# Publicatieblad C 19/18 j

| | ISSN 1977-0995 |
| --- | --- |
| Publicatieblad
  van de Europese Unie | C 19 |
| | |
| Uitgave in de Nederlandse taal | Mededelingen en bekendmakingen | 64e jaargang18 januari 2021 |

ISSN 1977-0995

Publicatieblad

van de Europese Unie

C 19

Uitgave in de Nederlandse taal

Mededelingen en bekendmakingen

64e jaargang18 januari 2021

---

| Inhoud | Bladzijde |
| --- | --- |
| | IV   Informatie |
| | INFORMATIE AFKOMSTIG VAN DE INSTELLINGEN, ORGANEN EN INSTANTIES VAN DE EUROPESE UNIE |
| | Hof van Justitie van de Europese Unie |
| 2021/C 19/01 | Laatste publicaties van het Hof van Justitie van de Europese Unie in het Publicatieblad van de Europese Unie | 1 |

Inhoud

Bladzijde

IV   Informatie

INFORMATIE AFKOMSTIG VAN DE INSTELLINGEN, ORGANEN EN INSTANTIES VAN DE EUROPESE UNIE

Hof van Justitie van de Europese Unie

2021/C 19/01

Laatste publicaties van het Hof van Justitie van de Europese Unie in het Publicatieblad van de Europese Unie

Publicatieblad van de Europese Unie

1

---

| | V   Bekendmakingen |
| --- | --- |
| | GERECHTELIJKE PROCEDURES |
| | Hof van Justitie |
| 2021/C 19/02 | Zaak C-809/18 P: Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 11 november 2020 — Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie / John Mills Ltd, Jerome Alexander Consulting Corp. (Hogere voorziening – Uniemerk – Verordening (EG) nr. 207/2009 – Oppositieprocedure – Relatieve weigeringsgrond – Artikel 8, lid 3 – Werkingssfeer – Gelijkheid of overeenstemming tussen het aangevraagde merk en het oudere merk – Uniewoordmerk MINERAL MAGIC – Aanvraag tot inschrijving door de gemachtigde of de vertegenwoordiger van de houder van het oudere merk – Ouder nationaal woordmerk MAGIC MINERALS BY JEROME ALEXANDER) | 2 |
| 2021/C 19/03 | Zaak C-42/19: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 12 november 2020 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supremo Tribunal Administrativo — Portugal) — Sonaecom SGPS SA / Autoridade Tributária e Aduaneira [Prejudiciële verwijzing – Belasting over de toegevoegde waarde (btw) – Zesde richtlijn 77/388/EEG – Artikel 4 – Begrip belastingplichtige – Gemengde holding – Artikel 17 – Recht op aftrek van voorbelasting – Voorbelasting die door een gemengde holding is betaald over adviesdiensten die verband houden met marktonderzoek met het oog op de eventuele verwerving van kapitaaldeelnemingen in andere vennootschappen – Afzien van de voorgenomen verwervingen – Voorbelasting over een bankprovisie voor het regelen en tot stand brengen van een obligatielening die is bedoeld om dochtervennootschappen te voorzien van de nodige middelen voor het verrichten van investeringen – Investeringen die niet hebben plaatsgevonden] | 3 |
| 2021/C 19/04 | Zaak C-61/19: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 11 november 2020 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Bucureşti — Roemenië) — Orange România SA/Autoritatea Naţională de Supraveghere a Prelucrării Datelor cu Caracter Personal (ANSPDCP) (Prejudiciële verwijzing – Richtlijn 95/46/EG – Artikel 2, onder h), en artikel 7, onder a) – Verordening (EU) 2016/679 – Artikel 4, punt 11, en artikel 6, lid 1, onder a) – Verwerking van persoonsgegevens en bescherming van de persoonlijke levenssfeer – Verzamelen en bewaren van kopieën van identiteitsbewijzen door een aanbieder van mobieletelecommunicatiediensten – Begrip ‚toestemming’ van de betrokkene – Vrije, specifieke en op informatie berustende wilsuiting – Verlenen van toestemming door een vakje aan te vinken – Ondertekening van de overeenkomst door de betrokkene – Bewijslast) | 4 |
| 2021/C 19/05 | Zaak C-287/19: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 11 november 2020 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberste Gerichtshof — Oostenrijk) — DenizBank AG / Verein für Konsumenteninformation (Prejudiciële verwijzing – Consumentenbescherming – Richtlijn (EU) 2015/2366 – Betalingsdiensten in de interne markt – Artikel 4, punt 14 – Begrip betaalinstrument – Gepersonaliseerde multifunctionele betaalkaarten – NFC-functie (near-field communication) – Artikel 52, punt 6, onder a), en artikel 54, lid 1 – Aan de gebruiker te verstrekken informatie – Wijziging in de voorwaarden van een raamovereenkomst – Stilzwijgende aanvaarding – Artikel 63, lid 1, onder a) en b) – Rechten en plichten in verband met betalingsdiensten – Derogatie voor instrumenten voor de betaling van kleine bedragen – Toepassingsvoorwaarden – Betaalinstrument dat niet kan worden geblokkeerd – Betaalinstrument dat anoniem wordt gebruikt – Beperking in de tijd van de werking van het arrest) | 5 |
| 2021/C 19/06 | Zaak C-300/19: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 11 november 2020 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de lo Social no 3 de Barcelona — Spanje) — UQ / Marclean Technologies, S.L.U. [Prejudiciële verwijzing – Sociale politiek – Collectief ontslag – Richtlijn 98/59/EG – Artikel 1, lid 1, eerste alinea, onder a) – Begrip collectief ontslag – Methode voor de berekening van het aantal ontslagen – In aanmerking te nemen referentieperiode] | 6 |
| 2021/C 19/07 | Zaak C-382/19 P: Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 12 november 2020 — Ralph Pethke / Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) [Hogere voorziening – Openbare dienst – Ambtenaar – Interne reorganisatie van diensten van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) – Overplaatsing – Artikel 7 van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie – Verkapte sanctie – Dienstbelang – Gelijkwaardigheid van ambten – Motiveringsplicht – Verkeerde opvatting van de feiten – Psychisch geweld – Artikel 12 bis van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie] | 6 |
| 2021/C 19/08 | Zaak C-427/19: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 12 november 2020 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sofiyski rayonen sad — Bulgarije) — Bulstrad Vienna Insurance Group АD / Olympic Insurance Company Ltd (Prejudiciële verwijzing – Richtlijn 2009/138/EG – Artikel 274 – Toepasselijk recht inzake de liquidatieprocedure van verzekeringsondernemingen – Intrekking van de vergunning van een verzekeringsonderneming – Aanwijzing van een voorlopige liquidateur – Begrip beslissing tot liquidatie van een verzekeringsonderneming – Geen rechterlijke beslissing om een liquidatieprocedure te openen in de lidstaat van herkomst – Schorsing van de gerechtelijke procedures ten aanzien van de betrokken verzekeringsonderneming in de andere lidstaten dan haar lidstaat van herkomst) | 7 |
| 2021/C 19/09 | Zaak C-433/19: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 11 november 2020 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Oberste Gerichtshof — Oostenrijk) — Ellmes Property Services Limited / SP [Prejudiciële verwijzing – Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken – Verordening (EU) nr. 1215/2012 – Rechterlijke bevoegdheid, erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken – Artikel 24, punt 1 – Exclusieve bevoegdheid betreffende zakelijke rechten op onroerende goederen – Artikel 7, punt 1, onder a) – Bijzondere bevoegdheid ten aanzien van verbintenissen uit overeenkomst – Rechtsvordering van een appartementseigenaar strekkende tot staking van het gebruik van een appartement voor toeristische doeleinden door een andere appartementseigenaar] | 8 |
| 2021/C 19/10 | Zaak C-446/19 P: Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 12 november 2020 — Stephan Fleig/Europese Dienst voor extern optreden (Hogere voorziening – Openbare dienst – Arbeidscontractanten – Europese Dienst voor extern optreden (EDEO) – Artikel 47, onder c), i), van de regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden van de Europese Unie – Beëindiging van een overeenkomst van onbepaalde duur – Beroepsziekte – Verbreking van de vertrouwensband – Recht op een eerlijk proces – Artikel 47, tweede alinea, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie – Zorgplicht – Artikelen 30 en 41 van het Handvest van de grondrechten – Onjuiste opvatting van de feiten – Omvang van de rechterlijke toetsing) | 9 |
| 2021/C 19/11 | Zaak C-676/19 P: Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 12 november 2020 — Bruno Gollnisch/Europees Parlement, Raad van de Europese Unie (Hogere voorziening – Institutioneel recht – Europees Parlement – Regeling inzake de kosten en vergoedingen van de leden van het Europees Parlement – Vergoeding voor parlementaire assistentie – Terugvordering van onverschuldigd betaalde bedragen – Gevolgen van een arrest van het Hof) | 9 |
| 2021/C 19/12 | Zaak C-734/19: Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 12 november 2020 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Bucureşti — Roemenië) — ITH Comercial Timişoara SRL / Agenţia Naţională de Administrare Fiscală — Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Bucureşti, Agenţia Naţională de Administrare Fiscală — Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Bucureşti — Administraţia Sector 1 a Finanţelor Publice [Prejudiciële verwijzing – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (btw) – Richtlijn 2006/112/EG – Aftrek van voorbelasting – Stopzetting van de oorspronkelijk voorgenomen activiteit – Herziening van de aftrek van voorbelasting – Vastgoedactiviteit] | 10 |
| 2021/C 19/13 | Zaak C-796/19: Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 12 november 2020 — Europese Commissie / Republiek Oostenrijk [Niet-nakoming – Richtlijn 2007/59/EG – Certificering van machinisten – Artikel 3, onder a) – Bevoegde nationale autoriteit – Richtlijn 2004/49/EG – Artikel 16, lid 1 – Veiligheidsinstantie – Aanwijzing van meer dan één instantie] | 10 |
| 2021/C 19/14 | Zaak C-842/19: Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 12 november 2020 — Europese Commissie/Koninkrijk België (Niet-nakoming – Arrest van het Hof waarin een niet-nakoming wordt vastgesteld – Niet-uitvoering – Vrij verkeer van kapitaal – Artikel 63 VWEU – Onverenigbaarheid van de Belgische fiscale bepalingen inzake inkomsten met betrekking tot onroerende goederen in het buitenland – Artikel 260, lid 2, VWEU – Verzoek tot oplegging van een dwangsom en een forfaitaire som) | 11 |
| 2021/C 19/15 | Zaak C-41/20: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Gericht Erster Instanz Eupen (België) op 28 januari 2020 — DQ / Wallonische Region | 12 |
| 2021/C 19/16 | Zaak C-42/20: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Gericht Erster Instanz Eupen (België) op 28 januari 2020 — FS / Wallonische Region | 12 |
| 2021/C 19/17 | Zaak C-43/20: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Gericht Erster Instanz Eupen (België) op 28 januari 2020 — HU / Wallonische Region | 13 |
| 2021/C 19/18 | Zaak C-173/20: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 23 april 2020 — AZ, BY, CX, DW, EV, FU, GJ / Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca — MIUR, Università degli studi di Perugia | 14 |
| 2021/C 19/19 | Zaak C-338/20: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi (Polen) op 22 juli 2020 — Prokuratura Rejonowa Łódź-Bałuty / D. P. | 15 |
| 2021/C 19/20 | Zaak C-488/20: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (Polen) op 2 oktober 2020 — Delfarma Sp. z o.o. / Prezes Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych | 16 |
| 2021/C 19/21 | Zaak C-500/20: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberste Gerichtshof (Oostenrijk) op 6 oktober 2020 — ÖBB-Infrastruktur Aktiengesellschaft / Lokomotion Gesellschaft für Schienentraktion mbH | 16 |
| 2021/C 19/22 | Zaak C-513/20: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supremo Tribunal Administrativo (Portugal) op 13 oktober 2020 — Autoridade Tributária e Aduaneira / Termas Sulfurosas de Alcafache SA | 17 |
| 2021/C 19/23 | Zaak C-514/20: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesarbeitsgericht (Duitsland) op 13 oktober 2020 — DS / Koch Personaldienstleistungen GmbH | 18 |
| 2021/C 19/24 | Zaak C-518/20: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesarbeitsgericht (Duitsland) op 16 oktober 2020 –XP / St. Vincenz-Krankenhaus GmbH | 18 |
| 2021/C 19/25 | Zaak C-519/20: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht Hannover (Duitsland) op 15 oktober 2020 — K | 19 |
| 2021/C 19/26 | Zaak C-536/20: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Letland) op 22 oktober 2020 — UAB Tiketa / M. Š. en VšĮ Baltic Music | 20 |
| 2021/C 19/27 | Zaak C-537/20: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof (Duitsland) op 21 oktober 2020 — L Fund / Finanzamt D | 21 |
| 2021/C 19/28 | Zaak C-541/20: Beroep ingesteld op 23 oktober 2020 — Republiek Litouwen / Europees Parlement en Raad van de Europese Unie | 21 |
| 2021/C 19/29 | Zaak C-542/20: Beroep ingesteld op 23 oktober 2020 — Republiek Litouwen / Europees Parlement en Raad van de Europese Unie | 23 |
| 2021/C 19/30 | Zaak C-543/20: Beroep ingesteld op 23 oktober 2020 — Republiek Bulgarije / Europees Parlement, Raad van de Europese Unie | 25 |
| 2021/C 19/31 | Zaak C-544/20: Beroep ingesteld op 23 oktober 2020 — Republiek Bulgarije / Europees Parlement, Raad van de Europese Unie | 26 |
| 2021/C 19/32 | Zaak C-545/20: Beroep ingesteld op 23 oktober 2020 — Republiek Bulgarije / Europees Parlement, Raad van de Europese Unie | 27 |
| 2021/C 19/33 | Zaak C-546/20: Beroep ingesteld op 23 oktober 2020 — Roemenië / Europees Parlement, Raad van de Europese Unie | 28 |
| 2021/C 19/34 | Zaak C-547/20: Beroep ingesteld op 23 oktober 2020 — Roemenië / Europees Parlement, Raad van de Europese Unie | 30 |
| 2021/C 19/35 | Zaak C-548/20: Beroep ingesteld op 23 oktober 2020 — Roemenië / Europees Parlement, Raad van de Europese Unie | 31 |
| 2021/C 19/36 | Zaak C-549/20: Beroep ingesteld op 23 oktober 2020 — Republiek Cyprus / Europees Parlement en Raad van de Europese Unie | 33 |
| 2021/C 19/37 | Zaak C-550/20: Beroep ingesteld op 23 oktober 2020 — Republiek Cyprus / Europees Parlement en Raad van de Europese Unie | 34 |
| 2021/C 19/38 | Zaak C-551/20: Beroep ingesteld op 26 oktober 2020 — Hongarije / Europees Parlement, Raad van de Europese Unie | 35 |
| 2021/C 19/39 | Zaak C-552/20: Beroep ingesteld op 23 oktober 2020 — Republiek Malta / Europees Parlement, Raad van de Europese Unie | 37 |
| 2021/C 19/40 | Zaak C-553/20: Beroep ingesteld op 26 oktober 2020 — Polen/Parlement en Raad | 38 |
| 2021/C 19/41 | Zaak C-554/20: Beroep ingesteld op 26 oktober 2020 — Polen/Parlement en Raad | 39 |
| 2021/C 19/42 | Zaak C-555/20: Beroep ingesteld op 26 oktober 2020 — Polen/Parlement en Raad | 41 |
| 2021/C 19/43 | Zaak C-562/20: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Administratīvā rajona tiesa (Letland) op 28 oktober 2020 — SIA Rodl & Partner/ Valsts ieņēmumu dienests | 42 |
| 2021/C 19/44 | Zaak C-564/20: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supreme Court (Ierland) op 21 oktober 2020 — PF, MF/ Minister for Agriculture Food and the Marine, Sea Fisheries Protection Authority | 43 |
| 2021/C 19/45 | Zaak C-565/20: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Köln (Duitsland) op 29 oktober 2020 — DS / Deutsche Lufthansa AG | 44 |
| 2021/C 19/46 | Zaak C-567/20: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Općinski građanski sud u Zagrebu (Kroatië) op 29 oktober 2020 — A.H./Zagrebačka banka | 44 |
| | Gerecht |
| 2021/C 19/47 | Zaak T-375/18: Arrest van het Gerecht van 18 november 2020 — Aquind/ACER [Energie – Artikel 17 van verordening (EG) nr. 714/2009 – Besluit van ACER houdende afwijzing van een verzoek om vrijstelling voor nieuwe elektriciteitsinterconnecties – Beroep bij de raad van beroep van ACER – Grondigheid van de toetsing] | 46 |
| 2021/C 19/48 | Zaak T-377/19: Arrest van het Gerecht van 18 november 2020 — Topcart/EUIPO — Carl International (TC CARL) [Uniemerk – Oppositieprocedure – Aanvraag voor Uniewoordmerk TC CARL – Ouder nationaal beeldmerk CARL TOUCH – Relatieve weigeringsgrond – Verwarringsgevaar – Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001]] | 46 |
| 2021/C 19/49 | Zaak T-378/19: Arrest van het Gerecht van 18 november 2020 — Topcart/EUIPO — Carl International (TC CARL) [Uniemerk – Oppositieprocedure – Aanvraag voor Uniewoordmerk TC CARL – Ouder nationaal beeldmerk CARL TOUCH – Relatieve weigeringsgrond – Verwarringsgevaar – Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001]] | 47 |
| 2021/C 19/50 | Zaak T-21/20: Arrest van het Gerecht van 18 november 2020 — LG Electronics/EUIPO — Staszewski (K7) [Uniemerk – Oppositieprocedure – Aanvraag voor Uniewoordmerk K7 – Ouder Uniewoordmerk k7 – Relatieve weigeringsgrond – Verwarringsgevaar – Soortgelijke waren – Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001] | 48 |
| 2021/C 19/51 | Zaak T-571/17: Beschikking van het Gerecht van 13 november 2020 — UG/Commissie [Openbare dienst – Arbeidscontractanten – Overeenkomst voor onbepaalde tijd – Artikel 47, onder c), i), RAP – Beëindiging met eerbiediging van de opzegtermijn – Overeenkomst over het bedrag van de schadevergoeding – Afdoening zonder beslissing] | 48 |
| 2021/C 19/52 | Zaak T-827/19: Beschikking van het Gerecht van 30 oktober 2020 — Gáspár/Commissie (Beroep tot nietigverklaring – Openbare dienst – Overdracht van nationale pensioenrechten – Klacht ingediend na het verstrijken van de termijn van drie maanden van artikel 90, lid 2, van het Statuut – Geen verschoonbare dwaling – Kennelijke niet-ontvankelijkheid) | 49 |
| 2021/C 19/53 | Zaak T-32/20: Beschikking van het Gerecht van 19 november 2020 — Buxadé Villalba e.a./Parlement (Beroep tot nietigverklaring – Institutioneel recht – Parlementslid – Handeling waarbij het Parlement akte neemt van de verkiezing tot lid van het Europees Parlement van twee verkozen Spanjaarden – Procesbevoegdheid van drie andere leden van het Europees Parlement – Niet rechtstreeks geraakt – Verzoek dat ertoe strekt een declaratoir arrest te verkrijgen – Beroep dat ten dele niet-ontvankelijk is en ten dele is ingesteld bij een rechterlijke instantie die kennelijk onbevoegd is om ervan kennis te nemen) | 49 |
| 2021/C 19/54 | Zaak T-163/20: Beschikking van het Gerecht van 29 oktober 2020 — Isopix/Parlement (Beroep tot nietigverklaring en tot schadevergoeding – Overheidsopdrachten voor diensten – Aanbestedingsprocedure – Verlening van fotografiediensten – Afwijzing van de offerte van een inschrijver en gunning van de opdracht aan een andere inschrijver – Nietigverklaring van de aanbestedingsprocedure – Geding ten dele zonder voorwerp geraakt – Gedeeltelijke afdoening zonder beslissing – Bevel – Beroep ten dele ingesteld bij een rechterlijke instantie die kennelijk onbevoegd is om ervan kennis te nemen) | 50 |
| 2021/C 19/55 | Zaak T-257/20: Beschikking van het Gerecht van 17 november 2020 — González Calvet/GAR [Beroep tot nietigverklaring – Economisch en monetair beleid – Gemeenschappelijk afwikkelingsmechanisme voor kredietinstellingen en bepaalde beleggingsondernemingen (GAM) – Besluit waarbij wordt geweigerd om aan de betrokken aandeelhouders en schuldeisers een financiële vergoeding toe te kennen – Niet-inachtneming van vormvoorschriften – Artikel 76, onder d), van het Reglement voor de procesvoering – Kennelijke niet-ontvankelijkheid] | 51 |
| 2021/C 19/56 | Zaak T-383/20: Beschikking van het Gerecht van 5 november 2020 — Moloko Beverage/EUIPO — Nexus Liquids (moloko) (Uniemerk – Nietigheidsprocedure – Intrekking van de vordering tot nietigverklaring – Afdoening zonder beslissing) | 52 |
| 2021/C 19/57 | Zaak T-451/20 R: Beschikking van de president van het Gerecht van 29 oktober 2020 — Facebook Ireland/Commissie [Kort geding – Mededinging – Verzoek om inlichtingen – Artikel 18, lid 3, van verordening (EG) nr. 1/2003 – Verzoek om voorlopige maatregelen – Spoedeisendheid – Fumus boni juris – Belangenafweging] | 52 |
| 2021/C 19/58 | Zaak T-452/20 R: Beschikking van de president van het Gerecht van 29 oktober 2020 — Facebook Ireland/Commissie [Kort geding – Mededinging – Verzoek om inlichtingen – Artikel 18, lid 3, van verordening (EG) nr. 1/2003 – Verzoek om voorlopige maatregelen – Spoedeisendheid – Fumus boni juris – Belangenafweging] | 53 |
| 2021/C 19/59 | Zaak T-609/20: Beroep ingesteld op 30 september 2020 — LA International Cooperation/Commissie | 54 |
| 2021/C 19/60 | Zaak T-632/20: Beroep ingesteld op 15 oktober 2020 — OG/EDA | 56 |
| 2021/C 19/61 | Zaak T-641/20: Beroep ingesteld op 20 oktober 2020 — Leonine Distribution/Commissie | 57 |
| 2021/C 19/62 | Zaak T-650/20: Beroep ingesteld op 23 oktober 2020 — NU/EUIPO | 58 |
| 2021/C 19/63 | Zaak T-654/20: Beroep ingesteld op 27 oktober 2020 — Silex/Commissie en EASME | 59 |
| 2021/C 19/64 | Zaak T-661/20: Beroep ingesteld op 30 oktober 2020 — NV/eu-LISA | 60 |
| 2021/C 19/65 | Zaak T-670/20: Beroep ingesteld op 9 november 2020 — Sam McKnight/EUIPO — Carolina Herrera (COOL GIRL) | 61 |
| 2021/C 19/66 | Zaak T-673/20: Beroep ingesteld op 11 november 2020 — Celler Lagravera/EUIPO — Cyclic Beer Farm (Cíclic) | 62 |
| 2021/C 19/67 | Zaak T-675/20: Beroep ingesteld op 12 november 2020 — Leonardo/Frontex | 62 |
| 2021/C 19/68 | Zaak T-679/20: Beroep ingesteld op 13 november 2020 — Dr. August Wolff/EUIPO — Combe International (Vagisan) | 63 |
| 2021/C 19/69 | Zaak T-680/20: Beroep ingesteld op 11 november 2020 — Novelis/Commissie | 64 |
| 2021/C 19/70 | Zaak T-681/20: Beroep ingesteld op 13 november 2020 — OC/EDEO | 65 |
| 2021/C 19/71 | Zaak T-682/20: Beroep ingesteld op 16 november 2020 — Legero Schuhfabrik/EUIPO — Rieker Schuh (Schoenen) | 65 |
| 2021/C 19/72 | Zaak T-683/20: Beroep ingesteld op 16 november 2020 — Legero Schuhfabrik/EUIPO — Rieker Schuh (Schoenen) | 66 |
| 2021/C 19/73 | Zaak T-684/20: Beroep ingesteld op 16 november 2020 — Legero Schuhfabrik/EUIPO — Rieker Schuh (Schoenen) | 67 |
| 2021/C 19/74 | Zaak T-687/20: Beroep ingesteld op 16 november 2020 — Jinan Meide Casting e.a./Commissie | 68 |
| 2021/C 19/75 | Zaak T-688/20: Beroep ingesteld op 16 november 2020 — Freshly Cosmetics/EUIPO — Misiego Blázquez (IDENTY BEAUTY) | 69 |
| 2021/C 19/76 | Zaak T-692/20: Beroep ingesteld op 18 november 2020 — Iliad Italia/Commissie | 70 |
| 2021/C 19/77 | Zaak T-693/20: Beroep ingesteld op 5 november 2020 — Hansol Paper/Commissie | 71 |
| 2021/C 19/78 | Zaak T-110/18: Beschikking van het Gerecht van 28 oktober 2020 — Grange Backup Power/Commissie | 71 |
| 2021/C 19/79 | Zaak T-741/18: Beschikking van het Gerecht van 23 oktober 2020 — ZZ/ECB | 72 |
| 2021/C 19/80 | Zaak T-222/20: Beschikking van het Gerecht van 27 oktober 2020 — CH en CN/Parlement | 72 |
| 2021/C 19/81 | Zaak T-490/20: Beschikking van het Gerecht van 27 oktober 2020 — CH en CN/Parlement | 72 |

V   Bekendmakingen

GERECHTELIJKE PROCEDURES

Hof van Justitie

2021/C 19/02

Zaak C-809/18 P: Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 11 november 2020 — Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie / John Mills Ltd, Jerome Alexander Consulting Corp. (Hogere voorziening – Uniemerk – Verordening (EG) nr. 207/2009 – Oppositieprocedure – Relatieve weigeringsgrond – Artikel 8, lid 3 – Werkingssfeer – Gelijkheid of overeenstemming tussen het aangevraagde merk en het oudere merk – Uniewoordmerk MINERAL MAGIC – Aanvraag tot inschrijving door de gemachtigde of de vertegenwoordiger van de houder van het oudere merk – Ouder nationaal woordmerk MAGIC MINERALS BY JEROME ALEXANDER)

2

2021/C 19/03

Zaak C-42/19: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 12 november 2020 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supremo Tribunal Administrativo — Portugal) — Sonaecom SGPS SA / Autoridade Tributária e Aduaneira [Prejudiciële verwijzing – Belasting over de toegevoegde waarde (btw) – Zesde richtlijn 77/388/EEG – Artikel 4 – Begrip belastingplichtige – Gemengde holding – Artikel 17 – Recht op aftrek van voorbelasting – Voorbelasting die door een gemengde holding is betaald over adviesdiensten die verband houden met marktonderzoek met het oog op de eventuele verwerving van kapitaaldeelnemingen in andere vennootschappen – Afzien van de voorgenomen verwervingen – Voorbelasting over een bankprovisie voor het regelen en tot stand brengen van een obligatielening die is bedoeld om dochtervennootschappen te voorzien van de nodige middelen voor het verrichten van investeringen – Investeringen die niet hebben plaatsgevonden]

3

2021/C 19/04

Zaak C-61/19: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 11 november 2020 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Bucureşti — Roemenië) — Orange România SA/Autoritatea Naţională de Supraveghere a Prelucrării Datelor cu Caracter Personal (ANSPDCP) (Prejudiciële verwijzing – Richtlijn 95/46/EG – Artikel 2, onder h), en artikel 7, onder a) – Verordening (EU) 2016/679 – Artikel 4, punt 11, en artikel 6, lid 1, onder a) – Verwerking van persoonsgegevens en bescherming van de persoonlijke levenssfeer – Verzamelen en bewaren van kopieën van identiteitsbewijzen door een aanbieder van mobieletelecommunicatiediensten – Begrip ‚toestemming’ van de betrokkene – Vrije, specifieke en op informatie berustende wilsuiting – Verlenen van toestemming door een vakje aan te vinken – Ondertekening van de overeenkomst door de betrokkene – Bewijslast)

4

2021/C 19/05

Zaak C-287/19: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 11 november 2020 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberste Gerichtshof — Oostenrijk) — DenizBank AG / Verein für Konsumenteninformation (Prejudiciële verwijzing – Consumentenbescherming – Richtlijn (EU) 2015/2366 – Betalingsdiensten in de interne markt – Artikel 4, punt 14 – Begrip betaalinstrument – Gepersonaliseerde multifunctionele betaalkaarten – NFC-functie (near-field communication) – Artikel 52, punt 6, onder a), en artikel 54, lid 1 – Aan de gebruiker te verstrekken informatie – Wijziging in de voorwaarden van een raamovereenkomst – Stilzwijgende aanvaarding – Artikel 63, lid 1, onder a) en b) – Rechten en plichten in verband met betalingsdiensten – Derogatie voor instrumenten voor de betaling van kleine bedragen – Toepassingsvoorwaarden – Betaalinstrument dat niet kan worden geblokkeerd – Betaalinstrument dat anoniem wordt gebruikt – Beperking in de tijd van de werking van het arrest)

5

2021/C 19/06

Zaak C-300/19: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 11 november 2020 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de lo Social no 3 de Barcelona — Spanje) — UQ / Marclean Technologies, S.L.U. [Prejudiciële verwijzing – Sociale politiek – Collectief ontslag – Richtlijn 98/59/EG – Artikel 1, lid 1, eerste alinea, onder a) – Begrip collectief ontslag – Methode voor de berekening van het aantal ontslagen – In aanmerking te nemen referentieperiode]

o

6

2021/C 19/07

Zaak C-382/19 P: Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 12 november 2020 — Ralph Pethke / Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) [Hogere voorziening – Openbare dienst – Ambtenaar – Interne reorganisatie van diensten van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) – Overplaatsing – Artikel 7 van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie – Verkapte sanctie – Dienstbelang – Gelijkwaardigheid van ambten – Motiveringsplicht – Verkeerde opvatting van de feiten – Psychisch geweld – Artikel 12 bis van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie]

6

2021/C 19/08

Zaak C-427/19: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 12 november 2020 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sofiyski rayonen sad — Bulgarije) — Bulstrad Vienna Insurance Group АD / Olympic Insurance Company Ltd (Prejudiciële verwijzing – Richtlijn 2009/138/EG – Artikel 274 – Toepasselijk recht inzake de liquidatieprocedure van verzekeringsondernemingen – Intrekking van de vergunning van een verzekeringsonderneming – Aanwijzing van een voorlopige liquidateur – Begrip beslissing tot liquidatie van een verzekeringsonderneming – Geen rechterlijke beslissing om een liquidatieprocedure te openen in de lidstaat van herkomst – Schorsing van de gerechtelijke procedures ten aanzien van de betrokken verzekeringsonderneming in de andere lidstaten dan haar lidstaat van herkomst)

7

2021/C 19/09

Zaak C-433/19: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 11 november 2020 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Oberste Gerichtshof — Oostenrijk) — Ellmes Property Services Limited / SP [Prejudiciële verwijzing – Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken – Verordening (EU) nr. 1215/2012 – Rechterlijke bevoegdheid, erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken – Artikel 24, punt 1 – Exclusieve bevoegdheid betreffende zakelijke rechten op onroerende goederen – Artikel 7, punt 1, onder a) – Bijzondere bevoegdheid ten aanzien van verbintenissen uit overeenkomst – Rechtsvordering van een appartementseigenaar strekkende tot staking van het gebruik van een appartement voor toeristische doeleinden door een andere appartementseigenaar]

8

2021/C 19/10

Zaak C-446/19 P: Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 12 november 2020 — Stephan Fleig/Europese Dienst voor extern optreden (Hogere voorziening – Openbare dienst – Arbeidscontractanten – Europese Dienst voor extern optreden (EDEO) – Artikel 47, onder c), i), van de regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden van de Europese Unie – Beëindiging van een overeenkomst van onbepaalde duur – Beroepsziekte – Verbreking van de vertrouwensband – Recht op een eerlijk proces – Artikel 47, tweede alinea, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie – Zorgplicht – Artikelen 30 en 41 van het Handvest van de grondrechten – Onjuiste opvatting van de feiten – Omvang van de rechterlijke toetsing)

9

2021/C 19/11

Zaak C-676/19 P: Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 12 november 2020 — Bruno Gollnisch/Europees Parlement, Raad van de Europese Unie (Hogere voorziening – Institutioneel recht – Europees Parlement – Regeling inzake de kosten en vergoedingen van de leden van het Europees Parlement – Vergoeding voor parlementaire assistentie – Terugvordering van onverschuldigd betaalde bedragen – Gevolgen van een arrest van het Hof)

9

2021/C 19/12

Zaak C-734/19: Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 12 november 2020 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Bucureşti — Roemenië) — ITH Comercial Timişoara SRL / Agenţia Naţională de Administrare Fiscală — Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Bucureşti, Agenţia Naţională de Administrare Fiscală — Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Bucureşti — Administraţia Sector 1 a Finanţelor Publice [Prejudiciële verwijzing – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (btw) – Richtlijn 2006/112/EG – Aftrek van voorbelasting – Stopzetting van de oorspronkelijk voorgenomen activiteit – Herziening van de aftrek van voorbelasting – Vastgoedactiviteit]

10

2021/C 19/13

Zaak C-796/19: Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 12 november 2020 — Europese Commissie / Republiek Oostenrijk [Niet-nakoming – Richtlijn 2007/59/EG – Certificering van machinisten – Artikel 3, onder a) – Bevoegde nationale autoriteit – Richtlijn 2004/49/EG – Artikel 16, lid 1 – Veiligheidsinstantie – Aanwijzing van meer dan één instantie]

10

2021/C 19/14

Zaak C-842/19: Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 12 november 2020 — Europese Commissie/Koninkrijk België (Niet-nakoming – Arrest van het Hof waarin een niet-nakoming wordt vastgesteld – Niet-uitvoering – Vrij verkeer van kapitaal – Artikel 63 VWEU – Onverenigbaarheid van de Belgische fiscale bepalingen inzake inkomsten met betrekking tot onroerende goederen in het buitenland – Artikel 260, lid 2, VWEU – Verzoek tot oplegging van een dwangsom en een forfaitaire som)

11

2021/C 19/15

Zaak C-41/20: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Gericht Erster Instanz Eupen (België) op 28 januari 2020 — DQ / Wallonische Region

12

2021/C 19/16

Zaak C-42/20: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Gericht Erster Instanz Eupen (België) op 28 januari 2020 — FS / Wallonische Region

12

2021/C 19/17

Zaak C-43/20: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Gericht Erster Instanz Eupen (België) op 28 januari 2020 — HU / Wallonische Region

13

2021/C 19/18

Zaak C-173/20: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 23 april 2020 — AZ, BY, CX, DW, EV, FU, GJ / Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca — MIUR, Università degli studi di Perugia

14

2021/C 19/19

Zaak C-338/20: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi (Polen) op 22 juli 2020 — Prokuratura Rejonowa Łódź-Bałuty / D. P.

15

2021/C 19/20

Zaak C-488/20: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (Polen) op 2 oktober 2020 — Delfarma Sp. z o.o. / Prezes Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych

16

2021/C 19/21

Zaak C-500/20: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberste Gerichtshof (Oostenrijk) op 6 oktober 2020 — ÖBB-Infrastruktur Aktiengesellschaft / Lokomotion Gesellschaft für Schienentraktion mbH

16

2021/C 19/22

Zaak C-513/20: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supremo Tribunal Administrativo (Portugal) op 13 oktober 2020 — Autoridade Tributária e Aduaneira / Termas Sulfurosas de Alcafache SA

17

2021/C 19/23

Zaak C-514/20: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesarbeitsgericht (Duitsland) op 13 oktober 2020 — DS / Koch Personaldienstleistungen GmbH

18

2021/C 19/24

Zaak C-518/20: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesarbeitsgericht (Duitsland) op 16 oktober 2020 –XP / St. Vincenz-Krankenhaus GmbH

18

2021/C 19/25

Zaak C-519/20: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht Hannover (Duitsland) op 15 oktober 2020 — K

19

2021/C 19/26

Zaak C-536/20: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Letland) op 22 oktober 2020 — UAB Tiketa / M. Š. en VšĮ Baltic Music

20

2021/C 19/27

Zaak C-537/20: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof (Duitsland) op 21 oktober 2020 — L Fund / Finanzamt D

21

2021/C 19/28

Zaak C-541/20: Beroep ingesteld op 23 oktober 2020 — Republiek Litouwen / Europees Parlement en Raad van de Europese Unie

21

2021/C 19/29

Zaak C-542/20: Beroep ingesteld op 23 oktober 2020 — Republiek Litouwen / Europees Parlement en Raad van de Europese Unie

23

2021/C 19/30

Zaak C-543/20: Beroep ingesteld op 23 oktober 2020 — Republiek Bulgarije / Europees Parlement, Raad van de Europese Unie

25

2021/C 19/31

Zaak C-544/20: Beroep ingesteld op 23 oktober 2020 — Republiek Bulgarije / Europees Parlement, Raad van de Europese Unie

26

2021/C 19/32

Zaak C-545/20: Beroep ingesteld op 23 oktober 2020 — Republiek Bulgarije / Europees Parlement, Raad van de Europese Unie

27

2021/C 19/33

Zaak C-546/20: Beroep ingesteld op 23 oktober 2020 — Roemenië / Europees Parlement, Raad van de Europese Unie

28

2021/C 19/34

Zaak C-547/20: Beroep ingesteld op 23 oktober 2020 — Roemenië / Europees Parlement, Raad van de Europese Unie

30

2021/C 19/35

Zaak C-548/20: Beroep ingesteld op 23 oktober 2020 — Roemenië / Europees Parlement, Raad van de Europese Unie

31

2021/C 19/36

Zaak C-549/20: Beroep ingesteld op 23 oktober 2020 — Republiek Cyprus / Europees Parlement en Raad van de Europese Unie

33

2021/C 19/37

Zaak C-550/20: Beroep ingesteld op 23 oktober 2020 — Republiek Cyprus / Europees Parlement en Raad van de Europese Unie

34

2021/C 19/38

Zaak C-551/20: Beroep ingesteld op 26 oktober 2020 — Hongarije / Europees Parlement, Raad van de Europese Unie

35

2021/C 19/39

Zaak C-552/20: Beroep ingesteld op 23 oktober 2020 — Republiek Malta / Europees Parlement, Raad van de Europese Unie

37

2021/C 19/40

Zaak C-553/20: Beroep ingesteld op 26 oktober 2020 — Polen/Parlement en Raad

38

2021/C 19/41

Zaak C-554/20: Beroep ingesteld op 26 oktober 2020 — Polen/Parlement en Raad

39

2021/C 19/42

Zaak C-555/20: Beroep ingesteld op 26 oktober 2020 — Polen/Parlement en Raad

41

2021/C 19/43

Zaak C-562/20: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Administratīvā rajona tiesa (Letland) op 28 oktober 2020 — SIA Rodl & Partner/ Valsts ieņēmumu dienests

42

2021/C 19/44

Zaak C-564/20: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supreme Court (Ierland) op 21 oktober 2020 — PF, MF/ Minister for Agriculture Food and the Marine, Sea Fisheries Protection Authority

43

2021/C 19/45

Zaak C-565/20: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Köln (Duitsland) op 29 oktober 2020 — DS / Deutsche Lufthansa AG

44

2021/C 19/46

Zaak C-567/20: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Općinski građanski sud u Zagrebu (Kroatië) op 29 oktober 2020 — A.H./Zagrebačka banka

44

Gerecht

2021/C 19/47

Zaak T-375/18: Arrest van het Gerecht van 18 november 2020 — Aquind/ACER [Energie – Artikel 17 van verordening (EG) nr. 714/2009 – Besluit van ACER houdende afwijzing van een verzoek om vrijstelling voor nieuwe elektriciteitsinterconnecties – Beroep bij de raad van beroep van ACER – Grondigheid van de toetsing]

46

2021/C 19/48

Zaak T-377/19: Arrest van het Gerecht van 18 november 2020 — Topcart/EUIPO — Carl International (TC CARL) [Uniemerk – Oppositieprocedure – Aanvraag voor Uniewoordmerk TC CARL – Ouder nationaal beeldmerk CARL TOUCH – Relatieve weigeringsgrond – Verwarringsgevaar – Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001]]

46

2021/C 19/49

Zaak T-378/19: Arrest van het Gerecht van 18 november 2020 — Topcart/EUIPO — Carl International (TC CARL) [Uniemerk – Oppositieprocedure – Aanvraag voor Uniewoordmerk TC CARL – Ouder nationaal beeldmerk CARL TOUCH – Relatieve weigeringsgrond – Verwarringsgevaar – Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001]]

47

2021/C 19/50

Zaak T-21/20: Arrest van het Gerecht van 18 november 2020 — LG Electronics/EUIPO — Staszewski (K7) [Uniemerk – Oppositieprocedure – Aanvraag voor Uniewoordmerk K7 – Ouder Uniewoordmerk k7 – Relatieve weigeringsgrond – Verwarringsgevaar – Soortgelijke waren – Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001]

48

2021/C 19/51

Zaak T-571/17: Beschikking van het Gerecht van 13 november 2020 — UG/Commissie [Openbare dienst – Arbeidscontractanten – Overeenkomst voor onbepaalde tijd – Artikel 47, onder c), i), RAP – Beëindiging met eerbiediging van de opzegtermijn – Overeenkomst over het bedrag van de schadevergoeding – Afdoening zonder beslissing]

48

2021/C 19/52

Zaak T-827/19: Beschikking van het Gerecht van 30 oktober 2020 — Gáspár/Commissie (Beroep tot nietigverklaring – Openbare dienst – Overdracht van nationale pensioenrechten – Klacht ingediend na het verstrijken van de termijn van drie maanden van artikel 90, lid 2, van het Statuut – Geen verschoonbare dwaling – Kennelijke niet-ontvankelijkheid)

49

2021/C 19/53

Zaak T-32/20: Beschikking van het Gerecht van 19 november 2020 — Buxadé Villalba e.a./Parlement (Beroep tot nietigverklaring – Institutioneel recht – Parlementslid – Handeling waarbij het Parlement akte neemt van de verkiezing tot lid van het Europees Parlement van twee verkozen Spanjaarden – Procesbevoegdheid van drie andere leden van het Europees Parlement – Niet rechtstreeks geraakt – Verzoek dat ertoe strekt een declaratoir arrest te verkrijgen – Beroep dat ten dele niet-ontvankelijk is en ten dele is ingesteld bij een rechterlijke instantie die kennelijk onbevoegd is om ervan kennis te nemen)

49

2021/C 19/54

Zaak T-163/20: Beschikking van het Gerecht van 29 oktober 2020 — Isopix/Parlement (Beroep tot nietigverklaring en tot schadevergoeding – Overheidsopdrachten voor diensten – Aanbestedingsprocedure – Verlening van fotografiediensten – Afwijzing van de offerte van een inschrijver en gunning van de opdracht aan een andere inschrijver – Nietigverklaring van de aanbestedingsprocedure – Geding ten dele zonder voorwerp geraakt – Gedeeltelijke afdoening zonder beslissing – Bevel – Beroep ten dele ingesteld bij een rechterlijke instantie die kennelijk onbevoegd is om ervan kennis te nemen)

50

2021/C 19/55

Zaak T-257/20: Beschikking van het Gerecht van 17 november 2020 — González Calvet/GAR [Beroep tot nietigverklaring – Economisch en monetair beleid – Gemeenschappelijk afwikkelingsmechanisme voor kredietinstellingen en bepaalde beleggingsondernemingen (GAM) – Besluit waarbij wordt geweigerd om aan de betrokken aandeelhouders en schuldeisers een financiële vergoeding toe te kennen – Niet-inachtneming van vormvoorschriften – Artikel 76, onder d), van het Reglement voor de procesvoering – Kennelijke niet-ontvankelijkheid]

51

2021/C 19/56

Zaak T-383/20: Beschikking van het Gerecht van 5 november 2020 — Moloko Beverage/EUIPO — Nexus Liquids (moloko) (Uniemerk – Nietigheidsprocedure – Intrekking van de vordering tot nietigverklaring – Afdoening zonder beslissing)

52

2021/C 19/57

Zaak T-451/20 R: Beschikking van de president van het Gerecht van 29 oktober 2020 — Facebook Ireland/Commissie [Kort geding – Mededinging – Verzoek om inlichtingen – Artikel 18, lid 3, van verordening (EG) nr. 1/2003 – Verzoek om voorlopige maatregelen – Spoedeisendheid – Fumus boni juris – Belangenafweging]

52

2021/C 19/58

Zaak T-452/20 R: Beschikking van de president van het Gerecht van 29 oktober 2020 — Facebook Ireland/Commissie [Kort geding – Mededinging – Verzoek om inlichtingen – Artikel 18, lid 3, van verordening (EG) nr. 1/2003 – Verzoek om voorlopige maatregelen – Spoedeisendheid – Fumus boni juris – Belangenafweging]

53

2021/C 19/59

Zaak T-609/20: Beroep ingesteld op 30 september 2020 — LA International Cooperation/Commissie

54

2021/C 19/60

Zaak T-632/20: Beroep ingesteld op 15 oktober 2020 — OG/EDA

56

2021/C 19/61

Zaak T-641/20: Beroep ingesteld op 20 oktober 2020 — Leonine Distribution/Commissie

57

2021/C 19/62

Zaak T-650/20: Beroep ingesteld op 23 oktober 2020 — NU/EUIPO

58

2021/C 19/63

Zaak T-654/20: Beroep ingesteld op 27 oktober 2020 — Silex/Commissie en EASME

59

2021/C 19/64

Zaak T-661/20: Beroep ingesteld op 30 oktober 2020 — NV/eu-LISA

60

2021/C 19/65

Zaak T-670/20: Beroep ingesteld op 9 november 2020 — Sam McKnight/EUIPO — Carolina Herrera (COOL GIRL)

61

2021/C 19/66

Zaak T-673/20: Beroep ingesteld op 11 november 2020 — Celler Lagravera/EUIPO — Cyclic Beer Farm (Cíclic)

62

2021/C 19/67

Zaak T-675/20: Beroep ingesteld op 12 november 2020 — Leonardo/Frontex

62

2021/C 19/68

Zaak T-679/20: Beroep ingesteld op 13 november 2020 — Dr. August Wolff/EUIPO — Combe International (Vagisan)

63

2021/C 19/69

Zaak T-680/20: Beroep ingesteld op 11 november 2020 — Novelis/Commissie

64

2021/C 19/70

Zaak T-681/20: Beroep ingesteld op 13 november 2020 — OC/EDEO

65

2021/C 19/71

Zaak T-682/20: Beroep ingesteld op 16 november 2020 — Legero Schuhfabrik/EUIPO — Rieker Schuh (Schoenen)

65

2021/C 19/72

Zaak T-683/20: Beroep ingesteld op 16 november 2020 — Legero Schuhfabrik/EUIPO — Rieker Schuh (Schoenen)

66

2021/C 19/73

Zaak T-684/20: Beroep ingesteld op 16 november 2020 — Legero Schuhfabrik/EUIPO — Rieker Schuh (Schoenen)

67

2021/C 19/74

Zaak T-687/20: Beroep ingesteld op 16 november 2020 — Jinan Meide Casting e.a./Commissie

68

2021/C 19/75

Zaak T-688/20: Beroep ingesteld op 16 november 2020 — Freshly Cosmetics/EUIPO — Misiego Blázquez (IDENTY BEAUTY)

69

2021/C 19/76

Zaak T-692/20: Beroep ingesteld op 18 november 2020 — Iliad Italia/Commissie

70

2021/C 19/77

Zaak T-693/20: Beroep ingesteld op 5 november 2020 — Hansol Paper/Commissie

71

2021/C 19/78

Zaak T-110/18: Beschikking van het Gerecht van 28 oktober 2020 — Grange Backup Power/Commissie

71

2021/C 19/79

Zaak T-741/18: Beschikking van het Gerecht van 23 oktober 2020 — ZZ/ECB

72

2021/C 19/80

Zaak T-222/20: Beschikking van het Gerecht van 27 oktober 2020 — CH en CN/Parlement

72

2021/C 19/81

Zaak T-490/20: Beschikking van het Gerecht van 27 oktober 2020 — CH en CN/Parlement

72

---

| NL | |
| --- | --- |

NL

---

IV Informatie

INFORMATIE AFKOMSTIG VAN DE INSTELLINGEN, ORGANEN EN INSTANTIES VAN DE EUROPESE UNIE

Hof van Justitie van de Europese Unie

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/1 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/1

---

Laatste publicaties van het Hof van Justitie van de Europese Unie in het Publicatieblad van de Europese Unie

(2021/C 19/01)

Laatste publicatie

PB C 9 van 11.1.2021

Historisch overzicht van de vroegere publicaties

PB C 443 van 21.12.2020

PB C 433 van 14.12.2020

PB C 423 van 7.12.2020

PB C 414 van 30.11.2020

PB C 399 van 23.11.2020

PB C 390 van 16.11.2020

Deze teksten zijn beschikbaar in

EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu

---

V Bekendmakingen

GERECHTELIJKE PROCEDURES

Hof van Justitie

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/2 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/2

---

Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 11 november 2020 — Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie / John Mills Ltd, Jerome Alexander Consulting Corp.

(Zaak C-809/18 P) (1)

(Hogere voorziening - Uniemerk - Verordening (EG) nr. 207/2009 - Oppositieprocedure - Relatieve weigeringsgrond - Artikel 8, lid 3 - Werkingssfeer - Gelijkheid of overeenstemming tussen het aangevraagde merk en het oudere merk - Uniewoordmerk MINERAL MAGIC - Aanvraag tot inschrijving door de gemachtigde of de vertegenwoordiger van de houder van het oudere merk - Ouder nationaal woordmerk MAGIC MINERALS BY JEROME ALEXANDER)

(2021/C 19/02)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirant: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: A. Lukošiūtė, gemachtigde)

Andere partijen in de procedure: John Mills Ltd (vertegenwoordiger: S. Malynicz QC), Jerome Alexander Consulting Corp.

Dictum

| 1) | Het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 15 oktober 2018, John Mills/EUIPO — Jerome Alexander Consulting (MINERAL MAGIC) (T-7/17, EU:T:2018:679), wordt vernietigd. |
| --- | --- |

1)

Het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 15 oktober 2018, John Mills/EUIPO — Jerome Alexander Consulting (MINERAL MAGIC) (T-7/17, EU:T:2018:679), wordt vernietigd.

| 2) | Het beroep in zaak T-7/17, ingesteld door John Mills Ltd tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) van 5 oktober 2016 (zaak R 2087/2015-1), wordt verworpen. |
| --- | --- |

2)

Het beroep in zaak T-7/17, ingesteld door John Mills Ltd tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) van 5 oktober 2016 (zaak R 2087/2015-1), wordt verworpen.

| 3) | John Mills Ltd draagt haar eigen kosten, die van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) voor de onderhavige hogere voorziening en voor de procedure voor het Gerecht, en die van Jerome Alexander Consulting Corp. voor de procedure voor het Gerecht. |
| --- | --- |

3)

John Mills Ltd draagt haar eigen kosten, die van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) voor de onderhavige hogere voorziening en voor de procedure voor het Gerecht, en die van Jerome Alexander Consulting Corp. voor de procedure voor het Gerecht.

---

(1)  PB C 148 van 29.04.2019.

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/3 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/3

---

Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 12 november 2020 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supremo Tribunal Administrativo — Portugal) — Sonaecom SGPS SA / Autoridade Tributária e Aduaneira

(Zaak C-42/19) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Belasting over de toegevoegde waarde (btw) - Zesde richtlijn 77/388/EEG - Artikel 4 - Begrip “belastingplichtige” - Gemengde holding - Artikel 17 - Recht op aftrek van voorbelasting - Voorbelasting die door een gemengde holding is betaald over adviesdiensten die verband houden met marktonderzoek met het oog op de eventuele verwerving van kapitaaldeelnemingen in andere vennootschappen - Afzien van de voorgenomen verwervingen - Voorbelasting over een bankprovisie voor het regelen en tot stand brengen van een obligatielening die is bedoeld om dochtervennootschappen te voorzien van de nodige middelen voor het verrichten van investeringen - Investeringen die niet hebben plaatsgevonden)

(2021/C 19/03)

Procestaal: Portugees

Verwijzende rechter

Supremo Tribunal Administrativo

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Sonaecom SGPS SA

Verwerende partij: Autoridade Tributária e Aduaneira

Dictum

| 1) | Artikel 4, leden 1 en 2, en artikel 17, leden 1, 2 en 5, van de Zesde richtlijn 77/388/EEG van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag, moeten aldus worden uitgelegd dat een gemengde holding die zich herhaaldelijk mengt in het beheer van haar dochtervennootschappen, de voorbelasting mag aftrekken die is betaald over het betrekken van adviesdiensten voor een marktonderzoek met het oog op de verwerving van aandelen van een andere vennootschap, ook wanneer deze verwerving uiteindelijk niet heeft plaatsgevonden. |
| --- | --- |

1)

Artikel 4, leden 1 en 2, en artikel 17, leden 1, 2 en 5, van de Zesde richtlijn 77/388/EEG van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag, moeten aldus worden uitgelegd dat een gemengde holding die zich herhaaldelijk mengt in het beheer van haar dochtervennootschappen, de voorbelasting mag aftrekken die is betaald over het betrekken van adviesdiensten voor een marktonderzoek met het oog op de verwerving van aandelen van een andere vennootschap, ook wanneer deze verwerving uiteindelijk niet heeft plaatsgevonden.

| 2) | Artikel 4, leden 1 en 2, en artikel 17, leden 1, 2 en 5, van de Zesde richtlijn 77/388 moeten aldus worden uitgelegd dat een gemengde holding die zich herhaaldelijk mengt in het beheer van haar dochtervennootschappen, de voorbelasting die is betaald over de aan een kredietinstelling betaalde provisie voor het regelen en tot stand brengen van een obligatielening voor investeringen in een bepaalde sector, niet mag aftrekken wanneer die investeringen uiteindelijk niet hebben plaatsgevonden en het aldus opgehaalde kapitaal volledig ter beschikking is gesteld van de moedermaatschappij in de vorm van een lening. |
| --- | --- |

2)

Artikel 4, leden 1 en 2, en artikel 17, leden 1, 2 en 5, van de Zesde richtlijn 77/388 moeten aldus worden uitgelegd dat een gemengde holding die zich herhaaldelijk mengt in het beheer van haar dochtervennootschappen, de voorbelasting die is betaald over de aan een kredietinstelling betaalde provisie voor het regelen en tot stand brengen van een obligatielening voor investeringen in een bepaalde sector, niet mag aftrekken wanneer die investeringen uiteindelijk niet hebben plaatsgevonden en het aldus opgehaalde kapitaal volledig ter beschikking is gesteld van de moedermaatschappij in de vorm van een lening.

---

(1)  PB C 139 van 15.4.2019.

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/4 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/4

---

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 11 november 2020 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Bucureşti — Roemenië) — Orange România SA/Autoritatea Naţională de Supraveghere a Prelucrării Datelor cu Caracter Personal (ANSPDCP)

(Zaak C-61/19) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Richtlijn 95/46/EG - Artikel 2, onder h), en artikel 7, onder a) - Verordening (EU) 2016/679 - Artikel 4, punt 11, en artikel 6, lid 1, onder a) - Verwerking van persoonsgegevens en bescherming van de persoonlijke levenssfeer - Verzamelen en bewaren van kopieën van identiteitsbewijzen door een aanbieder van mobieletelecommunicatiediensten - Begrip ‚toestemming’ van de betrokkene - Vrije, specifieke en op informatie berustende wilsuiting - Verlenen van toestemming door een vakje aan te vinken - Ondertekening van de overeenkomst door de betrokkene - Bewijslast)

(2021/C 19/04)

Procestaal: Roemeens

Verwijzende rechter

Tribunalul Bucureşti

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Orange România SA

Verwerende partij: Autoritatea Naţională de Supraveghere a Prelucrării Datelor cu Caracter Personal (ANSPDCP)

Dictum

Artikel 2, onder h), en artikel 7, onder a), van richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens, alsmede artikel 4, punt 11, en artikel 6, lid 1, onder a), van verordening (EU) 2016/679 van het Europees Parlement en de Raad van 27 april 2016 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens en tot intrekking van richtlijn 95/46/EG (algemene verordening gegevensbescherming) moeten aldus worden uitgelegd dat het aan de voor de gegevensverwerking verantwoordelijke staat om aan te tonen dat de betrokkene met een actieve gedraging blijk heeft gegeven van zijn toestemming voor de verwerking van zijn persoonsgegevens, en dat die betrokkene vooraf geïnformeerd is over alle omstandigheden rond deze verwerking, in een begrijpelijke en gemakkelijk toegankelijke vorm en in duidelijke en eenvoudige taal, zodat hij gemakkelijk kan bepalen welke gevolgen die toestemming heeft en wordt gewaarborgd dat de toestemming met kennis van zaken wordt verleend. Een overeenkomst inzake de verstrekking van telecommunicatiediensten die een beding bevat volgens hetwelk de betrokkene in kennis is gesteld van en toestemming heeft gegeven voor het verzamelen en het bewaren van een kopie van zijn identiteitsbewijs voor identificatiedoeleinden, kan niet aantonen dat die betrokkene op geldige wijze toestemming heeft gegeven — in de zin van die bepalingen — voor dat verzamelen en dat bewaren, wanneer

| — | het vakje betreffende dat beding door de voor de gegevensverwerking verantwoordelijke is aangevinkt vóór de ondertekening van die overeenkomst, |
| --- | --- |

—

het vakje betreffende dat beding door de voor de gegevensverwerking verantwoordelijke is aangevinkt vóór de ondertekening van die overeenkomst,

| — | de bedingen van die overeenkomst de betrokkene kunnen misleiden omtrent de mogelijkheid om de overeenkomst te sluiten zonder in te stemmen met de verwerking van zijn gegevens, of |
| --- | --- |

—

de bedingen van die overeenkomst de betrokkene kunnen misleiden omtrent de mogelijkheid om de overeenkomst te sluiten zonder in te stemmen met de verwerking van zijn gegevens, of

| — | de vrije keuze om zich tegen dat verzamelen en dat bewaren te verzetten, onnodig wordt aangetast door deze verantwoordelijke doordat geëist wordt dat de betrokkene, om te weigeren toestemming te geven, een aanvullend formulier invult waaruit die weigering blijkt. |
| --- | --- |

—

de vrije keuze om zich tegen dat verzamelen en dat bewaren te verzetten, onnodig wordt aangetast door deze verantwoordelijke doordat geëist wordt dat de betrokkene, om te weigeren toestemming te geven, een aanvullend formulier invult waaruit die weigering blijkt.

---

(1)  PB C 164 van 13.5.2019.

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/5 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/5

---

Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 11 november 2020 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberste Gerichtshof — Oostenrijk) — DenizBank AG / Verein für Konsumenteninformation

(Zaak C-287/19) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Consumentenbescherming - Richtlijn (EU) 2015/2366 - Betalingsdiensten in de interne markt - Artikel 4, punt 14 - Begrip betaalinstrument - Gepersonaliseerde multifunctionele betaalkaarten - NFC-functie (near-field communication) - Artikel 52, punt 6, onder a), en artikel 54, lid 1 - Aan de gebruiker te verstrekken informatie - Wijziging in de voorwaarden van een raamovereenkomst - Stilzwijgende aanvaarding - Artikel 63, lid 1, onder a) en b) - Rechten en plichten in verband met betalingsdiensten - Derogatie voor instrumenten voor de betaling van kleine bedragen - Toepassingsvoorwaarden - Betaalinstrument dat niet kan worden geblokkeerd - Betaalinstrument dat anoniem wordt gebruikt - Beperking in de tijd van de werking van het arrest)

(2021/C 19/05)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Oberster Gerichtshof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: DenizBank AG

Verwerende partij: Verein für Konsumenteninformation

Dictum

| 1) | Artikel 52, punt 6, onder a), van richtlijn (EU) 2015/2366 van het Europees Parlement en de Raad van 25 november 2015 betreffende betalingsdiensten in de interne markt, houdende wijziging van de richtlijnen 2002/65/EG, 2009/110/EG en 2013/36/EU en verordening (EU) nr. 1093/2010 en houdende intrekking van richtlijn 2007/64/EG, gelezen in samenhang met artikel 54, lid 1, ervan, moet aldus worden uitgelegd dat daarin wordt geregeld welke informatie en voorwaarden de betalingsdienstaanbieder moet verstrekken wanneer hij met de betalingsdienstgebruiker een vermoeden van aanvaarding wenst overeen te komen voor wijzigingen die volgens de in deze bepalingen genoemde regels worden doorgevoerd in de tussen hen gesloten raamovereenkomst, maar dat daarin geen beperkingen worden gesteld aan de hoedanigheid van de gebruiker of aan het soort contractbedingen waarvoor dit mag worden overeengekomen. Dit neemt evenwel niet weg dat wanneer de gebruiker de hoedanigheid van consument heeft, deze bedingen op hun oneerlijke karakter kunnen worden getoetst aan richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten. |
| --- | --- |

1)

Artikel 52, punt 6, onder a), van richtlijn (EU) 2015/2366 van het Europees Parlement en de Raad van 25 november 2015 betreffende betalingsdiensten in de interne markt, houdende wijziging van de richtlijnen 2002/65/EG, 2009/110/EG en 2013/36/EU en verordening (EU) nr. 1093/2010 en houdende intrekking van richtlijn 2007/64/EG, gelezen in samenhang met artikel 54, lid 1, ervan, moet aldus worden uitgelegd dat daarin wordt geregeld welke informatie en voorwaarden de betalingsdienstaanbieder moet verstrekken wanneer hij met de betalingsdienstgebruiker een vermoeden van aanvaarding wenst overeen te komen voor wijzigingen die volgens de in deze bepalingen genoemde regels worden doorgevoerd in de tussen hen gesloten raamovereenkomst, maar dat daarin geen beperkingen worden gesteld aan de hoedanigheid van de gebruiker of aan het soort contractbedingen waarvoor dit mag worden overeengekomen. Dit neemt evenwel niet weg dat wanneer de gebruiker de hoedanigheid van consument heeft, deze bedingen op hun oneerlijke karakter kunnen worden getoetst aan richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten.

| 2) | Artikel 4, punt 14, van richtlijn 2015/2366 moet aldus worden uitgelegd dat de NFC-functie (near-field communication) waarmee een gepersonaliseerde multifunctionele betaalkaart is uitgerust en waarmee kleine betalingen kunnen worden verricht ten laste van de aan deze kaart gekoppelde bankrekening, een “betaalinstrument” vormt als gedefinieerd in deze bepaling. |
| --- | --- |

2)

Artikel 4, punt 14, van richtlijn 2015/2366 moet aldus worden uitgelegd dat de NFC-functie (near-field communication) waarmee een gepersonaliseerde multifunctionele betaalkaart is uitgerust en waarmee kleine betalingen kunnen worden verricht ten laste van de aan deze kaart gekoppelde bankrekening, een “betaalinstrument” vormt als gedefinieerd in deze bepaling.

| 3) | Artikel 63, lid 1, onder b), van richtlijn 2015/2366 moet aldus worden uitgelegd dat het contactloos betalen van een klein bedrag via de NFC-functie (near-field communication) van een gepersonaliseerde multifunctionele betaalkaart een “anoniem” gebruik van het betrokken betaalinstrument in de zin van deze uitzonderingsbepaling vormt. |
| --- | --- |

3)

Artikel 63, lid 1, onder b), van richtlijn 2015/2366 moet aldus worden uitgelegd dat het contactloos betalen van een klein bedrag via de NFC-functie (near-field communication) van een gepersonaliseerde multifunctionele betaalkaart een “anoniem” gebruik van het betrokken betaalinstrument in de zin van deze uitzonderingsbepaling vormt.

| 4) | Artikel 63, lid 1, onder a), van richtlijn 2015/2366 moet aldus worden uitgelegd dat een betalingsdienstaanbieder die zich op de in deze bepaling bedoelde uitzondering wil beroepen, niet louter kan beweren dat het onmogelijk is het betrokken betaalinstrument te blokkeren of het verdere gebruik ervan te verhinderen, terwijl dit volgens de objectieve stand van de beschikbare technische kennis niet kan worden aangetoond. |
| --- | --- |

4)

Artikel 63, lid 1, onder a), van richtlijn 2015/2366 moet aldus worden uitgelegd dat een betalingsdienstaanbieder die zich op de in deze bepaling bedoelde uitzondering wil beroepen, niet louter kan beweren dat het onmogelijk is het betrokken betaalinstrument te blokkeren of het verdere gebruik ervan te verhinderen, terwijl dit volgens de objectieve stand van de beschikbare technische kennis niet kan worden aangetoond.

---

(1)  PB C 246 van 22.7.2019.

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/6 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/6

---

Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 11 november 2020 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de lo Social no 3 de Barcelona — Spanje) — UQ / Marclean Technologies, S.L.U.

(Zaak C-300/19) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Sociale politiek - Collectief ontslag - Richtlijn 98/59/EG - Artikel 1, lid 1, eerste alinea, onder a) - Begrip “collectief ontslag” - Methode voor de berekening van het aantal ontslagen - In aanmerking te nemen referentieperiode)

(2021/C 19/06)

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Juzgado de lo Social no 3 de Barcelona

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: UQ

Verwerende partij: Marclean Technologies, S.L.U.

in tegenwoordigheid van: Ministerio Fiscal, Fondo de Garantía Salarial

Dictum

Artikel 1, lid 1, eerste alinea, onder a), van richtlijn 98/59/EG van de Raad van 20 juli 1998 betreffende de aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten inzake collectief ontslag moet aldus worden uitgelegd dat, teneinde te beoordelen of een betwist individueel ontslag deel uitmaakt van een collectief ontslag, de in deze bepaling bedoelde referentieperiode om vast te stellen of er sprake is van een collectief ontslag moet worden berekend door elke periode van 30 of 90 opeenvolgende dagen waarin dit individuele ontslag heeft plaatsgevonden en waarin zich het grootste aantal ontslagen door de werkgever heeft voorgedaan om één of meer redenen die geen betrekking hebben op de persoon van de werknemer in de zin van deze bepaling, in aanmerking te nemen.

---

(1)  PB C 295 van 2.9.2019.

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/6 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/6

---

Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 12 november 2020 — Ralph Pethke / Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

(Zaak C-382/19 P) (1)

(Hogere voorziening - Openbare dienst - Ambtenaar - Interne reorganisatie van diensten van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) - Overplaatsing - Artikel 7 van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie - Verkapte sanctie - Dienstbelang - Gelijkwaardigheid van ambten - Motiveringsplicht - Verkeerde opvatting van de feiten - Psychisch geweld - Artikel 12 bis van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie)

(2021/C 19/07)

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwirant: Ralph Pethke (vertegenwoordiger: H. Tettenborn, Rechtsanwalt)

Andere partij in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: A. Lukošiūtė en B. Wägenbaur, Rechtsanwälte)

Dictum

| 1) | De hogere voorziening wordt afgewezen. |
| --- | --- |

1)

De hogere voorziening wordt afgewezen.

| 2) | Ralph Pethke wordt verwezen in zijn eigen kosten en in de kosten van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO). |
| --- | --- |

2)

Ralph Pethke wordt verwezen in zijn eigen kosten en in de kosten van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO).

---

(1)  PB C 337 van 7.10.2019.

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/7 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/7

---

Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 12 november 2020 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sofiyski rayonen sad — Bulgarije) — “Bulstrad Vienna Insurance Group” АD / Olympic Insurance Company Ltd

(Zaak C-427/19) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Richtlijn 2009/138/EG - Artikel 274 - Toepasselijk recht inzake de liquidatieprocedure van verzekeringsondernemingen - Intrekking van de vergunning van een verzekeringsonderneming - Aanwijzing van een voorlopige liquidateur - Begrip “beslissing tot liquidatie van een verzekeringsonderneming” - Geen rechterlijke beslissing om een liquidatieprocedure te openen in de lidstaat van herkomst - Schorsing van de gerechtelijke procedures ten aanzien van de betrokken verzekeringsonderneming in de andere lidstaten dan haar lidstaat van herkomst)

(2021/C 19/08)

Procestaal: Bulgaars

Verwijzende rechter

Sofiyski rayonen sad

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij:“Bulstrad Vienna Insurance Group” АD

Verwerende partij: Olympic Insurance Company Ltd

Dictum

| 1) | Artikel 274 van richtlijn 2009/138/EG van het Europees Parlement en de Raad van 25 november 2009 betreffende de toegang tot en uitoefening van het verzekerings- en het herverzekeringsbedrijf (Solvabiliteit II), zoals gewijzigd bij richtlijn 2013/58/EU van het Europees Parlement en de Raad van 11 december 2013, moet aldus worden uitgelegd dat het besluit van de bevoegde instantie om de vergunning van de betrokken verzekeringsonderneming in te trekken en een voorlopige liquidateur aan te wijzen, slechts als een “beslissing tot liquidatie van een verzekeringsonderneming” in de zin van dat artikel kan worden aangemerkt indien het recht van de lidstaat van herkomst van die verzekeringsonderneming bepaalt dat de voorlopige liquidateur bevoegd is om de activa van de verzekeringsonderneming te gelde te maken en de opbrengst van die activa te verdelen onder haar schuldeisers, dan wel dat de intrekking van de vergunning van die verzekeringsonderneming tot gevolg heeft dat de liquidatieprocedure automatisch wordt geopend, zonder dat daartoe een formele beslissing van een afzonderlijke instantie nodig is. |
| --- | --- |

1)

Artikel 274 van richtlijn 2009/138/EG van het Europees Parlement en de Raad van 25 november 2009 betreffende de toegang tot en uitoefening van het verzekerings- en het herverzekeringsbedrijf (Solvabiliteit II), zoals gewijzigd bij richtlijn 2013/58/EU van het Europees Parlement en de Raad van 11 december 2013, moet aldus worden uitgelegd dat het besluit van de bevoegde instantie om de vergunning van de betrokken verzekeringsonderneming in te trekken en een voorlopige liquidateur aan te wijzen, slechts als een “beslissing tot liquidatie van een verzekeringsonderneming” in de zin van dat artikel kan worden aangemerkt indien het recht van de lidstaat van herkomst van die verzekeringsonderneming bepaalt dat de voorlopige liquidateur bevoegd is om de activa van de verzekeringsonderneming te gelde te maken en de opbrengst van die activa te verdelen onder haar schuldeisers, dan wel dat de intrekking van de vergunning van die verzekeringsonderneming tot gevolg heeft dat de liquidatieprocedure automatisch wordt geopend, zonder dat daartoe een formele beslissing van een afzonderlijke instantie nodig is.

| 2) | Artikel 274 van richtlijn 2009/138, zoals gewijzigd bij richtlijn 2013/58, moet aldus worden uitgelegd dat, indien niet is voldaan aan de voorwaarden waaronder een besluit tot intrekking van de vergunning van een verzekeringsonderneming en tot aanwijzing van een voorlopige liquidateur voor die onderneming kan worden aangemerkt als een “beslissing tot liquidatie van een verzekeringsonderneming” in de zin van dat artikel, dit artikel de rechterlijke instanties van de andere lidstaten niet verplicht om het recht van de lidstaat van herkomst van de betrokken verzekeringsonderneming toe te passen op grond waarvan alle lopende gerechtelijke procedures tegen een dergelijke onderneming moeten worden geschorst. |
| --- | --- |

2)

Artikel 274 van richtlijn 2009/138, zoals gewijzigd bij richtlijn 2013/58, moet aldus worden uitgelegd dat, indien niet is voldaan aan de voorwaarden waaronder een besluit tot intrekking van de vergunning van een verzekeringsonderneming en tot aanwijzing van een voorlopige liquidateur voor die onderneming kan worden aangemerkt als een “beslissing tot liquidatie van een verzekeringsonderneming” in de zin van dat artikel, dit artikel de rechterlijke instanties van de andere lidstaten niet verplicht om het recht van de lidstaat van herkomst van de betrokken verzekeringsonderneming toe te passen op grond waarvan alle lopende gerechtelijke procedures tegen een dergelijke onderneming moeten worden geschorst.

---

(1)  PB C 288 van 26.8.2019.

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/8 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/8

---

Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 11 november 2020 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Oberste Gerichtshof — Oostenrijk) — Ellmes Property Services Limited / SP

(Zaak C-433/19) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken - Verordening (EU) nr. 1215/2012 - Rechterlijke bevoegdheid, erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken - Artikel 24, punt 1 - Exclusieve bevoegdheid betreffende zakelijke rechten op onroerende goederen - Artikel 7, punt 1, onder a) - Bijzondere bevoegdheid ten aanzien van verbintenissen uit overeenkomst - Rechtsvordering van een appartementseigenaar strekkende tot staking van het gebruik van een appartement voor toeristische doeleinden door een andere appartementseigenaar)

(2021/C 19/09)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Oberster Gerichtshof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Ellmes Property Services Limited

Verwerende partij: SP

Dictum

| 1) | Artikel 24, punt 1, van verordening (EU) nr. 1215/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2012 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken dient aldus te worden uitgelegd dat een rechtsvordering waarmee een appartementseigenaar beoogt te verkrijgen dat aan een andere appartementseigenaar een verbod wordt opgelegd om de in een splitsingsakte overeengekomen bestemming van zijn appartement eigenmachtig te veranderen zonder toestemming van de overige appartementseigenaren, moet worden geacht een rechtsvordering betreffende “zakelijke rechten op [...] onroerende goederen” in de zin van die bepaling te vormen mits die bestemming niet alleen kan worden tegengeworpen aan de overige appartementseigenaren, maar aan eenieder. Het staat aan de verwijzende rechter om na te gaan of aan deze voorwaarde is voldaan. |
| --- | --- |

1)

Artikel 24, punt 1, van verordening (EU) nr. 1215/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2012 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken dient aldus te worden uitgelegd dat een rechtsvordering waarmee een appartementseigenaar beoogt te verkrijgen dat aan een andere appartementseigenaar een verbod wordt opgelegd om de in een splitsingsakte overeengekomen bestemming van zijn appartement eigenmachtig te veranderen zonder toestemming van de overige appartementseigenaren, moet worden geacht een rechtsvordering betreffende “zakelijke rechten op [...] onroerende goederen” in de zin van die bepaling te vormen mits die bestemming niet alleen kan worden tegengeworpen aan de overige appartementseigenaren, maar aan eenieder. Het staat aan de verwijzende rechter om na te gaan of aan deze voorwaarde is voldaan.

| 2) | Artikel 7, punt 1, onder a), van verordening nr. 1215/2012 dient aldus te worden uitgelegd dat wanneer de in een splitsingsakte vastgelegde bestemming van een appartement niet kan worden tegengeworpen aan eenieder, een rechtsvordering waarmee een appartementseigenaar beoogt te verkrijgen dat aan een andere appartementseigenaar een verbod wordt opgelegd om die bestemming eigenmachtig te veranderen zonder toestemming van de overige appartementseigenaren, moet worden geacht een rechtsvordering betreffende “verbintenissen uit overeenkomst” in de zin van die bepaling te vormen. Onder voorbehoud van verificatie door de verwijzende rechter is de plaats van uitvoering van de verbintenis die aan die rechtsvordering ten grondslag ligt, de plaats waar dat goed gelegen is. |
| --- | --- |

2)

Artikel 7, punt 1, onder a), van verordening nr. 1215/2012 dient aldus te worden uitgelegd dat wanneer de in een splitsingsakte vastgelegde bestemming van een appartement niet kan worden tegengeworpen aan eenieder, een rechtsvordering waarmee een appartementseigenaar beoogt te verkrijgen dat aan een andere appartementseigenaar een verbod wordt opgelegd om die bestemming eigenmachtig te veranderen zonder toestemming van de overige appartementseigenaren, moet worden geacht een rechtsvordering betreffende “verbintenissen uit overeenkomst” in de zin van die bepaling te vormen. Onder voorbehoud van verificatie door de verwijzende rechter is de plaats van uitvoering van de verbintenis die aan die rechtsvordering ten grondslag ligt, de plaats waar dat goed gelegen is.

---

(1)  PB C 357 van 21.10.2019.

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/9 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/9

---

Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 12 november 2020 — Stephan Fleig/Europese Dienst voor extern optreden

(Zaak C-446/19 P) (1)

(Hogere voorziening - Openbare dienst - Arbeidscontractanten - Europese Dienst voor extern optreden (EDEO) - Artikel 47, onder c), i), van de regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden van de Europese Unie - Beëindiging van een overeenkomst van onbepaalde duur - Beroepsziekte - Verbreking van de vertrouwensband - Recht op een eerlijk proces - Artikel 47, tweede alinea, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie - Zorgplicht - Artikelen 30 en 41 van het Handvest van de grondrechten - Onjuiste opvatting van de feiten - Omvang van de rechterlijke toetsing)

(2021/C 19/10)

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwirant: Stephan Fleig (vertegenwoordiger: H. Tettenborn, Rechtsanwalt)

Andere partij in de procedure: Europese Dienst voor extern optreden (vertegenwoordigers: S. Marquardt en R.C. Weiss, gemachtigden)

Dictum

| 1) | De hogere voorziening wordt afgewezen. |
| --- | --- |

1)

De hogere voorziening wordt afgewezen.

| 2) | Stephan Fleig wordt verwezen in de kosten. |
| --- | --- |

2)

Stephan Fleig wordt verwezen in de kosten.

---

(1)  PB C 337 van 7.10.2019.

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/9 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/9

---

Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 12 november 2020 — Bruno Gollnisch/Europees Parlement, Raad van de Europese Unie

(Zaak C-676/19 P) (1)

(Hogere voorziening - Institutioneel recht - Europees Parlement - Regeling inzake de kosten en vergoedingen van de leden van het Europees Parlement - Vergoeding voor parlementaire assistentie - Terugvordering van onverschuldigd betaalde bedragen - Gevolgen van een arrest van het Hof)

(2021/C 19/11)

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirant: Bruno Gollnisch (vertegenwoordiger: B. Bonnefoy-Claudet, avocat)

Andere partijen in de procedure: Europees Parlement (vertegenwoordigers: S. Seyr en M. Ecker, gemachtigden), Raad van de Europese Unie

Dictum

| 1) | De hogere voorziening wordt afgewezen. |
| --- | --- |

1)

De hogere voorziening wordt afgewezen.

| 2) | Bruno Gollnisch wordt verwezen in de kosten. |
| --- | --- |

2)

Bruno Gollnisch wordt verwezen in de kosten.

---

(1)  PB C 363 van 28.10.2019.

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/10 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/10

---

Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 12 november 2020 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Bucureşti — Roemenië) — ITH Comercial Timişoara SRL / Agenţia Naţională de Administrare Fiscală — Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Bucureşti, Agenţia Naţională de Administrare Fiscală — Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Bucureşti — Administraţia Sector 1 a Finanţelor Publice

(Zaak C-734/19) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (btw) - Richtlijn 2006/112/EG - Aftrek van voorbelasting - Stopzetting van de oorspronkelijk voorgenomen activiteit - Herziening van de aftrek van voorbelasting - Vastgoedactiviteit)

(2021/C 19/12)

Procestaal: Roemeens

Verwijzende rechter

Tribunalul Bucureşti

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: ITH Comercial Timişoara SRL

Verwerende partijen: Agenţia Naţională de Administrare Fiscală — Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Bucureşti, Agenţia Naţională de Administrare Fiscală — Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Bucureşti — Administraţia Sector 1 a Finanţelor Publice

Dictum

| 1) | De artikelen 167, 168, 184 en 185 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moeten aldus worden uitgelegd dat het recht op aftrek van de voorbelasting op goederen — in casu onroerende goederen — en diensten die zijn afgenomen om belaste handelingen te verrichten, verworven blijft wanneer de oorspronkelijk geplande investeringsprojecten wegens omstandigheden buiten de wil van de belastingplichtige zijn stopgezet en dat deze voorbelasting niet hoeft te worden herzien indien de belastingplichtige nog steeds het voornemen heeft om die goederen voor een belaste activiteit te gebruiken. |
| --- | --- |

1)

De artikelen 167, 168, 184 en 185 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moeten aldus worden uitgelegd dat het recht op aftrek van de voorbelasting op goederen — in casu onroerende goederen — en diensten die zijn afgenomen om belaste handelingen te verrichten, verworven blijft wanneer de oorspronkelijk geplande investeringsprojecten wegens omstandigheden buiten de wil van de belastingplichtige zijn stopgezet en dat deze voorbelasting niet hoeft te worden herzien indien de belastingplichtige nog steeds het voornemen heeft om die goederen voor een belaste activiteit te gebruiken.

| 2) | Richtlijn 2006/112, met name artikel 28 ervan, moet aldus worden uitgelegd dat bij gebreke van een lastgevingsovereenkomst zonder vertegenwoordiging, de commissionairsregeling niet van toepassing is wanneer een belastingplichtige een gebouw optrekt volgens de behoeften en eisen van een ander, die wordt verondersteld dat gebouw te zullen huren. |
| --- | --- |

2)

Richtlijn 2006/112, met name artikel 28 ervan, moet aldus worden uitgelegd dat bij gebreke van een lastgevingsovereenkomst zonder vertegenwoordiging, de commissionairsregeling niet van toepassing is wanneer een belastingplichtige een gebouw optrekt volgens de behoeften en eisen van een ander, die wordt verondersteld dat gebouw te zullen huren.

---

(1)  PB C 54 van 17.2.2020.

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/10 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/10

---

Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 12 november 2020 — Europese Commissie / Republiek Oostenrijk

(Zaak C-796/19) (1)

(Niet-nakoming - Richtlijn 2007/59/EG - Certificering van machinisten - Artikel 3, onder a) - Bevoegde nationale autoriteit - Richtlijn 2004/49/EG - Artikel 16, lid 1 - Veiligheidsinstantie - Aanwijzing van meer dan één instantie)

(2021/C 19/13)

Procestaal: Duits

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: W. Mölls en C. Vrignon, gemachtigden)

Verwerende partij: Republiek Oostenrijk (vertegenwoordigers: J. Schmoll en A. Posch, gemachtigden)

Dictum

| 1) | Door als “bevoegde autoriteit” in de zin van richtlijn 2007/59/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2007 inzake de certificering van machinisten die locomotieven en treinen op het spoorwegsysteem van de Gemeenschap besturen, een andere instantie aan te wijzen dan de veiligheidsinstantie die wordt bedoeld in artikel 16 van richtlijn 2004/49/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 inzake de veiligheid op de communautaire spoorwegen en tot wijziging van richtlijn 95/18/EG van de Raad betreffende de verlening van vergunningen aan spoorwegondernemingen, en van richtlijn 2001/14/EG van de Raad inzake de toewijzing van spoorweginfrastructuurcapaciteit en de heffing van rechten voor het gebruik van spoorweginfrastructuur alsmede inzake veiligheidscertificering (“Spoorwegveiligheidsrichtlijn”), is de Republiek Oostenrijk de krachtens artikel 3, onder a), van richtlijn 2007/59 op haar rustende verplichtingen niet nagekomen. |
| --- | --- |

1)

Door als “bevoegde autoriteit” in de zin van richtlijn 2007/59/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2007 inzake de certificering van machinisten die locomotieven en treinen op het spoorwegsysteem van de Gemeenschap besturen, een andere instantie aan te wijzen dan de veiligheidsinstantie die wordt bedoeld in artikel 16 van richtlijn 2004/49/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 inzake de veiligheid op de communautaire spoorwegen en tot wijziging van richtlijn 95/18/EG van de Raad betreffende de verlening van vergunningen aan spoorwegondernemingen, en van richtlijn 2001/14/EG van de Raad inzake de toewijzing van spoorweginfrastructuurcapaciteit en de heffing van rechten voor het gebruik van spoorweginfrastructuur alsmede inzake veiligheidscertificering (“Spoorwegveiligheidsrichtlijn”), is de Republiek Oostenrijk de krachtens artikel 3, onder a), van richtlijn 2007/59 op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.

| 2) | De Republiek Oostenrijk wordt verwezen in haar eigen kosten en in die van de Europese Commissie. |
| --- | --- |

2)

De Republiek Oostenrijk wordt verwezen in haar eigen kosten en in die van de Europese Commissie.

---

(1)  PB C 432 van 23.12.2019.

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/11 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/11

---

Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 12 november 2020 — Europese Commissie/Koninkrijk België

(Zaak C-842/19) (1)

(Niet-nakoming - Arrest van het Hof waarin een niet-nakoming wordt vastgesteld - Niet-uitvoering - Vrij verkeer van kapitaal - Artikel 63 VWEU - Onverenigbaarheid van de Belgische fiscale bepalingen inzake inkomsten met betrekking tot onroerende goederen in het buitenland - Artikel 260, lid 2, VWEU - Verzoek tot oplegging van een dwangsom en een forfaitaire som)

(2021/C 19/14)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: W. Roels en A. Armenia, gemachtigden)

Verwerende partij: Koninkrijk België (vertegenwoordigers: P. Cottin, J.-C. Halleux en C. Pochet, gemachtigden)

Dictum

| 1) | Door niet alle maatregelen te hebben genomen die noodzakelijk zijn ter uitvoering van het arrest van 12 april 2018, Commissie/België (C-110/17, EU:C:2018:250), is het Koninkrijk België de krachtens artikel 260, lid 1, VWEU op hem rustende verplichtingen niet nagekomen. |
| --- | --- |

1)

Door niet alle maatregelen te hebben genomen die noodzakelijk zijn ter uitvoering van het arrest van 12 april 2018, Commissie/België (C-110/17, EU:C:2018:250), is het Koninkrijk België de krachtens artikel 260, lid 1, VWEU op hem rustende verplichtingen niet nagekomen.

| 2) | Het Koninkrijk België wordt veroordeeld om de Europese Commissie een forfaitaire som van 2 000 000 EUR te betalen. |
| --- | --- |

2)

Het Koninkrijk België wordt veroordeeld om de Europese Commissie een forfaitaire som van 2 000 000 EUR te betalen.

| 3) | Het Koninkrijk België wordt veroordeeld om de Europese Commissie een dwangsom te betalen van 7 500 EUR per dag vanaf de uitspraak van dit arrest tot de datum van uitvoering van het arrest van 12 april 2018, Commissie/België (C-110/17, EU:C:2018:250). |
| --- | --- |

3)

Het Koninkrijk België wordt veroordeeld om de Europese Commissie een dwangsom te betalen van 7 500 EUR per dag vanaf de uitspraak van dit arrest tot de datum van uitvoering van het arrest van 12 april 2018, Commissie/België (C-110/17, EU:C:2018:250).

| 4) | Het Koninkrijk België wordt verwezen in de kosten. |
| --- | --- |

4)

Het Koninkrijk België wordt verwezen in de kosten.

---

(1)  PB C 45 van 10.2.2020.

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/12 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/12

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Gericht Erster Instanz Eupen (België) op 28 januari 2020 — DQ / Wallonische Region

(Zaak C-41/20)

(2021/C 19/15)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Gericht Erster Instanz Eupen

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: DQ

Verwerende partij: Wallonische Region

Prejudiciële vragen

| 1. | Is een nationale regeling zoals die door de autoriteiten wordt toegepast, waarbij het gebruik zonder nieuwe registratieplicht van een buitenlands voertuig dat aan een in België woonachtige burger door een in een andere lidstaat woonachtige burger sporadisch en voor een korte tijd ter beschikking wordt gesteld, afhankelijk wordt gesteld van de voorwaarde dat de in België woonachtige burger de verklaring inzake toestemming voor privégebruik in het voertuig bij zich heeft, dat wil zeggen een verklaring in de zin van artikel 3, § 2, 6o, van het K.B. van 20 juli 2001 betreffende de inschrijving van voertuigen, in strijd met de desbetreffende Europese voorschriften en met name met enerzijds de artikelen 20 en 21 VWEU betreffende het vrije verkeer van personen en het kapitaalverkeer, en/of anderzijds de artikelen 63 en 64 VWEU betreffende het vrije kapitaalverkeer, als twee van de vier fundamentele vrijheden van de Europese Unie? |
| --- | --- |

1.

Is een nationale regeling zoals die door de autoriteiten wordt toegepast, waarbij het gebruik zonder nieuwe registratieplicht van een buitenlands voertuig dat aan een in België woonachtige burger door een in een andere lidstaat woonachtige burger sporadisch en voor een korte tijd ter beschikking wordt gesteld, afhankelijk wordt gesteld van de voorwaarde dat de in België woonachtige burger de verklaring inzake toestemming voor privégebruik in het voertuig bij zich heeft, dat wil zeggen een verklaring in de zin van artikel 3, § 2, 6o, van het K.B. van 20 juli 2001 betreffende de inschrijving van voertuigen, in strijd met de desbetreffende Europese voorschriften en met name met enerzijds de artikelen 20 en 21 VWEU betreffende het vrije verkeer van personen en het kapitaalverkeer, en/of anderzijds de artikelen 63 en 64 VWEU betreffende het vrije kapitaalverkeer, als twee van de vier fundamentele vrijheden van de Europese Unie?

| 2. | Is een nationale regeling zoals hierboven beschreven en door het Waals Gewest omgezet, om redenen van openbare veiligheid of andere beschermende maatregelen gerechtvaardigd en is de naleving van de nationale regeling — die aldus wordt uitgelegd dat zij dwingend voorschrijft dat de bestuurder een door de buitenlandse eigenaar van het voertuig opgesteld document bij zich heeft, waarin toestemming wordt gegeven om het voertuig tijdelijk, namelijk voor de opgegeven periode, te gebruiken, zonder dat het mogelijk is om dat document achteraf alsnog over te leggen — noodzakelijk om het nagestreefde doel te bereiken of zou dat doel ook op een andere wijze en met minder strikte en formalistische middelen kunnen worden bereikt? |
| --- | --- |

2.

Is een nationale regeling zoals hierboven beschreven en door het Waals Gewest omgezet, om redenen van openbare veiligheid of andere beschermende maatregelen gerechtvaardigd en is de naleving van de nationale regeling — die aldus wordt uitgelegd dat zij dwingend voorschrijft dat de bestuurder een door de buitenlandse eigenaar van het voertuig opgesteld document bij zich heeft, waarin toestemming wordt gegeven om het voertuig tijdelijk, namelijk voor de opgegeven periode, te gebruiken, zonder dat het mogelijk is om dat document achteraf alsnog over te leggen — noodzakelijk om het nagestreefde doel te bereiken of zou dat doel ook op een andere wijze en met minder strikte en formalistische middelen kunnen worden bereikt?

Bij beschikking van 10 september 2020 heeft het Hof van Justitie van de Europese Unie (Zesde kamer) beschikt als volgt:

Artikel 63, lid 1, VWEU moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen de regeling van een lidstaat volgens welke een aldaar woonachtig persoon zich voor een voertuig dat hem door de in een andere lidstaat woonachtige eigenaar ervan kosteloos en voor een korte tijd ter beschikking is gesteld en dat in laatstbedoelde lidstaat is geregistreerd, slechts kan beroepen op een uitzondering op de registratieverplichting die geldt in de lidstaat waar hij woont wanneer hij in het voertuig een document bij zich heeft waaruit blijkt dat hij de voorwaarden voor die uitzondering vervult, zonder dat dit document achteraf nog kan worden overgelegd.

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/12 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/12

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Gericht Erster Instanz Eupen (België) op 28 januari 2020 — FS / Wallonische Region

(Zaak C-42/20)

(2021/C 19/16)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Gericht Erster Instanz Eupen

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: FS

Verwerende partij: Wallonische Region

Prejudiciële vragen

| 1. | Is een nationale regeling zoals die door de autoriteiten wordt toegepast, waarbij het gebruik zonder nieuwe registratieplicht van een buitenlands voertuig dat aan een in België woonachtige burger door een in een andere lidstaat woonachtige burger sporadisch en voor een korte tijd ter beschikking wordt gesteld, afhankelijk wordt gesteld van de voorwaarde dat de in België woonachtige burger de verklaring inzake toestemming voor privégebruik in het voertuig bij zich heeft, dat wil zeggen een verklaring in de zin van artikel 3, § 2, 6o, van het K.B. van 20 juli 2001 betreffende de inschrijving van voertuigen, in strijd met de desbetreffende Europese voorschriften en met name met de artikelen 20 en 21 VWEU betreffende het vrije verkeer van personen, artikel 45 VWEU (vrij verkeer van werknemers), artikel 49 (vrijheid van vestiging) en artikel 56 VWEU (vrijheid van dienstverlening)? |
| --- | --- |

1.

Is een nationale regeling zoals die door de autoriteiten wordt toegepast, waarbij het gebruik zonder nieuwe registratieplicht van een buitenlands voertuig dat aan een in België woonachtige burger door een in een andere lidstaat woonachtige burger sporadisch en voor een korte tijd ter beschikking wordt gesteld, afhankelijk wordt gesteld van de voorwaarde dat de in België woonachtige burger de verklaring inzake toestemming voor privégebruik in het voertuig bij zich heeft, dat wil zeggen een verklaring in de zin van artikel 3, § 2, 6o, van het K.B. van 20 juli 2001 betreffende de inschrijving van voertuigen, in strijd met de desbetreffende Europese voorschriften en met name met de artikelen 20 en 21 VWEU betreffende het vrije verkeer van personen, artikel 45 VWEU (vrij verkeer van werknemers), artikel 49 (vrijheid van vestiging) en artikel 56 VWEU (vrijheid van dienstverlening)?

| 2. | Is een nationale regeling zoals hierboven beschreven en door het Waals Gewest omgezet, om redenen van openbare veiligheid of andere beschermende maatregelen gerechtvaardigd en is de naleving van de nationale regeling — die aldus wordt uitgelegd dat zij dwingend voorschrijft dat de bestuurder een door de buitenlandse eigenaar van het voertuig opgesteld document bij zich heeft, waarin toestemming wordt gegeven om het voertuig tijdelijk, namelijk voor de opgegeven periode, te gebruiken — noodzakelijk om het nagestreefde doel te bereiken of zou dat doel ook op een andere wijze en met minder strikte en formalistische middelen kunnen worden bereikt? |
| --- | --- |

2.

Is een nationale regeling zoals hierboven beschreven en door het Waals Gewest omgezet, om redenen van openbare veiligheid of andere beschermende maatregelen gerechtvaardigd en is de naleving van de nationale regeling — die aldus wordt uitgelegd dat zij dwingend voorschrijft dat de bestuurder een door de buitenlandse eigenaar van het voertuig opgesteld document bij zich heeft, waarin toestemming wordt gegeven om het voertuig tijdelijk, namelijk voor de opgegeven periode, te gebruiken — noodzakelijk om het nagestreefde doel te bereiken of zou dat doel ook op een andere wijze en met minder strikte en formalistische middelen kunnen worden bereikt?

Bij beschikking van 10 september 2020 heeft het Hof van Justitie van de Europese Unie (Zesde kamer) beschikt als volgt:

Artikel 63, lid 1, VWEU moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen de regeling van een lidstaat volgens welke een aldaar woonachtig persoon zich voor een voertuig dat hem door de in een andere lidstaat woonachtige eigenaar ervan kosteloos en voor een korte tijd ter beschikking is gesteld en dat in laatstbedoelde lidstaat is geregistreerd, slechts kan beroepen op een uitzondering op de registratieverplichting die geldt in de lidstaat waar hij woont wanneer hij in het voertuig een document bij zich heeft waaruit blijkt dat hij de voorwaarden voor die uitzondering vervult, zonder dat dit document achteraf nog kan worden overgelegd.

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/13 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/13

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Gericht Erster Instanz Eupen (België) op 28 januari 2020 — HU / Wallonische Region

(Zaak C-43/20)

(2021/C 19/17)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Gericht Erster Instanz Eupen

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: HU

Verwerende partij: Wallonische Region

Prejudiciële vragen

| 1. | Is een nationale regeling zoals die door de autoriteiten wordt toegepast, waarbij het gebruik zonder nieuwe registratieplicht van een buitenlands voertuig dat aan een in België woonachtige burger door een in een andere lidstaat woonachtige burger sporadisch en voor een korte tijd ter beschikking wordt gesteld, afhankelijk wordt gesteld van de voorwaarde dat de in België woonachtige burger de verklaring inzake toestemming voor privégebruik in het voertuig bij zich heeft, dat wil zeggen een verklaring in de zin van artikel 3, § 2, 6o, van het K.B. van 20 juli 2001 betreffende de inschrijving van voertuigen, in strijd met de desbetreffende Europese voorschriften en met name met de artikelen 20 en 21 VWEU betreffende het vrije verkeer van personen, artikel 45 VWEU (vrij verkeer van werknemers), artikel 49 (vrijheid van vestiging) en artikel 56 VWEU (vrijheid van dienstverlening)? |
| --- | --- |

1.

Is een nationale regeling zoals die door de autoriteiten wordt toegepast, waarbij het gebruik zonder nieuwe registratieplicht van een buitenlands voertuig dat aan een in België woonachtige burger door een in een andere lidstaat woonachtige burger sporadisch en voor een korte tijd ter beschikking wordt gesteld, afhankelijk wordt gesteld van de voorwaarde dat de in België woonachtige burger de verklaring inzake toestemming voor privégebruik in het voertuig bij zich heeft, dat wil zeggen een verklaring in de zin van artikel 3, § 2, 6o, van het K.B. van 20 juli 2001 betreffende de inschrijving van voertuigen, in strijd met de desbetreffende Europese voorschriften en met name met de artikelen 20 en 21 VWEU betreffende het vrije verkeer van personen, artikel 45 VWEU (vrij verkeer van werknemers), artikel 49 (vrijheid van vestiging) en artikel 56 VWEU (vrijheid van dienstverlening)?

| 2. | Is een nationale regeling zoals hierboven beschreven en door het Waals Gewest omgezet, om redenen van openbare veiligheid of andere beschermende maatregelen gerechtvaardigd en is de naleving van de nationale regeling — die aldus wordt uitgelegd dat zij dwingend voorschrijft dat de bestuurder een door de buitenlandse eigenaar van het voertuig opgesteld document bij zich heeft, waarin toestemming wordt gegeven om het voertuig tijdelijk, namelijk voor de opgegeven periode, te gebruiken — noodzakelijk om het nagestreefde doel te bereiken of zou dat doel ook op een andere wijze en met minder strikte en formalistische middelen kunnen worden bereikt? |
| --- | --- |

2.

Is een nationale regeling zoals hierboven beschreven en door het Waals Gewest omgezet, om redenen van openbare veiligheid of andere beschermende maatregelen gerechtvaardigd en is de naleving van de nationale regeling — die aldus wordt uitgelegd dat zij dwingend voorschrijft dat de bestuurder een door de buitenlandse eigenaar van het voertuig opgesteld document bij zich heeft, waarin toestemming wordt gegeven om het voertuig tijdelijk, namelijk voor de opgegeven periode, te gebruiken — noodzakelijk om het nagestreefde doel te bereiken of zou dat doel ook op een andere wijze en met minder strikte en formalistische middelen kunnen worden bereikt?

Bij beschikking van 10 september 2020 heeft het Hof van Justitie van de Europese Unie (Zesde kamer) beschikt als volgt:

Artikel 63, lid 1, VWEU moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen de regeling van een lidstaat volgens welke een aldaar woonachtig persoon zich voor een voertuig dat hem door de in een andere lidstaat woonachtige eigenaar ervan kosteloos en voor een korte tijd ter beschikking is gesteld en dat in laatstbedoelde lidstaat is geregistreerd, slechts kan beroepen op een uitzondering op de registratieverplichting die geldt in de lidstaat waar hij woont wanneer hij in het voertuig een document bij zich heeft waaruit blijkt dat hij de voorwaarden voor die uitzondering vervult, zonder dat dit document achteraf nog kan worden overgelegd.

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/14 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/14

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 23 april 2020 — AZ, BY, CX, DW, EV, FU, GJ / Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca — MIUR, Università degli studi di Perugia

(Zaak C-173/20)

(2021/C 19/18)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Consiglio di Stato

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: AZ, BY, CX, DW, EV, FU, GJ

Verwerende partijen: Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca — MIUR, Università degli studi di Perugia

Prejudiciële vragen

| 1) | Verzet clausule 5 van de in richtlijn 1999/70/EG opgenomen raamovereenkomst (richtlijn van de Raad betreffende de door het EVV, de UNICE en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd; hierna: “richtlijn”) (1), met het opschrift “Maatregelen ter voorkoming van misbruik”, gelezen in samenhang met de overwegingen 6 en 7, en met clausule 4 van de raamovereenkomst (“Non-discriminatiebeginsel”), mede gelet op de beginselen van gelijkwaardigheid, doeltreffendheid en nuttig effect van het recht [van de Europese Unie], zich tegen een nationale regeling, in casu artikel 24, lid 3, onder a), en artikel 22, lid 9, van wet nr. 240/2010, op grond waarvan universiteiten zonder enige kwantitatieve beperking onderzoekers mogen aanstellen bij overeenkomst voor bepaalde tijd van drie jaar, welke voor twee jaar kan worden verlengd, zonder dat voor de sluiting en de verlenging van deze overeenkomsten als voorwaarde wordt gesteld dat er een objectieve reden bestaat die verband houdt met tijdelijke of uitzonderlijke behoeften van de instelling die deze overeenkomsten gebruikt, en waarin als enige beperking op het gebruik van meerdere arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd met dezelfde persoon is vastgesteld dat de totale duur, al dan niet aaneensluitend, ten hoogste twaalf jaar mag bedragen? |
| --- | --- |

1)

Verzet clausule 5 van de in richtlijn 1999/70/EG opgenomen raamovereenkomst (richtlijn van de Raad betreffende de door het EVV, de UNICE en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd; hierna: “richtlijn”) (1), met het opschrift “Maatregelen ter voorkoming van misbruik”, gelezen in samenhang met de overwegingen 6 en 7, en met clausule 4 van de raamovereenkomst (“Non-discriminatiebeginsel”), mede gelet op de beginselen van gelijkwaardigheid, doeltreffendheid en nuttig effect van het recht [van de Europese Unie], zich tegen een nationale regeling, in casu artikel 24, lid 3, onder a), en artikel 22, lid 9, van wet nr. 240/2010, op grond waarvan universiteiten zonder enige kwantitatieve beperking onderzoekers mogen aanstellen bij overeenkomst voor bepaalde tijd van drie jaar, welke voor twee jaar kan worden verlengd, zonder dat voor de sluiting en de verlenging van deze overeenkomsten als voorwaarde wordt gesteld dat er een objectieve reden bestaat die verband houdt met tijdelijke of uitzonderlijke behoeften van de instelling die deze overeenkomsten gebruikt, en waarin als enige beperking op het gebruik van meerdere arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd met dezelfde persoon is vastgesteld dat de totale duur, al dan niet aaneensluitend, ten hoogste twaalf jaar mag bedragen?

| 2) | Verzet voornoemde clausule 5 van de raamovereenkomst, gelezen in samenhang met de overwegingen 6 en 7 van de richtlijn en voornoemde clausule 4 van de raamovereenkomst, mede gelet op het nuttige effect van het recht [van de Europese Unie], zich tegen een nationale regeling (in casu, artikel 24 en artikel 29, lid 1, van wet nr. 240/2010) op grond waarvan universiteiten exclusief onderzoekers voor bepaalde tijd in dienst mogen nemen, zonder dat besluit aan een voorwaarde van tijdelijke of uitzonderlijke behoeften te koppelen en zonder enige beperking, door middel van een potentieel oneindige opeenvolging van overeenkomsten voor bepaalde tijd, om de gewone onderwijs- en onderzoeksbehoeften van die instellingen te dekken? |
| --- | --- |

2)

Verzet voornoemde clausule 5 van de raamovereenkomst, gelezen in samenhang met de overwegingen 6 en 7 van de richtlijn en voornoemde clausule 4 van de raamovereenkomst, mede gelet op het nuttige effect van het recht [van de Europese Unie], zich tegen een nationale regeling (in casu, artikel 24 en artikel 29, lid 1, van wet nr. 240/2010) op grond waarvan universiteiten exclusief onderzoekers voor bepaalde tijd in dienst mogen nemen, zonder dat besluit aan een voorwaarde van tijdelijke of uitzonderlijke behoeften te koppelen en zonder enige beperking, door middel van een potentieel oneindige opeenvolging van overeenkomsten voor bepaalde tijd, om de gewone onderwijs- en onderzoeksbehoeften van die instellingen te dekken?

| 3) | Verzet clausule 4 van voornoemde raamovereenkomst zich tegen een nationale regeling als die van artikel 20, lid 1, van wetsbesluit nr. 75/2017 (zoals is uitgelegd in voornoemde ministeriële circulaire nr. 3/2017), op grond waarvan onderzoekers van openbare onderzoeksinstellingen met overeenkomsten voor bepaalde tijd in vaste dienst kunnen worden genomen — mits zij op 31 december 2017 ten minste drie jaar in dienst waren — terwijl dit niet geldt voor academische onderzoekers met overeenkomsten voor bepaalde tijd, louter omdat op hun arbeidsverhouding volgens artikel 22, lid 16, van wetsbesluit nr. 75/2017, hoewel deze wettelijk gezien is gebaseerd op een arbeidsovereenkomst, het “bestuursrecht” van toepassing is, niettegenstaande het feit dat volgens artikel 22, lid 9, van wet nr. 240/2010 voor onderzoekers bij onderzoeksinstellingen en academische onderzoekers dezelfde maximumduur geldt voor arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, in de vorm van overeenkomsten zoals bedoeld in artikel 24 of van onderzoeksopdrachten zoals bedoeld in voornoemd artikel 22, met de universiteiten en de onderzoeksinstellingen? |
| --- | --- |

3)

Verzet clausule 4 van voornoemde raamovereenkomst zich tegen een nationale regeling als die van artikel 20, lid 1, van wetsbesluit nr. 75/2017 (zoals is uitgelegd in voornoemde ministeriële circulaire nr. 3/2017), op grond waarvan onderzoekers van openbare onderzoeksinstellingen met overeenkomsten voor bepaalde tijd in vaste dienst kunnen worden genomen — mits zij op 31 december 2017 ten minste drie jaar in dienst waren — terwijl dit niet geldt voor academische onderzoekers met overeenkomsten voor bepaalde tijd, louter omdat op hun arbeidsverhouding volgens artikel 22, lid 16, van wetsbesluit nr. 75/2017, hoewel deze wettelijk gezien is gebaseerd op een arbeidsovereenkomst, het “bestuursrecht” van toepassing is, niettegenstaande het feit dat volgens artikel 22, lid 9, van wet nr. 240/2010 voor onderzoekers bij onderzoeksinstellingen en academische onderzoekers dezelfde maximumduur geldt voor arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, in de vorm van overeenkomsten zoals bedoeld in artikel 24 of van onderzoeksopdrachten zoals bedoeld in voornoemd artikel 22, met de universiteiten en de onderzoeksinstellingen?

| 4) | Verzetten de beginselen van gelijkwaardigheid, doeltreffendheid en het nuttige effect van het Unierecht ten aanzien van voornoemde raamovereenkomst, alsook het in clausule 4 ervan vervatte non-discriminatiebeginsel zich tegen een nationale regeling (artikel 24, lid 3, onder a), van wet nr. 240/2010 en artikel 29, lid 2, onder d), en lid 4, van wetsbesluit nr. 81/2015) op grond waarvan universiteiten — zelfs wanneer er een regeling is die van toepassing is op alle werknemers in de openbare en particuliere sector, die laatstelijk is opgenomen in dat besluit nr. 81, die (vanaf 2018) de maximumduur van een arbeidsverhouding voor bepaalde tijd vaststelt op 24 maanden (met inbegrip van verlengingen en hernieuwingen) en die dergelijke verhoudingen in overheidsdienst afhankelijk stelt van het bestaan van “tijdelijke en uitzonderlijke behoeften” — onderzoekers in dienst mogen nemen met een driejarige overeenkomst voor bepaalde tijd die met twee jaar kan worden verlengd bij een positieve evaluatie van de tijdens die drie jaar verrichte onderzoeks- en onderwijsactiviteiten, zonder dat er voor de sluiting of verlenging van de eerste overeenkomst tijdelijke of uitzonderlijke behoeften moeten bestaan in de instelling, en zij eveneens, na afloop van die vijf jaar, met dezelfde of andere personen nog een gelijksoortige overeenkomst voor bepaalde tijd mogen sluiten, om tegemoet te komen aan dezelfde onderwijs- en onderzoeksbehoeften als bij de vorige overeenkomst? |
| --- | --- |

4)

Verzetten de beginselen van gelijkwaardigheid, doeltreffendheid en het nuttige effect van het Unierecht ten aanzien van voornoemde raamovereenkomst, alsook het in clausule 4 ervan vervatte non-discriminatiebeginsel zich tegen een nationale regeling (artikel 24, lid 3, onder a), van wet nr. 240/2010 en artikel 29, lid 2, onder d), en lid 4, van wetsbesluit nr. 81/2015) op grond waarvan universiteiten — zelfs wanneer er een regeling is die van toepassing is op alle werknemers in de openbare en particuliere sector, die laatstelijk is opgenomen in dat besluit nr. 81, die (vanaf 2018) de maximumduur van een arbeidsverhouding voor bepaalde tijd vaststelt op 24 maanden (met inbegrip van verlengingen en hernieuwingen) en die dergelijke verhoudingen in overheidsdienst afhankelijk stelt van het bestaan van “tijdelijke en uitzonderlijke behoeften” — onderzoekers in dienst mogen nemen met een driejarige overeenkomst voor bepaalde tijd die met twee jaar kan worden verlengd bij een positieve evaluatie van de tijdens die drie jaar verrichte onderzoeks- en onderwijsactiviteiten, zonder dat er voor de sluiting of verlenging van de eerste overeenkomst tijdelijke of uitzonderlijke behoeften moeten bestaan in de instelling, en zij eveneens, na afloop van die vijf jaar, met dezelfde of andere personen nog een gelijksoortige overeenkomst voor bepaalde tijd mogen sluiten, om tegemoet te komen aan dezelfde onderwijs- en onderzoeksbehoeften als bij de vorige overeenkomst?

| 5) | Verzet clausule 5 van voornoemde raamovereenkomst, mede gelet op de beginselen van doeltreffendheid en gelijkwaardigheid en op voornoemde clausule 4, zich ertegen dat een nationale regeling (artikel 29, lid 2, onder d), en lid 4, van wetsbesluit nr. 81/2015 en artikel 36, leden 2 en 5, van wetsbesluit nr. 165/2001) academische onderzoekers die zijn aangesteld bij overeenkomst voor bepaalde duur van drie jaar, welke voor twee jaar kan worden verlengd (overeenkomstig voornoemd artikel 24, lid 3, onder a), van wet nr. 240/2010), uitsluit van de mogelijkheid om de overeenkomst vervolgens om te zetten in een overeenkomst voor onbepaalde tijd, terwijl het nationale recht niet voorziet in andere doeltreffende maatregelen ter voorkoming en bestraffing van het misbruik van opeenvolgende overeenkomsten voor bepaalde duur door de universiteiten? |
| --- | --- |

5)

Verzet clausule 5 van voornoemde raamovereenkomst, mede gelet op de beginselen van doeltreffendheid en gelijkwaardigheid en op voornoemde clausule 4, zich ertegen dat een nationale regeling (artikel 29, lid 2, onder d), en lid 4, van wetsbesluit nr. 81/2015 en artikel 36, leden 2 en 5, van wetsbesluit nr. 165/2001) academische onderzoekers die zijn aangesteld bij overeenkomst voor bepaalde duur van drie jaar, welke voor twee jaar kan worden verlengd (overeenkomstig voornoemd artikel 24, lid 3, onder a), van wet nr. 240/2010), uitsluit van de mogelijkheid om de overeenkomst vervolgens om te zetten in een overeenkomst voor onbepaalde tijd, terwijl het nationale recht niet voorziet in andere doeltreffende maatregelen ter voorkoming en bestraffing van het misbruik van opeenvolgende overeenkomsten voor bepaalde duur door de universiteiten?

---

(1)  Richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999 betreffende de door het EVV, de UNICE en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd (PB 1999, L 175, blz. 43).

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/15 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/15

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi (Polen) op 22 juli 2020 — Prokuratura Rejonowa Łódź-Bałuty / D. P.

(Zaak C-338/20)

(2021/C 19/19)

Procestaal: Pools

Verwijzende rechter

Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Prokuratura Rejonowa Łódź-Bałuty

Verwerende partij: D. P.

Prejudiciële vraag

Mag de autoriteit van de tenuitvoerleggingsstaat, wegens schending van het recht op een eerlijk proces, krachtens de bepalingen ter uitvoering van artikel 20, lid 3, van kaderbesluit 2005/214/JBZ (1) weigeren een beslissing waarbij een geldelijke sanctie is opgelegd ten uitvoer te leggen wanneer deze beslissing aan de bestrafte persoon is betekend zonder bijgevoegde vertaling in een taal die hij begrijpt?

---

(1)  Kaderbesluit 2005/214/JBZ van de Raad van 24 februari 2005 inzake de toepassing van het beginsel van wederzijdse erkenning op geldelijke sancties (PB 2005, L 76, blz. 16–30).

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/16 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/16

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (Polen) op 2 oktober 2020 — Delfarma Sp. z o.o. / Prezes Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych

(Zaak C-488/20)

(2021/C 19/20)

Procestaal: Pools

Verwijzende rechter

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Delfarma Sp. z o.o.

Verwerende partij: Prezes Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych

Prejudiciële vragen

| 1) | Verzet artikel 34 VWEU zich tegen een regeling van nationaal recht op grond waarvan een vergunning voor parallelinvoer een jaar na het verlopen van de vergunning voor het in de handel brengen van het referentiegeneesmiddel komt te vervallen? |
| --- | --- |

1)

Verzet artikel 34 VWEU zich tegen een regeling van nationaal recht op grond waarvan een vergunning voor parallelinvoer een jaar na het verlopen van de vergunning voor het in de handel brengen van het referentiegeneesmiddel komt te vervallen?

| 2) | Kan een nationale autoriteit in het licht van de artikelen 34 en 36 VWEU een declaratoir besluit vaststellen waarbij een vergunning voor het in de handel brengen van een geneesmiddel in het kader van parallelinvoer van rechtswege komt te vervallen op de uitsluitende grond dat de wettelijk vastgestelde termijn na het verlopen van de vergunning voor het in de handel brengen van het referentiegeneesmiddel is verstreken, zonder dat onderzoek wordt gedaan naar de redenen voor het verlopen van de vergunning van het product of de overige voorwaarden in artikel 36 VWEU inzake de bescherming van het leven en de gezondheid van personen? |
| --- | --- |

2)

Kan een nationale autoriteit in het licht van de artikelen 34 en 36 VWEU een declaratoir besluit vaststellen waarbij een vergunning voor het in de handel brengen van een geneesmiddel in het kader van parallelinvoer van rechtswege komt te vervallen op de uitsluitende grond dat de wettelijk vastgestelde termijn na het verlopen van de vergunning voor het in de handel brengen van het referentiegeneesmiddel is verstreken, zonder dat onderzoek wordt gedaan naar de redenen voor het verlopen van de vergunning van het product of de overige voorwaarden in artikel 36 VWEU inzake de bescherming van het leven en de gezondheid van personen?

| 3) | Volstaan het feit dat parallelimporteurs zijn vrijgesteld van de verplichting om periodieke veiligheidsverslagen in te dienen alsook het feit dat de bevoegde autoriteit als gevolg daarvan niet beschikt over actuele gegevens over de baten-risicoverhouding van een geneesmiddel, voor de vaststelling van een declaratoir besluit waarbij de vergunning voor het in de handel brengen van een geneesmiddel in het kader van parallelinvoer komt te vervallen? |
| --- | --- |

3)

Volstaan het feit dat parallelimporteurs zijn vrijgesteld van de verplichting om periodieke veiligheidsverslagen in te dienen alsook het feit dat de bevoegde autoriteit als gevolg daarvan niet beschikt over actuele gegevens over de baten-risicoverhouding van een geneesmiddel, voor de vaststelling van een declaratoir besluit waarbij de vergunning voor het in de handel brengen van een geneesmiddel in het kader van parallelinvoer komt te vervallen?

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/16 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/16

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberste Gerichtshof (Oostenrijk) op 6 oktober 2020 — ÖBB-Infrastruktur Aktiengesellschaft / Lokomotion Gesellschaft für Schienentraktion mbH

(Zaak C-500/20)

(2021/C 19/21)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Oberster Gerichtshof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij in hoger beroep: ÖBB-Infrastruktur Aktiengesellschaft

Verwerende partij in hoger beroep: Lokomotion Gesellschaft für Schienentraktion mbH

Prejudiciële vragen

| 1) | Is het Hof van Justitie van de Europese Unie bevoegd tot uitlegging van de Uniforme Regelen betreffende de overeenkomst inzake het gebruik van de infrastructuur bij internationaal spoorwegvervoer (CUI; Aanhangsel E bij het Verdrag betreffende het internationale spoorwegvervoer [COTIF]) (1)? |
| --- | --- |

1)

Is het Hof van Justitie van de Europese Unie bevoegd tot uitlegging van de Uniforme Regelen betreffende de overeenkomst inzake het gebruik van de infrastructuur bij internationaal spoorwegvervoer (CUI; Aanhangsel E bij het Verdrag betreffende het internationale spoorwegvervoer [COTIF]) (1)?

| 2) | Voor het geval dat de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord:
  Dient artikel 8, § 1, onder b), CUI aldus te worden uitgelegd dat de aldaar neergelegde aansprakelijkheid van de beheerder voor zaakschade ook de kosten dekt die de vervoerder maakt doordat hij vanwege schade aan zijn locomotieven ter vervanging andere locomotieven moet huren? |
| --- | --- |

2)

Voor het geval dat de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord:

Dient artikel 8, § 1, onder b), CUI aldus te worden uitgelegd dat de aldaar neergelegde aansprakelijkheid van de beheerder voor zaakschade ook de kosten dekt die de vervoerder maakt doordat hij vanwege schade aan zijn locomotieven ter vervanging andere locomotieven moet huren?

| 3) | Voor het geval dat de eerste vraag bevestigend en de tweede vraag ontkennend wordt beantwoord:
  Dienen artikel 4 en artikel 19, § 1, CUI aldus te worden uitgelegd dat de partijen bij de overeenkomst door middel van een algemene verwijzing naar nationaal recht op geldige wijze een zwaardere aansprakelijkheid op zich kunnen nemen, indien naar nationaal recht de omvang van de aansprakelijkheid weliswaar ruimer is, maar — in afwijking van de risicoaansprakelijkheid volgens de CUI — als voorwaarde voor die aansprakelijkheid wordt gesteld dat er sprake is van schuld? |
| --- | --- |

3)

Voor het geval dat de eerste vraag bevestigend en de tweede vraag ontkennend wordt beantwoord:

Dienen artikel 4 en artikel 19, § 1, CUI aldus te worden uitgelegd dat de partijen bij de overeenkomst door middel van een algemene verwijzing naar nationaal recht op geldige wijze een zwaardere aansprakelijkheid op zich kunnen nemen, indien naar nationaal recht de omvang van de aansprakelijkheid weliswaar ruimer is, maar — in afwijking van de risicoaansprakelijkheid volgens de CUI — als voorwaarde voor die aansprakelijkheid wordt gesteld dat er sprake is van schuld?

---

(1)  2013/103/EU: Besluit van de Raad van 16 juni 2011 betreffende de ondertekening en sluiting van de Overeenkomst tussen de Europese Unie en de Intergouvernementele Organisatie voor het internationale spoorwegvervoer tot toetreding van de Europese Unie tot het Verdrag betreffende het internationale spoorwegvervoer (COTIF) van 9 mei 1980 , zoals gewijzigd bij het Protocol van Vilnius van 3 juni 1999 (PB 2013, L 51, blz. 1).

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/17 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/17

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supremo Tribunal Administrativo (Portugal) op 13 oktober 2020 — Autoridade Tributária e Aduaneira / Termas Sulfurosas de Alcafache SA

(Zaak C-513/20)

(2021/C 19/22)

Procestaal: Portugees

Verwijzende rechter

Supremo Tribunal Administrativo

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Autoridade Tributária e Aduaneira

Verwerende partij: Termas Sulfurosas de Alcafache SA

Prejudiciële vraag

Mogen betalingen die worden verricht in ruil voor het openen van het persoonlijke dossier van elke gebruiker, met daarin de medische achtergrond die het recht geeft om behandelingen bestaande in “klassieke thermale kuren” te verwerven, worden gerekend tot het begrip “handelingen die daarmede nauw samenhangen” als bedoeld in artikel 132, lid 1, onder b), van de btw-richtlijn (1), en mogen zij derhalve worden beschouwd als vrijgesteld van btw?

---

(1)  Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB 2006, L 347, blz. 1).

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/18 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/18

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesarbeitsgericht (Duitsland) op 13 oktober 2020 — DS / Koch Personaldienstleistungen GmbH

(Zaak C-514/20)

(2021/C 19/23)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesarbeitsgericht

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: DS

Verwerende partij: Koch Personaldienstleistungen GmbH

Prejudiciële vraag

Staan artikel 31, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en artikel 7 van richtlijn 2003/88/EG (1) in de weg aan een regeling in een collectieve arbeidsovereenkomst, volgens welke bij de berekening of, en voor hoeveel uur, een werknemer recht op toeslagen voor overuren heeft, alleen de daadwerkelijk gewerkte uren worden meegeteld en niet ook de uren waarin de werknemer zijn minimale jaarlijkse vakantie met behoud van loon opneemt?

---

(1)  Richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd (PB 2003, L 299, blz. 9).

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/18 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/18

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesarbeitsgericht (Duitsland) op 16 oktober 2020 –XP / St. Vincenz-Krankenhaus GmbH

(Zaak C-518/20)

(2021/C 19/24)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesarbeitsgericht

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij tot Revision: XP

Verwerende partij in Revision: St. Vincenz-Krankenhaus GmbH

Prejudiciële vragen

| 1) | Verzetten artikel 7 van richtlijn 2003/88 (1) en artikel 31, lid 2, van het Handvest zich tegen de uitlegging van een nationale regeling zoals § 7, lid 3, BUrIG (Duitse wet inzake het recht op vakantie), die bepaalt dat het recht op nog niet-opgenomen jaarlijkse vakantie met behoud van loon van een werknemer die in de loop van het vakantiejaar om gezondheidsredenen volledig arbeidsongeschikt is geraakt maar zijn vakantie vóór het begin van zijn arbeidsongeschiktheid in het vakantiejaar — ten minste gedeeltelijk — nog had kunnen opnemen, bij het ononderbroken voortduren van de arbeidsongeschiktheid 15 maanden na afloop van het vakantiejaar ook dan vervalt, wanneer de werkgever de werknemer niet, door hem te wijzen op zijn vakantierechten en hem uit te nodigen deze op te nemen, daadwerkelijk in staat heeft gesteld die vakantierechten uit te oefenen? |
| --- | --- |

1)

Verzetten artikel 7 van richtlijn 2003/88 (1) en artikel 31, lid 2, van het Handvest zich tegen de uitlegging van een nationale regeling zoals § 7, lid 3, BUrIG (Duitse wet inzake het recht op vakantie), die bepaalt dat het recht op nog niet-opgenomen jaarlijkse vakantie met behoud van loon van een werknemer die in de loop van het vakantiejaar om gezondheidsredenen volledig arbeidsongeschikt is geraakt maar zijn vakantie vóór het begin van zijn arbeidsongeschiktheid in het vakantiejaar — ten minste gedeeltelijk — nog had kunnen opnemen, bij het ononderbroken voortduren van de arbeidsongeschiktheid 15 maanden na afloop van het vakantiejaar ook dan vervalt, wanneer de werkgever de werknemer niet, door hem te wijzen op zijn vakantierechten en hem uit te nodigen deze op te nemen, daadwerkelijk in staat heeft gesteld die vakantierechten uit te oefenen?

| 2) | Zo ja, is onder deze voorwaarden bij voortdurende volledige arbeidsongeschiktheid ook een verval op een later tijdstip uitgesloten? |
| --- | --- |

2)

Zo ja, is onder deze voorwaarden bij voortdurende volledige arbeidsongeschiktheid ook een verval op een later tijdstip uitgesloten?

---

(1)  Richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd (PB 2003, L 299, blz. 9).

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/19 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/19

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht Hannover (Duitsland) op 15 oktober 2020 — K

(Zaak C-519/20)

(2021/C 19/25)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Amtsgericht Hannover

Partijen in het hoofdgeding

Klager: K

Andere partij in de procedure: Landkreis Gifhorn

Prejudiciële vragen

| 1. | Dient het Unierecht, meer in het bijzonder artikel 18, leden 1 en 3, van richtlijn 2008/115/EG (1), aldus te worden uitgelegd dat een nationale rechter die over de inbewaringstelling met het oog op verwijdering oordeelt, in elk concreet geval de voorwaarden van die bepaling, met name dat de uitzonderlijke situatie voortduurt, moet toetsen wanneer de nationale wetgever met een beroep op artikel 18, lid 1, in het nationale recht is afgeweken van de voorwaarden van artikel 16, lid 1? |
| --- | --- |

1.

Dient het Unierecht, meer in het bijzonder artikel 18, leden 1 en 3, van richtlijn 2008/115/EG (1), aldus te worden uitgelegd dat een nationale rechter die over de inbewaringstelling met het oog op verwijdering oordeelt, in elk concreet geval de voorwaarden van die bepaling, met name dat de uitzonderlijke situatie voortduurt, moet toetsen wanneer de nationale wetgever met een beroep op artikel 18, lid 1, in het nationale recht is afgeweken van de voorwaarden van artikel 16, lid 1?

| 2. | Dient het Unierecht, meer in het bijzonder artikel 16, lid 1, van richtlijn 2008/115/EG aldus te worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een nationale regeling welke tijdelijk — tot en met 1 juli 2022 — het onderbrengen van met het oog op hun verwijdering gedetineerde personen in een penitentiaire inrichting toestaat, hoewel in de lidstaat speciale inrichtingen voor bewaring beschikbaar zijn en geen noodsituatie in de zin van artikel 18, lid 1, van richtlijn 2008/115/EG dat dwingend vereist? |
| --- | --- |

2.

Dient het Unierecht, meer in het bijzonder artikel 16, lid 1, van richtlijn 2008/115/EG aldus te worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een nationale regeling welke tijdelijk — tot en met 1 juli 2022 — het onderbrengen van met het oog op hun verwijdering gedetineerde personen in een penitentiaire inrichting toestaat, hoewel in de lidstaat speciale inrichtingen voor bewaring beschikbaar zijn en geen noodsituatie in de zin van artikel 18, lid 1, van richtlijn 2008/115/EG dat dwingend vereist?

| 3. | Dient artikel 16, lid 1, van richtlijn 2008/115/EG aldus te worden uitgelegd dat er reeds geen sprake is van een “speciale inrichting voor bewaring” van met het oog op hun verwijdering gedetineerde personen wanneer:






  — | de “speciale inrichting voor bewaring” indirect onder hetzelfde lid van de regering, namelijk de minister van Justitie, ressorteert als inrichtingen voor bewaring van gevangenen die een straf uitzitten, |
| --- | --- | --- |

3.

Dient artikel 16, lid 1, van richtlijn 2008/115/EG aldus te worden uitgelegd dat er reeds geen sprake is van een “speciale inrichting voor bewaring” van met het oog op hun verwijdering gedetineerde personen wanneer:

—

de “speciale inrichting voor bewaring” indirect onder hetzelfde lid van de regering, namelijk de minister van Justitie, ressorteert als inrichtingen voor bewaring van gevangenen die een straf uitzitten,

| — | de “speciale inrichting voor bewaring” als afdeling van een penitentiaire inrichting is georganiseerd en daarmee wel beschikt over een eigen leiding, maar als een van meerdere afdelingen van de penitentiaire inrichting gezamenlijk ondergeschikt is aan de leiding van de penitentiaire inrichting? |
| --- | --- |

—

de “speciale inrichting voor bewaring” als afdeling van een penitentiaire inrichting is georganiseerd en daarmee wel beschikt over een eigen leiding, maar als een van meerdere afdelingen van de penitentiaire inrichting gezamenlijk ondergeschikt is aan de leiding van de penitentiaire inrichting?

| 4. | Indien de derde vraag ontkennend wordt beantwoord:
  Dient artikel 16, lid 1, van richtlijn 2008/115/EG aldus te worden uitgelegd dat er sprake is van het onderbrengen in een “speciale inrichting voor bewaring” voor met het oog op hun verwijdering gedetineerde personen, wanneer een penitentiaire inrichting een gespecialiseerde afdeling inricht als detentiecentrum met het oog op verwijdering en deze afdeling een speciaal terrein met drie gebouwen binnen de omheining gebruikt voor met het oog op hun verwijdering gedetineerde personen en van deze drie gebouwen één gebouw tijdelijk uitsluitend wordt bezet met gevangenen die een vervangende vrijheidsstraf of een korte vrijheidsstraf uitzitten, waarbij door de penitentiaire inrichting wordt gezorgd voor een scheiding van de met het oog op hun verwijdering gedetineerde personen en gevangenen, en in het bijzonder elk gebouw over een eigen inrichting beschikt (eigen kleedkamers, eigen ziekenafdeling, eigen sportruimte) en de binnenplaats / het buitenterrein weliswaar vanuit alle gebouwen is te zien, maar voor elk gebouw een eigen met gaashekwerk omheind terrein voor de gedetineerden beschikbaar is en er aldus tussen de gebouwen geen rechtstreekse toegang bestaat? |
| --- | --- |

4.

Indien de derde vraag ontkennend wordt beantwoord:

Dient artikel 16, lid 1, van richtlijn 2008/115/EG aldus te worden uitgelegd dat er sprake is van het onderbrengen in een “speciale inrichting voor bewaring” voor met het oog op hun verwijdering gedetineerde personen, wanneer een penitentiaire inrichting een gespecialiseerde afdeling inricht als detentiecentrum met het oog op verwijdering en deze afdeling een speciaal terrein met drie gebouwen binnen de omheining gebruikt voor met het oog op hun verwijdering gedetineerde personen en van deze drie gebouwen één gebouw tijdelijk uitsluitend wordt bezet met gevangenen die een vervangende vrijheidsstraf of een korte vrijheidsstraf uitzitten, waarbij door de penitentiaire inrichting wordt gezorgd voor een scheiding van de met het oog op hun verwijdering gedetineerde personen en gevangenen, en in het bijzonder elk gebouw over een eigen inrichting beschikt (eigen kleedkamers, eigen ziekenafdeling, eigen sportruimte) en de binnenplaats / het buitenterrein weliswaar vanuit alle gebouwen is te zien, maar voor elk gebouw een eigen met gaashekwerk omheind terrein voor de gedetineerden beschikbaar is en er aldus tussen de gebouwen geen rechtstreekse toegang bestaat?

---

(1)  Richtlijn 2008/115/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven (PB 2008, L 348, blz. 98).

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/20 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/20

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Letland) op 22 oktober 2020 — UAB Tiketa / M. Š. en VšĮ Baltic Music

(Zaak C-536/20)

(2021/C 19/26)

Procestaal: Lets

Verwijzende rechter

Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

Partijen in het hoofdgeding

Eiseres tot cassatie: UAB Tiketa

Andere partijen bij het cassatieberoep: M. Š. en VšĮ Baltic Music

Prejudiciële vragen

| 1) | Moet het in artikel 2, punt 2, van richtlijn 2011/83 (1) gedefinieerde begrip “handelaar” aldus worden uitgelegd dat een persoon die als tussenpersoon optreedt bij de aankoop van een ticket door een consument, kan worden aangemerkt als een handelaar die gebonden is door de in deze richtlijn neergelegde verplichtingen en dus als een partij bij de verkoop- of dienstverleningsovereenkomst tegen wie de consument een klacht kan indienen of een vordering kan instellen?






  1.1) | Is het voor de uitlegging van het in artikel 2, punt 2, van richtlijn 2011/83 gedefinieerde begrip “handelaar” van belang of de persoon die als tussenpersoon optreedt bij de aankoop van een ticket door een consument, aan deze consument — voordat hij gebonden is door een overeenkomst op afstand — op duidelijke en begrijpelijke wijze alle in artikel 6, lid 1, onder c) en d), van deze richtlijn voorgeschreven informatie over de achterliggende handelaar heeft verstrekt? |
| --- | --- | --- |

1)

Moet het in artikel 2, punt 2, van richtlijn 2011/83 (1) gedefinieerde begrip “handelaar” aldus worden uitgelegd dat een persoon die als tussenpersoon optreedt bij de aankoop van een ticket door een consument, kan worden aangemerkt als een handelaar die gebonden is door de in deze richtlijn neergelegde verplichtingen en dus als een partij bij de verkoop- of dienstverleningsovereenkomst tegen wie de consument een klacht kan indienen of een vordering kan instellen?

1.1)

Is het voor de uitlegging van het in artikel 2, punt 2, van richtlijn 2011/83 gedefinieerde begrip “handelaar” van belang of de persoon die als tussenpersoon optreedt bij de aankoop van een ticket door een consument, aan deze consument — voordat hij gebonden is door een overeenkomst op afstand — op duidelijke en begrijpelijke wijze alle in artikel 6, lid 1, onder c) en d), van deze richtlijn voorgeschreven informatie over de achterliggende handelaar heeft verstrekt?

| 1.2) | Wordt de bemiddeling geacht kenbaar te zijn gemaakt wanneer de persoon die betrokken is bij de aankoop van het ticket — voordat de consument gebonden is door een overeenkomst op afstand — de naam en rechtsvorm van de achterliggende handelaar verstrekt alsook de informatie dat de achterliggende handelaar de volledige verantwoordelijkheid draagt voor het evenement, de kwaliteit en de inhoud ervan en de informatie erover, en wanneer deze persoon aangeeft dat hij slechts optreedt als ticketverkoper en dat hij als vertegenwoordiger is aangewezen? |
| --- | --- |

1.2)

Wordt de bemiddeling geacht kenbaar te zijn gemaakt wanneer de persoon die betrokken is bij de aankoop van het ticket — voordat de consument gebonden is door een overeenkomst op afstand — de naam en rechtsvorm van de achterliggende handelaar verstrekt alsook de informatie dat de achterliggende handelaar de volledige verantwoordelijkheid draagt voor het evenement, de kwaliteit en de inhoud ervan en de informatie erover, en wanneer deze persoon aangeeft dat hij slechts optreedt als ticketverkoper en dat hij als vertegenwoordiger is aangewezen?

| 1.3) | Kan het in artikel 2, punt 2, van richtlijn 2011/83 gedefinieerde begrip “handelaar” aldus worden uitgelegd dat, wanneer de rechtsverhouding tussen de partijen zich kenmerkt door een tweeledige dienstverlening (verkoop van de tickets en organisatie van het evenement), zowel de verkoper van de tickets als de organisator van het evenement als handelaar en dus als partij bij de consumentenovereenkomst kan worden aangemerkt? |
| --- | --- |

1.3)

Kan het in artikel 2, punt 2, van richtlijn 2011/83 gedefinieerde begrip “handelaar” aldus worden uitgelegd dat, wanneer de rechtsverhouding tussen de partijen zich kenmerkt door een tweeledige dienstverlening (verkoop van de tickets en organisatie van het evenement), zowel de verkoper van de tickets als de organisator van het evenement als handelaar en dus als partij bij de consumentenovereenkomst kan worden aangemerkt?

| 2) | Moet het in artikel 8, lid 1, van richtlijn 2011/83 neergelegde vereiste om aan de consument informatie te verstrekken en deze informatie beschikbaar te stellen in duidelijke en begrijpelijke taal aldus worden uitgelegd en toegepast dat aan de verplichting om de consument te informeren naar behoren is voldaan wanneer de informatie wordt verstrekt in de algemene voorwaarden van de tussenpersoon die aan de consument op de website tiketa.lt ter beschikking worden gesteld voordat hij de betaling uitvoert en daarmee bevestigt dat hij kennis heeft genomen van de algemene voorwaarden en zich er middels een zogenoemde “click-wrap”-overeenkomst — namelijk door actief een specifiek vakje in het onlinesysteem aan te vinken en op een specifieke link te klikken — toe verplicht deze als onderdeel van de voorwaarden van de te sluiten transactie na te leven?






  2.1) | Is het voor de uitlegging en toepassing van dit vereiste van belang dat deze informatie niet op een duurzame gegevensdrager wordt verstrekt en dat er — in strijd met artikel 8, lid 7, van richtlijn 2011/83 — achteraf geen bevestiging van de overeenkomst plaatsvindt die alle krachtens artikel 6, lid 1, van richtlijn 2011/83 vereiste informatie op een duurzame gegevensdrager bevat? |
| --- | --- | --- |

2)

Moet het in artikel 8, lid 1, van richtlijn 2011/83 neergelegde vereiste om aan de consument informatie te verstrekken en deze informatie beschikbaar te stellen in duidelijke en begrijpelijke taal aldus worden uitgelegd en toegepast dat aan de verplichting om de consument te informeren naar behoren is voldaan wanneer de informatie wordt verstrekt in de algemene voorwaarden van de tussenpersoon die aan de consument op de website tiketa.lt ter beschikking worden gesteld voordat hij de betaling uitvoert en daarmee bevestigt dat hij kennis heeft genomen van de algemene voorwaarden en zich er middels een zogenoemde “click-wrap”-overeenkomst — namelijk door actief een specifiek vakje in het onlinesysteem aan te vinken en op een specifieke link te klikken — toe verplicht deze als onderdeel van de voorwaarden van de te sluiten transactie na te leven?

2.1)

Is het voor de uitlegging en toepassing van dit vereiste van belang dat deze informatie niet op een duurzame gegevensdrager wordt verstrekt en dat er — in strijd met artikel 8, lid 7, van richtlijn 2011/83 — achteraf geen bevestiging van de overeenkomst plaatsvindt die alle krachtens artikel 6, lid 1, van richtlijn 2011/83 vereiste informatie op een duurzame gegevensdrager bevat?

| 2.2) | Vormt deze in de algemene voorwaarden van de tussenpersoon verstrekte informatie overeenkomstig artikel 6, lid 5, van richtlijn 2011/83 een integraal onderdeel van de overeenkomst op afstand, ook al wordt deze informatie niet op een duurzame gegevensdrager verstrekt en/of wordt de overeenkomst achteraf niet op een duurzame gegevensdrager bevestigd? |
| --- | --- |

2.2)

Vormt deze in de algemene voorwaarden van de tussenpersoon verstrekte informatie overeenkomstig artikel 6, lid 5, van richtlijn 2011/83 een integraal onderdeel van de overeenkomst op afstand, ook al wordt deze informatie niet op een duurzame gegevensdrager verstrekt en/of wordt de overeenkomst achteraf niet op een duurzame gegevensdrager bevestigd?

---

(1)  Richtlijn 2011/83/EU van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2011 betreffende consumentenrechten, tot wijziging van richtlijn 93/13/EEG van de Raad en van richtlijn 1999/44/EG van het Europees Parlement en de Raad en tot intrekking van richtlijn 85/577/EEG [van de Raad] en van richtlijn 97/7/EG van het Europees Parlement en de Raad (PB 2011, L 304, blz. 64).

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/21 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/21

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof (Duitsland) op 21 oktober 2020 — L Fund / Finanzamt D

(Zaak C-537/20)

(2021/C 19/27)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesfinanzhof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: L Fund

Verwerende partij: Finanzamt D

Andere partij in de procedure: Bundesministerium der Finanzen

Prejudiciële vraag

Staat artikel 56 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap (thans artikel 63 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie) in de weg aan een regeling van een lidstaat op grond waarvan binnenlandse gespecialiseerde vastgoedfondsen met uitsluitend buitenlandse beleggers zijn vrijgesteld van vennootschapsbelasting, terwijl voor buitenlandse gespecialiseerde vastgoedfondsen met uitsluitend buitenlandse beleggers een beperkte belastingplicht voor de vennootschapsbelasting geldt met betrekking tot de door hen in het binnenland gegenereerde inkomsten uit verhuur?

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/21 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/21

---

Beroep ingesteld op 23 oktober 2020 — Republiek Litouwen / Europees Parlement en Raad van de Europese Unie

(Zaak C-541/20)

(2021/C 19/28)

Procestaal: Litouws

Partijen

Verzoekende partij: Republiek Litouwen (vertegenwoordigers: K. Dieninis, V. Kazlauskaitė-Švenčionienė, R. Dzikovič, A. Kisieliauskaitė, G. Taluntytė, gemachtigden, en R. Petravičiaus, advokatas)

Verwerende partijen: Europees Parlement, Raad van de Europese Unie

Conclusies

| 1. | Artikel 1, leden 3 en 7, van richtlijn 2020/1057 (1), waarin is bepaald dat de regels voor de detachering van werknemers moeten worden toegepast op internationaal (grensoverschrijdend) vervoer en cabotage in de zin van richtlijn 96/71/EG, nietig verklaren. Indien het onmogelijk is om artikel 1, leden 3 en 7, van richtlijn 2020/1057 nietig te verklaren zonder de kern van die richtlijn te wijzigen, verzoekt de Republiek Litouwen om richtlijn 2020/1057 in haar geheel nietig te verklaren; |
| --- | --- |

1.

Artikel 1, leden 3 en 7, van richtlijn 2020/1057 (1), waarin is bepaald dat de regels voor de detachering van werknemers moeten worden toegepast op internationaal (grensoverschrijdend) vervoer en cabotage in de zin van richtlijn 96/71/EG, nietig verklaren. Indien het onmogelijk is om artikel 1, leden 3 en 7, van richtlijn 2020/1057 nietig te verklaren zonder de kern van die richtlijn te wijzigen, verzoekt de Republiek Litouwen om richtlijn 2020/1057 in haar geheel nietig te verklaren;

| 2. | Artikel 1, lid 6, onder d), van verordening 2020/1054 (2) nietig verklaren voor zover de daarin neergelegde verplichting inhoudt dat vervoersondernemingen ervoor zorgen dat de bestuurders om de vier weken terugkeren naar de exploitatievestiging van de onderneming of naar hun woonplaats. Indien het niet mogelijk is dat gedeelte van die bepaling nietig te verklaren, verzoekt de Republiek Litouwen om die bepaling in haar geheel nietig te verklaren; |
| --- | --- |

2.

Artikel 1, lid 6, onder d), van verordening 2020/1054 (2) nietig verklaren voor zover de daarin neergelegde verplichting inhoudt dat vervoersondernemingen ervoor zorgen dat de bestuurders om de vier weken terugkeren naar de exploitatievestiging van de onderneming of naar hun woonplaats. Indien het niet mogelijk is dat gedeelte van die bepaling nietig te verklaren, verzoekt de Republiek Litouwen om die bepaling in haar geheel nietig te verklaren;

| 3. | Artikel 3 van verordening 2020/1054 nietig verklaren voor zover daarin is bepaald dat de wijzigingen van verordening (EG) nr. 561/2006 in werking treden op de twintigste dag na die van de bekendmaking van verordening 2020/1054 (20 augustus 2020). Indien artikel 3 van verordening 2020/1054 niet nietig kan worden verklaard zonder afbreuk te doen aan de andere bepalingen van die verordening, verzoekt de Republiek Litouwen om verordening 2020/1054 in haar geheel nietig te verklaren; |
| --- | --- |

3.

Artikel 3 van verordening 2020/1054 nietig verklaren voor zover daarin is bepaald dat de wijzigingen van verordening (EG) nr. 561/2006 in werking treden op de twintigste dag na die van de bekendmaking van verordening 2020/1054 (20 augustus 2020). Indien artikel 3 van verordening 2020/1054 niet nietig kan worden verklaard zonder afbreuk te doen aan de andere bepalingen van die verordening, verzoekt de Republiek Litouwen om verordening 2020/1054 in haar geheel nietig te verklaren;

| 4. | Het Europees Parlement en de Raad verwijzen in de kosten. |
| --- | --- |

4.

Het Europees Parlement en de Raad verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert de Republiek Litouwen de volgende middelen aan:

| 1. | Voor zover het bepaalt dat de regels voor de detachering van werknemers moeten worden toegepast op internationaal niet-bilateraal (grensoverschrijdend) vervoer en cabotage, is artikel 1, leden 3 en 7, van richtlijn 2020/1057 in strijd met:







  1.1 | Het beginsel van gelijke behandeling, aangezien de selectieve toewijzing van vervoersactiviteiten elke grondslag mist en leidt tot een dubbele standaard voor de beloning van werknemers binnen dezelfde onderneming, ook al verrichten zij werk van dezelfde aard. Derhalve berusten de detacheringsregels niet op objectieve criteria, zodat die regels in strijd zijn met het beginsel “gelijk loon voor gelijk werk” en het beginsel van gelijke behandeling van artikel 20 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie; |
| --- | --- | --- |

1.

Voor zover het bepaalt dat de regels voor de detachering van werknemers moeten worden toegepast op internationaal niet-bilateraal (grensoverschrijdend) vervoer en cabotage, is artikel 1, leden 3 en 7, van richtlijn 2020/1057 in strijd met:

1.1

Het beginsel van gelijke behandeling, aangezien de selectieve toewijzing van vervoersactiviteiten elke grondslag mist en leidt tot een dubbele standaard voor de beloning van werknemers binnen dezelfde onderneming, ook al verrichten zij werk van dezelfde aard. Derhalve berusten de detacheringsregels niet op objectieve criteria, zodat die regels in strijd zijn met het beginsel “gelijk loon voor gelijk werk” en het beginsel van gelijke behandeling van artikel 20 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie;

| 1.2 | Het evenredigheidsbeginsel, aangezien de EU-instellingen (i) verschillende betalingsregelingen hebben vastgesteld voor bestuurders die hetzelfde werk verrichten; (ii) geen rekening hebben gehouden met de bijzondere kenmerken van internationale vervoersactiviteiten; (iii) geen rekening hebben gehouden met de uitzonderlijke mate van mobiliteit van de werknemers in de internationale vervoerssector; (iv) door de gestelde criteria een ongerechtvaardigd zware administratieve last hebben opgelegd aan kleine en middelgrote ondernemingen en dus een kennelijke fout hebben gemaakt en een maatregel hebben vastgesteld die niet evenredig is aan het doel ervan; |
| --- | --- |

1.2

Het evenredigheidsbeginsel, aangezien de EU-instellingen (i) verschillende betalingsregelingen hebben vastgesteld voor bestuurders die hetzelfde werk verrichten; (ii) geen rekening hebben gehouden met de bijzondere kenmerken van internationale vervoersactiviteiten; (iii) geen rekening hebben gehouden met de uitzonderlijke mate van mobiliteit van de werknemers in de internationale vervoerssector; (iv) door de gestelde criteria een ongerechtvaardigd zware administratieve last hebben opgelegd aan kleine en middelgrote ondernemingen en dus een kennelijke fout hebben gemaakt en een maatregel hebben vastgesteld die niet evenredig is aan het doel ervan;

| 1.3 | Het beginsel van deugdelijke wetgeving, aangezien de EU-instellingen de gevolgen van de betwiste bepalingen moesten beoordelen of moesten rechtvaardigen dat die beoordeling niet noodzakelijk was. |
| --- | --- |

1.3

Het beginsel van deugdelijke wetgeving, aangezien de EU-instellingen de gevolgen van de betwiste bepalingen moesten beoordelen of moesten rechtvaardigen dat die beoordeling niet noodzakelijk was.

| 2. | Artikel 1, lid 6, onder d), van verordening 2020/1054, waarin is bepaald dat vervoersondernemingen ervoor moeten zorgen dat de bestuurders elke vier weken kunnen terugkeren naar hun woonplaats of naar de exploitatievestiging van de onderneming, is in strijd met:







  2.1 | Artikel 45 VWEU, aangezien de verplichting voor de bestuurders om naar hun woonplaats of naar de exploitatievestiging van de onderneming terug te keren, zonder dat zij zelf kunnen kiezen waar zij hun vrije tijd willen doorbrengen, in strijd is met hun recht van vrij verkeer als werknemers; |
| --- | --- | --- |

2.

Artikel 1, lid 6, onder d), van verordening 2020/1054, waarin is bepaald dat vervoersondernemingen ervoor moeten zorgen dat de bestuurders elke vier weken kunnen terugkeren naar hun woonplaats of naar de exploitatievestiging van de onderneming, is in strijd met:

2.1

Artikel 45 VWEU, aangezien de verplichting voor de bestuurders om naar hun woonplaats of naar de exploitatievestiging van de onderneming terug te keren, zonder dat zij zelf kunnen kiezen waar zij hun vrije tijd willen doorbrengen, in strijd is met hun recht van vrij verkeer als werknemers;

| 2.2 | Artikel 26 VWEU en het algemene non-discriminatiebeginsel, aangezien het vrije verkeer van werknemers wordt beperkt en de werknemers van vervoersondernemingen in perifere lidstaten worden gediscrimineerd door de verplichting om naar hun woonplaats of de exploitatievestiging van de onderneming terug te keren om te rusten, omdat zij aldus worden gedwongen om grote afstanden af te leggen en aanmerkelijk meer tijd te verliezen dan bestuurders die voor vervoersondernemingen werken die zijn gelegen in lidstaten in of dichtbij het centrum van de Europese Unie; wanneer vervoersondernemingen in de perifere lidstaten uitvoering geven aan de bepaling inzake de terugkeer van werknemers, zullen zij in een ongunstigere positie verkeren dan andere ondernemingen die op de interne markt actief zijn; |
| --- | --- |

2.2

Artikel 26 VWEU en het algemene non-discriminatiebeginsel, aangezien het vrije verkeer van werknemers wordt beperkt en de werknemers van vervoersondernemingen in perifere lidstaten worden gediscrimineerd door de verplichting om naar hun woonplaats of de exploitatievestiging van de onderneming terug te keren om te rusten, omdat zij aldus worden gedwongen om grote afstanden af te leggen en aanmerkelijk meer tijd te verliezen dan bestuurders die voor vervoersondernemingen werken die zijn gelegen in lidstaten in of dichtbij het centrum van de Europese Unie; wanneer vervoersondernemingen in de perifere lidstaten uitvoering geven aan de bepaling inzake de terugkeer van werknemers, zullen zij in een ongunstigere positie verkeren dan andere ondernemingen die op de interne markt actief zijn;

| 2.3 | Artikel 3, lid 3, VEU, de artikelen 11 en 191 VWEU en het EU-beleid op het gebied van milieu en klimaatverandering, aangezien het vereiste om bestuurders te verplichten elke vier weken terug te keren zal leiden tot een kunstmatige toename van het verkeer op de wegen in de Europese Unie, alsook van het aantal bestuurders dat met lege aanhangwagens terugkeert, het aantal andere georganiseerde vervoersactiviteiten en de hoeveelheid verbruikte brandstof en de CO2-uitstoot in het milieu; |
| --- | --- |

2.3

Artikel 3, lid 3, VEU, de artikelen 11 en 191 VWEU en het EU-beleid op het gebied van milieu en klimaatverandering, aangezien het vereiste om bestuurders te verplichten elke vier weken terug te keren zal leiden tot een kunstmatige toename van het verkeer op de wegen in de Europese Unie, alsook van het aantal bestuurders dat met lege aanhangwagens terugkeert, het aantal andere georganiseerde vervoersactiviteiten en de hoeveelheid verbruikte brandstof en de CO2-uitstoot in het milieu;

| 2.4 | Het evenredigheidsbeginsel, aangezien de in die bepaling neergelegde verplichting tot regelmatige terugkeer van bestuurders een kennelijk onevenredige en ongeschikte maatregel is in verhouding tot de verklaarde doelstelling om de omstandigheden waarin werknemers hun rusttijd kunnen doorbrengen te verbeteren. |
| --- | --- |

2.4

Het evenredigheidsbeginsel, aangezien de in die bepaling neergelegde verplichting tot regelmatige terugkeer van bestuurders een kennelijk onevenredige en ongeschikte maatregel is in verhouding tot de verklaarde doelstelling om de omstandigheden waarin werknemers hun rusttijd kunnen doorbrengen te verbeteren.

| 3. | Artikel 3 van verordening 2020/1054, waarin is bepaald op welke datum die verordening in werking treedt (20 augustus 2020) zonder dat wordt voorzien in een overgangsperiode, in het bijzonder gelet op de verplichting om onmiddellijk toepassing te geven aan (i) de wijzigingen van artikel 8, lid 8, van verordening nr. 561/2006 inzake het verbod om rusttijd door te brengen in de cabine van het voertuig, en (ii) de wijzigingen van artikel 8, lid 8 bis, van verordening nr. 561/2006 inzake de verplichting om ervoor te zorgen dat bestuurders elke vier weken naar hun woonplaats terugkeren, is in strijd met:







  3.1 | Het evenredigheidsbeginsel, aangezien de EU-instellingen, door de periode tot de inwerkingtreding vast te stellen op 20 dagen, (i) geen rekening hebben gehouden met het feit dat de lidstaten en vervoerders om objectieve redenen en zonder overgangsperiode niet in staat zijn om de gewijzigde verplichtingen na te komen, en (ii) geen argumenten hebben aangevoerd die de urgentie van de inwerkingtreding van deze nieuwe eisen rechtvaardigen; |
| --- | --- | --- |

3.

Artikel 3 van verordening 2020/1054, waarin is bepaald op welke datum die verordening in werking treedt (20 augustus 2020) zonder dat wordt voorzien in een overgangsperiode, in het bijzonder gelet op de verplichting om onmiddellijk toepassing te geven aan (i) de wijzigingen van artikel 8, lid 8, van verordening nr. 561/2006 inzake het verbod om rusttijd door te brengen in de cabine van het voertuig, en (ii) de wijzigingen van artikel 8, lid 8 bis, van verordening nr. 561/2006 inzake de verplichting om ervoor te zorgen dat bestuurders elke vier weken naar hun woonplaats terugkeren, is in strijd met:

3.1

Het evenredigheidsbeginsel, aangezien de EU-instellingen, door de periode tot de inwerkingtreding vast te stellen op 20 dagen, (i) geen rekening hebben gehouden met het feit dat de lidstaten en vervoerders om objectieve redenen en zonder overgangsperiode niet in staat zijn om de gewijzigde verplichtingen na te komen, en (ii) geen argumenten hebben aangevoerd die de urgentie van de inwerkingtreding van deze nieuwe eisen rechtvaardigen;

| 3.2 | De in artikel 296 VWEU neergelegde motiveringsplicht, aangezien de EU-instellingen bij de bestudering van het voorstel op grond van de impactanalyse en andere bronnen wisten dat (i) het verbod om gedurende de betrokken periodes rusttijd door te brengen in de cabine in de praktijk niet kan worden toegepast door de meerderheid van de lidstaten (vanwege de ontoereikende beschikbaarheid van alternatieve verblijfsmogelijkheden) en de vervoersondernemingen, (ii) de verplichting om ervoor te zorgen dat bestuurders terugkeren naar hun woonplaats of de exploitatievestiging van de onderneming zou leiden tot praktische moeilijkheden aangezien de regels voor de uitvoering van die verplichting niet duidelijk zijn, zodat de EU-instellingen argumenten hadden moeten aanvoeren om het ontbreken van een overgangsperiode of uitstel van de inwerkingtreding van de wetgeving te rechtvaardigen; |
| --- | --- |

3.2

De in artikel 296 VWEU neergelegde motiveringsplicht, aangezien de EU-instellingen bij de bestudering van het voorstel op grond van de impactanalyse en andere bronnen wisten dat (i) het verbod om gedurende de betrokken periodes rusttijd door te brengen in de cabine in de praktijk niet kan worden toegepast door de meerderheid van de lidstaten (vanwege de ontoereikende beschikbaarheid van alternatieve verblijfsmogelijkheden) en de vervoersondernemingen, (ii) de verplichting om ervoor te zorgen dat bestuurders terugkeren naar hun woonplaats of de exploitatievestiging van de onderneming zou leiden tot praktische moeilijkheden aangezien de regels voor de uitvoering van die verplichting niet duidelijk zijn, zodat de EU-instellingen argumenten hadden moeten aanvoeren om het ontbreken van een overgangsperiode of uitstel van de inwerkingtreding van de wetgeving te rechtvaardigen;

| 3.3 | Het beginsel van loyale samenwerking, aangezien de EU-instellingen niet alleen hebben verzuimd aan te tonen dat het noodzakelijk is dat het verbod om gedurende de betrokken periodes de nacht in de voertuigcabine door te brengen en de verplichting om ervoor te zorgen dat bestuurders naar hun woonplaats terugkeren onmiddellijk in werking treden, maar evenmin rekening hebben gehouden met de door de lidstaten en belanghebbenden verstrekte gegevens inzake de objectieve belemmeringen en de noodzaak om te voorzien in een overgangsperiode om op de gewijzigde regels te kunnen anticiperen. |
| --- | --- |

3.3

Het beginsel van loyale samenwerking, aangezien de EU-instellingen niet alleen hebben verzuimd aan te tonen dat het noodzakelijk is dat het verbod om gedurende de betrokken periodes de nacht in de voertuigcabine door te brengen en de verplichting om ervoor te zorgen dat bestuurders naar hun woonplaats terugkeren onmiddellijk in werking treden, maar evenmin rekening hebben gehouden met de door de lidstaten en belanghebbenden verstrekte gegevens inzake de objectieve belemmeringen en de noodzaak om te voorzien in een overgangsperiode om op de gewijzigde regels te kunnen anticiperen.

---

(1)  Richtlijn (EU) 2020/1057 van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2020 tot vaststelling van specifieke regels met betrekking tot richtlijn 96/71/EG en richtlijn 2014/67/EU wat betreft de detachering van bestuurders in de wegvervoersector en tot wijziging van richtlijn 2006/22/EG wat betreft de handhavingsvoorschriften en verordening (EU) nr. 1024/2012 (PB 2020 L 249, blz. 49).

(2)  Verordening (EU) 2020/1054 van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2020 tot wijziging van verordening (EG) nr. 561/2006 wat betreft de minimumeisen voor maximale dagelijkse en wekelijkse rijtijden, minimumonderbrekingen en dagelijkse en wekelijkse rusttijden, en verordening (EU) nr. 165/2014 wat betreft positionering door middel van tachografen (PB 2020 L 249, blz. 1).

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/23 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/23

---

Beroep ingesteld op 23 oktober 2020 — Republiek Litouwen / Europees Parlement en Raad van de Europese Unie

(Zaak C-542/20)

(2021/C 19/29)

Procestaal: Litouws

Partijen

Verzoekende partij: Republiek Litouwen (vertegenwoordigers: K. Dieninis, V. Kazlauskaitė-Švenčionienė, R. Dzikovič, A. Kisieliauskaitė, G. Taluntytė en R. Petravičius, advokatas)

Verwerende partijen: Europees Parlement, Raad van de Europese Unie

Conclusies

| 1. | Artikel 1, lid 3, van verordening 2020/1055 (1) nietig verklaren voor zover daarbij in verordening (EG) nr. 1071/2009 (2) artikel 5, lid 1, onder b), is ingevoegd, dat bepaalt dat “een onderneming in de lidstaat van vestiging... de activiteit van haar voertuigenpark zodanig [moet] organiseren dat de voertuigen waarover de onderneming beschikt en die voor internationaal vervoer worden gebruikt, ten minste binnen acht weken na vertrek uit de lidstaat terugkeren naar een van de exploitatievestigingen in die lidstaat”; |
| --- | --- |

1.

Artikel 1, lid 3, van verordening 2020/1055 (1) nietig verklaren voor zover daarbij in verordening (EG) nr. 1071/2009 (2) artikel 5, lid 1, onder b), is ingevoegd, dat bepaalt dat “een onderneming in de lidstaat van vestiging... de activiteit van haar voertuigenpark zodanig [moet] organiseren dat de voertuigen waarover de onderneming beschikt en die voor internationaal vervoer worden gebruikt, ten minste binnen acht weken na vertrek uit de lidstaat terugkeren naar een van de exploitatievestigingen in die lidstaat”;

| 2. | Artikel 2, lid 4, onder a), van verordening 2020/1055, dat artikel 8 van verordening (EG) nr. 1072/2009 (3) wijzigt door hier lid 2 bis in op te nemen, dat bepaalt dat “[v]ervoerders [...] binnen vier dagen na het einde van een cabotage in een lidstaat, met hetzelfde voertuig of, in het geval van een samenstel van voertuigen, met de trekker van datzelfde voertuig, geen cabotage [mogen] uitvoeren in diezelfde lidstaat”; |
| --- | --- |

2.

Artikel 2, lid 4, onder a), van verordening 2020/1055, dat artikel 8 van verordening (EG) nr. 1072/2009 (3) wijzigt door hier lid 2 bis in op te nemen, dat bepaalt dat “[v]ervoerders [...] binnen vier dagen na het einde van een cabotage in een lidstaat, met hetzelfde voertuig of, in het geval van een samenstel van voertuigen, met de trekker van datzelfde voertuig, geen cabotage [mogen] uitvoeren in diezelfde lidstaat”;

| 3. | Het Europees Parlement en de Raad verwijzen in de kosten. |
| --- | --- |

3.

Het Europees Parlement en de Raad verwijzen in de kosten.

In haar verzoekschrift voert de Republiek Litouwen de volgende middelen aan:

| 1. | Artikel 1, lid 3, van verordening 2020/1055 — voor zover daarbij in verordening (EG) nr. 1071/2009 artikel 5, lid 1, onder b), is ingevoegd, dat bepaalt dat “een onderneming in de lidstaat van vestiging [...] de activiteit van haar voertuigenpark zodanig [moet] organiseren dat de voertuigen waarover de onderneming beschikt en die voor internationaal vervoer worden gebruikt, ten minste binnen acht weken na vertrek uit de lidstaat terugkeren naar een van de exploitatievestigingen in die lidstaat” — is in strijd met:






  1.1 | Artikel 3, lid 3, VEU, artikelen 11 en 191 VWEU en het milieu- en klimaatveranderingsbeleid van de Unie. De vereiste om terug te keren naar de exploitatievestiging zal het aantal onbeladen voertuigen op Europese wegen en de hoeveelheid CO2-emissies en milieuvervuiling doen toenemen. De EU-instellingen hebben bij de vaststelling van de bestreden bepaling geen rekening gehouden met maatregelen betreffende het milieu- en klimaatveranderingsbeleid van de Europese Unie, in het bijzonder met de vereisten inzake de bescherming van het milieu en de milieubeschermingsdoelstellingen, die worden bevorderd in de Europese Green Deal en die zijn bevestigd door de Europese Raad; |
| --- | --- | --- |

1.

Artikel 1, lid 3, van verordening 2020/1055 — voor zover daarbij in verordening (EG) nr. 1071/2009 artikel 5, lid 1, onder b), is ingevoegd, dat bepaalt dat “een onderneming in de lidstaat van vestiging [...] de activiteit van haar voertuigenpark zodanig [moet] organiseren dat de voertuigen waarover de onderneming beschikt en die voor internationaal vervoer worden gebruikt, ten minste binnen acht weken na vertrek uit de lidstaat terugkeren naar een van de exploitatievestigingen in die lidstaat” — is in strijd met:

1.1

Artikel 3, lid 3, VEU, artikelen 11 en 191 VWEU en het milieu- en klimaatveranderingsbeleid van de Unie. De vereiste om terug te keren naar de exploitatievestiging zal het aantal onbeladen voertuigen op Europese wegen en de hoeveelheid CO2-emissies en milieuvervuiling doen toenemen. De EU-instellingen hebben bij de vaststelling van de bestreden bepaling geen rekening gehouden met maatregelen betreffende het milieu- en klimaatveranderingsbeleid van de Europese Unie, in het bijzonder met de vereisten inzake de bescherming van het milieu en de milieubeschermingsdoelstellingen, die worden bevorderd in de Europese Green Deal en die zijn bevestigd door de Europese Raad;

| 1.2 | Artikel 26 VWEU en het algemeen beginsel van non-discriminatie. De bestreden bepaling is een protectionistische maatregel waardoor de markt voor vervoer binnen de Europese Unie wordt afgeschermd, de mededinging wordt beperkt en een discriminerende regeling wordt ingevoerd ten opzichte van vervoerders in lidstaten die zich aan de buitengrenzen van de Europese Unie bevinden (niet-centraal gelegen lidstaten). Deze bepaling zorgt er tevens voor dat de internationale wegvervoersector wordt gediscrimineerd in vergelijking met andere vervoersectoren; |
| --- | --- |

1.2

Artikel 26 VWEU en het algemeen beginsel van non-discriminatie. De bestreden bepaling is een protectionistische maatregel waardoor de markt voor vervoer binnen de Europese Unie wordt afgeschermd, de mededinging wordt beperkt en een discriminerende regeling wordt ingevoerd ten opzichte van vervoerders in lidstaten die zich aan de buitengrenzen van de Europese Unie bevinden (niet-centraal gelegen lidstaten). Deze bepaling zorgt er tevens voor dat de internationale wegvervoersector wordt gediscrimineerd in vergelijking met andere vervoersectoren;

| 1.3 | Artikel 91, lid 2, en artikel 94 VWEU. De EU-instellingen hadden rekening moeten houden met het feit dat de bestreden bepaling een bijzonder grote impact zal hebben op de levensstandaard en het tewerkstellingsniveau in de niet-centraal gelegen lidstaten van de Europese Unie en met het feit dat de economische toestand van niet-centraal gevestigde vervoerders bijzonder negatief zal worden beïnvloed; de EU-instellingen zijn deze verplichting echter niet nagekomen; |
| --- | --- |

1.3

Artikel 91, lid 2, en artikel 94 VWEU. De EU-instellingen hadden rekening moeten houden met het feit dat de bestreden bepaling een bijzonder grote impact zal hebben op de levensstandaard en het tewerkstellingsniveau in de niet-centraal gelegen lidstaten van de Europese Unie en met het feit dat de economische toestand van niet-centraal gevestigde vervoerders bijzonder negatief zal worden beïnvloed; de EU-instellingen zijn deze verplichting echter niet nagekomen;

| 1.4 | Het beginsel van deugdelijke wetgeving, aangezien de bestreden bepaling werd aangenomen zonder enige effectbeoordeling en zonder behoorlijk onderzoek naar de negatieve sociale en economische gevolgen ervan en de gevolgen voor het milieu; |
| --- | --- |

1.4

Het beginsel van deugdelijke wetgeving, aangezien de bestreden bepaling werd aangenomen zonder enige effectbeoordeling en zonder behoorlijk onderzoek naar de negatieve sociale en economische gevolgen ervan en de gevolgen voor het milieu;

| 1.5 | Het evenredigheidsbeginsel, aangezien de vaste eis dat voertuigen op regelmatige basis moeten terugkeren een kennelijk onevenredige maatregel is en ongeschikt is ter bereiking van het publiekelijk verklaarde doel, namelijk het bestrijden van zogenaamde brievenbusondernemingen. |
| --- | --- |

1.5

Het evenredigheidsbeginsel, aangezien de vaste eis dat voertuigen op regelmatige basis moeten terugkeren een kennelijk onevenredige maatregel is en ongeschikt is ter bereiking van het publiekelijk verklaarde doel, namelijk het bestrijden van zogenaamde brievenbusondernemingen.

| 2. | Artikel 2, lid 4, onder a), van verordening 2020/1055, dat artikel 8 van verordening (EG) nr. 1072/2009 wijzigt door hier lid 2 bis in op te nemen, dat bepaalt dat “[v]ervoerders [...] binnen vier dagen na het einde van een cabotage in een lidstaat, met hetzelfde voertuig of, in het geval van een samenstel van voertuigen, met de trekker van datzelfde voertuig, geen cabotage [mogen] uitvoeren in diezelfde lidstaat”, is in strijd met:







  2.1 | Artikel 3, lid 3, VEU en de artikelen 11 en 191 VWEU, omdat de verplichte periode van vier dagen gedurende welke na cabotage moet worden afgezien van activiteiten de transportstroom van het aantal onbeladen voertuigen op wegen in de Europese Unie zal doen toenemen en een toename in CO2-emissies en milieuvervuiling tot gevolg zal hebben. Om die reden is de bestreden bepaling in strijd met de in de Verdragen bevestigde vereiste dat bij de uitvoering van het transportbeleid van de Europese Unie rekening moet worden gehouden met de milieubeschermingsvereisten en met de doelstellingen van de Europese Green Deal; |
| --- | --- | --- |

2.

Artikel 2, lid 4, onder a), van verordening 2020/1055, dat artikel 8 van verordening (EG) nr. 1072/2009 wijzigt door hier lid 2 bis in op te nemen, dat bepaalt dat “[v]ervoerders [...] binnen vier dagen na het einde van een cabotage in een lidstaat, met hetzelfde voertuig of, in het geval van een samenstel van voertuigen, met de trekker van datzelfde voertuig, geen cabotage [mogen] uitvoeren in diezelfde lidstaat”, is in strijd met:

2.1

Artikel 3, lid 3, VEU en de artikelen 11 en 191 VWEU, omdat de verplichte periode van vier dagen gedurende welke na cabotage moet worden afgezien van activiteiten de transportstroom van het aantal onbeladen voertuigen op wegen in de Europese Unie zal doen toenemen en een toename in CO2-emissies en milieuvervuiling tot gevolg zal hebben. Om die reden is de bestreden bepaling in strijd met de in de Verdragen bevestigde vereiste dat bij de uitvoering van het transportbeleid van de Europese Unie rekening moet worden gehouden met de milieubeschermingsvereisten en met de doelstellingen van de Europese Green Deal;

| 2.2 | Artikel 26 VWEU en het beginsel van non-discriminatie. De vastgestelde periode van vier dagen gedurende welke na cabotage moet worden afgezien van activiteiten creëert beperkingen voor de werking van de interne markt en voor de efficiëntie van de logistieke keten. De afscherming van de markt voor goederenvervoer heeft aanleiding gegeven tot discriminatie ten opzichte van kleine lidstaten en ten opzichte van niet centraal in de Europese Unie gelegen lidstaten, terwijl tegelijkertijd een onwettig en ongerechtvaardigd voordeel wordt toegekend aan de grote, centraal gelegen lidstaten, louter op basis van hun geografische locatie; |
| --- | --- |

2.2

Artikel 26 VWEU en het beginsel van non-discriminatie. De vastgestelde periode van vier dagen gedurende welke na cabotage moet worden afgezien van activiteiten creëert beperkingen voor de werking van de interne markt en voor de efficiëntie van de logistieke keten. De afscherming van de markt voor goederenvervoer heeft aanleiding gegeven tot discriminatie ten opzichte van kleine lidstaten en ten opzichte van niet centraal in de Europese Unie gelegen lidstaten, terwijl tegelijkertijd een onwettig en ongerechtvaardigd voordeel wordt toegekend aan de grote, centraal gelegen lidstaten, louter op basis van hun geografische locatie;

| 2.3 | Artikel 91, lid 2, en artikel 94 VWEU, aangezien de bestreden bepaling werd aangenomen zonder dat enige aandacht werd geschonken aan de negatieve gevolgen voor de economische toestand van vervoerders van kleine lidstaten en van niet centraal in de Europese Unie gelegen lidstaten en voor de levensstandaard en het tewerkstellingsniveau in die lidstaten; |
| --- | --- |

2.3

Artikel 91, lid 2, en artikel 94 VWEU, aangezien de bestreden bepaling werd aangenomen zonder dat enige aandacht werd geschonken aan de negatieve gevolgen voor de economische toestand van vervoerders van kleine lidstaten en van niet centraal in de Europese Unie gelegen lidstaten en voor de levensstandaard en het tewerkstellingsniveau in die lidstaten;

| 2.4 | Het beginsel van deugdelijke wetgeving, aangezien de bestreden bepaling werd aangenomen zonder enige effectbeoordeling en zonder behoorlijk onderzoek naar de negatieve sociale en economische gevolgen ervan en de gevolgen voor het milieu; |
| --- | --- |

2.4

Het beginsel van deugdelijke wetgeving, aangezien de bestreden bepaling werd aangenomen zonder enige effectbeoordeling en zonder behoorlijk onderzoek naar de negatieve sociale en economische gevolgen ervan en de gevolgen voor het milieu;

| 2.5 | Het evenredigheidsbeginsel, aangezien de vastgestelde periode van vier dagen gedurende welke na cabotage moet worden afgezien van activiteiten een ongeschikte maatregel is die onevenredig is in verhouding tot de beoogde doelen om de beginselen die van toepassing zijn op cabotage te verduidelijken en de efficiëntie van hun uitvoering te vergroten. |
| --- | --- |

2.5

Het evenredigheidsbeginsel, aangezien de vastgestelde periode van vier dagen gedurende welke na cabotage moet worden afgezien van activiteiten een ongeschikte maatregel is die onevenredig is in verhouding tot de beoogde doelen om de beginselen die van toepassing zijn op cabotage te verduidelijken en de efficiëntie van hun uitvoering te vergroten.

---

(1)  Verordening (EU) 2020/1055 van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2020 houdende wijziging van verordeningen (EG) nr. 1071/2009, (EG) nr. 1072/2009 en (EU) nr. 1024/2012 teneinde ze aan te passen aan ontwikkelingen in de wegvervoersector (PB 2020, L 249, blz. 17).

(2)  Verordening (EG) nr. 1071/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 21 oktober 2009 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels betreffende de voorwaarden waaraan moet zijn voldaan om het beroep van wegvervoerondernemer uit te oefenen en tot intrekking van Richtlijn 96/26/EG van de Raad (PB 2009, L 300, blz. 51).

(3)  Verordening (EG) nr. 1072/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 21 oktober 2009 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels voor toegang tot de markt voor internationaal goederenvervoer over de weg (PB 2009, L 300, blz. 72).

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/25 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/25

---

Beroep ingesteld op 23 oktober 2020 — Republiek Bulgarije / Europees Parlement, Raad van de Europese Unie

(Zaak C-543/20)

(2021/C 19/30)

Procestaal: Bulgaars

Partijen

Verzoekende partij: Republiek Bulgarije (vertegenwoordigers: L. Zaharieva, T. Mitova, M. Georgieva)

Verwerende partijen: Europees Parlement, Raad van de Europese Unie

Conclusies

| — | Artikel 1, lid 6, onder c), van verordening (EU) 2020/1054 (1) van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2020 tot wijziging van verordening (EG) nr. 561/2006 wat betreft de minimumeisen voor maximale dagelijkse en wekelijkse rijtijden, minimumonderbrekingen en dagelijkse en wekelijkse rusttijden, en verordening (EU) nr. 165/2014 wat betreft positionering door middel van tachografen, nietig verklaren; |
| --- | --- |

—

Artikel 1, lid 6, onder c), van verordening (EU) 2020/1054 (1) van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2020 tot wijziging van verordening (EG) nr. 561/2006 wat betreft de minimumeisen voor maximale dagelijkse en wekelijkse rijtijden, minimumonderbrekingen en dagelijkse en wekelijkse rusttijden, en verordening (EU) nr. 165/2014 wat betreft positionering door middel van tachografen, nietig verklaren;

| — | subsidiair, indien het Hof het onderhavige beroep tot gedeeltelijke nietigverklaring van de bestreden verordening verwerpt, verordening (EU) 2020/1054 van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2020 tot wijziging van verordening (EG) nr. 561/2006 wat betreft de minimumeisen voor maximale dagelijkse en wekelijkse rijtijden, minimumonderbrekingen en dagelijkse en wekelijkse rusttijden, en verordening (EU) nr. 165/2014 wat betreft positionering door middel van tachografen, in haar geheel nietig verklaren; |
| --- | --- |

—

subsidiair, indien het Hof het onderhavige beroep tot gedeeltelijke nietigverklaring van de bestreden verordening verwerpt, verordening (EU) 2020/1054 van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2020 tot wijziging van verordening (EG) nr. 561/2006 wat betreft de minimumeisen voor maximale dagelijkse en wekelijkse rijtijden, minimumonderbrekingen en dagelijkse en wekelijkse rusttijden, en verordening (EU) nr. 165/2014 wat betreft positionering door middel van tachografen, in haar geheel nietig verklaren;

| — | het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie verwijzen in de kosten. |
| --- | --- |

—

het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster in totaal vijf middelen aan:

| 1. | Schending van artikel 21, lid 1, en artikel 45 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), alsook van artikel 45, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (Handvest). |
| --- | --- |

1.

Schending van artikel 21, lid 1, en artikel 45 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), alsook van artikel 45, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (Handvest).

| 2. | Schending van het evenredigheidsbeginsel, dat is neergelegd in artikel 5, lid 4, van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU) alsook in artikel 1 van het aan het VEU en VWEU gehechte Protocol nr. 2 betreffende de toepassing van de beginselen van subsidiariteit en evenredigheid. |
| --- | --- |

2.

Schending van het evenredigheidsbeginsel, dat is neergelegd in artikel 5, lid 4, van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU) alsook in artikel 1 van het aan het VEU en VWEU gehechte Protocol nr. 2 betreffende de toepassing van de beginselen van subsidiariteit en evenredigheid.

| 3. | Schending van het rechtszekerheidsbeginsel. |
| --- | --- |

3.

Schending van het rechtszekerheidsbeginsel.

| 4. | Schending van het evenredigheidsbeginsel, dat is neergelegd in artikel 5, lid 4, VEU en in artikel 1 van het aan het VEU en VWEU gehechte Protocol nr. 2 betreffende de toepassing van de beginselen van subsidiariteit en evenredigheid. |
| --- | --- |

4.

Schending van het evenredigheidsbeginsel, dat is neergelegd in artikel 5, lid 4, VEU en in artikel 1 van het aan het VEU en VWEU gehechte Protocol nr. 2 betreffende de toepassing van de beginselen van subsidiariteit en evenredigheid.

| 5. | Schending van het beginsel van gelijke behandeling en het non- discriminatiebeginsel als bedoeld in artikel 18 VWEU en de artikelen 20 en 21 van het Handvest, schending van het beginsel van gelijkheid van de lidstaten voor de Verdragen als bedoeld in artikel 4, lid 2, VEU, en — voor zover het Hof dit nodig acht — schending van artikel 95, lid 1, VWEU. |
| --- | --- |

5.

Schending van het beginsel van gelijke behandeling en het non- discriminatiebeginsel als bedoeld in artikel 18 VWEU en de artikelen 20 en 21 van het Handvest, schending van het beginsel van gelijkheid van de lidstaten voor de Verdragen als bedoeld in artikel 4, lid 2, VEU, en — voor zover het Hof dit nodig acht — schending van artikel 95, lid 1, VWEU.

---

(1)  PB 2020, L 249, blz. 1.

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/26 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/26

---

Beroep ingesteld op 23 oktober 2020 — Republiek Bulgarije / Europees Parlement, Raad van de Europese Unie

(Zaak C-544/20)

(2021/C 19/31)

Procestaal: Bulgaars

Partijen

Verzoekende partij: Republiek Bulgarije (vertegenwoordigers: L. Zaharieva, T. Mitova, M. Georgieva)

Verwerende partijen: Europees Parlement, Raad van de Europese Unie

Conclusies

| — | Richtlijn (EU) 2020/1057 (1) van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2020 tot vaststelling van specifieke regels met betrekking tot richtlijn 96/71/EG en richtlijn 2014/67/EU wat betreft de detachering van bestuurders in de wegvervoersector en tot wijziging van richtlijn 2006/22/EG wat betreft de handhavingsvoorschriften en verordening (EU) nr. 1024/2012, nietig verklaren; |
| --- | --- |

—

Richtlijn (EU) 2020/1057 (1) van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2020 tot vaststelling van specifieke regels met betrekking tot richtlijn 96/71/EG en richtlijn 2014/67/EU wat betreft de detachering van bestuurders in de wegvervoersector en tot wijziging van richtlijn 2006/22/EG wat betreft de handhavingsvoorschriften en verordening (EU) nr. 1024/2012, nietig verklaren;

| — | het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie verwijzen in de kosten van de onderhavige procedure. |
| --- | --- |

—

het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie verwijzen in de kosten van de onderhavige procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster vijf middelen aan:

| 1. | Schending van het evenredigheidsbeginsel dat is neergelegd in artikel 5, lid 4, van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU) en in artikel 1 van het aan het VEU en het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) gehechte Protocol nr. 2 betreffende de toepassing van de beginselen van subsidiariteit en evenredigheid. |
| --- | --- |

1.

Schending van het evenredigheidsbeginsel dat is neergelegd in artikel 5, lid 4, van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU) en in artikel 1 van het aan het VEU en het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) gehechte Protocol nr. 2 betreffende de toepassing van de beginselen van subsidiariteit en evenredigheid.

| 2. | Schending van het in artikel 18 VWEU en in de artikelen 20 en 21 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie neergelegde gelijkheids- en non-discriminatiebeginsel, van het in artikel 4, lid 2, VEU neergelegde beginsel van gelijkheid van de lidstaten voor de Verdragen, en — voor zover het Hof dit nodig acht — van artikel 95, lid 1, VWEU. |
| --- | --- |

2.

Schending van het in artikel 18 VWEU en in de artikelen 20 en 21 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie neergelegde gelijkheids- en non-discriminatiebeginsel, van het in artikel 4, lid 2, VEU neergelegde beginsel van gelijkheid van de lidstaten voor de Verdragen, en — voor zover het Hof dit nodig acht — van artikel 95, lid 1, VWEU.

| 3. | Schending van artikel 91, lid 1, VWEU. |
| --- | --- |

3.

Schending van artikel 91, lid 1, VWEU.

| 4. | Schending van artikel 91, lid 2, en artikel 90 VWEU, juncto artikel 3, lid 3, VEU en artikel 94 VWEU. |
| --- | --- |

4.

Schending van artikel 91, lid 2, en artikel 90 VWEU, juncto artikel 3, lid 3, VEU en artikel 94 VWEU.

| 5. | Schending van de artikelen 34 en 35 VWEU, waarvoor er geen rechtvaardiging bestaat op grond van artikel 36 VWEU, en schending van artikel 58, lid 1, juncto artikel 91 VWEU, of, subsidiair, van artikel 56 VWEU. |
| --- | --- |

5.

Schending van de artikelen 34 en 35 VWEU, waarvoor er geen rechtvaardiging bestaat op grond van artikel 36 VWEU, en schending van artikel 58, lid 1, juncto artikel 91 VWEU, of, subsidiair, van artikel 56 VWEU.

---

(1)  PB 2020, L 249, blz. 49.

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/27 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/27

---

Beroep ingesteld op 23 oktober 2020 — Republiek Bulgarije / Europees Parlement, Raad van de Europese Unie

(Zaak C-545/20)

(2021/C 19/32)

Procestaal: Bulgaars

Partijen

Verzoekende partij: Republiek Bulgarije (vertegenwoordigers: L. Zaharieva, T. Mitova, M. Georgieva)

Verwerende partijen: Europees Parlement, Raad van de Europese Unie

Conclusies

| — | De volgende bepalingen van verordening (EU) 2020/1055 (1) van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2020 houdende wijziging van verordeningen (EG) nr. 1071/2009, (EG) nr. 1072/2009 en (EU) nr. 1024/2012 teneinde ze aan te passen aan ontwikkelingen in de wegvervoersector, nietig verklaren:






  — | artikel 1, punt 3, voor zover daarbij wordt voorzien in artikel 5, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 1071/2009; (subsidiair, indien het Hof van oordeel is dat dit niet mogelijk is, verzoekt de Republiek Bulgarije artikel 1, punt 3, volledig nietig te verklaren), en |
| --- | --- | --- |

—

De volgende bepalingen van verordening (EU) 2020/1055 (1) van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2020 houdende wijziging van verordeningen (EG) nr. 1071/2009, (EG) nr. 1072/2009 en (EU) nr. 1024/2012 teneinde ze aan te passen aan ontwikkelingen in de wegvervoersector, nietig verklaren:

—

artikel 1, punt 3, voor zover daarbij wordt voorzien in artikel 5, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 1071/2009; (subsidiair, indien het Hof van oordeel is dat dit niet mogelijk is, verzoekt de Republiek Bulgarije artikel 1, punt 3, volledig nietig te verklaren), en

| — | artikel 2, punt 4, onder a); (subsidiair, indien het Hof van oordeel is dat dit niet mogelijk is, verzoekt de Republiek Bulgarije artikel 2, punt 4, volledig nietig te verklaren); |
| --- | --- |

—

artikel 2, punt 4, onder a); (subsidiair, indien het Hof van oordeel is dat dit niet mogelijk is, verzoekt de Republiek Bulgarije artikel 2, punt 4, volledig nietig te verklaren);

| — | meer subsidiair, indien het Hof van oordeel is dat het verzoek tot gedeeltelijke nietigverklaring van verordening (EU) 2020/1055 van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2020 houdende wijziging van verordeningen (EG) nr. 1071/2009, (EG) nr. 1072/2009 en (EU) nr. 1024/2012 teneinde ze aan te passen aan ontwikkelingen in de wegvervoersector niet kan worden toegewezen, deze verordening volledig nietig verklaren; |
| --- | --- |

—

meer subsidiair, indien het Hof van oordeel is dat het verzoek tot gedeeltelijke nietigverklaring van verordening (EU) 2020/1055 van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2020 houdende wijziging van verordeningen (EG) nr. 1071/2009, (EG) nr. 1072/2009 en (EU) nr. 1024/2012 teneinde ze aan te passen aan ontwikkelingen in de wegvervoersector niet kan worden toegewezen, deze verordening volledig nietig verklaren;

| — | het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie verwijzen in de kosten van de onderhavige procedure. |
| --- | --- |

—

het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie verwijzen in de kosten van de onderhavige procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster in totaal zeven middelen aan:

| 1. | Schending van artikel 90 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) juncto artikel 3, lid 3, van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU), artikel 11 VWEU, artikel 37 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, artikel 3, lid 5, VEU, artikel 208, lid 2, en artikel 216, lid 2, VWEU en het Verdrag van Parijs. |
| --- | --- |

1.

Schending van artikel 90 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) juncto artikel 3, lid 3, van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU), artikel 11 VWEU, artikel 37 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, artikel 3, lid 5, VEU, artikel 208, lid 2, en artikel 216, lid 2, VWEU en het Verdrag van Parijs.

| 2. | Schending van het in artikel 5, lid 4, VEU en in artikel 1 van het Protocol (nr. 2) neergelegde evenredigheidsbeginsel. |
| --- | --- |

2.

Schending van het in artikel 5, lid 4, VEU en in artikel 1 van het Protocol (nr. 2) neergelegde evenredigheidsbeginsel.

| 3. | Schending van het beginsel van gelijke behandeling en het non-discriminatiebeginsel (artikel 18 VWEU en de artikelen 20 en 21 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie), van het beginsel van gelijkheid van de lidstaten voor de Verdragen (artikel 4, lid 2, VEU) en, indien nodig, van artikel 95, lid 1, VWEU. |
| --- | --- |

3.

Schending van het beginsel van gelijke behandeling en het non-discriminatiebeginsel (artikel 18 VWEU en de artikelen 20 en 21 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie), van het beginsel van gelijkheid van de lidstaten voor de Verdragen (artikel 4, lid 2, VEU) en, indien nodig, van artikel 95, lid 1, VWEU.

| 4. | Schending van artikel 91, lid 1, VWEU. |
| --- | --- |

4.

Schending van artikel 91, lid 1, VWEU.

| 5. | Schending van artikel 90, artikel 91, lid 2, en artikel 94 VWEU, alsook van artikel 3, lid 3, VEU. |
| --- | --- |

5.

Schending van artikel 90, artikel 91, lid 2, en artikel 94 VWEU, alsook van artikel 3, lid 3, VEU.

| 6. | Schending van de vrijheid van beroep en de vrijheid van vestiging, zoals bepaald in artikel 49 VWEU en in de artikelen 15 en 16 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie. |
| --- | --- |

6.

Schending van de vrijheid van beroep en de vrijheid van vestiging, zoals bepaald in artikel 49 VWEU en in de artikelen 15 en 16 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.

| 7. | Schending van artikel 58, lid 1, juncto artikel 91 VWEU, en, subsidiair, schending van artikel 56 VWEU. |
| --- | --- |

7.

Schending van artikel 58, lid 1, juncto artikel 91 VWEU, en, subsidiair, schending van artikel 56 VWEU.

---

(1)  PB 2020, L 249, blz. 17.

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/28 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/28

---

Beroep ingesteld op 23 oktober 2020 — Roemenië / Europees Parlement, Raad van de Europese Unie

(Zaak C-546/20)

(2021/C 19/33)

Procestaal: Roemeens

Partijen

Verzoekende partij: Roemenië (vertegenwoordigers: E. Gane, L. Liţu en M. Chicu, gemachtigden)

Verwerende partijen: Europees Parlement, Raad van de Europese Unie

Conclusies

| — | verordening (EU) 2020/1054 gedeeltelijk nietig verklaren, wat betreft:






  — | artikel 1, punt 6, onder c), waarbij artikel 8, lid 8, van verordening (EG) nr. 561/2006 is gewijzigd, en |
| --- | --- | --- |

—

verordening (EU) 2020/1054 gedeeltelijk nietig verklaren, wat betreft:

—

artikel 1, punt 6, onder c), waarbij artikel 8, lid 8, van verordening (EG) nr. 561/2006 is gewijzigd, en

| — | artikel 1, punt 6, onder d), waarbij aan artikel 8 van verordening (EG) nr. 561/2006 lid 8 bis is toegevoegd;
  subsidiair, indien het Hof oordeelt dat deze bepalingen onlosmakelijk verbonden zijn met andere bepalingen van verordening (EU) 2020/1054 of betrekking hebben op de kern van deze verordening, deze wetgevende handeling van de Unie in haar geheel nietig verklaren; |
| --- | --- |

—

artikel 1, punt 6, onder d), waarbij aan artikel 8 van verordening (EG) nr. 561/2006 lid 8 bis is toegevoegd;

subsidiair, indien het Hof oordeelt dat deze bepalingen onlosmakelijk verbonden zijn met andere bepalingen van verordening (EU) 2020/1054 of betrekking hebben op de kern van deze verordening, deze wetgevende handeling van de Unie in haar geheel nietig verklaren;

| — | het Parlement en de Raad verwijzen in de kosten. |
| --- | --- |

—

het Parlement en de Raad verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van het beroep voert Roemenië drie middelen aan:

| 1. | Eerste middel: schending van het in artikel 5, lid 4, VEU neergelegde evenredigheidsbeginsel

  Roemenië meent dat de in artikel 1, punt 6, onder c), vervatte maatregel — namelijk dat de normale wekelijkse rusttijden en wekelijkse rusttijden van meer dan 45 uur ter compensatie van eerdere verkorte wekelijkse rusttijden, niet in een voertuig mogen worden genomen — niet geschikt is om de doelstellingen te bereiken, met name de verbetering van de verkeersveiligheid en de arbeidsvoorwaarden voor bestuurders. Bovendien neemt die maatregel de door de Commissie vastgestelde risico’s en belemmeringen niet weg.
  Voorts waren de medewetgevers op het moment van de vaststelling van die maatregel op de hoogte van de data en gegevens waaruit bleek dat die maatregel kennelijk ongeschikt is.
  Daarnaast is Roemenië van mening dat de in artikel 1, punt 6, onder d), vervatte maatregel — inzake de terugkeer van bestuurders binnen elke periode van vier opeenvolgende weken (vóór het begin van de normale wekelijkse rusttijd van meer dan 45 uur die, na twee verkorte wekelijkse rusttijden, ter compensatie wordt genomen) naar de exploitatievestiging van de werkgever in diens lidstaat van vestiging, of naar de woonplaats van de bestuurder — kennelijk ongeschikt is, met name gelet op de nieuwe administratieve verplichtingen, de aanzienlijke kosten voor vervoerders, de beperking van hun handelsactiviteiten en het feit dat die maatregel geen overeenkomstige bescherming van bestuurders verzekert.
  Bovendien lijken al deze elementen niet te zijn meegenomen in de impactanalyse, waardoor de medewetgevers niet in staat waren om alle relevante omstandigheden in aanmerking te nemen. |
| --- | --- |

1.

Eerste middel: schending van het in artikel 5, lid 4, VEU neergelegde evenredigheidsbeginsel

Roemenië meent dat de in artikel 1, punt 6, onder c), vervatte maatregel — namelijk dat de normale wekelijkse rusttijden en wekelijkse rusttijden van meer dan 45 uur ter compensatie van eerdere verkorte wekelijkse rusttijden, niet in een voertuig mogen worden genomen — niet geschikt is om de doelstellingen te bereiken, met name de verbetering van de verkeersveiligheid en de arbeidsvoorwaarden voor bestuurders. Bovendien neemt die maatregel de door de Commissie vastgestelde risico’s en belemmeringen niet weg.

Voorts waren de medewetgevers op het moment van de vaststelling van die maatregel op de hoogte van de data en gegevens waaruit bleek dat die maatregel kennelijk ongeschikt is.

Daarnaast is Roemenië van mening dat de in artikel 1, punt 6, onder d), vervatte maatregel — inzake de terugkeer van bestuurders binnen elke periode van vier opeenvolgende weken (vóór het begin van de normale wekelijkse rusttijd van meer dan 45 uur die, na twee verkorte wekelijkse rusttijden, ter compensatie wordt genomen) naar de exploitatievestiging van de werkgever in diens lidstaat van vestiging, of naar de woonplaats van de bestuurder — kennelijk ongeschikt is, met name gelet op de nieuwe administratieve verplichtingen, de aanzienlijke kosten voor vervoerders, de beperking van hun handelsactiviteiten en het feit dat die maatregel geen overeenkomstige bescherming van bestuurders verzekert.

Bovendien lijken al deze elementen niet te zijn meegenomen in de impactanalyse, waardoor de medewetgevers niet in staat waren om alle relevante omstandigheden in aanmerking te nemen.

| 2. | Tweede middel: ongerechtvaardigde beperking van het in artikel 49 VWEU vastgelegde recht van vestiging

  Roemenië is van mening dat de in artikel 1, punt 6, onder d), vervatte maatregel voor vervoerders in de perifere gebieden van de Unie leidt tot nieuwe administratieve verplichtingen, aanzienlijke kosten en een beperking van de handelsactiviteiten, wat zal leiden tot hervestiging en een afschrikkend effect heeft voor de oprichting van nieuwe vervoersondernemingen in die lidstaten.
  Derhalve vormt die maatregel een (ongerechtvaardigde) beperking van de in artikel 49 VWEU neergelegde vrijheid van vestiging. |
| --- | --- |

2.

Tweede middel: ongerechtvaardigde beperking van het in artikel 49 VWEU vastgelegde recht van vestiging

Roemenië is van mening dat de in artikel 1, punt 6, onder d), vervatte maatregel voor vervoerders in de perifere gebieden van de Unie leidt tot nieuwe administratieve verplichtingen, aanzienlijke kosten en een beperking van de handelsactiviteiten, wat zal leiden tot hervestiging en een afschrikkend effect heeft voor de oprichting van nieuwe vervoersondernemingen in die lidstaten.

Derhalve vormt die maatregel een (ongerechtvaardigde) beperking van de in artikel 49 VWEU neergelegde vrijheid van vestiging.

| 3. | Derde middel: schending van het in artikel 18 VWEU neergelegde verbod van discriminatie op grond van nationaliteit

  Roemenië is van oordeel dat de in artikel 1, punt 6, onder c), vervatte maatregel duidelijke nadelen creëert voor de lidstaten in de perifere gebieden van de Unie, in het bijzonder gelet op de bijzondere kenmerken van het netwerk van parkeerplaatsen en verblijfsmogelijkheden.
  Daarnaast leidt het verzekeren van de terugkeer van bestuurders overeenkomstig artikel 1, punt 6, onder d), volgens Roemenië tot aanzienlijke verliezen voor de ondernemingen in de perifere gebieden van de Europese Unie — die hoe dan ook groter zijn dan in de lidstaten nabij het vervoerscentrum van de Unie.
  Bovendien zijn de maatregelen die zijn vervat in verordening (EU) 2020/1054, verordening (EU) 2020/1055 (1) en richtlijn (EU) 2020/1057 (2) (inzake de aanvullende beperking van cabotage, de terugkeer van het voertuig naar de exploitatievestiging in de lidstaat van vestiging na acht weken, de terugkeer van de bestuurder na vier weken, het verbod om de normale wekelijkse rusttijd in het voertuig door te brengen en de detachering van bestuurders) bedoeld als onderdelen van een geïntegreerd wetgevingspakket, zodat uitsluitend een analyse van de gecumuleerde effecten daarvan de reële impact ervan op de vervoersmarkt kan aantonen. |
| --- | --- |

3.

Derde middel: schending van het in artikel 18 VWEU neergelegde verbod van discriminatie op grond van nationaliteit

Roemenië is van oordeel dat de in artikel 1, punt 6, onder c), vervatte maatregel duidelijke nadelen creëert voor de lidstaten in de perifere gebieden van de Unie, in het bijzonder gelet op de bijzondere kenmerken van het netwerk van parkeerplaatsen en verblijfsmogelijkheden.

Daarnaast leidt het verzekeren van de terugkeer van bestuurders overeenkomstig artikel 1, punt 6, onder d), volgens Roemenië tot aanzienlijke verliezen voor de ondernemingen in de perifere gebieden van de Europese Unie — die hoe dan ook groter zijn dan in de lidstaten nabij het vervoerscentrum van de Unie.

Bovendien zijn de maatregelen die zijn vervat in verordening (EU) 2020/1054, verordening (EU) 2020/1055 (1) en richtlijn (EU) 2020/1057 (2) (inzake de aanvullende beperking van cabotage, de terugkeer van het voertuig naar de exploitatievestiging in de lidstaat van vestiging na acht weken, de terugkeer van de bestuurder na vier weken, het verbod om de normale wekelijkse rusttijd in het voertuig door te brengen en de detachering van bestuurders) bedoeld als onderdelen van een geïntegreerd wetgevingspakket, zodat uitsluitend een analyse van de gecumuleerde effecten daarvan de reële impact ervan op de vervoersmarkt kan aantonen.

---

(1)  Regulamentul (UE) 2020/1055 al Parlamentului European și al Consiliului din 15 iulie 2020 de modificare a Regulamentelor (CE) nr. 1071/2009, (CE) nr. 1072/2009 și (UE) nr. 1024/2012 în vederea adaptării acestora la evoluțiile sectorului transportului rutier, publicat în Jurnalul Oficial al Uniunii Europene nr. L 249din 31 iulie 2020, pagina 17.

(2)  Directiva (UE) 2020/1057 a Parlamentului European și a Consiliului din 15 iulie 2020 de stabilire a unor norme specifice cu privire la Directiva 96/71/CE și la Directiva 2014/67/UE privind detașarea conducătorilor auto în sectorul transportului rutier și de modificare a Directivei 2006/22/CE în ceea ce privește cerințele de control și a Regulamentului (UE) nr. 1024/2012, publicată în Jurnalul Oficial al Uniunii Europene nr. L 249din 31 iulie 2020, pagina 49.

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/30 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/30

---

Beroep ingesteld op 23 oktober 2020 — Roemenië / Europees Parlement, Raad van de Europese Unie

(Zaak C-547/20)

(2021/C 19/34)

Procestaal: Roemeens

Partijen

Verzoekende partij: Roemenië (vertegenwoordigers: E. Gane, R. I. Haţieganu en A. Rotăreanu, gemachtigden)

Verwerende partijen: Europees Parlement, Raad van de Europese Unie

Conclusies

| — | verordening (EU) 2020/1055 gedeeltelijk nietig verklaren, wat betreft:






  — | artikel 1, punt 3, waarbij artikel 5, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 1071/2009 is gewijzigd, en |
| --- | --- | --- |

—

verordening (EU) 2020/1055 gedeeltelijk nietig verklaren, wat betreft:

—

artikel 1, punt 3, waarbij artikel 5, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 1071/2009 is gewijzigd, en

| — | artikel 2, punt 4, onder a), b) en c), waarbij aan artikel 8 van verordening (EG) nr. 1072/2009 lid 2 bis is toegevoegd, lid 3 van dat artikel is gewijzigd en lid 4 bis aan dat artikel is toegevoegd; |
| --- | --- |

—

artikel 2, punt 4, onder a), b) en c), waarbij aan artikel 8 van verordening (EG) nr. 1072/2009 lid 2 bis is toegevoegd, lid 3 van dat artikel is gewijzigd en lid 4 bis aan dat artikel is toegevoegd;

subsidiair, enkel indien het Hof oordeelt dat deze bepalingen onlosmakelijk verbonden zijn met andere bepalingen van verordening (EU) 2020/1055 of betrekking hebben op de kern van deze verordening, deze wetgevende handeling van de Unie in haar geheel nietig verklaren;

| — | het Parlement en de Raad verwijzen in de kosten. |
| --- | --- |

—

het Parlement en de Raad verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van het beroep voert Roemenië drie middelen aan:

| 1. | Eerste middel: schending van het in artikel 5, lid 4, VEU neergelegde evenredigheidsbeginsel

  Roemenië meent dat de in artikel 1, punt 3, vervatte maatregel met betrekking tot de verplichte terugkeer van het voertuig naar de exploitatievestiging in de lidstaat van vestiging om de acht weken, niet noodzakelijk is om de reële en daadwerkelijke aanwezigheid van de onderneming in de betrokken lidstaat te verzekeren en kennelijk ongeschikt is om het gestelde doel te bereiken.
  De maatregel legt vervoerders een economisch ongerechtvaardigde en belastende verplichting op die leidt tot onnodige operationele kosten, toename van het aantal lege ritten alsook van CO2-emissies.
  Daarnaast is Roemenië van mening dat de in artikel 2, punt 4, onder a), b), en c), vervatte aanvullende cabotagebeperking kennelijk ongeschikt is om de gestelde doelen te bereiken en niet noodzakelijk is voor de oplossing van de vastgestelde problemen met betrekking tot de niet-naleving van de cabotageregels.
  Deze maatregel vormt een stap terug in het huidige niveau van liberalisering van de markt en kan leiden tot een disbalans in de organisatie van de logistiekketens van de vervoersondernemingen, meer perioden van inactiviteit en meer lege ritten. De nieuwe bepalingen bemoeilijken de toepassing van de cabotageregels alsook de controlemechanismen, doordat aan vervoerders onnodige administratieve lasten worden opgelegd.
  Deze twee maatregelen zijn onevenredig gelet op de negatieve effecten op vervoersondernemingen in de lidstaten van de Unie, in het bijzonder die welke zijn gelegen in perifere gebieden van de Unie. |
| --- | --- |

1.

Eerste middel: schending van het in artikel 5, lid 4, VEU neergelegde evenredigheidsbeginsel

Roemenië meent dat de in artikel 1, punt 3, vervatte maatregel met betrekking tot de verplichte terugkeer van het voertuig naar de exploitatievestiging in de lidstaat van vestiging om de acht weken, niet noodzakelijk is om de reële en daadwerkelijke aanwezigheid van de onderneming in de betrokken lidstaat te verzekeren en kennelijk ongeschikt is om het gestelde doel te bereiken.

De maatregel legt vervoerders een economisch ongerechtvaardigde en belastende verplichting op die leidt tot onnodige operationele kosten, toename van het aantal lege ritten alsook van CO2-emissies.

Daarnaast is Roemenië van mening dat de in artikel 2, punt 4, onder a), b), en c), vervatte aanvullende cabotagebeperking kennelijk ongeschikt is om de gestelde doelen te bereiken en niet noodzakelijk is voor de oplossing van de vastgestelde problemen met betrekking tot de niet-naleving van de cabotageregels.

Deze maatregel vormt een stap terug in het huidige niveau van liberalisering van de markt en kan leiden tot een disbalans in de organisatie van de logistiekketens van de vervoersondernemingen, meer perioden van inactiviteit en meer lege ritten. De nieuwe bepalingen bemoeilijken de toepassing van de cabotageregels alsook de controlemechanismen, doordat aan vervoerders onnodige administratieve lasten worden opgelegd.

Deze twee maatregelen zijn onevenredig gelet op de negatieve effecten op vervoersondernemingen in de lidstaten van de Unie, in het bijzonder die welke zijn gelegen in perifere gebieden van de Unie.

| 2. | Tweede middel: ongerechtvaardigde beperking van het in artikel 49 VWEU vastgelegde recht van vestiging

  Roemenië is van mening dat de in artikel 1, punt 3, vervatte maatregel voor vervoersondernemingen die zijn gevestigd in een lidstaat in de perifere gebieden van Unie leidt tot aanzienlijke operationele kosten. Het zal veel minder winstgevend en daardoor ook veel minder aantrekkelijk worden om in die lidstaten een vervoersonderneming op te richten. Daarnaast zullen reeds gevestigde vervoerders hun werkzaamheden verplaatsen naar de West-Europese staten teneinde de negatieve effecten die de verplichte terugkeer om de acht weken van het voertuig naar de exploitatievestiging in de lidstaat van vestiging met zich meebrengt, te beperken.
  Derhalve vormt deze maatregel een (ongerechtvaardigde) beperking van de in artikel 49 VWEU vastgelegde vrijheid van vestiging. |
| --- | --- |

2.

Tweede middel: ongerechtvaardigde beperking van het in artikel 49 VWEU vastgelegde recht van vestiging

Roemenië is van mening dat de in artikel 1, punt 3, vervatte maatregel voor vervoersondernemingen die zijn gevestigd in een lidstaat in de perifere gebieden van Unie leidt tot aanzienlijke operationele kosten. Het zal veel minder winstgevend en daardoor ook veel minder aantrekkelijk worden om in die lidstaten een vervoersonderneming op te richten. Daarnaast zullen reeds gevestigde vervoerders hun werkzaamheden verplaatsen naar de West-Europese staten teneinde de negatieve effecten die de verplichte terugkeer om de acht weken van het voertuig naar de exploitatievestiging in de lidstaat van vestiging met zich meebrengt, te beperken.

Derhalve vormt deze maatregel een (ongerechtvaardigde) beperking van de in artikel 49 VWEU vastgelegde vrijheid van vestiging.

| 3. | Derde middel: schending van het in artikel 18 VWEU neergelegde verbod van discriminatie op grond van nationaliteit

  Roemenië is van mening dat de maatregel met betrekking tot de acht-wekelijkse terugkeer van het voertuig naar de exploitatievestiging in de lidstaat van vestiging en de aanvullende cabotagebeperkingen indruisen tegen de convergentiedoelstellingen van de Unie en protectionistisch van aard zijn, wat voor niet-ingezeten vervoerders leidt tot een sterke belemmering van de toegang tot de vervoersmarkten.
  Hoewel deze maatregelen op het eerste gezicht niet discriminerend lijken te zijn, zullen zij de facto verschillend uitwerken in de lidstaten, aangezien zij aanzienlijke en onevenredige negatieve gevolgen zullen hebben voor de economische activiteiten van vervoersondernemingen die zijn gevestigd in de staten die zijn gelegen in de perifere gebieden van de Unie.
  Bovendien zijn de maatregelen die zijn vervat in verordening (EU) 2020/1055, verordening (EU) 2020/1054 (1) en richtlijn (EU) 2020/1057 (2) (inzake de aanvullende cabotagebeperkingen, de acht-wekelijkse terugkeer van het voertuig naar de exploitatievestiging in de lidstaat van vestiging, de vier-wekelijkse terugkeer van de bestuurder, het verbod om de normale wekelijkse rusttijd in de cabine van het voertuig door te brengen en de detachering van bestuurders) bedoeld als onderdelen van een geïntegreerd wetgevingspakket, zodat uitsluitend een analyse van de gecumuleerde effecten daarvan de reële impact ervan op de vervoersmarkt kan aantonen. |
| --- | --- |

3.

Derde middel: schending van het in artikel 18 VWEU neergelegde verbod van discriminatie op grond van nationaliteit

Roemenië is van mening dat de maatregel met betrekking tot de acht-wekelijkse terugkeer van het voertuig naar de exploitatievestiging in de lidstaat van vestiging en de aanvullende cabotagebeperkingen indruisen tegen de convergentiedoelstellingen van de Unie en protectionistisch van aard zijn, wat voor niet-ingezeten vervoerders leidt tot een sterke belemmering van de toegang tot de vervoersmarkten.

Hoewel deze maatregelen op het eerste gezicht niet discriminerend lijken te zijn, zullen zij de facto verschillend uitwerken in de lidstaten, aangezien zij aanzienlijke en onevenredige negatieve gevolgen zullen hebben voor de economische activiteiten van vervoersondernemingen die zijn gevestigd in de staten die zijn gelegen in de perifere gebieden van de Unie.

Bovendien zijn de maatregelen die zijn vervat in verordening (EU) 2020/1055, verordening (EU) 2020/1054 (1) en richtlijn (EU) 2020/1057 (2) (inzake de aanvullende cabotagebeperkingen, de acht-wekelijkse terugkeer van het voertuig naar de exploitatievestiging in de lidstaat van vestiging, de vier-wekelijkse terugkeer van de bestuurder, het verbod om de normale wekelijkse rusttijd in de cabine van het voertuig door te brengen en de detachering van bestuurders) bedoeld als onderdelen van een geïntegreerd wetgevingspakket, zodat uitsluitend een analyse van de gecumuleerde effecten daarvan de reële impact ervan op de vervoersmarkt kan aantonen.

---

(1)  Verordening (EU) 2020/1054 van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2020 tot wijziging van verordening (EG) nr. 561/2006 wat betreft de minimumeisen voor maximale dagelijkse en wekelijkse rijtijden, minimumonderbrekingen en dagelijkse en wekelijkse rusttijden, en verordening (EU) nr. 165/2014 wat betreft positionering door middel van tachografen (PB 2020, L 249, blz. 1).

(2)  Richtlijn (EU) 2020/1057 van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2020 tot vaststelling van specifieke regels met betrekking tot richtlijn 96/71/EG en richtlijn 2014/67/EU wat betreft de detachering van bestuurders in de wegvervoersector en tot wijziging van richtlijn 2006/22/EG wat betreft de handhavingsvoorschriften en verordening (EU) nr. 1024/2012 (PB 2020, L 249, blz. 49).

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/31 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/31

---

Beroep ingesteld op 23 oktober 2020 — Roemenië / Europees Parlement, Raad van de Europese Unie

(Zaak C-548/20)

(2021/C 19/35)

Procestaal: Roemeens

Partijen

Verzoekende partij: Roemenië (vertegenwoordigers: E. Gane, L. Liţu en M. Chicu, gemachtigden)

Verwerende partijen: Europees Parlement, Raad van de Europese Unie

Conclusies

| — | richtlijn (EU) 2020/1057 gedeeltelijk nietig verklaren, wat betreft artikel 1, leden 3 tot en met 6;
  subsidiair, indien het Hof oordeelt dat deze bepalingen onlosmakelijk verbonden zijn met andere bepalingen van richtlijn (EU) 2020/1057 of betrekking hebben op de kern van deze richtlijn, deze wetgevingshandeling van de Unie in haar geheel nietig verklaren; |
| --- | --- |

—

richtlijn (EU) 2020/1057 gedeeltelijk nietig verklaren, wat betreft artikel 1, leden 3 tot en met 6;

subsidiair, indien het Hof oordeelt dat deze bepalingen onlosmakelijk verbonden zijn met andere bepalingen van richtlijn (EU) 2020/1057 of betrekking hebben op de kern van deze richtlijn, deze wetgevingshandeling van de Unie in haar geheel nietig verklaren;

| — | het Parlement en de Raad verwijzen in de kosten. |
| --- | --- |

—

het Parlement en de Raad verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van het beroep voert Roemenië twee middelen aan:

| 1. | Eerste middel: schending van het in artikel 5, lid 4, VWEU neergelegde evenredigheidsbeginsel

  Roemenië is van mening dat het gebruik van het criterium inzake de soorten vervoersactiviteiten met het oog op de vaststelling van de gevallen waarin de detacheringsregeling van toepassing is in de wegvervoerssector, niet is gebaseerd op een door de Commissie uitgevoerde impactanalyse en niet wordt ondersteund door een rapport/studie of wetenschappelijke gegevens.
  De medewetgevers waren in het onderhavige geval verplicht om een impactanalyse uit te voeren, aangezien zij het voorstel van de Commissie wezenlijk hebben gewijzigd zonder te beschikken over voldoende elementen op basis waarvan zij konden bepalen dat de nieuwe maatregelen evenredig zijn.
  Voorts leidt het criterium inzake de soorten vervoersactiviteiten tot onzekerheid met betrekking tot de vaststelling van de gastlidstaat en de toepasselijke wetgeving. Derhalve tast het gebruik van dat criterium de rechtszekerheid aan, hetgeen onder meer ook in strijd is met de doelstellingen van richtlijn (EU) 2020/1057.
  Bovendien kan de toepassing van de detacheringsregeling in de wegvervoerssector, waarbij het criterium van de vervoersactiviteit als referentie wordt genomen, de flexibiliteit en de snelheid die kenmerkend zijn voor deze sector, negatief beïnvloeden. |
| --- | --- |

1.

Eerste middel: schending van het in artikel 5, lid 4, VWEU neergelegde evenredigheidsbeginsel

Roemenië is van mening dat het gebruik van het criterium inzake de soorten vervoersactiviteiten met het oog op de vaststelling van de gevallen waarin de detacheringsregeling van toepassing is in de wegvervoerssector, niet is gebaseerd op een door de Commissie uitgevoerde impactanalyse en niet wordt ondersteund door een rapport/studie of wetenschappelijke gegevens.

De medewetgevers waren in het onderhavige geval verplicht om een impactanalyse uit te voeren, aangezien zij het voorstel van de Commissie wezenlijk hebben gewijzigd zonder te beschikken over voldoende elementen op basis waarvan zij konden bepalen dat de nieuwe maatregelen evenredig zijn.

Voorts leidt het criterium inzake de soorten vervoersactiviteiten tot onzekerheid met betrekking tot de vaststelling van de gastlidstaat en de toepasselijke wetgeving. Derhalve tast het gebruik van dat criterium de rechtszekerheid aan, hetgeen onder meer ook in strijd is met de doelstellingen van richtlijn (EU) 2020/1057.

Bovendien kan de toepassing van de detacheringsregeling in de wegvervoerssector, waarbij het criterium van de vervoersactiviteit als referentie wordt genomen, de flexibiliteit en de snelheid die kenmerkend zijn voor deze sector, negatief beïnvloeden.

| 2. | Tweede middel: schending van het in artikel 18 VWEU neergelegde verbod van discriminatie op grond van nationaliteit

  Roemenië meent dat de internationale vervoersmarkt objectief gecentraliseerd/gepolariseerd is en dat het aantal vervoerders uit de lidstaten in de perifere gebieden van de Europese Unie op de internationale vervoersmarkt toeneemt, en dat het daardoor evident is dat de vervoerders uit die gebieden voornamelijk meer administratieve en financiële kosten in verband met de detachering zullen dragen en door maatregelen zoals artikel 1, leden 3 tot 6, van richtlijn (EU) 2020/1057 zullen worden ontmoedigd om activiteiten te verrichten.
  Bovendien zijn de maatregelen die zijn vervat in richtlijn (EU) 2020/1057, verordening (EU) 2020/1054 (1) en verordening (EU) 2020/1055 (2) (inzake de aanvullende beperking van cabotage, de terugkeer van het voertuig naar de exploitatievestiging in de lidstaat van vestiging elke acht weken, de terugkeer van de bestuurder elke vier weken, het verbod om de normale wekelijkse rusttijd in de cabine van het voertuig door te brengen en de detachering van bestuurders) bedoeld als onderdelen van een geïntegreerd wetgevingspakket, zodat uitsluitend op grond van een analyse van de gecumuleerde effecten ervan de reële weerslag ervan op de vervoersmarkt kan worden aangetoond. |
| --- | --- |

2.

Tweede middel: schending van het in artikel 18 VWEU neergelegde verbod van discriminatie op grond van nationaliteit

Roemenië meent dat de internationale vervoersmarkt objectief gecentraliseerd/gepolariseerd is en dat het aantal vervoerders uit de lidstaten in de perifere gebieden van de Europese Unie op de internationale vervoersmarkt toeneemt, en dat het daardoor evident is dat de vervoerders uit die gebieden voornamelijk meer administratieve en financiële kosten in verband met de detachering zullen dragen en door maatregelen zoals artikel 1, leden 3 tot 6, van richtlijn (EU) 2020/1057 zullen worden ontmoedigd om activiteiten te verrichten.

Bovendien zijn de maatregelen die zijn vervat in richtlijn (EU) 2020/1057, verordening (EU) 2020/1054 (1) en verordening (EU) 2020/1055 (2) (inzake de aanvullende beperking van cabotage, de terugkeer van het voertuig naar de exploitatievestiging in de lidstaat van vestiging elke acht weken, de terugkeer van de bestuurder elke vier weken, het verbod om de normale wekelijkse rusttijd in de cabine van het voertuig door te brengen en de detachering van bestuurders) bedoeld als onderdelen van een geïntegreerd wetgevingspakket, zodat uitsluitend op grond van een analyse van de gecumuleerde effecten ervan de reële weerslag ervan op de vervoersmarkt kan worden aangetoond.

---

(1)  Verordening (EU) 2020/1054 van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2020 tot wijziging van verordening (EG) nr. 561/2006 wat betreft de minimumeisen voor maximale dagelijkse en wekelijkse rijtijden, minimumonderbrekingen en dagelijkse en wekelijkse rusttijden, en verordening (EU) nr. 165/2014 wat betreft positionering door middel van tachografen (PB 2020, L 249, blz. 1).

(2)  Verordening (EU) 2020/1055 van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2020 houdende wijziging van verordeningen (EG) nr. 1071/2009, (EG) nr. 1072/2009 en (EU) nr. 1024/2012 teneinde ze aan te passen aan ontwikkelingen in de wegvervoersector (PB 2020, L 249, blz. 17).

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/33 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/33

---

Beroep ingesteld op 23 oktober 2020 — Republiek Cyprus / Europees Parlement en Raad van de Europese Unie

(Zaak C-549/20)

(2021/C 19/36)

Procestaal: Grieks

Partijen

Verzoekende partij: Republiek Cyprus (vertegenwoordiger: Eirini Neofytou)

Verwerende partijen: Europees Parlement en Raad van de Europese Unie

Conclusies

| — | artikel 1, lid 3, van verordening (EU) 2020/1055 van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2020 houdende wijziging van verordeningen (EG) nr. 1071/2009, (EG) nr. 1072/2009 en (EU) nr. 1024/2012 teneinde ze aan te passen aan ontwikkelingen in de wegvervoersector (1), nietig verklaren, voor zover daarbij artikel 5, lid 1, onder b), van verordening nr. 1071/2009 wordt vastgesteld. Subsidiair, indien het Hof zou oordelen dat dit niet mogelijk is, wordt het Hof verzocht artikel 1, lid 3, in zijn geheel nietig te verklaren; |
| --- | --- |

—

artikel 1, lid 3, van verordening (EU) 2020/1055 van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2020 houdende wijziging van verordeningen (EG) nr. 1071/2009, (EG) nr. 1072/2009 en (EU) nr. 1024/2012 teneinde ze aan te passen aan ontwikkelingen in de wegvervoersector (1), nietig verklaren, voor zover daarbij artikel 5, lid 1, onder b), van verordening nr. 1071/2009 wordt vastgesteld. Subsidiair, indien het Hof zou oordelen dat dit niet mogelijk is, wordt het Hof verzocht artikel 1, lid 3, in zijn geheel nietig te verklaren;

| — | subsidiair, indien het Hof een beroep tot gedeeltelijke nietigverklaring van de bestreden verordening in de hierboven uiteengezette zin niet-ontvankelijk verklaart, verordening (EU) 2020/1055 van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2020 houdende wijziging van verordeningen (EG) nr. 1071/2009, (EG) nr. 1072/2009 en (EU) nr. 1024/2012 teneinde ze aan te passen aan ontwikkelingen in de wegvervoersector, nietig te verklaren; |
| --- | --- |

—

subsidiair, indien het Hof een beroep tot gedeeltelijke nietigverklaring van de bestreden verordening in de hierboven uiteengezette zin niet-ontvankelijk verklaart, verordening (EU) 2020/1055 van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2020 houdende wijziging van verordeningen (EG) nr. 1071/2009, (EG) nr. 1072/2009 en (EU) nr. 1024/2012 teneinde ze aan te passen aan ontwikkelingen in de wegvervoersector, nietig te verklaren;

| — | het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie verwijzen in de kosten. |
| --- | --- |

—

het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster zeven middelen aan:

Eerste middel: schending van artikel 90 VWEU, gelezen in samenhang met artikel 3, lid 3, VEU, artikel 11 VWEU, artikel 37 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, artikel 3, lid 5, VEU, artikel 208, lid 2, VWEU en artikel 216, lid 2, VWEU en het Verdrag van Parijs.

Tweede middel: schending van het evenredigheidsbeginsel dat is neergelegd in artikel 5, lid 4, VEU en artikel 1 van Protocol (Nr. 2) betreffende de toepassing van de beginselen van subsidiariteit en evenredigheid, dat is gehecht aan het VEU en het VWEU.

Derde middel: schending van het beginsel van gelijke behandeling en het discriminatieverbod als omschreven in artikel 18 VWEU en de artikelen 20 en 21 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, het beginsel van gelijkheid van de lidstaten voor de Verdragen als omschreven in artikel 4, lid 2, VEU en, voor zover het Hof dit noodzakelijk acht, artikel 95, lid 1, VWEU.

Vierde middel: schending van artikel 91, lid 1, VWEU.

Vijfde middel: schending van artikel 91, lid 2, VWEU en artikel 90 VWEU, gelezen in samenhang met artikel 3, lid 3, VEU en artikel 94 VWEU.

Zesde middel: schending van de beginselen van de vrijheid van ondernemerschap en de vrijheid van vestiging, zoals neergelegd in artikel 49 VWEU en in de artikelen 15 en 16 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.

Zevende middel: schending van artikel 58, lid 1, gelezen in samenhang met artikel 91 VWEU en, subsidiair, artikel 56 VWEU.

---

(1)  PB 2020 L 249, blz. 17.

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/34 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/34

---

Beroep ingesteld op 23 oktober 2020 — Republiek Cyprus / Europees Parlement en Raad van de Europese Unie

(Zaak C-550/20)

(2021/C 19/37)

Procestaal: Grieks

Partijen

Verzoekende partij: Republiek Cyprus (vertegenwoordiger: Eirini Neofytou)

Verwerende partijen: Europees Parlement en Raad van de Europese Unie

Conclusies

| — | richtlijn (EU) 2020/1057 (1) van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2020 tot vaststelling van specifieke regels met betrekking tot richtlijn 96/71/EG en richtlijn 2014/67/EU wat betreft de detachering van bestuurders in de wegvervoersector en tot wijziging van richtlijn 2006/22/EG wat betreft de handhavingsvoorschriften en verordening (EU) nr. 1024/2012, nietig verklaren, en |
| --- | --- |

—

richtlijn (EU) 2020/1057 (1) van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2020 tot vaststelling van specifieke regels met betrekking tot richtlijn 96/71/EG en richtlijn 2014/67/EU wat betreft de detachering van bestuurders in de wegvervoersector en tot wijziging van richtlijn 2006/22/EG wat betreft de handhavingsvoorschriften en verordening (EU) nr. 1024/2012, nietig verklaren, en

| — | het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie verwijzen in de kosten. |
| --- | --- |

—

het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster vijf middelen aan:

Eerste middel: schending van het evenredigheidsbeginsel dat is neergelegd in artikel 5, lid 4, VEU en artikel 1 van Protocol (Nr. 2) betreffende de toepassing van de beginselen van subsidiariteit en evenredigheid, dat is gehecht aan het VEU en het VWEU.

Tweede middel: schending van het beginsel van gelijke behandeling en het discriminatieverbod als omschreven in artikel 18 VWEU en de artikelen 20 en 21 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, het beginsel van gelijkheid van de lidstaten voor de Verdragen als omschreven in artikel 4, lid 2, VEU en, voor zover het Hof dit noodzakelijk acht, artikel 95, lid 1, VWEU.

Derde middel: schending van artikel 91, lid 1, VWEU.

Vierde middel: schending van artikel 91, lid 2, VWEU en artikel 90 VWEU, gelezen in samenhang met artikel 3, lid 3, VEU en artikel 94 VWEU.

Vijfde middel: schending van de artikelen 34 en 35 VWEU — welke schending niet is gerechtvaardigd op grond van artikel 36 VWEU — en artikel 58, lid 1, gelezen in samenhang met artikel 91 VWEU, of, subsidiair, artikel 56 VWEU.

---

(1)  PB 2020, L 249, blz. 49.

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/35 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/35

---

Beroep ingesteld op 26 oktober 2020 — Hongarije / Europees Parlement, Raad van de Europese Unie

(Zaak C-551/20)

(2021/C 19/38)

Procestaal: Hongaars

Partijen

Verzoekende partij: Hongarije (vertegenwoordigers: M. Z. Fehér en K. Szíjjártó, gemachtigden)

Verwerende partijen: Europees Parlement, Raad van de Europese Unie

Conclusies

| — | Artikel 1, lid 6, onder c), en artikel 2, lid 2, van verordening (EU) 2020/1054 (1) en voorts alle bepalingen die een onlosmakelijke eenheid vormen met die bepalingen, nietig verklaren. |
| --- | --- |

—

Artikel 1, lid 6, onder c), en artikel 2, lid 2, van verordening (EU) 2020/1054 (1) en voorts alle bepalingen die een onlosmakelijke eenheid vormen met die bepalingen, nietig verklaren.

| — | Artikel 1, lid 3, van verordening (EU) 2020/1055 (2), voor zover dit artikel 5 van verordening (EG) nr. 1071/2009 wijzigt door in lid 1 daarvan een nieuw punt b) in te voegen, en voorts alle bepalingen die een onlosmakelijke eenheid vormen met die bepalingen, nietig verklaren. |
| --- | --- |

—

Artikel 1, lid 3, van verordening (EU) 2020/1055 (2), voor zover dit artikel 5 van verordening (EG) nr. 1071/2009 wijzigt door in lid 1 daarvan een nieuw punt b) in te voegen, en voorts alle bepalingen die een onlosmakelijke eenheid vormen met die bepalingen, nietig verklaren.

| — | Artikel 1 van richtlijn (EU) 2020/1057 (3) of, subsidiair, artikel 1, lid 6, van die richtlijn en voorts alle bepalingen die een onlosmakelijke eenheid vormen met die bepalingen, nietig verklaren. |
| --- | --- |

—

Artikel 1 van richtlijn (EU) 2020/1057 (3) of, subsidiair, artikel 1, lid 6, van die richtlijn en voorts alle bepalingen die een onlosmakelijke eenheid vormen met die bepalingen, nietig verklaren.

| — | Het Europees Parlement en de Raad verwijzen in de kosten. |
| --- | --- |

—

Het Europees Parlement en de Raad verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

1.   
  Middelen betreffende de bestreden bepalingen van verordening 2020/1054:

De bepaling in artikel 1, lid 6, onder c), van verordening 2020/1054, volgens welke de normale wekelijkse rusttijden en wekelijkse rusttijden van meer dan 45 uur ter compensatie van eerdere verkorte wekelijkse rusttijden, niet in een voertuig mogen worden genomen, kan in de praktijk niet worden toegepast, omdat er niet voldoende adequate rustvoorzieningen beschikbaar zijn. Dit vereiste legt een onevenredige last op de rechtssubjecten – bestuurders en vervoersondernemingen – en vormt een kennelijke beoordelingsfout van de wetgevers. Ook is het een kennelijke beoordelingsfout dat in het kader van de wetgevingsprocedure in het geheel geen onderzoek is gedaan naar de beschikbaarheid, het aantal of de plaats van de accommodaties die aan de in de bestreden bepaling gestelde eisen voldoen, ondanks het feit dat er in dit verband ernstige bezwaren zijn geuit.

De Hongaarse regering is van mening dat artikel 2, lid 2, van verordening (EU) 2020/1054, waarin de datum is vastgesteld waarop voertuigen met een intelligente tachograaf van de tweede generatie (V2) moeten zijn uitgerust, onwettig is. In de eerste plaats hebben de wetgevers bij de vaststelling van deze bepaling een kennelijke beoordelingsfout gemaakt en het evenredigheidsbeginsel geschonden, door geen onderzoek te verrichten van de economische en sociale gevolgen van de vervroeging van die datum. In de tweede plaats hebben de wetgevers afbreuk gedaan aan de legitieme verwachtingen van de marktdeelnemers, en de beginselen van bescherming van gewettigd vertrouwen en rechtszekerheid geschonden. In de derde plaats is deze bepaling niet in overeenstemming met de noodzaak om het concurrentievermogen van de economie van de Unie te handhaven, zoals bepaald in artikel 151, tweede alinea, VWEU, aangezien voertuigen van ondernemingen die zijn gevestigd in staten die geen lid zijn van de Unie, momenteel niet aan een soortgelijk vereiste zijn onderworpen, zodat deze ondernemingen een duidelijk concurrentievoordeel hebben ten opzichte van ondernemingen in de Unie.

2.   
  Middelen betreffende de betwiste bepalingen van verordening 2020/1055:

Volgens de Hongaarse regering is de verplichting om het voertuig om de acht weken te doen terugkeren niet in overeenstemming met de evenredigheidsvereisten en vormt zij een kennelijke beoordelingsfout, aangezien het Europees Parlement en de Raad geen enkele beoordeling van de economische, sociale en milieugevolgen van de nieuwe vereisten hebben uitgevoerd, zodat zij geen materiële informatie hadden om te kunnen vaststellen of de nieuwe vereisten al dan niet evenredig zijn. Aldus hebben de wetgevers ook het voorzorgsbeginsel geschonden, aangezien zij de milieueffecten van de maatregel niet hebben beoordeeld. In het kader van de maatregel zullen voertuigen vaak ongeladen moeten terugkeren, wat zal leiden tot een hoge kooldioxide-uitstoot in de Unie.

Bovendien schendt dit vereiste het verbod van discriminatie, aangezien vervoerders die in het centrum van de Europese Unie zijn gevestigd er op andere wijze door worden geraakt dan vervoerders die in de periferie van de Unie, met name in de zogenoemde “EU-13-lidstaten”, zijn gevestigd. Overeenkomstig artikel 91, lid 2, VWEU en artikel 94 VWEU hadden de wetgevers rekening moeten houden met de bijzondere omstandigheden in die landen en hadden zij zich moeten onthouden van de vaststelling van wetgeving die een discriminerende werking heeft.

3.   
  Middelen betreffende de betwiste bepalingen van richtlijn 2020/1057:

Als hoofdvordering vordert de Hongaarse regering nietigverklaring van artikel 1 van richtlijn 2020/1057, dat “specifieke regels betreffende de detachering van bestuurders” bevat. Zij is van mening dat deze “specifieke regels” onwettig zijn omdat bestuurders die internationaal vervoer verrichten, niet kunnen worden beschouwd als personen die een transnationale maatregel in de zin van artikel 1, lid 3, onder a), van richtlijn 96/71/EG uitvoeren, zodat de bepalingen van deze richtlijn niet op hen van toepassing kunnen zijn.

Subsidiair vordert de Hongaarse regering nietigverklaring van artikel 1, lid 6, van richtlijn 2020/1057, op grond dat de wetgevers het vereiste van gelijke behandeling niet in acht hebben genomen, aangezien de in artikel 1, lid 3, van de richtlijn neergelegde vrijstelling voor bilaterale vervoersactiviteiten niet geldt voor het zogenaamde “begeleid gecombineerd vervoer”. De Hongaarse regering beroept zich met betrekking tot deze bepaling ook op het ontbreken van een effectbeoordeling, op schending van het evenredigheidsbeginsel en op een kennelijke beoordelingsfout van de wetgevers.

---

(1)  Verordening (EU) 2020/1054 van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2020 tot wijziging van Verordening (EG) nr. 561/2006 wat betreft de minimumeisen voor maximale dagelijkse en wekelijkse rijtijden, minimumonderbrekingen en dagelijkse en wekelijkse rusttijden, en verordening (EU) nr. 165/2014 wat betreft positionering door middel van tachografen (PB 2020, L 249, blz. 1).

(2)  Verordening (EU) 2020/1055 van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2020 houdende wijziging van verordeningen (EG) nr. 1071/2009, (EG) nr. 1072/2009 en (EU) nr. 1024/2012 teneinde ze aan te passen aan ontwikkelingen in de wegvervoersector (PB 2020, L 249, blz. 17).

(3)  Richtlijn (EU) 2020/1057 van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2020 tot vaststelling van specifieke regels met betrekking tot richtlijn 96/71/EG en richtlijn 2014/67/EU wat betreft de detachering van bestuurders in de wegvervoersector en tot wijziging van richtlijn 2006/22/EG wat betreft de handhavingsvoorschriften en verordening (EU) nr. 1024/2012 (PB 2020, L 249, blz. 49).

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/37 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/37

---

Beroep ingesteld op 23 oktober 2020 — Republiek Malta / Europees Parlement, Raad van de Europese Unie

(Zaak C-552/20)

(2021/C 19/39)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Republiek Malta (vertegenwoordigers: A. Buhagiar, gemachtigde, D. Sarmiento Ramírez-Escudero, J. Sedano Lorenzo, abogados)

Verwerende partijen: Europees Parlement, Raad van de Europese Unie

Conclusies

| — | artikel 5, lid 1, onder b), van verordening 1071/2009 (1) en artikel 8, lid 2 bis, van verordening 1072/2009 (2), zoals gewijzigd bij respectievelijk de artikelen 1 en 2 van verordening (EU) 2020/1055 (3) van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2020 houdende wijziging van verordeningen (EG) nr. 1071/2009, (EG) nr. 1072/2009 en (EU) nr. 1024/2012 teneinde ze aan te passen aan ontwikkelingen in de wegvervoersector, nietig verklaren; |
| --- | --- |

—

artikel 5, lid 1, onder b), van verordening 1071/2009 (1) en artikel 8, lid 2 bis, van verordening 1072/2009 (2), zoals gewijzigd bij respectievelijk de artikelen 1 en 2 van verordening (EU) 2020/1055 (3) van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2020 houdende wijziging van verordeningen (EG) nr. 1071/2009, (EG) nr. 1072/2009 en (EU) nr. 1024/2012 teneinde ze aan te passen aan ontwikkelingen in de wegvervoersector, nietig verklaren;

| — | het Europees Parlement en de Raad verwijzen in de kosten. |
| --- | --- |

—

het Europees Parlement en de Raad verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van het beroep om nietigverklaring van de bestreden bepalingen voert de Republiek Malta de volgende gronden aan.

Met het eerste middel verzoekt de Republiek Malta het Hof artikel 1, lid 3, van verordening 2020/1055 (de regel inzake de terugkeer van voertuigen naar huis) nietig te verklaren, aangezien het

| — | in strijd is met artikel 91, lid 2, VWEU junctis artikel 11 VWEU en artikel 37 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, omdat bij de vaststelling ervan geen rekening is gehouden met milieueffecten en de ernstige gevolgen ervan op vervoersoperaties. |
| --- | --- |

—

in strijd is met artikel 91, lid 2, VWEU junctis artikel 11 VWEU en artikel 37 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, omdat bij de vaststelling ervan geen rekening is gehouden met milieueffecten en de ernstige gevolgen ervan op vervoersoperaties.

| — | in strijd is met artikel 5, lid 4, VEU en het evenredigheidsbeginsel, omdat het niet de minst beperkende maatregel is en onevenredige schade veroorzaakt met betrekking tot de kosten en baten vanuit milieu- en vervoersoogpunt. |
| --- | --- |

—

in strijd is met artikel 5, lid 4, VEU en het evenredigheidsbeginsel, omdat het niet de minst beperkende maatregel is en onevenredige schade veroorzaakt met betrekking tot de kosten en baten vanuit milieu- en vervoersoogpunt.

Met het tweede middel verzoekt de Republiek Malta het Hof om artikel 2, lid 4, onder a), van verordening 2020/1055 (regel inzake de wachttijd na cabotage) nietig te verklaren, aangezien het

| — | in strijd is met artikel 91, lid 2, VWEU omdat verweerders bij de vaststelling van de maatregel geen rekening hebben gehouden met de ernstige gevolgen ervan op vervoersoperaties. |
| --- | --- |

—

in strijd is met artikel 91, lid 2, VWEU omdat verweerders bij de vaststelling van de maatregel geen rekening hebben gehouden met de ernstige gevolgen ervan op vervoersoperaties.

| — | in strijd is met artikel 5, lid 4, VEU en het evenredigheidsbeginsel omdat het vervoerders sterk beperkt bij het inrichten van hun logistiek en het goede gebruik van hun wagenparken. |
| --- | --- |

—

in strijd is met artikel 5, lid 4, VEU en het evenredigheidsbeginsel omdat het vervoerders sterk beperkt bij het inrichten van hun logistiek en het goede gebruik van hun wagenparken.

| — | in strijd is met de artikelen 20 en 21 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en het beginsel van gelijke behandeling omdat — zonder dat dit objectief gerechtvaardigd is — geen rekening is gehouden met de bijzondere kenmerken van een insulaire lidstaat en zijn markt voor goederenvervoer. |
| --- | --- |

—

in strijd is met de artikelen 20 en 21 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en het beginsel van gelijke behandeling omdat — zonder dat dit objectief gerechtvaardigd is — geen rekening is gehouden met de bijzondere kenmerken van een insulaire lidstaat en zijn markt voor goederenvervoer.

---

(1)  Verordening (EG) nr. 1071/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 21 oktober 2009 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels betreffende de voorwaarden waaraan moet zijn voldaan om het beroep van wegvervoerondernemer uit te oefenen en tot intrekking van richtlijn 96/26/EG van de Raad (PB 2009, L 300, blz. 51).

(2)  Verordening (EG) nr. 1072/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 21 oktober 2009 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels voor toegang tot de markt voor internationaal goederenvervoer over de weg (PB 2009, L 300, blz. 72).

(3)  PB 2020, L 249, blz. 17.

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/38 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/38

---

Beroep ingesteld op 26 oktober 2020 — Polen/Parlement en Raad

(Zaak C-553/20)

(2021/C 19/40)

Procestaal: Pools

Partijen

Verzoekende partij: Republiek Polen (vertegenwoordiger: B. Majczyna, gemachtigde)

Verwerende partijen: Europees Parlement, Raad van de Europese Unie

Conclusies

| — | nietigverklaring van artikel 1, punt 6, onder d), van verordening (EU) 2020/1054 van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2020 tot wijziging van verordening (EG) nr. 561/2006 wat betreft de minimumeisen voor maximale dagelijkse en wekelijkse rijtijden, minimumonderbrekingen en dagelijkse en wekelijkse rusttijden, en verordening (EU) nr. 165/2014 wat betreft positionering door middel van tachografen (1); |
| --- | --- |

—

nietigverklaring van artikel 1, punt 6, onder d), van verordening (EU) 2020/1054 van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2020 tot wijziging van verordening (EG) nr. 561/2006 wat betreft de minimumeisen voor maximale dagelijkse en wekelijkse rijtijden, minimumonderbrekingen en dagelijkse en wekelijkse rusttijden, en verordening (EU) nr. 165/2014 wat betreft positionering door middel van tachografen (1);

| — | verwijzing van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie in de kosten. |
| --- | --- |

—

verwijzing van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie in de kosten.

Subsidiair, voor het geval het Hof van Justitie oordeelt dat de bestreden bepaling van verordening 2020/1054 niet zonder inhoudelijke wijziging kan worden gescheiden van de rest van die verordening, verzoekt de Republiek Polen om nietigverklaring van verordening 2020/1054 in haar geheel.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert de Republiek Polen tegen de bestreden bepalingen van verordening 2020/1054 de volgende middelen aan:

| 1) | schending van het evenredigheidsbeginsel (artikel 5, lid 4, VEU) door arbitraire omschrijving van de plaatsen waar bestuurders moeten rusten; |
| --- | --- |

1)

schending van het evenredigheidsbeginsel (artikel 5, lid 4, VEU) door arbitraire omschrijving van de plaatsen waar bestuurders moeten rusten;

| 2) | schending van artikel 91, lid 2, VWEU door vaststelling van maatregelen zonder rekening te houden met de gevolgen ervan voor de levensstandaard en de werkgelegenheid in bepaalde regio’s, en voor de exploitatie van de vervoersfaciliteiten; |
| --- | --- |

2)

schending van artikel 91, lid 2, VWEU door vaststelling van maatregelen zonder rekening te houden met de gevolgen ervan voor de levensstandaard en de werkgelegenheid in bepaalde regio’s, en voor de exploitatie van de vervoersfaciliteiten;

| 3) | schending van artikel 94 VWEU door vaststelling van maatregelen zonder rekening te houden met de economische toestand van de vervoerondernemers; |
| --- | --- |

3)

schending van artikel 94 VWEU door vaststelling van maatregelen zonder rekening te houden met de economische toestand van de vervoerondernemers;

| 4) | schending van het rechtszekerheidsbeginsel door onnauwkeurige formulering van de bepaling op een manier die het niet mogelijk maakt de daaruit voortvloeiende verplichtingen vast te stellen; |
| --- | --- |

4)

schending van het rechtszekerheidsbeginsel door onnauwkeurige formulering van de bepaling op een manier die het niet mogelijk maakt de daaruit voortvloeiende verplichtingen vast te stellen;

| 5) | schending van artikel 11 VWEU en artikel 37 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie door geen rekening te houden met de eisen inzake milieubescherming. |
| --- | --- |

5)

schending van artikel 11 VWEU en artikel 37 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie door geen rekening te houden met de eisen inzake milieubescherming.

De Republiek Polen stelt inzonderheid dat de bestreden bepaling een schending vormt van het evenredigheidsbeginsel. Met betrekking tot de vaststelling van inadequate criteria voor de plaatsen waar bestuurders moeten rusten is de uit verordening nr. 561/2006 voortvloeiende regel geschonden dat de bestuurder tijdens de rusttijd vrijelijk kan beschikken over zijn tijd. Tegelijkertijd zijn wegvervoerondernemingen buitensporige lasten opgelegd die een negatieve invloed hebben niet alleen op de situatie van afzonderlijke ondernemingen, vooral de kleine en middelgrote, en op de markt van vervoersdiensten, maar ook op het milieu. De negatieve gevolgen van de toepassing van de bestreden bepaling zullen vooral gevoeld worden door ondernemers uit landen van buiten het centrum van de Europese Unie. Daarnaast vindt de gekozen oplossing geen objectieve rechtvaardiging in het licht van de situatie van de bestuurders. Zij weerspiegelt evenmin de specifieke aard van de gereguleerde diensten.

---

(1)  PB 2020, L 249, blz. 1.

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/39 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/39

---

Beroep ingesteld op 26 oktober 2020 — Polen/Parlement en Raad

(Zaak C-554/20)

(2021/C 19/41)

Procestaal: Pools

Partijen

Verzoekende partij: Republiek Polen (vertegenwoordiger: B. Majczyna, gemachtigde)

Verwerende partijen: Europees Parlement, Raad van de Europese Unie

Conclusies

| — | nietigverklaring van de volgende bepalingen van verordening (EU) 2020/1055 van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2020 tot wijziging van verordeningen (EG) nr. 1071/2009, (EG) nr. 1072/2009 en (EU) nr. 1024/2012 teneinde ze aan te passen aan ontwikkelingen in de wegvervoersector:






  a) | artikel 1, punt 3, voor zover daarbij lid 1, punten b) en g), worden ingevoegd in artikel 5 van verordening nr. 1071/2009 (1); |
| --- | --- | --- |

—

nietigverklaring van de volgende bepalingen van verordening (EU) 2020/1055 van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2020 tot wijziging van verordeningen (EG) nr. 1071/2009, (EG) nr. 1072/2009 en (EU) nr. 1024/2012 teneinde ze aan te passen aan ontwikkelingen in de wegvervoersector:

a)

artikel 1, punt 3, voor zover daarbij lid 1, punten b) en g), worden ingevoegd in artikel 5 van verordening nr. 1071/2009 (1);

| b) | artikel 2, punt 4, onder a), waarbij lid 2 bis wordt toegevoegd aan artikel 8 van verordening nr. 1072/2009 (2); |
| --- | --- |

b)

artikel 2, punt 4, onder a), waarbij lid 2 bis wordt toegevoegd aan artikel 8 van verordening nr. 1072/2009 (2);

| c) | artikel 2, lid 5, onder b), waarbij lid 7 wordt toegevoegd aan artikel 10 van verordening nr. 1072/2009; |
| --- | --- |

c)

artikel 2, lid 5, onder b), waarbij lid 7 wordt toegevoegd aan artikel 10 van verordening nr. 1072/2009;

| — | verwijzing van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie in de kosten. |
| --- | --- |

—

verwijzing van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie in de kosten.

Subsidiair, voor het geval het Hof van Justitie oordeelt dat de bestreden bepalingen van verordening 2020/1055 niet zonder inhoudelijke wijziging kunnen worden gescheiden van de rest van die verordening, verzoekt de Republiek Polen om nietigverklaring van verordening 2020/1055 in haar geheel.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert de Republiek Polen tegen de bestreden bepalingen van verordening 2020/1055 de volgende middelen aan:

| 1) | Met betrekking tot artikel 1, punt 3, voor zover daarbij lid 1, punt b), wordt ingevoegd in artikel 5 van verordening nr. 1071/2009:






  a) | schending van het evenredigheidsbeginsel (artikel 5, lid 4, VEU), artikel 91, lid 2, VWEU en artikel 94 VWEU door invoering van een verplichting om de voertuigen eenmaal per acht weken terug te doen keren naar een exploitatievestiging; |
| --- | --- | --- |

1)

Met betrekking tot artikel 1, punt 3, voor zover daarbij lid 1, punt b), wordt ingevoegd in artikel 5 van verordening nr. 1071/2009:

a)

schending van het evenredigheidsbeginsel (artikel 5, lid 4, VEU), artikel 91, lid 2, VWEU en artikel 94 VWEU door invoering van een verplichting om de voertuigen eenmaal per acht weken terug te doen keren naar een exploitatievestiging;

| b) | schending van artikel 11 VWEU en artikel 37 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie door geen rekening te houden met de eisen inzake milieubescherming. |
| --- | --- |

b)

schending van artikel 11 VWEU en artikel 37 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie door geen rekening te houden met de eisen inzake milieubescherming.

| 2) | Met betrekking tot artikel 1, punt 3, voor zover daarbij lid 1, punt g), wordt ingevoegd in artikel 5 van verordening nr. 1071/2009:






  a) | schending van het evenredigheidsbeginsel (artikel 5, lid 4, VEU) door invoering van arbitraire eisen met betrekking tot het aantal voertuigen waarover wegvervoerondernemingen moeten beschikken en met betrekking tot de stationering van bestuurders in een exploitatievestiging in de lidstaat van vestiging; |
| --- | --- | --- |

2)

Met betrekking tot artikel 1, punt 3, voor zover daarbij lid 1, punt g), wordt ingevoegd in artikel 5 van verordening nr. 1071/2009:

a)

schending van het evenredigheidsbeginsel (artikel 5, lid 4, VEU) door invoering van arbitraire eisen met betrekking tot het aantal voertuigen waarover wegvervoerondernemingen moeten beschikken en met betrekking tot de stationering van bestuurders in een exploitatievestiging in de lidstaat van vestiging;

| b) | schending van het rechtszekerheidsbeginsel door invoering van onnauwkeurige eisen met betrekking tot het aantal voertuigen waarover wegvervoerondernemingen moeten beschikken en met betrekking tot de stationering van bestuurders in een exploitatievestiging in de lidstaat van vestiging; |
| --- | --- |

b)

schending van het rechtszekerheidsbeginsel door invoering van onnauwkeurige eisen met betrekking tot het aantal voertuigen waarover wegvervoerondernemingen moeten beschikken en met betrekking tot de stationering van bestuurders in een exploitatievestiging in de lidstaat van vestiging;

| c) | schending van artikel 11 VWEU en artikel 37 van het Handvest doordat niet is voldaan aan de eisen inzake milieubescherming. |
| --- | --- |

c)

schending van artikel 11 VWEU en artikel 37 van het Handvest doordat niet is voldaan aan de eisen inzake milieubescherming.

| 3) | Met betrekking tot artikel 2, punt 4, onder a):






  a) | schending van het evenredigheidsbeginsel (artikel 5, lid 4, VEU), artikel 91, lid 2, VWEU en artikel 94 VWEU door invoering van een verplichte onderbreking bij de uitvoering van cabotagewerkzaamheden; |
| --- | --- | --- |

3)

Met betrekking tot artikel 2, punt 4, onder a):

a)

schending van het evenredigheidsbeginsel (artikel 5, lid 4, VEU), artikel 91, lid 2, VWEU en artikel 94 VWEU door invoering van een verplichte onderbreking bij de uitvoering van cabotagewerkzaamheden;

| b) | schending van artikel 11 VWEU en artikel 37 van het Handvest doordat niet is voldaan aan de eisen inzake milieubescherming. |
| --- | --- |

b)

schending van artikel 11 VWEU en artikel 37 van het Handvest doordat niet is voldaan aan de eisen inzake milieubescherming.

| 4) | Met betrekking tot artikel 2, punt 5, onder b):






  a) | schending van het evenredigheidsbeginsel (artikel 5, lid 4, VEU), artikel 91, lid 2, VWEU en artikel 94 VWEU door de lidstaten toe te staan beperkingen in te voeren op de uitvoering van cabotagewerkzaamheden met begin- of eindtrajecten die deel uitmaken van gecombineerd vervoer tussen de lidstaten; |
| --- | --- | --- |

4)

Met betrekking tot artikel 2, punt 5, onder b):

a)

schending van het evenredigheidsbeginsel (artikel 5, lid 4, VEU), artikel 91, lid 2, VWEU en artikel 94 VWEU door de lidstaten toe te staan beperkingen in te voeren op de uitvoering van cabotagewerkzaamheden met begin- of eindtrajecten die deel uitmaken van gecombineerd vervoer tussen de lidstaten;

| b) | schending van artikel 11 VWEU en artikel 37 van het Handvest doordat niet is voldaan aan de eisen inzake milieubescherming.
  De Republiek Polen stelt inzonderheid dat de bestreden bepalingen een schending vormen van het evenredigheidsbeginsel. Met betrekking tot de vaststelling van inadequate criteria voor de beperking van de mogelijkheid om cabotagewerkzaamheden en crosstrade uit te voeren zijn vervoerondernemingen buitensporige lasten opgelegd, die een negatieve invloed hebben niet alleen op de situatie van de afzonderlijke ondernemingen en op de markt van vervoerdiensten, maar ook op het milieu en de werking van de vervoersinfrastructuur.
  De negatieve gevolgen van de toepassing van de bestreden bepalingen zullen vooral gevoeld worden door ondernemers uit landen van buiten het centrum van de Europese Unie. Daarnaast vinden de gekozen oplossingen geen objectieve rechtvaardiging in het licht van de situatie van de bestuurders. Zij weerspiegelen evenmin het specifieke karakter van de gereguleerde diensten. |
| --- | --- |

b)

schending van artikel 11 VWEU en artikel 37 van het Handvest doordat niet is voldaan aan de eisen inzake milieubescherming.

De Republiek Polen stelt inzonderheid dat de bestreden bepalingen een schending vormen van het evenredigheidsbeginsel. Met betrekking tot de vaststelling van inadequate criteria voor de beperking van de mogelijkheid om cabotagewerkzaamheden en crosstrade uit te voeren zijn vervoerondernemingen buitensporige lasten opgelegd, die een negatieve invloed hebben niet alleen op de situatie van de afzonderlijke ondernemingen en op de markt van vervoerdiensten, maar ook op het milieu en de werking van de vervoersinfrastructuur.

De negatieve gevolgen van de toepassing van de bestreden bepalingen zullen vooral gevoeld worden door ondernemers uit landen van buiten het centrum van de Europese Unie. Daarnaast vinden de gekozen oplossingen geen objectieve rechtvaardiging in het licht van de situatie van de bestuurders. Zij weerspiegelen evenmin het specifieke karakter van de gereguleerde diensten.

---

(1)  Verordening (EG) nr. 1071/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 21 oktober 2009 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels betreffende de voorwaarden waaraan moet zijn voldaan om het beroep van wegvervoerondernemer uit te oefenen en tot intrekking van richtlijn 96/26/EG van de Raad (PB 2009, L 300, blz. 51).

(2)  Verordening (EG) nr. 1072/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 21 oktober 2009 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels voor toegang tot de markt voor internationaal goederenvervoer over de weg (PB 2009, L 300, blz. 72).

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/41 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/41

---

Beroep ingesteld op 26 oktober 2020 — Polen/Parlement en Raad

(Zaak C-555/20)

(2021/C 19/42)

Procestaal: Pools

Partijen

Verzoekende partij: Republiek Polen (vertegenwoordiger: B. Majczyna, gemachtigde)

Verwerende partijen: Europees Parlement, Raad van de Europese Unie

Conclusies

| — | nietigverklaring van artikel 1, leden 3, 4, 6 en 7, en artikel 9, lid 1, van richtlijn (EU) 2020/1057 van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2020 tot vaststelling van specifieke regels met betrekking tot richtlijn 96/71/EG en richtlijn 2014/67/EU wat betreft de detachering van bestuurders in de wegvervoersector en tot wijziging van richtlijn 2006/22/EG wat betreft de handhavingsvoorschriften en verordening (EU) nr. 1024/2012 (1); |
| --- | --- |

—

nietigverklaring van artikel 1, leden 3, 4, 6 en 7, en artikel 9, lid 1, van richtlijn (EU) 2020/1057 van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2020 tot vaststelling van specifieke regels met betrekking tot richtlijn 96/71/EG en richtlijn 2014/67/EU wat betreft de detachering van bestuurders in de wegvervoersector en tot wijziging van richtlijn 2006/22/EG wat betreft de handhavingsvoorschriften en verordening (EU) nr. 1024/2012 (1);

| — | verwijzing van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie in de kosten. |
| --- | --- |

—

verwijzing van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie in de kosten.

Subsidiair, voor het geval het Hof van Justitie oordeelt dat de bestreden bepalingen van richtlijn 2020/1057 niet zonder inhoudelijke wijziging kunnen worden gescheiden van de rest van die richtlijn, verzoekt de Republiek Polen om nietigverklaring van deze richtlijn in haar geheel.

Middelen en voornaamste argumenten

De Republiek Polen verzoekt om nietigverklaring van artikel 1, leden 3, 4, 6 en 7, en artikel 9, lid 1, van richtlijn (EU) 2020/1057 van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2020 tot vaststelling van specifieke regels met betrekking tot richtlijn 96/71/EG en richtlijn 2014/67/EU wat betreft de detachering van bestuurders in de wegvervoersector en tot wijziging van richtlijn 2006/22/EG wat betreft de handhavingsvoorschriften en verordening (EU) nr. 1024/2012 (PB 2020, L 249, blz. 49) en om verwijzing van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie in de kosten.

Mocht het Hof van Justitie oordelen dat de bestreden bepalingen van richtlijn (EU) 2020/1057 niet zonder inhoudelijke wijziging kunnen worden gescheiden van de rest van die richtlijn, dan verzoekt de Republiek Polen subsidiair om nietigverklaring van richtlijn (EU) 2020/1057 in haar geheel.

De Republiek Polen voert tegen de bepalingen van artikel 1, leden 1, 3, 4, 6 en 7 van richtlijn 2020/1057 de volgende middelen aan:

| 1) | schending van het evenredigheidsbeginsel (artikel 5, lid 4, VEU) door het vaststellen van inadequate criteria voor de toepassing van de bepalingen van richtlijn 96/71/EG en richtlijn 2014/67/EU op vervoerondernemingen; |
| --- | --- |

1)

schending van het evenredigheidsbeginsel (artikel 5, lid 4, VEU) door het vaststellen van inadequate criteria voor de toepassing van de bepalingen van richtlijn 96/71/EG en richtlijn 2014/67/EU op vervoerondernemingen;

| 2) | schending van artikel 91, lid 2, VWEU door vaststelling van maatregelen zonder rekening te houden met de gevolgen ervan voor de levensstandaard en de werkgelegenheid in bepaalde regio’s, en voor de exploitatie van de vervoersfaciliteiten; |
| --- | --- |

2)

schending van artikel 91, lid 2, VWEU door vaststelling van maatregelen zonder rekening te houden met de gevolgen ervan voor de levensstandaard en de werkgelegenheid in bepaalde regio’s, en voor de exploitatie van de vervoersfaciliteiten;

| 3) | schending van artikel 94 VWEU door vaststelling van maatregelen zonder rekening te houden met de economische toestand van de vervoerondernemers; |
| --- | --- |

3)

schending van artikel 94 VWEU door vaststelling van maatregelen zonder rekening te houden met de economische toestand van de vervoerondernemers;

| 4) | schending van artikel 11 VWEU en artikel 37 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie doordat niet is voldaan aan de eisen van milieubescherming. |
| --- | --- |

4)

schending van artikel 11 VWEU en artikel 37 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie doordat niet is voldaan aan de eisen van milieubescherming.

Tegen artikel 9, lid 1, van richtlijn (EU) 2020/1057 voert de Republiek Polen middelen aan die zijn ontleend aan schending van het evenredigheidsbeginsel (artikel 5, lid 4, VEU), het rechtszekerheidsbeginsel en artikel 94 VWEU wegens een te korte periode voor de omzetting van deze richtlijn.

De Republiek Polen stelt inzonderheid dat de bestreden bepalingen een schending vormen van het evenredigheidsbeginsel. Met betrekking tot de vaststelling van inadequate criteria voor de bepaling op welke bestuurders de bepalingen van de richtlijnen 96/71/EG en 2014/67/EU van toepassing zijn, worden vervoerondernemingen buitensporige lasten opgelegd, die een negatieve invloed hebben niet alleen op de situatie van de afzonderlijke ondernemingen en op de markt van vervoerdiensten, maar ook op het milieu. De negatieve gevolgen van de bestreden bepalingen zullen vooral gevoeld worden door ondernemers uit landen van buiten het centrum van de Europese Unie. Daarnaast vinden de gekozen oplossingen geen objectieve rechtvaardiging in het licht van de situatie van de bestuurders. Zij weerspiegelen evenmin het specifieke karakter van de gereguleerde diensten.

---

(1)  PB 2020, L 249, blz. 49.

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/42 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/42

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Administratīvā rajona tiesa (Letland) op 28 oktober 2020 — SIA “Rodl & Partner”/ Valsts ieņēmumu dienests

(Zaak C-562/20)

(2021/C 19/43)

Procestaal: Lets

Verwijzende rechter

Administratīvā rajona tiesa

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: SIA “Rodl & Partner”

Verwerende partij: Valsts ieņēmumu dienests

Prejudiciële vragen

| 1) | Moet artikel 18, leden 1 en 3, van richtlijn 2015/849 (1), gelezen in samenhang met bijlage III, punt 3, onder b), bij deze richtlijn, aldus worden uitgelegd dat deze bepalingen automatisch verlangen i) dat de aanbieder van externe boekhouddiensten verscherpte cliëntenonderzoeksmaatregelen toepast wegens het feit dat de cliënt een niet-gouvernementele organisatie is en de persoon die door de cliënt is gemachtigd en die bij hem in dienst is, staatsburger is van een derde land met een hoog corruptierisico — in casu de Russische Federatie — en een verblijfsvergunning voor Letland heeft, en ii) dat die cliënt wordt aangemerkt als een cliënt die een hoger risico vertegenwoordigt? |
| --- | --- |

1)

Moet artikel 18, leden 1 en 3, van richtlijn 2015/849 (1), gelezen in samenhang met bijlage III, punt 3, onder b), bij deze richtlijn, aldus worden uitgelegd dat deze bepalingen automatisch verlangen i) dat de aanbieder van externe boekhouddiensten verscherpte cliëntenonderzoeksmaatregelen toepast wegens het feit dat de cliënt een niet-gouvernementele organisatie is en de persoon die door de cliënt is gemachtigd en die bij hem in dienst is, staatsburger is van een derde land met een hoog corruptierisico — in casu de Russische Federatie — en een verblijfsvergunning voor Letland heeft, en ii) dat die cliënt wordt aangemerkt als een cliënt die een hoger risico vertegenwoordigt?

| 2) | Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord, kan de bovenstaande uitlegging van artikel 18, leden 1 en 3, van richtlijn 2015/849 dan als evenredig en derhalve in overeenstemming met artikel 5, lid 4, eerste alinea, van het Verdrag betreffende de Europese Unie worden beschouwd? |
| --- | --- |

2)

Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord, kan de bovenstaande uitlegging van artikel 18, leden 1 en 3, van richtlijn 2015/849 dan als evenredig en derhalve in overeenstemming met artikel 5, lid 4, eerste alinea, van het Verdrag betreffende de Europese Unie worden beschouwd?

| 3) | Moet artikel 18 van richtlijn 2015/849, gelezen in samenhang met bijlage III, punt 3, onder b), bij deze richtlijn, aldus worden uitgelegd dat het een automatische verplichting inhoudt om verscherpte cliëntenonderzoeksmaatregelen toe te passen in alle gevallen waarin een handelspartner van de cliënt, maar niet de cliënt zelf, op enigerlei wijze banden heeft met een derde land met een hoog corruptieniveau, in casu de Russische Federatie? |
| --- | --- |

3)

Moet artikel 18 van richtlijn 2015/849, gelezen in samenhang met bijlage III, punt 3, onder b), bij deze richtlijn, aldus worden uitgelegd dat het een automatische verplichting inhoudt om verscherpte cliëntenonderzoeksmaatregelen toe te passen in alle gevallen waarin een handelspartner van de cliënt, maar niet de cliënt zelf, op enigerlei wijze banden heeft met een derde land met een hoog corruptieniveau, in casu de Russische Federatie?

| 4) | Moet artikel 13, lid 1, onder c) en d), van richtlijn 2015/849 aldus worden uitgelegd dat de meldingsplichtige entiteit, bij het toepassen van cliëntenonderzoeksmaatregelen, bij de cliënt een afschrift van de tussen deze laatste en een derde gesloten overeenkomst moet opvragen en dat het onderzoek van die overeenkomst in situ derhalve als onvoldoende moet worden beschouwd? |
| --- | --- |

4)

Moet artikel 13, lid 1, onder c) en d), van richtlijn 2015/849 aldus worden uitgelegd dat de meldingsplichtige entiteit, bij het toepassen van cliëntenonderzoeksmaatregelen, bij de cliënt een afschrift van de tussen deze laatste en een derde gesloten overeenkomst moet opvragen en dat het onderzoek van die overeenkomst in situ derhalve als onvoldoende moet worden beschouwd?

| 5) | Moet artikel 14, lid 5, van richtlijn 2015/849 aldus worden uitgelegd dat de meldingsplichtige entiteit cliëntenonderzoeksmaatregelen moet toepassen ten aanzien van bestaande zakelijke cliënten, ook wanneer geen significante wijziging in de omstandigheden van de cliënt kan worden vastgesteld en de door de bevoegde autoriteit van de lidstaten gestelde termijn voor nieuwe monitoringmaatregelen nog niet is verstreken, en dat deze verplichting alleen geldt met betrekking tot cliënten die zijn aangemerkt als cliënten die een hoog risico vertegenwoordigen? |
| --- | --- |

5)

Moet artikel 14, lid 5, van richtlijn 2015/849 aldus worden uitgelegd dat de meldingsplichtige entiteit cliëntenonderzoeksmaatregelen moet toepassen ten aanzien van bestaande zakelijke cliënten, ook wanneer geen significante wijziging in de omstandigheden van de cliënt kan worden vastgesteld en de door de bevoegde autoriteit van de lidstaten gestelde termijn voor nieuwe monitoringmaatregelen nog niet is verstreken, en dat deze verplichting alleen geldt met betrekking tot cliënten die zijn aangemerkt als cliënten die een hoog risico vertegenwoordigen?

| 6) | Moet artikel 60, leden 1 en 2, van richtlijn 2015/849 aldus worden uitgelegd dat de bevoegde autoriteit bij de bekendmaking van informatie over een besluit waarbij wegens inbreuk op de nationale bepalingen ter omzetting van deze richtlijn een administratieve sanctie of maatregel wordt opgelegd en waartegen geen beroep mogelijk is, verplicht is om ervoor te zorgen dat de bekendgemaakte informatie precies overeenstemt met de in het besluit vermelde informatie? |
| --- | --- |

6)

Moet artikel 60, leden 1 en 2, van richtlijn 2015/849 aldus worden uitgelegd dat de bevoegde autoriteit bij de bekendmaking van informatie over een besluit waarbij wegens inbreuk op de nationale bepalingen ter omzetting van deze richtlijn een administratieve sanctie of maatregel wordt opgelegd en waartegen geen beroep mogelijk is, verplicht is om ervoor te zorgen dat de bekendgemaakte informatie precies overeenstemt met de in het besluit vermelde informatie?

---

(1)  Richtlijn (EU) 2015/849 van het Europees Parlement en de Raad van 20 mei 2015 inzake de voorkoming van het gebruik van het financiële stelsel voor het witwassen van geld of terrorismefinanciering, tot wijziging van verordening (EU) nr. 648/2012 van het Europees Parlement en de Raad en tot intrekking van richtlijn 2005/60/EG van het Europees Parlement en de Raad en richtlijn 2006/70/EG van de Commissie (PB 2015, L 141, blz. 73).

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/43 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/43

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supreme Court (Ierland) op 21 oktober 2020 — PF, MF/ Minister for Agriculture Food and the Marine, Sea Fisheries Protection Authority

(Zaak C-564/20)

(2021/C 19/44)

Procestaal: Engels

Verwijzende rechter

Supreme Court

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: PF, MF

Verwerende partijen: Minister for Agriculture Food and the Marine, Sea Fisheries Protection Authority

Prejudiciële vragen

| 1) | Moet de enige controleautoriteit van een lidstaat zich bij haar overeenkomstig artikel 33, lid 2, onder a), en artikel 34 van de controleverordening (1) aan de Europese Commissie verstrekte kennisgevingen en verklaringen beperken tot het meedelen van de door de vissers overeenkomstig de artikelen 14 en 15 van deze verordening in het logboek genoteerde vangstgegevens voor bepaalde visgronden, wanneer zij goede redenen heeft om aan te nemen dat de geregistreerde gegevens geenszins betrouwbaar zijn, of mag zij redelijke, wetenschappelijk onderbouwde methoden gebruiken om de geregistreerde gegevens te behandelen en te certificeren zodat nauwkeurigere vangstcijfers worden verkregen voor kennisgeving aan de Europese Commissie? |
| --- | --- |

1)

Moet de enige controleautoriteit van een lidstaat zich bij haar overeenkomstig artikel 33, lid 2, onder a), en artikel 34 van de controleverordening (1) aan de Europese Commissie verstrekte kennisgevingen en verklaringen beperken tot het meedelen van de door de vissers overeenkomstig de artikelen 14 en 15 van deze verordening in het logboek genoteerde vangstgegevens voor bepaalde visgronden, wanneer zij goede redenen heeft om aan te nemen dat de geregistreerde gegevens geenszins betrouwbaar zijn, of mag zij redelijke, wetenschappelijk onderbouwde methoden gebruiken om de geregistreerde gegevens te behandelen en te certificeren zodat nauwkeurigere vangstcijfers worden verkregen voor kennisgeving aan de Europese Commissie?

| 2) | Kan de Autoriteit, wanneer zij dit op redelijke gronden wenst, rechtmatig gebruikmaken van andere gegevensstromen zoals visvergunningen, vismachtigingen, gegevens van het volgsysteem voor vaartuigen, aangiften van aanlanding, verkoopdocumenten en vervoersdocumenten? |
| --- | --- |

2)

Kan de Autoriteit, wanneer zij dit op redelijke gronden wenst, rechtmatig gebruikmaken van andere gegevensstromen zoals visvergunningen, vismachtigingen, gegevens van het volgsysteem voor vaartuigen, aangiften van aanlanding, verkoopdocumenten en vervoersdocumenten?

---

(1)  Verordening (EG) nr. 1224/2009 van de Raad van 20 november 2009 tot vaststelling van een communautaire controleregeling die de naleving van de regels van het gemeenschappelijk visserijbeleid moet garanderen, tot wijziging van verordeningen (EG) nr. 847/96, (EG) nr. 2371/2002, (EG) nr. 811/2004, (EG) nr. 768/2005, (EG) nr. 2115/2005, (EG) nr. 2166/2005, (EG) nr. 388/2006, (EG) nr. 509/2007, (EG) nr. 676/2007, (EG) nr. 1098/2007, (EG) nr. 1300/2008, (EG) nr. 1342/2008 en tot intrekking van verordeningen (EEG) nr. 2847/93, (EG) nr. 1627/94 en (EG) nr. 1966/2006 (PB 2009, L 343, blz. 1).

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/44 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/44

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Köln (Duitsland) op 29 oktober 2020 — DS / Deutsche Lufthansa AG

(Zaak C-565/20)

(2021/C 19/45)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Landgericht Köln

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: DS

Verwerende partij: Deutsche Lufthansa AG

Prejudiciële vraag

Vormt een staking van het eigen personeel van een luchtvaartmaatschappij ten gevolge van een oproep van een vakbond een buitengewone omstandigheid in de zin van artikel 5, lid 3, van verordening (EG) nr. 261/2004 (1)?

---

(1)  Verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91 (PB 2004, L 46, blz. 1).

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/44 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/44

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Općinski građanski sud u Zagrebu (Kroatië) op 29 oktober 2020 — A.H./Zagrebačka banka

(Zaak C-567/20)

(2021/C 19/46)

Procestaal: Kroatisch

Verwijzende rechter

Općinski građanski sud u Zagrebu

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: A.H.

Verwerende partij: Zagrebačka banka d.d.

Prejudiciële vragen

| 1) | Moet artikel 6, lid 1, van richtlijn 93/13 (1) betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten, zoals uitgelegd in de rechtspraak van het Hof en met name in de zaak Dunai, C-118/17, aldus worden uitgelegd dat een consument als gevolg van de interventie van de wetgever in de betrekkingen tussen die consument (die kredietnemer is) en een bank niet het recht kan worden ontzegd om de bedingen van de oorspronkelijke overeenkomst of van de op basis van de wet gesloten aanvullende overeenkomst daarbij voor de rechter aan te vechten, om aldus uitvoering te geven aan het recht op terugbetaling van alle voordelen die door de bank ten onrechte en ten nadele van de consument zijn verworven als gevolg van de toepassing van oneerlijke contractuele bedingen, indien de consument op basis van de interventie van de wetgever vrijwillig heeft ingestemd met een wijziging van de oorspronkelijke contractuele relatie op basis van de aan de banken opgelegde wettelijke verplichting om aan de consument een dergelijke mogelijkheid te bieden, en dit niet rechtstreeks krachtens een interventiewet is geschied, zoals het geval was in de zaak Dunai? |
| --- | --- |

1)

Moet artikel 6, lid 1, van richtlijn 93/13 (1) betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten, zoals uitgelegd in de rechtspraak van het Hof en met name in de zaak Dunai, C-118/17, aldus worden uitgelegd dat een consument als gevolg van de interventie van de wetgever in de betrekkingen tussen die consument (die kredietnemer is) en een bank niet het recht kan worden ontzegd om de bedingen van de oorspronkelijke overeenkomst of van de op basis van de wet gesloten aanvullende overeenkomst daarbij voor de rechter aan te vechten, om aldus uitvoering te geven aan het recht op terugbetaling van alle voordelen die door de bank ten onrechte en ten nadele van de consument zijn verworven als gevolg van de toepassing van oneerlijke contractuele bedingen, indien de consument op basis van de interventie van de wetgever vrijwillig heeft ingestemd met een wijziging van de oorspronkelijke contractuele relatie op basis van de aan de banken opgelegde wettelijke verplichting om aan de consument een dergelijke mogelijkheid te bieden, en dit niet rechtstreeks krachtens een interventiewet is geschied, zoals het geval was in de zaak Dunai?

| 2) | Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord: is een nationale rechterlijke instantie die uitspraak doet in een procedure tussen twee partijen, namelijk tussen een kredietnemer en een bank, en die de nationale bepalingen van de Zakon o izmjeni i dopunama Zakona o potrošačkom kreditiranju (wet tot wijziging en aanvulling van de wet op het consumentenkrediet) — in navolging van de uitlegging daarvan door de Vrhovni sud (hoogste rechter in burgerlijke en strafzaken, Kroatië) — niet kan uitleggen in overeenstemming met de vereisten van richtlijn 93/13, gerechtigd en/of verplicht om deze nationale wet, in overeenstemming met de uitlegging daarvan door de Vrhovni sud, buiten toepassing te laten krachtens deze richtlijn en de artikelen 38 en 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie? |
| --- | --- |

2)

Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord: is een nationale rechterlijke instantie die uitspraak doet in een procedure tussen twee partijen, namelijk tussen een kredietnemer en een bank, en die de nationale bepalingen van de Zakon o izmjeni i dopunama Zakona o potrošačkom kreditiranju (wet tot wijziging en aanvulling van de wet op het consumentenkrediet) — in navolging van de uitlegging daarvan door de Vrhovni sud (hoogste rechter in burgerlijke en strafzaken, Kroatië) — niet kan uitleggen in overeenstemming met de vereisten van richtlijn 93/13, gerechtigd en/of verplicht om deze nationale wet, in overeenstemming met de uitlegging daarvan door de Vrhovni sud, buiten toepassing te laten krachtens deze richtlijn en de artikelen 38 en 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie?

---

(1)  Richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (PB 1993, L 95, blz. 29).

---

Gerecht

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/46 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/46

---

Arrest van het Gerecht van 18 november 2020 — Aquind/ACER

(Zaak T-375/18) (1)

(“Energie - Artikel 17 van verordening (EG) nr. 714/2009 - Besluit van ACER houdende afwijzing van een verzoek om vrijstelling voor nieuwe elektriciteitsinterconnecties - Beroep bij de raad van beroep van ACER - Grondigheid van de toetsing”)

(2021/C 19/47)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Aquind Ltd (Wallsend, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordigers: S. Goldberg, C. Davis, solicitors en E. White, advocaat)

Verwerende partij: Agentschap van de Europese Unie voor de samenwerking tussen energieregulators (vertegenwoordigers: P. Martinet, E. Tremmel, C. Gence-Creux en A. Hofstadter, gemachtigden)

Voorwerp

Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van beslissing A-001-2018 van de raad van beroep van ACER van 17 oktober 2018 houdende bevestiging van besluit nr. 05/2018 van ACER van 19 juni 2018 tot afwijzing van een verzoek om vrijstelling voor een interconnectie tussen de elektriciteitstransmissienetten van het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk, alsook tot nietigverklaring van dat besluit van ACER.

Dictum

| 1) | Beslissing A-001-2018 van de raad van beroep van het Agentschap van de Europese Unie voor de samenwerking tussen energieregulators (ACER) van 17 oktober 2018 wordt nietig verklaard. |
| --- | --- |

1)

Beslissing A-001-2018 van de raad van beroep van het Agentschap van de Europese Unie voor de samenwerking tussen energieregulators (ACER) van 17 oktober 2018 wordt nietig verklaard.

| 2) | Het beroep wordt verworpen voor het overige. |
| --- | --- |

2)

Het beroep wordt verworpen voor het overige.

| 3) | ACER draagt zijn eigen kosten alsmede die van Aquind Ltd. |
| --- | --- |

3)

ACER draagt zijn eigen kosten alsmede die van Aquind Ltd.

---

(1)  PB C 103 van 18.3.2019.

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/46 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/46

---

Arrest van het Gerecht van 18 november 2020 — Topcart/EUIPO — Carl International (TC CARL)

(Zaak T-377/19) (1)

(“Uniemerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor Uniewoordmerk TC CARL - Ouder nationaal beeldmerk CARL TOUCH - Relatieve weigeringsgrond - Verwarringsgevaar - Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001]”)

(2021/C 19/48)

Procestaal: Duits

Partijen

Verzoekende partij: Topcart GmbH (Wiesbaden, Duitsland) (vertegenwoordiger: M. Hoffmann, advocaat)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: D. Walicka, gemachtigde)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniënte voor het Gerecht: Carl International (Limonest, Frankrijk) (vertegenwoordiger: B. Müller, advocaat)

Voorwerp

Beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 2 april 2019 (zaak R 1826/2018-2) inzake een oppositieprocedure tussen Carl International en Topcart

Dictum

| 1) | Het beroep wordt verworpen. |
| --- | --- |

1)

Het beroep wordt verworpen.

| 2) | Topcart GmbH wordt verwezen in de kosten. |
| --- | --- |

2)

Topcart GmbH wordt verwezen in de kosten.

---

(1)  PB C 270 van 12.8.2019.

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/47 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/47

---

Arrest van het Gerecht van 18 november 2020 — Topcart/EUIPO — Carl International (TC CARL)

(Zaak T-378/19) (1)

(“Uniemerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor Uniewoordmerk TC CARL - Ouder nationaal beeldmerk CARL TOUCH - Relatieve weigeringsgrond - Verwarringsgevaar - Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001]”)

(2021/C 19/49)

Procestaal: Duits

Partijen

Verzoekende partij: Topcart GmbH (Wiesbaden, Duitsland) (vertegenwoordiger: M. Hoffmann, advocaat)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: D. Walicka, gemachtigde)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniënte voor het Gerecht: Carl International (Limonest, Frankrijk) (vertegenwoordiger: B. Müller, advocaat)

Voorwerp

Beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 2 april 2019 (zaak R 1617/2018-2) inzake een oppositieprocedure tussen Carl International en Topcart

Dictum

| 1) | Het beroep wordt verworpen. |
| --- | --- |

1)

Het beroep wordt verworpen.

| 2) | Topcart GmbH wordt verwezen in de kosten. |
| --- | --- |

2)

Topcart GmbH wordt verwezen in de kosten.

---

(1)  PB C 270 van 12.8.2019.

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/48 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/48

---

Arrest van het Gerecht van 18 november 2020 — LG Electronics/EUIPO — Staszewski (K7)

(Zaak T-21/20) (1)

(“Uniemerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor Uniewoordmerk K7 - Ouder Uniewoordmerk k7 - Relatieve weigeringsgrond - Verwarringsgevaar - Soortgelijke waren - Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001”)

(2021/C 19/50)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: LG Electronics, Inc. (Seoel, Zuid-Korea) (vertegenwoordiger: R. Schiffer, advocaat)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: A. Folliard-Monguiral en V. Ruzek, gemachtigden)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniënte voor het Gerecht: Miłosz Staszewski (Wrocław, Polen) (vertegenwoordiger: E. Gryc-Zerych, advocaat)

Voorwerp

Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 31 oktober 2019 (zaak R 401/2019-1) inzake een oppositieprocedure tussen M. Staszewski en LG Electronics

Dictum

| 1) | Het beroep wordt verworpen. |
| --- | --- |

1)

Het beroep wordt verworpen.

| 2) | LG Electronics wordt verwezen in de kosten. |
| --- | --- |

2)

LG Electronics wordt verwezen in de kosten.

---

(1)  PB C 68 van 2.3.2020.

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/48 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/48

---

Beschikking van het Gerecht van 13 november 2020 — UG/Commissie

(Zaak T-571/17) (1)

(“Openbare dienst - Arbeidscontractanten - Overeenkomst voor onbepaalde tijd - Artikel 47, onder c), i), RAP - Beëindiging met eerbiediging van de opzegtermijn - Overeenkomst over het bedrag van de schadevergoeding - Afdoening zonder beslissing”)

(2021/C 19/51)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: UG (vertegenwoordigers: M. Richard en P. Junqueira de Oliveira, advocaten)

Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: L. Radu Bouyon en B. Mongin, gemachtigden)

Voorwerp

Verzoek krachtens artikel 270 VWEU, ten eerste tot nietigverklaring van het besluit van 17 oktober 2016 waarbij het Bureau voor infrastructuur en logistiek te Luxemburg (OIL) van de Commissie verzoeksters aanstellingsovereenkomst op basis van artikel 47, onder c), i) van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden van de Europese Unie met ingang van 20 augustus 2017 heeft beëindigd, en ten tweede tot vergoeding van de materiële schade die zij als gevolg van dit besluit zou hebben geleden en van de immateriële schade zij zou hebben geleden als gevolg van de vernederende behandelingen in verband met haar vakbondsactiviteit en haar ouderschapsverlof

Dictum

| 1) | Er behoeft geen uitspraak meer te worden gedaan over de financiële vergoeding in verband met het besluit van het Bureau voor infrastructuur en logistiek te Luxemburg (OIL) van de Europese Commissie van 17 oktober 2016 om de aanstellingsovereenkomst van UG te beëindigen. |
| --- | --- |

1)

Er behoeft geen uitspraak meer te worden gedaan over de financiële vergoeding in verband met het besluit van het Bureau voor infrastructuur en logistiek te Luxemburg (OIL) van de Europese Commissie van 17 oktober 2016 om de aanstellingsovereenkomst van UG te beëindigen.

| 2) | De Commissie draagt haar eigen kosten en de helft van de kosten van UG. UG draagt de helft van haar eigen kosten. |
| --- | --- |

2)

De Commissie draagt haar eigen kosten en de helft van de kosten van UG. UG draagt de helft van haar eigen kosten.

---

(1)  PB C 357 van 23.10.2017.

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/49 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/49

---

Beschikking van het Gerecht van 30 oktober 2020 — Gáspár/Commissie

(Zaak T-827/19) (1)

(“Beroep tot nietigverklaring - Openbare dienst - Overdracht van nationale pensioenrechten - Klacht ingediend na het verstrijken van de termijn van drie maanden van artikel 90, lid 2, van het Statuut - Geen verschoonbare dwaling - Kennelijke niet-ontvankelijkheid”)

(2021/C 19/52)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij(en): Norbert Gáspár (Mensdorf, Luxemburg) (vertegenwoordiger: R. Wardyn, advocaat)

Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: B. Mongin en M. Brauhoff, gemachtigden)

Voorwerp

Verzoek krachtens artikel 270 VWEU tot nietigverklaring van het besluit van het Bureau voor het beheer en de afwikkeling van de individuele rechten (PMO) van de Commissie van 23 mei 2018 betreffende de overdracht, aan de pensioenregeling van de instellingen van de Europese Unie, van de pensioenrechten die verzoeker vóór zijn indiensttreding bij de Unie heeft verworven

Dictum

| 1) | Het beroep wordt kennelijk niet-ontvankelijk verklaard. |
| --- | --- |

1)

Het beroep wordt kennelijk niet-ontvankelijk verklaard.

| 2) | Norbert Gáspár wordt verwezen in de kosten. |
| --- | --- |

2)

Norbert Gáspár wordt verwezen in de kosten.

---

(1)  PB C 61 van 24. 2. 2020.

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/49 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/49

---

Beschikking van het Gerecht van 19 november 2020 — Buxadé Villalba e.a./Parlement

(Zaak T-32/20) (1)

(“Beroep tot nietigverklaring - Institutioneel recht - Parlementslid - Handeling waarbij het Parlement akte neemt van de verkiezing tot lid van het Europees Parlement van twee verkozen Spanjaarden - Procesbevoegdheid van drie andere leden van het Europees Parlement - Niet rechtstreeks geraakt - Verzoek dat ertoe strekt een declaratoir arrest te verkrijgen - Beroep dat ten dele niet-ontvankelijk is en ten dele is ingesteld bij een rechterlijke instantie die kennelijk onbevoegd is om ervan kennis te nemen”)

(2021/C 19/53)

Procestaal: Spaans

Partijen

Verzoekende partijen: Jorge Buxadé Villalba (Madrid, Spanje), María Esperanza Araceli Aguilar Pinar (Madrid), Hermann Tertsch Del Valle-Lersundi (Madrid) (vertegenwoordiger: M. Castro Fuertes, advocaat)

Verwerende partij: Europees Parlement (vertegenwoordigers: N. Görlitz en C. Burgos, gemachtigden)

Voorwerp

Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van de handeling waarbij het Parlement akte neemt van de verkiezing tot lid van het Europees Parlement van Carles Puigdemont i Casamajó en Antoni Comín i Olivere, zoals verkondigd door de voorzitter van het Parlement tijdens de plenaire vergadering van 13 januari 2020

Dictum

| 1) | Het beroep wordt gedeeltelijk niet-ontvankelijk verklaard en gedeeltelijk verworpen als zijnde ingesteld bij een rechterlijke instantie die kennelijk onbevoegd is om ervan kennis te nemen. |
| --- | --- |

1)

Het beroep wordt gedeeltelijk niet-ontvankelijk verklaard en gedeeltelijk verworpen als zijnde ingesteld bij een rechterlijke instantie die kennelijk onbevoegd is om ervan kennis te nemen.

| 2) | Op de verzoeken tot interventie die zijn ingediend door het Koninkrijk Spanje, Carles Puigdemont i Casamajó en Antoni Comín i Oliveres hoeft geen uitspraak meer te worden gedaan. |
| --- | --- |

2)

Op de verzoeken tot interventie die zijn ingediend door het Koninkrijk Spanje, Carles Puigdemont i Casamajó en Antoni Comín i Oliveres hoeft geen uitspraak meer te worden gedaan.

| 3) | Jorge Buxadé Villalba, Hermann Tertsch Del Valle-Lersundi en María Esperanza Araceli Aguilar Pinar worden verwezen in hun eigen kosten en in die van het Europees Parlement. |
| --- | --- |

3)

Jorge Buxadé Villalba, Hermann Tertsch Del Valle-Lersundi en María Esperanza Araceli Aguilar Pinar worden verwezen in hun eigen kosten en in die van het Europees Parlement.

| 4) | Het Koninkrijk Spanje, Carles Puigdemont i Casamajó en Antoni Comín i Oliveres dragen de kosten van hun respectieve verzoeken tot interventie. |
| --- | --- |

4)

Het Koninkrijk Spanje, Carles Puigdemont i Casamajó en Antoni Comín i Oliveres dragen de kosten van hun respectieve verzoeken tot interventie.

---

(1)  PB C 77 van 9.3.2020.

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/50 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/50

---

Beschikking van het Gerecht van 29 oktober 2020 — Isopix/Parlement

(Zaak T-163/20) (1)

(“Beroep tot nietigverklaring en tot schadevergoeding - Overheidsopdrachten voor diensten - Aanbestedingsprocedure - Verlening van fotografiediensten - Afwijzing van de offerte van een inschrijver en gunning van de opdracht aan een andere inschrijver - Nietigverklaring van de aanbestedingsprocedure - Geding ten dele zonder voorwerp geraakt - Gedeeltelijke afdoening zonder beslissing - Bevel - Beroep ten dele ingesteld bij een rechterlijke instantie die kennelijk onbevoegd is om ervan kennis te nemen”)

(2021/C 19/54)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Isopix SA (Elsene, België) (vertegenwoordigers: P. Van den Bulck en J. Fahner, advocaten)

Verwerende partij: Europees Parlement (vertegenwoordigers: K. Wójcik en E. Taneva, gemachtigden)

Voorwerp

Ten eerste, verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van het besluit van het Parlement van 24 maart 2020 waarbij verzoeksters offerte in het kader van aanbesteding COMM/DG/AWD/2019/854, met als benaming “Verlening van fotografiediensten — Fotografische verslaglegging van het actuele nieuws over en de institutionele activiteiten van het Europees Parlement”, is afgewezen en haar is meegedeeld dat de opdracht aan een andere inschrijver was gegund, en van de brief van het Parlement van 17 april 2020 waarbij haar is meegedeeld dat haar offerte voor overheidsopdracht COMM/DG/AWD/2019/854 was afgewezen omdat deze niet voldeed aan de selectiecriteria met betrekking tot de financiële en economische draagkracht, en, ten tweede, primair een verzoek krachtens artikel 266 VWEU om het Parlement te gelasten de offertes opnieuw te beoordelen en, subsidiair, een verzoek krachtens artikel 268 VWEU strekkende tot vergoeding van de schade die verzoekster stelt te hebben geleden

Dictum

| 1) | Op het beroep hoeft niet meer te worden beslist voor zover het strekt tot nietigverklaring van het besluit van het Europees Parlement van 24 maart 2020 waarbij de offerte van Isopix SA in het kader van aanbesteding COMM/DG/AWD/2019/854, met als benaming “Verlening van fotografiediensten — Fotografische verslaglegging van het actuele nieuws over en de institutionele activiteiten van het Europees Parlement”, is afgewezen en haar is meegedeeld dat de opdracht aan een andere inschrijver was gegund, en van de brief van het Parlement van 17 april 2020 waarbij haar is meegedeeld dat haar offerte voor overheidsopdracht COMM/DG/AWD/2019/854 was afgewezen omdat deze niet voldeed aan de selectiecriteria met betrekking tot de financiële en economische draagkracht. |
| --- | --- |

1)

Op het beroep hoeft niet meer te worden beslist voor zover het strekt tot nietigverklaring van het besluit van het Europees Parlement van 24 maart 2020 waarbij de offerte van Isopix SA in het kader van aanbesteding COMM/DG/AWD/2019/854, met als benaming “Verlening van fotografiediensten — Fotografische verslaglegging van het actuele nieuws over en de institutionele activiteiten van het Europees Parlement”, is afgewezen en haar is meegedeeld dat de opdracht aan een andere inschrijver was gegund, en van de brief van het Parlement van 17 april 2020 waarbij haar is meegedeeld dat haar offerte voor overheidsopdracht COMM/DG/AWD/2019/854 was afgewezen omdat deze niet voldeed aan de selectiecriteria met betrekking tot de financiële en economische draagkracht.

| 2) | Het beroep wordt verworpen voor het overige als zijnde ingesteld bij een rechterlijke instantie die kennelijk onbevoegd is om ervan kennis te nemen. |
| --- | --- |

2)

Het beroep wordt verworpen voor het overige als zijnde ingesteld bij een rechterlijke instantie die kennelijk onbevoegd is om ervan kennis te nemen.

| 3) | Het Parlement wordt verwezen in de kosten, met inbegrip van de kosten van de procedures in kort geding. |
| --- | --- |

3)

Het Parlement wordt verwezen in de kosten, met inbegrip van de kosten van de procedures in kort geding.

---

(1)  PB C 191 van 8.6.2020.

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/51 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/51

---

Beschikking van het Gerecht van 17 november 2020 — González Calvet/GAR

(Zaak T-257/20) (1)

(“Beroep tot nietigverklaring - Economisch en monetair beleid - Gemeenschappelijk afwikkelingsmechanisme voor kredietinstellingen en bepaalde beleggingsondernemingen (GAM) - Besluit waarbij wordt geweigerd om aan de betrokken aandeelhouders en schuldeisers een financiële vergoeding toe te kennen - Niet-inachtneming van vormvoorschriften - Artikel 76, onder d), van het Reglement voor de procesvoering - Kennelijke niet-ontvankelijkheid”)

(2021/C 19/55)

Procestaal: Spaans

Partijen

Verzoekende partijen: Ramón González Calvet (Barcelona, Spanje) en Joan González Calvet (Barcelona) (vertegenwoordiger: P. Molina Bosch, advocaat)

Verwerende partij: Gemeenschappelijke afwikkelingsraad (vertegenwoordigers: S. Branca, J. King, L. Forestier en E. Muratori, gemachtigden, bijgestaan door H.-G. Kamann, F. Louis, V. Del Pozo Espinosa De Los Monteros en L. Hesse, advocaten)

Voorwerp

Verzoek op grond van artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van besluit SRB/EES/2020/52 van 17 maart 2020 van de GAR ter vaststelling of er schadevergoeding dient te worden toegekend aan de aandeelhouders en schuldeisers die betrokken zijn bij de afwikkelingsmaatregel ten aanzien van Banco Popular Español, SA.

Dictum

| 1) | Het beroep wordt kennelijk niet-ontvankelijk verklaard. |
| --- | --- |

1)

Het beroep wordt kennelijk niet-ontvankelijk verklaard.

| 2) | Op het verzoek tot interventie van het Koninkrijk Spanje hoeft niet meer te worden beslist. |
| --- | --- |

2)

Op het verzoek tot interventie van het Koninkrijk Spanje hoeft niet meer te worden beslist.

| 3) | Ramón González Calvet en Joan González Calvet dragen hun eigen kosten en die van de gemeenschappelijke afwikkelingsraad (GAR), met uitzondering van de kosten betreffende het verzoek tot interventie van het Koninkrijk Spanje. |
| --- | --- |

3)

Ramón González Calvet en Joan González Calvet dragen hun eigen kosten en die van de gemeenschappelijke afwikkelingsraad (GAR), met uitzondering van de kosten betreffende het verzoek tot interventie van het Koninkrijk Spanje.

| 4) | Ramón en Joan González Calvet, de GAR en het Koninkrijk Spanje dragen elk hun eigen kosten betreffende het verzoek tot interventie van het Koninkrijk Spanje. |
| --- | --- |

4)

Ramón en Joan González Calvet, de GAR en het Koninkrijk Spanje dragen elk hun eigen kosten betreffende het verzoek tot interventie van het Koninkrijk Spanje.

---

(1)  PB C 209 van 22.6.2020.

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/52 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/52

---

Beschikking van het Gerecht van 5 november 2020 — Moloko Beverage/EUIPO — Nexus Liquids (moloko)

(Zaak T-383/20) (1)

(“Uniemerk - Nietigheidsprocedure - Intrekking van de vordering tot nietigverklaring - Afdoening zonder beslissing”)

(2021/C 19/56)

Procestaal: Duits

Partijen

Verzoekende partij: Moloko Beverage GmbH (Göppingen, Duitsland) (vertegenwoordiger: D. Wieland, advocaat)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: D. Walicka, gemachtigde)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniënte voor het Gerecht: Nexus Liquids GmbH (Bad Salzuflen, Duitsland) (vertegenwoordiger: F. Schembecker, advocaat)

Voorwerp

Beroep tegen de beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 18 maart 2020 (zaak R 1485/2019-5) inzake een nietigheidsprocedure tussen Nexus Liquids en Moloko Beverage

Dictum

| 1) | Op het beroep hoeft niet meer te worden beslist. |
| --- | --- |

1)

Op het beroep hoeft niet meer te worden beslist.

| 2) | Moloko Beverage GmbH en Nexus Liquids GmbH worden verwezen in hun eigen kosten en elk in de helft van de kosten van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO). |
| --- | --- |

2)

Moloko Beverage GmbH en Nexus Liquids GmbH worden verwezen in hun eigen kosten en elk in de helft van de kosten van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO).

---

(1)  PB C 262 van 10.8.2020.

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/52 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/52

---

Beschikking van de president van het Gerecht van 29 oktober 2020 — Facebook Ireland/Commissie

(Zaak T-451/20 R)

(“Kort geding - Mededinging - Verzoek om inlichtingen - Artikel 18, lid 3, van verordening (EG) nr. 1/2003 - Verzoek om voorlopige maatregelen - Spoedeisendheid - Fumus boni juris - Belangenafweging”)

(2021/C 19/57)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Facebook Ireland Ltd (Dublin, Ierland) (vertegenwoordigers: D. Jowell, QC, D. Bailey, barrister, J. Aitken, D. Das, S. Malhi, R. Haria, M. Quayle, solicitors, en T. Oeyen, advocaat)

Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: G. Conte, C. Urraca Caviedes en C. Sjödin, gemachtigden)

Voorwerp

Verzoek krachtens de artikelen 278 en 279 VWEU tot opschorting van de tenuitvoerlegging van besluit C(2020) 3011 final van de Commissie van 4 mei 2020 inzake een procedure op grond van artikel 18, lid 3, en artikel 24, lid 1, onder d), van verordening (EG) nr. 1/2003 van de Raad (zaak AT. 40628 — Praktijken van Facebook in verband met gegevens)

Dictum

| 1) | De tenuitvoerlegging van artikel 1 van besluit C(2020) 3011 final van de Europese Commissie van 4 mei 2020 inzake een procedure op grond van artikel 18, lid 3, en artikel 24, lid 1, onder d), van verordening (EG) nr. 1/2003 van de Raad (zaak AT.40628 — Praktijken van Facebook in verband met gegevens) wordt opgeschort voor zover de daarin geformuleerde verplichting betrekking heeft op documenten die geen verband houden met de commerciële activiteiten van Facebook Ireland Ltd en gevoelige persoonsgegevens bevatten, en voor zover de in punt 2 bedoelde procedure niet is vastgesteld. |
| --- | --- |

1)

De tenuitvoerlegging van artikel 1 van besluit C(2020) 3011 final van de Europese Commissie van 4 mei 2020 inzake een procedure op grond van artikel 18, lid 3, en artikel 24, lid 1, onder d), van verordening (EG) nr. 1/2003 van de Raad (zaak AT.40628 — Praktijken van Facebook in verband met gegevens) wordt opgeschort voor zover de daarin geformuleerde verplichting betrekking heeft op documenten die geen verband houden met de commerciële activiteiten van Facebook Ireland Ltd en gevoelige persoonsgegevens bevatten, en voor zover de in punt 2 bedoelde procedure niet is vastgesteld.

| 2) | Facebook Ireland zal de documenten met de in punt 1 bedoelde gegevens identificeren en op een afzonderlijke elektronische gegevensdrager toezenden aan de Commissie. Deze documenten zullen vervolgens in een virtuele dataroom worden geplaatst, die alleen toegankelijk zal zijn voor een zo gering mogelijk aantal leden van het onderzoeksteam, waarbij een gelijk aantal advocaten van Facebook Ireland (virtueel of fysiek) aanwezig zullen zijn. De leden van het onderzoeksteam zullen de betrokken documenten onderzoeken en selecteren, en zij zullen de advocaten van Facebook Ireland de mogelijkheid bieden om hun opmerkingen over de relevant geachte documenten te maken alvorens deze documenten in het dossier op te nemen. In geval van onenigheid over de kwalificatie van een document zullen de advocaten van Facebook Ireland het recht hebben om de redenen uiteen te zetten waarom zij het daar niet mee eens zijn. In geval van aanhoudende onenigheid zal Facebook Ireland de directeur voor Informatie, Communicatie en Media van het directoraat-generaal Concurrentie van de Commissie om arbitrage kunnen verzoeken. |
| --- | --- |

2)

Facebook Ireland zal de documenten met de in punt 1 bedoelde gegevens identificeren en op een afzonderlijke elektronische gegevensdrager toezenden aan de Commissie. Deze documenten zullen vervolgens in een virtuele dataroom worden geplaatst, die alleen toegankelijk zal zijn voor een zo gering mogelijk aantal leden van het onderzoeksteam, waarbij een gelijk aantal advocaten van Facebook Ireland (virtueel of fysiek) aanwezig zullen zijn. De leden van het onderzoeksteam zullen de betrokken documenten onderzoeken en selecteren, en zij zullen de advocaten van Facebook Ireland de mogelijkheid bieden om hun opmerkingen over de relevant geachte documenten te maken alvorens deze documenten in het dossier op te nemen. In geval van onenigheid over de kwalificatie van een document zullen de advocaten van Facebook Ireland het recht hebben om de redenen uiteen te zetten waarom zij het daar niet mee eens zijn. In geval van aanhoudende onenigheid zal Facebook Ireland de directeur voor Informatie, Communicatie en Media van het directoraat-generaal Concurrentie van de Commissie om arbitrage kunnen verzoeken.

| 3) | Het verzoek in kort geding wordt afgewezen voor het overige. |
| --- | --- |

3)

Het verzoek in kort geding wordt afgewezen voor het overige.

| 4) | De beschikking van 24 juli 2020, Facebook Ireland/Commissie (T-451/20 R), wordt ingetrokken. |
| --- | --- |

4)

De beschikking van 24 juli 2020, Facebook Ireland/Commissie (T-451/20 R), wordt ingetrokken.

| 5) | De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden. |
| --- | --- |

5)

De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/53 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/53

---

Beschikking van de president van het Gerecht van 29 oktober 2020 — Facebook Ireland/Commissie

(Zaak T-452/20 R)

(“Kort geding - Mededinging - Verzoek om inlichtingen - Artikel 18, lid 3, van verordening (EG) nr. 1/2003 - Verzoek om voorlopige maatregelen - Spoedeisendheid - Fumus boni juris - Belangenafweging”)

(2021/C 19/58)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Facebook Ireland Ltd (Dublin, Ierland) (vertegenwoordigers: D. Jowell, QC, D. Bailey, barrister, J. Aitken, D. Das, S. Malhi, R. Haria, M. Quayle, solicitors, en T. Oeyen, advocaat)

Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: G. Conte, C. Urraca Caviedes en C. Sjödin, gemachtigden)

Voorwerp

Verzoek krachtens de artikelen 278 en 279 VWEU tot opschorting van de tenuitvoerlegging van besluit C(2020) 3013 final van de Commissie van 4 mei 2020 inzake een procedure op grond van artikel 18, lid 3, en artikel 24, lid 1, onder d), van verordening (EG) nr. 1/2003 van de Raad (zaak AT. 40684 — Praktijken van Facebook Marketplace)

Dictum

| 1) | De tenuitvoerlegging van artikel 1 van besluit C(2020) 3013 final van de Europese Commissie van 4 mei 2020 inzake een procedure op grond van artikel 18, lid 3, en artikel 24, lid 1, onder d), van verordening (EG) nr. 1/2003 van de Raad (zaak AT.40684 — Praktijken van Facebook Marketplace) wordt opgeschort voor zover de daarin geformuleerde verplichting betrekking heeft op documenten die geen verband houden met de commerciële activiteiten van Facebook Ireland Ltd en gevoelige persoonsgegevens bevatten, en voor zover de in punt 2 bedoelde procedure niet is vastgesteld. |
| --- | --- |

1)

De tenuitvoerlegging van artikel 1 van besluit C(2020) 3013 final van de Europese Commissie van 4 mei 2020 inzake een procedure op grond van artikel 18, lid 3, en artikel 24, lid 1, onder d), van verordening (EG) nr. 1/2003 van de Raad (zaak AT.40684 — Praktijken van Facebook Marketplace) wordt opgeschort voor zover de daarin geformuleerde verplichting betrekking heeft op documenten die geen verband houden met de commerciële activiteiten van Facebook Ireland Ltd en gevoelige persoonsgegevens bevatten, en voor zover de in punt 2 bedoelde procedure niet is vastgesteld.

| 2) | Facebook Ireland zal de documenten met de in punt 1 bedoelde gegevens identificeren en op een afzonderlijke elektronische gegevensdrager toezenden aan de Commissie. Deze documenten zullen vervolgens in een virtuele dataroom worden geplaatst, die alleen toegankelijk zal zijn voor een zo gering mogelijk aantal leden van het onderzoeksteam, waarbij een gelijk aantal advocaten van Facebook Ireland (virtueel of fysiek) aanwezig zullen zijn. De leden van het onderzoeksteam zullen de betrokken documenten onderzoeken en selecteren, en zij zullen de advocaten van Facebook Ireland de mogelijkheid bieden om hun opmerkingen over de relevant geachte documenten te maken alvorens deze documenten in het dossier op te nemen. In geval van onenigheid over de kwalificatie van een document zullen de advocaten van Facebook Ireland het recht hebben om de redenen uiteen te zetten waarom zij het daar niet mee eens zijn. In geval van aanhoudende onenigheid zal Facebook Ireland de directeur voor Informatie, Communicatie en Media van het directoraat-generaal Concurrentie van de Commissie om arbitrage kunnen verzoeken. |
| --- | --- |

2)

Facebook Ireland zal de documenten met de in punt 1 bedoelde gegevens identificeren en op een afzonderlijke elektronische gegevensdrager toezenden aan de Commissie. Deze documenten zullen vervolgens in een virtuele dataroom worden geplaatst, die alleen toegankelijk zal zijn voor een zo gering mogelijk aantal leden van het onderzoeksteam, waarbij een gelijk aantal advocaten van Facebook Ireland (virtueel of fysiek) aanwezig zullen zijn. De leden van het onderzoeksteam zullen de betrokken documenten onderzoeken en selecteren, en zij zullen de advocaten van Facebook Ireland de mogelijkheid bieden om hun opmerkingen over de relevant geachte documenten te maken alvorens deze documenten in het dossier op te nemen. In geval van onenigheid over de kwalificatie van een document zullen de advocaten van Facebook Ireland het recht hebben om de redenen uiteen te zetten waarom zij het daar niet mee eens zijn. In geval van aanhoudende onenigheid zal Facebook Ireland de directeur voor Informatie, Communicatie en Media van het directoraat-generaal Concurrentie van de Commissie om arbitrage kunnen verzoeken.

| 3) | Het verzoek in kort geding wordt afgewezen voor het overige. |
| --- | --- |

3)

Het verzoek in kort geding wordt afgewezen voor het overige.

| 4) | De beschikking van 24 juli 2020, Facebook Ireland/Commissie (T-452/20 R), wordt ingetrokken |
| --- | --- |

4)

De beschikking van 24 juli 2020, Facebook Ireland/Commissie (T-452/20 R), wordt ingetrokken

| 5) | De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden. |
| --- | --- |

5)

De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/54 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/54

---

Beroep ingesteld op 30 september 2020 — LA International Cooperation/Commissie

(Zaak T-609/20)

(2021/C 19/59)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: LA International Cooperation Srl (Milaan, Italië) (vertegenwoordigers: B. O’Connor, solicitor, en M. Hommé, advocaat)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

| — | het rechtstreeks tot verzoekster gerichte besluit van de Commissie van 20 juli 2020 (bestreden besluit), waarbij verzoekster wordt uitgesloten van deelname aan aanbestedingsprocedures die onder de EU-begroting en het 11e Europees Ontwikkelingsfonds vallen en van selectie voor de besteding van middelen van de Unie overeenkomstig verordening (EU, Euratom) nr. 2018/1046 (1) en voor de besteding van middelen van het Europees Ontwikkelingsfonds overeenkomstig verordening (EU) nr. 2018/1877 (2), nietig verklaren; en, |
| --- | --- |

—

het rechtstreeks tot verzoekster gerichte besluit van de Commissie van 20 juli 2020 (bestreden besluit), waarbij verzoekster wordt uitgesloten van deelname aan aanbestedingsprocedures die onder de EU-begroting en het 11e Europees Ontwikkelingsfonds vallen en van selectie voor de besteding van middelen van de Unie overeenkomstig verordening (EU, Euratom) nr. 2018/1046 (1) en voor de besteding van middelen van het Europees Ontwikkelingsfonds overeenkomstig verordening (EU) nr. 2018/1877 (2), nietig verklaren; en,

| — | de Commissie verwijzen in de kosten. |
| --- | --- |

—

de Commissie verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij zestien middelen aan.

| 1. | Eerste middel: schending van het beginsel van behoorlijk bestuur, het verbod van rechtsmisbruik, de zorgplicht en verordening (EU, Euratom) nr. 883/2013 (3). |
| --- | --- |

1.

Eerste middel: schending van het beginsel van behoorlijk bestuur, het verbod van rechtsmisbruik, de zorgplicht en verordening (EU, Euratom) nr. 883/2013 (3).

| 2. | Tweede middel: OLAF heeft verzoekster niet naar behoren behandeld, en daarmee verzoeksters recht van verdediging, de zorgplicht en haar recht op een eerlijk proces geschonden. |
| --- | --- |

2.

Tweede middel: OLAF heeft verzoekster niet naar behoren behandeld, en daarmee verzoeksters recht van verdediging, de zorgplicht en haar recht op een eerlijk proces geschonden.

| 3. | Derde middel: schending van de artikelen 7 en 9 van verordening (EU, Euratom) nr. 883/2013, het recht van behoorlijk bestuur, de zorgplicht en het recht op een eerlijk proces. |
| --- | --- |

3.

Derde middel: schending van de artikelen 7 en 9 van verordening (EU, Euratom) nr. 883/2013, het recht van behoorlijk bestuur, de zorgplicht en het recht op een eerlijk proces.

| 4. | Vierde middel: schending van artikel 9, lid 4, van de basisverordening betreffende OLAF, van het recht op een eerlijk proces en van de motiveringsplicht. |
| --- | --- |

4.

Vierde middel: schending van artikel 9, lid 4, van de basisverordening betreffende OLAF, van het recht op een eerlijk proces en van de motiveringsplicht.

| 5. | Vijfde middel: OLAF heeft gehandeld in strijd met artikel 7, lid 8, van verordening (EU, Euratom) nr. 883/2013 en in strijd met het beginsel van behoorlijk bestuur. |
| --- | --- |

5.

Vijfde middel: OLAF heeft gehandeld in strijd met artikel 7, lid 8, van verordening (EU, Euratom) nr. 883/2013 en in strijd met het beginsel van behoorlijk bestuur.

| 6. | Zesde middel: schending van artikel 9, lid 1, van verordening (EU, Euratom) nr. 883/2013 en van het recht van behoorlijk bestuur. |
| --- | --- |

6.

Zesde middel: schending van artikel 9, lid 1, van verordening (EU, Euratom) nr. 883/2013 en van het recht van behoorlijk bestuur.

| 7. | Zevende middel: het EDES-panel heeft gehandeld in strijd met de artikelen 41, 47, 48 en 54 van het Handvest van de grondrechten, door een voorlopige juridische kwalificatie van de door OLAF vastgestelde feiten te geven. |
| --- | --- |

7.

Zevende middel: het EDES-panel heeft gehandeld in strijd met de artikelen 41, 47, 48 en 54 van het Handvest van de grondrechten, door een voorlopige juridische kwalificatie van de door OLAF vastgestelde feiten te geven.

| 8. | Achtste middel: het bewerkte eindverslag van OLAF heeft het EDES-panel niet in staat gesteld een onafhankelijk oordeel te vellen, noch om een adequate analyse te verrichten van het gewicht dat moest worden gehecht aan de door verzoekster ingediende stukken, hetgeen in strijd is met het beginsel van behoorlijk bestuur en met de artikelen 135 tot en met 143 van het Financieel Reglement. |
| --- | --- |

8.

Achtste middel: het bewerkte eindverslag van OLAF heeft het EDES-panel niet in staat gesteld een onafhankelijk oordeel te vellen, noch om een adequate analyse te verrichten van het gewicht dat moest worden gehecht aan de door verzoekster ingediende stukken, hetgeen in strijd is met het beginsel van behoorlijk bestuur en met de artikelen 135 tot en met 143 van het Financieel Reglement.

| 9. | Negende middel: lobbyactiviteiten en succesvergoedingen zijn op zich niet onwettig; uitgaan van de veronderstelling dat dit wel zo is, vormt een schending van het beginsel van goed bestuur. |
| --- | --- |

9.

Negende middel: lobbyactiviteiten en succesvergoedingen zijn op zich niet onwettig; uitgaan van de veronderstelling dat dit wel zo is, vormt een schending van het beginsel van goed bestuur.

| 10. | Tiende middel: de kern van de bevindingen van het bestreden besluit met betrekking tot verzoekster is onjuist, aangezien het EDES-panel en de toewijzende autoriteit (DG NEAR) in strijd hebben gehandeld met de fundamentele rechten van verzoekster en met name met de beginselen van behoorlijk bestuur en de zorgplicht; voorts is het bestreden besluit niet voldoende gemotiveerd. |
| --- | --- |

10.

Tiende middel: de kern van de bevindingen van het bestreden besluit met betrekking tot verzoekster is onjuist, aangezien het EDES-panel en de toewijzende autoriteit (DG NEAR) in strijd hebben gehandeld met de fundamentele rechten van verzoekster en met name met de beginselen van behoorlijk bestuur en de zorgplicht; voorts is het bestreden besluit niet voldoende gemotiveerd.

| 11. | Elfde middel: schending van artikel 13, lid 2, van het reglement van orde van het EDES-Panel en van het recht van verdediging. |
| --- | --- |

11.

Elfde middel: schending van artikel 13, lid 2, van het reglement van orde van het EDES-Panel en van het recht van verdediging.

| 12. | Twaalfde middel: het EDES-panel moet in strijd met artikel 13, lid 2, van het reglement van orde van het EDES-panel over andere informatie hebben beschikt dan het opgestelde eindverslag. |
| --- | --- |

12.

Twaalfde middel: het EDES-panel moet in strijd met artikel 13, lid 2, van het reglement van orde van het EDES-panel over andere informatie hebben beschikt dan het opgestelde eindverslag.

| 13. | Dertiende middel: het OLAF-eindverslag was dusdanig ingrijpend bewerkt, dat het in strijd was met het beginsel van behoorlijk bestuur, de zorgplicht en het beginsel van een eerlijk proces. |
| --- | --- |

13.

Dertiende middel: het OLAF-eindverslag was dusdanig ingrijpend bewerkt, dat het in strijd was met het beginsel van behoorlijk bestuur, de zorgplicht en het beginsel van een eerlijk proces.

| 14. | Veertiende middel: de sanctie werd vastgesteld op een niveau dat werd beïnvloed door de verschillende schendingen van verordening (EU, Euratom) nr. 883/2013, het Financieel Reglement en de fundamentele rechtsbeginselen. |
| --- | --- |

14.

Veertiende middel: de sanctie werd vastgesteld op een niveau dat werd beïnvloed door de verschillende schendingen van verordening (EU, Euratom) nr. 883/2013, het Financieel Reglement en de fundamentele rechtsbeginselen.

| 15. | Vijftiende middel: uit het bewerkte eindverslag blijkt niet dat het curriculum van een deskundige is bewerkt of gefabriceerd, zodat het bestreden besluit op dit punt ongegrond is, alsook in strijd met de beginselen van behoorlijk bestuur, de zorgplicht en het recht van verdediging. |
| --- | --- |

15.

Vijftiende middel: uit het bewerkte eindverslag blijkt niet dat het curriculum van een deskundige is bewerkt of gefabriceerd, zodat het bestreden besluit op dit punt ongegrond is, alsook in strijd met de beginselen van behoorlijk bestuur, de zorgplicht en het recht van verdediging.

| 16. | Zestiende middel: het verslag van de operationele analyse van OLAF was ontoereikend voor de beoogde doeleinden, hetgeen in strijd is met de beginselen van behoorlijk bestuur en het recht van verdediging. |
| --- | --- |

16.

Zestiende middel: het verslag van de operationele analyse van OLAF was ontoereikend voor de beoogde doeleinden, hetgeen in strijd is met de beginselen van behoorlijk bestuur en het recht van verdediging.

---

(1)  Verordening (EU, Euratom) 2018/1046 van het Europees Parlement en de Raad van 18 juli 2018 tot vaststelling van de financiële regels van toepassing op de algemene begroting van de Unie, tot wijziging van verordeningen (EU) nr. 1296/2013, (EU) nr. 1301/2013, (EU) nr. 1303/2013, (EU) nr. 1304/2013, (EU) nr. 1309/2013, (EU) nr. 1316/2013, (EU) nr. 223/2014, (EU) nr. 283/2014 en Besluit nr. 541/2014/EU en tot intrekking van verordening (EU, Euratom) nr. 966/2012 (PB 2018, L 193, blz. 1).

(2)  Verordening (EU) 2018/1877 van de Raad van 26 november 2018 inzake het financieel reglement van toepassing op het 11e Europees Ontwikkelingsfonds, en tot intrekking van verordening (EU) 2015/323 (PB 2018, L 307, blz. 1).

(3)  Verordening (EU, EURATOM) nr. 883/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 11 september 2013 betreffende onderzoeken door het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1073/1999 van het Europees Parlement en de Raad en verordening (Euratom) nr. 1074/1999 van de Raad (PB 2013, L 248, blz. 1).

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/56 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/56

---

Beroep ingesteld op 15 oktober 2020 — OG/EDA

(Zaak T-632/20)

(2021/C 19/60)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: OG (vertegenwoordigers: S. Pappas en N. Kyriazopoulou, advocaten)

Verwerende partij: Europees Defensieagentschap (EDA)

Conclusies

| — | het besluit van het Europees Defensieagentschap van 13 december 2019 waarbij verzoekster niet op de reservelijst van geschikte kandidaten werd geplaatst, nietig verklaren; |
| --- | --- |

—

het besluit van het Europees Defensieagentschap van 13 december 2019 waarbij verzoekster niet op de reservelijst van geschikte kandidaten werd geplaatst, nietig verklaren;

| — | het besluit van de directeur van het EDA waarbij verzoeksters klacht tegen het besluit van 13 december 2019 werd afgewezen, voor zover daarin de motivering van dat besluit wordt aangevuld, nietig verklaren; en |
| --- | --- |

—

het besluit van de directeur van het EDA waarbij verzoeksters klacht tegen het besluit van 13 december 2019 werd afgewezen, voor zover daarin de motivering van dat besluit wordt aangevuld, nietig verklaren; en

| — | de betaling van een schadevergoeding ten bedrage van 3 000 EUR voor de immateriële schade van verzoekster gelasten; |
| --- | --- |

—

de betaling van een schadevergoeding ten bedrage van 3 000 EUR voor de immateriële schade van verzoekster gelasten;

| — | verweerder in zijn eigen kosten alsmede de kosten van verzoeker met betrekking tot de huidige procedure verwijzen. |
| --- | --- |

—

verweerder in zijn eigen kosten alsmede de kosten van verzoeker met betrekking tot de huidige procedure verwijzen.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster drie middelen aan.

| 1. | Eerste middel: schending van het wezenlijk vormvoorschrift van de motiveringsplicht. |
| --- | --- |

1.

Eerste middel: schending van het wezenlijk vormvoorschrift van de motiveringsplicht.

| 2. | Tweede middel: schending van de beginselen van gelijke behandeling, transparantie, objectiviteit en behoorlijk bestuur. |
| --- | --- |

2.

Tweede middel: schending van de beginselen van gelijke behandeling, transparantie, objectiviteit en behoorlijk bestuur.

| 3. | Derde middel: niet-inachtneming van de kennisgeving van de vacature, onrechtmatige of ontoereikende motivering en kennelijk onjuiste beoordeling van de kwalificaties van verzoekster voor de vacante functie. |
| --- | --- |

3.

Derde middel: niet-inachtneming van de kennisgeving van de vacature, onrechtmatige of ontoereikende motivering en kennelijk onjuiste beoordeling van de kwalificaties van verzoekster voor de vacante functie.

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/57 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/57

---

Beroep ingesteld op 20 oktober 2020 — Leonine Distribution/Commissie

(Zaak T-641/20)

(2021/C 19/61)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Leonine Distribution GmbH (München, Duitsland) (vertegenwoordiger: J. Kreile, advocaat)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

| — | uitvoeringsbesluit C(2020) 5515 final van de Commissie van 10 augustus 2020 houdende toetsing overeenkomstig verordening (EG) nr. 58/2003 van de Raad (1) van de rechtmatigheid van een handeling van het Uitvoerend Agentschap onderwijs, audiovisuele media en cultuur (hierna: “EACEA”), nietig verklaren; |
| --- | --- |

—

uitvoeringsbesluit C(2020) 5515 final van de Commissie van 10 augustus 2020 houdende toetsing overeenkomstig verordening (EG) nr. 58/2003 van de Raad (1) van de rechtmatigheid van een handeling van het Uitvoerend Agentschap onderwijs, audiovisuele media en cultuur (hierna: “EACEA”), nietig verklaren;

| — | verweerster verwijzen in de kosten. |
| --- | --- |

—

verweerster verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van het beroep voert verzoekster acht middelen aan.

| 1. | De Commissie heeft de bewoordingen van het dossier betreffende de oproep onjuist uitgelegd.






  — | De bewoordingen kunnen niet aldus worden uitgelegd dat de nationaliteit van de “uiteindelijke aandeelhouders” en niet alleen die van de rechtstreekse aandeelhouders doorslaggevend is voor de kwalificatie van verzoekster als Europees bedrijf. |
| --- | --- | --- |

1.

De Commissie heeft de bewoordingen van het dossier betreffende de oproep onjuist uitgelegd.

—

De bewoordingen kunnen niet aldus worden uitgelegd dat de nationaliteit van de “uiteindelijke aandeelhouders” en niet alleen die van de rechtstreekse aandeelhouders doorslaggevend is voor de kwalificatie van verzoekster als Europees bedrijf.

| 2. | De Commissie heeft ten onrechte geoordeeld dat KKR European Fund IV LP niet de uiteindelijke Europese eigenaar van LEONINE Distribution is.






  — | Verzoekster betoogt dat het EACEA er reeds van uit gaat dat KKR European Fund IV LP als de “uiteindelijke eigenaar” van verzoekster moet worden beschouwd. |
| --- | --- | --- |

2.

De Commissie heeft ten onrechte geoordeeld dat KKR European Fund IV LP niet de uiteindelijke Europese eigenaar van LEONINE Distribution is.

—

Verzoekster betoogt dat het EACEA er reeds van uit gaat dat KKR European Fund IV LP als de “uiteindelijke eigenaar” van verzoekster moet worden beschouwd.

| 3. | De Commissie heeft haar besluit ten onrechte gebaseerd op een gesteld gebrek aan informatie over de aandeelhoudersstructuur van KKR European Fund IV LP.






  — | De exacte aandeelhoudersstructuur van het fonds is niet van belang voor de beoordeling van verzoeksters subsidiabiliteit. Het is alleen van belang dat sprake is van een gegarandeerde meerderheid van Europese aandeelhouders. |
| --- | --- | --- |

3.

De Commissie heeft haar besluit ten onrechte gebaseerd op een gesteld gebrek aan informatie over de aandeelhoudersstructuur van KKR European Fund IV LP.

—

De exacte aandeelhoudersstructuur van het fonds is niet van belang voor de beoordeling van verzoeksters subsidiabiliteit. Het is alleen van belang dat sprake is van een gegarandeerde meerderheid van Europese aandeelhouders.

| 4. | De Commissie heeft de feiten van de zaak en de doelstellingen van verordening (EU) nr. 1295/2013 (de “Creatief Europa verordening”) (2) onvoldoende in aanmerking genomen.






  — | De Commissie heeft haar besluit gebaseerd op de onbewezen stelling dat de gevraagde financiering zou worden overgeheveld naar derde landen; |
| --- | --- | --- |

4.

De Commissie heeft de feiten van de zaak en de doelstellingen van verordening (EU) nr. 1295/2013 (de “Creatief Europa verordening”) (2) onvoldoende in aanmerking genomen.

—

De Commissie heeft haar besluit gebaseerd op de onbewezen stelling dat de gevraagde financiering zou worden overgeheveld naar derde landen;

| — | De Commissie heeft in haar besluit niet de doelstellingen van de financieringsregelgeving onderzocht. |
| --- | --- |

—

De Commissie heeft in haar besluit niet de doelstellingen van de financieringsregelgeving onderzocht.

| 5. | Het besluit van de Commissie is in strijd met de doelstellingen van de toepasselijke financieringsrichtsnoeren.






  — | Het afwijzen van verzoeksters subsidiabiliteit is onverenigbaar met de doelstellingen van de Creatief Europa verordening. |
| --- | --- | --- |

5.

Het besluit van de Commissie is in strijd met de doelstellingen van de toepasselijke financieringsrichtsnoeren.

—

Het afwijzen van verzoeksters subsidiabiliteit is onverenigbaar met de doelstellingen van de Creatief Europa verordening.

| 6. | Het besluit van de Commissie is in strijd met het begrip “Europese productie” van de Creatief Europa verordening.






  — | Het concept “Europese productie”, dat wordt gedefinieerd in richtlijn 2010/13/EU van het Europees Parlement en de Raad (3), is algemeen bekend en niet verenigbaar met de door de Commissie gehanteerde beperkte uitlegging van subsidiabiliteit. |
| --- | --- | --- |

6.

Het besluit van de Commissie is in strijd met het begrip “Europese productie” van de Creatief Europa verordening.

—

Het concept “Europese productie”, dat wordt gedefinieerd in richtlijn 2010/13/EU van het Europees Parlement en de Raad (3), is algemeen bekend en niet verenigbaar met de door de Commissie gehanteerde beperkte uitlegging van subsidiabiliteit.

| 7. | Het besluit van de Commissie is in strijd met het evenredigheidsbeginsel.






  — | Het toewijzen van MEDIA-financiering die zou afhangen van het gebruik ervan in overeenstemming met de financieringsregelgeving, zou een even effectieve maar mildere oplossing zijn geweest. |
| --- | --- | --- |

7.

Het besluit van de Commissie is in strijd met het evenredigheidsbeginsel.

—

Het toewijzen van MEDIA-financiering die zou afhangen van het gebruik ervan in overeenstemming met de financieringsregelgeving, zou een even effectieve maar mildere oplossing zijn geweest.

| 8. | De Commissie heeft ten onrechte de nadere toelichting die verzoekster in haar brief van 15 juli 2020 heeft verstrekt, niet in aanmerking genomen.






  — | De Commissie had de nadere toelichting van verzoekster in aanmerking moeten nemen, aangezien deze niet laat was verstrekt en dus niet was uitgesloten. |
| --- | --- | --- |

8.

De Commissie heeft ten onrechte de nadere toelichting die verzoekster in haar brief van 15 juli 2020 heeft verstrekt, niet in aanmerking genomen.

—

De Commissie had de nadere toelichting van verzoekster in aanmerking moeten nemen, aangezien deze niet laat was verstrekt en dus niet was uitgesloten.

---

(1)  Verordening (EG) nr. 58/2003 van de Raad van 19 december 2002 tot vaststelling van het statuut van de uitvoerende agentschappen waaraan bepaalde taken voor het beheer van communautaire programma’s worden gedelegeerd (PB 2003, L 11, blz. 1).

(2)  Verordening (EU) nr. 1295/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 11 december 2013 tot vaststelling van het programma Creatief Europa (2014 — 2020) en tot intrekking van de besluiten nr. 1718/2006/EG, nr. 1855/2006/EG en nr. 1041/2009/EG (PB 2013, L 347, blz. 221).

(3)  Richtlijn 2010/13/EU van het Europees Parlement en de Raad van 10 maart 2010 betreffende de coördinatie van bepaalde wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in de lidstaten inzake het aanbieden van audiovisuele mediadiensten (richtlijn audiovisuele mediadiensten (PB 2010, L 95, blz. 1).

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/58 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/58

---

Beroep ingesteld op 23 oktober 2020 — NU/EUIPO

(Zaak T-650/20)

(2021/C 19/62)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: NU (vertegenwoordigers: S. Pappas en N. Kyriazopoulou, advocaten)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie

Conclusies

| — | het besluit van 1 april 2020 van het tot aanstelling bevoegde gezag van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) om verzoeksters contract niet te vernieuwen, vernietigen; |
| --- | --- |

—

het besluit van 1 april 2020 van het tot aanstelling bevoegde gezag van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) om verzoeksters contract niet te vernieuwen, vernietigen;

| — | vergoeding gelasten ten bedrage van 20 000 EUR (twintigduizend euro) voor de immateriële schade die verzoekster heeft geleden als gevolg van het besluit om haar contract niet te vernieuwen; |
| --- | --- |

—

vergoeding gelasten ten bedrage van 20 000 EUR (twintigduizend euro) voor de immateriële schade die verzoekster heeft geleden als gevolg van het besluit om haar contract niet te vernieuwen;

| — | verweerder verwijzen in zijn kosten en in de kosten van verzoekster voor de onderhavige procedure. |
| --- | --- |

—

verweerder verwijzen in zijn kosten en in de kosten van verzoekster voor de onderhavige procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekende partij vijf middelen aan.

| 1. | Eerste middel: onbevoegdheid. |
| --- | --- |

1.

Eerste middel: onbevoegdheid.

| 2. | Tweede middel: schending van een wezenlijk vormvoorschrift dat erin bestaat dat het beoordelingsrapport voor 2019 niet werd opgenomen in de besprekingen die aan de vaststelling van het bestreden besluit voorafgingen. |
| --- | --- |

2.

Tweede middel: schending van een wezenlijk vormvoorschrift dat erin bestaat dat het beoordelingsrapport voor 2019 niet werd opgenomen in de besprekingen die aan de vaststelling van het bestreden besluit voorafgingen.

| 3. | Derde middel: schending van de zorgvuldigheidsplicht, doordat de administratie geen rekening heeft gehouden met de gezondheidsproblemen van verzoekster, het beoordelingsrapport voor 2019 en alle wettelijke criteria om verzoeksters prestaties te beoordelen. |
| --- | --- |

3.

Derde middel: schending van de zorgvuldigheidsplicht, doordat de administratie geen rekening heeft gehouden met de gezondheidsproblemen van verzoekster, het beoordelingsrapport voor 2019 en alle wettelijke criteria om verzoeksters prestaties te beoordelen.

| 4. | Vierde middel: onrechtmatige motivering en/of kennelijk onjuiste beoordeling. |
| --- | --- |

4.

Vierde middel: onrechtmatige motivering en/of kennelijk onjuiste beoordeling.

| 5. | Vijfde middel: onregelmatigheid van de precontentieuze procedure, die niet heeft geleid tot een gedegen heroverweging door het tot aanstelling bevoegde gezag van het besluit van 15 juli 2020. |
| --- | --- |

5.

Vijfde middel: onregelmatigheid van de precontentieuze procedure, die niet heeft geleid tot een gedegen heroverweging door het tot aanstelling bevoegde gezag van het besluit van 15 juli 2020.

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/59 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/59

---

Beroep ingesteld op 27 oktober 2020 — Silex/Commissie en EASME

(Zaak T-654/20)

(2021/C 19/63)

Procestaal: Hongaars

Partijen

Verzoekende partij: Silex Ipari Automatizálási Zrt. (Boedapest, Hongarije) (vertegenwoordiger: Á. Baratta, advocaat)

Verwerende partijen: Europese Commissie en Uitvoerend Agentschap voor kleine en middelgrote ondernemingen (EASME)

Conclusies

| — | Debetnota nr. 3242009492 van EASME van 18 augustus 2020 (hierna: “debetnota”) nietig verklaren, voor zover daarbij betaling wordt gelast van een bedrag van 55 454,44 EUR. |
| --- | --- |

—

Debetnota nr. 3242009492 van EASME van 18 augustus 2020 (hierna: “debetnota”) nietig verklaren, voor zover daarbij betaling wordt gelast van een bedrag van 55 454,44 EUR.

| — | De brief van 18 augustus 2020, ref. Ares(2020)4309529 (hierna: “brief”), die door EASME samen met de debetnota is verzonden, nietig verklaren, voor zover daarbij terugbetaling wordt gelast van een bedrag van 48 238,75 EUR voor de vrijmaking van de bijdrage aan het Garantiefonds. |
| --- | --- |

—

De brief van 18 augustus 2020, ref. Ares(2020)4309529 (hierna: “brief”), die door EASME samen met de debetnota is verzonden, nietig verklaren, voor zover daarbij terugbetaling wordt gelast van een bedrag van 48 238,75 EUR voor de vrijmaking van de bijdrage aan het Garantiefonds.

| — | De samen met de debetnota verzonden brief nietig verklaren, voor zover in de daarbij verzonden eindafrekening de directe personeelskosten ten bedrage van 210 423,11 EUR als niet-subsidiabele uitgaven worden gekwalificeerd. |
| --- | --- |

—

De samen met de debetnota verzonden brief nietig verklaren, voor zover in de daarbij verzonden eindafrekening de directe personeelskosten ten bedrage van 210 423,11 EUR als niet-subsidiabele uitgaven worden gekwalificeerd.

| — | De samen met de debetnota verzonden brief nietig verklaren, voor zover in de daarbij verzonden eindafrekening de indirecte kosten ten bedrage van 52 605,78 EUR als niet-subsidiabele uitgaven worden gekwalificeerd. |
| --- | --- |

—

De samen met de debetnota verzonden brief nietig verklaren, voor zover in de daarbij verzonden eindafrekening de indirecte kosten ten bedrage van 52 605,78 EUR als niet-subsidiabele uitgaven worden gekwalificeerd.

| — | EASME en de Commissie verwijzen in de kosten. |
| --- | --- |

—

EASME en de Commissie verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster vijf middelen aan.

| 1. | Eerste middel, ontleend aan schending van de motiveringsplicht
  EASME heeft niet voldaan aan de motiveringsplicht, omdat het de vorderingen in de debetnota en de bijbehorende brief niet juridisch heeft onderbouwd. |
| --- | --- |

1.

Eerste middel, ontleend aan schending van de motiveringsplicht

EASME heeft niet voldaan aan de motiveringsplicht, omdat het de vorderingen in de debetnota en de bijbehorende brief niet juridisch heeft onderbouwd.

| 2. | Tweede middel, gebaseerd op schending van het beginsel van behoorlijk bestuur
  EASME heeft het beginsel van behoorlijk bestuur geschonden door:






  — | niet inhoudelijk te reageren op de technische verslagen en voorstellen van verzoekster en niet te reageren op haar verzoeken om de overeenkomst te wijzigen, |
| --- | --- | --- |

2.

Tweede middel, gebaseerd op schending van het beginsel van behoorlijk bestuur

EASME heeft het beginsel van behoorlijk bestuur geschonden door:

—

niet inhoudelijk te reageren op de technische verslagen en voorstellen van verzoekster en niet te reageren op haar verzoeken om de overeenkomst te wijzigen,

| — | niet te zorgen voor de beschikbaarheid van een projectbeheerder in een kritieke fase van het project, en |
| --- | --- |

—

niet te zorgen voor de beschikbaarheid van een projectbeheerder in een kritieke fase van het project, en

| — | in strijd te handelen met artikel 40 van verordening (EU) nr. 1290/2013 (1) met betrekking tot de inschakeling van onafhankelijke deskundigen als bedoeld in lid 2 daarvan, alsook met betrekking tot de in lid 3 daarvan opgenomen vereisten inzake belangenconflicten van onafhankelijke deskundigen. |
| --- | --- |

—

in strijd te handelen met artikel 40 van verordening (EU) nr. 1290/2013 (1) met betrekking tot de inschakeling van onafhankelijke deskundigen als bedoeld in lid 2 daarvan, alsook met betrekking tot de in lid 3 daarvan opgenomen vereisten inzake belangenconflicten van onafhankelijke deskundigen.

| 3. | Derde middel, ontleend aan een kennelijke beoordelingsfout
  EASME heeft een kennelijke beoordelingsfout gemaakt door in de samen met de debetnota verzonden referentielijst te oordelen dat het project in beginsel niet voldeed aan de algemene technische en commerciële doelstellingen, aangezien bij die beoordeling bepaalde feiten en documenten niet in aanmerking zijn genomen. |
| --- | --- |

3.

Derde middel, ontleend aan een kennelijke beoordelingsfout

EASME heeft een kennelijke beoordelingsfout gemaakt door in de samen met de debetnota verzonden referentielijst te oordelen dat het project in beginsel niet voldeed aan de algemene technische en commerciële doelstellingen, aangezien bij die beoordeling bepaalde feiten en documenten niet in aanmerking zijn genomen.

| 4. | Vierde middel, gebaseerd op schending van het evenredigheidsvereiste
  EASME heeft het evenredigheidsvereiste geschonden, door van de door verzoekster opgegeven 804 020,75 EUR aan uitgaven een bedrag van 263 028,89 EUR aan uitgaven als niet-subsidiabel te beschouwen. |
| --- | --- |

4.

Vierde middel, gebaseerd op schending van het evenredigheidsvereiste

EASME heeft het evenredigheidsvereiste geschonden, door van de door verzoekster opgegeven 804 020,75 EUR aan uitgaven een bedrag van 263 028,89 EUR aan uitgaven als niet-subsidiabel te beschouwen.

| 5. | Vijfde middel: niet-nakoming van het vereiste van goed financieel beheer en met name van de vereisten van zuinigheid, efficiëntie en doeltreffendheid |
| --- | --- |

5.

Vijfde middel: niet-nakoming van het vereiste van goed financieel beheer en met name van de vereisten van zuinigheid, efficiëntie en doeltreffendheid

EASME heeft geen rekening gehouden met de argumenten van verzoekster betreffende de ontwikkeling van de marktbehoeften en de daaruit voortvloeiende noodzaak om het project te wijzigen.

---

(1)  Verordening (EU) nr. 1290/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 11 december 2013 tot vaststelling van de regels voor de deelname aan acties en de verspreiding van resultaten in het kader van “Horizon 2020 — het kaderprogramma voor onderzoek en innovatie (2014-2020)” en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1906/2006 (PB 2013, L 347, blz. 81).

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/60 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/60

---

Beroep ingesteld op 30 oktober 2020 — NV/eu-LISA

(Zaak T-661/20)

(2021/C 19/64)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: NV (vertegenwoordigers: S. Rodrigues en A. Champetier, advocaten)

Verwerende partij: Europees Agentschap voor het operationeel beheer van grootschalige IT-systemen op het gebied van vrijheid, veiligheid en recht

Conclusies

| — | het besluit van 3 februari 2020 nietig verklaren voor zover verzoeker daarbij wordt berispt; |
| --- | --- |

—

het besluit van 3 februari 2020 nietig verklaren voor zover verzoeker daarbij wordt berispt;

| — | zo nodig het besluit van 3 augustus 2020 tot afwijzing van verzoekers klacht van 9 april 2020 nietig verklaren; |
| --- | --- |

—

zo nodig het besluit van 3 augustus 2020 tot afwijzing van verzoekers klacht van 9 april 2020 nietig verklaren;

| — | een financiële compensatie voor immateriële schade toewijzen, welke ex aequo et bono kan worden geraamd op een bedrag van 5 000 EUR; |
| --- | --- |

—

een financiële compensatie voor immateriële schade toewijzen, welke ex aequo et bono kan worden geraamd op een bedrag van 5 000 EUR;

| — | vergoeding van de gemaakte kosten gelasten. |
| --- | --- |

—

vergoeding van de gemaakte kosten gelasten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van het beroep voert verzoeker vier middelen aan.

| 1. | Een exceptie van onwettigheid ten aanzien van het besluit van de raad van bestuur (2015-014) van 28 januari 2015 inzake administratieve onderzoeken. |
| --- | --- |

1.

Een exceptie van onwettigheid ten aanzien van het besluit van de raad van bestuur (2015-014) van 28 januari 2015 inzake administratieve onderzoeken.

| 2. | Schending van de rechten van de verdediging, artikel 41 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, het recht om te worden gehoord en de geheimhoudingsplicht. |
| --- | --- |

2.

Schending van de rechten van de verdediging, artikel 41 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, het recht om te worden gehoord en de geheimhoudingsplicht.

| 3. | Schending van artikel 12, artikel 12bis, en de artikelen 17 en 19 van het Statuut van de ambtenaren en van het beginsel van behoorlijk bestuur, alsmede kennelijke beoordelingsfouten. |
| --- | --- |

3.

Schending van artikel 12, artikel 12bis, en de artikelen 17 en 19 van het Statuut van de ambtenaren en van het beginsel van behoorlijk bestuur, alsmede kennelijke beoordelingsfouten.

| 4. | Schending van artikel 10 van bijlage IX, inzake tuchtprocedures, bij het Statuut van de ambtenaren en schending van de zorgplicht. |
| --- | --- |

4.

Schending van artikel 10 van bijlage IX, inzake tuchtprocedures, bij het Statuut van de ambtenaren en schending van de zorgplicht.

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/61 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/61

---

Beroep ingesteld op 9 november 2020 — Sam McKnight/EUIPO — Carolina Herrera (COOL GIRL)

(Zaak T-670/20)

(2021/C 19/65)

Taal van het verzoekschrift: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Sam McKnight Ltd (Londen, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordigers: V. von Bomhard en J. Fuhrmann, advocaten)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Carolina Herrera Ltd (New York, New York, Verenigde Staten)

Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

Aanvrager van het betrokken merk: verzoekende partij voor het Gerecht

Betrokken merk: aanvraag voor Uniewoordmerk COOL GIRL — inschrijvingsaanvraag nr. 16 681 975

Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 25 augustus 2020 in zaak R 689/2019-4

Conclusies

| — | vernietiging van de bestreden beslissing; |
| --- | --- |

—

vernietiging van de bestreden beslissing;

| — | verwijzing van het EUIPO en, indien Carolina Herrera in de procedure intervenieert, interveniënte, in de kosten. |
| --- | --- |

—

verwijzing van het EUIPO en, indien Carolina Herrera in de procedure intervenieert, interveniënte, in de kosten.

Aangevoerd middel

| — | schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad. |
| --- | --- |

—

schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/62 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/62

---

Beroep ingesteld op 11 november 2020 — Celler Lagravera/EUIPO — Cyclic Beer Farm (Cíclic)

(Zaak T-673/20)

(2021/C 19/66)

Taal van het verzoekschrift: Spaans

Partijen

Verzoekende partij: Celler Lagravera, SLU (Madrid, Spanje) (vertegenwoordiger: J.L. Rivas Zurdo, advocaat)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Cyclic Beer Farm, SL (Barcelona, Spanje)

Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

Aanvrager van het betrokken merk: verzoekster

Betrokken merk: aanvraag voor Uniebeeldmerk Cíclic — inschrijvingsaanvraag nr. 17 948 980

Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

Bestreden beslissing: beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 18 augustus 2020 in zaak R 465/2020-5

Conclusies

| — | vernietiging van de bestreden beslissing, voor zover daarbij door de verwerping van het door Celler Lagravera ingestelde beroep beslissing nr. B 3 071 125 van de oppositieafdeling wordt bevestigd houdende toewijzing van de oppositie die was gericht tegen alle waren van Uniebeeldmerk Cíclic (nr. 17 948 980) ter aanduiding van “wijn” van klasse 33; en |
| --- | --- |

—

vernietiging van de bestreden beslissing, voor zover daarbij door de verwerping van het door Celler Lagravera ingestelde beroep beslissing nr. B 3 071 125 van de oppositieafdeling wordt bevestigd houdende toewijzing van de oppositie die was gericht tegen alle waren van Uniebeeldmerk Cíclic (nr. 17 948 980) ter aanduiding van “wijn” van klasse 33; en

| — | verwijzing van de tegenpartij(en) in de kosten. |
| --- | --- |

—

verwijzing van de tegenpartij(en) in de kosten.

Aangevoerd middel

Schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/62 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/62

---

Beroep ingesteld op 12 november 2020 — Leonardo/Frontex

(Zaak T-675/20)

(2021/C 19/67)

Procestaal: Italiaans

Partijen

Verzoekende partij: Leonardo SpA (Rome, Italië) (vertegenwoordigers: M. Esposito, F. Caccioppoli en G. Calamo, advocaten)

Verwerende partij: Europees Grens- en kustwachtagentschap

Conclusies

De verzoekende partij verzoekt het Gerecht om, na de documenten die het voorwerp uitmaken van het verzoek om toegang te hebben onderzocht en de overlegging of de indiening ervan te hebben gelast, de bestreden maatregel nietig te verklaren en bijgevolg FRONTEX te gelasten de documenten waarop het verzoek om toegang betrekking heeft, onverwijld aan de verzoekende partij mee te delen. Voorts verzoekt zij het Gerecht FRONTEX te verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Het onderhavige beroep is gericht tegen de afwijzing van het verzoek om toegang tot de documenten betreffende aanbestedingsprocedure FRONTEX/OP/888/2019/JL/CG, die het voorwerp uitmaakt van de bij het Gerecht van de Europese Unie aanhangige zaak Leonardo/Frontex, T-849/19 (met inbegrip van het gunningsbesluit, het proces-verbaal van de aanbesteding, de door de gekozen inschrijver ingediende documenten en alle andere documenten die in het dossier zijn opgenomen).

Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster schending aan van artikel 4, lid 1, onder b), lid 2, eerste streepje, en lid 3, van verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (PB 2001, L 145, blz. 43), van richtlijnen 2014/23/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2014 betreffende het plaatsen van concessieovereenkomsten (PB 2014, L 94, blz. 1) en 2014/24/EU van het Europees Parlement de Raad van 26 februari 2014 betreffende het plaatsen van overheidsopdrachten en tot intrekking van Richtlijn 2004/18/EG (PB 2014, L 94, blz. 65), en, in het bijzonder, respectievelijk, van de artikelen 28 en 21 ervan, van artikel 161 van verordening (EU, Euratom) 2018/1046 van het Europees Parlement en de Raad van 18 juli 2018 tot vaststelling van de financiële regels van toepassing op de algemene begroting van de Unie, tot wijziging van verordeningen (EU) nr. 1296/2013, (EU) nr. 1301/2013, (EU) nr. 1303/2013, (EU) nr. 1304/2013, (EU) nr. 1309/2013, (EU) nr. 1316/2013, (EU) nr. 223/2014, (EU) nr. 283/2014 en besluit nr. 541/2014/EU en tot intrekking van verordening (EU, Euratom) nr. 966/2012 (PB 2018, L 193, blz. 1), van besluit nr. 19 van de raad van bestuur [van Frontex] van 23 juli 2019 en van artikel 89 van gedelegeerde verordening (EU) 2019/715 van de Commissie van 18 december 2018 houdende de financiële kaderregeling van de bij het VWEU en het Euratom-Verdrag opgerichte organen, bedoeld in artikel 70 van verordening (EU, Euratom) 2018/1046 van het Europees Parlement en de Raad (PB 2019, L 122, blz. 1).

Subsidiair stelt verzoekster dat FRONTEX haar niet eens gedeeltelijke toegang tot de documenten heeft verleend.

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/63 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/63

---

Beroep ingesteld op 13 november 2020 — Dr. August Wolff/EUIPO — Combe International (Vagisan)

(Zaak T-679/20)

(2021/C 19/68)

Taal van het verzoekschrift: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Dr. August Wolff GmbH & Co. KG Arzneimittel (Bielefeld, Duitsland) (vertegenwoordiger: A. Thünken, advocaat)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Combe International Ltd (New York, New York, Verenigde Staten)

Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

Houder van het betrokken merk: verzoekende partij voor het Gerecht

Betrokken merk: internationale inschrijving met aanduiding van de Europese Unie van het woordmerk Vagisan — internationale inschrijving met aanduiding van de Europese Unie nr. 10 985 168

Procedure voor het EUIPO: nietigheidsprocedure

Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 3 september 2020 in zaak R 2459/2019-4

Conclusies

| — | vernietiging van de bestreden beslissing; |
| --- | --- |

—

vernietiging van de bestreden beslissing;

| — | vernietiging van beslissing nr. 000018101 C van de nietigheidsafdeling van het EUIPO van 11 september 2019; |
| --- | --- |

—

vernietiging van beslissing nr. 000018101 C van de nietigheidsafdeling van het EUIPO van 11 september 2019;

| — | verwijzing van het EUIPO en, in voorkomend geval, interveniënte, in de kosten van de procedure en in de kosten van de procedure voor het EUIPO. |
| --- | --- |

—

verwijzing van het EUIPO en, in voorkomend geval, interveniënte, in de kosten van de procedure en in de kosten van de procedure voor het EUIPO.

Aangevoerd middel

| — | schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad. |
| --- | --- |

—

schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/64 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/64

---

Beroep ingesteld op 11 november 2020 — Novelis/Commissie

(Zaak T-680/20)

(2021/C 19/69)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Novelis Inc. (Mississauga, Ontario, Canada) (vertegenwoordigers: S. Völcker, T. Caspary en R. Benditz, advocaten)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

| — | Het besluit van de Commissie van 31 augustus 2020 in zaak nr. M.9076 — Novelis/Aleris houdende afwijzing van het verzoek van Novelis om de periode van sluiting met een maand te verlengen overeenkomstig clausule 49 van de Novelis/Aleris verplichtingen, geheel of gedeeltelijk nietig verklaren; |
| --- | --- |

—

Het besluit van de Commissie van 31 augustus 2020 in zaak nr. M.9076 — Novelis/Aleris houdende afwijzing van het verzoek van Novelis om de periode van sluiting met een maand te verlengen overeenkomstig clausule 49 van de Novelis/Aleris verplichtingen, geheel of gedeeltelijk nietig verklaren;

| — | de Commissie verwijzen in de kosten. |
| --- | --- |

—

de Commissie verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van het beroep voert verzoekster vier middelen aan.

| 1. | Het bestreden besluit vastgesteld door de plaatsvervangend secretaris-generaal van het Directoraat-generaal Mededinging in plaats van het college van commissarissen, hetgeen in strijd is met het collegialiteitsbeginsel. |
| --- | --- |

1.

Het bestreden besluit vastgesteld door de plaatsvervangend secretaris-generaal van het Directoraat-generaal Mededinging in plaats van het college van commissarissen, hetgeen in strijd is met het collegialiteitsbeginsel.

| 2. | Verzoeksters recht om te worden gehoord is geschonden. |
| --- | --- |

2.

Verzoeksters recht om te worden gehoord is geschonden.

| 3. | Het bestreden besluit is niet toereikend gemotiveerd waardoor verzoekster haar rechten van verdediging niet doeltreffend heeft kunnen uitoefenen. |
| --- | --- |

3.

Het bestreden besluit is niet toereikend gemotiveerd waardoor verzoekster haar rechten van verdediging niet doeltreffend heeft kunnen uitoefenen.

| 4. | Het bestreden besluit geeft blijk van meerdere kennelijke beoordelingsfouten en in dat besluit is voorbijgegaan aan het feit dat verzoekster gewichtige redenen had om een verlenging aan te vragen. Verzoekster stelt voorts dat het bestreden besluit, gelet op de juridische gevolgen ervan en de beschikbaarheid van meerdere minder bezwarende maatregelen, in strijd is met het evenredigheidsbeginsel. |
| --- | --- |

4.

Het bestreden besluit geeft blijk van meerdere kennelijke beoordelingsfouten en in dat besluit is voorbijgegaan aan het feit dat verzoekster gewichtige redenen had om een verlenging aan te vragen. Verzoekster stelt voorts dat het bestreden besluit, gelet op de juridische gevolgen ervan en de beschikbaarheid van meerdere minder bezwarende maatregelen, in strijd is met het evenredigheidsbeginsel.

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/65 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/65

---

Beroep ingesteld op 13 november 2020 — OC/EDEO

(Zaak T-681/20)

(2021/C 19/70)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: OC (vertegenwoordigers: L. Levi en A. Champetier, advocaten)

Verwerende partij: Europese Dienst voor extern optreden

Conclusies

| — | het onderhavige beroep ontvankelijk en gegrond verklaren,
  en bijgevolg |
| --- | --- |

—

het onderhavige beroep ontvankelijk en gegrond verklaren,

en bijgevolg

| — | het besluit van 27 januari 2020 nietig verklaren, voor zover daarbij verzoeksters schadevordering van 27 september 2019 is afgewezen; |
| --- | --- |

—

het besluit van 27 januari 2020 nietig verklaren, voor zover daarbij verzoeksters schadevordering van 27 september 2019 is afgewezen;

| — | voor zover nodig, het besluit van 4 augustus 2020 nietig verklaren, voor zover daarbij verzoeksters bezwaar van 17 april 2020 is afgewezen; |
| --- | --- |

—

voor zover nodig, het besluit van 4 augustus 2020 nietig verklaren, voor zover daarbij verzoeksters bezwaar van 17 april 2020 is afgewezen;

| — | verweerder veroordelen tot vergoeding van verzoeksters immateriële en materiële schade, die ex aequo et bono worden begroot op respectievelijk 20 000 EUR en 580 889 EUR; |
| --- | --- |

—

verweerder veroordelen tot vergoeding van verzoeksters immateriële en materiële schade, die ex aequo et bono worden begroot op respectievelijk 20 000 EUR en 580 889 EUR;

| — | verweerder verwijzen in alle kosten. |
| --- | --- |

—

verweerder verwijzen in alle kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster drie middelen aan.

| 1. | Eerste middel: schending van artikel 22 bis van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie, schending van artikel 3.3. van het handvest van de opdrachten en verantwoordelijkheden van de beheerders van gelden ter goede rekening van de EDEO, schending van artikel 3 van de beroepscode voor de met de financiële verificatie belaste personeelsleden van de EDEO en schending van artikel 2 van besluit PROC HR(2011)008 van de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid. |
| --- | --- |

1.

Eerste middel: schending van artikel 22 bis van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie, schending van artikel 3.3. van het handvest van de opdrachten en verantwoordelijkheden van de beheerders van gelden ter goede rekening van de EDEO, schending van artikel 3 van de beroepscode voor de met de financiële verificatie belaste personeelsleden van de EDEO en schending van artikel 2 van besluit PROC HR(2011)008 van de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid.

| 2. | Tweede middel: niet-nakoming van de zorgplicht. Verzoekster is dienaangaande met name van mening dat het besluit om haar over te plaatsen niet strookt met het beginsel van gelijkwaardigheid van ambten en dat haar overplaatsing, gelet op de omstandigheden van de zaak, niet werd gerechtvaardigd door het belang van de dienst. |
| --- | --- |

2.

Tweede middel: niet-nakoming van de zorgplicht. Verzoekster is dienaangaande met name van mening dat het besluit om haar over te plaatsen niet strookt met het beginsel van gelijkwaardigheid van ambten en dat haar overplaatsing, gelet op de omstandigheden van de zaak, niet werd gerechtvaardigd door het belang van de dienst.

| 3. | Derde middel: schending van het recht te worden gehoord, niet-nakoming van de motiveringsplicht, inbreuk op de bescherming van persoonsgegevens en schending van het recht op eerbiediging van het privéleven. |
| --- | --- |

3.

Derde middel: schending van het recht te worden gehoord, niet-nakoming van de motiveringsplicht, inbreuk op de bescherming van persoonsgegevens en schending van het recht op eerbiediging van het privéleven.

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/65 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/65

---

Beroep ingesteld op 16 november 2020 — Legero Schuhfabrik/EUIPO — Rieker Schuh (Schoenen)

(Zaak T-682/20)

(2021/C 19/71)

Taal van het verzoekschrift: Duits

Partijen

Verzoekende partij: Legero Schuhfabrik GmbH (Feldkirchen bei Graz, Oostenrijk) (vertegenwoordiger: M. Gail, advocaat)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Rieker Schuh AG (Thayngen, Zwitserland)

Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

Houder van het betrokken model: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

Betrokken model: gemeenschapsmodel nr. 1 451 421-0185

Bestreden beslissing: beslissing van de derde kamer van beroep van het EUIPO van 10 september 2020 in zaak R 1650/2019-3

Conclusies

| — | vernietiging van de bestreden beslissing; |
| --- | --- |

—

vernietiging van de bestreden beslissing;

| — | verwijzing van het EUIPO in de kosten. |
| --- | --- |

—

verwijzing van het EUIPO in de kosten.

Aangevoerde middelen

| — | schending van artikel 5 en artikel 25, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 6/2002 van de Raad; |
| --- | --- |

—

schending van artikel 5 en artikel 25, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 6/2002 van de Raad;

| — | schending van artikel 6 en artikel 25, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 6/2002 van de Raad; |
| --- | --- |

—

schending van artikel 6 en artikel 25, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 6/2002 van de Raad;

| — | schending van artikel 7, lid 1, van verordening (EG) nr. 6/2002 van de Raad; |
| --- | --- |

—

schending van artikel 7, lid 1, van verordening (EG) nr. 6/2002 van de Raad;

| — | schending van artikel 62, tweede volzin, van verordening (EG) nr. 6/2002 van de Raad; |
| --- | --- |

—

schending van artikel 62, tweede volzin, van verordening (EG) nr. 6/2002 van de Raad;

| — | schending van artikel 62, eerste volzin, van verordening (EG) nr. 6/2002 van de Raad. |
| --- | --- |

—

schending van artikel 62, eerste volzin, van verordening (EG) nr. 6/2002 van de Raad.

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/66 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/66

---

Beroep ingesteld op 16 november 2020 — Legero Schuhfabrik/EUIPO — Rieker Schuh (Schoenen)

(Zaak T-683/20)

(2021/C 19/72)

Taal van het verzoekschrift: Duits

Partijen

Verzoekende partij: Legero Schuhfabrik GmbH (Feldkirchen bei Graz, Oostenrijk) (vertegenwoordiger: M. Gail, advocaat)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Rieker Schuh AG (Thayngen, Zwitserland)

Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

Houder van het betrokken model: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

Betrokken model: gemeenschapsmodel nr. 1 457 113-0405

Bestreden beslissing: beslissing van de derde kamer van beroep van het EUIPO van 10 september 2020 in zaak R 1648/2019-3

Conclusies

| — | vernietiging van de bestreden beslissing; |
| --- | --- |

—

vernietiging van de bestreden beslissing;

| — | verwijzing van het EUIPO in de kosten. |
| --- | --- |

—

verwijzing van het EUIPO in de kosten.

Aangevoerde middelen

| — | Schending van artikel 5 en artikel 25, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 6/2002 van de Raad; |
| --- | --- |

—

Schending van artikel 5 en artikel 25, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 6/2002 van de Raad;

| — | Schending van artikel 6 en artikel 25, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 6/2002 van de Raad; |
| --- | --- |

—

Schending van artikel 6 en artikel 25, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 6/2002 van de Raad;

| — | Schending van artikel 7, lid 1, van verordening (EG) nr. 6/2002 van de Raad; |
| --- | --- |

—

Schending van artikel 7, lid 1, van verordening (EG) nr. 6/2002 van de Raad;

| — | Schending van artikel 62, tweede volzin, van verordening (EG) nr. 6/2002 van de Raad; |
| --- | --- |

—

Schending van artikel 62, tweede volzin, van verordening (EG) nr. 6/2002 van de Raad;

| — | Schending van artikel 62, eerste volzin, van verordening (EG) nr. 6/2002 van de Raad. |
| --- | --- |

—

Schending van artikel 62, eerste volzin, van verordening (EG) nr. 6/2002 van de Raad.

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/67 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/67

---

Beroep ingesteld op 16 november 2020 — Legero Schuhfabrik/EUIPO — Rieker Schuh (Schoenen)

(Zaak T-684/20)

(2021/C 19/73)

Taal van het verzoekschrift: Duits

Partijen

Verzoekende partij: Legero Schuhfabrik GmbH (Feldkirchen bei Graz, Oostenrijk) (vertegenwoordiger: M. Gail, advocaat)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Rieker Schuh AG (Thayngen, Zwitserland)

Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

Houder van het betrokken model: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

Betrokken model: gemeenschapsmodel nr. 1 457 113-0075

Bestreden beslissing: beslissing van de derde kamer van beroep van het EUIPO van 10 september 2020 in zaak R 1649/2019-3

Conclusies

| — | vernietiging van de bestreden beslissing; |
| --- | --- |

—

vernietiging van de bestreden beslissing;

| — | verwijzing van het EUIPO in de kosten. |
| --- | --- |

—

verwijzing van het EUIPO in de kosten.

Aangevoerde middelen

| — | schending van artikel 5 en artikel 25, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 6/2002 van de Raad; |
| --- | --- |

—

schending van artikel 5 en artikel 25, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 6/2002 van de Raad;

| — | schending van artikel 6 en artikel 25, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 6/2002 van de Raad; |
| --- | --- |

—

schending van artikel 6 en artikel 25, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 6/2002 van de Raad;

| — | schending van artikel 7, lid 1, van verordening (EG) nr. 6/2002 van de Raad; |
| --- | --- |

—

schending van artikel 7, lid 1, van verordening (EG) nr. 6/2002 van de Raad;

| — | schending van artikel 62, tweede volzin, van verordening (EG) nr. 6/2002 van de Raad; |
| --- | --- |

—

schending van artikel 62, tweede volzin, van verordening (EG) nr. 6/2002 van de Raad;

| — | schending van artikel 62, eerste volzin, van verordening (EG) nr. 6/2002 van de Raad. |
| --- | --- |

—

schending van artikel 62, eerste volzin, van verordening (EG) nr. 6/2002 van de Raad.

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/68 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/68

---

Beroep ingesteld op 16 november 2020 — Jinan Meide Casting e.a./Commissie

(Zaak T-687/20)

(2021/C 19/74)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partijen: Jinan Meide Casting Co. Ltd (Jinan, China) en 10 andere verzoekende partijen (vertegenwoordigers: R. Antonini, E. Monard en B. Maniatis, advocaten)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

| — | uitvoeringsverordening (EU) 2020/1210 van de Commissie van 20 augustus 2020 betreffende het opnieuw instellen van een definitief antidumpingrecht op gegoten hulpstukken (fittings) voor buisleidingen, van smeedbaar gietijzer en nodulair gietijzer, met schroefdraad, van oorsprong uit de Volksrepubliek China en vervaardigd door Jinan Meide Castings Co., Ltd, naar aanleiding van het arrest van het Gerecht in zaak T-650/17 (1), nietig verklaren, en |
| --- | --- |

—

uitvoeringsverordening (EU) 2020/1210 van de Commissie van 20 augustus 2020 betreffende het opnieuw instellen van een definitief antidumpingrecht op gegoten hulpstukken (fittings) voor buisleidingen, van smeedbaar gietijzer en nodulair gietijzer, met schroefdraad, van oorsprong uit de Volksrepubliek China en vervaardigd door Jinan Meide Castings Co., Ltd, naar aanleiding van het arrest van het Gerecht in zaak T-650/17 (1), nietig verklaren, en

| — | de Europese Commissie verwijzen in de kosten. |
| --- | --- |

—

de Europese Commissie verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van het beroep voeren verzoeksters zeven middelen aan.

| 1. | Schending van artikel 10, lid 1, van verordening (EG) nr. 1225/2009 van de Raad van 30 november 2009 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap (2) (de “basisverordening”) en schending van het algemeen verbod van terugwerkende kracht. Verzoeksters betogen dat op grond van artikel 10, lid 1, van de basisverordening, de rechten alleen konden worden toegepast op producten die vanaf 22 augustus 2020 in het vrije verkeer zijn gekomen, omdat de bestreden uitvoeringsverordening op die datum in werking is getreden. De bepalingen van de bestreden uitvoeringsverordening houdende de instelling en inning van rechten vanaf 15 mei 2013 zijn derhalve in strijd met artikel 10, lid 1, van de basisverordening en het algemeen verbod van terugwerkende kracht. |
| --- | --- |

1.

Schending van artikel 10, lid 1, van verordening (EG) nr. 1225/2009 van de Raad van 30 november 2009 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap (2) (de “basisverordening”) en schending van het algemeen verbod van terugwerkende kracht. Verzoeksters betogen dat op grond van artikel 10, lid 1, van de basisverordening, de rechten alleen konden worden toegepast op producten die vanaf 22 augustus 2020 in het vrije verkeer zijn gekomen, omdat de bestreden uitvoeringsverordening op die datum in werking is getreden. De bepalingen van de bestreden uitvoeringsverordening houdende de instelling en inning van rechten vanaf 15 mei 2013 zijn derhalve in strijd met artikel 10, lid 1, van de basisverordening en het algemeen verbod van terugwerkende kracht.

| 2. | Schending van het algemeen beginsel dat Uniehandelingen geen terugwerkende kracht hebben en van het algemeen rechtszekerheidsbeginsel. |
| --- | --- |

2.

Schending van het algemeen beginsel dat Uniehandelingen geen terugwerkende kracht hebben en van het algemeen rechtszekerheidsbeginsel.

| 3. | Door de bestreden uitvoeringsverordening vast te stellen heeft de Commissie artikel 266 VWEU geschonden, aangezien zij heeft nagelaten om de noodzakelijke maatregelen te treffen om te voldoen aan het arrest van het Gerecht in zaak T-650/17. In het bijzonder is bij de bestreden uitvoeringsverordening, aangezien deze opnieuw rechten instelt vanaf 15 mei 2013, voorbijgegaan aan het feit dat bij dit arrest verordening (EU) 2017/1146 (3) in haar geheel nietig is verklaard ten aanzien van Jinan Meide Casting Co., Ltd. (“JMCC”), waardoor de aan JMCC opgelegde rechten met terugwerkende kracht werden uitgewist van de rechtsorde van de Europese Unie. |
| --- | --- |

3.

Door de bestreden uitvoeringsverordening vast te stellen heeft de Commissie artikel 266 VWEU geschonden, aangezien zij heeft nagelaten om de noodzakelijke maatregelen te treffen om te voldoen aan het arrest van het Gerecht in zaak T-650/17. In het bijzonder is bij de bestreden uitvoeringsverordening, aangezien deze opnieuw rechten instelt vanaf 15 mei 2013, voorbijgegaan aan het feit dat bij dit arrest verordening (EU) 2017/1146 (3) in haar geheel nietig is verklaard ten aanzien van Jinan Meide Casting Co., Ltd. (“JMCC”), waardoor de aan JMCC opgelegde rechten met terugwerkende kracht werden uitgewist van de rechtsorde van de Europese Unie.

| 4. | Door met terugwerkende kracht rechten in te stellen, in plaats van te kiezen voor de minder bezwarende mogelijkheid om alleen voor de toekomst rechten in te stellen, is de Commissie verder gegaan dan noodzakelijk was om het arrest van het Gerecht in zaak T-650/17 ten uitvoer te brengen, in strijd met het evenredigheidsbeginsel alsmede artikel 5, leden 1 en 4, VEU. |
| --- | --- |

4.

Door met terugwerkende kracht rechten in te stellen, in plaats van te kiezen voor de minder bezwarende mogelijkheid om alleen voor de toekomst rechten in te stellen, is de Commissie verder gegaan dan noodzakelijk was om het arrest van het Gerecht in zaak T-650/17 ten uitvoer te brengen, in strijd met het evenredigheidsbeginsel alsmede artikel 5, leden 1 en 4, VEU.

| 5. | De bestreden uitvoeringsverordening is in strijd met het recht op een doeltreffende voorziening in rechte, dat een algemeen beginsel van Unierecht vormt en is verankerd in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie. Volgens verzoeksters zou de meest doeltreffende voorziening in rechte in verband met de onrechtmatige instelling van rechten op hun import erin hebben bestaan om nietigverklaring te verkrijgen en aldus volledig te worden vergoed voor de onverschuldigd betaalde rechten. |
| --- | --- |

5.

De bestreden uitvoeringsverordening is in strijd met het recht op een doeltreffende voorziening in rechte, dat een algemeen beginsel van Unierecht vormt en is verankerd in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie. Volgens verzoeksters zou de meest doeltreffende voorziening in rechte in verband met de onrechtmatige instelling van rechten op hun import erin hebben bestaan om nietigverklaring te verkrijgen en aldus volledig te worden vergoed voor de onverschuldigd betaalde rechten.

| 6. | Middels de bestreden uitvoeringsverordening stelt de Commissie een recht in dat is verjaard krachtens artikel 103 van het douanewetboek van de Unie (4), dat bepaalt dat dergelijke rechten alleen kunnen worden geïnd binnen drie jaar na de datum van de import. |
| --- | --- |

6.

Middels de bestreden uitvoeringsverordening stelt de Commissie een recht in dat is verjaard krachtens artikel 103 van het douanewetboek van de Unie (4), dat bepaalt dat dergelijke rechten alleen kunnen worden geïnd binnen drie jaar na de datum van de import.

| 7. | De registratie van de import van JMCC’s producten bood de Commissie geen grond om in casu de rechten met terugwerkende kracht in te stellen. Volgens verzoeksters was de Commissie tevens niet bevoegd om registratie verplicht te stellen, en werd de import van JMCC’s producten in strijd met artikel 14, lid 5, van de basisverordening onderworpen aan registratie. |
| --- | --- |

7.

De registratie van de import van JMCC’s producten bood de Commissie geen grond om in casu de rechten met terugwerkende kracht in te stellen. Volgens verzoeksters was de Commissie tevens niet bevoegd om registratie verplicht te stellen, en werd de import van JMCC’s producten in strijd met artikel 14, lid 5, van de basisverordening onderworpen aan registratie.

---

(1)  PB 2020, L 274, blz. 20.

(2)  PB 2009, L 343, blz. 51.

(3)  Uitvoeringsverordening (EU) 2017/1146 van de Commissie van 28 juni 2017 betreffende het opnieuw instellen van een definitief antidumpingrecht op gegoten hulpstukken (fittings) voor buisleidingen, van smeedbaar gietijzer, met schroefdraad, van oorsprong uit de Volksrepubliek China en vervaardigd door Jinan Meide Castings Co., Ltd (PB 2017, L 166, blz. 23).

(4)  Verordening (EU) nr. 952/2013 van het Europees Parliament en de Raad van 9 oktober 2013 tot vaststelling van het douanewetboek van de Unie (PB 2013 L 269, blz. 1).

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/69 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/69

---

Beroep ingesteld op 16 november 2020 — Freshly Cosmetics/EUIPO — Misiego Blázquez (IDENTY BEAUTY)

(Zaak T-688/20)

(2021/C 19/75)

Taal van het verzoekschrift: Spaans

Partijen

Verzoekende partij: Freshly Cosmetics, SL (Reus, Spanje) (vertegenwoordiger: P. Roiger Bellostes, advocaat)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Francisco Misiego Blázquez (Madrid, Spanje)

Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

Aanvrager van het betrokken merk: verzoekster

Betrokken merk: aanvraag voor Uniebeeldmerk IDENTY BEAUTY — inschrijvingsaanvraag nr. 17 913 910

Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 11 september 2020 in zaak R 205/2020-4

Conclusies

| — | de bestreden beslissing vernietigen en de inschrijving van Uniemerk IDENTY BEAUTY (nr. 17 913 910) toestaan voor alle waren en diensten van klasse 3; |
| --- | --- |

—

de bestreden beslissing vernietigen en de inschrijving van Uniemerk IDENTY BEAUTY (nr. 17 913 910) toestaan voor alle waren en diensten van klasse 3;

| — | de houder van het oudere Spaanse merk verwijzen in de kosten. |
| --- | --- |

—

de houder van het oudere Spaanse merk verwijzen in de kosten.

Aangevoerd middel

Schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/70 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/70

---

Beroep ingesteld op 18 november 2020 — Iliad Italia/Commissie

(Zaak T-692/20)

(2021/C 19/76)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Iliad Italia SpA (Milaan, Italië) (vertegenwoordigers: D. Fosselard en D. Waelbroeck, advocaten)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

| — | besluit C(2020) 1573 final van de Commissie van 6 maart 2020 om geen bezwaar aan te tekenen tegen de aangemelde concentratie in zaak M.9674-Vodafone Italia / TIM / INWIT JV, zoals gewijzigd door de toezeggingen, en om deze verenigbaar te verklaren met de interne markt en de werking van de EER-Overeenkomst, nietig verklaren; |
| --- | --- |

—

besluit C(2020) 1573 final van de Commissie van 6 maart 2020 om geen bezwaar aan te tekenen tegen de aangemelde concentratie in zaak M.9674-Vodafone Italia / TIM / INWIT JV, zoals gewijzigd door de toezeggingen, en om deze verenigbaar te verklaren met de interne markt en de werking van de EER-Overeenkomst, nietig verklaren;

| — | de Commissie in de kosten verwijzen. |
| --- | --- |

—

de Commissie in de kosten verwijzen.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster vier middelen aan.

| 1. | Eerste middel: de toezeggingen bevatten geen duidelijke definitie of kwantificering van het minimumvermogen dat nodig is om te voldoen aan de verplichting om te voorzien in voldoende vrije ruimte, hetgeen een centrale pijler vormt voor de effectiviteit van de toezeggingen. |
| --- | --- |

1.

Eerste middel: de toezeggingen bevatten geen duidelijke definitie of kwantificering van het minimumvermogen dat nodig is om te voldoen aan de verplichting om te voorzien in voldoende vrije ruimte, hetgeen een centrale pijler vormt voor de effectiviteit van de toezeggingen.

| 2. | Tweede middel: de toezeggingen bepalen niet uitdrukkelijk en duidelijk dat een nieuwe toetreder het recht moet hebben om vanaf de tenuitvoerlegging van de toezeggingen hostingdiensten te verkrijgen voor de 700 MHz band, hetgeen essentieel is voor de effectieve werking van een concurrerend mobiel netwerk. |
| --- | --- |

2.

Tweede middel: de toezeggingen bepalen niet uitdrukkelijk en duidelijk dat een nieuwe toetreder het recht moet hebben om vanaf de tenuitvoerlegging van de toezeggingen hostingdiensten te verkrijgen voor de 700 MHz band, hetgeen essentieel is voor de effectieve werking van een concurrerend mobiel netwerk.

| 3. | Derde middel: de toezeggingen verbieden niet uitdrukkelijk en duidelijk dat partijen ongeschikte sites kiezen ter uitvoering van hun verplichting om toegang te verlenen aan nieuwe toetreders, en de toezeggingen bieden geen bescherming tegen partijen die blijk geven van partijdigheid bij de keuze van de sites waartoe zij toegang verlenen. |
| --- | --- |

3.

Derde middel: de toezeggingen verbieden niet uitdrukkelijk en duidelijk dat partijen ongeschikte sites kiezen ter uitvoering van hun verplichting om toegang te verlenen aan nieuwe toetreders, en de toezeggingen bieden geen bescherming tegen partijen die blijk geven van partijdigheid bij de keuze van de sites waartoe zij toegang verlenen.

| 4. | Vierde middel: de toezeggingen voorzien niet in een toereikende of duidelijke procedure voor de organisatie van de toegang tot relevante sites, zodat nieuwe toetreders geen effectief gebruik kunnen maken van de op basis van de toezeggingen aangeboden sites. |
| --- | --- |

4.

Vierde middel: de toezeggingen voorzien niet in een toereikende of duidelijke procedure voor de organisatie van de toegang tot relevante sites, zodat nieuwe toetreders geen effectief gebruik kunnen maken van de op basis van de toezeggingen aangeboden sites.

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/71 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/71

---

Beroep ingesteld op 5 november 2020 — Hansol Paper/Commissie

(Zaak T-693/20)

(2021/C 19/77)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Hansol Paper Co. Ltd (Seoul, Zuid-Korea) (vertegenwoordigers: B. Servais en V. Crochet, advocaten)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

| — | uitvoeringsverordening (EU) 2020/1524 van de Commissie van 19 oktober 2020 tot instelling van een definitief antidumpingrecht en tot definitieve inning van het voorlopige recht op bepaald zwaar thermisch papier van oorsprong uit de Republiek Korea, nietig verklaren, voor zover zij op verzoekster betrekking heeft; |
| --- | --- |

—

uitvoeringsverordening (EU) 2020/1524 van de Commissie van 19 oktober 2020 tot instelling van een definitief antidumpingrecht en tot definitieve inning van het voorlopige recht op bepaald zwaar thermisch papier van oorsprong uit de Republiek Korea, nietig verklaren, voor zover zij op verzoekster betrekking heeft;

| — | de Commissie en elke interveniërende partij die ter ondersteuning van de Commissie zou worden toegelaten, in de kosten verwijzen. |
| --- | --- |

—

de Commissie en elke interveniërende partij die ter ondersteuning van de Commissie zou worden toegelaten, in de kosten verwijzen.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster één middel aan, namelijk dat de door de Commissie gehanteerde methode voor de vaststelling van de prijsonderbiedings- en de prijsbederfmarges van verzoekster in strijd is met artikel 3, leden 1 tot en met 3 en lid 6, en artikel 9, lid 4, van de basisverordening.

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/71 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/71

---

Beschikking van het Gerecht van 28 oktober 2020 — Grange Backup Power/Commissie

(Zaak T-110/18) (1)

(2021/C 19/78)

Procestaal: Engels

De president van de Eerste kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

---

(1)  PB C 166 van 14.5.2018.

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/72 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/72

---

Beschikking van het Gerecht van 23 oktober 2020 — ZZ/ECB

(Zaak T-741/18) (1)

(2021/C 19/79)

Procestaal: Engels

De president van de Vierde kamer (uitgebreid) heeft de doorhaling van de zaak gelast.

---

(1)  PB C 103 van 18.3.2019.

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/72 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/72

---

Beschikking van het Gerecht van 27 oktober 2020 — CH en CN/Parlement

(Zaak T-222/20) (1)

(2021/C 19/80)

Procestaal: Frans

De president van de Achtste kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

---

(1)  PB C 201 van 15.6.2020.

---

| 18.1.2021 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 19/72 |
| --- | --- | --- | --- |

18.1.2021

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 19/72

---

Beschikking van het Gerecht van 27 oktober 2020 — CH en CN/Parlement

(Zaak T-490/20) (1)

(2021/C 19/81)

Procestaal: Frans

De president van de Achtste kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

---

(1)  PB C 329 van 5.10.2020.

---