# Dziennik Urzędowy C 169/8 li

| | ISSN 1725-5228 |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | C 169 |
| | |
| Wydanie polskie | Informacje i zawiadomienia | Tom 488 lipca 2005 |

ISSN 1725-5228

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 169

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Tom 488 lipca 2005

---

| Powiadomienie nr | Spis treśći | Strona |
| --- | --- | --- |
| | I   Informacje |
| | Rada |
| 2005/C 169/1 | Konwencja o przystąpieniu Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwartej do podpisu w Rzymie dnia 19 czerwca 1980 roku, oraz do Pierwszego i Drugiego Protokołu w sprawie jej wykładni przez Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich | 1 |
| 2005/C 169/2 | Konwencja o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwarta do podpisu w Rzymie dnia 19 czerwca 1980 roku | 10 |
| 2005/C 169/3 | Konwencja o przystąpieniu Republiki Greckiej do Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwartej do podpisu w Rzymie dnia 19 czerwca 1980 roku | 23 |
| 2005/C 169/4 | Konwencja o przystąpieniu Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalii do Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwartej do podpisu w Rzymie dnia 19 czerwca 1980 roku | 26 |
| 2005/C 169/5 | Konwencja o przystąpieniu Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji do Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwartej do podpisu w Rzymie dnia 19 czerwca 1980 roku, oraz do Pierwszego i Drugiego Protokołu w sprawie jej wykładni przez Trybunał Sprawiedliwości | 28 |

Powiadomienie nr

Spis treśći

Strona

I   Informacje

Rada

2005/C 169/1

Konwencja o przystąpieniu Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwartej do podpisu w Rzymie dnia 19 czerwca 1980 roku, oraz do Pierwszego i Drugiego Protokołu w sprawie jej wykładni przez Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich

1

2005/C 169/2

Konwencja o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwarta do podpisu w Rzymie dnia 19 czerwca 1980 roku

10

2005/C 169/3

Konwencja o przystąpieniu Republiki Greckiej do Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwartej do podpisu w Rzymie dnia 19 czerwca 1980 roku

23

2005/C 169/4

Konwencja o przystąpieniu Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalii do Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwartej do podpisu w Rzymie dnia 19 czerwca 1980 roku

26

2005/C 169/5

Konwencja o przystąpieniu Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji do Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwartej do podpisu w Rzymie dnia 19 czerwca 1980 roku, oraz do Pierwszego i Drugiego Protokołu w sprawie jej wykładni przez Trybunał Sprawiedliwości

28

| PL | |
| --- | --- |

PL

---

I Informacje

Rada

| 8.7.2005 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 169/1 |
| --- | --- | --- | --- |

8.7.2005

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 169/1

---

KONWENCJA

O PRZYSTĄPIENIU REPUBLIKI CZESKIEJ, REPUBLIKI ESTOŃSKIEJ, REPUBLIKI CYPRYJSKIEJ, REPUBLIKI ŁOTEWSKIEJ, REPUBLIKI LITEWSKIEJ, REPUBLIKI WĘGIERSKIEJ, REPUBLIKI MALTY, RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ, REPUBLIKI SŁOWENII I REPUBLIKI SŁOWACKIEJ DO KONWENCJI O PRAWIE WŁAŚCIWYM DLA ZOBOWIĄZAŃ UMOWNYCH, OTWARTEJ DO PODPISU W RZYMIE DNIA 19 CZERWCA 1980 ROKU, ORAZ DO PIERWSZEGO I DRUGIEGO PROTOKOŁU W SPRAWIE JEJ WYKŁADNI PRZEZ TRYBUNAŁ SPRAWIEDLIWOŚCI WSPÓLNOT EUROPEJSKICH

(2005/C 169/01)

WYSOKIE UMAWIAJĄCE SIĘ STRONY TRAKTATU USTANAWIAJĄCEGO WSPÓLNOTĘ EUROPEJSKĄ,

MAJĄC NA UWADZE Akt dotyczący warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej i zmian w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej, w szczególności jego artykuł 5 ustęp 2,

PRZYPOMINAJĄC, że stając się członkami Unii Europejskiej, nowe Państwa Członkowskie zobowiązały się do przystąpienia do Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwartej do podpisu w Rzymie dnia 19 czerwca 1980 roku oraz do Pierwszego i Drugiego Protokołu w sprawie jej wykładni przez Trybunał Sprawiedliwości, zmienionej Konwencją podpisaną w Luksemburgu dnia 10 kwietnia 1984 roku po przystąpieniu Republiki Greckiej, Konwencją podpisaną w Funchal dnia 18 maja 1992 roku po przystąpieniu Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej oraz Konwencją podpisaną w Brukseli dnia 29 listopada 1996 roku po przystąpieniu Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji,

UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:

TYTUŁ I

PRZEPISY OGÓLNE

Artykuł 1

Republika Czeska, Republika Estońska, Republika Cypryjska, Republika Łotewska, Republika Litewska, Republika Węgierska, Republika Malty, Rzeczpospolita Polska, Republika Słowenii i Republika Słowacka niniejszym przystępują do:

| a) | Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwartej do podpisu w Rzymie dnia 19 czerwca 1980 roku, zwanej dalej „Konwencją z 1980 roku”, w wersji po wprowadzeniu dostosowań i zmian dokonanych przez:






  — | Konwencję podpisaną w Luksemburgu dnia 10 kwietnia 1984 roku, zwaną dalej „Konwencją z 1984 roku”, o przystąpieniu Republiki Greckiej do Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych; |
| --- | --- | --- |

a)

Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwartej do podpisu w Rzymie dnia 19 czerwca 1980 roku, zwanej dalej „Konwencją z 1980 roku”, w wersji po wprowadzeniu dostosowań i zmian dokonanych przez:

—

Konwencję podpisaną w Luksemburgu dnia 10 kwietnia 1984 roku, zwaną dalej „Konwencją z 1984 roku”, o przystąpieniu Republiki Greckiej do Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych;

| — | Konwencję podpisaną w Funchal dnia 18 maja 1992 roku, zwaną dalej „Konwencją z 1992 roku”, o przystąpieniu Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej do Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych; |
| --- | --- |

—

Konwencję podpisaną w Funchal dnia 18 maja 1992 roku, zwaną dalej „Konwencją z 1992 roku”, o przystąpieniu Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej do Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych;

| — | Konwencję podpisaną w Brukseli dnia 29 listopada 1996 roku, zwaną dalej „Konwencją z 1996 roku”, o przystąpieniu Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji do Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych; |
| --- | --- |

—

Konwencję podpisaną w Brukseli dnia 29 listopada 1996 roku, zwaną dalej „Konwencją z 1996 roku”, o przystąpieniu Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji do Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych;

| b) | Pierwszego Protokołu podpisanego dnia 19 grudnia 1988 roku, zwanego dalej Pierwszym Protokołem z 1988 roku, w sprawie wykładni przez Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, w wersji po wprowadzeniu dostosowań i zmian dokonanych w nim przez Konwencje z 1992 roku i 1996 roku; |
| --- | --- |

b)

Pierwszego Protokołu podpisanego dnia 19 grudnia 1988 roku, zwanego dalej Pierwszym Protokołem z 1988 roku, w sprawie wykładni przez Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, w wersji po wprowadzeniu dostosowań i zmian dokonanych w nim przez Konwencje z 1992 roku i 1996 roku;

| c) | Drugiego Protokołu podpisanego dnia 19 grudnia 1988 roku, zwanego dalej Drugim Protokołem z 1988 roku, przyznającego Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich pewne uprawnienia do dokonywania wykładni Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych. |
| --- | --- |

c)

Drugiego Protokołu podpisanego dnia 19 grudnia 1988 roku, zwanego dalej Drugim Protokołem z 1988 roku, przyznającego Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich pewne uprawnienia do dokonywania wykładni Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych.

TYTUŁ II

DOSTOSOWANIA W PIERWSZYM PROTOKOLE Z 1988 ROKU

Artykuł 2

W art. 2 lit. a) wprowadza się następujące tiret:

| a) | między pierwszym a drugim tiret:






  „— | w Republice Czeskiej: | Nejvyšší soud České republiky |
| --- | --- | --- | --- |

a)

między pierwszym a drugim tiret:

„—

w Republice Czeskiej:

Nejvyšší soud České republiky

| | Nejvyšší správní soud”; |
| --- | --- |

Nejvyšší správní soud”;

| b) | między trzecim a czwartym tiret:






  „— | w Estonii: | Riigikohus”; |
| --- | --- | --- | --- |

b)

między trzecim a czwartym tiret:

„—

w Estonii:

Riigikohus”;

| c) | między ósmym a dziewiątym tiret:






  „— | na Cyprze: | Ανώτατο Δικαστήριο |
| --- | --- | --- | --- |

c)

między ósmym a dziewiątym tiret:

„—

na Cyprze:

Ανώτατο Δικαστήριο

| — | na Łotwie: | Augstākās Tiesas Senāts |
| --- | --- | --- |

—

na Łotwie:

Augstākās Tiesas Senāts

| — | na Litwie: | Lietuvos Aukščiausiasis Teismas |
| --- | --- | --- |

—

na Litwie:

Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

| | Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas”; |
| --- | --- |

Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas”;

| d) | między dziewiątym a dziesiątym tiret:






  „— | na Węgrzech: | Legfelsõbb Bíróság |
| --- | --- | --- | --- |

d)

między dziewiątym a dziesiątym tiret:

„—

na Węgrzech:

Legfelsõbb Bíróság

| — | na Malcie: | Qorti ta' l-Appell”; |
| --- | --- | --- |

—

na Malcie:

Qorti ta' l-Appell”;

| e) | między jedenastym a dwunastym tiret:






  „— | w Polsce: | Sąd Najwyższy |
| --- | --- | --- | --- |

e)

między jedenastym a dwunastym tiret:

„—

w Polsce:

Sąd Najwyższy

| | Naczelny Sąd Administracyjny”; |
| --- | --- |

Naczelny Sąd Administracyjny”;

| f) | między dwunastym a trzynastym tiret:






  „— | w Słowenii: | Ustavno sodišče Republike Slovenije |
| --- | --- | --- | --- |

f)

między dwunastym a trzynastym tiret:

„—

w Słowenii:

Ustavno sodišče Republike Slovenije

| | Vrhovno sodišče Republike Slovenije |
| --- | --- |

Vrhovno sodišče Republike Slovenije

| — | w Słowacji: | Najvyšší súd Slovenskej republiky”. |
| --- | --- | --- |

—

w Słowacji:

Najvyšší súd Slovenskej republiky”.

TYTUŁ III

POSTANOWIENIA KOŃCOWE

Artykuł 3

1.   Sekretarz Generalny Rady Unii Europejskiej przekazuje uwierzytelniony odpis Konwencji z 1980 roku, Konwencji z 1984 roku, Pierwszego Protokołu z 1988 roku, Drugiego Protokołu z 1988 roku, Konwencji z 1992 roku oraz Konwencji z 1996 roku, w językach hiszpańskim, duńskim, niemieckim, greckim, angielskim, francuskim, irlandzkim, włoskim, niderlandzkim, portugalskim, fińskim i szwedzkim Rządom Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej.

2.   Tekst Konwencji z 1980 roku, Konwencji z 1984 roku, Pierwszego Protokołu z 1988 roku, Drugiego Protokołu z 1988 roku, Konwencji z 1992 roku oraz Konwencji z 1996 roku, w językach czeskim, estońskim, węgierskim, łotewskim, litewskim, maltańskim, polskim, słowackim i słoweńskim jest autentyczny na takich samych warunkach jak pozostałe teksty Konwencji z 1980 roku, Konwencji z 1984 roku, Pierwszego Protokołu z 1988 roku, Drugiego Protokołu z 1988 roku, Konwencji z 1992 roku oraz Konwencji z 1996 roku.

Artykuł 4

Niniejsza Konwencja podlega ratyfikacji przez Państwa Sygnatariuszy. Dokumenty ratyfikacyjne składa się Sekretarzowi Generalnemu Rady Unii Europejskiej.

Artykuł 5

1.   Niniejsza Konwencja wchodzi w życie dla państw, które ją ratyfikowały pierwszego dnia trzeciego miesiąca następującego po złożeniu drugiego dokumentu ratyfikacyjnego.

2.   Po tej dacie niniejsza Konwencja wchodzi w życie w odniesieniu do każdego Państwa Sygnatariusza, które ją ratyfikuje, pierwszego dnia trzeciego miesiąca następującego po złożeniu przez nie dokumentu ratyfikacyjnego.

Artykuł 6

Sekretarz Generalny Rady Unii Europejskiej powiadamia Państwa Sygnatariuszy:

| a) | o złożeniu każdego dokumentu ratyfikacyjnego; |
| --- | --- |

a)

o złożeniu każdego dokumentu ratyfikacyjnego;

| b) | o datach wejścia w życie niniejszej Konwencji w odniesieniu do poszczególnych Umawiających się Państw. |
| --- | --- |

b)

o datach wejścia w życie niniejszej Konwencji w odniesieniu do poszczególnych Umawiających się Państw.

Artykuł 7

Niniejsza Konwencja, sporządzona w jednym oryginalnym egzemplarzu w językach czeskim, duńskim, niderlandzkim, angielskim, estońskim, fińskim, francuskim, niemieckim, greckim, węgierskim, irlandzkim, włoskim, łotewskim, litewskim, maltańskim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, hiszpańskim i szwedzkim, przy czym przy czym teksty w każdym z tych dwudziestujeden języków są jednakowo autentyczne, zostaje złożona w archiwach Sekretariatu Generalnego Rady Unii Europejskiej. Sekretarz Generalny przekazuje Rządowi każdego Państwa Sygnatariusza jej uwierzytelniony odpis.

Hecho en Luxemburgo, el catorce de abril de dos mil cinco.

V Lucemburku dne čtrnáctého dubna dva tisíce pět.

Udfærdiget i Luxembourg den fjortende april to tusind og fem.

Geschehen zu Luxemburg am vierzehnten April zweitausendfünf.

Kahe tuhande viienda aasta aprillikuu neljateistkümnendal päeval Luxembourgis.

Έγινε στο Λουξεμβούργο, στις δέκα τέσσερις Απριλίου δύο χιλιάδες πέντε.

Done at Luxembourg on the fourteenth day of April in the year two thousand and five.

Fait à Luxembourg, le quatorze avril deux mille cinq.

Arna déanamh i Lucsamburg, an ceathrú lá déag d’Aibreán sa bhliain dhá mhíle is a cúig.

Fatto a Lussemburgo, addì quattordici aprile duemilacinque.

Luksemburgā, divi tūkstoši piektā gada četrpadsmitajā aprīlī.

Priimta du tūkstančiai penktų metų balandžio keturioliktą dieną Liuksemburge.

Kelt Luxembourgban, a kettőezer-ötödik év április tizennegyedik napján.

Magħmul fil-Lussemburgu, fl-erbatax-il jum ta’ April tas-sena elfejn u ħamsa.

Gedaan te Luxemburg, de veertiende april tweeduizend vijf.

Sporządzono w Luksemburgu dnia czternastego kwietnia roku dwa tysiące piątego.

Feito no Luxemburgo, em catorze de Abril de dois mil e cinco.

V Luxembourgu, štirinajstega aprila leta dva tisoč pet.

V Luxemburgu dňa štrnásteho apríla dvetisícpäť.

Tehty Luxemburgissa neljäntenätoista päivänä huhtikuuta vuonna kaksituhattaviisi.

Som skedde i Luxemburg den fjortonde april tjugohundrafem.

Pour le gouvernement du Royaume de Belgique

Voor de regering van het Koninkrijk België

Für die Regierung des Königreichs Belgien

Image

Za vládu České republiky

Image

For regeringen for Kongeriget Danmark

Image

Für die Regierung der Bundesrepublik Deutschland

Image

Image

Eesti Vabariigi valitsuse nimel

Image

Για την κυβέρνηση της Ελληνικής Δημοκρατίας

Image

Por el Gobierno del Reino de España

Image

Pour le gouvernement de la République française

Image

Thar ceann Rialtas na hÉireann

For the Government of Ireland

Image

Per il governo della Repubblica italiana

Image

Για την κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας

Image

Latvijas Republikas valdības vārdā

Image

Lietuvos Respublikos Vyriausybès vardu

Image

Pour le gouvernement du Grand-Duché de Luxembourg

Image

A Magyar Köztársaság kormánya részéről

Image

Għall-Gvern tar-Repubblika ta’ Malta

Image

Voor de regering van het Koninkrijk der Nederlanden

Image

Für die Regierung der Republik Österreich

Image

W imieniu Rządu Rzeczypospolitej Polskiej

Image

Pelo Governo da República Portuguesa

Image

Za vlado Republike Slovenije

Image

Za vládu Slovenskej republiky

Image

Suomen hallituksen puolesta

På finska regeringens vägnar

Image

På svenska regeringens vägnar

Image

For the Government of the United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland

Image

---

Wspólne oświadczenie Wysokich Umawiających się Stron dotyczące terminów ratyfikacji Konwencji o przystąpieniu

Wysokie Umawiające się Strony, zebrane w Radzie celem podpisania Konwencji o przystąpieniu Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych oświadczają, że podejmą wszelkie niezbędne kroki w celu ratyfikacji niniejszej Konwencji w rozsądnym terminie, a jeśli będzie to możliwe, do grudnia 2005 roku.

---

Oświadczenie Państw Członkowskich dotyczące terminu przedłożenia wniosku dotyczącego rozporządzenia w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych

„Państwa Członkowskie wzywają Komisję do przedłożenia w możliwie najszybszym terminie, a najpóźniej do końca roku 2005, wniosku dotyczącego rozporządzenia w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych.”

---

Wspólne oświadczenie Państw Członkowskich dotyczące wymiany informacji

Rządy Królestwa Belgii, Republiki Czeskiej, Królestwa Danii, Republiki Federalnej Niemiec, Republiki Estońskiej, Republiki Greckiej, Królestwa Hiszpanii, Republiki Francuskiej, Irlandii, Republiki Włoskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Wielkiego Księstwa Luksemburga, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Królestwa Niderlandów, Republiki Austrii, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Portugalskiej, Republiki Słowenii, Republiki Słowackiej, Republiki Finlandii, Królestwa Szwecji oraz Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej,

w chwili podpisania Konwencji z 2005 roku o przystąpieniu do Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwartej do podpisu w Rzymie dnia 19 czerwca 1980 roku oraz do Pierwszego i Drugiego Protokołu w sprawie jej wykładni przez Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, z późniejszymi zmianami,

pragnąc zapewnić możliwie efektywne i jednolite stosowanie postanowień wymienionego powyżej Pierwszego Protokołu,

oświadczają, że są gotowe zorganizować, we współpracy z Trybunałem Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, wymianę informacji w zakresie orzeczeń, które korzystają z powagi rzeczy osądzonej i zostały wydane zgodnie z Konwencją o prawie właściwym dla zobowiązań umownych przez sądy wymienione w artykule 2 tego Protokołu. Wymiana informacji będzie obejmować:

| — | przekazywanie Trybunałowi Sprawiedliwości przez właściwe organy krajowe orzeczeń wydanych przez sądy wymienione w artykule 2 litera a) Pierwszego Protokołu, a także ważne orzeczenia wydane przez sądy określone w artykule 2 litera b) tego Protokołu, |
| --- | --- |

—

przekazywanie Trybunałowi Sprawiedliwości przez właściwe organy krajowe orzeczeń wydanych przez sądy wymienione w artykule 2 litera a) Pierwszego Protokołu, a także ważne orzeczenia wydane przez sądy określone w artykule 2 litera b) tego Protokołu,

| — | klasyfikację i wykorzystanie dokumentacji tych orzeczeń przez Trybunał Sprawiedliwości, w tym, w razie potrzeby, sporządzenie wyciągów i tłumaczeń, a także publikację orzeczeń o szczególnym znaczeniu, |
| --- | --- |

—

klasyfikację i wykorzystanie dokumentacji tych orzeczeń przez Trybunał Sprawiedliwości, w tym, w razie potrzeby, sporządzenie wyciągów i tłumaczeń, a także publikację orzeczeń o szczególnym znaczeniu,

| — | przekazywanie przez Trybunał Sprawiedliwości informacji dotyczących wszelkiej dokumentacji właściwym organom krajowym Państw-Stron Protokołu, a także Komisji i Radzie Wspólnot Europejskich. |
| --- | --- |

—

przekazywanie przez Trybunał Sprawiedliwości informacji dotyczących wszelkiej dokumentacji właściwym organom krajowym Państw-Stron Protokołu, a także Komisji i Radzie Wspólnot Europejskich.

---

| 8.7.2005 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 169/10 |
| --- | --- | --- | --- |

8.7.2005

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 169/10

---

KONWENCJA

o prawie właściwym dla zobowiązań umownych,

otwarta do podpisu w Rzymie dnia 19 czerwca 1980 roku

PREAMBUŁA

WYSOKIE UMAWIAJĄCE SIĘ STRONY Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą,

ZDECYDOWANE kontynuować prace w dziedzinie prawa prywatnego międzynarodowego w zakresie ujednolicenia przepisów prawnych, które zostały wprowadzone w ramach Wspólnoty, w szczególności w dziedzinie jurysdykcji i wykonywania orzeczeń sądowych,

PRAGNĄC ustanowienia jednolitych reguł określania prawa właściwego dla zobowiązań umownych,

UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:

TYTUŁ I

ZAKRES ZASTOSOWANIA

Artykuł 1

Zakres zastosowania

1.   Przepisy niniejszej Konwencji stosuje się do zobowiązań umownych w stanach faktycznych, które wykazują związek z prawem różnych państw.

2.   Nie mają one zastosowania do:

| a) | stanu cywilnego oraz zdolności prawnej i zdolności do czynności prawnych osób fizycznych, z zastrzeżeniem artykułu 11; |
| --- | --- |

a)

stanu cywilnego oraz zdolności prawnej i zdolności do czynności prawnych osób fizycznych, z zastrzeżeniem artykułu 11;

| b) | zobowiązań umownych, dotyczących:






  — | testamentów i dziedziczenia, |
| --- | --- | --- |

b)

zobowiązań umownych, dotyczących:

—

testamentów i dziedziczenia,

| — | majątkowych stosunków małżeńskich, |
| --- | --- |

—

majątkowych stosunków małżeńskich,

| — | praw i obowiązków wynikających ze stosunków rodzinnych, pokrewieństwa, małżeństwa lub powinowactwa, włącznie ze zobowiązaniami alimentacyjnymi wobec dzieci pozamałżeńskich; |
| --- | --- |

—

praw i obowiązków wynikających ze stosunków rodzinnych, pokrewieństwa, małżeństwa lub powinowactwa, włącznie ze zobowiązaniami alimentacyjnymi wobec dzieci pozamałżeńskich;

| c) | zobowiązań z weksli, czeków, weksli własnych oraz innych przenoszalnych papierów wartościowych w zakresie, w jakim zobowiązania z tych innych papierów wartościowych wynikają z ich przenoszalności; |
| --- | --- |

c)

zobowiązań z weksli, czeków, weksli własnych oraz innych przenoszalnych papierów wartościowych w zakresie, w jakim zobowiązania z tych innych papierów wartościowych wynikają z ich przenoszalności;

| d) | zapisów na sąd polubowny i umów o właściwość sądu; |
| --- | --- |

d)

zapisów na sąd polubowny i umów o właściwość sądu;

| e) | kwestii z zakresu prawa spółek, stowarzyszeń i osób prawnych, takich jak na przykład utworzenie, zdolność prawna i zdolność do czynności prawnych, wewnętrzny ustrój i rozwiązanie spółek, stowarzyszeń i osób prawnych oraz ustawowa osobista odpowiedzialność wspólników i organów za długi spółki, stowarzyszenia lub osoby prawnej; |
| --- | --- |

e)

kwestii z zakresu prawa spółek, stowarzyszeń i osób prawnych, takich jak na przykład utworzenie, zdolność prawna i zdolność do czynności prawnych, wewnętrzny ustrój i rozwiązanie spółek, stowarzyszeń i osób prawnych oraz ustawowa osobista odpowiedzialność wspólników i organów za długi spółki, stowarzyszenia lub osoby prawnej;

| f) | kwestii, czy przedstawiciel może wobec osób trzecich zaciągać zobowiązania w imieniu osoby przez siebie reprezentowanej lub czy organ spółki, stowarzyszenia lub osoby prawnej może wobec osób trzecich zaciągać zobowiązania w imieniu tej spółki, tego stowarzyszenia lub tej osoby prawnej; |
| --- | --- |

f)

kwestii, czy przedstawiciel może wobec osób trzecich zaciągać zobowiązania w imieniu osoby przez siebie reprezentowanej lub czy organ spółki, stowarzyszenia lub osoby prawnej może wobec osób trzecich zaciągać zobowiązania w imieniu tej spółki, tego stowarzyszenia lub tej osoby prawnej;

| g) | tworzenia „trustów” oraz powstałych przez to stosunków prawnych pomiędzy założycielami, powiernikami a beneficjentami; |
| --- | --- |

g)

tworzenia „trustów” oraz powstałych przez to stosunków prawnych pomiędzy założycielami, powiernikami a beneficjentami;

| h) | dowodów i postępowania, z zastrzeżeniem artykułu 14. |
| --- | --- |

h)

dowodów i postępowania, z zastrzeżeniem artykułu 14.

3.   Przepisów niniejszej Konwencji nie stosuje się do umów ubezpieczenia, pokrywających ryzyka zlokalizowane na terytoriach Państw Członkowskich Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej. W celu stwierdzenia, czy ryzyko jest zlokalizowane na powyższych terytoriach, sąd stosuje swoje prawo krajowe.

4.   Ustępu 3 nie stosuje się do umów reasekuracyjnych.

Artykuł 2

Stosowanie prawa państw niebędących Stronami

Prawo wskazane przez niniejszą Konwencję stosuje się także wówczas, gdy nie jest to prawo Umawiającego się Państwa.

TYTUŁ II

PRZEPISY JEDNOLITE

Artykuł 3

Swoboda wyboru prawa

1.   Umowa podlega prawu wybranemu przez strony. Wybór prawa powinien być wyraźny lub w sposób dostatecznie pewny wynikać z postanowień umowy lub okoliczności sprawy. Strony mogą dokonać wyboru prawa dla całej umowy lub tylko dla jej części.

2.   Strony mogą w każdym czasie umówić się, że umowa podlega prawu innemu niż to, które dla tej umowy było uprzednio właściwe na podstawie wcześniejszego wyboru prawa dokonanego zgodnie z niniejszym artykułem bądź na podstawie innych przepisów niniejszej Konwencji. Zmiana określenia prawa właściwego dokonana przez strony po zawarciu umowy nie narusza ważności umowy ze względu na formę w rozumieniu artykułu 9 ani praw osób trzecich.

3.   Jeżeli wszystkie inne elementy stanu faktycznego w czasie dokonywania wyboru prawa właściwego są zlokalizowane w jednym i tym samym państwie, to wybór przez strony prawa obcego – niezależnie od tego, czy został on uzupełniony umową o właściwość obcego sądu – nie narusza przepisów, których zgodnie z prawem tego państwa nie można w drodze umowy wyłączyć, dalej zwanych „przepisami bezwzględnie obowiązującymi”.

4.   Do oceny istnienia i ważności porozumienia stron w przedmiocie prawa właściwego stosuje się artykuły 8, 9 i 11.

Artykuł 4

Prawo właściwe w razie braku wyboru prawa

1.   Jeżeli wybór prawa właściwego dla umowy zgodnie z artykułem 3 nie został dokonany, umowa podlega prawu państwa, z którym wykazuje ona najściślejszy związek. Jeżeli jednak część umowy, która da się oddzielić od reszty, wykazuje ściślejszy związek z innym państwem, wówczas do tej części można zastosować w drodze wyjątku prawo tego innego państwa.

2.   Z zastrzeżeniem ustępu 5 domniemywa się, że umowa wykazuje najściślejszy związek z tym państwem, w którym strona, na której spoczywa obowiązek spełnienia świadczenia charakterystycznego, w chwili zawarcia umowy ma miejsce zwykłego pobytu lub w przypadku spółki, stowarzyszenia lub osoby prawnej, siedzibę zarządu. Jeżeli jednak umowa została zawarta w ramach działalności zawodowej lub gospodarczej tej strony, domniemywa się, że umowa wykazuje najściślejszy związek z państwem, w którym znajduje się jej główne przedsiębiorstwo, lub – jeżeli zgodnie z umową świadczenie ma być spełnione przez inne przedsiębiorstwo niż główne – z państwem, w którym znajduje się to inne przedsiębiorstwo.

3.   Bez względu na ustęp 2, o ile przedmiotem umowy jest prawo rzeczowe na nieruchomości lub prawo do korzystania z nieruchomości, domniemywa się, że umowa wykazuje najściślejszy związek z tym państwem, w którym nieruchomość jest położona.

4.   Domniemanie, o którym mowa w ustęp 2, nie stosuje się do umów przewozu towarów. W przypadku takich umów domniemywa się, że wykazują one najściślejszy związek z tym państwem, w którym w chwili zawierania umowy przewoźnik miał swoje główne przedsiębiorstwo, o ile w państwie tym znajduje się także miejsce załadunku i miejsce rozładunku albo główne przedsiębiorstwo nadawcy. Na potrzeby stosowania niniejszego ustępu za umowy przewozu towarów uznaje się także umowy czarterowe na jeden rejs i inne umowy, które służą przede wszystkim przewozowi towarów.

5.   Przepisu ustępu 2 nie stosuje się, jeżeli świadczenie charakterystyczne jest niemożliwe do ustalenia. Domniemania, o których mowa w ustępach 2, 3 i 4, nie mają zastosowania, jeżeli z całokształtu okoliczności wynika, że umowa wykazuje ściślejszy związek z innym państwem.

Artykuł 5

Umowy konsumenckie

1.   Niniejszy artykuł stosuje się do umów, których przedmiotem jest dostarczenie rzeczy ruchomych lub świadczenie usług na rzecz osoby, „konsumenta”, w celu, który nie może być uznany za związany z jej działalnością zawodową lub gospodarczą, jak również umów dotyczących finansowania takiej działalności.

2.   Bez względu na artykuł 3, wybór prawa właściwego przez strony nie może prowadzić do pozbawienia konsumenta ochrony przysługującej mu na podstawie przepisów bezwzględnie obowiązujących w państwie, w którym ma on miejsce zwykłego pobytu,

| — | jeżeli w państwie tym zawarcie umowy zostało poprzedzone specjalnie uczynioną propozycją lub reklamą i konsument dokonał czynności, które w tym państwie są niezbędne do zawarcia umowy,
  albo |
| --- | --- |

—

jeżeli w państwie tym zawarcie umowy zostało poprzedzone specjalnie uczynioną propozycją lub reklamą i konsument dokonał czynności, które w tym państwie są niezbędne do zawarcia umowy,

albo

| — | jeżeli kontrahent konsumenta lub przedstawiciel kontrahenta otrzymał w tym państwie zamówienie konsumenta,
  albo |
| --- | --- |

—

jeżeli kontrahent konsumenta lub przedstawiciel kontrahenta otrzymał w tym państwie zamówienie konsumenta,

albo

| — | jeżeli umowa dotyczy sprzedaży towarów, a konsument wyjechał z tego państwa za granicę i tam złożył zamówienie, o ile wyjazd konsumenta został zorganizowany przez kontrahenta w celu nakłonienia konsumenta do zawarcia umowy. |
| --- | --- |

—

jeżeli umowa dotyczy sprzedaży towarów, a konsument wyjechał z tego państwa za granicę i tam złożył zamówienie, o ile wyjazd konsumenta został zorganizowany przez kontrahenta w celu nakłonienia konsumenta do zawarcia umowy.

3.   Bez względu na artykuł 4 i w braku wyboru prawa właściwego zgodnie z artykułem 3, do umów zawartych w okolicznościach, o których mowa w ustępie 2, stosuje się prawo państwa, w którym konsument ma miejsce zwykłego pobytu.

4.   Niniejszego artykułu nie stosuje się do:

| a) | umów przewozu; |
| --- | --- |

a)

umów przewozu;

| b) | umów o świadczenie usług, jeżeli usługi należne konsumentowi muszą być świadczone wyłącznie w innym państwie niż państwo, w którym konsument ma miejsce zwykłego pobytu. |
| --- | --- |

b)

umów o świadczenie usług, jeżeli usługi należne konsumentowi muszą być świadczone wyłącznie w innym państwie niż państwo, w którym konsument ma miejsce zwykłego pobytu.

5.   Bez względu na ustęp 4, niniejszy artykuł ma zastosowanie do umów o podróż obejmujących kombinowane świadczenia przewozowe i zakwaterowania za wspólną cenę.

Artykuł 6

Indywidualne umowy o pracę

1.   Bez względu na artykuł 3, w umowach o pracę wybór prawa dokonany przez strony nie może prowadzić do pozbawienia pracownika ochrony, która przysługuje mu na podstawie bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa, które miałyby zastosowanie zgodnie z ustępem 2 niniejszego artykułu w przypadku braku wyboru prawa.

2.   Bez względu na artykuł 4 i w przypadku braku wyboru prawa zgodnie z artykułem 3, do umów o pracę stosuje się:

| a) | prawo państwa, w którym pracownik zazwyczaj świadczy pracę w wykonaniu umowy, i to nawet wówczas, gdy jest tymczasowo oddelegowany do innego państwa;
  albo |
| --- | --- |

a)

prawo państwa, w którym pracownik zazwyczaj świadczy pracę w wykonaniu umowy, i to nawet wówczas, gdy jest tymczasowo oddelegowany do innego państwa;

albo

| b) | prawo państwa, w którym znajduje się przedsiębiorstwo, w którym pracownik został zatrudniony, jeżeli zazwyczaj nie świadczy on pracy w jednym i tym samym państwie; |
| --- | --- |

b)

prawo państwa, w którym znajduje się przedsiębiorstwo, w którym pracownik został zatrudniony, jeżeli zazwyczaj nie świadczy on pracy w jednym i tym samym państwie;

chyba że z całokształtu okoliczności wynika, że umowa o pracę wykazuje ściślejszy związek z innym państwem; w takim przypadku stosuje się prawo tego innego państwa.

Artykuł 7

Przepisy wymuszające swoje zastosowanie

1.   Przy stosowaniu prawa określonego państwa na mocy niniejszej Konwencji można przyznać skuteczność przepisom prawa innego państwa, z którym stan faktyczny sprawy wykazuje ścisły związek, o ile przepisy te zgodnie z prawem tego innego państwa mają zastosowanie, bez względu na to, jakiemu prawu podlega umowa. Przy podejmowaniu decyzji, czy przyznać skuteczność tym bezwzględnie obowiązującym przepisom prawa, należy brać pod uwagę ich charakter i przedmiot, a także skutki, które wystąpiłyby w przypadku ich zastosowania lub niezastosowania.

2.   Niniejsza Konwencja nie narusza stosowania przepisów prawa państwa sądu orzekającego, które w odniesieniu do danego stanu faktycznego wymuszają swoje zastosowanie, bez względu na to, jakie prawo ma zastosowanie do umowy.

Artykuł 8

Istnienie i ważność materialna

1.   Istnienie i ważność umowy lub jednego z jej postanowień ocenia się według prawa, które zgodnie z niniejszą Konwencją byłoby właściwe, gdyby umowa lub jej postanowienie były ważne.

2.   Jeżeli jednak z okoliczności sprawy wynika, że nie byłoby uzasadnione dokonywanie oceny skutków zachowania się jednej ze stron według prawa określonego zgodnie z ustępem 1, strona ta w celu ustalenia, że nie wyraziła zgody na zawarcie umowy, może powołać się na prawo państwa swojego miejsca zwykłego pobytu.

Artykuł 9

Forma

1.   Umowa zawarta między osobami, które znajdują się w tym samym państwie, jest ważna ze względu na formę, jeżeli spełnia wymogi dotyczące formy określone przez prawo właściwe dla umowy według niniejszej Konwencji lub przez prawo państwa, w którym umowa została zawarta.

2.   Umowa zawarta między osobami, które znajdują się w różnych państwach, jest ważna, ze względu na formę, jeżeli spełnia wymogi co do formy określone przez prawo właściwe dla umowy według niniejszej Konwencji lub przez prawo jednego z tych państw.

3.   Jeżeli umowa została zawarta przez przedstawiciela, przy stosowaniu ustępów 1 i 2 bierze się pod uwagę państwo, w którym znajduje się przedstawiciel w chwili zawarcia umowy.

4.   Jednostronna czynność prawna, która odnosi się do umowy już zawartej albo umowy, która ma być zawarta, jest ważna ze względu na formę, jeżeli spełnione są wymogi co do formy określone w prawie, które zgodnie z niniejszą Konwencją jest lub byłoby właściwe dla umowy, albo wymogi co do formy określone w prawie państwa, w którym ta czynność prawna została dokonana.

5.   Ustępów 1–4 nie stosuje się do umów, do których zastosowanie ma artykuł 5 i które zostały zawarte w okolicznościach, o których mowa w artykule 5 ustęp 2. Do formy tych umów stosuje się prawo państwa, w którym konsument ma miejsce zwykłego pobytu.

6.   Niezależnie od ustępów 1–4 niniejszego artykułu umowy, których przedmiotem jest prawo rzeczowe na nieruchomości lub prawo do korzystania z nieruchomości, należy oceniać na podstawie bezwzględnie obowiązujących przepisów dotyczących formy tego państwa, w którym nieruchomość jest położona, o ile przepisy te, zgodnie z prawem tego państwa, stosuje się bez względu na miejsce zawarcia umowy i prawo dla tej umowy właściwe.

Artykuł 10

Zakres obowiązywania prawa właściwego dla umowy

1.   Prawo właściwe dla umowy na podstawie artykułu 3–6 i artykułu 12 niniejszej Konwencji ma zastosowanie w szczególności do:

| a) | jej wykładni; |
| --- | --- |

a)

jej wykładni;

| b) | wykonywania wynikających z niej zobowiązań; |
| --- | --- |

b)

wykonywania wynikających z niej zobowiązań;

| c) | skutków całkowitego lub częściowego niewykonania tych zobowiązań, łącznie z określeniem wysokości szkody, w zakresie, w jakim rozstrzygają o tym przepisy prawa oraz w granicach uprawnień przyznanych sądowi przez prawo procesowe; |
| --- | --- |

c)

skutków całkowitego lub częściowego niewykonania tych zobowiązań, łącznie z określeniem wysokości szkody, w zakresie, w jakim rozstrzygają o tym przepisy prawa oraz w granicach uprawnień przyznanych sądowi przez prawo procesowe;

| d) | różnych sposobów wygaśnięcia zobowiązań oraz przedawnienia i utraty praw wynikającej z upływu terminów; |
| --- | --- |

d)

różnych sposobów wygaśnięcia zobowiązań oraz przedawnienia i utraty praw wynikającej z upływu terminów;

| e) | skutków nieważności umowy. |
| --- | --- |

e)

skutków nieważności umowy.

2.   W odniesieniu do sposobu wykonania oraz środków, które może podjąć wierzyciel w przypadku nienależytego wykonania, bierze się pod uwagę prawo państwa, w którym następuje wykonanie.

Artykuł 11

Brak zdolności prawnej i zdolności do czynności prawnych

W przypadku umowy zawartej między osobami, które znajdują się w tym samym państwie, osoba fizyczna, która miałaby zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych na podstawie prawa tego państwa, może powołać się na brak zdolności prawnej lub zdolności do czynności prawnych wynikający z prawa innego państwa jedynie wówczas, gdy w chwili zawierania umowy druga strona umowy wiedziała o tym braku lub nie wiedziała o nim z powodu niedbalstwa.

Artykuł 12

Przelew wierzytelności

1.   Dla wzajemnych zobowiązań cedenta i cesjonariusza wierzytelności właściwe jest prawo, które zgodnie z niniejszą Konwencją ma zastosowanie do zawartej pomiędzy nimi umowy.

2.   Prawo, któremu podlega przeniesiona wierzytelność, rozstrzyga o jej zbywalności, stosunku pomiędzy cesjonariuszem a dłużnikiem, przesłankach skuteczności przelewu wobec dłużnika oraz zwalniającym skutku świadczenia przez dłużnika.

Artykuł 13

Przejście wierzytelności z mocy prawa

1.   Jeżeli określonej osobie, „wierzycielowi”, przysługuje wierzytelność z umowy od innej osoby, „dłużnika”, a osoba trzecia jest zobowiązana do zaspokojenia wierzyciela lub zaspokaja go w wykonaniu tego zobowiązania, to prawo właściwe dla zobowiązania osoby trzeciej określa, czy osoba trzecia może dochodzić należności wierzyciela od dłużnika w całości lub w części zgodnie z prawem właściwym dla stosunków miedzy wierzycielem a dłużnikiem.

2.   Przepis powyższy ma zastosowanie także wówczas, gdy kilka osób jest zobowiązanych do zaspokojenia tej samej wierzytelności umownej, a wierzyciel został zaspokojony przez jedną z tych osób.

Artykuł 14

Dowody

1.   Prawo właściwe dla umowy zgodnie z niniejszą Konwencją stosuje się w takim zakresie, w jakim ustanawia ono w odniesieniu do zobowiązań umownych domniemania prawne lub określa rozkład ciężaru dowodu.

2.   Dowód czynności prawnej może być przeprowadzony wszelkim środkami dopuszczalnymi zgodnie z prawem sądu lub zgodnie z jednym z praw wskazanych w artykule 9, według którego czynność prawna jest ważna co do formy, o ile dowód można przeprowadzić w ten sposób przed sądem orzekającym.

Artykuł 15

Wyłączenie odesłania

Za prawo właściwe danego państwa w rozumieniu niniejszej Konwencji uważa się normy prawne obowiązujące w tym państwie z wyłączeniem norm prawa prywatnego międzynarodowego.

Artykuł 16

Porządek publiczny

Zastosowania normy prawa wskazanego przez niniejszą Konwencję można odmówić jedynie wówczas, gdy takie zastosowanie w sposób oczywisty byłoby nie do pogodzenia z porządkiem publicznym państwa sądu orzekającego.

Artykuł 17

Wyłączenie działania wstecznego

Niniejszą Konwencję stosuje się w Umawiającym się Państwie do umów, które zostały zawarte po wejściu w życie niniejszej Konwencji w odniesieniu do tego Umawiającego się Państwa.

Artykuł 18

Jednolita wykładnia

Przy dokonywaniu wykładni i stosowaniu powyższych jednolitych przepisów bierze się pod uwagę ich międzynarodowy charakter oraz potrzebę osiągnięcia jednolitości wykładni i stosowania tych przepisów.

Artykuł 19

Państwa nieposiadające jednolitego systemu prawnego

1.   Jeżeli państwo składa się z kilku jednostek terytorialnych, z których każda posiada własne normy prawne dotyczące zobowiązań umownych, wówczas dla określenia prawa właściwego na podstawie niniejszej Konwencji każda z tych jednostek terytorialnych uznawana jest za państwo.

2.   Państwo, w którym różne jednostki terytorialne mają własne normy prawne dotyczące zobowiązań umownych, nie jest zobowiązane do stosowania niniejszej Konwencji do kolizji praw występującej wyłącznie między porządkami prawnymi takich jednostek terytorialnych.

Artykuł 20

Pierwszeństwo prawa wspólnotowego

Niniejsza Konwencja nie uchybia stosowaniu norm kolizyjnych dla zobowiązań umownych w kwestiach szczególnych, które są lub będą zawarte w aktach prawnych Wspólnot Europejskich lub w wydanych w wykonaniu takich aktów zharmonizowanych przepisach prawa krajowego.

Artykuł 21

Stosunek do innych konwencji

Niniejsza Konwencja nie uchybia stosowaniu konwencji międzynarodowych, których stronami są lub staną się Umawiające się Państwa.

Artykuł 22

Zastrzeżenia

1.   Każde Umawiające się Państwo może, w czasie podpisywania, ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia, zastrzec sobie prawo niestosowania:

| a) | artykułu 7 ustęp 1; |
| --- | --- |

a)

artykułu 7 ustęp 1;

| b) | artykułu 10 ustęp 1 litera e). |
| --- | --- |

b)

artykułu 10 ustęp 1 litera e).

2.   Każde Umawiające się Państwo może również, składając zawiadomienie o rozszerzeniu zakresu zastosowania Konwencji zgodnie z artykułem 27 ustęp 2, złożyć jedno lub więcej zastrzeżeń, ze skutkiem ograniczonym do wszystkich lub niektórych terytoriów objętych tym rozszerzeniem.

3.   Każde Umawiające się Państwo może w każdym czasie wycofać zastrzeżenie, które złożyło; zastrzeżenie traci moc pierwszego dnia trzeciego miesiąca kalendarzowego następującego po zawiadomieniu o wycofaniu.

TYTUŁ III

POSTANOWIENIA KOŃCOWE

Artykuł 23

1.   Jeśli po wejściu w życie niniejszej Konwencji, w odniesieniu do określonego Umawiającego się Państwa, państwo to zamierza przyjąć nową normę kolizyjną dla określonej kategorii umów, należącej do zakresu zastosowania niniejszej Konwencji, zawiadomi o swoim zamiarze inne Państwa Sygnatariuszy za pośrednictwem Sekretarza Generalnego Rady Wspólnot Europejskich.

2.   Każde Państwo Sygnatariusz może w ciągu sześciu miesięcy od daty zawiadomienia Sekretarza Generalnego zażądać od niego zwołania konsultacji między Państwami Sygnatariuszami w celu osiągnięcia porozumienia.

3.   Jeżeli żadne z Państw Sygnatariuszy nie zażąda konsultacji w tym terminie lub jeśli w ciągu dwóch lat następujących po zawiadomieniu Sekretarza Generalnego nie zostanie w wyniku konsultacji osiągnięte porozumienie, zainteresowane Umawiające się Państwo może zmienić swoje prawo. Państwo to poinformuje o podjętych przez siebie działaniach inne Państwa Sygnatariuszy za pośrednictwem Sekretarza Generalnego Rady Wspólnot Europejskich.

Artykuł 24

1.   Jeżeli po wejściu w życie niniejszej Konwencji, w odniesieniu do Umawiającego się Państwa, państwo to będzie chciało stać się stroną konwencji wielostronnej, której głównym lub jednym z głównych celów jest ustanowienie norm prawa prywatnego międzynarodowego dotyczących jakichkolwiek spraw regulowanych niniejszą Konwencją, stosuje się w takim przypadku procedurę określoną w artykule 23. Jednakże okres dwóch lat, o którym mowa w ustępie 3 powyższego artykułu, skraca się do jednego roku.

2.   Procedura, o której mowa w poprzednim ustępie, nie jest wymagana, jeżeli jedno z Umawiających się Państw lub jedna ze Wspólnot Europejskich jest już stroną konwencji wielostronnej lub jeżeli celem konwencji jest rewizja konwencji, której zainteresowane państwo jest już stroną, lub jeżeli jest to konwencja zawarta w ramach Traktatów ustanawiających Wspólnoty Europejskie.

Artykuł 25

Jeżeli Umawiające się Państwo uzna, że stopień ujednolicenia osiągnięty przez niniejszą Konwencję jest zagrożony zawarciem umów nieobjętych artykułem 24 ustęp 1, państwo to może zażądać od Sekretarza Generalnego Rady Wspólnot Europejskich zwołania konsultacji między Państwami Sygnatariuszami niniejszej Konwencji.

Artykuł 26

Każde Umawiające się Państwo może zażądać rewizji niniejszej Konwencji. W takim przypadku Przewodniczący Rady Wspólnot Europejskich zwołuje konferencję w sprawie rewizji Konwencji.

Artykuł 27

1.   Niniejsza Konwencja stosuje się do europejskich terytoriów Umawiających się Państw, wraz z Grenlandią, i do całego terytorium Republiki Francuskiej.

2.   Bez względu na ustęp 1:

| a) | niniejsza Konwencja nie stosuje się do Wysp Owczych, chyba że Królestwo Danii złoży przeciwne oświadczenie; |
| --- | --- |

a)

niniejsza Konwencja nie stosuje się do Wysp Owczych, chyba że Królestwo Danii złoży przeciwne oświadczenie;

| b) | niniejsza Konwencja nie stosuje się do jakiegokolwiek europejskiego terytorium znajdującego się poza Zjednoczonym Królestwem, za którego stosunki zewnętrzne odpowiada Zjednoczone Królestwo, chyba że Zjednoczone Królestwo złoży przeciwne oświadczenie w odniesieniu do któregokolwiek z tych terytoriów; |
| --- | --- |

b)

niniejsza Konwencja nie stosuje się do jakiegokolwiek europejskiego terytorium znajdującego się poza Zjednoczonym Królestwem, za którego stosunki zewnętrzne odpowiada Zjednoczone Królestwo, chyba że Zjednoczone Królestwo złoży przeciwne oświadczenie w odniesieniu do któregokolwiek z tych terytoriów;

| c) | niniejsza Konwencja stosuje się do Antyli Holenderskich, o ile Królestwo Niderlandów złoży oświadczenie w tym przedmiocie. |
| --- | --- |

c)

niniejsza Konwencja stosuje się do Antyli Holenderskich, o ile Królestwo Niderlandów złoży oświadczenie w tym przedmiocie.

3.   Oświadczenia powyższe mogą zostać złożone w dowolnym czasie poprzez notyfikowanie ich Sekretarzowi Generalnemu Rady Wspólnot Europejskich.

4.   Postępowania wszczęte w Zjednoczonym Królestwie na skutek odwołań od orzeczeń sądów na jednym z terytoriów wskazanych w ustępie 2 litera b) będą traktowane jako postępowania przed tymi sądami.

Artykuł 28

1.   Niniejsza Konwencja jest otwarta do podpisu dla Państw Stron Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą od dnia 19 czerwca 1980 roku.

2.   Niniejsza Konwencja podlega ratyfikacji, przyjęciu lub zatwierdzeniu przez Państwa Sygnatariuszy. Dokumenty ratyfikacyjne, przyjęcia lub zatwierdzenia składa się Sekretarzowi Generalnemu Rady Wspólnot Europejskich.

Artykuł 29

1.   Niniejsza Konwencja wchodzi w życie pierwszego dnia trzeciego miesiąca następującego po złożeniu siódmego dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia lub zatwierdzenia.

2.   Niniejsza Konwencja wchodzi w życie w odniesieniu do każdego Państwa Sygnatariusza, które ją ratyfikuje, przyjmie lub zatwierdzi w późniejszym czasie, pierwszego dnia trzeciego miesiąca następującego po złożeniu dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia lub zatwierdzenia.

Artykuł 30

1.   Niniejsza Konwencja obowiązuje przez okres 10 lat od dnia jej wejścia w życie zgodnie z artykułem 29 ustęp 1, także w państwach, w odniesieniu do których wejdzie ona w życie z późniejszą datą.

2.   Jeżeli niniejsza Konwencja nie zostanie wypowiedziana, jej obowiązywanie ulega milczącemu przedłużeniu każdorazowo o pięć lat.

3.   Umawiające się Państwo, które zamierza wypowiedzieć Konwencję, powinno zawiadomić o powyższym, nie później niż na sześć miesięcy przed upływem odpowiednio okresu 10 lat lub pięciu lat, Sekretarza Generalnego Rady Wspólnot Europejskich. Wypowiedzenie może być ograniczone do jakiegokolwiek terytorium, na które Konwencja została rozszerzona na mocy oświadczenia zgodnie z artykułem 27 ustęp 2.

4.   Wypowiedzenie wchodzi w życie jedynie w stosunku do Państwa, które je notyfikowało. Konwencja pozostaje w mocy między wszystkimi innymi Umawiającymi się Państwami.

Artykuł 31

Sekretarz Generalny Rady Wspólnot Europejskich informuje Państwa-Strony Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą o:

| a) | złożonych podpisach; |
| --- | --- |

a)

złożonych podpisach;

| b) | złożeniu każdego dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia lub zatwierdzenia; |
| --- | --- |

b)

złożeniu każdego dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia lub zatwierdzenia;

| c) | dacie wejścia w życie niniejszej Konwencji; |
| --- | --- |

c)

dacie wejścia w życie niniejszej Konwencji;

| d) | zawiadomieniach dokonanych zgodnie z artykułami 23, 24, 25, 26, 27 i 30; |
| --- | --- |

d)

zawiadomieniach dokonanych zgodnie z artykułami 23, 24, 25, 26, 27 i 30;

| e) | zastrzeżeniach i wycofaniu zastrzeżeń, o których mowa w artykule 22. |
| --- | --- |

e)

zastrzeżeniach i wycofaniu zastrzeżeń, o których mowa w artykule 22.

Artykuł 32

Protokół załączony do niniejszej Konwencji stanowi jej integralną część.

Artykuł 33

Niniejsza Konwencja, sporządzona w jednym oryginalnym egzemplarzu w językach angielskim, duńskim, francuskim, irlandzkim, niderlandzkim, niemieckim i włoskim, przy czym wszystkie teksty są jednakowo autentyczne, zostanie złożona w archiwach Sekretariatu Rady Wspólnot Europejskich. Sekretarz Generalny przekaże uwierzytelnioną kopię Konwencji rządowi każdego Państwa Sygnatariusza.

Na dowód czego niżej podpisani, należycie upoważnieni do tego, złożyli swoje podpisy pod niniejszą Konwencją.

Sporządzono w Rzymie, dnia dziewiętnastego czerwca tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego roku.

[Podpisy pełnomocników]

---

PROTOKÓŁ

Wysokie Umawiające się Strony uzgodniły następujące postanowienie, które dodaje się do Konwencji jako Załącznik:

„Bez względu na postanowienia Konwencji, Dania może utrzymać krajowe przepisy artykułu 169 Solov (prawo morskie), dotyczące prawa właściwego dla spraw związanych z przewozem towarów drogą morską oraz może zmienić powyższe przepisy bez stosowania procedury przewidzianej w artykule 23 Konwencji.”

Na dowód czego niżej podpisani, należycie upoważnieni do tego, złożyli swoje podpisy pod niniejszym Protokołem.

Sporządzono w Rzymie, dnia dziewiętnastego czerwca tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego roku.

[Podpisy pełnomocników]

---

WSPÓLNE OŚWIADCZENIE

Rządy Królestwa Belgii, Królestwa Danii, Republiki Federalnej Niemiec, Republiki Francuskiej, Irlandii, Republiki Włoskiej, Wielkiego Księstwa Luksemburga, Królestwa Niderlandów i Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej,

podpisując Konwencję o prawie właściwym dla zobowiązań umownych,

dążąc do zapewnienia jak najbardziej efektywnego stosowania niniejszej Konwencji,

chcąc zapobiec temu, aby różnice w wykładni Konwencji nie miały negatywnego wpływu na jej ujednolicający charakter,

deklarują swoją gotowość do:

| 1. | rozważenia możliwości przyznania jurysdykcji w niektórych sprawach Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich oraz, o ile to konieczne, wynegocjowania umowy w tym celu; |
| --- | --- |

1.

rozważenia możliwości przyznania jurysdykcji w niektórych sprawach Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich oraz, o ile to konieczne, wynegocjowania umowy w tym celu;

| 2. | organizowania w regularnych odstępach czasu spotkań swoich przedstawicieli. |
| --- | --- |

2.

organizowania w regularnych odstępach czasu spotkań swoich przedstawicieli.

Na dowód czego niżej podpisani, należycie upoważnieni do tego, złożyli swoje podpisy pod niniejszym Wspólnym Oświadczeniem.

[Podpisy pełnomocników]

---

WSPÓLNE OŚWIADCZENIE

Podpisując Konwencję o prawie właściwym dla zobowiązań umownych rządy Królestwa Belgii, Królestwa Danii, Republiki Federalnej Niemiec, Republiki Francuskiej, Irlandii, Republiki Włoskiej, Wielkiego Księstwa Luksemburga, Królestwa Niderlandów i Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej,

| I. | mając na celu uniknięcie w możliwie najszerszym zakresie rozproszenia norm kolizyjnych pomiędzy liczne akty prawne oraz różnic między powyższymi normami, wyrażają życzenie, aby instytucje Wspólnot Europejskich, wykonując swoje uprawnienia wynikające z Traktatów, na mocy których zostały utworzone, o ile powstanie taka potrzeba, dążyły do przyjmowania norm kolizyjnych, które będą, tak dalece jak to możliwe, zgodne z normami niniejszej Konwencji; |
| --- | --- |

I.

mając na celu uniknięcie w możliwie najszerszym zakresie rozproszenia norm kolizyjnych pomiędzy liczne akty prawne oraz różnic między powyższymi normami, wyrażają życzenie, aby instytucje Wspólnot Europejskich, wykonując swoje uprawnienia wynikające z Traktatów, na mocy których zostały utworzone, o ile powstanie taka potrzeba, dążyły do przyjmowania norm kolizyjnych, które będą, tak dalece jak to możliwe, zgodne z normami niniejszej Konwencji;

| II. | deklarują wolę, od daty podpisania niniejszej Konwencji do czasu związania się artykułem 24, wzajemnego konsultowania się, w przypadku gdy jedno z Państw Sygnatariuszy wyrazi swój zamiar stania się stroną jakiejkolwiek konwencji, do której miałyby zastosowanie procedura określona w artykule 24; |
| --- | --- |

II.

deklarują wolę, od daty podpisania niniejszej Konwencji do czasu związania się artykułem 24, wzajemnego konsultowania się, w przypadku gdy jedno z Państw Sygnatariuszy wyrazi swój zamiar stania się stroną jakiejkolwiek konwencji, do której miałyby zastosowanie procedura określona w artykule 24;

| III. | uwzględniając wkład Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych w ujednolicenie norm kolizyjnych w ramach Wspólnot Europejskich, wyrażają opinię, że każde Państwo, które stanie się członkiem Wspólnot Europejskich powinno przystąpić do niniejszej Konwencji. |
| --- | --- |

III.

uwzględniając wkład Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych w ujednolicenie norm kolizyjnych w ramach Wspólnot Europejskich, wyrażają opinię, że każde Państwo, które stanie się członkiem Wspólnot Europejskich powinno przystąpić do niniejszej Konwencji.

---

PIERWSZY PROTOKÓŁ

w sprawie wykładni przez Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwartej do podpisu w Rzymie dnia 19 czerwca 1980 roku

WYSOKIE UMAWIAJĄCE SIĘ STRONY TRAKTATU USTANAWIAJĄCEGO EUROPEJSKĄ WSPÓLNOTĘ GOSPODARCZĄ,

UWZGLĘDNIAJĄC wspólne oświadczenie załączone do Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwartej do podpisu w Rzymie dnia 19 czerwca 1980 roku,

[Pełnomocnicy wyznaczeni przez Państwa Członkowskie]

UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:

Artykuł 1

Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich posiada jurysdykcję do dokonywania wykładni:

| a) | Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwartej do podpisu w Rzymie dnia 19 czerwca 1980 roku, zwanej dalej „Konwencją rzymską”; |
| --- | --- |

a)

Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwartej do podpisu w Rzymie dnia 19 czerwca 1980 roku, zwanej dalej „Konwencją rzymską”;

| b) | Konwencji o przystąpieniu do Konwencji rzymskiej przez państwa, które stały się członkami Wspólnot Europejskich po jej otwarciu do podpisu; |
| --- | --- |

b)

Konwencji o przystąpieniu do Konwencji rzymskiej przez państwa, które stały się członkami Wspólnot Europejskich po jej otwarciu do podpisu;

| c) | niniejszego Protokołu. |
| --- | --- |

c)

niniejszego Protokołu.

Artykuł 2

Każdy z niżej wymienionych sądów może zwrócić się do Trybunału Sprawiedliwości o wydanie orzeczenia wstępnego w przedmiocie zagadnienia, które powstało w rozpoznawanej przez niego sprawie i które dotyczy wykładni postanowień zawartych w aktach, o których mowa w artykule 1, jeżeli sąd ten uzna, że decyzja w tej kwestii jest niezbędna dla wydania wyroku:

| a) | — | w Belgii:
  „la Cour de cassation” („het Hof van Cassatie”) i „le Conseil d’État” („de Raad van State”), |
| --- | --- | --- |

a)

—

w Belgii:

„la Cour de cassation” („het Hof van Cassatie”) i „le Conseil d’État” („de Raad van State”),

| — | w Danii:
  „Højesteret”, |
| --- | --- |

—

w Danii:

„Højesteret”,

| — | w Republice Federalnej Niemiec:
  „die obersten Gerichtshöfe des Bundes”, |
| --- | --- |

—

w Republice Federalnej Niemiec:

„die obersten Gerichtshöfe des Bundes”,

| — | w Grecji:
  „Τα ανώτατα Δικαστήςια” |
| --- | --- |

—

w Grecji:

„Τα ανώτατα Δικαστήςια”

| — | w Hiszpanii:
  „el Tribunal Supremo”, |
| --- | --- |

—

w Hiszpanii:

„el Tribunal Supremo”,

| — | we Francji:
  „la Cour de cassation” i „le Conseil d’État”, |
| --- | --- |

—

we Francji:

„la Cour de cassation” i „le Conseil d’État”,

| — | w Irlandii:
  „the Supreme Court”, |
| --- | --- |

—

w Irlandii:

„the Supreme Court”,

| — | we Włoszech:
  „la Corte suprema di cassazione” i „il Consiglio di Stato”, |
| --- | --- |

—

we Włoszech:

„la Corte suprema di cassazione” i „il Consiglio di Stato”,

| — | w Luksemburgu:
  „la Cour Supérieure de Justice”, orzekający jako „Cour de cassation”, |
| --- | --- |

—

w Luksemburgu:

„la Cour Supérieure de Justice”, orzekający jako „Cour de cassation”,

| — | w Niderlandach:
  „de Hoge Raad”, |
| --- | --- |

—

w Niderlandach:

„de Hoge Raad”,

| — | w Portugalii:
  „o Supremo Tribunal de Justiça” i „o Supremo Tribunal Administrativo”, |
| --- | --- |

—

w Portugalii:

„o Supremo Tribunal de Justiça” i „o Supremo Tribunal Administrativo”,

| — | w Zjednoczonym Królestwie:
  „the Haus of Lords” i inne sądy, od wyroków których nie przysługuje środek odwoławczy; |
| --- | --- |

—

w Zjednoczonym Królestwie:

„the Haus of Lords” i inne sądy, od wyroków których nie przysługuje środek odwoławczy;

| b) | sądy Umawiających się Państw, działające jako sądy odwoławcze. |
| --- | --- |

b)

sądy Umawiających się Państw, działające jako sądy odwoławcze.

Artykuł 3

1.   Właściwy organ Umawiającego się Państwa może zwrócić się do Trybunału Sprawiedliwości o wydanie orzeczenia w przedmiocie wykładni postanowień zawartych w aktach wymienionych w artykule 1, jeśli wyroki wydawane przez sądy tego państwa pozostają w sprzeczności z wykładnią dokonaną przez Trybunał Sprawiedliwości albo przyjętą w wyroku jednego z sądów innego Umawiającego się Państwa, o których mowa w artykule 2. Postanowienia niniejszego ustępu stosuje się tylko do wyroków, które korzystają z powagi rzeczy osądzonej.

2.   Wykładnia dokonana przez Trybunał Sprawiedliwości w odpowiedzi na taki wniosek pozostaje bez wpływu na wyroki, z powodu których skierowany został wniosek o wykładnię.

3.   Prokuratorzy generalni przy sądach kasacyjnych Umawiających się Państw lub inne organy wyznaczone przez Umawiające się Państwa są uprawnione do występowania z wnioskiem do Trybunału Sprawiedliwości o wydanie orzeczenia w przedmiocie wykładni zgodnie z ustępem 1.

4.   Sekretarz Trybunału Sprawiedliwości notyfikuje o wniosek Umawiającym się Państwom, Komisji oraz Radzie Wspólnot Europejskich; mają one w takim przypadku prawo do przedstawienia Trybunałowi w ciągu dwóch miesięcy od dnia notyfikacji stanowisk w sprawie lub pisemnych uwag.

5.   Postępowanie przewidziane w niniejszym artykule jest wolne od opłat i nie zasądza się w nim zwrotu żadnych kosztów ani wydatków.

Artykuł 4

1.   O ile niniejszy Protokół nie stanowi inaczej, postanowienia Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą oraz Protokołu w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości, załączonego do Traktatu, które stosuje się w przypadku skierowania do Trybunału wniosku o wydanie orzeczenia wstępnego, mają zastosowanie również do wszelkich postępowań dotyczących wykładni aktów, o których mowa w artykule 1.

2.   Regulamin Trybunału Sprawiedliwości zostanie, w miarę potrzeby, dostosowany i uzupełniony zgodnie z artykułem 188 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą.

Artykuł 5

Niniejszy Protokół podlega ratyfikacji przez Państwa Sygnatariuszy. Dokumenty ratyfikacyjne składa się Sekretarzowi Generalnemu Rady Wspólnot Europejskich.

Artykuł 6

1.   Aby wejść w życie, niniejszy Protokół musi zostać ratyfikowany przez siedem państw, w stosunku do których obowiązuje Konwencja rzymska. Niniejszy Protokół wejdzie w życie pierwszego dnia trzeciego miesiąca następującego po złożeniu dokumentu ratyfikacyjnego przez ostatnie państwo, które dokonało takiej czynności. Jeśli jednak Drugi Protokół przyznający Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich niektóre uprawnienia do dokonywania wykładni Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwartej do podpisu w Rzymie dnia 19 czerwca 1980 roku, przyjęty w Brukseli dnia 19 grudnia 1988 roku, wejdzie w życie w późniejszym czasie, niniejszy Protokół wejdzie w życie w dniu wejścia w życie Drugiego Protokołu.

2.   Każda ratyfikacja mająca miejsce po dacie wejścia w życie niniejszego Protokołu rodzi skutki od pierwszego dnia trzeciego miesiąca następującego po złożeniu dokumentu ratyfikacyjnego, pod warunkiem że ratyfikacja, przyjęcie lub zatwierdzenie Konwencji Rzymskiej przez dane państwo stało się skuteczne.

Artykuł 7

Sekretarz Generalny Rady Wspólnot Europejskich informuje Państwa Sygnatariuszy o:

| a) | złożeniu każdego dokumentu ratyfikacyjnego; |
| --- | --- |

a)

złożeniu każdego dokumentu ratyfikacyjnego;

| b) | dacie wejścia w życie niniejszego Protokołu; |
| --- | --- |

b)

dacie wejścia w życie niniejszego Protokołu;

| c) | każdym wyznaczeniu zakomunikowanym zgodnie z artykułem 3 ustęp 3; |
| --- | --- |

c)

każdym wyznaczeniu zakomunikowanym zgodnie z artykułem 3 ustęp 3;

| d) | wszelkich zawiadomieniach dokonanych zgodnie z artykułem 8. |
| --- | --- |

d)

wszelkich zawiadomieniach dokonanych zgodnie z artykułem 8.

Artykuł 8

Umawiające się Państwa przekażą Sekretarzowi Generalnemu Rady Wspólnot Europejskich teksty wszystkich swoich przepisów prawnych, które powodują potrzebę zmiany listy sądów zawartej w artykule 2 litera a).

Artykuł 9

Niniejszy Protokół pozostaje w mocy tak długo, jak długo obowiązuje Konwencja rzymska zgodnie z warunkami określonymi w artykule 30 tej Konwencji.

Artykuł 10

Każde Umawiające się Państwo może wnioskować o rewizję niniejszego Protokołu. W takim przypadku Przewodniczący Rady Wspólnot Europejskich zwołuje konferencję zmieniającą.

Artykuł 11

Niniejszy Protokół, sporządzony w jednym oryginalnym egzemplarzu w językach angielskim, duńskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, irlandzkim, niderlandzkim, niemieckim, portugalskim i włoskim, przy czym teksty w każdym z tych dziesięciu języków są jednakowo autentyczne, zostanie złożony w archiwach Sekretariatu Generalnego Rady Wspólnot Europejskich. Sekretarz Generalny przekaże uwierzytelnioną kopię Protokołu rządowi każdego Państwa Sygnatariusza.

Na dowód czego niżej podpisani pełnomocnicy, należycie upoważnieni do tego, złożyli swoje podpisy pod niniejszym Protokołem.

Sporządzono w Brukseli, dnia dziewiętnastego grudnia tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego ósmego roku.

[Podpisy pełnomocników]

---

WSPÓLNE OŚWIADCZENIE

Rządy Królestwa Belgii, Królestwa Danii, Republiki Federalnej Niemiec, Republiki Grecji, Królestwa Hiszpanii, Republiki Francji, Irlandii, Republiki Włoch, Wielkiego Księstwa Luksemburga, Królestwa Niderlandów, Republiki Portugalii i Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej,

podpisując Protokół Pierwszy w sprawie wykładni przez Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwartej do podpisu w Rzymie dnia 19 czerwca 1980 roku,

dążąc do zapewnienia jak najbardziej efektywnego stosowania niniejszej Konwencji,

deklarują swoją gotowość do zorganizowania, we współpracy z Trybunałem Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, wymiany informacji na temat wyroków, które korzystają z powagi rzeczy osądzonej i które zostały wydane przy zastosowaniu Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych przez sądy, o których mowa w artykule 2 wyżej wymienionego Protokołu. Wymiana informacji będzie obejmować:

| — | przekazywanie do Trybunału Sprawiedliwości przez właściwe organy krajowe wyroków wydanych przez sądy, o których mowa w artykule 2 litera a), oraz istotnych wyroków wydanych przez sądy, o których mowa w artykule 2 litera b), |
| --- | --- |

—

przekazywanie do Trybunału Sprawiedliwości przez właściwe organy krajowe wyroków wydanych przez sądy, o których mowa w artykule 2 litera a), oraz istotnych wyroków wydanych przez sądy, o których mowa w artykule 2 litera b),

| — | klasyfikowanie i opracowywanie dokumentacji tych wyroków przez Trybunał Sprawiedliwości, w tym, w miarę potrzeby, przygotowanie streszczeń i tłumaczeń oraz publikację wyroków o szczególnym znaczeniu, |
| --- | --- |

—

klasyfikowanie i opracowywanie dokumentacji tych wyroków przez Trybunał Sprawiedliwości, w tym, w miarę potrzeby, przygotowanie streszczeń i tłumaczeń oraz publikację wyroków o szczególnym znaczeniu,

| — | przekazywanie dokumentacji przez Trybunał Sprawiedliwości właściwym organom krajowym Państw Stron Protokołu oraz Komisji i Radzie Wspólnot Europejskich. |
| --- | --- |

—

przekazywanie dokumentacji przez Trybunał Sprawiedliwości właściwym organom krajowym Państw Stron Protokołu oraz Komisji i Radzie Wspólnot Europejskich.

Na dowód czego niżej podpisani pełnomocnicy, należycie upoważnieni do tego, złożyli swoje podpisy pod niniejszym Wspólnym Oświadczeniem.

Sporządzono w Brukseli, dnia dziewiętnastego grudnia tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego ósmego roku.

[Podpisy pełnomocników]

---

Wspólne oświadczenie

Rządy Królestwa Belgii, Królestwa Danii, Republiki Federalnej Niemiec, Republiki Greckiej, Królestwa Hiszpanii, Republiki Francuskiej, Irlandii, Republiki Włoskiej, Wielkiego Księstwa Luksemburga, Królestwa Niderlandów, Republiki Portugalskiej i Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej,

podpisując Protokół Pierwszy w sprawie wykładni przez Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwartej do podpisu w Rzymie dnia 19 czerwca 1980 roku,

uwzględniając Wspólne Oświadczenie załączone do Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych,

dążąc do zapewnienia jak najbardziej efektywnego stosowania niniejszej Konwencji,

chcąc zapobiec temu, aby różnice w wykładni Konwencji nie miały negatywnego wpływu na jej ujednolicający charakter,

wyrażają opinię, że każde państwo, które stanie się członkiem Wspólnot Europejskich, powinno przystąpić do niniejszego Protokołu.

Na dowód czego niżej podpisani pełnomocnicy, należycie upoważnieni do tego, złożyli swoje podpisy pod niniejszym Wspólnym Oświadczeniem.

Sporządzono w Brukseli, dnia dziewiętnastego grudnia tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego ósmego roku.

[Podpisy pełnomocników]

---

DRUGI PROTOKÓŁ

przyznający Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich pewne uprawnienia do dokonywania wykładni konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwartej do podpisu w Rzymie dnia 19 czerwca 1980 roku

WYSOKIE UMAWIAJĄCE SIĘ STRONY TRAKTATU USTANAWIAJĄCEGO EUROPEJSKĄ WSPÓLNOTĘ GOSPODARCZĄ,

ZWAŻYWSZY, ŻE Konwencja o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwarta do podpisu w Rzymie dnia 19 czerwca 1980 roku, zwana dalej „Konwencją rzymską”, wejdzie w życie po złożeniu siódmego dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia lub zatwierdzenia,

ZWAŻYWSZY, ŻE jednolite stosowanie norm ustanowionych w Konwencji rzymskiej wymaga stworzenia mechanizmów zapewniających jednolitą wykładnię, a także że w tym celu należy przyznać odpowiednie uprawnienia Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, nawet przed wejściem w życie Konwencji rzymskiej w stosunku do wszystkich Państw Członkowskich Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej,

[Pełnomocnicy wyznaczeni przez Państwa Członkowskie]

UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:

Artykuł 1

1.   Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich posiada jurysdykcję w odniesieniu do Konwencji Rzymskiej przyznaną mu na mocy Protokołu Pierwszego w sprawie wykładni przez Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwartej do podpisu w Rzymie dnia 19 czerwca 1980 roku, zawartego w Brukseli dnia 19 grudnia 1988 roku Protokół w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich i Regulamin Trybunału Sprawiedliwości stosuje się.

2.   Regulamin Trybunału Sprawiedliwości zostanie, w miarę potrzeby, dostosowany i uzupełniony zgodnie z artykułem 188 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą.

Artykuł 2

Niniejszy Protokół podlega ratyfikacji przez Państwa Sygnatariuszy. Dokumenty ratyfikacyjne składa się Sekretarzowi Generalnemu Rady Wspólnot Europejskich.

Artykuł 3

Niniejszy Protokół wejdzie w życie pierwszego dnia trzeciego miesiąca następującego po złożeniu dokumentu ratyfikacyjnego przez ostatnie Państwo Sygnatariusza, które dopełni tej formalności.

Artykuł 4

Niniejszy Protokół, sporządzony w jednym oryginalnym egzemplarzu w językach angielskim, duńskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, irlandzkim, niderlandzkim, niemieckim, portugalskim i włoskim, przy czym teksty w każdym z tych dziesięciu języków są jednakowo autentyczne, zostanie złożony w archiwach Sekretariatu Generalnego Rady Wspólnot Europejskich. Sekretarz Generalny przekaże uwierzytelnioną kopię Protokołu rządowi każdego Państwa Sygnatariusza.

Na dowód czego niżej podpisani pełnomocnicy, należycie upoważnieni do tego, złożyli swoje podpisy pod niniejszym Protokołem.

Sporządzono w Brukseli, dnia dziewiętnastego grudnia tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego ósmego roku.

[Podpisy pełnomocników]

---

| 8.7.2005 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 169/23 |
| --- | --- | --- | --- |

8.7.2005

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 169/23

---

KONWENCJA

o przystąpieniu Republiki Greckiej do Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwartej do podpisu w Rzymie dnia 19 czerwca 1980 roku

WYSOKIE UMAWIAJĄCE SIĘ STRONY TRAKTATU USTANAWIAJĄCEGO EUROPEJSKĄ WSPÓLNOTĘ GOSPODARCZĄ,

UZNAJĄC, że Republika Grecka wraz z uzyskaniem członkostwa we Wspólnocie zobowiązała się do przystąpienia do Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwartej do podpisu w Rzymie dnia 19 czerwca 1980 roku,

JEGO KRÓLEWSKA MOŚĆ KRÓL BELGÓW:

Paula DE KEERSMAEKERA

Sekretarza Stanu ds. Europejskich oraz Rolnictwa,

Wiceministra Spraw Zagranicznych

JEJ KRÓLEWSKA MOŚĆ KRÓLOWA DANII:

Uffe ELLEMANNA-JENSENA

Ministra Spraw Zagranicznych Danii

PREZYDENT REPUBLIKI FEDERALNEJ NIEMIEC:

Hansa-Wernera LAUTENSCHLAGERA

Ministra Spraw Zagranicznych Republiki Federalnej Niemiec

PREZYDENT REPUBLIKI GRECKIEJ:

Theodorosa Pangalosa

Ministra Spraw Zagranicznych Republiki Greckiej

PREZYDENT REPUBLIKI FRANCUSKIEJ:

Rolanda DUMASA

Ministra ds. Europejskich Republiki Francuskiej

PREZYDENT IRLANDII:

Petera BARRY’ego

Ministra Spraw Zagranicznych Irlandii

PREZYDENT REPUBLIKI WŁOSKIEJ:

Giulia ANDREOTTIEGO

Ministra Spraw Zagranicznych Republiki Włoskiej

JEGO KRÓLEWSKA WYSOKOŚĆ WIELKI KSIĄŻĘ LUKSEMBURGA:

Colette FLESCH

Minister Spraw Zagranicznych przy Rządzie Wielkiego Księstwa Luksemburga

JEJ KRÓLEWSKA MOŚĆ KRÓLOWA NIDERLANDÓW:

W.F. van EEKELENA

Ministra Spraw Zagranicznych Królestwa Niderlandów

H.J. Ch. RUTTENA

Ambasadora Nadzwyczajnego i Pełnomocnego

Stałego Przedstawiciela Królestwa Niderlandów

JEJ KRÓLEWSKA MOŚĆ KRÓLOWA ZJEDNOCZONEGO KRÓLESTWA WIELKIEJ BRYTANII I IRLANDII PÓŁNOCNEJ:

Wielce Szanownego Sir Geoffrey’a HOWE’A

Radcę Królewskiego, Posła, Ministra Spraw Zagranicznych i Wspólnoty Brytyjskiej

UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:

Artykuł 1

Republika Grecka niniejszym przystępuje do Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwartej do podpisu w Rzymie dnia 19 czerwca 1980 roku.

Artykuł 2

Sekretarz Generalny Rady Wspólnot Europejskich przekazuje uwierzytelniony odpis Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych w językach: angielskim, duńskim, francuskim, irlandzkim, niderlandzkim, niemieckim i włoskim Rządowi Republiki Greckiej.

Tekst Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych sporządzony w języku greckim stanowi Załącznik do niniejszej Konwencji. Tekst sporządzony w języku greckim jest tekstem autentycznym na tych samych warunkach, jak teksty Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych w pozostałych językach.

Artykuł 3

Niniejsza konwencja podlega ratyfikacji przez Państwa Sygnatariuszy. Depozytariuszem dokumentów ratyfikacyjnych jest Sekretarz Generalny Rady Wspólnot Europejskich.

Artykuł 4

Niniejsza Konwencja wchodzi w życie, w stosunkach między Państwami, które ją ratyfikowały, pierwszego dnia trzeciego miesiąca po złożeniu ostatniego dokumentu ratyfikacyjnego przez Republikę Grecką oraz przez siedem Państw, które ratyfikowały Konwencję o prawie właściwym dla zobowiązań umownych.

Niniejsza Konwencja wchodzi w życie w odniesieniu do każdego Umawiającego się Państwa, które dokonuje jej późniejszej ratyfikacji, pierwszego dnia trzeciego miesiąca następującego po złożeniu przez nie dokumentu ratyfikacyjnego.

Artykuł 5

Sekretarz Generalny Rady Wspólnot Europejskich powiadamia Państwa Sygnatariuszy o:

| a) | złożeniu każdego dokumentu ratyfikacyjnego; |
| --- | --- |

a)

złożeniu każdego dokumentu ratyfikacyjnego;

| b) | datach wejścia w życie niniejszej Konwencji w odniesieniu do Umawiających się Państw. |
| --- | --- |

b)

datach wejścia w życie niniejszej Konwencji w odniesieniu do Umawiających się Państw.

Artykuł 6

Niniejsza Konwencja, sporządzona w jednym oryginalnym egzemplarzu w językach: angielskim, duńskim, francuskim, greckim, irlandzkim, niderlandzkim, niemieckim i włoskim, przy czym teksty w każdym z tych ośmiu języków są jednakowo autentyczne, zostaje złożona do depozytu w archiwum Sekretariatu Generalnego Rady Wspólnot Europejskich. Sekretarz Generalny przekazuje uwierzytelniony odpis Rządowi każdego Państwa Sygnatariusza.

Na dowód czego niżej podpisani pełnomocnicy, należycie upoważnieni do tego, złożyli swoje podpisy pod niniejszą Konwencją.

Til bekræftelse heraf har undertegnede behørigt befuldmægtigede underskrevet denne konvention.

Zu Urkund dessen haben die hierzu gehörig befugten unterzeichneten Bevollmächtigten ihre Unterschriften unter dieses Übereinkommen gesetzt.

Σε πίστωση των ανωτέρω, οι υπογράφοντες πληρεξούσιοι, δεόντως εξουσιοδοτημένοι προς τούτο, έθεσαν την υπογραφή τους κάτω από την παρούσα σύμβαση.

In witness whereof the undersigned plenipotentiaries, being duly authorized thereto, have hereunto set their hands.

En foi de quoi, les plénipotentiaires soussignés, dûment autorisés à cet effet, ont apposé leurs signatures au bas de la présente convention.

Dá fhianú sin, chuir na Lánchumhachtaigh thíos-sínithe, arna n-údarú go cuí chuige sin, a lámh leis an gCoinbhinsiún seo.

In fede di che, i plenipotenziari sottoscritti, debitamente a ciò autorizzati, hanno apposto le loro firme alla presente convenzione.

Ten blijke waarvan de ondergetekenden, daartoe behoorlijk gemachtigd, hun handtekening onder dit Verdrag hebben geplaatst.

Sporządzono w Luksemburgu, dnia dziesiątego kwietnia tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego czwartego roku.

Udfærdiget i Luxembourg, den tiende april nitten hundrede og fireogfirs.

Geschehen zu Luxemburg am zehnten April neunzehnhundertvierundachtzig.

Έγινε στο Λουξεμβούργο, στις δέκα Απριλίου χίλια εννιακόσια ογδόντα τέσσερα.

Done at Luxembourg, on the tenth day of April in the year one thousand nine hundred and eighty-four.

Fait à Luxembourg, le dix avril mil neuf cent quatre-vingt-quatre.

Arna dhéanamh i Lucsamburg, an deichiú lá de mhí Aibreáin, sa bhliain míle naoi gcéad ochtó a ceathair.

Fatto a Lussemburgo, addì dieci aprile millenovecentottantaquattro.

Gedaan te Luxemburg, de tiende april negentienhonderd vierentachtig.

---

| 8.7.2005 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 169/26 |
| --- | --- | --- | --- |

8.7.2005

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 169/26

---

KONWENCJA

o przystąpieniu Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalii do Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwartej do podpisu w Rzymie dnia 19 czerwca 1980 roku

WYSOKIE UMAWIAJĄCE SIĘ STRONY TRAKTATU USTANAWIAJĄCEGO EUROPEJSKĄ WSPÓLNOTĘ GOSPODARCZĄ,

UZNAJĄC, że Królestwo Hiszpanii i Republika Portugalii wraz z uzyskaniem członkostwa we Wspólnocie zobowiązały się przystąpić do Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwartej do podpisu w Rzymie dnia 19 czerwca 1980 roku,

JEGO KRÓLEWSKA MOŚĆ KRÓL BELGÓW:

Melchiora WATHELET,

Wicepremiera, Ministra Sprawiedliwości i Gospodarki

JEJ WYSOKOŚĆ KRÓLOWA DANII:

Michaela BENDIKA,

Ministra Sprawiedliwości

PREZYDENT REPUBLIKI FEDERALNEJ NIEMIEC:

Wolfganga HEYDE,

Dyrektora Departamentu w Federalnym Ministerstwie Sprawiedliwości

PREZYDENT REPUBLIKI GRECJI:

Michalisa PAPACONSTANTINOU,

Ministra Sprawiedliwości

JEGO WYSOKOŚĆ KRÓL HISZPANII:

Tomása DE LA QUADRA-SALCEDO y Fernández DEL CASTILLO,

Ministra Sprawiedliwości

PREZYDENT REPUBLIKI FRANCJI:

Michela VAUZELLE,

Strażnika Pieczęci, Ministra Sprawiedliwości

PREZYDENT IRLANDII:

Pádraiga FLYNNA,

Ministra Sprawiedliwości

PREZYDENT REPUBLIKI WŁOCH:

Giovanniego BATTISTINI,

Ambasadora w Lizbonie

JEGO KRÓLEWSKA WYSOKOŚĆ WIELKI KSIĄŻĘ LUKSEMBURGA:

Charlesa ELSENA,

Pierwszego Radcę Rządu

JEJ WYSOKOŚĆ KRÓLOWA NIDERLANDÓW:

E. M. H. HIRSCH BALLIN,

Ministra Sprawiedliwości

PREZYDENT REPUBLIKI PORTUGALII:

Álvaro José BRILHANTE LABORINHO LÚCIO,

Ministra Sprawiedliwości

JEJ WYSOKOŚĆ KRÓLOWA ZJEDNOCZONEGO KRÓLESTWA WIELKIEJ BRYTANII I IRLANDII PÓŁNOCNEJ:

Johna Marka TAYLORA,

Parlamentarnego Podsekretarza Stanu w Departamencie Lorda Kanclerza

UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:

Artykuł 1

Królestwo Hiszpanii i Republika Portugalii niniejszym przystępują do Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwartej do podpisu w Rzymie dnia 19 czerwca 1980 roku

Artykuł 2

Konwencja o prawie właściwym dla zobowiązań umownych niniejszym przyjmuje brzmienie:

| 1) | skreśla się artykuł 22 ustęp 2, artykuł 27 i artykuł 30 ustęp 3 zdanie drugie; |
| --- | --- |

1)

skreśla się artykuł 22 ustęp 2, artykuł 27 i artykuł 30 ustęp 3 zdanie drugie;

| 2) | artykuł 31 litera d) otrzymuje brzmienie:






  „d) | zawiadomieniach dokonanych zgodnie z artykułami 23, 24, 25, 26 i 30” |
| --- | --- | --- |

2)

artykuł 31 litera d) otrzymuje brzmienie:

„d)

zawiadomieniach dokonanych zgodnie z artykułami 23, 24, 25, 26 i 30”

.

Artykuł 3

Sekretarz Generalny Rady Wspólnot Europejskich przekazuje uwierzytelnione odpisy Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych w językach: angielskim, duńskim, francuskim, greckim, irlandzkim, niderlandzkim, niemieckim i włoskim Rządom Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalii.

Tekst Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych sporządzony w językach hiszpańskim i portugalskim stanowi załącznik I i II do niniejszej Konwencji. Tekst sporządzony w języku hiszpańskim i portugalskim jest tekstem autentycznym na tych samych warunkach, jak teksty Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych w pozostałych językach.

Artykuł 4

Niniejsza Konwencja podlega ratyfikacji przez Państwa Sygnatariuszy. Depozytariuszem dokumentów ratyfikacyjnych jest Sekretarz Generalny Rady Wspólnot Europejskich.

Artykuł 5

Niniejsza Konwencja wchodzi w życie, w stosunkach między Państwami, które ją ratyfikowały, pierwszego dnia trzeciego miesiąca następującego po złożeniu ostatniego dokumentu ratyfikacyjnego przez Królestwo Hiszpanii lub Republikę Portugalii i jedno z Państw, które ratyfikowały Konwencję o prawie właściwym dla zobowiązań umownych.

Niniejsza Konwencja wchodzi w życie w odniesieniu do każdego Umawiającego się Państwa, które dokonuje jej późniejszej ratyfikacji, pierwszego dnia trzeciego miesiąca następującego po złożeniu przez nie dokumentu ratyfikacyjnego.

Artykuł 6

Sekretarz Generalny Rady Wspólnot Europejskich powiadamia Państwa Sygnatariuszy o:

| a) | złożeniu każdego dokumentu ratyfikacyjnego; |
| --- | --- |

a)

złożeniu każdego dokumentu ratyfikacyjnego;

| b) | datach wejścia w życie niniejszej Konwencji w odniesieniu do Umawiających się Państw. |
| --- | --- |

b)

datach wejścia w życie niniejszej Konwencji w odniesieniu do Umawiających się Państw.

Artykuł 7

Niniejsza Konwencja, sporządzona w jednym oryginalnym egzemplarzu w językach: angielskim, duńskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, irlandzkim, niderlandzkim, niemieckim, portugalskim i włoskim, przy czym wszystkie teksty są jednakowo autentyczne, zostaje złożona do depozytu w archiwum Sekretariatu Generalnego Rady Wspólnot Europejskich. Sekretarz Generalny przekazuje uwierzytelniony odpis Konwencji Rządowi każdego Państwa Sygnatariusza.

---

| 8.7.2005 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 169/28 |
| --- | --- | --- | --- |

8.7.2005

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 169/28

---

KONWENCJA

o przystąpieniu Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji do Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwartej do podpisu w Rzymie dnia 19 czerwca 1980 roku, oraz do Pierwszego i Drugiego Protokołu w sprawie jej wykładni przez Trybunał Sprawiedliwości

WYSOKIE UMAWIAJĄCE SIĘ STRONY TRAKTATU USTANAWIAJĄCEGO EUROPEJSKĄ WSPÓLNOTĘ GOSPODARCZĄ,

UZNAJĄC, że Republika Austrii, Republika Finlandii i Królestwo Szwecji wraz z uzyskaniem członkostwa w Unii Europejskiej zobowiązały się przystąpić do Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwartej do podpisu w Rzymie dnia 19 czerwca 1980 roku, oraz do Pierwszego i Drugiego Protokołu w sprawie jej wykładni przez Trybunał Sprawiedliwości,

UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:

TYTUŁ I

POSTANOWIENIA OGÓLNE

Artykuł 1

Republika Austrii, Republika Finlandii i Królestwo Szwecji niniejszym przystępują do:

| a) | Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwartej do podpisu w Rzymie dnia 19 czerwca 1980 roku, zwanej dalej „Konwencją z 1980 roku”, w wersji uwzględniającej wszystkie poprawki i zmiany wprowadzone do niej przez:






  — | Konwencję podpisaną w Luksemburgu w dniu 10 kwietnia 1984 roku, zwaną dalej „Konwencją z 1984 roku”, o przystąpieniu Republiki Grecji do Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, |
| --- | --- | --- |

a)

Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwartej do podpisu w Rzymie dnia 19 czerwca 1980 roku, zwanej dalej „Konwencją z 1980 roku”, w wersji uwzględniającej wszystkie poprawki i zmiany wprowadzone do niej przez:

—

Konwencję podpisaną w Luksemburgu w dniu 10 kwietnia 1984 roku, zwaną dalej „Konwencją z 1984 roku”, o przystąpieniu Republiki Grecji do Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych,

| — | Konwencję podpisaną w Funchal w dniu 18 maja 1992 roku, zwaną dalej „Konwencją z 1992 roku”, o przystąpieniu Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalii do Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych; |
| --- | --- |

—

Konwencję podpisaną w Funchal w dniu 18 maja 1992 roku, zwaną dalej „Konwencją z 1992 roku”, o przystąpieniu Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalii do Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych;

| b) | Pierwszego Protokołu, podpisanego w dniu 19 grudnia 1988 roku, zwanego dalej „Pierwszym Protokołem z 1988 roku”, w sprawie wykładni przez Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych; |
| --- | --- |

b)

Pierwszego Protokołu, podpisanego w dniu 19 grudnia 1988 roku, zwanego dalej „Pierwszym Protokołem z 1988 roku”, w sprawie wykładni przez Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych;

| c) | Drugiego Protokołu, podpisanego w dniu 19 grudnia 1988 roku, zwanego dalej „Drugim Protokołem z 1988 r.”, przyznającego Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich pewne uprawnienia do dokonywania wykładni Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych. |
| --- | --- |

c)

Drugiego Protokołu, podpisanego w dniu 19 grudnia 1988 roku, zwanego dalej „Drugim Protokołem z 1988 r.”, przyznającego Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich pewne uprawnienia do dokonywania wykładni Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych.

TYTUŁ II

ZMIANY W PROTOKOLE ZAŁĄCZONYM DO KONWENCJI Z 1980 ROKU

Artykuł 2

Protokół załączony do Konwencji z 1980 roku niniejszym otrzymuje brzmienie:

„Niezależnie od postanowień Konwencji, Dania, Szwecja i Finlandia mogą utrzymać krajowe przepisy dotyczące prawa właściwego dla spraw związanych z przewozem towarów drogą morską oraz mogą zmienić powyższe przepisy bez stosowania procedury przewidzianej w artykule 23 Konwencji rzymskiej. Przepisami krajowymi właściwymi w tym przypadku są:

| — | w Danii – paragrafy 252 i 321 ustępy 3 i 4 »SØlov« (prawo morskie), |
| --- | --- |

—

w Danii – paragrafy 252 i 321 ustępy 3 i 4 »SØlov« (prawo morskie),

| — | w Szwecji – rozdział 13, artykuł 2 ustęp 1 i 2 oraz rozdział 14, artykuł 1 ustęp 3 »sjölagen« (prawo morskie), |
| --- | --- |

—

w Szwecji – rozdział 13, artykuł 2 ustęp 1 i 2 oraz rozdział 14, artykuł 1 ustęp 3 »sjölagen« (prawo morskie),

| — | w Finlandii – rozdział 13, artykuł 2 ustępy 1 i 2 oraz rozdział 14, artykuł 1 ustęp 3 »merilaki«/»sjölagen« (prawo morskie).” |
| --- | --- |

—

w Finlandii – rozdział 13, artykuł 2 ustępy 1 i 2 oraz rozdział 14, artykuł 1 ustęp 3 »merilaki«/»sjölagen« (prawo morskie).”

TYTUŁ III

ZMIANY W PIERWSZYM PROTOKOLE Z 1988 ROKU

Artykuł 3

W artykule 2 litera a) Pierwszego Protokołu z 1988 roku dodaje się następujące tiret:

| a) | między tiret dziesiąte i jedenaste:






  „— | w Austrii:

  Oberste Gerichtshof, Verwaltungsgerichtshof oraz Verfassungsgerichtshof,” |
| --- | --- | --- |

a)

między tiret dziesiąte i jedenaste:

„—

w Austrii:

Oberste Gerichtshof, Verwaltungsgerichtshof oraz Verfassungsgerichtshof,”

;

| b) | między tiret jedenaste i dwunaste:






  „— | w Finlandii:

  korkein oikeus/högsta domstolen, korkein hallinto-oikeus/högsta förvaltningsdomstolen, markkinatuomioistuin/marknadsdomstolen oraz työtuomioistuin/arbetsdomstolen, |
| --- | --- | --- |

b)

między tiret jedenaste i dwunaste:

„—

w Finlandii:

korkein oikeus/högsta domstolen, korkein hallinto-oikeus/högsta förvaltningsdomstolen, markkinatuomioistuin/marknadsdomstolen oraz työtuomioistuin/arbetsdomstolen,

| — | w Szwecji:

  Högsta domstolen, Regeringsrätten, Arbetsdomstolen oraz Marknadsdomstolen,” |
| --- | --- |

—

w Szwecji:

Högsta domstolen, Regeringsrätten, Arbetsdomstolen oraz Marknadsdomstolen,”

.

TYTUŁ IV

POSTANOWIENIA KOŃCOWE

Artykuł 4

1.   Sekretarz Generalny Rady Wspólnot Europejskich przekazuje uwierzytelnione odpisy Konwencji z 1980 roku, Konwencji z 1984 roku, Pierwszego Protokołu z 1988 roku, Drugiego Protokołu z 1988 roku oraz Konwencji z 1992 roku w językach: angielskim, duńskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, irlandzkim, niderlandzkim, niemieckim, portugalskim i włoskim Rządom Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji.

2.   Tekst Konwencji z 1980 roku, Konwencji z 1984 roku, Pierwszego Protokołu z 1988 roku, Drugiego Protokołu z 1988 roku oraz Konwencji z 1992 roku w językach fińskim i szwedzkim jest tekstem autentycznym na tych samych warunkach, jak teksty Konwencji z 1980 roku, Konwencji z 1984 roku, Pierwszego Protokołu z 1988 roku, Drugiego Protokołu z 1988 roku oraz Konwencji z 1992 roku w pozostałych językach.

Artykuł 5

Niniejsza Konwencja podlega ratyfikacji przez Państwa Sygnatariuszy. Depozytariuszem dokumentów ratyfikacyjnych jest Sekretarz Generalny Rady Unii Europejskiej.

Artykuł 6

1.   Niniejsza Konwencja wchodzi w życie w stosunkach między Państwami, które ją ratyfikowały, pierwszego dnia trzeciego miesiąca następującego po złożeniu ostatniego dokumentu ratyfikacyjnego przez Republikę Austrii, Republikę Finlandii i Królestwo Szwecji i jedno z Umawiających się Państw, które ratyfikowały Konwencję o prawie właściwym dla zobowiązań umownych.

2.   Niniejsza Konwencja wchodzi w życie w odniesieniu do każdego Umawiającego się Państwa, które dokonuje jej późniejszej ratyfikacji, pierwszego dnia trzeciego miesiąca następującego po złożeniu przez nie dokumentu ratyfikacyjnego.

Artykuł 7

Sekretarz Generalny Rady Unii Europejskiej powiadamia Państwa Sygnatariuszy o:

| a) | złożeniu każdego dokumentu ratyfikacyjnego; |
| --- | --- |

a)

złożeniu każdego dokumentu ratyfikacyjnego;

| b) | datach wejścia w życie niniejszej Konwencji w odniesieniu do Umawiających się Państw. |
| --- | --- |

b)

datach wejścia w życie niniejszej Konwencji w odniesieniu do Umawiających się Państw.

Artykuł 8

Niniejsza Konwencja, sporządzona w jednym oryginalnym egzemplarzu w językach: angielskim, duńskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, irlandzkim, niderlandzkim, niemieckim, portugalskim, szwedzkim i włoskim, przy czym teksty w każdym z tych dwunastu języków są jednakowo autentyczne, zostaje złożona do depozytu w archiwum Sekretariatu Generalnego Rady Unii Europejskiej. Sekretarz Generalny przekazuje uwierzytelniony odpis Konwencji Rządowi każdego Państwa Sygnatariusza.

---

WSPÓLNE OŚWIADCZENIE,

które zostanie załączone do Konwencji, dotyczące Protokołu załączonego do Konwencji rzymskiej

Wysokie Umawiające się Strony,

po przeanalizowaniu postanowień Protokołu załączonego do Konwencji rzymskiej z 1980 roku, zmienionej przez Konwencję o przystąpieniu Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji do Konwencji z 1980 roku oraz do Pierwszego i Drugiego Protokołu z 1988 roku,

odnotowują, że Dania, Szwecja i Finlandia wyrażają gotowość zbadania, w jakim zakresie będą w stanie zapewnić, aby wszelkie przyszłe zmiany dotyczące ich prawa krajowego właściwego dla spraw związanych z przewozem towarów drogą morską, spełniały wymogi procedury przewidzianej w artykule 23 Konwencji rzymskiej z 1980 roku.

---