonomicznej (CPB) i przewiduje, że po zanotowanym w 2009 r. spadku realnego PKB o 4 % nastąpi jego ponowny wzrost o 1,5 % w 2010 r., a następnie przyspieszy do średnio 2 % w pozostałych latach okresu objętego programem. Z dostępnych obecnie informacji (2) wynika, że scenariusz ten oparty jest na optymistycznych założeniach dotyczących wzrostu gospodarczego w 2010 i 2011 r. i na realistycznych założeniach na rok 2012. Przedstawione w programie prognozy dotyczące inflacji wydają się realistyczne w odniesieniu do roku 2010, ale nieco zaniżone w odniesieniu do lat 2011 i 2012. Zawarte w programie założenie, że ożywienie wzrostu gospodarczego będzie opierało się głównie na eksporcie netto, jest realistyczne, podczas gdy prognozowany wkład spożycia prywatnego i inwestycji we wzrost wydaje się optymistyczny. W odniesieniu do rynku pracy zarówno wzrost zatrudnienia, jak i zmiany stopy bezrobocia wydają się dość optymistyczne w okresie objętym programem. |
| --- | --- |

(4)

Scenariusz makroekonomiczny będący podstawą programu jest na rok 2010 oparty na prognozach holenderskiego Urzędu Analiz Polityki Ekonomicznej (CPB) i przewiduje, że po zanotowanym w 2009 r. spadku realnego PKB o 4 % nastąpi jego ponowny wzrost o 1,5 % w 2010 r., a następnie przyspieszy do średnio 2 % w pozostałych latach okresu objętego programem. Z dostępnych obecnie informacji (2) wynika, że scenariusz ten oparty jest na optymistycznych założeniach dotyczących wzrostu gospodarczego w 2010 i 2011 r. i na realistycznych założeniach na rok 2012. Przedstawione w programie prognozy dotyczące inflacji wydają się realistyczne w odniesieniu do roku 2010, ale nieco zaniżone w odniesieniu do lat 2011 i 2012. Zawarte w programie założenie, że ożywienie wzrostu gospodarczego będzie opierało się głównie na eksporcie netto, jest realistyczne, podczas gdy prognozowany wkład spożycia prywatnego i inwestycji we wzrost wydaje się optymistyczny. W odniesieniu do rynku pracy zarówno wzrost zatrudnienia, jak i zmiany stopy bezrobocia wydają się dość optymistyczne w okresie objętym programem.

| (5) | Zgodnie z programem deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych znacznie się pogorszył, z nadwyżki na poziomie 0,7 % PKB w 2008 r. do deficytu na poziomie 4,9 % PKB w 2009 r., co odzwierciedla w dużej mierze wpływ kryzysu na finanse publiczne, ale wynika również z zastosowania środków stymulacyjnych o wartości odpowiadającej 1 % PKB, które rząd przyjął zgodnie z Europejskim planem naprawy gospodarczej. Planuje się, że kurs polityki budżetowej w 2010 r. pozostanie wspierający, zanim – w końcowych latach okresu objętego programem – stanie się restrykcyjny. Zgodnie z zalecaną przez Radę strategią wyjścia oraz w celu dokonania korekty nadmiernego deficytu do 2013 r. i przywrócenia stabilności finansów publicznych po przyjęciu ekspansywnego kursu polityki budżetowej w latach 2009 i 2010, począwszy od roku 2011 musi nastąpić znaczne zaostrzenie polityki budżetowej. |
| --- | --- |

(5)

Zgodnie z programem deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych znacznie się pogorszył, z nadwyżki na poziomie 0,7 % PKB w 2008 r. do deficytu na poziomie 4,9 % PKB w 2009 r., co odzwierciedla w dużej mierze wpływ kryzysu na finanse publiczne, ale wynika również z zastosowania środków stymulacyjnych o wartości odpowiadającej 1 % PKB, które rząd przyjął zgodnie z Europejskim planem naprawy gospodarczej. Planuje się, że kurs polityki budżetowej w 2010 r. pozostanie wspierający, zanim – w końcowych latach okresu objętego programem – stanie się restrykcyjny. Zgodnie z zalecaną przez Radę strategią wyjścia oraz w celu dokonania korekty nadmiernego deficytu do 2013 r. i przywrócenia stabilności finansów publicznych po przyjęciu ekspansywnego kursu polityki budżetowej w latach 2009 i 2010, począwszy od roku 2011 musi nastąpić znaczne zaostrzenie polityki budżetowej.

| (6) | Zawartym w aktualizacji programu celem budżetowym na 2010 r. jest deficyt na poziomie 6,1 % PKB. W programie przewiduje się spadek wskaźnika dochodów o 0,1 % PKB w porównaniu z 2009 r. i oczekuje się wzrostu wskaźnika wydatków o 1,1 % PKB. Zawarta w programie prognoza budżetowa na 2010 r. jest o 0,2 % PKB lepsza niż cel budżetowy na 2010 r. i – jeśli traktować ją dosłownie – jest zgodna z zaleceniem Rady z dnia 2 grudnia 2009 r. przyjętym na podstawie art. 126 ust. 7. Bardziej optymistyczne prognozy makroekonomiczne będące podstawą programu tylko częściowo przekładają się na wyniki budżetowe, głównie wskutek koncentracji wzrostu w sektorze zorientowanym na eksport i mającym niewielki wpływ na dochody podatkowe oraz niekorzystnej sytuacji wyjściowej z 2009 r., tj. 0,1 % PKB. Saldo strukturalne w 2010 r., tj. saldo w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o działania jednorazowe i tymczasowe, przeliczone zgodnie ze wspólnie przyjętą metodyką, wykazuje spadek z poziomu – 3,75 % PKB w 2009 r. do poziomu – 4,75 % PKB w 2010 r. Ogólny wpływ działań dyskrecjonalnych w 2010 r. jest niewielki, ponieważ wyższym wydatkom uznaniowym odpowiada wzrost podatków. Odnotowane jednak obniżenie salda strukturalnego w 2010 r. można częściowo wyjaśnić zwiększeniem wydatków z tytułu odsetek i zmniejszeniem dochodów z gazu, ale przede wszystkim różnymi opóźnionymi skutkami, takimi jak wzrost bezrobocia, który prowadzi do większych wydatków i mniejszych dochodów z podatków, niż wynikałoby z zastosowania standardowych elastyczności. |
| --- | --- |

(6)

Zawartym w aktualizacji programu celem budżetowym na 2010 r. jest deficyt na poziomie 6,1 % PKB. W programie przewiduje się spadek wskaźnika dochodów o 0,1 % PKB w porównaniu z 2009 r. i oczekuje się wzrostu wskaźnika wydatków o 1,1 % PKB. Zawarta w programie prognoza budżetowa na 2010 r. jest o 0,2 % PKB lepsza niż cel budżetowy na 2010 r. i – jeśli traktować ją dosłownie – jest zgodna z zaleceniem Rady z dnia 2 grudnia 2009 r. przyjętym na podstawie art. 126 ust. 7. Bardziej optymistyczne prognozy makroekonomiczne będące podstawą programu tylko częściowo przekładają się na wyniki budżetowe, głównie wskutek koncentracji wzrostu w sektorze zorientowanym na eksport i mającym niewielki wpływ na dochody podatkowe oraz niekorzystnej sytuacji wyjściowej z 2009 r., tj. 0,1 % PKB. Saldo strukturalne w 2010 r., tj. saldo w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o działania jednorazowe i tymczasowe, przeliczone zgodnie ze wspólnie przyjętą metodyką, wykazuje spadek z poziomu – 3,75 % PKB w 2009 r. do poziomu – 4,75 % PKB w 2010 r. Ogólny wpływ działań dyskrecjonalnych w 2010 r. jest niewielki, ponieważ wyższym wydatkom uznaniowym odpowiada wzrost podatków. Odnotowane jednak obniżenie salda strukturalnego w 2010 r. można częściowo wyjaśnić zwiększeniem wydatków z tytułu odsetek i zmniejszeniem dochodów z gazu, ale przede wszystkim różnymi opóźnionymi skutkami, takimi jak wzrost bezrobocia, który prowadzi do większych wydatków i mniejszych dochodów z podatków, niż wynikałoby z zastosowania standardowych elastyczności.

| (7) | Głównym celem zawartej w programie średniookresowej strategii budżetowej jest obniżenie deficytu do poziomu poniżej 3 % PKB do 2013 r. Konsolidacja powinna rozpocząć się zgodnie z programem w 2011 r. pod warunkiem pozytywnych perspektyw wzrostu. Cel ten – jeśli traktować go dosłownie – byłby zgodny z zaleceniem na podstawie art. 126 ust. 7 TFUE. Mimo że w programie zobowiązano się do dotrzymania terminu wyznaczonego na 2013 r. poprzez podjęcie dodatkowych środków, nie określono zakresu ani charakteru tych środków. Ponadto program nie obejmuje roku 2013. W programie zakłada się poprawę nominalnego deficytu budżetowego do poziomu 5,0 % PKB w 2011 r. (z poziomu 6,1 % w poprzednim roku) i do poziomu 4,5 % w 2012 r. Podobnie będzie się kształtowało saldo pierwotne. Wynik oczekiwany w 2012 r. należy uznać za wynik techniczny oparty na założeniu niezmiennego kursu polityki, a nie za cel. Zawarte w programie prognozy budżetowe zakładają wymóg dodatkowej nominalnej poprawy salda sektora instytucji rządowych i samorządowych o ponad 1,5 % PKB w 2013 r. w celu obniżenia deficytu poniżej poziomu 3 % PKB. Przewiduje się, że (przeliczone) saldo strukturalne obniży się do poziomu – 4,75 % PKB w 2010 r., a następnie wzrośnie do poziomu – 4 % PKB w 2011 r. i – 3,5 % PKB w 2012 r. W odniesieniu do roku 2011 rządowa strategia budżetowa obejmuje głównie (częściowe) wycofanie pakietu środków stymulacyjnych o wartości odpowiadającej około 0,5 % PKB i działania konsolidacyjne o wartości odpowiadającej 0,25 % PKB (1,8 mld EUR). Przewiduje się wzrost wskaźnika dochodów przy założeniu poprawy sytuacji makroekonomicznej i (częściowego) wycofania pakietu środków stymulacyjnych oraz spadku wskaźnika wydatków w wyniku pakietu konsolidacyjnego, poprawy sytuacji makroekonomicznej i (częściowego) wycofania pakietu środków stymulacyjnych. W odniesieniu do roku 2012 w programie przewiduje się wzrost wskaźnika dochodów i stabilizujący się wskaźnik wydatków przy założeniu niezmiennego kursu polityki. W programie potwierdzono zobowiązanie do realizacji nowego średniookresowego celu budżetowego, jakim jest saldo strukturalne na poziomie – 0,5 % PKB. Biorąc pod uwagę najnowsze prognozy i poziom zadłużenia, cel ten jest zgodny z celami paktu. W programie nie przewidziano jednak jego realizacji w okresie objętym programem. |
| --- | --- |

(7)

Głównym celem zawartej w programie średniookresowej strategii budżetowej jest obniżenie deficytu do poziomu poniżej 3 % PKB do 2013 r. Konsolidacja powinna rozpocząć się zgodnie z programem w 2011 r. pod warunkiem pozytywnych perspektyw wzrostu. Cel ten – jeśli traktować go dosłownie – byłby zgodny z zaleceniem na podstawie art. 126 ust. 7 TFUE. Mimo że w programie zobowiązano się do dotrzymania terminu wyznaczonego na 2013 r. poprzez podjęcie dodatkowych środków, nie określono zakresu ani charakteru tych środków. Ponadto program nie obejmuje roku 2013. W programie zakłada się poprawę nominalnego deficytu budżetowego do poziomu 5,0 % PKB w 2011 r. (z poziomu 6,1 % w poprzednim roku) i do poziomu 4,5 % w 2012 r. Podobnie będzie się kształtowało saldo pierwotne. Wynik oczekiwany w 2012 r. należy uznać za wynik techniczny oparty na założeniu niezmiennego kursu polityki, a nie za cel. Zawarte w programie prognozy budżetowe zakładają wymóg dodatkowej nominalnej poprawy salda sektora instytucji rządowych i samorządowych o ponad 1,5 % PKB w 2013 r. w celu obniżenia deficytu poniżej poziomu 3 % PKB. Przewiduje się, że (przeliczone) saldo strukturalne obniży się do poziomu – 4,75 % PKB w 2010 r., a następnie wzrośnie do poziomu – 4 % PKB w 2011 r. i – 3,5 % PKB w 2012 r. W odniesieniu do roku 2011 rządowa strategia budżetowa obejmuje głównie (częściowe) wycofanie pakietu środków stymulacyjnych o wartości odpowiadającej około 0,5 % PKB i działania konsolidacyjne o wartości odpowiadającej 0,25 % PKB (1,8 mld EUR). Przewiduje się wzrost wskaźnika dochodów przy założeniu poprawy sytuacji makroekonomicznej i (częściowego) wycofania pakietu środków stymulacyjnych oraz spadku wskaźnika wydatków w wyniku pakietu konsolidacyjnego, poprawy sytuacji makroekonomicznej i (częściowego) wycofania pakietu środków stymulacyjnych. W odniesieniu do roku 2012 w programie przewiduje się wzrost wskaźnika dochodów i stabilizujący się wskaźnik wydatków przy założeniu niezmiennego kursu polityki. W programie potwierdzono zobowiązanie do realizacji nowego średniookresowego celu budżetowego, jakim jest saldo strukturalne na poziomie – 0,5 % PKB. Biorąc pod uwagę najnowsze prognozy i poziom zadłużenia, cel ten jest zgodny z celami paktu. W programie nie przewidziano jednak jego realizacji w okresie objętym programem.

| (8) | Zawarte w programie prognozy budżetowe na 2010 r. wydają się realistyczne, ale wyniki budżetowe mogą okazać się gorsze od prognozowanych w odniesieniu do 2011 r. i lat następnych. W szczególności działania rządowe ukierunkowane na stabilizację rynków finansowych prawdopodobnie zostaną w większości utrzymane przez cały okres objęty programem i mogą mieć negatywny wpływ na cele budżetowe. Chociaż w odniesieniu do 2010 r. wydaje się, że zawarte w programie względnie ostrożne prognozy dochodów więcej niż kompensują optymistyczny scenariusz makroekonomiczny, co może nawet dawać pole do przekroczenia celu, nie dotyczy to pozostałych lat okresu objętego programem. Ponadto nie wszystkie oszczędności wynikające z działań konsolidacyjnych mogą zostać zrealizowane począwszy od roku 2011. Wreszcie świadczenia społeczne mogą okazać się wyższe, niż przewidywano w programie ze względu na dość optymistyczne prognozy dotyczące bezrobocia. W programie nie wyjaśniono również w pełni zmian wskaźników dochodów i wydatków w roku 2012, w którym w programie przewiduje się zwiększenie salda o 0,5 % PKB bez podejmowania żadnych środków. Prognoza jest zasadniczo oparta na optymistycznych założeniach dotyczących sytuacji makroekonomicznej i elastyczności. Zarówno w odniesieniu do roku 2011, jak i do roku 2012 należy jednak zauważyć, że władze Niderlandów przeprowadzają obecnie gruntowny przegląd budżetu, który mógłby stać się podstawą dodatkowych działań konsolidacyjnych oraz powinien – zgodnie z zaleceniami – wzmocnić średni roczny wysiłek fiskalny począwszy od 2011 r., a w związku z tym doprowadzić do lepszego od zakładanego wyniku budżetowego, mimo że zakres i charakter żadnego z tych dodatkowych działań konsolidacyjnych nie jest jeszcze jasny. Stosunkowo dobre wyniki osiągane dotąd przez Niderlandy w zakresie konsolidacji budżetowej sprawiają, że w obecnej sytuacji nie występuje dodatkowe ryzyko. |
| --- | --- |

(8)

Zawarte w programie prognozy budżetowe na 2010 r. wydają się realistyczne, ale wyniki budżetowe mogą okazać się gorsze od prognozowanych w odniesieniu do 2011 r. i lat następnych. W szczególności działania rządowe ukierunkowane na stabilizację rynków finansowych prawdopodobnie zostaną w większości utrzymane przez cały okres objęty programem i mogą mieć negatywny wpływ na cele budżetowe. Chociaż w odniesieniu do 2010 r. wydaje się, że zawarte w programie względnie ostrożne prognozy dochodów więcej niż kompensują optymistyczny scenariusz makroekonomiczny, co może nawet dawać pole do przekroczenia celu, nie dotyczy to pozostałych lat okresu objętego programem. Ponadto nie wszystkie oszczędności wynikające z działań konsolidacyjnych mogą zostać zrealizowane począwszy od roku 2011. Wreszcie świadczenia społeczne mogą okazać się wyższe, niż przewidywano w programie ze względu na dość optymistyczne prognozy dotyczące bezrobocia. W programie nie wyjaśniono również w pełni zmian wskaźników dochodów i wydatków w roku 2012, w którym w programie przewiduje się zwiększenie salda o 0,5 % PKB bez podejmowania żadnych środków. Prognoza jest zasadniczo oparta na optymistycznych założeniach dotyczących sytuacji makroekonomicznej i elastyczności. Zarówno w odniesieniu do roku 2011, jak i do roku 2012 należy jednak zauważyć, że władze Niderlandów przeprowadzają obecnie gruntowny przegląd budżetu, który mógłby stać się podstawą dodatkowych działań konsolidacyjnych oraz powinien – zgodnie z zaleceniami – wzmocnić średni roczny wysiłek fiskalny począwszy od 2011 r., a w związku z tym doprowadzić do lepszego od zakładanego wyniku budżetowego, mimo że zakres i charakter żadnego z tych dodatkowych działań konsolidacyjnych nie jest jeszcze jasny. Stosunkowo dobre wyniki osiągane dotąd przez Niderlandy w zakresie konsolidacji budżetowej sprawiają, że w obecnej sytuacji nie występuje dodatkowe ryzyko.

| (9) | W 2009 r. relacja długu brutto sektora instytucji rządowych i samorządowych do PKB była wyższa od określonej w Traktacie wartości referencyjnej i wykazuje tendencję wzrostową w całym okresie objętym programem. Szacuje się, że w 2009 r. wyniosła ona 62,3 %, wzrastając z 58,2 % w roku poprzednim. Zwiększenie wskaźnika zadłużenia wyniknęło głównie z deficytu budżetowego i ze spadku tempa wzrostu PKB, mimo że został on złagodzony dzięki znacznej dodatniej wartości rezydualnej zmiany długu odzwierciedlającej spłatę rządowego wsparcia na rzecz sektora finansowego. Przez cały okres objęty programem prognozuje się wzrost wskaźnika zadłużenia o kolejne 10 % PKB do 72,5 % w 2012 r., głównie w wyniku utrzymującego się wysokiego deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych. Istnieją znaczne zagrożenia, jakimi obarczony jest poziomu długu brutto sektora instytucji rządowych i samorządowych, wynikające po pierwsze z ryzyka wyższego deficytu niż przewidywano, szczególnie w 2011 r., oraz po drugie – co ważniejsze – ze znacznych gwarancji na rzecz sektora finansowego, które wynoszą obecnie prawie 14 % PKB. Ewentualne uruchomienie gwarancji mogłoby dodatkowo zwiększyć wskaźnik zadłużenia. Z drugiej strony (wczesna) spłata rządowego wsparcia na rzecz instytucji finansowych mogłaby znacznie zmniejszyć wskaźnik zadłużenia. |
| --- | --- |

(9)

W 2009 r. relacja długu brutto sektora instytucji rządowych i samorządowych do PKB była wyższa od określonej w Traktacie wartości referencyjnej i wykazuje tendencję wzrostową w całym okresie objętym programem. Szacuje się, że w 2009 r. wyniosła ona 62,3 %, wzrastając z 58,2 % w roku poprzednim. Zwiększenie wskaźnika zadłużenia wyniknęło głównie z deficytu budżetowego i ze spadku tempa wzrostu PKB, mimo że został on złagodzony dzięki znacznej dodatniej wartości rezydualnej zmiany długu odzwierciedlającej spłatę rządowego wsparcia na rzecz sektora finansowego. Przez cały okres objęty programem prognozuje się wzrost wskaźnika zadłużenia o kolejne 10 % PKB do 72,5 % w 2012 r., głównie w wyniku utrzymującego się wysokiego deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych. Istnieją znaczne zagrożenia, jakimi obarczony jest poziomu długu brutto sektora instytucji rządowych i samorządowych, wynikające po pierwsze z ryzyka wyższego deficytu niż przewidywano, szczególnie w 2011 r., oraz po drugie – co ważniejsze – ze znacznych gwarancji na rzecz sektora finansowego, które wynoszą obecnie prawie 14 % PKB. Ewentualne uruchomienie gwarancji mogłoby dodatkowo zwiększyć wskaźnik zadłużenia. Z drugiej strony (wczesna) spłata rządowego wsparcia na rzecz instytucji finansowych mogłaby znacznie zmniejszyć wskaźnik zadłużenia.

| (10) | Ze średniookresowych prognoz dotyczących długu, w których zakłada się stopniowy powrót tempa wzrostu PKB do poziomów przewidywanych przed kryzysem oraz przywrócenie obciążeń podatkowych do przedkryzysowego poziomu i które obejmują prognozowany wzrost wydatków związanych ze starzeniem się społeczeństwa, wynika, że przewidziana w programie strategia budżetowa – jeśli traktować ją dosłownie i bez żadnych zmian polityki – nie byłaby wystarczająca, aby ustabilizować relację długu do PKB w terminie do roku 2020. |
| --- | --- |

(10)

Ze średniookresowych prognoz dotyczących długu, w których zakłada się stopniowy powrót tempa wzrostu PKB do poziomów przewidywanych przed kryzysem oraz przywrócenie obciążeń podatkowych do przedkryzysowego poziomu i które obejmują prognozowany wzrost wydatków związanych ze starzeniem się społeczeństwa, wynika, że przewidziana w programie strategia budżetowa – jeśli traktować ją dosłownie i bez żadnych zmian polityki – nie byłaby wystarczająca, aby ustabilizować relację długu do PKB w terminie do roku 2020.

| (11) | Długoterminowy wpływ starzenia się społeczeństwa na budżet jest znacznie powyżej średniej UE, co wynika ze stosunkowo dużego wzrostu zarówno wydatków na emerytury, jak i na opiekę długoterminową. Do zmniejszenia zagrożeń dla stabilności finansów publicznych, które w sprawozdaniu Komisji z 2009 r. na temat długoterminowej stabilności finansów publicznych (3) oceniono jako wysokie, przyczyniłoby się zapewnienie wyższych nadwyżek pierwotnych w perspektywie średnioterminowej oraz wdrożenie reform strukturalnych w celu ograniczenia prognozowanego wzrostu wydatków związanych ze starzeniem się społeczeństwa. Szacuje się, że proponowane podniesienie wieku emerytalnego o dwa lata (z 65 do 67 lat) do 2025 r. zmniejszy wahania długoterminowej stabilności finansów publicznych i, jeżeli zostanie przyjęte, będzie stanowiło pierwszy krok w kierunku poprawy stabilności finansów publicznych w długim okresie. |
| --- | --- |

(11)

Długoterminowy wpływ starzenia się społeczeństwa na budżet jest znacznie powyżej średniej UE, co wynika ze stosunkowo dużego wzrostu zarówno wydatków na emerytury, jak i na opiekę długoterminową. Do zmniejszenia zagrożeń dla stabilności finansów publicznych, które w sprawozdaniu Komisji z 2009 r. na temat długoterminowej stabilności finansów publicznych (3) oceniono jako wysokie, przyczyniłoby się zapewnienie wyższych nadwyżek pierwotnych w perspektywie średnioterminowej oraz wdrożenie reform strukturalnych w celu ograniczenia prognozowanego wzrostu wydatków związanych ze starzeniem się społeczeństwa. Szacuje się, że proponowane podniesienie wieku emerytalnego o dwa lata (z 65 do 67 lat) do 2025 r. zmniejszy wahania długoterminowej stabilności finansów publicznych i, jeżeli zostanie przyjęte, będzie stanowiło pierwszy krok w kierunku poprawy stabilności finansów publicznych w długim okresie.

| (12) | Ramy budżetowe oparte na bieżących tendencjach wprowadzone w 1994 r. uznaje się zasadniczo za efektywne i skuteczne (4). Najważniejszymi elementami tych ram są wieloletnie pułapy wydatków i rola niezależnych organizacji, w szczególności Krajowego Urzędu Analiz Polityki Ekonomicznej (5). Ramy dotyczą perspektywy czteroletniej i opierają się na scenariuszu makroekonomicznym opracowanym przez Krajowy Urząd Analiz Polityki Ekonomicznej (6), zapewniającym obiektywność i niezależność tych prognoz. Cel budżetowy wyznaczony w perspektywie czteroletniej opiera się na wyzwaniach budżetowych związanych ze starzeniem się społeczeństwa i wymaganiami paktu stabilności i wzrostu. W oparciu o cele budżetowe określa się pułapy wydatków, które stanowią podstawę ram budżetowych. W praktyce należycie przestrzegano pułapów wydatków. W marcu 2009 r. rząd zdecydował o wyłączeniu z pułapu wydatków świadczeń dla bezrobotnych, które podlegają warunkom cyklu koniunkturalnego. Działanie to zapobiegło konieczności zastosowania procyklicznych cięć budżetowych wskutek wzrastającego bezrobocia i doprowadziło do wzmocnienia automatycznych stabilizatorów (o około 0,3 % PKB w 2009 r.). Wydaje się, że ramy budżetowe oparte na bieżących tendencjach miały korzystny wpływ na obecną sytuację budżetową. Podczas ożywienia gospodarczego ramy budżetowe oparte na bieżących tendencjach będą miały również znaczną wartość dodaną. Przewiduje się, że podczas gdy automatyczne stabilizatory spowodują automatyczną poprawę kursu polityki budżetowej, pułapy wydatków posłużą jako instrumenty kontroli wzrostu wydatków. |
| --- | --- |

(12)

Ramy budżetowe oparte na bieżących tendencjach wprowadzone w 1994 r. uznaje się zasadniczo za efektywne i skuteczne (4). Najważniejszymi elementami tych ram są wieloletnie pułapy wydatków i rola niezależnych organizacji, w szczególności Krajowego Urzędu Analiz Polityki Ekonomicznej (5). Ramy dotyczą perspektywy czteroletniej i opierają się na scenariuszu makroekonomicznym opracowanym przez Krajowy Urząd Analiz Polityki Ekonomicznej (6), zapewniającym obiektywność i niezależność tych prognoz. Cel budżetowy wyznaczony w perspektywie czteroletniej opiera się na wyzwaniach budżetowych związanych ze starzeniem się społeczeństwa i wymaganiami paktu stabilności i wzrostu. W oparciu o cele budżetowe określa się pułapy wydatków, które stanowią podstawę ram budżetowych. W praktyce należycie przestrzegano pułapów wydatków. W marcu 2009 r. rząd zdecydował o wyłączeniu z pułapu wydatków świadczeń dla bezrobotnych, które podlegają warunkom cyklu koniunkturalnego. Działanie to zapobiegło konieczności zastosowania procyklicznych cięć budżetowych wskutek wzrastającego bezrobocia i doprowadziło do wzmocnienia automatycznych stabilizatorów (o około 0,3 % PKB w 2009 r.). Wydaje się, że ramy budżetowe oparte na bieżących tendencjach miały korzystny wpływ na obecną sytuację budżetową. Podczas ożywienia gospodarczego ramy budżetowe oparte na bieżących tendencjach będą miały również znaczną wartość dodaną. Przewiduje się, że podczas gdy automatyczne stabilizatory spowodują automatyczną poprawę kursu polityki budżetowej, pułapy wydatków posłużą jako instrumenty kontroli wzrostu wydatków.

| (13) | Pod względem jakości finansów publicznych można uznać, że Niderlandy osiągają względnie dobre wyniki w niektórych obszarach. Ma to miejsce w szczególności w dziedzinach infrastruktury publicznej, usług ogólnych i zarządzania budżetem. W programie wyrażono zamiar dalszej poprawy jakości finansów publicznych w obszarze lepszej regulacji i zmniejszenia obciążenia administracyjnego. W odniesieniu do obciążenia administracyjnego celem ustanowionym w programie jest osiągnięcie zmniejszenia netto o 25 % w roku 2011 w porównaniu z rokiem 2007. Władze przeprowadzają obecnie gruntowny przegląd budżetu, który koncentruje się głównie na wydatkach i ma na celu ułatwienie procesu podejmowania decyzji w zakresie reform strukturalnych i działań konsolidacyjnych. Po stronie dochodów władze przygotowują oddzielne badanie na potrzeby przeglądu systemu podatkowego mającego na celu ustanowienie takiego systemu podatkowego, który w przyszłości będzie przynosił stabilne dochody przy minimalnym zakłóceniu gospodarki i jak najsprawiedliwszym podziale kosztów. Przegląd ten mógłby przyczynić się do dalszej poprawy jakości finansów publicznych w perspektywie średnio- lub długoterminowej. |
| --- | --- |

(13)

Pod względem jakości finansów publicznych można uznać, że Niderlandy osiągają względnie dobre wyniki w niektórych obszarach. Ma to miejsce w szczególności w dziedzinach infrastruktury publicznej, usług ogólnych i zarządzania budżetem. W programie wyrażono zamiar dalszej poprawy jakości finansów publicznych w obszarze lepszej regulacji i zmniejszenia obciążenia administracyjnego. W odniesieniu do obciążenia administracyjnego celem ustanowionym w programie jest osiągnięcie zmniejszenia netto o 25 % w roku 2011 w porównaniu z rokiem 2007. Władze przeprowadzają obecnie gruntowny przegląd budżetu, który koncentruje się głównie na wydatkach i ma na celu ułatwienie procesu podejmowania decyzji w zakresie reform strukturalnych i działań konsolidacyjnych. Po stronie dochodów władze przygotowują oddzielne badanie na potrzeby przeglądu systemu podatkowego mającego na celu ustanowienie takiego systemu podatkowego, który w przyszłości będzie przynosił stabilne dochody przy minimalnym zakłóceniu gospodarki i jak najsprawiedliwszym podziale kosztów. Przegląd ten mógłby przyczynić się do dalszej poprawy jakości finansów publicznych w perspektywie średnio- lub długoterminowej.

| (14) | Podsumowując, strategia budżetowa na lata 2010 i 2011 określona w programie jest zgodna z zaleceniami Rady przyjętymi na podstawie art. 126 ust. 7. Począwszy od 2012 r., jeżeli traktować ją dosłownie oraz biorąc pod uwagę wspomniane powyżej zagrożenia, strategia budżetowa nie wydawałaby się w pełni zgodna z zaleceniami Rady przyjętymi na podstawie art. 126 ust. 7, zwłaszcza że program nie obejmuje roku 2013. W szczególności w odniesieniu do 2010 r. zawarte w programie prognozy budżetowe są nieznacznie lepsze niż prognozy zawarte w budżecie na 2010 r., co częściowo odzwierciedla lepszy scenariusz makroekonomiczny, i są narażone na zrównoważone zagrożenia. W odniesieniu do okresu 2011–2012 w programie przewidziano niewielki średni roczny wysiłek fiskalny odpowiadający 0,75 % PKB, obarczony jednak wyżej wymienionymi zagrożeniami. W przypadku roku 2011 zawarte w programie prognozy budżetowe opierają się na określonych działaniach konsolidacyjnych. Z drugiej strony przewidziane zmiany salda strukturalnego w 2012 r. (0,5 % PKB) nie są poparte dodatkowymi środkami, ale nie mogą również zostać wyjaśnione przez zastosowanie standardowych elastyczności. Sugeruje to, że dodatkowe działania konsolidacyjne są konieczne w celu zapewnienia wymaganego, zalecanego przez Radę, średniego rocznego wysiłku fiskalnego odpowiadającego 0,75 % PKB w latach 2011–2013, przy równoczesnym uwzględnieniu faktu, że rok 2013 nie jest objęty programem. Zawarty w programie nominalny deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych na poziomie 4,5 % PKB w 2012 r., który nie stanowi celu, lecz wynika z założenia niezmiennego kursu polityki, wskazuje na konieczność dodatkowej poprawy o co najmniej 1,5 % PKB w celu dotrzymania terminu wyznaczonego na 2013 r. Biorąc pod uwagę przedstawione w programie prognozy dotyczące długu i wyżej wymienione zagrożenia, obecna strategia budżetowa również nie jest wystarczająca, aby przywrócić tendencję spadkową relacji długu do PKB. Chociaż rząd wyraża w programie swoje zobowiązanie do podjęcia dodatkowych środków polityki budżetowej w celu obniżenia deficytu do poziomu poniżej wartości referencyjnej w wysokości 3 % PKB do 2013 r., program nie zawiera wskazówek co do sposobu osiągnięcia tego celu. |
| --- | --- |

(14)

Podsumowując, strategia budżetowa na lata 2010 i 2011 określona w programie jest zgodna z zaleceniami Rady przyjętymi na podstawie art. 126 ust. 7. Począwszy od 2012 r., jeżeli traktować ją dosłownie oraz biorąc pod uwagę wspomniane powyżej zagrożenia, strategia budżetowa nie wydawałaby się w pełni zgodna z zaleceniami Rady przyjętymi na podstawie art. 126 ust. 7, zwłaszcza że program nie obejmuje roku 2013. W szczególności w odniesieniu do 2010 r. zawarte w programie prognozy budżetowe są nieznacznie lepsze niż prognozy zawarte w budżecie na 2010 r., co częściowo odzwierciedla lepszy scenariusz makroekonomiczny, i są narażone na zrównoważone zagrożenia. W odniesieniu do okresu 2011–2012 w programie przewidziano niewielki średni roczny wysiłek fiskalny odpowiadający 0,75 % PKB, obarczony jednak wyżej wymienionymi zagrożeniami. W przypadku roku 2011 zawarte w programie prognozy budżetowe opierają się na określonych działaniach konsolidacyjnych. Z drugiej strony przewidziane zmiany salda strukturalnego w 2012 r. (0,5 % PKB) nie są poparte dodatkowymi środkami, ale nie mogą również zostać wyjaśnione przez zastosowanie standardowych elastyczności. Sugeruje to, że dodatkowe działania konsolidacyjne są konieczne w celu zapewnienia wymaganego, zalecanego przez Radę, średniego rocznego wysiłku fiskalnego odpowiadającego 0,75 % PKB w latach 2011–2013, przy równoczesnym uwzględnieniu faktu, że rok 2013 nie jest objęty programem. Zawarty w programie nominalny deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych na poziomie 4,5 % PKB w 2012 r., który nie stanowi celu, lecz wynika z założenia niezmiennego kursu polityki, wskazuje na konieczność dodatkowej poprawy o co najmniej 1,5 % PKB w celu dotrzymania terminu wyznaczonego na 2013 r. Biorąc pod uwagę przedstawione w programie prognozy dotyczące długu i wyżej wymienione zagrożenia, obecna strategia budżetowa również nie jest wystarczająca, aby przywrócić tendencję spadkową relacji długu do PKB. Chociaż rząd wyraża w programie swoje zobowiązanie do podjęcia dodatkowych środków polityki budżetowej w celu obniżenia deficytu do poziomu poniżej wartości referencyjnej w wysokości 3 % PKB do 2013 r., program nie zawiera wskazówek co do sposobu osiągnięcia tego celu.

| (15) | (Co do wymagań odnośnie do danych określonych w kodeksie postępowania dotyczącym programów stabilności i konwergencji, w programie zawarto wszystkie dane obowiązkowe i większość danych opcjonalnych. W zaleceniu z dnia 2 grudnia 2009 r. przyjętym na podstawie art. 126 ust. 7 mającym na celu likwidację nadmiernego deficytu Rada wezwała także Niderlandy do przedstawiania sprawozdania z postępów poczynionych w realizacji zaleceń Rady w oddzielnym rozdziale aktualizacji programów stabilności. Niderlandy częściowo zastosowały się do tego zalecenia. W szczególności program nie obejmuje roku 2013, który jest końcowym rokiem okresu korekty. |
| --- | --- |

(15)

(Co do wymagań odnośnie do danych określonych w kodeksie postępowania dotyczącym programów stabilności i konwergencji, w programie zawarto wszystkie dane obowiązkowe i większość danych opcjonalnych. W zaleceniu z dnia 2 grudnia 2009 r. przyjętym na podstawie art. 126 ust. 7 mającym na celu likwidację nadmiernego deficytu Rada wezwała także Niderlandy do przedstawiania sprawozdania z postępów poczynionych w realizacji zaleceń Rady w oddzielnym rozdziale aktualizacji programów stabilności. Niderlandy częściowo zastosowały się do tego zalecenia. W szczególności program nie obejmuje roku 2013, który jest końcowym rokiem okresu korekty.

Podsumowując, należy stwierdzić, że Niderlandy bardzo ucierpiały wskutek kryzysu, który spowodował gwałtowne zaburzenie równowagi budżetowej w 2009 r., która z nadwyżki na poziomie 0,7 % PKB w 2008 r. zmieniła się w deficyt na poziomie 4,9 % PKB, co spowodowało wszczęcie procedury nadmiernego deficytu. W roku 2010 oczekuje się dalszego pogorszenia sytuacji, przede wszystkim w wyniku różnych opóźnionych skutków, takich jak wzrost bezrobocia. Późniejsze wycofanie budżetowych środków stymulacyjnych i pakietu konsolidacyjnego powinno poprawić równowagę budżetową w 2011 r. W odniesieniu do roku 2012 poprawa budżetu wynika z warunków koniunkturalnych związanych ze scenariuszem kontynuacji dotychczasowej polityki. Przewiduje się, że wskaźnik zadłużenia, który w 2009 r. przekroczył określoną w Traktacie wartość referencyjną wynoszącą 60 %, znacznie wzrośnie w okresie objętym programem. Realizacja przedstawionej w programie ścieżki dostosowania jest obarczona ryzykiem, natomiast korzystnie wpływałaby na nią zwiększona konsolidacja po 2011 r. Główne zagrożenia są związane z optymistycznymi założeniami makroekonomicznymi w połączeniu z zalecanym przez Radę rocznym wysiłkiem fiskalnym na poziomie zaledwie 0,75 % PKB. W programie zawarto zobowiązanie do podjęcia dodatkowych środków polityki budżetowej w celu dotrzymania terminu wyznaczonego na 2013 r. W związku z tym, że rok 2013 nie jest objęty programem, pełna ocena strategii budżetowej nie jest możliwa. Dlatego też należałoby przedstawić więcej informacji na temat ogólnej strategii, stanowiącej podstawę korekty nadmiernego deficytu, w szczególności w odniesieniu do 2013 r. Do zmniejszenia zagrożeń dla stabilności finansów publicznych przyczyniłoby się zapewnienie wyższych nadwyżek pierwotnych w perspektywie średnioterminowej oraz wdrożenie reform w celu ograniczenia prognozowanego wzrostu wydatków związanych ze starzeniem się społeczeństwa. Zaproponowana niedawno reforma systemu emerytalnego – jeżeli zostanie przyjęta – będzie stanowiła ważny pierwszy krok.

W świetle powyższej oceny oraz zalecenia przyjętego na podstawie art. 126 TFUE z dnia 2 grudnia 2009 r. Niderlandy wzywa się do:

| (i) | określenia, w kontekście gruntownego przeglądu budżetu, środków wspierających konsolidację począwszy od 2011 r., a szczególnie w kolejnych latach – dalszego wzmacniania działań konsolidacyjnych w celu zapewnienia wymaganego średniego rocznego wysiłku fiskalnego służącego obniżeniu deficytu do poziomu poniżej 3 % PKB do 2013 r. oraz w całym okresie objętym programem – wykorzystania nadzwyczajnych dochodów związanych z poprawą perspektyw makroekonomicznych i budżetowych na potrzeby przyspieszenia redukcji deficytu i spadku wskaźnika zadłużenia brutto do poziomu wartości referencyjnej; |
| --- | --- |

(i)

określenia, w kontekście gruntownego przeglądu budżetu, środków wspierających konsolidację począwszy od 2011 r., a szczególnie w kolejnych latach – dalszego wzmacniania działań konsolidacyjnych w celu zapewnienia wymaganego średniego rocznego wysiłku fiskalnego służącego obniżeniu deficytu do poziomu poniżej 3 % PKB do 2013 r. oraz w całym okresie objętym programem – wykorzystania nadzwyczajnych dochodów związanych z poprawą perspektyw makroekonomicznych i budżetowych na potrzeby przyspieszenia redukcji deficytu i spadku wskaźnika zadłużenia brutto do poziomu wartości referencyjnej;

| (ii) | dalszej poprawy długoterminowej stabilności finansów publicznych przez wdrożenie reform strukturalnych w celu ograniczenia prognozowanego wzrostu wydatków związanych ze starzeniem się społeczeństwa. |
| --- | --- |

(ii)

dalszej poprawy długoterminowej stabilności finansów publicznych przez wdrożenie reform strukturalnych w celu ograniczenia prognozowanego wzrostu wydatków związanych ze starzeniem się społeczeństwa.

Zachęca się również Niderlandy do przekazywania więcej informacji na temat obranej ścieżki i szerokich środków wspomagających przewidzianą konsolidację w końcowych latach okresu objętego programem, jak tylko te informacje będą dostępne i najpóźniej w rozdziale poświęconym procedurze nadmiernego deficytu w przyszłym programie stabilności.

Porównanie głównych prognoz makroekonomicznych i budżetowych

| | 2008 | 2009 | 2010 | 2011 | 2012 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Realny PKB
  (zmiana w %) | PS styczeń 2010 | 2,0 | –4 | 1,5 | 2 | 2 |
| KOM listopad 2009 | 2,0 | –4,5 | 0,3 | 1,6 | nd. |
| PS listopad 2008 | 2,25 | 1,25 | 2 | 2 | nd. |
| Inflacja HICP
  (%) | PS styczeń 2010 | 2,2 | 1 | 1 | 1 | 1 |
| KOM listopad 2009 | 2,2 | 1,1 | 0,9 | 1,2 | nd. |
| PS listopad 2008 | 2,5 | 3,25 | 2 | 2 | nd. |
| Luka produktowa (7)

  (% potencjalnego PKB) | PS styczeń 2010 | 2,6 | –2,7 | –2,3 | –1,9 | –1,8 |
| KOM listopad 2009 (8) | 3,0 | –2,7 | –3,1 | –2,4 | nd. |
| PS listopad 2008 | 0,7 | –0,1 | –0,5 | –0,6 | nd. |
| Wierzytelności/zadłużenie netto wobec reszty świata
  (% PKB) | PS styczeń 2010 | 4,2 | 4,5 | 5,75 | 6,25 | 6,25 |
| KOM listopad 2009 | 3,9 | 2,7 | 2,7 | 3,6 | nd. |
| PS listopad 2008 | 8,5 | 9,5 | 7,5 | 8,0 | nd. |
| Dochody sektora instytucji rządowych i samorządowych
  (% PKB) | PS styczeń 2010 | 45,6 | 44,4 | 44,3 | 44,9 | 45,5 |
| KOM listopad 2009 | 46,6 | 44,8 | 44,8 | 45,1 | nd. |
| PS listopad 2008 | 46,6 | 46,3 | 46,1 | 46,3 | nd. |
| Wydatki sektora instytucji rządowych i samorządowych
  (% PKB) | PS styczeń 2010 | 44,9 | 49,3 | 50,4 | 49,9 | 50,0 |
| KOM listopad 2009 | 45,9 | 49,5 | 50,9 | 50,7 | nd. |
| PS listopad 2008 | 45,4 | 45,1 | 45,3 | 45,2 | nd. |
| Saldo sektora instytucji rządowych i samorządowych
  (% PKB) | PS styczeń 2010 | 0,7 | –4,9 | –6,1 | –5,0 | –4,5 |
| KOM listopad 2009 | 0,7 | –4,7 | –6,1 | –5,6 | nd. |
| PS listopad 2008 | 1,2 | 1,2 | 0,8 | 1,1 | nd. |
| Saldo pierwotne
  (% PKB) | PS styczeń 2010 | 2,8 | –2,5 | –3,7 | –2,6 | –2,0 |
| KOM listopad 2009 | 2,8 | –2,3 | –3,7 | –3,1 | nd. |
| PS listopad 2008 | 3,4 | 3,3 | 2,9 | 3,1 | nd. |
| Saldo w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne (7)

  (% PKB) | PS styczeń 2010 | –0,8 | –3,4 | –4,8 | –3,9 | –3,5 |
| KOM listopad 2009 | –1,0 | –3,2 | –4,4 | –4,3 | nd. |
| PS listopad 2008 | 0,8 | 1,3 | 1,1 | 1,5 | nd. |
| Saldo strukturalne (9)

  (% PKB) | PS styczeń 2010 | –0,6 | –3,8 | –4,8 | –3,9 | –3,5 |
| KOM listopad 2009 | –1,0 | –3,6 | –4,4 | –4,3 | nd. |
| PS listopad 2008 | 0,8 | 1,0 | 1,1 | 1,5 | nd. |
| Dług brutto sektora instytucji rządowych i samorządowych
  (% PKB) | PS styczeń 2010 | 58,2 | 62,3 | 67,2 | 69,6 | 72,5 |
| KOM listopad 2009 | 58,2 | 59,8 | 65,6 | 69,7 | nd. |
| PS listopad 2008 | 42,1 | 39,6 | 38,0 | 36,2 | nd. |
| Program stabilności (PS); prognozy służb Komisji z jesieni 2009 r. (KOM); obliczenia służb Komisji. |

2008

2009

2010

2011

2012

Realny PKB

(zmiana w %)

PS styczeń 2010

2,0

–4

1,5

2

2

KOM listopad 2009

2,0

–4,5

0,3

1,6

nd.

PS listopad 2008

2,25

1,25

2

2

nd.

Inflacja HICP

(%)

PS styczeń 2010

2,2

1

1

1

1

KOM listopad 2009

2,2

1,1

0,9

1,2

nd.

PS listopad 2008

2,5

3,25

2

2

nd.

Luka produktowa (7)

(% potencjalnego PKB)

PS styczeń 2010

2,6

–2,7

–2,3

–1,9

–1,8

KOM listopad 2009 (8)

3,0

–2,7

–3,1

–2,4

nd.

PS listopad 2008

0,7

–0,1

–0,5

–0,6

nd.

Wierzytelności/zadłużenie netto wobec reszty świata

(% PKB)

PS styczeń 2010

4,2

4,5

5,75

6,25

6,25

KOM listopad 2009

3,9

2,7

2,7

3,6

nd.

PS listopad 2008

8,5

9,5

7,5

8,0

nd.

Dochody sektora instytucji rządowych i samorządowych

(% PKB)

PS styczeń 2010

45,6

44,4

44,3

44,9

45,5

KOM listopad 2009

46,6

44,8

44,8

45,1

nd.

PS listopad 2008

46,6

46,3

46,1

46,3

nd.

Wydatki sektora instytucji rządowych i samorządowych

(% PKB)

PS styczeń 2010

44,9

49,3

50,4

49,9

50,0

KOM listopad 2009

45,9

49,5

50,9

50,7

nd.

PS listopad 2008

45,4

45,1

45,3

45,2

nd.

Saldo sektora instytucji rządowych i samorządowych

(% PKB)

PS styczeń 2010

0,7

–4,9

–6,1

–5,0

–4,5

KOM listopad 2009

0,7

–4,7

–6,1

–5,6

nd.

PS listopad 2008

1,2

1,2

0,8

1,1

nd.

Saldo pierwotne

(% PKB)

PS styczeń 2010

2,8

–2,5

–3,7

–2,6

–2,0

KOM listopad 2009

2,8

–2,3

–3,7

–3,1

nd.

PS listopad 2008

3,4

3,3

2,9

3,1

nd.

Saldo w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne (7)

(% PKB)

PS styczeń 2010

–0,8

–3,4

–4,8

–3,9

–3,5

KOM listopad 2009

–1,0

–3,2

–4,4

–4,3

nd.

PS listopad 2008

0,8

1,3

1,1

1,5

nd.

Saldo strukturalne (9)

(% PKB)

PS styczeń 2010

–0,6

–3,8

–4,8

–3,9

–3,5

KOM listopad 2009

–1,0

–3,6

–4,4

–4,3

nd.

PS listopad 2008

0,8

1,0

1,1

1,5

nd.

Dług brutto sektora instytucji rządowych i samorządowych

(% PKB)

PS styczeń 2010

58,2

62,3

67,2

69,6

72,5

KOM listopad 2009

58,2

59,8

65,6

69,7

nd.

PS listopad 2008

42,1

39,6

38,0

36,2

nd.

Program stabilności (PS); prognozy służb Komisji z jesieni 2009 r. (KOM); obliczenia służb Komisji.

---

(1)  Dz.U. L 209 z 2.8.1997, s. 1. Dokumenty przytoczone w niniejszym tekście są dostępne na następującej stronie internetowej: http://ec.europa.eu/economy_finance/sgp/index_en.htm

(2)  Ocena uwzględnia w szczególności prognozę służb Komisji z jesieni 2009 r., a także inne informacje, które uzyskano od tego czasu, w tym śródokresową prognozę służb Komisji z lutego 2010 r.

(3)  W konkluzjach z dnia 10 listopada 2009 r. w sprawie stabilności finansów publicznych „Rada apeluje do państw członkowskich o to, by w przygotowywanych programach stabilności i konwergencji skupiły swoją uwagę na strategiach ukierunkowanych na stabilność” oraz „wzywa Komisję, by wraz z Komitetem Polityki Gospodarczej i Komitetem Ekonomiczno-Finansowym kontynuowała opracowywanie metod służących ocenie długoterminowej stabilności finansów publicznych, tak aby były one gotowe na czas przed przygotowaniem kolejnego sprawozdania na temat stabilności”, które jest przewidziane na rok 2012.

(4)  Zob. na przykład MFW, 2001a, Code of good practices on fiscal transparency (Kodeks dobrych praktyk w dziedzinie przejrzystości budżetowej) i OECD, 2002, Best practices for budget transparency (Najlepsze praktyki w dziedzinie przejrzystości budżetowej), OECD Journal on Budgeting.

(5)  Zob. również MFW (2005) Country Report 05/225 i Komisja Europejska (2007) Public Finances in EMU (Finanse publiczne w UGW) oraz Bos, F., The Dutch fiscal framework; history, current practice and the role of the CPB (Niderlandzkie ramy budżetowe – historia, obecna praktyka i rola CPB), CPB document 150, Krajowy Urząd Analiz Polityki Ekonomicznej, Haga, lipiec 2007.

(6)  Krajowy Urząd Analiz Polityki Ekonomicznej, znany pod nazwą Centraal Planbureau (CPB), jest niezależną instytucją rządową zajmującą się prognozowaniem.

(7)  Podane w programie wartości luki produktowej oraz salda w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne zostały przeliczone przez służby Komisji na podstawie informacji zawartych w programach.

(8)  W oparciu o szacowany wzrost potencjalny w wysokości – odpowiednio – 1,7 %, 1,1 %, 0,7 % i 0,9 % w latach 2008–2011.

(9)  Saldo w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o działania jednorazowe i tymczasowe. Zgodnie z najnowszym programem oraz z prognozą służb Komisji z listopada 2009 r. działania jednorazowe i tymczasowe wynoszą 0,4 % PKB w 2009 r. (działania te przyczyniają się do zmniejszenia deficytu).

Źródło:

Program stabilności (PS); prognozy służb Komisji z jesieni 2009 r. (KOM); obliczenia służb Komisji.

---

| 4.6.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 146/18 |
| --- | --- | --- | --- |

4.6.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 146/18

---

OPINIA RADY

w sprawie zaktualizowanego programu konwergencji na lata 2009/2010–2014/2015 przedstawionego przez Zjednoczone Królestwo

2010/C 146/04

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1466/97 z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie wzmocnienia nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych (1), w szczególności jego art. 9 ust. 3,

uwzględniając zalecenie Komisji,

po zasięgnięciu opinii Komitetu Ekonomiczno-Finansowego,

PRZEDSTAWIA NINIEJSZĄ OPINIĘ:

| (1) | W dniu 26 kwietnia 2010 r. Rada zbadała zaktualizowany program konwergencji przedstawiony przez Zjednoczone Królestwo na lata 2009/2010–2014/2015. |
| --- | --- |

(1)

W dniu 26 kwietnia 2010 r. Rada zbadała zaktualizowany program konwergencji przedstawiony przez Zjednoczone Królestwo na lata 2009/2010–2014/2015.

| (2) | Kryzys gospodarczy i finansowy, który rozpoczął się w 2007 r. po kilku latach silnego wzrostu, doprowadził do spadku wyników gospodarczych Zjednoczonego Królestwa łącznie o około 6 %, zaś niewielkie ożywienie gospodarcze rozpoczęło się w ostatnim kwartale 2009 r. Kryzys został poprzedzony i częściowo zaostrzony przez okres stopniowego wzrostu wykorzystania dźwigni finansowej w sektorze gospodarstw domowych i sektorze finansowym, powodujący dużą i utrzymującą się zależność od napływu kapitału netto. W odpowiedzi na rozwijający się kryzys Bank Anglii zareagował dynamicznym programem obniżania stóp procentowych, wsparciem płynności sektora bankowego i, od marca 2009 r., zasileniem tego systemu poprzez bezpośrednie zwiększenie podaży pieniądza. Rząd podjął także szeroko zakrojoną interwencję w celu ustabilizowania systemu finansowego, m. in. poprzez znaczne zastrzyki kapitałowe, gwarancje depozytów i ubezpieczenia od odpowiedzialności za utratę aktywów. Zgodnie z Europejskim planem naprawy gospodarczej rząd wdrożył znaczne budżetowe środki stymulacyjne, co w połączeniu z działaniem automatycznych stabilizatorów i wpływem spadku cen aktywów na dochody przyczyniło się do znacznego pogorszenia stanu finansów publicznych. Osłabienie długoterminowej stabilności finansów publicznych Zjednoczonego Królestwa zostało pogłębione przez fakt, że saldo pierwotne wykazywało znaczny deficyt strukturalny już w okresie prowadzącym do kryzysu, powodując wzrost nominalnego deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych, który wraz z zaostrzeniem się kryzysu wkrótce znacznie przekroczył wartość referencyjną wynoszącą 3 % PKB. W związku z tym dnia 8 lipca 2008 r. wobec Zjednoczonego Królestwa zastosowano procedurę nadmiernego deficytu, a dnia 2 grudnia 2009 r. Rada zgodnie z art. 126 ust. 7 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) wydała najnowsze zalecenia dotyczące skorygowania deficytu do roku 2014/2015. Główne wyzwania dla gospodarki Zjednoczonego Królestwa w następnych latach dotyczą ustabilizowania stanu finansów publicznych w kontekście trwających wysiłków sektora gospodarstw domowych zmierzających do ograniczenia nieuregulowanych zobowiązań z tytułu dźwigni finansowej, osiągnięcia odpowiednich poziomów dostępności kredytu z nadal niepewnego systemu finansowego, w którym wiele podmiotów udzielających kredyty ograniczyło swoją ich przyznawanie i wsparcia przenoszenia produkcji do sektorów o większych możliwościach handlowych w obrocie z zagranicą w celu osiągnięcia stałej poprawy salda zewnętrznego. |
| --- | --- |

(2)

Kryzys gospodarczy i finansowy, który rozpoczął się w 2007 r. po kilku latach silnego wzrostu, doprowadził do spadku wyników gospodarczych Zjednoczonego Królestwa łącznie o około 6 %, zaś niewielkie ożywienie gospodarcze rozpoczęło się w ostatnim kwartale 2009 r. Kryzys został poprzedzony i częściowo zaostrzony przez okres stopniowego wzrostu wykorzystania dźwigni finansowej w sektorze gospodarstw domowych i sektorze finansowym, powodujący dużą i utrzymującą się zależność od napływu kapitału netto. W odpowiedzi na rozwijający się kryzys Bank Anglii zareagował dynamicznym programem obniżania stóp procentowych, wsparciem płynności sektora bankowego i, od marca 2009 r., zasileniem tego systemu poprzez bezpośrednie zwiększenie podaży pieniądza. Rząd podjął także szeroko zakrojoną interwencję w celu ustabilizowania systemu finansowego, m. in. poprzez znaczne zastrzyki kapitałowe, gwarancje depozytów i ubezpieczenia od odpowiedzialności za utratę aktywów. Zgodnie z Europejskim planem naprawy gospodarczej rząd wdrożył znaczne budżetowe środki stymulacyjne, co w połączeniu z działaniem automatycznych stabilizatorów i wpływem spadku cen aktywów na dochody przyczyniło się do znacznego pogorszenia stanu finansów publicznych. Osłabienie długoterminowej stabilności finansów publicznych Zjednoczonego Królestwa zostało pogłębione przez fakt, że saldo pierwotne wykazywało znaczny deficyt strukturalny już w okresie prowadzącym do kryzysu, powodując wzrost nominalnego deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych, który wraz z zaostrzeniem się kryzysu wkrótce znacznie przekroczył wartość referencyjną wynoszącą 3 % PKB. W związku z tym dnia 8 lipca 2008 r. wobec Zjednoczonego Królestwa zastosowano procedurę nadmiernego deficytu, a dnia 2 grudnia 2009 r. Rada zgodnie z art. 126 ust. 7 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) wydała najnowsze zalecenia dotyczące skorygowania deficytu do roku 2014/2015. Główne wyzwania dla gospodarki Zjednoczonego Królestwa w następnych latach dotyczą ustabilizowania stanu finansów publicznych w kontekście trwających wysiłków sektora gospodarstw domowych zmierzających do ograniczenia nieuregulowanych zobowiązań z tytułu dźwigni finansowej, osiągnięcia odpowiednich poziomów dostępności kredytu z nadal niepewnego systemu finansowego, w którym wiele podmiotów udzielających kredyty ograniczyło swoją ich przyznawanie i wsparcia przenoszenia produkcji do sektorów o większych możliwościach handlowych w obrocie z zagranicą w celu osiągnięcia stałej poprawy salda zewnętrznego.

| (3) | Choć spadek realnego PKB, jaki odnotowano w warunkach obecnego kryzysu, ma w znacznej mierze charakter cykliczny, to poziom produktu potencjalnego również uległ niekorzystnym zmianom. Kryzys może ponadto wpłynąć na wzrost potencjalny w średniej perspektywie poprzez zmniejszenie inwestycji i ograniczenia w dostępie do kredytów. Skutki kryzysu gospodarczego pogłębiają ponadto negatywny wpływ starzenia się społeczeństwa na produkt potencjalny i zmniejszają stabilność finansów publicznych w długim okresie. W tej sytuacji istotne będzie przyspieszenie tempa reform strukturalnych w celu wsparcia wzrostu potencjalnego. W szczególności duże znaczenie dla Zjednoczonego Królestwa ma podjęcie reform, które przyczynią się do poprawy poziomu kwalifikacji i zwiększenia wydajności. |
| --- | --- |

(3)

Choć spadek realnego PKB, jaki odnotowano w warunkach obecnego kryzysu, ma w znacznej mierze charakter cykliczny, to poziom produktu potencjalnego również uległ niekorzystnym zmianom. Kryzys może ponadto wpłynąć na wzrost potencjalny w średniej perspektywie poprzez zmniejszenie inwestycji i ograniczenia w dostępie do kredytów. Skutki kryzysu gospodarczego pogłębiają ponadto negatywny wpływ starzenia się społeczeństwa na produkt potencjalny i zmniejszają stabilność finansów publicznych w długim okresie. W tej sytuacji istotne będzie przyspieszenie tempa reform strukturalnych w celu wsparcia wzrostu potencjalnego. W szczególności duże znaczenie dla Zjednoczonego Królestwa ma podjęcie reform, które przyczynią się do poprawy poziomu kwalifikacji i zwiększenia wydajności.

| (4) | Program zawiera dwa różne scenariusze makroekonomiczne: scenariusz główny i ostrożniejszy scenariusz alternatywny, oparty na założeniu wzrostu niższego o jedną czwartą punktu procentowego niż w scenariuszu głównym. Prognozy dotyczące finansów publicznych opierają się na scenariuszu alternatywnym, który przyjęto jako scenariusz odniesienia na potrzeby oceny aktualizacji programu. Scenariusz ten przewiduje ożywienie wzrostu PKB na poziomie 2 % w roku 2010/2011 i 31⁄4 % rocznie w latach 2011/2012–2014/2015. Jednak obecnie, w świetle najnowszych danych, wydaje się, że nawet ten bardziej ostrożny, sfinalizowany na początku grudnia 2009 r. scenariusz oparty jest na optymistycznych założeniach dotyczących wzrostu, w szczególności w odniesieniu do lat 2010/2011 i 2011/2012 (2). Prognozy dotyczące inflacji wydają się realistyczne. W programie nie zawarto wyraźnych prognoz dotyczących kursu walutowego i założono dodatni wkład, jaki we wzrost PKB wniesie saldo handlu zagranicznego, cykl zapasów i – począwszy od roku 2011 – popyt krajowy, w szczególności inwestycje trwałe i wydatki gospodarstw domowych. Założenia te są zasadniczo wiarygodne. Wkład salda handlu zagranicznego jest zgodny z prognozami Komisji, chociaż ujemne saldo handlu zagranicznego w drugiej połowie 2009 r. wpływa negatywnie na te prognozy. Potencjalne spowolnienie wzrostu dochodu do dyspozycji, spowodowane m.in. niewystarczającym ożywieniem rynku pracy, i dalszy wzrost wskaźnika oszczędności gospodarstw domowych stanowią dwa zagrożenia mogące ograniczyć wydatki gospodarstw domowych. |
| --- | --- |

(4)

Program zawiera dwa różne scenariusze makroekonomiczne: scenariusz główny i ostrożniejszy scenariusz alternatywny, oparty na założeniu wzrostu niższego o jedną czwartą punktu procentowego niż w scenariuszu głównym. Prognozy dotyczące finansów publicznych opierają się na scenariuszu alternatywnym, który przyjęto jako scenariusz odniesienia na potrzeby oceny aktualizacji programu. Scenariusz ten przewiduje ożywienie wzrostu PKB na poziomie 2 % w roku 2010/2011 i 31⁄4 % rocznie w latach 2011/2012–2014/2015. Jednak obecnie, w świetle najnowszych danych, wydaje się, że nawet ten bardziej ostrożny, sfinalizowany na początku grudnia 2009 r. scenariusz oparty jest na optymistycznych założeniach dotyczących wzrostu, w szczególności w odniesieniu do lat 2010/2011 i 2011/2012 (2). Prognozy dotyczące inflacji wydają się realistyczne. W programie nie zawarto wyraźnych prognoz dotyczących kursu walutowego i założono dodatni wkład, jaki we wzrost PKB wniesie saldo handlu zagranicznego, cykl zapasów i – począwszy od roku 2011 – popyt krajowy, w szczególności inwestycje trwałe i wydatki gospodarstw domowych. Założenia te są zasadniczo wiarygodne. Wkład salda handlu zagranicznego jest zgodny z prognozami Komisji, chociaż ujemne saldo handlu zagranicznego w drugiej połowie 2009 r. wpływa negatywnie na te prognozy. Potencjalne spowolnienie wzrostu dochodu do dyspozycji, spowodowane m.in. niewystarczającym ożywieniem rynku pracy, i dalszy wzrost wskaźnika oszczędności gospodarstw domowych stanowią dwa zagrożenia mogące ograniczyć wydatki gospodarstw domowych.

| (5) | W programie oszacowano, że w 2009/2010 r. deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych wyniósł 12,7 % PKB. Znaczne pogorszenie deficytu z poziomu wynoszącego 6,8 % PKB w 2008/2009 r. odzwierciedla w dużej mierze wpływ kryzysu na finanse publiczne. Szacuje się, że spadek wskaźnika dochodów sektora instytucji rządowych i samorządowych i wzrost wskaźnika wydatków w 2009/2010 r., po korekcie uwzględniającej wpływ wartości PKB, a mianowicie znaczny spadek nominalnego PKB, przyczyniły się do pogorszenia deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych o odpowiednio około 45 % i 55 %. Połączenie recesji ze znacznym pogorszeniem koniunktury na rynku finansowym i mieszkaniowym, z których każdy stanowił dotychczas ważne źródło dochodów, spotęgowało wpływ spadku aktywności gospodarczej na finanse publiczne. Ponadto około jedna czwarta wzrostu deficytu w 2009/2010 r. jest skutkiem środków stymulacyjnych o wartości odpowiadającej 11⁄2 % PKB, które rząd przyjął zgodnie z Europejskim planem naprawy gospodarczej; jednocześnie rząd podjął decyzję o wspieraniu gospodarki poprzez umożliwienie pełnego działania automatycznych stabilizatorów. Jednak szybkie pogorszenie finansów publicznych poważnie wpłynęło na zdolność Zjednoczonego Królestwa do prowadzenia łagodniejszego kursu polityki budżetowej z zachowaniem długoterminowej stabilności budżetowej; konieczna jest zatem szybka poprawa sytuacji budżetowej. Zgodnie z zalecaną przez Radę strategią wyjścia oraz w celu dokonania korekty nadmiernego deficytu do 2014/2015 r. i przywrócenia długoterminowej stabilności finansów publicznych, musi nastąpić dalsze zaostrzenie polityki budżetowej. Realizacja planów konsolidacji przedstawionych w przedmiotowym programie pomoże osiągnąć stabilność w średnim okresie i poprawi sytuację budżetową. |
| --- | --- |

(5)

W programie oszacowano, że w 2009/2010 r. deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych wyniósł 12,7 % PKB. Znaczne pogorszenie deficytu z poziomu wynoszącego 6,8 % PKB w 2008/2009 r. odzwierciedla w dużej mierze wpływ kryzysu na finanse publiczne. Szacuje się, że spadek wskaźnika dochodów sektora instytucji rządowych i samorządowych i wzrost wskaźnika wydatków w 2009/2010 r., po korekcie uwzględniającej wpływ wartości PKB, a mianowicie znaczny spadek nominalnego PKB, przyczyniły się do pogorszenia deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych o odpowiednio około 45 % i 55 %. Połączenie recesji ze znacznym pogorszeniem koniunktury na rynku finansowym i mieszkaniowym, z których każdy stanowił dotychczas ważne źródło dochodów, spotęgowało wpływ spadku aktywności gospodarczej na finanse publiczne. Ponadto około jedna czwarta wzrostu deficytu w 2009/2010 r. jest skutkiem środków stymulacyjnych o wartości odpowiadającej 11⁄2 % PKB, które rząd przyjął zgodnie z Europejskim planem naprawy gospodarczej; jednocześnie rząd podjął decyzję o wspieraniu gospodarki poprzez umożliwienie pełnego działania automatycznych stabilizatorów. Jednak szybkie pogorszenie finansów publicznych poważnie wpłynęło na zdolność Zjednoczonego Królestwa do prowadzenia łagodniejszego kursu polityki budżetowej z zachowaniem długoterminowej stabilności budżetowej; konieczna jest zatem szybka poprawa sytuacji budżetowej. Zgodnie z zalecaną przez Radę strategią wyjścia oraz w celu dokonania korekty nadmiernego deficytu do 2014/2015 r. i przywrócenia długoterminowej stabilności finansów publicznych, musi nastąpić dalsze zaostrzenie polityki budżetowej. Realizacja planów konsolidacji przedstawionych w przedmiotowym programie pomoże osiągnąć stabilność w średnim okresie i poprawi sytuację budżetową.

| (6) | W aktualizacji prognozuje się, że w 2010/2011 r. wskaźnik deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych spadnie o 0,6 punktu procentowego w ujęciu rok do roku, osiągając poziom 12,1 % PKB. Ta niewielka poprawa deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych wynika wyłącznie z planowanego wzrostu dochodów sektora instytucji rządowych i samorządowych o 61⁄2 % w ujęciu nominalnym, z którego około jedna trzecia wynika z podniesienia stawki VAT do poziomu sprzed działań stymulacyjnych osiągniętego w styczniu 2010 r. Z drugiej strony przewiduje się utrzymanie szybkiego, choć nieco wolniejszego niż dotąd, tempa wzrostu wydatków sektora instytucji rządowych i samorządowych: wzrost o około 41⁄2 % w ujęciu nominalnym i 21⁄4 % w ujęciu realnym w poprzedzającym roku i niezmieniony w porównaniu z poprzednim rokiem udział wydatków w PKB. Podsumowując, działania dyskrecjonalne, które wejdą w życie w roku 2010/2011, w tym działania zapowiedziane w sprawozdaniu przedbudżetowym za rok 2008 z listopada 2008 r. i w budżecie na rok 2009 z kwietnia 2009 r., zmniejszą deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych o około 1,0 % PKB. Szacuje się, że w 2010/2011 r. saldo strukturalne, tj. saldo w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o działania jednorazowe i tymczasowe, poprawi się w mniejszym stopniu, osiągając poziom 1⁄4 % PKB. Szacowana poprawa strukturalnego deficytu budżetowego jest znacznie niższa od wyniku netto wyżej wymienionych działań dyskrecjonalnych, co odzwierciedla utrzymujący się wpływ struktury PKB obniżający ogólny poziom elastyczności dochodów. |
| --- | --- |

(6)

W aktualizacji prognozuje się, że w 2010/2011 r. wskaźnik deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych spadnie o 0,6 punktu procentowego w ujęciu rok do roku, osiągając poziom 12,1 % PKB. Ta niewielka poprawa deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych wynika wyłącznie z planowanego wzrostu dochodów sektora instytucji rządowych i samorządowych o 61⁄2 % w ujęciu nominalnym, z którego około jedna trzecia wynika z podniesienia stawki VAT do poziomu sprzed działań stymulacyjnych osiągniętego w styczniu 2010 r. Z drugiej strony przewiduje się utrzymanie szybkiego, choć nieco wolniejszego niż dotąd, tempa wzrostu wydatków sektora instytucji rządowych i samorządowych: wzrost o około 41⁄2 % w ujęciu nominalnym i 21⁄4 % w ujęciu realnym w poprzedzającym roku i niezmieniony w porównaniu z poprzednim rokiem udział wydatków w PKB. Podsumowując, działania dyskrecjonalne, które wejdą w życie w roku 2010/2011, w tym działania zapowiedziane w sprawozdaniu przedbudżetowym za rok 2008 z listopada 2008 r. i w budżecie na rok 2009 z kwietnia 2009 r., zmniejszą deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych o około 1,0 % PKB. Szacuje się, że w 2010/2011 r. saldo strukturalne, tj. saldo w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o działania jednorazowe i tymczasowe, poprawi się w mniejszym stopniu, osiągając poziom 1⁄4 % PKB. Szacowana poprawa strukturalnego deficytu budżetowego jest znacznie niższa od wyniku netto wyżej wymienionych działań dyskrecjonalnych, co odzwierciedla utrzymujący się wpływ struktury PKB obniżający ogólny poziom elastyczności dochodów.

| (7) | Choć w programie zawarto plany konsolidacji budżetowej od 2010/2011 r., w aktualizacji nie przedstawiono średniookresowego celu budżetowego dotyczącego sytuacji budżetowej, który przywróciłby stabilność finansów publicznych w długim okresie (3). Nie jest to zgodne z wymogami paktu stabilności i wzrostu. Zawarta w programie średniookresowa strategia budżetowa jest znacznie mniej ambitna od strategii zaleconej przez Radę dnia 2 grudnia 2009 r. na podstawie art. 126 ust. 7 i jest niezgodna z zaleceniem obniżenia deficytu do poziomu poniżej 3 % PKB do roku 2014/2015.
  W programie przewiduje się w szczególności, że deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych w roku 2014/2015, czyli w terminie wyznaczonym w zaleceniu Rady dla Zjednoczonego Królestwa na obniżenie deficytu poniżej 3 % PKB, wyniesie 4,7 % PKB. Szacuje się, że średnia roczna poprawa deficytu strukturalnego, przeliczona przez służby Komisji zgodnie ze wspólnie przyjętą metodyką, w latach 2010/2011–2014/2015 wyniesie tylko 1 % PKB, 3⁄4 punktu procentowego mniej niż Rada zaleciła w grudniu 2009 r. Około 60 % wynoszącej 71⁄2 punktu procentowego redukcji wskaźnika deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych w latach 2011/2012–2014/2015 wynika z planowanego ograniczenia wzrostu wydatków. W tych latach planuje się wzrost wydatków pierwotnych sektora instytucji rządowych i samorządowych średnio o około 11⁄2 % w skali roku, co oznacza ograniczenie w ujęciu realnym średnio o 3⁄4 % w skali roku. Zmniejszenie wskaźnika wydatków o prawie jedną czwartą w latach 2011/2012–2014/2015 wynika z ograniczenia wydatków inwestycyjnych. Działania dyskrecjonalne zwiększające dochody, w tym wprowadzenie od kwietnia 2010 r. dodatkowej, najwyższej stawki podatku dochodowego oraz planowany wzrost stawek składek na ubezpieczenie społeczne od kwietnia 2011 r., stanowią około 10 % prognozowanej obniżki deficytu budżetowego począwszy od 2011/2012 r., podczas gdy około 30 % poprawy deficytu nominalnego wynika z przewidzianego w programie ożywienia koniunktury. W budżecie na rok 2010, który przedstawiono dnia 24 marca 2010 r., szacuje się, że deficyt w 2009/2010 r. wyniesie o 1⁄2 % PKB mniej, niż przewidywano w programie, a korzystniejsze niż oczekiwano wyniki przyczynią się do zmniejszenia deficytu w kolejnych latach. W budżecie przewidziano nowe dodatkowe środki zaostrzające kurs polityki budżetowej wynoszące 0,1 % PKB w całym okresie objętym programem, a deficyt w 2014/2015 r. ma osiągnąć 4,2 % PKB. |
| --- | --- |

(7)

Choć w programie zawarto plany konsolidacji budżetowej od 2010/2011 r., w aktualizacji nie przedstawiono średniookresowego celu budżetowego dotyczącego sytuacji budżetowej, który przywróciłby stabilność finansów publicznych w długim okresie (3). Nie jest to zgodne z wymogami paktu stabilności i wzrostu. Zawarta w programie średniookresowa strategia budżetowa jest znacznie mniej ambitna od strategii zaleconej przez Radę dnia 2 grudnia 2009 r. na podstawie art. 126 ust. 7 i jest niezgodna z zaleceniem obniżenia deficytu do poziomu poniżej 3 % PKB do roku 2014/2015.

W programie przewiduje się w szczególności, że deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych w roku 2014/2015, czyli w terminie wyznaczonym w zaleceniu Rady dla Zjednoczonego Królestwa na obniżenie deficytu poniżej 3 % PKB, wyniesie 4,7 % PKB. Szacuje się, że średnia roczna poprawa deficytu strukturalnego, przeliczona przez służby Komisji zgodnie ze wspólnie przyjętą metodyką, w latach 2010/2011–2014/2015 wyniesie tylko 1 % PKB, 3⁄4 punktu procentowego mniej niż Rada zaleciła w grudniu 2009 r. Około 60 % wynoszącej 71⁄2 punktu procentowego redukcji wskaźnika deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych w latach 2011/2012–2014/2015 wynika z planowanego ograniczenia wzrostu wydatków. W tych latach planuje się wzrost wydatków pierwotnych sektora instytucji rządowych i samorządowych średnio o około 11⁄2 % w skali roku, co oznacza ograniczenie w ujęciu realnym średnio o 3⁄4 % w skali roku. Zmniejszenie wskaźnika wydatków o prawie jedną czwartą w latach 2011/2012–2014/2015 wynika z ograniczenia wydatków inwestycyjnych. Działania dyskrecjonalne zwiększające dochody, w tym wprowadzenie od kwietnia 2010 r. dodatkowej, najwyższej stawki podatku dochodowego oraz planowany wzrost stawek składek na ubezpieczenie społeczne od kwietnia 2011 r., stanowią około 10 % prognozowanej obniżki deficytu budżetowego począwszy od 2011/2012 r., podczas gdy około 30 % poprawy deficytu nominalnego wynika z przewidzianego w programie ożywienia koniunktury. W budżecie na rok 2010, który przedstawiono dnia 24 marca 2010 r., szacuje się, że deficyt w 2009/2010 r. wyniesie o 1⁄2 % PKB mniej, niż przewidywano w programie, a korzystniejsze niż oczekiwano wyniki przyczynią się do zmniejszenia deficytu w kolejnych latach. W budżecie przewidziano nowe dodatkowe środki zaostrzające kurs polityki budżetowej wynoszące 0,1 % PKB w całym okresie objętym programem, a deficyt w 2014/2015 r. ma osiągnąć 4,2 % PKB.

| (8) | W całym okresie objętym programem wyniki budżetowe mogą okazać się gorsze niż prognozowane w programie. W prognozie służb Komisji z jesieni 2009 r. przewiduje się słabszy wzrost gospodarczy w latach 2010/2011–2011/2012, a według oceny służb Komisji mało prawdopodobne jest osiągnięcie zakładanego w programie rocznego wzrostu gospodarczego w Zjednoczonym Królestwie na poziomie 31⁄4 % w latach 2012/2013–2014/2015. Przewidziana w programie wyraźnie optymistyczna sytuacja makroekonomiczna może być zagrożeniem dla zawartych w programie prognoz budżetowych.
  Niższy od oczekiwanego wzrost gospodarczy począwszy od 2011/2012 r. doprowadziłby do przekroczenia prognozowanego w programie deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych. Chociaż rządowy średniookresowy program konsolidacji w dużej mierze opiera się na założeniu znacznych i bezprecedensowych ograniczeń wydatków pierwotnych, założenie to w odniesieniu do lat 2011/2012–2014/2015 nie zostało jeszcze poparte szczegółowymi planami wydatków poszczególnych resortów (które obecnie sięgają tylko do końca roku budżetowego 2010/2011). Brak szczegółowych limitów wydatków poszczególnych resortów, które wspierałyby zawarte w programie założenia dotyczące łącznych wydatków, jest kolejnym źródłem niepewności co do przedstawionego w programie średniookresowego planu budżetowego. Gwałtowne spowolnienie średniookresowego wzrostu wydatków, które jest celem określonym w aktualizacji, pociąga za sobą znaczne wyzwania w zakresie efektywności, a także gruntowne zmiany priorytetów w sektorze publicznym. Ogólnie rzecz biorąc, występują znaczne problemy wdrożeniowe związane z niespotykanym dotychczas stopniem planowanego ograniczenia wydatków, które będzie musiało trwać przez dłuższy czas. Zjednoczone Królestwo przyjęło także znaczne zobowiązania warunkowe w wyniku interwencji w odniesieniu do sektora finansowego. W ramach programu ochrony aktywów (Asset Protection Scheme) rząd zgodził się ubezpieczyć aktywa sektora bankowego na poziomie prawie 20 % PKB. Chociaż zakres ryzyka kredytowego ubezpieczonych pożyczek i ryzyka utraty inwestycji wiąże się ze znaczną niepewnością, program może przynieść rządowi koszt netto, jeżeli koszty wsparcia rządowego nie zostaną w pełni zrekompensowane w przyszłości. Mogłoby to zmniejszyć tempo konsolidacji budżetowej. |
| --- | --- |

(8)

W całym okresie objętym programem wyniki budżetowe mogą okazać się gorsze niż prognozowane w programie. W prognozie służb Komisji z jesieni 2009 r. przewiduje się słabszy wzrost gospodarczy w latach 2010/2011–2011/2012, a według oceny służb Komisji mało prawdopodobne jest osiągnięcie zakładanego w programie rocznego wzrostu gospodarczego w Zjednoczonym Królestwie na poziomie 31⁄4 % w latach 2012/2013–2014/2015. Przewidziana w programie wyraźnie optymistyczna sytuacja makroekonomiczna może być zagrożeniem dla zawartych w programie prognoz budżetowych.

Niższy od oczekiwanego wzrost gospodarczy począwszy od 2011/2012 r. doprowadziłby do przekroczenia prognozowanego w programie deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych. Chociaż rządowy średniookresowy program konsolidacji w dużej mierze opiera się na założeniu znacznych i bezprecedensowych ograniczeń wydatków pierwotnych, założenie to w odniesieniu do lat 2011/2012–2014/2015 nie zostało jeszcze poparte szczegółowymi planami wydatków poszczególnych resortów (które obecnie sięgają tylko do końca roku budżetowego 2010/2011). Brak szczegółowych limitów wydatków poszczególnych resortów, które wspierałyby zawarte w programie założenia dotyczące łącznych wydatków, jest kolejnym źródłem niepewności co do przedstawionego w programie średniookresowego planu budżetowego. Gwałtowne spowolnienie średniookresowego wzrostu wydatków, które jest celem określonym w aktualizacji, pociąga za sobą znaczne wyzwania w zakresie efektywności, a także gruntowne zmiany priorytetów w sektorze publicznym. Ogólnie rzecz biorąc, występują znaczne problemy wdrożeniowe związane z niespotykanym dotychczas stopniem planowanego ograniczenia wydatków, które będzie musiało trwać przez dłuższy czas. Zjednoczone Królestwo przyjęło także znaczne zobowiązania warunkowe w wyniku interwencji w odniesieniu do sektora finansowego. W ramach programu ochrony aktywów (Asset Protection Scheme) rząd zgodził się ubezpieczyć aktywa sektora bankowego na poziomie prawie 20 % PKB. Chociaż zakres ryzyka kredytowego ubezpieczonych pożyczek i ryzyka utraty inwestycji wiąże się ze znaczną niepewnością, program może przynieść rządowi koszt netto, jeżeli koszty wsparcia rządowego nie zostaną w pełni zrekompensowane w przyszłości. Mogłoby to zmniejszyć tempo konsolidacji budżetowej.

| (9) | Szacuje się, że w 2009/2010 r. dług brutto sektora instytucji rządowych i samorządowych wynosi około 73 % PKB i że wzrósł z 551⁄2 % w poprzednim roku. Około trzy piąte wzrostu wskaźnika zadłużenia w 2009/2010 r. wynikają z wysokiego deficytu pierwotnego, podczas gdy wartość rezydualna zmiany długu wynikająca z zadłużania się rządu w celu finansowania zakupu udziałów kapitałowych w sektorze bankowym i udzielania pożyczek komercyjnym instytucjom finansowym przyczyniła się do wzrostu wskaźnika zadłużenia o prawie 33⁄4 punktu procentowego. Prognozuje się, że wskaźnik zadłużenia wzrośnie o dalsze 181⁄4 punktu procentowego w latach 2010/2011–2014/2015. Do roku 2014/2015 w programie prognozuje się stabilizację wskaźnika zadłużenia na poziomie około 911⁄2 % PKB, ponieważ oczekuje się, że wkład wysokiego wzrostu nominalnego PKB we wskaźnik zadłużenia zrównoważy wzrost długu sektora instytucji rządowych i samorządowych związany z saldem pierwotnym, które ma pozostać deficytowe do końca okresu objętego programem, i z płatnościami z tytułu odsetek, które mają wzrosnąć z 21⁄4 % PKB w roku 2009/2010 do prawie 4 % w roku 2013/2014. Wskaźnik zadłużenia podlega także wielu zagrożeniom w całym okresie objętym programem. Pozytywnym aspektem jest możliwość wykorzystania udanej sprzedaży udziałów kapitałowych w sektorze bankowym, które zostały nabyte w wyniku interwencji rządu w odniesieniu do sektora finansowego, w celu zmniejszenia długu sektora instytucji rządowych i samorządowych. Zagrożenia dla wskaźnika zadłużenia wynikają głównie z prawdopodobieństwa wyższych niż prognozowano deficytów i z niekorzystnego wpływu nominalnej wartości PKB wynikającego ze spadku realnego wzrostu gospodarczego; wpływ ewentualnie wyższych kosztów finansowania zewnętrznego, pochodzącego z rynku światowego lub krajowego, powinien być względnie ograniczony z uwagi na długie terminy zapadalności w Zjednoczonym Królestwie, chociaż i tak byłby raczej niekorzystny. |
| --- | --- |

(9)

Szacuje się, że w 2009/2010 r. dług brutto sektora instytucji rządowych i samorządowych wynosi około 73 % PKB i że wzrósł z 551⁄2 % w poprzednim roku. Około trzy piąte wzrostu wskaźnika zadłużenia w 2009/2010 r. wynikają z wysokiego deficytu pierwotnego, podczas gdy wartość rezydualna zmiany długu wynikająca z zadłużania się rządu w celu finansowania zakupu udziałów kapitałowych w sektorze bankowym i udzielania pożyczek komercyjnym instytucjom finansowym przyczyniła się do wzrostu wskaźnika zadłużenia o prawie 33⁄4 punktu procentowego. Prognozuje się, że wskaźnik zadłużenia wzrośnie o dalsze 181⁄4 punktu procentowego w latach 2010/2011–2014/2015. Do roku 2014/2015 w programie prognozuje się stabilizację wskaźnika zadłużenia na poziomie około 911⁄2 % PKB, ponieważ oczekuje się, że wkład wysokiego wzrostu nominalnego PKB we wskaźnik zadłużenia zrównoważy wzrost długu sektora instytucji rządowych i samorządowych związany z saldem pierwotnym, które ma pozostać deficytowe do końca okresu objętego programem, i z płatnościami z tytułu odsetek, które mają wzrosnąć z 21⁄4 % PKB w roku 2009/2010 do prawie 4 % w roku 2013/2014. Wskaźnik zadłużenia podlega także wielu zagrożeniom w całym okresie objętym programem. Pozytywnym aspektem jest możliwość wykorzystania udanej sprzedaży udziałów kapitałowych w sektorze bankowym, które zostały nabyte w wyniku interwencji rządu w odniesieniu do sektora finansowego, w celu zmniejszenia długu sektora instytucji rządowych i samorządowych. Zagrożenia dla wskaźnika zadłużenia wynikają głównie z prawdopodobieństwa wyższych niż prognozowano deficytów i z niekorzystnego wpływu nominalnej wartości PKB wynikającego ze spadku realnego wzrostu gospodarczego; wpływ ewentualnie wyższych kosztów finansowania zewnętrznego, pochodzącego z rynku światowego lub krajowego, powinien być względnie ograniczony z uwagi na długie terminy zapadalności w Zjednoczonym Królestwie, chociaż i tak byłby raczej niekorzystny.

| (10) | Ze średniookresowych prognoz dotyczących długu, w których zakłada się jedynie stopniowy powrót tempa wzrostu PKB do poziomów przewidywanych przed kryzysem, przywrócenie obciążeń podatkowych do przedkryzysowego poziomu oraz wzrost wydatków związanych ze starzeniem się społeczeństwa, wynika, że przewidziana w programie strategia budżetowa – jeżeli będzie realizowana w obecnej formie i bez dalszych zmian polityki – byłaby wystarczająca, aby ustabilizować relację długu do PKB w terminie do roku 2020. |
| --- | --- |

(10)

Ze średniookresowych prognoz dotyczących długu, w których zakłada się jedynie stopniowy powrót tempa wzrostu PKB do poziomów przewidywanych przed kryzysem, przywrócenie obciążeń podatkowych do przedkryzysowego poziomu oraz wzrost wydatków związanych ze starzeniem się społeczeństwa, wynika, że przewidziana w programie strategia budżetowa – jeżeli będzie realizowana w obecnej formie i bez dalszych zmian polityki – byłaby wystarczająca, aby ustabilizować relację długu do PKB w terminie do roku 2020.

| (11) | Podczas gdy długoterminowy wpływ starzenia się społeczeństwa na budżet jest bliski średniej UE, szacowana w programie sytuacja budżetowa w 2009 r. stanowi zagrożenie dla stabilności finansów publicznych, nawet przed uwzględnieniem długoterminowego wpływu starzenia się społeczeństwa na budżet. Do zmniejszenia zagrożeń dla długoterminowej stabilności finansów publicznych, które w sprawozdaniu Komisji z 2009 r. na ten temat (4) oceniono jako wysokie, przyczyniłoby się osiągnięcie nadwyżek pierwotnych w perspektywie średnioterminowej oraz realizacja reform strukturalnych. Wskaźnik zadłużenia brutto przewyższa wartość referencyjną określoną w traktacie w całym okresie objętym programem. |
| --- | --- |

(11)

Podczas gdy długoterminowy wpływ starzenia się społeczeństwa na budżet jest bliski średniej UE, szacowana w programie sytuacja budżetowa w 2009 r. stanowi zagrożenie dla stabilności finansów publicznych, nawet przed uwzględnieniem długoterminowego wpływu starzenia się społeczeństwa na budżet. Do zmniejszenia zagrożeń dla długoterminowej stabilności finansów publicznych, które w sprawozdaniu Komisji z 2009 r. na ten temat (4) oceniono jako wysokie, przyczyniłoby się osiągnięcie nadwyżek pierwotnych w perspektywie średnioterminowej oraz realizacja reform strukturalnych. Wskaźnik zadłużenia brutto przewyższa wartość referencyjną określoną w traktacie w całym okresie objętym programem.

| (12) | Ustawa o odpowiedzialności budżetowej (Fiscal Responsibility Act), zatwierdzona przez parlament dnia 10 lutego 2010 r., ustanowiła ustawowy plan budżetowy dla władz Zjednoczonego Królestwa. Ustawa ta określa plan konsolidacji budżetowej (Fiscal Consolidation Plan) wymagający, aby rząd „zmniejszył o połowę relację długu netto sektora publicznego do PKB w ciągu czterech lat od prognozy szczytowej przypadającej na lata 2009–2010. Rząd, w drodze przepisów wykonawczych przyjętych na mocy ustawy, ustala cel w odniesieniu do zadłużenia na poziomie najwyżej 5,5 % PKB w latach 2013–2014”. W planie wymaga się również od rządu, by: „zmniejszył relację długu do PKB w każdym roku od 2009–2010 r. do 2015–2016 r. i zapewnił spadek relacji długu netto sektora publicznego do PKB w roku 2015–2016”. Bardziej konkretną kontrolę wydatków wykonuje się poprzez system wieloletnich „przeglądów wydatków”, określających ogólne pule środków i limity przewidywalnych wydatków dla poszczególnych resortów („limity wydatków dla resortów”). Nie zawsze jednak wystarczająco ograniczano wydatki publiczne, łączne wydatki w latach 2002/2003–2008/2009 przekraczają zatem średnio pierwotne pułapy określone w przeglądach wydatków. Ustawa o odpowiedzialności budżetowej wymaga także od rządu „aby przedstawił (parlamentowi) wyjaśnienie w przypadku braku realizacji celów”. Aby zmniejszyć ryzyko braku realizacji celów, przydatne byłoby usprawnienie mechanizmu służącego ocenie ich realistyczności i plan kryzysowy, który zostanie wdrożony, jeżeli założenia i prognozy makroekonomiczne okażą się niedokładne.
  Podsumowując, chociaż ustawa o odpowiedzialności budżetowej stanowi krok w dobrym kierunku, określony w niej plan konsolidacji jest znacznie mniej ambitny, niż przewidziano w zaleceniu Rady przyjętym w dniu 2 grudnia 2009 r. na podstawie art. 126 ust. 7, i nie jest zgodny z zaleceniem obniżenia deficytu do roku 2014/2015 poniżej wartości referencyjnej wynoszącej 3 % PKB. |
| --- | --- |

(12)

Ustawa o odpowiedzialności budżetowej (Fiscal Responsibility Act), zatwierdzona przez parlament dnia 10 lutego 2010 r., ustanowiła ustawowy plan budżetowy dla władz Zjednoczonego Królestwa. Ustawa ta określa plan konsolidacji budżetowej (Fiscal Consolidation Plan) wymagający, aby rząd „zmniejszył o połowę relację długu netto sektora publicznego do PKB w ciągu czterech lat od prognozy szczytowej przypadającej na lata 2009–2010. Rząd, w drodze przepisów wykonawczych przyjętych na mocy ustawy, ustala cel w odniesieniu do zadłużenia na poziomie najwyżej 5,5 % PKB w latach 2013–2014”. W planie wymaga się również od rządu, by: „zmniejszył relację długu do PKB w każdym roku od 2009–2010 r. do 2015–2016 r. i zapewnił spadek relacji długu netto sektora publicznego do PKB w roku 2015–2016”. Bardziej konkretną kontrolę wydatków wykonuje się poprzez system wieloletnich „przeglądów wydatków”, określających ogólne pule środków i limity przewidywalnych wydatków dla poszczególnych resortów („limity wydatków dla resortów”). Nie zawsze jednak wystarczająco ograniczano wydatki publiczne, łączne wydatki w latach 2002/2003–2008/2009 przekraczają zatem średnio pierwotne pułapy określone w przeglądach wydatków. Ustawa o odpowiedzialności budżetowej wymaga także od rządu „aby przedstawił (parlamentowi) wyjaśnienie w przypadku braku realizacji celów”. Aby zmniejszyć ryzyko braku realizacji celów, przydatne byłoby usprawnienie mechanizmu służącego ocenie ich realistyczności i plan kryzysowy, który zostanie wdrożony, jeżeli założenia i prognozy makroekonomiczne okażą się niedokładne.

Podsumowując, chociaż ustawa o odpowiedzialności budżetowej stanowi krok w dobrym kierunku, określony w niej plan konsolidacji jest znacznie mniej ambitny, niż przewidziano w zaleceniu Rady przyjętym w dniu 2 grudnia 2009 r. na podstawie art. 126 ust. 7, i nie jest zgodny z zaleceniem obniżenia deficytu do roku 2014/2015 poniżej wartości referencyjnej wynoszącej 3 % PKB.

| (13) | Wzrost wskaźnika wydatków sektora instytucji rządowych i samorządowych od 2000 r., który nabrał tempa w ostatnich latach, podkreśla potrzebę zapewnienia efektywności i opłacalności wydatków publicznych w Zjednoczonym Królestwie. W trzyletnim okresie objętym kompleksową prognozą wydatków (Comprehensive Spending Review) z 2007 roku (tj. w latach 2008/2009–2010/2011) rząd Zjednoczonego Królestwa zobowiązał się do uzyskania dalszych oszczędności, opartych na najlepszym stosunku wartości do ceny, odpowiadających dodatkowym 21⁄2 % PKB. Około jedną piątą tej wartości stanowią oszczędności, które rząd planuje uzyskać w okresie objętym kompleksową prognozą wydatków z 2007 r. w wyniku ustaleń trwającego jeden rok programu efektywnej działalności operacyjnej (Operational Efficiency Programme), podczas którego zbadano wydatki operacyjne w sektorze publicznym i ujawniono możliwość dokonania rocznych oszczędności związanych ze wzrostem efektywności do 2013/2014 r. o wartości odpowiadającej 1 % PKB w stosunku do roku 2007/2008. Ocena powodzenia tych ambitnych i dobrze przemyślanych inicjatyw na rzecz wzrostu efektywności będzie istotna dla wykazania, że rzeczywiście poprawiają one jakość finansów publicznych, a także ograniczają skalę wydatków publicznych. W związku z tym z zadowoleniem należy przyjąć zapowiedzianą ocenę oszczędności objętych kompleksową prognozą wydatków z 2007 r., którą ma przeprowadzić Narodowy Urząd Kontroli. Ponadto silny nacisk położony w ramach Public Value Programme na uzyskanie oszczędności związanych ze wzrostem efektywności w sektorze zdrowia publicznego o około 1⁄2 % PKB rocznie do roku 2012/2013 wydaje się szczególnie uzasadniony, z uwagi na fakt, że od 2000 r. wydatki na państwową służbę zdrowia w Zjednoczonym Królestwie znacznie wzrosły, a wydajność spadła, niezależnie od poprawy wyników w tym sektorze. |
| --- | --- |

(13)

Wzrost wskaźnika wydatków sektora instytucji rządowych i samorządowych od 2000 r., który nabrał tempa w ostatnich latach, podkreśla potrzebę zapewnienia efektywności i opłacalności wydatków publicznych w Zjednoczonym Królestwie. W trzyletnim okresie objętym kompleksową prognozą wydatków (Comprehensive Spending Review) z 2007 roku (tj. w latach 2008/2009–2010/2011) rząd Zjednoczonego Królestwa zobowiązał się do uzyskania dalszych oszczędności, opartych na najlepszym stosunku wartości do ceny, odpowiadających dodatkowym 21⁄2 % PKB. Około jedną piątą tej wartości stanowią oszczędności, które rząd planuje uzyskać w okresie objętym kompleksową prognozą wydatków z 2007 r. w wyniku ustaleń trwającego jeden rok programu efektywnej działalności operacyjnej (Operational Efficiency Programme), podczas którego zbadano wydatki operacyjne w sektorze publicznym i ujawniono możliwość dokonania rocznych oszczędności związanych ze wzrostem efektywności do 2013/2014 r. o wartości odpowiadającej 1 % PKB w stosunku do roku 2007/2008. Ocena powodzenia tych ambitnych i dobrze przemyślanych inicjatyw na rzecz wzrostu efektywności będzie istotna dla wykazania, że rzeczywiście poprawiają one jakość finansów publicznych, a także ograniczają skalę wydatków publicznych. W związku z tym z zadowoleniem należy przyjąć zapowiedzianą ocenę oszczędności objętych kompleksową prognozą wydatków z 2007 r., którą ma przeprowadzić Narodowy Urząd Kontroli. Ponadto silny nacisk położony w ramach Public Value Programme na uzyskanie oszczędności związanych ze wzrostem efektywności w sektorze zdrowia publicznego o około 1⁄2 % PKB rocznie do roku 2012/2013 wydaje się szczególnie uzasadniony, z uwagi na fakt, że od 2000 r. wydatki na państwową służbę zdrowia w Zjednoczonym Królestwie znacznie wzrosły, a wydajność spadła, niezależnie od poprawy wyników w tym sektorze.

| (14) | Podsumowując, w 2010/2011 r. strategia budżetowa określona w programie jest zasadniczo zgodna z zaleceniami Rady przyjętymi na podstawie art. 126 ust. 7, w szczególności, jeśli chodzi o rozpoczęcie w tym roku konsolidacji. Począwszy od roku 2011/2012 strategia budżetowa nie jest jednak zgodna z zaleceniami Rady przyjętymi na podstawie art. 126 ust. 7. W szczególności przewiduje się, że w roku 2014/2015, na który przypada termin ustalony w skierowanym do Zjednoczonego Królestwa zaleceniu z grudnia 2009 r. dotyczącym korekty nadmiernego deficytu, deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych – nawet jeżeli będzie miał obecną formę – będzie na znacznie wyższym poziomie niż wartość referencyjna wynosząca 3 % PKB (4,7 % PKB), a ponadto jest on obarczony wspomnianym wyżej ryzykiem. Ponadto środki zapowiedziane w sprawozdaniu przedbudżetowym za rok 2009 z dnia 9 grudnia 2009 r., po przyjęciu przez Radę zalecenia, zakładały w latach 2010/2011–2012/2013 lekkie rozluźnienie polityki budżetowej w odniesieniu do planów budżetowych zawartych w budżecie na rok 2009 z kwietnia 2009 r., co jest niezgodne z zaleceniem Rady, aby unikać „środków przyczyniających się do pogorszenia stanu finansów publicznych”. Szacuje się, że średnia roczna poprawa deficytu strukturalnego, przeliczonego przez służby Komisji zgodnie ze wspólnie przyjętą metodyką, w latach 2010/2011–2014/2015 wyniesie 1,0 % PKB, tj. 3⁄4 punktu procentowego mniej, niż Rada zaleciła w grudniu 2009 r. Z uwagi na przedstawione w programie prognozy dotyczące długu i wspomniane wyżej zagrożenia, strategia budżetowa może nie być wystarczająca również do przywrócenia tendencji spadkowej relacji długu do PKB. |
| --- | --- |

(14)

Podsumowując, w 2010/2011 r. strategia budżetowa określona w programie jest zasadniczo zgodna z zaleceniami Rady przyjętymi na podstawie art. 126 ust. 7, w szczególności, jeśli chodzi o rozpoczęcie w tym roku konsolidacji. Począwszy od roku 2011/2012 strategia budżetowa nie jest jednak zgodna z zaleceniami Rady przyjętymi na podstawie art. 126 ust. 7. W szczególności przewiduje się, że w roku 2014/2015, na który przypada termin ustalony w skierowanym do Zjednoczonego Królestwa zaleceniu z grudnia 2009 r. dotyczącym korekty nadmiernego deficytu, deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych – nawet jeżeli będzie miał obecną formę – będzie na znacznie wyższym poziomie niż wartość referencyjna wynosząca 3 % PKB (4,7 % PKB), a ponadto jest on obarczony wspomnianym wyżej ryzykiem. Ponadto środki zapowiedziane w sprawozdaniu przedbudżetowym za rok 2009 z dnia 9 grudnia 2009 r., po przyjęciu przez Radę zalecenia, zakładały w latach 2010/2011–2012/2013 lekkie rozluźnienie polityki budżetowej w odniesieniu do planów budżetowych zawartych w budżecie na rok 2009 z kwietnia 2009 r., co jest niezgodne z zaleceniem Rady, aby unikać „środków przyczyniających się do pogorszenia stanu finansów publicznych”. Szacuje się, że średnia roczna poprawa deficytu strukturalnego, przeliczonego przez służby Komisji zgodnie ze wspólnie przyjętą metodyką, w latach 2010/2011–2014/2015 wyniesie 1,0 % PKB, tj. 3⁄4 punktu procentowego mniej, niż Rada zaleciła w grudniu 2009 r. Z uwagi na przedstawione w programie prognozy dotyczące długu i wspomniane wyżej zagrożenia, strategia budżetowa może nie być wystarczająca również do przywrócenia tendencji spadkowej relacji długu do PKB.

| (15) | Jeżeli chodzi o wymagania odnoszące się do danych określone w kodeksie postępowania dotyczącym programów stabilności i konwergencji, w programie odnotowano brak pewnych istotnych danych obowiązkowych i opcjonalnych (5). W zaleceniach przyjętych na podstawie art. 126 ust. 7 z dnia 2 grudnia 2009 r. mających na celu likwidację nadmiernego deficytu Rada wezwała Zjednoczone Królestwo także do przedstawienia sprawozdania z postępów poczynionych w realizacji strategii konsolidacji budżetowej w celu zapewnienia korekty nadmiernego deficytu w oddzielnym rozdziale aktualizacji programów konwergencji. Zjednoczone Królestwo nie dostosowało się w pełni do tego zalecenia, choć w przedmiotowym programie zawarto tę informację. |
| --- | --- |

(15)

Jeżeli chodzi o wymagania odnoszące się do danych określone w kodeksie postępowania dotyczącym programów stabilności i konwergencji, w programie odnotowano brak pewnych istotnych danych obowiązkowych i opcjonalnych (5). W zaleceniach przyjętych na podstawie art. 126 ust. 7 z dnia 2 grudnia 2009 r. mających na celu likwidację nadmiernego deficytu Rada wezwała Zjednoczone Królestwo także do przedstawienia sprawozdania z postępów poczynionych w realizacji strategii konsolidacji budżetowej w celu zapewnienia korekty nadmiernego deficytu w oddzielnym rozdziale aktualizacji programów konwergencji. Zjednoczone Królestwo nie dostosowało się w pełni do tego zalecenia, choć w przedmiotowym programie zawarto tę informację.

Podsumowując, należy stwierdzić, że strategia budżetowa w programie konwergencji nie jest wystarczająco ambitna i konieczne jest jej znaczne wzmocnienie umożliwiające zgodność z zaleceniami Rady z dnia 2 grudnia 2009 r. przyjętymi na podstawie art. 126 ust. 7 TFUE. Połączenie działania automatycznych stabilizatorów, spadku cen aktywów i budżetowych środków stymulacyjnych spowodowało znaczne pogorszenie stanu finansów publicznych w Zjednoczonym Królestwie. Stan finansów publicznych osłabił ponadto fakt, że zagrożenie przekroczenia przez deficyty Zjednoczonego Królestwa wartości referencyjnej wynoszącej 3 % PKB istniało już w okresie prowadzącym do kryzysu. Restrykcyjna polityka budżetowa w roku 2010/2011 jest właściwym rozwiązaniem. Wiarygodne ramy czasowe na przywrócenie długoterminowej stabilności finansów publicznych, określonej w pakcie stabilności i wzrostu, wymagają znacznych dodatkowych środków zaostrzających kurs polityki budżetowej, wykraczających poza obecnie planowane działania. W obliczu przewidywanego zmniejszenia deficytu w perspektywie średnioterminowej, spowodowanego w znacznym stopniu zawężoną pulą środków na lata 2011/2012–2014/2015, źródłem niepewności jest brak szczegółowych limitów wydatków dla poszczególnych resortów, na których mogłyby się opierać te docelowe wydatki. Ryzyko, że sytuacja makroekonomiczna będzie mniej optymistyczna, niż założyły władze, jak również niepewność dotycząca ubezpieczanych przez rząd pożyczek i inwestycji sektora bankowego utrudniają dodatkowo osiągnięcie przez władze Zjednoczonego Królestwa prognozowanej konsolidacji. W świetle zagrożeń dla prognoz budżetowych dotyczących Zjednoczonego Królestwa w perspektywie krótko- i średnioterminowej konieczny jest bardziej ambitny plan konsolidacji. Do zmniejszenia zagrożeń dla długoterminowej stabilności finansów publicznych, które w sprawozdaniu Komisji z 2009 r. na ten temat oceniono w Zjednoczonym Królestwie jako wysokie, przyczyniłoby się także osiągnięcie nadwyżek pierwotnych w perspektywie średnioterminowej.

W świetle powyższej oceny oraz zalecenia przyjętego na podstawie art. 126 ust. 7 TFUE z dnia 2 grudnia 2009 r. wzywa się Zjednoczone Królestwo do:

| (i) | unikania dalszych środków przyczyniających się do pogorszenia stanu finansów publicznych w 2010/2011 r., a w przypadku słabszego wzrostu gospodarczego niż przewidziany w programie – ograniczenia deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych w 2010/2011 r. do poziomu nie wyższego niż deficyt prognozowany w programie ze stycznia 2010 r. w przypadku potwierdzenia się zagrożeń związanych z faktem, że scenariusz makroekonomiczny zawarty w programie jest bardziej optymistyczny od scenariusza stanowiącego podstawę zalecenia przyjętego na podstawie art. 126 ust. 7; |
| --- | --- |

(i)

unikania dalszych środków przyczyniających się do pogorszenia stanu finansów publicznych w 2010/2011 r., a w przypadku słabszego wzrostu gospodarczego niż przewidziany w programie – ograniczenia deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych w 2010/2011 r. do poziomu nie wyższego niż deficyt prognozowany w programie ze stycznia 2010 r. w przypadku potwierdzenia się zagrożeń związanych z faktem, że scenariusz makroekonomiczny zawarty w programie jest bardziej optymistyczny od scenariusza stanowiącego podstawę zalecenia przyjętego na podstawie art. 126 ust. 7;

| (ii) | dążenia do bardziej ambitnego obniżenia deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych do poziomu poniżej określonej w traktacie wartości referencyjnej wynoszącej 3 % PKB najpóźniej do 2014/2015 r., m. in. przez wzmocnienie – zgodnie z zaleceniem Rady wydanym na podstawie art. 126 ust. 7 – planowanego tempa wzrostu wysiłku fiskalnego począwszy od 2011/2012 r. oraz wykorzystania wszelkich dodatkowych możliwości, m. in. wynikających z lepszej niż oczekiwano sytuacji gospodarczej i rynkowej, w celu przyspieszenia spadku wskaźnika zadłużenia brutto do wartości referencyjnej wynoszącej 60 % PKB, co jednocześnie poprawi długoterminową stabilność finansów publicznych; |
| --- | --- |

(ii)

dążenia do bardziej ambitnego obniżenia deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych do poziomu poniżej określonej w traktacie wartości referencyjnej wynoszącej 3 % PKB najpóźniej do 2014/2015 r., m. in. przez wzmocnienie – zgodnie z zaleceniem Rady wydanym na podstawie art. 126 ust. 7 – planowanego tempa wzrostu wysiłku fiskalnego począwszy od 2011/2012 r. oraz wykorzystania wszelkich dodatkowych możliwości, m. in. wynikających z lepszej niż oczekiwano sytuacji gospodarczej i rynkowej, w celu przyspieszenia spadku wskaźnika zadłużenia brutto do wartości referencyjnej wynoszącej 60 % PKB, co jednocześnie poprawi długoterminową stabilność finansów publicznych;

| (iii) | opublikowania w 2010 r. szczegółowych limitów wydatków dla poszczególnych resortów będących podstawą prognoz dotyczących łącznych wydatków co najmniej na trzyletni okres po roku 2010/2011; |
| --- | --- |

(iii)

opublikowania w 2010 r. szczegółowych limitów wydatków dla poszczególnych resortów będących podstawą prognoz dotyczących łącznych wydatków co najmniej na trzyletni okres po roku 2010/2011;

| (iv) | wdrożenia oszczędności związanych ze wzrostem efektywności wydatków określonych w programie efektywnej działalności operacyjnej i w ramach innych inicjatyw mających na celu osiągnięcie jak największych oszczędności opartych na najlepszym stosunku wartości do ceny. |
| --- | --- |

(iv)

wdrożenia oszczędności związanych ze wzrostem efektywności wydatków określonych w programie efektywnej działalności operacyjnej i w ramach innych inicjatyw mających na celu osiągnięcie jak największych oszczędności opartych na najlepszym stosunku wartości do ceny.

Zjednoczone Królestwo wezwano także do lepszego stosowania się do wymagań dotyczących danych zawartych w kodeksie postępowania.

Zjednoczone Królestwo wezwano także do terminowego przedstawienia dokumentu uzupełniającego do programu zawierającego sprawozdanie z postępów poczynionych w realizacji zalecenia Rady z dnia 2 grudnia 2009 r. przyjętego na podstawie art. 126 ust. 7 oraz bardziej szczegółowego przedstawienia strategii konsolidacji, która będzie konieczna do osiągnięcia postępów w zakresie korekty nadmiernego deficytu, do celów przeprowadzenia oceny skuteczności działań podjętych w ramach procedury nadmiernego deficytu. Rada ponawia wezwanie, by – dopóki wobec państwa członkowskiego stosuje się procedurę nadmiernego deficytu – we wszystkich kolejnych aktualizacjach znajdował się rozdział przedstawiający te informacje.

Porównanie głównych prognoz makroekonomicznych i budżetowych

| | 2008/2009 | 2009/2010 | 2010/2011 | 2011/2012 | 2012/2013 | 2013/2014 | 2014/2015 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Realny PKB
  (zmiana w %) | PK styczeń 2010 | –1,3 | –3,5 | 2,0 | 3,3 | 3,3 | 3,3 | 3,3 |
| KOM listopad 2009 | 0,6 | –4,6 | 0,9 | 1,9 | nd. | nd. | nd. |
| PK grudzień 2008 | –0,3 | –0,5 | 2,0 | 3,0 | 3,0 | 3,0 | nd. |
| Inflacja HICP
  (%) | PK styczeń 2010 | 3,8 | 2,3 | 2,0 | 1,5 | 1,8 | 2,0 | 2,0 |
| KOM listopad 2009 | 3,6 | 2,0 | 1,4 | 1,6 | nd. | nd. | nd. |
| PK grudzień 2008 | 3,8 | 1,0 | 2,0 | 2,0 | 2,0 | 2,0 | nd. |
| Luka produktowa (6)

  (% potencjalnego PKB) | PK styczeń 2010 | 0,0 | –4,6 | –4,4 | –2,8 | –1,5 | –0,4 | 0,5 |
| KOM listopad 2009 (7) | 0,4 | –3,7 | –3,5 | –2,7 | nd. | nd. | nd. |
| PK grudzień 2008 | –0,5 | –2,4 | –2,1 | –1,2 | –0,4 | 0,2 | nd. |
| Wierzytelności/zadłużenie netto wobec reszty świata
  (% PKB) (8) | PK styczeń 2010 | nd. | nd. | nd. | nd. | nd. | nd. | nd. |
| KOM listopad 2009 | –1,4 | –2,2 | –1,4 | –0,7 | nd. | nd. | nd. |
| PK grudzień 2008 | nd. | nd. | nd. | nd. | nd. | nd. | nd. |
| Dochody sektora instytucji rządowych i samorządowych
  (% PKB) | PK styczeń 2010
   (9) | 36,6 | 34,8 | 35,4 | 36,7 | 37,1 | 37,2 | 37,1 |
| KOM listopad 2009 | 41,9 | 38,4 | 39,2 | 39,8 | nd. | nd. | nd. |
| PK grudzień 2008 | 36,7 | 35,5 | 36,6 | 37,3 | 37,7 | 38,0 | nd. |
| Wydatki sektora instytucji rządowych i samorządowych
  (% PKB) | PK styczeń 2010
   (9) | 43,4 | 47,4 | 47,4 | 45,8 | 44,2 | 42,7 | 41,5 |
| KOM listopad 2009 | 49,0 | 51,2 | 51,5 | 50,3 | nd. | nd. | nd. |
| PK grudzień 2008 | 42,2 | 43,7 | 43,7 | 42,9 | 42,1 | 41,4 | nd. |
| Saldo sektora instytucji rządowych i samorządowych
  (% PKB) | PK styczeń 2010 | –6,9 | –12,7 | –12,1 | –9,2 | –7,4 | –5,6 | –4,7 |
| KOM listopad 2009 | –6,9 | –13,0 | –12,5 | –10,7 | nd. | nd. | nd. |
| PK grudzień 2008 | –5,5 | –8,2 | –7,1 | –5,6 | –4,4 | –3,4 | nd. |
| Saldo pierwotne
  (% PKB) | PK styczeń 2010 | –4,7 | –10,5 | –9,1 | –5,7 | –3,7 | –1,8 | –0,9 |
| KOM listopad 2009 | –4,8 | –11,0 | –9,6 | –7,5 | nd. | nd. | nd. |
| PK grudzień 2008 | –3,4 | –6,4 | –4,5 | –2,6 | –1,4 | –0,3 | nd. |
| Saldo w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne (6)

  (% PKB) | PK styczeń 2010 | –6,9 | –10,8 | –10,3 | –8,0 | –6,8 | –5,5 | –4,9 |
| KOM listopad 2009 | –7,1 | –11,5 | –11,0 | –9,6 | nd. | nd. | nd. |
| PK grudzień 2008 | –5,3 | –7,2 | –6,2 | –5,1 | –4,2 | –3,5 | nd. |
| Saldo strukturalne (10)

  (% PKB) | PK styczeń 2010 | –6,2 | –10,5 | –10,3 | –8,0 | –6,8 | –5,5 | –4,9 |
| KOM listopad 2009 | –6,3 | –11,4 | –11,0 | –9,6 | nd. | nd. | nd. |
| PK grudzień 2008 | –5,3 | –7,2 | –6,2 | –5,1 | –4,2 | –3,5 | nd. |
| Dług brutto sektora instytucji rządowych i samorządowych
  (% PKB) | PK styczeń 2010 | 55,5 | 72,9 | 82,1 | 88,0 | 90,9 | 91,6 | 91,2 |
| KOM listopad 2009 | 55,5 | 71,7 | 81,9 | 89,0 | nd. | nd. | nd. |
| PK grudzień 2008 | 52,9 | 60,5 | 65,1 | 67,5 | 68,6 | 68,5 | nd. |
| Źródło:


  Program konwergencji (PK); prognozy służb Komisji z jesieni 2009 r. (KOM); obliczenia służb Komisji. |

2008/2009

2009/2010

2010/2011

2011/2012

2012/2013

2013/2014

2014/2015

Realny PKB

(zmiana w %)

PK styczeń 2010

–1,3

–3,5

2,0

3,3

3,3

3,3

3,3

KOM listopad 2009

0,6

–4,6

0,9

1,9

nd.

nd.

nd.

PK grudzień 2008

–0,3

–0,5

2,0

3,0

3,0

3,0

nd.

Inflacja HICP

(%)

PK styczeń 2010

3,8

2,3

2,0

1,5

1,8

2,0

2,0

KOM listopad 2009

3,6

2,0

1,4

1,6

nd.

nd.

nd.

PK grudzień 2008

3,8

1,0

2,0

2,0

2,0

2,0

nd.

Luka produktowa (6)

(% potencjalnego PKB)

PK styczeń 2010

0,0

–4,6

–4,4

–2,8

–1,5

–0,4

0,5

KOM listopad 2009 (7)

0,4

–3,7

–3,5

–2,7

nd.

nd.

nd.

PK grudzień 2008

–0,5

–2,4

–2,1

–1,2

–0,4

0,2

nd.

Wierzytelności/zadłużenie netto wobec reszty świata

(% PKB) (8)

PK styczeń 2010

nd.

nd.

nd.

nd.

nd.

nd.

nd.

KOM listopad 2009

–1,4

–2,2

–1,4

–0,7

nd.

nd.

nd.

PK grudzień 2008

nd.

nd.

nd.

nd.

nd.

nd.

nd.

Dochody sektora instytucji rządowych i samorządowych

(% PKB)

PK styczeń 2010
   (9)

36,6

34,8

35,4

36,7

37,1

37,2

37,1

KOM listopad 2009

41,9

38,4

39,2

39,8

nd.

nd.

nd.

PK grudzień 2008

36,7

35,5

36,6

37,3

37,7

38,0

nd.

Wydatki sektora instytucji rządowych i samorządowych

(% PKB)

PK styczeń 2010
   (9)

43,4

47,4

47,4

45,8

44,2

42,7

41,5

KOM listopad 2009

49,0

51,2

51,5

50,3

nd.

nd.

nd.

PK grudzień 2008

42,2

43,7

43,7

42,9

42,1

41,4

nd.

Saldo sektora instytucji rządowych i samorządowych

(% PKB)

PK styczeń 2010

–6,9

–12,7

–12,1

–9,2

–7,4

–5,6

–4,7

KOM listopad 2009

–6,9

–13,0

–12,5

–10,7

nd.

nd.

nd.

PK grudzień 2008

–5,5

–8,2

–7,1

–5,6

–4,4

–3,4

nd.

Saldo pierwotne

(% PKB)

PK styczeń 2010

–4,7

–10,5

–9,1

–5,7

–3,7

–1,8

–0,9

KOM listopad 2009

–4,8

–11,0

–9,6

–7,5

nd.

nd.

nd.

PK grudzień 2008

–3,4

–6,4

–4,5

–2,6

–1,4

–0,3

nd.

Saldo w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne (6)

(% PKB)

PK styczeń 2010

–6,9

–10,8

–10,3

–8,0

–6,8

–5,5

–4,9

KOM listopad 2009

–7,1

–11,5

–11,0

–9,6

nd.

nd.

nd.

PK grudzień 2008

–5,3

–7,2

–6,2

–5,1

–4,2

–3,5

nd.

Saldo strukturalne (10)

(% PKB)

PK styczeń 2010

–6,2

–10,5

–10,3

–8,0

–6,8

–5,5

–4,9

KOM listopad 2009

–6,3

–11,4

–11,0

–9,6

nd.

nd.

nd.

PK grudzień 2008

–5,3

–7,2

–6,2

–5,1

–4,2

–3,5

nd.

Dług brutto sektora instytucji rządowych i samorządowych

(% PKB)

PK styczeń 2010

55,5

72,9

82,1

88,0

90,9

91,6

91,2

KOM listopad 2009

55,5

71,7

81,9

89,0

nd.

nd.

nd.

PK grudzień 2008

52,9

60,5

65,1

67,5

68,6

68,5

nd.

Źródło:

Program konwergencji (PK); prognozy służb Komisji z jesieni 2009 r. (KOM); obliczenia służb Komisji.

---

(1)  Dz.U. L 209 z 2.8.1997, s. 1. Dokumenty przywołane w niniejszym tekście są dostępne na następującej stronie internetowej: http://ec.europa.eu/economy_finance/sgp/index_en.htm

(2)  Ocena uwzględnia w szczególności prognozę służb Komisji z jesieni 2009 r., a także inne informacje, które uzyskano od tego czasu.

(3)  Średniookresowy cel budżetowy dla każdego kraju należy wyznaczyć z uwzględnieniem następujących trzech czynników: i) wynik stabilizujący dług na poziomie wartości referencyjnej (60 % PKB) (w zależności od wzrostu potencjalnego w perspektywie długoterminowej), co oznacza pole manewru budżetowego dla państw członkowskich o stosunkowo niskim zadłużeniu; ii) wielkość dodatkowych środków potrzebnych do redukcji zadłużenia w przypadku państw członkowskich, w których wskaźnik zadłużenia przekracza wartość referencyjną (60 % PKB), celem szybkiego jej osiągnięcia oraz iii) wielkość środków w ramach dostosowania budżetowego potrzebnych do pokrycia (według dzisiejszej wartości) przyszłego wzrostu wydatków publicznych związanych ze starzeniem się społeczeństwa.

(4)  W konkluzjach Rady z dnia 10 listopada 2009 r. w sprawie stabilności finansów publicznych „Rada apeluje do państw członkowskich o to, by w przygotowywanych programach stabilności i konwergencji skupiły swoją uwagę na strategiach ukierunkowanych na stabilność” oraz „wzywa Komisję, by wraz z Komitetem Polityki Gospodarczej i Komitetem Ekonomiczno-Finansowym kontynuowała opracowywanie metod służących ocenie długoterminowej stabilności finansów publicznych, tak aby były one gotowe na czas przed przygotowaniem kolejnego sprawozdania na temat stabilności”, które jest przewidziane na rok 2012.

(5)  W szczególności brak danych dotyczących rynku pracy znacznie utrudnił przeliczenie luk produktowych zgodnie ze wspólnie przyjętą metodyką.

(6)  Podane w programie wartości luki produktowej oraz salda w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne zostały przeliczone przez służby Komisji na podstawie informacji zawartych w programach.

(7)  W oparciu o szacowany wzrost potencjalny w wysokości – odpowiednio – 1,5 %, 0,8 %, 0,8 % i 1,1 % w latach 2008–2011.

(8)  Dane odnoszą się do lat kalendarzowych.

(9)  Dane dotyczące dochodów i wydatków nie zostały przedstawione w programie Zjednoczonego Królestwa w wersji zharmonizowanej ESA 95 dla sektora instytucji rządowych i samorządowych. Dane przedstawione w tabeli oparto na tabeli 2,7 materiałów dodatkowych ze sprawozdania przedbudżetowego za rok 2009. Liczby dotyczące dochodów i wydatków sektora instytucji rządowych i samorządowych za lata 2011/2012–2014/2015 wynikają z prognoz dla sektora publicznego.

(10)  Saldo w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o działania jednorazowe i tymczasowe. Na podstawie informacji zawartych w najnowszym programie szacuje się, że działania jednorazowe i tymczasowe wynoszą 0,7 % PKB w roku 2008/2009 i 0,3 % PKB w roku 2009/2010 (wszystkie te działania przyczyniają się do zwiększenia deficytu).

Źródło:

Program konwergencji (PK); prognozy służb Komisji z jesieni 2009 r. (KOM); obliczenia służb Komisji.

---

IV Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Komisja Europejska

| 4.6.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 146/24 |
| --- | --- | --- | --- |

4.6.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 146/24

---

Kursy walutowe euro (1)

3 czerwca 2010 r.

2010/C 146/05

1 euro =

| | Waluta | Kurs wymiany |
| --- | --- | --- |
| USD | Dolar amerykański | 1,2268 |
| JPY | Jen | 113,74 |
| DKK | Korona duńska | 7,4413 |
| GBP | Funt szterling | 0,83570 |
| SEK | Korona szwedzka | 9,5210 |
| CHF | Frank szwajcarski | 1,4149 |
| ISK | Korona islandzka | |
| NOK | Korona norweska | 7,8660 |
| BGN | Lew | 1,9558 |
| CZK | Korona czeska | 25,750 |
| EEK | Korona estońska | 15,6466 |
| HUF | Forint węgierski | 275,20 |
| LTL | Lit litewski | 3,4528 |
| LVL | Łat łotewski | 0,7085 |
| PLN | Złoty polski | 4,0705 |
| RON | Lej rumuński | 4,1900 |
| TRY | Lir turecki | 1,9317 |
| AUD | Dolar australijski | 1,4469 |
| CAD | Dolar kanadyjski | 1,2734 |
| HKD | Dolar hong kong | 9,5586 |
| NZD | Dolar nowozelandzki | 1,7896 |
| SGD | Dolar singapurski | 1,7223 |
| KRW | Won | 1 469,46 |
| ZAR | Rand | 9,3434 |
| CNY | Yuan renminbi | 8,3768 |
| HRK | Kuna chorwacka | 7,2620 |
| IDR | Rupia indonezyjska | 11 276,70 |
| MYR | Ringgit malezyjski | 4,0061 |
| PHP | Peso filipińskie | 56,846 |
| RUB | Rubel rosyjski | 37,9828 |
| THB | Bat tajlandzki | 39,969 |
| BRL | Real | 2,2262 |
| MXN | Peso meksykańskie | 15,6245 |
| INR | Rupia indyjska | 57,2550 |

Waluta

Kurs wymiany

USD

Dolar amerykański

1,2268

JPY

Jen

113,74

DKK

Korona duńska

7,4413

GBP

Funt szterling

0,83570

SEK

Korona szwedzka

9,5210

CHF

Frank szwajcarski

1,4149

ISK

Korona islandzka

NOK

Korona norweska

7,8660

BGN

Lew

1,9558

CZK

Korona czeska

25,750

EEK

Korona estońska

15,6466

HUF

Forint węgierski

275,20

LTL

Lit litewski

3,4528

LVL

Łat łotewski

0,7085

PLN

Złoty polski

4,0705

RON

Lej rumuński

4,1900

TRY

Lir turecki

1,9317

AUD

Dolar australijski

1,4469

CAD

Dolar kanadyjski

1,2734

HKD

Dolar hong kong

9,5586

NZD

Dolar nowozelandzki

1,7896

SGD

Dolar singapurski

1,7223

KRW

Won

1 469,46

ZAR

Rand

9,3434

CNY

Yuan renminbi

8,3768

HRK

Kuna chorwacka

7,2620

IDR

Rupia indonezyjska

11 276,70

MYR

Ringgit malezyjski

4,0061

PHP

Peso filipińskie

56,846

RUB

Rubel rosyjski

37,9828

THB

Bat tajlandzki

39,969

BRL

Real

2,2262

MXN

Peso meksykańskie

15,6245

INR

Rupia indyjska

57,2550

---

(1)  Źródło: referencyjny kurs wymiany walut opublikowany przez ECB.

---

| 4.6.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 146/25 |
| --- | --- | --- | --- |

4.6.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 146/25

---

DECYZJA O ZAMKNIĘCIU FORMALNEGO POSTĘPOWANIA WYJAŚNIAJĄCEGO WSKUTEK WYCOFANIA ZGŁOSZENIA PRZEZ PAŃSTWO CZŁONKOWSKIE

Pomoc państwa – Niemcy

(Artykuły 107–109 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej)

Zawiadomienie Komisji zgodnie z art. 108 ust. 2 TFUE – wycofanie zgłoszenia

Pomoc państwa C 28/08 (ex N 345/06) – premia dla MŚP na rzecz przedsiębiorstwa Magdeburger Artolith GmbH (M.A.L.)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

2010/C 146/06

Komisja podjęła decyzję o zamknięciu formalnego postępowania wyjaśniającego (1) na mocy art. 108 ust. 2 TFUE, wszczętego dnia 17 czerwca 2008 r. w odniesieniu do powyższego środka pomocy, ponieważ Niemcy wycofały zgłoszony środek dnia 25 lutego 2010 r. i nie zamierzają podejmować żadnych innych kroków w odniesieniu do tego planu pomocy.

---

(1)  Dz.U. C 268 z 23.10.2008, s. 23.

---

V Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA ZWIĄZANE Z REALIZACJĄ POLITYKI KONKURENCJI

Komisja Europejska

| 4.6.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 146/26 |
| --- | --- | --- | --- |

4.6.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 146/26

---

Zgłoszenie zamiaru koncentracji

(Sprawa COMP/M.5864 – Avnet/Bell Micro)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

2010/C 146/07

| 1. | W dniu 28 maja 2010 r., zgodnie z art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1), Komisja otrzymała zgłoszenie planowanej koncentracji, w wyniku której przedsiębiorstwo Avnet Inc. („Avnet”, Stany Zjednoczone) przejmuje w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie kontrolę nad całym przedsiębiorstwem Bell Micro Products Inc. („Bell Micro”, Stany Zjednoczone) w drodze zakupu akcji/udziałów. |
| --- | --- |

1.

W dniu 28 maja 2010 r., zgodnie z art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1), Komisja otrzymała zgłoszenie planowanej koncentracji, w wyniku której przedsiębiorstwo Avnet Inc. („Avnet”, Stany Zjednoczone) przejmuje w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie kontrolę nad całym przedsiębiorstwem Bell Micro Products Inc. („Bell Micro”, Stany Zjednoczone) w drodze zakupu akcji/udziałów.

| 2. | Przedmiotem działalności gospodarczej przedsiębiorstw biorących udział w koncentracji jest:






  — | w przypadku przedsiębiorstwa Avnet: dystrybucja komponentów elektronicznych, produktów komputerowych i świadczenie usług technologicznych, |
| --- | --- | --- |

2.

Przedmiotem działalności gospodarczej przedsiębiorstw biorących udział w koncentracji jest:

—

w przypadku przedsiębiorstwa Avnet: dystrybucja komponentów elektronicznych, produktów komputerowych i świadczenie usług technologicznych,

| — | w przypadku przedsiębiorstwa Bell Micro: dystrybucja urządzeń i systemów do przechowywania danych, produktów komputerowych, urządzeń peryferyjnych i oprogramowania oraz usług o wartości dodanej. |
| --- | --- |

—

w przypadku przedsiębiorstwa Bell Micro: dystrybucja urządzeń i systemów do przechowywania danych, produktów komputerowych, urządzeń peryferyjnych i oprogramowania oraz usług o wartości dodanej.

| 3. | Po wstępnej analizie Komisja uznała, że zgłoszona koncentracja może wchodzić w zakres rozporządzenia WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw. Jednocześnie Komisja zastrzega sobie prawo do podjęcia ostatecznej decyzji w tej kwestii. |
| --- | --- |

3.

Po wstępnej analizie Komisja uznała, że zgłoszona koncentracja może wchodzić w zakres rozporządzenia WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw. Jednocześnie Komisja zastrzega sobie prawo do podjęcia ostatecznej decyzji w tej kwestii.

| 4. | Komisja zwraca się do zainteresowanych osób trzecich o zgłaszanie ewentualnych uwag na temat planowanej koncentracji.
  Komisja musi otrzymać takie uwagi w nieprzekraczalnym terminie dziesięciu dni od daty niniejszej publikacji. Można je przesyłać do Komisji faksem (+32 22964301), pocztą elektroniczną na adres: COMP-MERGER-REGISTRY@ec.europa.eu lub listownie, podając numer referencyjny: COMP/M.5864 – Avnet/Bell Micro, na poniższy adres Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji Komisji Europejskiej:





  European Commission |
| --- | --- |
| Directorate-General for Competition |
| Merger Registry |
| J-70 |
| 1049 Bruxelles/Brussel |
| BELGIQUE/BELGIË |

4.

Komisja zwraca się do zainteresowanych osób trzecich o zgłaszanie ewentualnych uwag na temat planowanej koncentracji.

Komisja musi otrzymać takie uwagi w nieprzekraczalnym terminie dziesięciu dni od daty niniejszej publikacji. Można je przesyłać do Komisji faksem (+32 22964301), pocztą elektroniczną na adres: COMP-MERGER-REGISTRY@ec.europa.eu lub listownie, podając numer referencyjny: COMP/M.5864 – Avnet/Bell Micro, na poniższy adres Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji Komisji Europejskiej:

European Commission

Directorate-General for Competition

Merger Registry

J-70

1049 Bruxelles/Brussel

BELGIQUE/BELGIË

---

(1)  Dz.U. L 24 z 29.1.2004, s. 1 („rozporządzenie WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw”).

---

| 4.6.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 146/27 |
| --- | --- | --- | --- |

4.6.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 146/27

---

Zgłoszenie zamiaru koncentracji

(Sprawa COMP/M.5814 – CVC/Univar Europe/Eurochem)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

2010/C 146/08

| 1. | W dniu 28 maja 2010 r., zgodnie z art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1), Komisja otrzymała zgłoszenie planowanej koncentracji, w wyniku której przedsiębiorstwo Univar Europe Holdings B.V. („Univar”, Niderlandy) kontrolowane przez fundusze, którym doradza i którymi zarządza przedsiębiorstwo CVC Capital Partners SICAV-FIS S.A. („CVC”, Luksemburg) przejmuje, w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw, wyłączną kontrolę nad przedsiębiorstwem Eurochem Holding B.V. („Eurochem”, Niderlandy) w drodze zakupu udziałów. |
| --- | --- |

1.

W dniu 28 maja 2010 r., zgodnie z art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1), Komisja otrzymała zgłoszenie planowanej koncentracji, w wyniku której przedsiębiorstwo Univar Europe Holdings B.V. („Univar”, Niderlandy) kontrolowane przez fundusze, którym doradza i którymi zarządza przedsiębiorstwo CVC Capital Partners SICAV-FIS S.A. („CVC”, Luksemburg) przejmuje, w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw, wyłączną kontrolę nad przedsiębiorstwem Eurochem Holding B.V. („Eurochem”, Niderlandy) w drodze zakupu udziałów.

| 2. | Przedmiotem działalności gospodarczej przedsiębiorstw biorących udział w koncentracji jest:






  — | w przypadku przedsiębiorstwa CVC: doradztwo w zakresie inwestycji na rzecz funduszy inwestycyjnych i/lub zarządzanie inwestycjami w ich imieniu, |
| --- | --- | --- |

2.

Przedmiotem działalności gospodarczej przedsiębiorstw biorących udział w koncentracji jest:

—

w przypadku przedsiębiorstwa CVC: doradztwo w zakresie inwestycji na rzecz funduszy inwestycyjnych i/lub zarządzanie inwestycjami w ich imieniu,

| — | w przypadku przedsiębiorstwa Univar: dystrybucja produktów chemicznych, |
| --- | --- |

—

w przypadku przedsiębiorstwa Univar: dystrybucja produktów chemicznych,

| — | w przypadku przedsiębiorstwa Eurochem: dystrybucja produktów chemicznych. |
| --- | --- |

—

w przypadku przedsiębiorstwa Eurochem: dystrybucja produktów chemicznych.

| 3. | Po wstępnej analizie Komisja uznała, że zgłoszona koncentracja może wchodzić w zakres rozporządzenia WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw. Jednocześnie Komisja zastrzega sobie prawo do podjęcia ostatecznej decyzji w tej kwestii. |
| --- | --- |

3.

Po wstępnej analizie Komisja uznała, że zgłoszona koncentracja może wchodzić w zakres rozporządzenia WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw. Jednocześnie Komisja zastrzega sobie prawo do podjęcia ostatecznej decyzji w tej kwestii.

| 4. | Komisja zwraca się do zainteresowanych osób trzecich o zgłaszanie ewentualnych uwag na temat planowanej koncentracji.
  Komisja musi otrzymać takie uwagi w nieprzekraczalnym terminie dziesięciu dni od daty niniejszej publikacji. Można je przesyłać do Komisji faksem (+32 22964301), pocztą elektroniczną na adres: COMP-MERGER-REGISTRY@ec.europa.eu lub listownie, podając numer referencyjny: COMP/M.5814 – CVC/Univar Europe/Eurochem, na poniższy adres Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji Komisji Europejskiej:





  European Commission |
| --- | --- |
| Directorate-General for Competition |
| Merger Registry |
| J-70 |
| 1049 Bruxelles/Brussel |
| BELGIQUE/BELGIË |

4.

Komisja zwraca się do zainteresowanych osób trzecich o zgłaszanie ewentualnych uwag na temat planowanej koncentracji.

Komisja musi otrzymać takie uwagi w nieprzekraczalnym terminie dziesięciu dni od daty niniejszej publikacji. Można je przesyłać do Komisji faksem (+32 22964301), pocztą elektroniczną na adres: COMP-MERGER-REGISTRY@ec.europa.eu lub listownie, podając numer referencyjny: COMP/M.5814 – CVC/Univar Europe/Eurochem, na poniższy adres Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji Komisji Europejskiej:

European Commission

Directorate-General for Competition

Merger Registry

J-70

1049 Bruxelles/Brussel

BELGIQUE/BELGIË

---

(1)  Dz.U. L 24 z 29.1.2004, s. 1 („rozporządzenie WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw”).

---

| 4.6.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 146/28 |
| --- | --- | --- | --- |

4.6.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 146/28

---

Zgłoszenie zamiaru koncentracji

(Sprawa COMP/M.5854 – Total Group/HIPS & GPPS business of Polimeri)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

2010/C 146/09

| 1. | W dniu 26 maja 2010 r., zgodnie z art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1) i po odesłaniu sprawy zgodnie z art. 4 ust. 5 tego rozporządzenia Komisja otrzymała zgłoszenie planowanej koncentracji, w wyniku której przedsiębiorstwo Total Petrochemicals Feluy S.A. („TPF”, Belgia) należące do przedsiębiorstwa Total Group („Total”, Francja) przejmuje w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw kontrolę nad częścią przedsiębiorstwa Polimeri Europa Benelux S.A. („Polimeri”, Belgia), na którą składa się działalność w zakresie produkcji polistyrenu (oraz powiązana z nią działalność w zakresie produkcji polistyrenu wysokoudarowego i ogólnego stosowania) w Feluy, Belgia („Target”), w drodze zakupu aktywów. |
| --- | --- |

1.

W dniu 26 maja 2010 r., zgodnie z art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1) i po odesłaniu sprawy zgodnie z art. 4 ust. 5 tego rozporządzenia Komisja otrzymała zgłoszenie planowanej koncentracji, w wyniku której przedsiębiorstwo Total Petrochemicals Feluy S.A. („TPF”, Belgia) należące do przedsiębiorstwa Total Group („Total”, Francja) przejmuje w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw kontrolę nad częścią przedsiębiorstwa Polimeri Europa Benelux S.A. („Polimeri”, Belgia), na którą składa się działalność w zakresie produkcji polistyrenu (oraz powiązana z nią działalność w zakresie produkcji polistyrenu wysokoudarowego i ogólnego stosowania) w Feluy, Belgia („Target”), w drodze zakupu aktywów.

| 2. | Przedmiotem działalności gospodarczej przedsiębiorstw biorących udział w koncentracji jest:






  — | w przypadku przedsiębiorstwa TPF: wytwarzanie polimerów powszechnego stosowania (polietylenu, polipropylenu, polistyrenu), |
| --- | --- | --- |

2.

Przedmiotem działalności gospodarczej przedsiębiorstw biorących udział w koncentracji jest:

—

w przypadku przedsiębiorstwa TPF: wytwarzanie polimerów powszechnego stosowania (polietylenu, polipropylenu, polistyrenu),

| — | w przypadku Target: wytwarzanie polistyrenu. |
| --- | --- |

—

w przypadku Target: wytwarzanie polistyrenu.

| 3. | Po wstępnej analizie Komisja uznała, że zgłoszona koncentracja może wchodzić w zakres rozporządzenia WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw. Jednocześnie Komisja zastrzega sobie prawo do podjęcia ostatecznej decyzji w tej kwestii. |
| --- | --- |

3.

Po wstępnej analizie Komisja uznała, że zgłoszona koncentracja może wchodzić w zakres rozporządzenia WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw. Jednocześnie Komisja zastrzega sobie prawo do podjęcia ostatecznej decyzji w tej kwestii.

| 4. | Komisja zwraca się do zainteresowanych osób trzecich o zgłaszanie ewentualnych uwag na temat planowanej koncentracji.
  Komisja musi otrzymać takie uwagi w nieprzekraczalnym terminie dziesięciu dni od daty niniejszej publikacji. Można je przesyłać do Komisji faksem (+32 22964301), pocztą elektroniczną na adres: COMP-MERGER-REGISTRY@ec.europa.eu lub listownie, podając numer referencyjny: COMP/M.5854 – Total Group/HIPS & GPPS business of Polimeri, na poniższy adres Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji Komisji Europejskiej:





  European Commission |
| --- | --- |
| Directorate-General for Competition |
| Merger Registry |
| J-70 |
| 1049 Bruxelles/Brussel |
| BELGIQUE/BELGIË |

4.

Komisja zwraca się do zainteresowanych osób trzecich o zgłaszanie ewentualnych uwag na temat planowanej koncentracji.

Komisja musi otrzymać takie uwagi w nieprzekraczalnym terminie dziesięciu dni od daty niniejszej publikacji. Można je przesyłać do Komisji faksem (+32 22964301), pocztą elektroniczną na adres: COMP-MERGER-REGISTRY@ec.europa.eu lub listownie, podając numer referencyjny: COMP/M.5854 – Total Group/HIPS & GPPS business of Polimeri, na poniższy adres Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji Komisji Europejskiej:

European Commission

Directorate-General for Competition

Merger Registry

J-70

1049 Bruxelles/Brussel

BELGIQUE/BELGIË

---

(1)  Dz.U. L 24 z 29.1.2004, s. 1 („rozporządzenie WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw”).

---

| 4.6.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 146/29 |
| --- | --- | --- | --- |

4.6.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 146/29

---

Zgłoszenie zamiaru koncentracji

(Sprawa COMP/M.5871 – KKR/Triton/Ambea)

Sprawa, która może kwalifikować się do rozpatrzenia w ramach procedury uproszczonej

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

2010/C 146/10

| 1. | W dniu 26 maja 2010 r., zgodnie z art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1), Komisja otrzymała zgłoszenie planowanej koncentracji, w wyniku której przedsiębiorstwa KKR & Co. L.P. („KKR”, Stany Zjednoczone) oraz Triton Managers III Limited i TFF III Limited (pod wspólną nazwą „Triton Fund III”, Jersey) należące do grupy funduszy inwestycyjnych Triton („Triton”, Jersey) przejmują w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw wspólną kontrolę nad przedsiębiorstwem Ambea AB („Ambea”, Szwecja) w drodze zakupu udziałów. |
| --- | --- |

1.

W dniu 26 maja 2010 r., zgodnie z art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1), Komisja otrzymała zgłoszenie planowanej koncentracji, w wyniku której przedsiębiorstwa KKR & Co. L.P. („KKR”, Stany Zjednoczone) oraz Triton Managers III Limited i TFF III Limited (pod wspólną nazwą „Triton Fund III”, Jersey) należące do grupy funduszy inwestycyjnych Triton („Triton”, Jersey) przejmują w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw wspólną kontrolę nad przedsiębiorstwem Ambea AB („Ambea”, Szwecja) w drodze zakupu udziałów.

| 2. | Przedmiotem działalności gospodarczej przedsiębiorstw biorących udział w koncentracji jest:






  — | w przypadku przedsiębiorstwa KKR: świadczenie usług zarządzania aktywami na rzecz prywatnych i publicznych inwestorów rynkowych, |
| --- | --- | --- |

2.

Przedmiotem działalności gospodarczej przedsiębiorstw biorących udział w koncentracji jest:

—

w przypadku przedsiębiorstwa KKR: świadczenie usług zarządzania aktywami na rzecz prywatnych i publicznych inwestorów rynkowych,

| — | w przypadku przedsiębiorstwa Triton: inwestycje na niepublicznym rynku kapitałowym, |
| --- | --- |

—

w przypadku przedsiębiorstwa Triton: inwestycje na niepublicznym rynku kapitałowym,

| — | w przypadku przedsiębiorstwa Ambea: świadczenie usług w zakresie opieki zdrowotnej i innej opieki w Szwecji, Finlandii i Norwegii. |
| --- | --- |

—

w przypadku przedsiębiorstwa Ambea: świadczenie usług w zakresie opieki zdrowotnej i innej opieki w Szwecji, Finlandii i Norwegii.

| 3. | Po wstępnej analizie Komisja uznała, że zgłoszona koncentracja może wchodzić w zakres rozporządzenia WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw. Jednocześnie Komisja zastrzega sobie prawo do podjęcia ostatecznej decyzji w tej kwestii. Należy zauważyć, iż zgodnie z obwieszczeniem Komisji w sprawie uproszczonej procedury stosowanej do niektórych koncentracji na mocy rozporządzenia WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw (2), sprawa ta może kwalifikować się do rozpatrzenia w ramach procedury określonej w tym obwieszczeniu. |
| --- | --- |

3.

Po wstępnej analizie Komisja uznała, że zgłoszona koncentracja może wchodzić w zakres rozporządzenia WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw. Jednocześnie Komisja zastrzega sobie prawo do podjęcia ostatecznej decyzji w tej kwestii. Należy zauważyć, iż zgodnie z obwieszczeniem Komisji w sprawie uproszczonej procedury stosowanej do niektórych koncentracji na mocy rozporządzenia WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw (2), sprawa ta może kwalifikować się do rozpatrzenia w ramach procedury określonej w tym obwieszczeniu.

| 4. | Komisja zwraca się do zainteresowanych osób trzecich o zgłaszanie ewentualnych uwag na temat planowanej koncentracji.
  Komisja musi otrzymać takie uwagi w nieprzekraczalnym terminie dziesięciu dni od daty niniejszej publikacji. Można je przesyłać do Komisji faksem (+32 22964301), pocztą elektroniczną na adres: COMP-MERGER-REGISTRY@ec.europa.eu lub listownie, podając numer referencyjny: COMP/M.5871 – KKR/Triton/Ambea, na poniższy adres Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji Komisji Europejskiej:





  European Commission |
| --- | --- |
| Directorate-General for Competition |
| Merger Registry |
| J-70 |
| 1049 Bruxelles/Brussel |
| BELGIQUE/BELGIË |

4.

Komisja zwraca się do zainteresowanych osób trzecich o zgłaszanie ewentualnych uwag na temat planowanej koncentracji.

Komisja musi otrzymać takie uwagi w nieprzekraczalnym terminie dziesięciu dni od daty niniejszej publikacji. Można je przesyłać do Komisji faksem (+32 22964301), pocztą elektroniczną na adres: COMP-MERGER-REGISTRY@ec.europa.eu lub listownie, podając numer referencyjny: COMP/M.5871 – KKR/Triton/Ambea, na poniższy adres Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji Komisji Europejskiej:

European Commission

Directorate-General for Competition

Merger Registry

J-70

1049 Bruxelles/Brussel

BELGIQUE/BELGIË

---

(1)  Dz.U. L 24 z 29.1.2004, s. 1 („rozporządzenie WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw”).

(2)  Dz.U. C 56 z 5.3.2005, s. 32 („obwieszczenie Komisji w sprawie uproszczonej procedury”).

---

INNE AKTY

Komisja Europejska

| 4.6.2010 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 146/30 |
| --- | --- | --- | --- |

4.6.2010

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 146/30

---

OGŁOSZENIE INFORMACYJNE – KONSULTACJE SPOŁECZNE

Ukraińskie oznaczenia geograficzne

2010/C 146/11

W ramach prowadzonych obecnie negocjacji w sprawie zawarcia porozumienia o wolnym handlu z Ukrainą rozpatruje się ochronę w Unii Europejskiej jako oznaczeń geograficznych podanych poniżej nazw zastrzeżonych na Ukrainie na podstawie „Ustawy nr 752-XIV o ochronie praw chronionych nazw pochodzenia”.

Komisja wzywa wszystkie państwa członkowskie lub państwa trzecie bądź wszelkie zasadnie zainteresowane osoby fizyczne lub prawne, mające swoje miejsca zamieszkania lub siedzibę w państwie członkowskim lub państwie trzecim, do składania oświadczeń o sprzeciwie wobec tego projektu ochrony przez złożenie odpowiednio uzasadnionego oświadczenia.

Oświadczenia o sprzeciwie muszą wpłynąć do Komisji w terminie dwóch miesięcy od daty niniejszej publikacji. Oświadczenia o sprzeciwie należy przesyłać na następujący adres poczty elektronicznej: AGRI-B3-GI@ec.europa.eu

Oświadczenia o sprzeciwie są rozpatrywane jedynie, jeśli zostaną dostarczone w wyżej ustalonym terminie i jeśli wykazane zostanie, że nazwa, która ma zostać objęta ochroną:

| 1) | koliduje z nazwą odmiany roślin lub rasy zwierząt i może z tego powodu wprowadzić w błąd konsumenta co do prawdziwego pochodzenia danego produktu; |
| --- | --- |

1)

koliduje z nazwą odmiany roślin lub rasy zwierząt i może z tego powodu wprowadzić w błąd konsumenta co do prawdziwego pochodzenia danego produktu;

| 2) | jest homonimiczna lub częściowo homonimiczna w stosunku do nazwy, która już została objęta ochroną w Unii Europejskiej na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 (1) ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku z którym zintegrowano wspólną organizację rynku wina”) oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 110/2008 (2) w sprawie definicji, opisu, prezentacji, etykietowania i ochrony oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych; lub znajduje się już w umowach jakie Wspólnota zawarła z jednym z następujących krajów:






  — | Republika Albanii (2006/580/WE (3): decyzja Rady z dnia 12 czerwca 2006 r. w sprawie podpisania i zawarcia Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Republiką Albanii, z drugiej strony (Protokół nr 3 w sprawie wzajemnych ulg preferencyjnych dotyczących niektórych win, wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli nazw win, wyrobów spirytusowych i win aromatyzowanych), |
| --- | --- | --- |

2)

jest homonimiczna lub częściowo homonimiczna w stosunku do nazwy, która już została objęta ochroną w Unii Europejskiej na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 (1) ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku z którym zintegrowano wspólną organizację rynku wina”) oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 110/2008 (2) w sprawie definicji, opisu, prezentacji, etykietowania i ochrony oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych; lub znajduje się już w umowach jakie Wspólnota zawarła z jednym z następujących krajów:

—

Republika Albanii (2006/580/WE (3): decyzja Rady z dnia 12 czerwca 2006 r. w sprawie podpisania i zawarcia Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Republiką Albanii, z drugiej strony (Protokół nr 3 w sprawie wzajemnych ulg preferencyjnych dotyczących niektórych win, wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli nazw win, wyrobów spirytusowych i win aromatyzowanych),

| — | Australia (94/184/WE (4): decyzja Rady z dnia 24 stycznia 1994 r. dotycząca zawarcia porozumienia między Wspólnotą Europejską a Australią w sprawie handlu winem), |
| --- | --- |

—

Australia (94/184/WE (4): decyzja Rady z dnia 24 stycznia 1994 r. dotycząca zawarcia porozumienia między Wspólnotą Europejską a Australią w sprawie handlu winem),

| — | Bośnia i Hercegowina (2008/474/WE (5): decyzja Rady z dnia 16 czerwca 2008 r. w sprawie podpisania i zawarcia Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Bośnią i Hercegowiną, z drugiej strony – Protokół nr 7), |
| --- | --- |

—

Bośnia i Hercegowina (2008/474/WE (5): decyzja Rady z dnia 16 czerwca 2008 r. w sprawie podpisania i zawarcia Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Bośnią i Hercegowiną, z drugiej strony – Protokół nr 7),

| — | Kanada (2004/91/WE: decyzja Rady z dnia 30 lipca 2003 r. dotycząca zawarcia umowy (6) między Wspólnotą Europejską a Kanadą w sprawie handlu winami i napojami spirytusowymi), |
| --- | --- |

—

Kanada (2004/91/WE: decyzja Rady z dnia 30 lipca 2003 r. dotycząca zawarcia umowy (6) między Wspólnotą Europejską a Kanadą w sprawie handlu winami i napojami spirytusowymi),

| — | Republika Chile (decyzja Rady 2002/979/WE (7): z dnia 18 listopada 2002 r. w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania niektórych postanowień Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony), |
| --- | --- |

—

Republika Chile (decyzja Rady 2002/979/WE (7): z dnia 18 listopada 2002 r. w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania niektórych postanowień Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony),

| — | Chorwacja (2001/918/WE (8): decyzja Rady z dnia 3 grudnia 2001 r. w sprawie zawarcia Protokołu dodatkowego dostosowującego handlowe aspekty Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z jednej strony, a Republiką Chorwacji z drugiej strony, w celu uwzględnienia wyników negocjacji między stronami w sprawie wzajemnych preferencyjnych koncesji na niektóre wina, wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli nazw win a także wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli oznaczeń wyrobów spirytusowych i napojów aromatyzowanych), |
| --- | --- |

—

Chorwacja (2001/918/WE (8): decyzja Rady z dnia 3 grudnia 2001 r. w sprawie zawarcia Protokołu dodatkowego dostosowującego handlowe aspekty Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z jednej strony, a Republiką Chorwacji z drugiej strony, w celu uwzględnienia wyników negocjacji między stronami w sprawie wzajemnych preferencyjnych koncesji na niektóre wina, wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli nazw win a także wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli oznaczeń wyrobów spirytusowych i napojów aromatyzowanych),

| — | Była Jugosłowiańska Republika Macedonii (2001/916/WE (9): decyzja Rady z dnia 3 grudnia 2001 r. w sprawie zawarcia Protokołu dodatkowego dostosowującego handlowe aspekty Umowy przejściowej między Wspólnotą Europejską z jednej strony a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii z drugiej strony, w celu uwzględnienia wyników negocjacji między stronami w sprawie wzajemnych preferencyjnych koncesji na niektóre wina, wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli nazw win jak również wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli oznaczeń wyrobów spirytusowych i napojów aromatyzowanych), |
| --- | --- |

—

Była Jugosłowiańska Republika Macedonii (2001/916/WE (9): decyzja Rady z dnia 3 grudnia 2001 r. w sprawie zawarcia Protokołu dodatkowego dostosowującego handlowe aspekty Umowy przejściowej między Wspólnotą Europejską z jednej strony a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii z drugiej strony, w celu uwzględnienia wyników negocjacji między stronami w sprawie wzajemnych preferencyjnych koncesji na niektóre wina, wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli nazw win jak również wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli oznaczeń wyrobów spirytusowych i napojów aromatyzowanych),

| — | Meksyk (97/361/WE (10): decyzja Rady z dnia 27 maja 1997 r. dotycząca zawarcia Porozumienia między Wspólnotą Europejską a Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi w sprawie wzajemnego uznawania i ochrony oznaczeń napojów spirytusowych), |
| --- | --- |

—

Meksyk (97/361/WE (10): decyzja Rady z dnia 27 maja 1997 r. dotycząca zawarcia Porozumienia między Wspólnotą Europejską a Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi w sprawie wzajemnego uznawania i ochrony oznaczeń napojów spirytusowych),

| — | Czarnogóra (2007/855/WE (11): decyzja Rady z dnia 15 października 2007 r. w sprawie podpisania i zawarcia Umowy przejściowej dotyczącej handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Republiką Czarnogóry, z drugiej strony), |
| --- | --- |

—

Czarnogóra (2007/855/WE (11): decyzja Rady z dnia 15 października 2007 r. w sprawie podpisania i zawarcia Umowy przejściowej dotyczącej handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Republiką Czarnogóry, z drugiej strony),

| — | Republika Południowej Afryki (2002/51/WE (12): decyzja Rady z dnia 21 stycznia 2002 r. w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Południowej Afryki w sprawie handlu winem i 2002/52/WE (13): decyzja Rady z dnia 21 stycznia 2002 r. w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Południowej Afryki w sprawie handlu wyrobami spirytusowymi), |
| --- | --- |

—

Republika Południowej Afryki (2002/51/WE (12): decyzja Rady z dnia 21 stycznia 2002 r. w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Południowej Afryki w sprawie handlu winem i 2002/52/WE (13): decyzja Rady z dnia 21 stycznia 2002 r. w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Południowej Afryki w sprawie handlu wyrobami spirytusowymi),

| — | Szwajcaria (2002/309/WE, Euratom (14): decyzja Rady i – w odniesieniu do umowy w sprawie współpracy naukowej i technologicznej – Komisji z dnia 4 kwietnia 2002 r. w sprawie zawarcia siedmiu umów z Konfederacją Szwajcarską, w szczególności umowa między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie handlu produktami rolnymi – załącznik 7), |
| --- | --- |

—

Szwajcaria (2002/309/WE, Euratom (14): decyzja Rady i – w odniesieniu do umowy w sprawie współpracy naukowej i technologicznej – Komisji z dnia 4 kwietnia 2002 r. w sprawie zawarcia siedmiu umów z Konfederacją Szwajcarską, w szczególności umowa między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie handlu produktami rolnymi – załącznik 7),

| — | Stany Zjednoczone Ameryki (2006/232/WE (15): decyzja Rady z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie zawarcia Umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską i Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie handlu winem); |
| --- | --- |

—

Stany Zjednoczone Ameryki (2006/232/WE (15): decyzja Rady z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie zawarcia Umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską i Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie handlu winem);

| 3) | przy uwzględnieniu renomy danego znaku towarowego, jego powszechnej znajomości oraz okresu, przez jaki jest on używany, może wprowadzić konsumenta w błąd co do prawdziwego pochodzenia produktu; |
| --- | --- |

3)

przy uwzględnieniu renomy danego znaku towarowego, jego powszechnej znajomości oraz okresu, przez jaki jest on używany, może wprowadzić konsumenta w błąd co do prawdziwego pochodzenia produktu;

| 4) | zagraża istnieniu całkowicie lub częściowo identycznej nazwy lub znaku towarowego, lub istnieniu produktów, które były zgodnie z prawem wprowadzane do obrotu przez okres co najmniej pięciu lat poprzedzających publikację niniejszego ogłoszenia; |
| --- | --- |

4)

zagraża istnieniu całkowicie lub częściowo identycznej nazwy lub znaku towarowego, lub istnieniu produktów, które były zgodnie z prawem wprowadzane do obrotu przez okres co najmniej pięciu lat poprzedzających publikację niniejszego ogłoszenia;

| 5) | lub jeśli możliwe jest przedstawienie szczegółowych informacji, na podstawie których można wyciągnąć wniosek iż nazwa, dla której rozważa się ochronę, jest rodzajowa. |
| --- | --- |

5)

lub jeśli możliwe jest przedstawienie szczegółowych informacji, na podstawie których można wyciągnąć wniosek iż nazwa, dla której rozważa się ochronę, jest rodzajowa.

Kryteria wymienione powyżej podlegają ocenie w odniesieniu do terytorium Unii Europejskiej, które w przypadku praw własności intelektualnej odnosi się wyłącznie do terytorium lub terytoriów, na których wspomniane prawa są chronione. Ewentualna ochrona tych nazw w Unii Europejskiej zależy od pomyślnego zakończenia przedmiotowych negocjacji i aktu prawnego wydanego w ich następstwie.

Wykaz oznaczeń geograficznych dla produktów rolnych i środków spożywczych
   (16)

| Klasa produktu | Nazwa zarejestrowana na Ukrainie | Transkrypcja na alfabet łaciński |
| --- | --- | --- |
| Wino | Сонячна Долина | Soniachna dolyna
  (Soniachna dolina) |
| Wino | Новий Свiт | Novyj svit
  (Novy svet) |

Klasa produktu

Nazwa zarejestrowana na Ukrainie

Transkrypcja na alfabet łaciński

Wino

Сонячна Долина

Soniachna dolyna

(Soniachna dolina)

Wino

Новий Свiт

Novyj svit

(Novy svet)

---

(1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

(2)  Dz.U. L 36 z 13.2.2008, s. 16.

(3)  Dz.U. L 239 z 1.9.2006, s. 1.

(4)  Dz.U. L 86 z 31.3.1994, s. 1.

(5)  Dz.U. L 169 z 30.6.2008, s. 10.

(6)  Dz.U. L 35 z 6.2.2004, s. 1.

(7)  Dz.U. L 352 z 30.12.2002, s. 1.

(8)  Dz.U. L 342 z 27.12.2001, s. 42.

(9)  Dz.U. L 342 z 27.12.2001, s. 6.

(10)  Dz.U. L 152 z 11.6.1997, s. 15.

(11)  Dz.U. L 345 z 28.12.2007, s. 1.

(12)  Dz.U. L 28 z 30.1.2002, s. 3.

(13)  Dz.U. L 28 z 30.1.2002, s. 112.

(14)  Dz.U. L 114 z 30.4.2002, s. 1.

(15)  Dz.U. L 87 z 24.3.2006, s. 1.

(16)  Lista przekazana przez władze Ukrainy w ramach prowadzonych negocjacji. Wyciąg z ukraińskiego dziennika urzędowego, Ustawa nr 752-XIV o ochronie praw chronionych nazw pochodzenia z dnia 16 czerwca 1999 r. (http://www.sdip.gov.ua).

---