# Dziennik Urzędowy C 423/7 gr

| | ISSN 1977-1002 |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | C 423 |
| | |
| Wydanie polskie | Informacje i zawiadomienia | Rocznik 637 grudnia 2020 |

ISSN 1977-1002

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 423

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Rocznik 637 grudnia 2020

---

| Spis treści | Strona |
| --- | --- |
| | IV   Informacje |
| | INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ |
| | Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej |
| 2020/C 423/01 | Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej | 1 |

Spis treści

Strona

IV   Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

2020/C 423/01

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

1

---

| | V   Ogłoszenia |
| --- | --- |
| | POSTĘPOWANIA SĄDOWE |
| | Trybunał Sprawiedliwości |
| 2020/C 423/02 | Sprawa C-681/18: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Brescia – Włochy) – JH / KG [Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Dyrektywa 2008/104/WE – Praca tymczasowa – Artykuł 5 ust. 5 – Równość traktowania – Środki niezbędne, aby uniknąć nadużywania pracy tymczasowej – Obowiązek zapobiegania przez państwa członkowskie stosowaniu kolejnych okresów skierowania – Brak określenia ograniczeń w uregulowaniach krajowych – Wymóg wykładni zgodnej] | 2 |
| 2020/C 423/03 | Sprawa C-732/18 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 17 września 2020 r. – PAO Rosneft Oil Company, dawniej NK Rosneft OAO, RN-Shelf-Arctic OOO, AO RN-Shelf-Far East, dawniej RN-Shelf-Dalniy Vostok ZAO, RN-Exploration OOO, Tagulskoe OOO / Rada Unii Europejskiej, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytaniii i Irlandii Północnej, Komisja Europejska [Odwołanie – Środki ograniczające przyjęte ze względu na działania Federacji Rosyjskiej destabilizujące sytuację na Ukrainie – Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Umieszczenie nazw skarżących w wykazie podmiotów, do których mają zastosowanie środki ograniczające] | 3 |
| 2020/C 423/04 | Sprawa C-778/18: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 15 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État – Francja) – Association française des usagers de banques / Ministre de l'Économie et des Finances [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Usługi płatnicze w ramach rynku wewnętrznego – Dyrektywa 2007/64/WE – Artykuł 45 – Dyrektywa (UE) 2015/2366 – Artykuł 55 – Wypowiedzenie umowy ramowej – Dyrektywa 2014/17/UE – Umowy konsumenckie o kredyt związane z nieruchomościami mieszkalnymi – Artykuł 12 ust. 1, art. 12 ust. 2 lit. a) i art. 12 ust. 3 – Sprzedaż wiązana – Sprzedaż łączona – Dyrektywa 2014/92/UE – Rachunki płatnicze – Artykuły 9 – 14 – Przeniesienie rachunku – Zobowiązanie do otrzymywania wypłaty wynagrodzenia na rachunek płatniczy prowadzony przez kredytodawcę (umiejscowienia dochodów) przez okres wskazany w umowie kredytowej w zamian za zindywidualizowane korzyści – Czas trwania obowiązku – Utrata zindywidualizowanej korzyści w przypadku wcześniejszego zamknięcia rachunku] | 3 |
| 2020/C 423/05 | Sprawa C-791/18: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Stichting Schoonzicht / Staatssecretaris van Financiën [Odesłanie prejudycjalne – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Nieruchomości nabyte jako dobra inwestycyjne – Odliczenie podatku naliczonego – Korekta wstępnego odliczenia – Jednorazowa korekta całości tego odliczenia w następstwie pierwszego wykorzystania danego dobra – Okres korekty] | 4 |
| 2020/C 423/06 | Sprawa C-813/18 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 15 października 2020 r. – Deza, a.s. przeciwko Komisja Europejska, Republika Finlandii, Królestwo Szwecji, Europejska Agencja Chemikaliów [Odwołanie – Środowisko naturalne – Rozporządzenie (WE) nr 1272/2008 – Klasyfikacja, oznakowanie i pakowanie niektórych substancji i mieszanin – Rozporządzenie (UE) 2017/776 – Klasyfikacja antrachinonu – Substancja o domniemanym potencjalnym działaniu rakotwórczym dla ludzi – Błędy w wykładni i zastosowaniu rozporządzenia nr 1272/2008 oraz zasady pewności prawa – Przeinaczenie okoliczności faktycznych i dowodów – Zakres kontroli] | 5 |
| 2020/C 423/07 | Sprawa C-92/19: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 17 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Burgo Group SpA / Gestore dei Servizi Energetici SpA – GSE [Odesłanie prejudycjalne – Środowisko naturalne – Promowanie kogeneracji – Przepisy krajowe przewidujące system wsparcia – Stosowanie systemu wsparcia na rzecz instalacji kogeneracyjnych niebędących instalacjami wysoko sprawnymi także po dniu 31 grudnia 2010 r.] | 5 |
| 2020/C 423/08 | Sprawa C-117/19: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 15 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Mokestinių ginčų komisija prie Lietuvos Respublikos vyriausybės – Litwa) – Linas Agro AB / Muitinės departamentas prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos [Odesłanie prejudycjalne – Unia celna – Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 999/2014 – Ostateczne cło antydumpingowe na przywóz nawozów stałych o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy – Definicja – Rozporządzenie (WE) nr 945/2005 – Określenie zawartości azotanu amonu – Domniemanie, zgodnie z którym produkt o zawartości azotu przekraczającej 28 % masy ma zawartość azotanu amonu przekraczającą 80 % masy] | 6 |
| 2020/C 423/09 | Sprawa C-212/19: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – Ministre de l’Agriculture et de l’Alimentation / Compagnie des pêches de Saint-Malo [Odesłanie prejudycjalne – Pomoc państwa – Pojęcie – Zatonięcie tankowca Erika – System pomocy na rzecz przedsiębiorstw zajmujących się akwakulturą i rybołówstwem – Decyzja uznająca system pomocy za częściowo niezgodny ze wspólnym rynkiem i nakazująca odzyskanie wypłaconej pomocy – Ocena ważności – Badanie z urzędu – Dopuszczalność – Niewniesienie przez pozwaną w postępowaniu głównym skargi o stwierdzenie nieważności – Zmniejszenie obciążeń socjalnych – Składki opłacane przez pracowników – Korzyść – Określenie podmiotu zobowiązanego do zwrotu pomocy] | 7 |
| 2020/C 423/10 | Sprawa C-335/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – E. sp. z o.o. sp. k. / Minister Finansów [Odesłanie prejudycjalne – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 90 – Obniżenie podstawy opodatkowania VAT – Całkowite lub częściowe niewywiązanie się z płatności ceny – Warunki określone przez przepisy krajowe do celów skorzystania z prawa do obniżenia podatku – Warunek, zgodnie z którym dłużnik nie może być w trakcie postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji – Warunek, zgodnie z którym wierzyciel i dłużnik muszą być podatnikami VAT] | 7 |
| 2020/C 423/11 | Sprawa C-396/19 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 21 października 2020 r. – Europejski Bank Centralny / Espírito Santo Financial Group SA w stanie upadłości [Odwołanie – Decyzja 2004/258/WE – Artykuł 4 ust. 1 lit. a) – Protokół w sprawie statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego (EBC) – Artykuł 10 ust. 4 – Dostęp do dokumentów EBC – Decyzja Rady Prezesów – Poufność posiedzeń i obrad organów EBC – Wyniki obrad – Częściowa odmowa dostępu – Naruszenie ochrony interesu publicznego – Obowiązek uzasadnienia] | 8 |
| 2020/C 423/12 | Sprawa C-447/19 P: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 14 października 2020 r. – Close SA, Cegelec SA / Parlament Europejski [Odwołanie – Skarga o stwierdzenie nieważności – Zamówienia publiczne na roboty budowlane – Postępowanie przetargowe – Roboty budowlane w zakresie rozbudowy i modernizacji budynku im. Konrada Adenauera w Luksemburgu – Zakres obowiązku instytucji zamawiającej w zakresie informowania oferenta, który nie uzyskał zamówienia – Uzasadnienie] | 9 |
| 2020/C 423/13 | Sprawa C-529/19: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 21 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Potsdam – Niemcy) – Möbel Kraft GmbH & Co. KG / ML [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 2011/83/UE – Artykuł 16 lit. c) – Prawo odstąpienia od umowy – Wyjątki – Towary wyprodukowane według specyfikacji konsumenta lub wyraźnie zindywidualizowane – Towary, których produkcję przedsiębiorca rozpoczął] | 9 |
| 2020/C 423/14 | Sprawa C-540/19: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – WV / Landkreis Harburg [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Jurysdykcja w sprawach dotyczących zobowiązań alimentacyjnych – Rozporządzenie (WE) nr 4/2009 – Artykuł 3 lit. b) – Sąd zwykłego miejsca pobytu wierzyciela alimentacyjnego – Powództwo regresowe wniesione przez instytucję publiczną, która wstąpiła w prawa wierzyciela alimentacyjnego] | 10 |
| 2020/C 423/15 | Sprawa C-543/19: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 15 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg – Niemcy) – Jebsen & Jessen (GmbH & Co.) KG / Hauptzollamt Hamburg [Odesłanie prejudycjalne – Unia celna – Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 – Artykuł 78 – Artykuł 236 ust. 1 – Procedura przywozu – Kontrola zgłoszenia celnego – Polityka handlowa – Antydumping – Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/82 – Ostateczne cło antydumpingowe – Zobowiązania cenowe – Zwolnienie – Artykuł 2 ust. 1 – Warunek przedstawienia faktury w ramach zobowiązania – Brak wskazania elementu wymienionego w załączniku do rozporządzenia wykonawczego 2015/82] | 10 |
| 2020/C 423/16 | Sprawa C-556/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – Société Eco TLC / Ministre d’État, ministre de la Transition écologique et solidaire, Ministre de l’Économie et des Finances [Odesłanie prejudycjalne – Pomoc państwa – Artykuł 107 ust. 1 TFUE – Pojęcie zasobów państwowych – Rozszerzona odpowiedzialność producentów – Organizacja ekologiczna upoważniona przez organy publiczne do pobierania wkładów finansowych od podmiotów wprowadzających do obrotu określone produkty w celu zapewnienia w ich imieniu realizacji spoczywającego na nich ustawowego obowiązku przetwarzania odpadów pochodzących z tych produktów – Wsparcie finansowe wypłacane przez organizację ekologiczną na rzecz sortowni, z którymi zawarte zostały umowy] | 11 |
| 2020/C 423/17 | Sprawa C-623/19 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 17 września 2020 r. – Alfamicro – Sistemas de computadores, Sociedade Unipessoal, Lda / Komisja Europejska [Odwołanie – Skarga o stwierdzenie nieważności – Decyzja o odzyskaniu długu – Tytuł egzekucyjny – Powaga rzeczy osądzonej – Wydanie decyzji stanowiącej tytuł egzekucyjny w rozumieniu art. 299 TFUE w celu odzyskania subwencji przyznanych w drodze umowy – Umowa subwencyjna zawarta w ramach programu ramowego w zakresie badań, rozwoju i konkurencyjności (CIP) (2007-2013)] | 12 |
| 2020/C 423/18 | Sprawa C-629/19: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark – Austria) – Sappi Austria Produktions-GmbH & Co KG, Wasserverband Region Gratkorn – Gratwein / Landeshauptmann von Steiermark [Odesłanie prejudycjalne – Środowisko – Odpady – Dyrektywa 2008/98/WE – Artykuł 2 ust. 2 lit. a), art. 3 pkt 1 i art. 6 ust. 1 – Ścieki – Osady ściekowe – Zakres stosowania – Pojęcie odpadów – Utrata statusu odpadu – Proces odzysku lub recyklingu] | 12 |
| 2020/C 423/19 | Sprawa C-677/19: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 14 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Vâlcea – Rumunia) – SC Valoris SRL / Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Craiova – Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Vâlcea, Administraţia Fondului pentru Mediu [Odesłanie prejudycjalne – Zasady prawa Unii – Zasada lojalnej współpracy – Zasady równoważności i skuteczności – Zwrot podatków pobranych przez państwo członkowskie z naruszeniem prawa Unii – Termin przewidziany na złożenie wniosków o zwrot takich podatków – Brak podobnego terminu w odniesieniu do zwrotu kwot pobranych przez to państwo członkowskie z naruszeniem prawa krajowego] | 13 |
| 2020/C 423/20 | Sprawa C-720/19: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 21 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Düsseldorf – Niemcy) – GR / Stadt Duisburg [Odesłanie prejudycjalne – Układ stowarzyszeniowy EWG – Turcja – Decyzja nr 1/80 – Artykuł 7 akapit pierwszy – Prawo pobytu członków rodziny tureckiego pracownika należącego do legalnego rynku pracy państwa członkowskiego – Nadanie obywatelstwa danemu członkowi rodziny w przyjmującym państwie członkowskim – Zachowanie prawa pobytu – Prawa nabyte] | 13 |
| 2020/C 423/21 | Sprawa C-654/19: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 1 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Korneuburg – Austria) – FP Passenger Service GmbH / Austrian Airlines AG [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Transport lotniczy – Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 – Odszkodowanie dla pasażerów lotniczych w przypadku dużego opóźnienia lotu – Prawo do odszkodowania w przypadku opóźnienia – Rozmiar opóźnienia – Czas otwarcia drzwi samolotu w miejscu docelowym – Rzeczywisty czas przylotu – Planowy czas przylotu – Pytanie, w którego przedmiocie Trybunał już orzekał, lub odpowiedź na pytanie możliwa do wywiedzenia w sposób jednoznaczny z orzecznictwa] | 14 |
| 2020/C 423/22 | Sprawa C-334/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Veszprémi Törvényszék (Węgry) w dniu 23 lipca 2020 r. – Amper Metal Kft. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága | 14 |
| 2020/C 423/23 | Sprawa C-336/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Ravensburg (Niemcy) w dniu 24 lipca 2020 r. – QY / Bank 11 für Privatkunden und Handel GmbH | 15 |
| 2020/C 423/24 | Sprawa C-352/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 31 lipca 2020 r. – HOLD Alapkezelő Befektetési Alapkezelő Zrt. / Magyar Nemzeti Bank | 17 |
| 2020/C 423/25 | Sprawa C-363/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 5 sierpnia 2020 r. – MARCAS MC Szolgáltató Zrt. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága | 17 |
| 2020/C 423/26 | Sprawa C-373/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (Polska) w dniu 6 sierpnia 2020 r. – A.M. przeciwko Dyrektorowi Z. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa | 19 |
| 2020/C 423/27 | Sprawa C-380/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 12 sierpnia 2020 r. – BQ / Deutsche Lufthansa AG | 19 |
| 2020/C 423/28 | Sprawa C-381/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 12 sierpnia 2020 r. – VR / Deutsche Lufthansa AG | 20 |
| 2020/C 423/29 | Sprawa C-382/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 12 sierpnia 2020 r. – AL / Deutsche Lufthansa AG | 20 |
| 2020/C 423/30 | Sprawa C-383/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 12 sierpnia 2020 r. – LK / Deutsche Lufthansa AG | 21 |
| 2020/C 423/31 | Sprawa C-384/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 12 sierpnia 2020 r. – DP / Deutsche Lufthansa AG | 21 |
| 2020/C 423/32 | Sprawa C-385/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia no 49 de Barcelona (Hiszpania) w dniu 12 sierpnia 2020 r. – EL, TP / Caixabank SA | 22 |
| 2020/C 423/33 | Sprawa C-389/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo no 2 de Vigo (Hiszpania) w dniu 14 sierpnia 2020 r. – CJ / Tesorería General de la Seguridad Social | 22 |
| 2020/C 423/34 | Sprawa C-392/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie (Polska) w dniu 12 sierpnia 2020 r. – Europejska Agencja Chemikaliów Miejskiemu Przedsiębiorstwu Energetyki Cieplnej | 23 |
| 2020/C 423/35 | Sprawa C-393/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie (Polska) w dniu 18/08/2020 r. – T.B., D. sp. z. o. o. przeciwko G. I. A/S | 24 |
| 2020/C 423/36 | Sprawa C-396/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 30 lipca 2020 r. – CHEP Equipment Pooling NV / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága | 24 |
| 2020/C 423/37 | Sprawa C-406/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Köln (Niemcy) w dniu 28 sierpnia 2020 r. – Phantasialand / Finanzamt Brühl | 25 |
| 2020/C 423/38 | Sprawa C-410/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de La Coruña (Hiszpania) w dniu 2 września 2020 r. – Banco Santander, S.A. / J.A.C. i M.C.P.R. | 25 |
| 2020/C 423/39 | Sprawa C-411/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Bremen (Niemcy) w dniu 2 września 2020 r. – S / Familienkasse Niedersachsen-Bremen der Bundesagentur für Arbeit | 26 |
| 2020/C 423/40 | Sprawa C-415/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 7 września 2020 r. – Gräfendorfer Geflügel- und Tiefkühlfeinkost Produktions GmbH / Hauptzollamt Hamburg | 27 |
| 2020/C 423/41 | Sprawa C-426/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca de Braga (Portugalia) w dniu 10 września 2020 r. – GD, ES / Luso Temp – Empresa de Trabalho Temporário, S.A. | 27 |
| 2020/C 423/42 | Sprawa C-436/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Valenciana (Hiszpania) w dniu 16 września 2020 r. – Asociación Estatal de Entidades de Servicios de Atención a Domicilio (ASADE) / Consejería de Igualdad y Políticas Inclusivas | 28 |
| 2020/C 423/43 | Sprawa C-452/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 23 września 2020 r. – PJ / Agenzia delle dogane e dei monopoli – Ufficio dei monopoli per la Toscana, Ministero dell'Economia e delle Finanze | 29 |
| 2020/C 423/44 | Sprawa C-472/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 30 września 2020 r. – Lombard Pénzügyi és Lízing Zrt. / PN | 29 |
| 2020/C 423/45 | Sprawa C-474/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovni sud Republike Hrvatske (Chorwacja) w dniu 30 września 2020 r. – I.D. / Z. b. d.d., Z. | 30 |
| 2020/C 423/46 | Sprawa C-501/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Barcelona (Hiszpania) w dniu 6 października 2020 r. – M P A / LC D N M T | 31 |
| 2020/C 423/47 | Sprawa C-584/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 23 września 2020 r. w sprawie T-411/17, Landesbank Baden-Württemberg / Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, wniesione w dniu 6 listopada 2020 r. przez Komisję Europejską | 32 |
| 2020/C 423/48 | Sprawa C-353/19: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 5 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Köln – Niemcy) – Interseroh Dienstleistungs GmbH / Land Nordrhein-Westfalen | 33 |
| | Sąd |
| 2020/C 423/49 | Sprawa T-51/19: Wyrok Sądu z dnia 5 października 2020 r. – Laboratorios Ern / EUIPO – SBS Bilimsel Bio Çözümler (apiheal) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego apiheal – Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy APIRETAL – Względne podstawy odmowy rejestracji – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Brak podobieństwa towarów – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Brak naruszenia renomy – Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001)] | 34 |
| 2020/C 423/50 | Sprawa T-53/19: Wyrok Sądu z dnia 5 października 2020 r. – SBS Bilimsel Bio Çözümler / EUIPO – Laboratorios Ern (apiheal) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego apiheal – Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy APIRETAL – Względna podstawa odmowy rejestracji – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Brak podobieństwa oznaczeń – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]] | 34 |
| 2020/C 423/51 | Sprawa T-87/19: Wyrok Sądu z dnia 5 października 2020 r. – Broughton/Eurojust [Służba publiczna – Personel tymczasowy – Zawieszenie przesunięcia o stopień na okres sześciu miesięcy – Unieważnienie zaszeregowania do wyższej grupy – Umiejętność pracy w trzecim języku – Dochodzenie administracyjne – Obowiązek lojalności – Bezstronność – Prawo do obrony – Równość broni – Obowiązek uzasadnienia – Artykuły 11 i 12 regulaminu pracowniczego] | 35 |
| 2020/C 423/52 | Sprawa T-487/19: Wyrok Sądu z dnia 5 października 2020 r. – CU / Komitet Regionów [Służba publiczna – Urzędnicy – Miesięczne wynagrodzenie podstawowe urzędników zatrudnionych przed dniem 1 maja 2004 r. – Stosowanie mnożnika mniejszego niż 1 – Obniżenie mnożnika – Naruszenie prawa – Równość traktowania – Uzasadnione oczekiwania] | 36 |
| 2020/C 423/53 | Sprawa T-602/19: Wyrok Sądu z dnia 5 października 2020 r. – Eugène Perma France / EUIPO – SPI Investments Group (NATURANOVE) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego NATURANOVE – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy NATURALIUM – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] | 37 |
| 2020/C 423/54 | Sprawa T-472/20: Skarga wniesiona w dniu 15 października 2020 r. – LC / Komisja | 37 |
| 2020/C 423/55 | Sprawa T-563/20: Skarga wniesiona w dniu 9 września 2020 r. – Satabank/EBC | 38 |
| 2020/C 423/56 | Sprawa T-599/20: Skarga wniesiona w dniu 22 września 2020 r. – YG / Komisja | 39 |
| 2020/C 423/57 | Sprawa T-631/20: Skarga wniesiona w dniu 19 października 2020 r. – MZ / Komisja | 39 |
| 2020/C 423/58 | Sprawa T-643/20: Skarga wniesiona w dniu 23 października 2020 r. – Ryanair/Komisja | 40 |

V   Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

2020/C 423/02

Sprawa C-681/18: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Brescia – Włochy) – JH / KG [Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Dyrektywa 2008/104/WE – Praca tymczasowa – Artykuł 5 ust. 5 – Równość traktowania – Środki niezbędne, aby uniknąć nadużywania pracy tymczasowej – Obowiązek zapobiegania przez państwa członkowskie stosowaniu kolejnych okresów skierowania – Brak określenia ograniczeń w uregulowaniach krajowych – Wymóg wykładni zgodnej]

2

2020/C 423/03

Sprawa C-732/18 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 17 września 2020 r. – PAO Rosneft Oil Company, dawniej NK Rosneft OAO, RN-Shelf-Arctic OOO, AO RN-Shelf-Far East, dawniej RN-Shelf-Dalniy Vostok ZAO, RN-Exploration OOO, Tagulskoe OOO / Rada Unii Europejskiej, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytaniii i Irlandii Północnej, Komisja Europejska [Odwołanie – Środki ograniczające przyjęte ze względu na działania Federacji Rosyjskiej destabilizujące sytuację na Ukrainie – Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Umieszczenie nazw skarżących w wykazie podmiotów, do których mają zastosowanie środki ograniczające]

3

2020/C 423/04

Sprawa C-778/18: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 15 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État – Francja) – Association française des usagers de banques / Ministre de l'Économie et des Finances [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Usługi płatnicze w ramach rynku wewnętrznego – Dyrektywa 2007/64/WE – Artykuł 45 – Dyrektywa (UE) 2015/2366 – Artykuł 55 – Wypowiedzenie umowy ramowej – Dyrektywa 2014/17/UE – Umowy konsumenckie o kredyt związane z nieruchomościami mieszkalnymi – Artykuł 12 ust. 1, art. 12 ust. 2 lit. a) i art. 12 ust. 3 – Sprzedaż wiązana – Sprzedaż łączona – Dyrektywa 2014/92/UE – Rachunki płatnicze – Artykuły 9 – 14 – Przeniesienie rachunku – Zobowiązanie do otrzymywania wypłaty wynagrodzenia na rachunek płatniczy prowadzony przez kredytodawcę (umiejscowienia dochodów) przez okres wskazany w umowie kredytowej w zamian za zindywidualizowane korzyści – Czas trwania obowiązku – Utrata zindywidualizowanej korzyści w przypadku wcześniejszego zamknięcia rachunku]

3

2020/C 423/05

Sprawa C-791/18: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Stichting Schoonzicht / Staatssecretaris van Financiën [Odesłanie prejudycjalne – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Nieruchomości nabyte jako dobra inwestycyjne – Odliczenie podatku naliczonego – Korekta wstępnego odliczenia – Jednorazowa korekta całości tego odliczenia w następstwie pierwszego wykorzystania danego dobra – Okres korekty]

4

2020/C 423/06

Sprawa C-813/18 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 15 października 2020 r. – Deza, a.s. przeciwko Komisja Europejska, Republika Finlandii, Królestwo Szwecji, Europejska Agencja Chemikaliów [Odwołanie – Środowisko naturalne – Rozporządzenie (WE) nr 1272/2008 – Klasyfikacja, oznakowanie i pakowanie niektórych substancji i mieszanin – Rozporządzenie (UE) 2017/776 – Klasyfikacja antrachinonu – Substancja o domniemanym potencjalnym działaniu rakotwórczym dla ludzi – Błędy w wykładni i zastosowaniu rozporządzenia nr 1272/2008 oraz zasady pewności prawa – Przeinaczenie okoliczności faktycznych i dowodów – Zakres kontroli]

5

2020/C 423/07

Sprawa C-92/19: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 17 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Burgo Group SpA / Gestore dei Servizi Energetici SpA – GSE [Odesłanie prejudycjalne – Środowisko naturalne – Promowanie kogeneracji – Przepisy krajowe przewidujące system wsparcia – Stosowanie systemu wsparcia na rzecz instalacji kogeneracyjnych niebędących instalacjami wysoko sprawnymi także po dniu 31 grudnia 2010 r.]

5

2020/C 423/08

Sprawa C-117/19: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 15 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Mokestinių ginčų komisija prie Lietuvos Respublikos vyriausybės – Litwa) – Linas Agro AB / Muitinės departamentas prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos [Odesłanie prejudycjalne – Unia celna – Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 999/2014 – Ostateczne cło antydumpingowe na przywóz nawozów stałych o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy – Definicja – Rozporządzenie (WE) nr 945/2005 – Określenie zawartości azotanu amonu – Domniemanie, zgodnie z którym produkt o zawartości azotu przekraczającej 28 % masy ma zawartość azotanu amonu przekraczającą 80 % masy]

6

2020/C 423/09

Sprawa C-212/19: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – Ministre de l’Agriculture et de l’Alimentation / Compagnie des pêches de Saint-Malo [Odesłanie prejudycjalne – Pomoc państwa – Pojęcie – Zatonięcie tankowca Erika – System pomocy na rzecz przedsiębiorstw zajmujących się akwakulturą i rybołówstwem – Decyzja uznająca system pomocy za częściowo niezgodny ze wspólnym rynkiem i nakazująca odzyskanie wypłaconej pomocy – Ocena ważności – Badanie z urzędu – Dopuszczalność – Niewniesienie przez pozwaną w postępowaniu głównym skargi o stwierdzenie nieważności – Zmniejszenie obciążeń socjalnych – Składki opłacane przez pracowników – Korzyść – Określenie podmiotu zobowiązanego do zwrotu pomocy]

7

2020/C 423/10

Sprawa C-335/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – E. sp. z o.o. sp. k. / Minister Finansów [Odesłanie prejudycjalne – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 90 – Obniżenie podstawy opodatkowania VAT – Całkowite lub częściowe niewywiązanie się z płatności ceny – Warunki określone przez przepisy krajowe do celów skorzystania z prawa do obniżenia podatku – Warunek, zgodnie z którym dłużnik nie może być w trakcie postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji – Warunek, zgodnie z którym wierzyciel i dłużnik muszą być podatnikami VAT]

7

2020/C 423/11

Sprawa C-396/19 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 21 października 2020 r. – Europejski Bank Centralny / Espírito Santo Financial Group SA w stanie upadłości [Odwołanie – Decyzja 2004/258/WE – Artykuł 4 ust. 1 lit. a) – Protokół w sprawie statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego (EBC) – Artykuł 10 ust. 4 – Dostęp do dokumentów EBC – Decyzja Rady Prezesów – Poufność posiedzeń i obrad organów EBC – Wyniki obrad – Częściowa odmowa dostępu – Naruszenie ochrony interesu publicznego – Obowiązek uzasadnienia]

8

2020/C 423/12

Sprawa C-447/19 P: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 14 października 2020 r. – Close SA, Cegelec SA / Parlament Europejski [Odwołanie – Skarga o stwierdzenie nieważności – Zamówienia publiczne na roboty budowlane – Postępowanie przetargowe – Roboty budowlane w zakresie rozbudowy i modernizacji budynku im. Konrada Adenauera w Luksemburgu – Zakres obowiązku instytucji zamawiającej w zakresie informowania oferenta, który nie uzyskał zamówienia – Uzasadnienie]

9

2020/C 423/13

Sprawa C-529/19: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 21 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Potsdam – Niemcy) – Möbel Kraft GmbH & Co. KG / ML [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 2011/83/UE – Artykuł 16 lit. c) – Prawo odstąpienia od umowy – Wyjątki – Towary wyprodukowane według specyfikacji konsumenta lub wyraźnie zindywidualizowane – Towary, których produkcję przedsiębiorca rozpoczął]

9

2020/C 423/14

Sprawa C-540/19: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – WV / Landkreis Harburg [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Jurysdykcja w sprawach dotyczących zobowiązań alimentacyjnych – Rozporządzenie (WE) nr 4/2009 – Artykuł 3 lit. b) – Sąd zwykłego miejsca pobytu wierzyciela alimentacyjnego – Powództwo regresowe wniesione przez instytucję publiczną, która wstąpiła w prawa wierzyciela alimentacyjnego]

10

2020/C 423/15

Sprawa C-543/19: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 15 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg – Niemcy) – Jebsen & Jessen (GmbH & Co.) KG / Hauptzollamt Hamburg [Odesłanie prejudycjalne – Unia celna – Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 – Artykuł 78 – Artykuł 236 ust. 1 – Procedura przywozu – Kontrola zgłoszenia celnego – Polityka handlowa – Antydumping – Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/82 – Ostateczne cło antydumpingowe – Zobowiązania cenowe – Zwolnienie – Artykuł 2 ust. 1 – Warunek przedstawienia faktury w ramach zobowiązania – Brak wskazania elementu wymienionego w załączniku do rozporządzenia wykonawczego 2015/82]

10

2020/C 423/16

Sprawa C-556/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – Société Eco TLC / Ministre d’État, ministre de la Transition écologique et solidaire, Ministre de l’Économie et des Finances [Odesłanie prejudycjalne – Pomoc państwa – Artykuł 107 ust. 1 TFUE – Pojęcie zasobów państwowych – Rozszerzona odpowiedzialność producentów – Organizacja ekologiczna upoważniona przez organy publiczne do pobierania wkładów finansowych od podmiotów wprowadzających do obrotu określone produkty w celu zapewnienia w ich imieniu realizacji spoczywającego na nich ustawowego obowiązku przetwarzania odpadów pochodzących z tych produktów – Wsparcie finansowe wypłacane przez organizację ekologiczną na rzecz sortowni, z którymi zawarte zostały umowy]

11

2020/C 423/17

Sprawa C-623/19 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 17 września 2020 r. – Alfamicro – Sistemas de computadores, Sociedade Unipessoal, Lda / Komisja Europejska [Odwołanie – Skarga o stwierdzenie nieważności – Decyzja o odzyskaniu długu – Tytuł egzekucyjny – Powaga rzeczy osądzonej – Wydanie decyzji stanowiącej tytuł egzekucyjny w rozumieniu art. 299 TFUE w celu odzyskania subwencji przyznanych w drodze umowy – Umowa subwencyjna zawarta w ramach programu ramowego w zakresie badań, rozwoju i konkurencyjności (CIP) (2007-2013)]

12

2020/C 423/18

Sprawa C-629/19: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark – Austria) – Sappi Austria Produktions-GmbH & Co KG, Wasserverband Region Gratkorn – Gratwein / Landeshauptmann von Steiermark [Odesłanie prejudycjalne – Środowisko – Odpady – Dyrektywa 2008/98/WE – Artykuł 2 ust. 2 lit. a), art. 3 pkt 1 i art. 6 ust. 1 – Ścieki – Osady ściekowe – Zakres stosowania – Pojęcie odpadów – Utrata statusu odpadu – Proces odzysku lub recyklingu]

12

2020/C 423/19

Sprawa C-677/19: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 14 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Vâlcea – Rumunia) – SC Valoris SRL / Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Craiova – Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Vâlcea, Administraţia Fondului pentru Mediu [Odesłanie prejudycjalne – Zasady prawa Unii – Zasada lojalnej współpracy – Zasady równoważności i skuteczności – Zwrot podatków pobranych przez państwo członkowskie z naruszeniem prawa Unii – Termin przewidziany na złożenie wniosków o zwrot takich podatków – Brak podobnego terminu w odniesieniu do zwrotu kwot pobranych przez to państwo członkowskie z naruszeniem prawa krajowego]

13

2020/C 423/20

Sprawa C-720/19: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 21 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Düsseldorf – Niemcy) – GR / Stadt Duisburg [Odesłanie prejudycjalne – Układ stowarzyszeniowy EWG – Turcja – Decyzja nr 1/80 – Artykuł 7 akapit pierwszy – Prawo pobytu członków rodziny tureckiego pracownika należącego do legalnego rynku pracy państwa członkowskiego – Nadanie obywatelstwa danemu członkowi rodziny w przyjmującym państwie członkowskim – Zachowanie prawa pobytu – Prawa nabyte]

13

2020/C 423/21

Sprawa C-654/19: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 1 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Korneuburg – Austria) – FP Passenger Service GmbH / Austrian Airlines AG [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Transport lotniczy – Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 – Odszkodowanie dla pasażerów lotniczych w przypadku dużego opóźnienia lotu – Prawo do odszkodowania w przypadku opóźnienia – Rozmiar opóźnienia – Czas otwarcia drzwi samolotu w miejscu docelowym – Rzeczywisty czas przylotu – Planowy czas przylotu – Pytanie, w którego przedmiocie Trybunał już orzekał, lub odpowiedź na pytanie możliwa do wywiedzenia w sposób jednoznaczny z orzecznictwa]

14

2020/C 423/22

Sprawa C-334/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Veszprémi Törvényszék (Węgry) w dniu 23 lipca 2020 r. – Amper Metal Kft. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

14

2020/C 423/23

Sprawa C-336/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Ravensburg (Niemcy) w dniu 24 lipca 2020 r. – QY / Bank 11 für Privatkunden und Handel GmbH

15

2020/C 423/24

Sprawa C-352/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 31 lipca 2020 r. – HOLD Alapkezelő Befektetési Alapkezelő Zrt. / Magyar Nemzeti Bank

17

2020/C 423/25

Sprawa C-363/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 5 sierpnia 2020 r. – MARCAS MC Szolgáltató Zrt. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

17

2020/C 423/26

Sprawa C-373/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (Polska) w dniu 6 sierpnia 2020 r. – A.M. przeciwko Dyrektorowi Z. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa

19

2020/C 423/27

Sprawa C-380/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 12 sierpnia 2020 r. – BQ / Deutsche Lufthansa AG

19

2020/C 423/28

Sprawa C-381/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 12 sierpnia 2020 r. – VR / Deutsche Lufthansa AG

20

2020/C 423/29

Sprawa C-382/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 12 sierpnia 2020 r. – AL / Deutsche Lufthansa AG

20

2020/C 423/30

Sprawa C-383/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 12 sierpnia 2020 r. – LK / Deutsche Lufthansa AG

21

2020/C 423/31

Sprawa C-384/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 12 sierpnia 2020 r. – DP / Deutsche Lufthansa AG

21

2020/C 423/32

Sprawa C-385/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia no 49 de Barcelona (Hiszpania) w dniu 12 sierpnia 2020 r. – EL, TP / Caixabank SA

o

22

2020/C 423/33

Sprawa C-389/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo no 2 de Vigo (Hiszpania) w dniu 14 sierpnia 2020 r. – CJ / Tesorería General de la Seguridad Social

o

22

2020/C 423/34

Sprawa C-392/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie (Polska) w dniu 12 sierpnia 2020 r. – Europejska Agencja Chemikaliów Miejskiemu Przedsiębiorstwu Energetyki Cieplnej

23

2020/C 423/35

Sprawa C-393/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie (Polska) w dniu 18/08/2020 r. – T.B., D. sp. z. o. o. przeciwko G. I. A/S

24

2020/C 423/36

Sprawa C-396/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 30 lipca 2020 r. – CHEP Equipment Pooling NV / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

24

2020/C 423/37

Sprawa C-406/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Köln (Niemcy) w dniu 28 sierpnia 2020 r. – Phantasialand / Finanzamt Brühl

25

2020/C 423/38

Sprawa C-410/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de La Coruña (Hiszpania) w dniu 2 września 2020 r. – Banco Santander, S.A. / J.A.C. i M.C.P.R.

25

2020/C 423/39

Sprawa C-411/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Bremen (Niemcy) w dniu 2 września 2020 r. – S / Familienkasse Niedersachsen-Bremen der Bundesagentur für Arbeit

26

2020/C 423/40

Sprawa C-415/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 7 września 2020 r. – Gräfendorfer Geflügel- und Tiefkühlfeinkost Produktions GmbH / Hauptzollamt Hamburg

27

2020/C 423/41

Sprawa C-426/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca de Braga (Portugalia) w dniu 10 września 2020 r. – GD, ES / Luso Temp – Empresa de Trabalho Temporário, S.A.

27

2020/C 423/42

Sprawa C-436/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Valenciana (Hiszpania) w dniu 16 września 2020 r. – Asociación Estatal de Entidades de Servicios de Atención a Domicilio (ASADE) / Consejería de Igualdad y Políticas Inclusivas

28

2020/C 423/43

Sprawa C-452/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 23 września 2020 r. – PJ / Agenzia delle dogane e dei monopoli – Ufficio dei monopoli per la Toscana, Ministero dell'Economia e delle Finanze

29

2020/C 423/44

Sprawa C-472/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 30 września 2020 r. – Lombard Pénzügyi és Lízing Zrt. / PN

29

2020/C 423/45

Sprawa C-474/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovni sud Republike Hrvatske (Chorwacja) w dniu 30 września 2020 r. – I.D. / Z. b. d.d., Z.

30

2020/C 423/46

Sprawa C-501/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Barcelona (Hiszpania) w dniu 6 października 2020 r. – M P A / LC D N M T

31

2020/C 423/47

Sprawa C-584/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 23 września 2020 r. w sprawie T-411/17, Landesbank Baden-Württemberg / Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, wniesione w dniu 6 listopada 2020 r. przez Komisję Europejską

32

2020/C 423/48

Sprawa C-353/19: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 5 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Köln – Niemcy) – Interseroh Dienstleistungs GmbH / Land Nordrhein-Westfalen

33

Sąd

2020/C 423/49

Sprawa T-51/19: Wyrok Sądu z dnia 5 października 2020 r. – Laboratorios Ern / EUIPO – SBS Bilimsel Bio Çözümler (apiheal) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego apiheal – Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy APIRETAL – Względne podstawy odmowy rejestracji – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Brak podobieństwa towarów – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Brak naruszenia renomy – Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001)]

34

2020/C 423/50

Sprawa T-53/19: Wyrok Sądu z dnia 5 października 2020 r. – SBS Bilimsel Bio Çözümler / EUIPO – Laboratorios Ern (apiheal) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego apiheal – Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy APIRETAL – Względna podstawa odmowy rejestracji – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Brak podobieństwa oznaczeń – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

34

2020/C 423/51

Sprawa T-87/19: Wyrok Sądu z dnia 5 października 2020 r. – Broughton/Eurojust [Służba publiczna – Personel tymczasowy – Zawieszenie przesunięcia o stopień na okres sześciu miesięcy – Unieważnienie zaszeregowania do wyższej grupy – Umiejętność pracy w trzecim języku – Dochodzenie administracyjne – Obowiązek lojalności – Bezstronność – Prawo do obrony – Równość broni – Obowiązek uzasadnienia – Artykuły 11 i 12 regulaminu pracowniczego]

35

2020/C 423/52

Sprawa T-487/19: Wyrok Sądu z dnia 5 października 2020 r. – CU / Komitet Regionów [Służba publiczna – Urzędnicy – Miesięczne wynagrodzenie podstawowe urzędników zatrudnionych przed dniem 1 maja 2004 r. – Stosowanie mnożnika mniejszego niż 1 – Obniżenie mnożnika – Naruszenie prawa – Równość traktowania – Uzasadnione oczekiwania]

36

2020/C 423/53

Sprawa T-602/19: Wyrok Sądu z dnia 5 października 2020 r. – Eugène Perma France / EUIPO – SPI Investments Group (NATURANOVE) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego NATURANOVE – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy NATURALIUM – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

37

2020/C 423/54

Sprawa T-472/20: Skarga wniesiona w dniu 15 października 2020 r. – LC / Komisja

37

2020/C 423/55

Sprawa T-563/20: Skarga wniesiona w dniu 9 września 2020 r. – Satabank/EBC

38

2020/C 423/56

Sprawa T-599/20: Skarga wniesiona w dniu 22 września 2020 r. – YG / Komisja

39

2020/C 423/57

Sprawa T-631/20: Skarga wniesiona w dniu 19 października 2020 r. – MZ / Komisja

39

2020/C 423/58

Sprawa T-643/20: Skarga wniesiona w dniu 23 października 2020 r. – Ryanair/Komisja

40

---

| PL | |
| --- | --- |

PL

---

IV Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

| 7.12.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 423/1 |
| --- | --- | --- | --- |

7.12.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 423/1

---

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

(2020/C 423/01)

Ostatnia publikacja

Dz.U. C 414 z 30.11.2020

Wcześniejsze publikacje

Dz.U. C 399 z 23.11.2020

Dz.U. C 390 z 16.11.2020

Dz.U. C 378 z 9.11.2020

Dz.U. C 371 z 3.11.2020

Dz.U. C 359 z 26.10.2020

Dz.U. C 348 z 19.10.2020

Teksty te są dostępne na stronie internetowej:

EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu

---

V Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

| 7.12.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 423/2 |
| --- | --- | --- | --- |

7.12.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 423/2

---

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Brescia – Włochy) – JH / KG

(Sprawa C-681/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 2008/104/WE - Praca tymczasowa - Artykuł 5 ust. 5 - Równość traktowania - Środki niezbędne, aby uniknąć nadużywania pracy tymczasowej - Obowiązek zapobiegania przez państwa członkowskie stosowaniu kolejnych okresów skierowania - Brak określenia ograniczeń w uregulowaniach krajowych - Wymóg wykładni zgodnej)

(2020/C 423/02)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale ordinario di Brescia

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: JH

Strona pozwana: KG

Sentencja

Artykuł 5 ust. 5 zdanie pierwsze dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/104/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie pracy tymczasowej należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie ustawodawstwu krajowemu, w którym nie ograniczono liczby kolejnych okresów skierowania, jakie ten sam pracownik tymczasowy może ukończyć w tym samym przedsiębiorstwie użytkowniku, oraz nie uzależniono zgodności z prawem korzystania z pracy tymczasowej od wskazania powodów o charakterze technicznym lub związanych z wymogami produkcji lub organizacji lub z zastępstwem uzasadniających to korzystanie. Z drugiej strony przepis ten należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie niepodejmowaniu przez państwo członkowskie żadnego środka w celu zachowania tymczasowego charakteru pracy tymczasowej oraz uregulowaniu krajowemu, w którym nie przewidziano żadnego środka zmierzającego do uniknięcia stosowania kolejnych okresów skierowania tego samego pracownika tymczasowego do tego samego przedsiębiorstwa użytkownika w celu obejścia przepisów dyrektywy 2008/104 jako całości.

---

(1)  Dz.U. C 35 z 28.1.2019.

---

| 7.12.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 423/3 |
| --- | --- | --- | --- |

7.12.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 423/3

---

Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 17 września 2020 r. – PAO Rosneft Oil Company, dawniej NK Rosneft OAO, RN-Shelf-Arctic OOO, AO RN-Shelf-Far East, dawniej RN-Shelf-Dalniy Vostok ZAO, RN-Exploration OOO, Tagulskoe OOO / Rada Unii Europejskiej, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytaniii i Irlandii Północnej, Komisja Europejska

(Sprawa C-732/18 P) (1)

(Odwołanie - Środki ograniczające przyjęte ze względu na działania Federacji Rosyjskiej destabilizujące sytuację na Ukrainie - Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Umieszczenie nazw skarżących w wykazie podmiotów, do których mają zastosowanie środki ograniczające)

(2020/C 423/03)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: PAO Rosneft Oil Company, dawniej NK Rosneft OAO, RN-Shelf-Arctic OOO, AO RN-Shelf-Far East, dawniej RN-Shelf-Dalniy Vostok ZAO, RN-Exploration OOO, Tagulskoe OOO (przedstawiciel: L. Van den Hende, advocaat)

Pozostali uczestnicy postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M.-M. Joséphidès i B. Driessen, pełnomocnicy), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo L. Havas, J. Norris i A. Tizzano, następnie L. Havas i J. Norris, pełnomocnicy)

Sentencja

| 1) | Odwołanie zostaje oddalone. |
| --- | --- |

1)

Odwołanie zostaje oddalone.

| 2) | Rosneft Oil Company PAO, RN-Shelf-Arctic OOO, RN-Shelf-Far East AO, RN-Exploration OOO i Tagulskoe OOO pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

2)

Rosneft Oil Company PAO, RN-Shelf-Arctic OOO, RN-Shelf-Far East AO, RN-Exploration OOO i Tagulskoe OOO pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

| 3) | Komisja Europejska pokrywa własne koszty. |
| --- | --- |

3)

Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 93 z 11.3.2019.

---

| 7.12.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 423/3 |
| --- | --- | --- | --- |

7.12.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 423/3

---

Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 15 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État – Francja) – Association française des usagers de banques / Ministre de l'Économie et des Finances

(Sprawa C-778/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Usługi płatnicze w ramach rynku wewnętrznego - Dyrektywa 2007/64/WE - Artykuł 45 - Dyrektywa (UE) 2015/2366 - Artykuł 55 - Wypowiedzenie umowy ramowej - Dyrektywa 2014/17/UE - Umowy konsumenckie o kredyt związane z nieruchomościami mieszkalnymi - Artykuł 12 ust. 1, art. 12 ust. 2 lit. a) i art. 12 ust. 3 - Sprzedaż wiązana - Sprzedaż łączona - Dyrektywa 2014/92/UE - Rachunki płatnicze - Artykuły 9 – 14 - Przeniesienie rachunku - Zobowiązanie do otrzymywania wypłaty wynagrodzenia na rachunek płatniczy prowadzony przez kredytodawcę (umiejscowienia dochodów) przez okres wskazany w umowie kredytowej w zamian za zindywidualizowane korzyści - Czas trwania obowiązku - Utrata zindywidualizowanej korzyści w przypadku wcześniejszego zamknięcia rachunku)

(2020/C 423/04)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Conseil d'État

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Association française des usagers de banques

Strona przeciwna: Ministre de l'Économie et des Finances

Sentencja

| 1) | Artykuł 12 ust. 2 lit. a) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/17/UE z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie konsumenckich umów o kredyt związanych z nieruchomościami mieszkalnymi i zmieniającej dyrektywy 2008/48/WE i 2013/36/UE oraz rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów krajowych, które pozwalają kredytodawcy nałożyć na kredytobiorcę przy zawieraniu umowy o kredyt związany z nieruchomością mieszkalną, w zamian za przyznanie zindywidualizowanej korzyści, obowiązek umiejscowienia całości wynagrodzenia lub podobnych dochodów na rachunku płatniczym otwartym u kredytodawcy, niezależnie od kwoty, harmonogramu i okresu spłaty kredytu. Natomiast przepis ten należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów krajowych, zgodnie z którymi okres wymaganego umiejscowienia dochodów, jeżeli nie dotyczy ono całości wynagrodzenia kredytobiorcy, może wynosić dziesięć lat lub cały okres obowiązywania umowy o kredyt, jeżeli jest on krótszy. |
| --- | --- |

1)

Artykuł 12 ust. 2 lit. a) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/17/UE z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie konsumenckich umów o kredyt związanych z nieruchomościami mieszkalnymi i zmieniającej dyrektywy 2008/48/WE i 2013/36/UE oraz rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów krajowych, które pozwalają kredytodawcy nałożyć na kredytobiorcę przy zawieraniu umowy o kredyt związany z nieruchomością mieszkalną, w zamian za przyznanie zindywidualizowanej korzyści, obowiązek umiejscowienia całości wynagrodzenia lub podobnych dochodów na rachunku płatniczym otwartym u kredytodawcy, niezależnie od kwoty, harmonogramu i okresu spłaty kredytu. Natomiast przepis ten należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów krajowych, zgodnie z którymi okres wymaganego umiejscowienia dochodów, jeżeli nie dotyczy ono całości wynagrodzenia kredytobiorcy, może wynosić dziesięć lat lub cały okres obowiązywania umowy o kredyt, jeżeli jest on krótszy.

| 2) | Pojęcie „opłat” w rozumieniu art. 45 ust. 2 dyrektywy 2007/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego, zmieniającej dyrektywy 97/7/WE, 2002/65/WE, 2005/60/WE i 2006/48/WE i uchylającej dyrektywę 97/5/WE, art. 55 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego, zmieniającej dyrektywy 2002/65/WE, 2009/110/WE, 2013/36/UE i rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 oraz uchylającej dyrektywę 2007/64/WE oraz art. 12 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/92/UE z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie porównywalności opłat związanych z rachunkami płatniczymi, przenoszenia rachunku płatniczego oraz dostępu do podstawowego rachunku płatniczego należy interpretować w ten sposób, że nie obejmuje ono utraty zindywidualizowanej korzyści zaoferowanej kredytobiorcy przez kredytodawcę w zamian za otwarcie u niego rachunku bankowego w celu umiejscowienia dochodów przy zawieraniu umowy o kredyt, spowodowanej zamknięciem tego rachunku. |
| --- | --- |

2)

Pojęcie „opłat” w rozumieniu art. 45 ust. 2 dyrektywy 2007/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego, zmieniającej dyrektywy 97/7/WE, 2002/65/WE, 2005/60/WE i 2006/48/WE i uchylającej dyrektywę 97/5/WE, art. 55 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego, zmieniającej dyrektywy 2002/65/WE, 2009/110/WE, 2013/36/UE i rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 oraz uchylającej dyrektywę 2007/64/WE oraz art. 12 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/92/UE z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie porównywalności opłat związanych z rachunkami płatniczymi, przenoszenia rachunku płatniczego oraz dostępu do podstawowego rachunku płatniczego należy interpretować w ten sposób, że nie obejmuje ono utraty zindywidualizowanej korzyści zaoferowanej kredytobiorcy przez kredytodawcę w zamian za otwarcie u niego rachunku bankowego w celu umiejscowienia dochodów przy zawieraniu umowy o kredyt, spowodowanej zamknięciem tego rachunku.

---

(1)  Dz.U. C 54 z 11.2.2019.

---

| 7.12.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 423/4 |
| --- | --- | --- | --- |

7.12.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 423/4

---

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Stichting Schoonzicht / Staatssecretaris van Financiën

(Sprawa C-791/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Nieruchomości nabyte jako dobra inwestycyjne - Odliczenie podatku naliczonego - Korekta wstępnego odliczenia - Jednorazowa korekta całości tego odliczenia w następstwie pierwszego wykorzystania danego dobra - Okres korekty)

(2020/C 423/05)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Hoge Raad der Nederlanden

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Stichting Schoonzicht

Strona przeciwna: Staatssecretaris van Financiën

Sentencja

Artykuły 184–187 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które przewiduje mający zastosowanie do dóbr inwestycyjnych system korekty zakładający rozłożenie korekty na kilka lat, w ramach którego całość wstępnego odliczenia dokonanego w odniesieniu do danego dobra podlega jednorazowej korekcie w roku pierwszego wykorzystania tego dobra, będącym jednocześnie pierwszym rokiem objętym korektą, w przypadku gdy przy owym pierwszym wykorzystaniu okaże się, że odliczenie to odbiega od odliczenia, do którego dokonania podatnik był uprawniony ze względu na rzeczywisty sposób wykorzystania wspomnianego dobra.

---

(1)  Dz.U. C 122 z 1.4.2019.

---

| 7.12.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 423/5 |
| --- | --- | --- | --- |

7.12.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 423/5

---

Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 15 października 2020 r. – Deza, a.s. przeciwko Komisja Europejska, Republika Finlandii, Królestwo Szwecji, Europejska Agencja Chemikaliów

(Sprawa C-813/18 P) (1)

(Odwołanie - Środowisko naturalne - Rozporządzenie (WE) nr 1272/2008 - Klasyfikacja, oznakowanie i pakowanie niektórych substancji i mieszanin - Rozporządzenie (UE) 2017/776 - Klasyfikacja antrachinonu - Substancja o domniemanym potencjalnym działaniu rakotwórczym dla ludzi - Błędy w wykładni i zastosowaniu rozporządzenia nr 1272/2008 oraz zasady pewności prawa - Przeinaczenie okoliczności faktycznych i dowodów - Zakres kontroli)

(2020/C 423/06)

Język postępowania: czeski

Strony

Wnoszący odwołanie: Deza, a.s. (przedstawiciel: P. Dejl, advokát)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lindenthal, K. Mifsud-Bonnici i Z. Malůšková, pełnomocnicy), Republika Finlandii (przedstawiciel: S. Hartikainen, pełnomocnik), Królestwo Szwecji (przedstawiciele: początkowo H. Eklinder, H. Shev, C. Meyer-Seitz, J. Lundberg i A. Falk, następnie H. Eklinder, H. Shev i C. Meyer-Seitz, pełnomocnicy), Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciele: A. Hautamäki i M. Heikkilä, pełnomocnicy

Sentencja

| 1) | Odwołanie zostaje oddalone. |
| --- | --- |

1)

Odwołanie zostaje oddalone.

| 2) | Deza, a.s. zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską. |
| --- | --- |

2)

Deza, a.s. zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

| 3) | Republika Finlandii, Królestwo Szwecji i Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) pokrywają własne koszty. |
| --- | --- |

3)

Republika Finlandii, Królestwo Szwecji i Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) pokrywają własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 93 z 11.03.2019.

---

| 7.12.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 423/5 |
| --- | --- | --- | --- |

7.12.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 423/5

---

Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 17 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Burgo Group SpA / Gestore dei Servizi Energetici SpA – GSE

(Sprawa C-92/19) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne - Promowanie kogeneracji - Przepisy krajowe przewidujące system wsparcia - Stosowanie systemu wsparcia na rzecz instalacji kogeneracyjnych niebędących instalacjami wysoko sprawnymi także po dniu 31 grudnia 2010 r.)

(2020/C 423/07)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Consiglio di Stato

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Burgo Group SpA

Strona pozwana: Gestore dei Servizi Energetici SpA – GSE

Przy udziale: Ministero dello Sviluppo economico, Autorità per l’Energia elettrica e il Gas

Sentencja

Artykuł 12 ust. 3 dyrektywy 2004/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie promowania kogeneracji w oparciu o zapotrzebowanie na ciepło użytkowe na rynku wewnętrznym energii oraz zmieniającej dyrektywę 92/42/EWG należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które pozwala instalacjom kogeneracyjnym nieposiadającym cech instalacji wysoko sprawnych w rozumieniu tej dyrektywy na dalsze korzystanie, nawet po dniu 31 grudnia 2010 r., z systemu wsparcia kogeneracji, na podstawie którego są one w szczególności zwolnione z obowiązku zakupu zielonych certyfikatów.

---

(1)  Dz.U. C 182 z 27.5.2019.

---

| 7.12.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 423/6 |
| --- | --- | --- | --- |

7.12.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 423/6

---

Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 15 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Mokestinių ginčų komisija prie Lietuvos Respublikos vyriausybės – Litwa) – „Linas Agro” AB / Muitinės departamentas prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

(Sprawa C-117/19) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Unia celna - Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 999/2014 - Ostateczne cło antydumpingowe na przywóz nawozów stałych o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy - Definicja - Rozporządzenie (WE) nr 945/2005 - Określenie zawartości azotanu amonu - Domniemanie, zgodnie z którym produkt o zawartości azotu przekraczającej 28 % masy ma zawartość azotanu amonu przekraczającą 80 % masy)

(2020/C 423/08)

Język postępowania: litewski

Sąd odsyłający

Mokestinių ginčų komisija prie Lietuvos Respublikos vyriausybės

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca:„Linas Agro” AB

Strona przeciwna: Muitinės departamentas prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

Sentencja

Artykuł 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 999/2014 z dnia 23 września 2014 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz azotanu amonu pochodzącego z Rosji w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009, rozpatrywany w świetle motywów 20–23 rozporządzenia Rady (WE) nr 945/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 658/2002 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz azotanu amonu pochodzącego z Rosji i rozporządzenie (WE) nr 132/2001 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz azotanu amonu pochodzącego, między innymi, z Ukrainy, w następstwie częściowego przeglądu okresowego przeprowadzonego zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96, należy interpretować w ten sposób, że nawóz na bazie azotanu amonu (AN), w przypadku którego zawartość azotu (N) przekracza 28 % masy, stosunek grupy azotanowej do grupy amonowej wynosi około 1:1, a całkowita zawartość fosforu i potasu nie przekracza 12 % masy, może dla celów nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego ustanowionego w tym rozporządzeniu zostać uznany, z zastrzeżeniem przedstawienia dowodu przeciwnego, za posiadający zawartość azotanu amonu (AN) przekraczającą 80 % masy, bez konieczności dokonania analizy laboratoryjnej określającej dokładną zawartość azotanu amonu.

---

(1)  Dz.U. C 148 z 29.4.2019.

---

| 7.12.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 423/7 |
| --- | --- | --- | --- |

7.12.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 423/7

---

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – Ministre de l’Agriculture et de l’Alimentation / Compagnie des pêches de Saint-Malo

(Sprawa C-212/19) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Pomoc państwa - Pojęcie - Zatonięcie tankowca Erika - System pomocy na rzecz przedsiębiorstw zajmujących się akwakulturą i rybołówstwem - Decyzja uznająca system pomocy za częściowo niezgodny ze wspólnym rynkiem i nakazująca odzyskanie wypłaconej pomocy - Ocena ważności - Badanie z urzędu - Dopuszczalność - Niewniesienie przez pozwaną w postępowaniu głównym skargi o stwierdzenie nieważności - Zmniejszenie obciążeń socjalnych - Składki opłacane przez pracowników - Korzyść - Określenie podmiotu zobowiązanego do zwrotu pomocy)

(2020/C 423/09)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Conseil d’État

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Ministre de l’Agriculture et de l’Alimentation

Strona pozwana: Compagnie des pêches de Saint-Malo

Sentencja

Decyzja Komisji 2005/239/WE z dnia 14 lipca 2004 r. w sprawie niektórych środków pomocy wprowadzonych przez Francję na rzecz prowadzących hodowle wodne i rybaków jest nieważna w zakresie, w jakim za pomoc państwa niezgodną ze wspólnym rynkiem zostało w niej uznane zmniejszenie składek opłacanych przez pracowników przyznane przez Republikę Francuską na rzecz rybaków za okres od dnia 15 kwietnia do dnia 15 października 2000 r.

---

(1)  Dz.U. C 164 z 13.5.2019.

---

| 7.12.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 423/7 |
| --- | --- | --- | --- |

7.12.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 423/7

---

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – E. sp. z o.o. sp. k. / Minister Finansów

(Sprawa C-335/19) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 90 - Obniżenie podstawy opodatkowania VAT - Całkowite lub częściowe niewywiązanie się z płatności ceny - Warunki określone przez przepisy krajowe do celów skorzystania z prawa do obniżenia podatku - Warunek, zgodnie z którym dłużnik nie może być w trakcie postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji - Warunek, zgodnie z którym wierzyciel i dłużnik muszą być podatnikami VAT)

(2020/C 423/10)

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Naczelny Sąd Administracyjny

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: E. sp. z o.o. sp. k.

Strona przeciwna: Minister Finansów

Sentencja

Artykuł 90 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, które uzależniają obniżenie podstawy opodatkowania podatkiem od wartości dodanej (VAT) od warunku, by w dniu dostawy towaru lub świadczenia usług, a także w dniu poprzedzającym dzień złożenia korekty deklaracji podatkowej mającej na celu skorzystanie z tego obniżenia dłużnik był zarejestrowany jako podatnik VAT i nie był w trakcie postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji, zaś wierzyciel był w dniu poprzedzającym dzień złożenia korekty deklaracji podatkowej nadal zarejestrowany jako podatnik VAT.

---

(1)  Dz.U. C 280 z 19.8.2019.

---

| 7.12.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 423/8 |
| --- | --- | --- | --- |

7.12.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 423/8

---

Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 21 października 2020 r. – Europejski Bank Centralny / Espírito Santo Financial Group SA w stanie upadłości

(Sprawa C-396/19 P) (1)

(Odwołanie - Decyzja 2004/258/WE - Artykuł 4 ust. 1 lit. a) - Protokół w sprawie statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego (EBC) - Artykuł 10 ust. 4 - Dostęp do dokumentów EBC - Decyzja Rady Prezesów - Poufność posiedzeń i obrad organów EBC - Wyniki obrad - Częściowa odmowa dostępu - Naruszenie ochrony interesu publicznego - Obowiązek uzasadnienia)

(2020/C 423/11)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: F. Malfrère i M. Ioannidis, pełnomocnicy, wspierani przez H.G. Kamanna, Rechtsanwalt)

Druga strona postępowania: Espírito Santo Financial Group SA w stanie upadłości (przedstawiciele: D. Duarte de Campos i S. Estima Martins, advogados)

Sentencja

| 1) | Punkt 1 sentencji wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 13 marca 2019 r. w sprawie Espírito Santo Financial Group/EBC (T-730/16, nieopublikowany, EU:T:2019:161) zostaje uchylony w zakresie, w jakim Sąd stwierdził nieważność decyzji Europejskiego Banku Centralnego (EBC) z dnia 31 sierpnia 2016 r. o częściowej odmowie dostępu do określonych dokumentów dotyczących decyzji EBC z dnia 1 sierpnia 2014 r. w sprawie Banco Espírito Santo SA, w zakresie, w jakim decyzją tą EBC odmówił mu dostępu do kwoty kredytu wskazanej w wyciągach z protokołu posiedzenia Rady Prezesów EBC z dnia 28 lipca 2014 r. |
| --- | --- |

1)

Punkt 1 sentencji wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 13 marca 2019 r. w sprawie Espírito Santo Financial Group/EBC (T-730/16, nieopublikowany, EU:T:2019:161) zostaje uchylony w zakresie, w jakim Sąd stwierdził nieważność decyzji Europejskiego Banku Centralnego (EBC) z dnia 31 sierpnia 2016 r. o częściowej odmowie dostępu do określonych dokumentów dotyczących decyzji EBC z dnia 1 sierpnia 2014 r. w sprawie Banco Espírito Santo SA, w zakresie, w jakim decyzją tą EBC odmówił mu dostępu do kwoty kredytu wskazanej w wyciągach z protokołu posiedzenia Rady Prezesów EBC z dnia 28 lipca 2014 r.

| 2) | Punkt 3 sentencji wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 13 marca 2019 r. w sprawie Espírito Santo Financial Group/EBC (T-730/16, niepublikowany, EU:T:2019:161) zostaje uchylony w zakresie dotyczącym kosztów postępowania. |
| --- | --- |

2)

Punkt 3 sentencji wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 13 marca 2019 r. w sprawie Espírito Santo Financial Group/EBC (T-730/16, niepublikowany, EU:T:2019:161) zostaje uchylony w zakresie dotyczącym kosztów postępowania.

| 3) | W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone. |
| --- | --- |

3)

W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone.

| 4) | Skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona przez Espírito Santo Financial Group SA w stanie upadłości zostaje oddalona w zakresie, w jakim zażądano w niej stwierdzenia nieważności decyzji Europejskiego Banku Centralnego (EBC) z dnia 31 sierpnia 2016 r. o częściowej odmowie dostępu do określonych dokumentów dotyczących decyzji EBC z dnia 1 sierpnia 2014 r. w sprawie Banco Espírito Santo SA, w zakresie, w jakim decyzją tą EBC odmówił mu dostępu do kwoty kredytu wskazanej w wyciągach z protokołu posiedzenia Rady Prezesów EBC z dnia 28 lipca 2014 r. |
| --- | --- |

4)

Skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona przez Espírito Santo Financial Group SA w stanie upadłości zostaje oddalona w zakresie, w jakim zażądano w niej stwierdzenia nieważności decyzji Europejskiego Banku Centralnego (EBC) z dnia 31 sierpnia 2016 r. o częściowej odmowie dostępu do określonych dokumentów dotyczących decyzji EBC z dnia 1 sierpnia 2014 r. w sprawie Banco Espírito Santo SA, w zakresie, w jakim decyzją tą EBC odmówił mu dostępu do kwoty kredytu wskazanej w wyciągach z protokołu posiedzenia Rady Prezesów EBC z dnia 28 lipca 2014 r.

| 5) | Espírito Santo Financial Group SA w stanie upadłości zostaje obciążony, poza własnymi kosztami, połową kosztów poniesionych przez Europejski Bank Centralny zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji, jak i w ramach niniejszego odwołania. |
| --- | --- |

5)

Espírito Santo Financial Group SA w stanie upadłości zostaje obciążony, poza własnymi kosztami, połową kosztów poniesionych przez Europejski Bank Centralny zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji, jak i w ramach niniejszego odwołania.

| 6) | Europejski Bank Centralny pokrywa połowę własnych kosztów poniesionych zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji, jak i w ramach niniejszego odwołania. |
| --- | --- |

6)

Europejski Bank Centralny pokrywa połowę własnych kosztów poniesionych zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji, jak i w ramach niniejszego odwołania.

---

(1)  Dz.U. C 319 z 23.9.2019.

---

| 7.12.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 423/9 |
| --- | --- | --- | --- |

7.12.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 423/9

---

Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 14 października 2020 r. – Close SA, Cegelec SA / Parlament Europejski

(Sprawa C-447/19 P) (1)

(Odwołanie - Skarga o stwierdzenie nieważności - Zamówienia publiczne na roboty budowlane - Postępowanie przetargowe - Roboty budowlane w zakresie rozbudowy i modernizacji budynku im. Konrada Adenauera w Luksemburgu - Zakres obowiązku instytucji zamawiającej w zakresie informowania oferenta, który nie uzyskał zamówienia - Uzasadnienie)

(2020/C 423/12)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Close SA, Cegelec SA (przedstawiciele: M. Rikkers i J.-L. Teheux, avocats)

Druga strona postępowania: Parlament Europejski (przedstawiciele: E. Paladini i B. Schäfer, pełnomocnicy)

Sentencja

| 1) | Odwołanie zostaje oddalone. |
| --- | --- |

1)

Odwołanie zostaje oddalone.

| 2) | Close SA i Cegelec SA zostają obciążone kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Close SA i Cegelec SA zostają obciążone kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 312 z 16.9.2019.

---

| 7.12.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 423/9 |
| --- | --- | --- | --- |

7.12.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 423/9

---

Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 21 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Potsdam – Niemcy) – Möbel Kraft GmbH & Co. KG / ML

(Sprawa C-529/19) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 2011/83/UE - Artykuł 16 lit. c) - Prawo odstąpienia od umowy - Wyjątki - Towary wyprodukowane według specyfikacji konsumenta lub wyraźnie zindywidualizowane - Towary, których produkcję przedsiębiorca rozpoczął)

(2020/C 423/13)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Amtsgericht Potsdam

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Möbel Kraft GmbH & Co. KG

Strona pozwana: ML

Sentencja

Artykuł 16 lit. c) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniającej dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, należy interpretować w ten sposób, że na przewidziany w tym przepisie wyjątek od prawa odstąpienia od umowy można powołać się przeciwko konsumentowi, który poza lokalem przedsiębiorstwa zawarł umowę dotyczącą sprzedaży towaru, który powinien być wyprodukowany według specyfikacji konsumenta, niezależnie od tego, czy przedsiębiorca rozpoczął produkcję tego towaru.

---

(1)  Dz.U. C 348 z 14.11.2019.

---

| 7.12.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 423/10 |
| --- | --- | --- | --- |

7.12.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 423/10

---

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – WV / Landkreis Harburg

(Sprawa C-540/19) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Jurysdykcja w sprawach dotyczących zobowiązań alimentacyjnych - Rozporządzenie (WE) nr 4/2009 - Artykuł 3 lit. b) - Sąd zwykłego miejsca pobytu wierzyciela alimentacyjnego - Powództwo regresowe wniesione przez instytucję publiczną, która wstąpiła w prawa wierzyciela alimentacyjnego)

(2020/C 423/14)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesgerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca skargę rewizyjną: WV

Druga strona postępowania: Landkreis Harburg

Sentencja

Instytucja publiczna dochodząca w drodze powództwa regresowego zwrotu kwot wypłaconych tytułem alimentów na rzecz wierzyciela alimentacyjnego, w którego prawa wstąpiła względem dłużnika alimentacyjnego, ma prawo powołać się na jurysdykcję sądu zwykłego miejsca pobytu tego wierzyciela, przewidzianą w art. 3 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 4/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych.

---

(1)  Dz.U. C 348 z 14.10.2019.

---

| 7.12.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 423/10 |
| --- | --- | --- | --- |

7.12.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 423/10

---

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 15 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg – Niemcy) – Jebsen & Jessen (GmbH & Co.) KG / Hauptzollamt Hamburg

(Sprawa C-543/19) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Unia celna - Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 - Artykuł 78 - Artykuł 236 ust. 1 - Procedura przywozu - Kontrola zgłoszenia celnego - Polityka handlowa - Antydumping - Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/82 - Ostateczne cło antydumpingowe - Zobowiązania cenowe - Zwolnienie - Artykuł 2 ust. 1 - Warunek przedstawienia faktury w ramach zobowiązania - Brak wskazania elementu wymienionego w załączniku do rozporządzenia wykonawczego 2015/82)

(2020/C 423/15)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Finanzgericht Hamburg

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Jebsen & Jessen (GmbH & Co.) KG

Strona przeciwna: Hauptzollamt Hamburg

Sentencja

| 1) | Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/82 z dnia 21 stycznia 2015 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz kwasu cytrynowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 oraz częściowych przeglądów okresowych na podstawie art. 11 ust. 3 tego drugiego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że przywóz towarów nie może zostać zwolniony z cła antydumpingowego ustanowionego w art. 1 tego rozporządzenia wykonawczego, jeżeli faktura niezbędna do uzyskania takiego zwolnienia wskazuje w oświadczeniu, o którym mowa w pkt 9 wyliczenia zawartego w załączniku do tego rozporządzenia wykonawczego, nie decyzję wykonawczą Komisji (UE) 2015/87 z dnia 21 stycznia 2015 r. przyjmującą zobowiązania zaproponowane w związku z postępowaniem antydumpingowym dotyczącym przywozu kwasu cytrynowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, lecz decyzję Komisji 2008/899/WE z dnia 2 grudnia 2008 r. przyjmującą zobowiązania zaproponowane w związku z postępowaniem antydumpingowym w odniesieniu do przywozu kwasu cytrynowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej. |
| --- | --- |

1)

Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/82 z dnia 21 stycznia 2015 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz kwasu cytrynowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 oraz częściowych przeglądów okresowych na podstawie art. 11 ust. 3 tego drugiego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że przywóz towarów nie może zostać zwolniony z cła antydumpingowego ustanowionego w art. 1 tego rozporządzenia wykonawczego, jeżeli faktura niezbędna do uzyskania takiego zwolnienia wskazuje w oświadczeniu, o którym mowa w pkt 9 wyliczenia zawartego w załączniku do tego rozporządzenia wykonawczego, nie decyzję wykonawczą Komisji (UE) 2015/87 z dnia 21 stycznia 2015 r. przyjmującą zobowiązania zaproponowane w związku z postępowaniem antydumpingowym dotyczącym przywozu kwasu cytrynowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, lecz decyzję Komisji 2008/899/WE z dnia 2 grudnia 2008 r. przyjmującą zobowiązania zaproponowane w związku z postępowaniem antydumpingowym w odniesieniu do przywozu kwasu cytrynowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej.

| 2) | Faktura w ramach zobowiązania, zawierająca wszystkie elementy wymienione w załączniku do rozporządzenia wykonawczego 2015/82, nie może zostać przedstawiona w celu uzyskania zwolnienia przewidzianego w art. 2 ust. 1 tego rozporządzenia wykonawczego w ramach procedury ustanowionej w art. 236 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r., zainicjowanej w celu otrzymania zwrotu ceł antydumpingowych. |
| --- | --- |

2)

Faktura w ramach zobowiązania, zawierająca wszystkie elementy wymienione w załączniku do rozporządzenia wykonawczego 2015/82, nie może zostać przedstawiona w celu uzyskania zwolnienia przewidzianego w art. 2 ust. 1 tego rozporządzenia wykonawczego w ramach procedury ustanowionej w art. 236 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r., zainicjowanej w celu otrzymania zwrotu ceł antydumpingowych.

---

(1)  Dz.U. C 328 z 30.9.2019.

---

| 7.12.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 423/11 |
| --- | --- | --- | --- |

7.12.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 423/11

---

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – Société Eco TLC / Ministre d’État, ministre de la Transition écologique et solidaire, Ministre de l’Économie et des Finances

(Sprawa C-556/19) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Pomoc państwa - Artykuł 107 ust. 1 TFUE - Pojęcie „zasobów państwowych” - Rozszerzona odpowiedzialność producentów - Organizacja ekologiczna upoważniona przez organy publiczne do pobierania wkładów finansowych od podmiotów wprowadzających do obrotu określone produkty w celu zapewnienia w ich imieniu realizacji spoczywającego na nich ustawowego obowiązku przetwarzania odpadów pochodzących z tych produktów - Wsparcie finansowe wypłacane przez organizację ekologiczną na rzecz sortowni, z którymi zawarte zostały umowy)

(2020/C 423/16)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Conseil d’État

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Société Eco TLC

Strona pozwana: Ministre d’État, ministre de la Transition écologique et solidaire, Ministre de l’Économie et des Finances

przy udziale: Fédération des entreprises du recyclage

Sentencja

Artykuł 107 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że dyspozycja normy, zgodnie z którą organizacja ekologiczna będąca podmiotem prawa prywatnego o celu niezarobkowym, upoważniona przez organy publiczne, otrzymuje od podmiotów wprowadzających do obrotu pewną kategorię produktów, na podstawie zawartej z nimi w tym celu umowy, wkłady finansowe w zamian za świadczenie usługi polegającej na zapewnianiu w imieniu tych podmiotów przetwarzania odpadów pochodzących z tych produktów oraz przekazuje podmiotom odpowiedzialnym za sortowanie tych odpadów i ich odzysk subwencje, których wysokość jest ustalona w upoważnieniu w świetle celów środowiskowych i społecznych, nie stanowi interwencji państwa lub przy użyciu zasobów państwowych w rozumieniu tego postanowienia, pod warunkiem że wsparcie to nie pozostaje stale pod kontrolą publiczną, czego zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego.

---

(1)  Dz.U. C 328 z 30.9.2019.

---

| 7.12.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 423/12 |
| --- | --- | --- | --- |

7.12.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 423/12

---

Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 17 września 2020 r. – Alfamicro – Sistemas de computadores, Sociedade Unipessoal, Lda / Komisja Europejska

(Sprawa C-623/19 P) (1)

(Odwołanie - Skarga o stwierdzenie nieważności - Decyzja o odzyskaniu długu - Tytuł egzekucyjny - Powaga rzeczy osądzonej - Wydanie decyzji stanowiącej tytuł egzekucyjny w rozumieniu art. 299 TFUE w celu odzyskania subwencji przyznanych w drodze umowy - Umowa subwencyjna zawarta w ramach programu ramowego w zakresie badań, rozwoju i konkurencyjności (CIP) (2007-2013))

(2020/C 423/17)

Język postępowania: portugalski

Strony

Wnoszący odwołanie: Alfamicro – Sistemas de computadores, Sociedade Unipessoal, Lda (przedstawiciele: G. Gentil Anastácio, D. Pirra Xarepe i M. Stock da Cunha, advogados)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Rechena i J. strada de Solà, pełnomocnicy)

Sentencja

| 1) | Odwołanie zostaje oddalone. |
| --- | --- |

1)

Odwołanie zostaje oddalone.

| 2) | Alfamicro – Sistemas de computadores, Sociedade Unipessoal, Lda zostaje obciążona kosztami. |
| --- | --- |

2)

Alfamicro – Sistemas de computadores, Sociedade Unipessoal, Lda zostaje obciążona kosztami.

---

(1)  Dz.U. C 348 z 14.10.2019.

---

| 7.12.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 423/12 |
| --- | --- | --- | --- |

7.12.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 423/12

---

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark – Austria) – Sappi Austria Produktions-GmbH & Co KG, Wasserverband „Region Gratkorn – Gratwein” / Landeshauptmann von Steiermark

(Sprawa C-629/19) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Środowisko - Odpady - Dyrektywa 2008/98/WE - Artykuł 2 ust. 2 lit. a), art. 3 pkt 1 i art. 6 ust. 1 - Ścieki - Osady ściekowe - Zakres stosowania - Pojęcie „odpadów” - Utrata statusu odpadu - Proces odzysku lub recyklingu)

(2020/C 423/18)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landesverwaltungsgericht Steiermark

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Sappi Austria Produktions-GmbH & Co KG, Wasserverband „Region Gratkorn-Gratwein”

Strona pozwana: Landeshauptmann von Steiermark

Sentencja

Artykuł 2 ust. 2 lit. a), art. 3 pkt 1 i art. 6 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że osady ściekowe wytwarzane podczas wspólnego oczyszczania, w oczyszczalni ścieków, ścieków przemysłowych i bytowych lub komunalnych, które są spalane w spalarni odpadów resztkowych do celów odzysku energii z produkcji pary wodnej, należy uznać za niestanowiące odpadów, jeżeli przed ich spaleniem są już spełnione warunki ustanowione w art. 6 ust. 1 dyrektywy 2008/98. Do sądu odsyłającego należy ustalenie, czy tak jest w sprawie rozpatrywanej w postępowaniu głównym.

---

(1)  Dz.U. C 399 z 25.11.2019.

---

| 7.12.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 423/13 |
| --- | --- | --- | --- |

7.12.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 423/13

---

Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 14 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Vâlcea – Rumunia) – SC Valoris SRL / Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Craiova – Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Vâlcea, Administraţia Fondului pentru Mediu

(Sprawa C-677/19) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Zasady prawa Unii - Zasada lojalnej współpracy - Zasady równoważności i skuteczności - Zwrot podatków pobranych przez państwo członkowskie z naruszeniem prawa Unii - Termin przewidziany na złożenie wniosków o zwrot takich podatków - Brak podobnego terminu w odniesieniu do zwrotu kwot pobranych przez to państwo członkowskie z naruszeniem prawa krajowego)

(2020/C 423/19)

Język postępowania: rumuński

Sąd odsyłający

Tribunalul Vâlcea

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: SC Valoris SRL

Strona przeciwna: Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Craiova – Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Vâlcea, Administraţia Fondului pentru Mediu

Sentencja

Zasadę skuteczności w związku z zasadą lojalnej współpracy należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie ustanowieniu w przepisach państwa członkowskiego, pod rygorem prekluzji, terminu na złożenie wniosków o zwrot podatków uznanych za niezgodne z prawem Unii wynoszącego około roku, licząc od dnia wejścia w życie omawianych przepisów, mających na celu naprawienie naruszenia prawa Unii.

Zasadę równoważności w związku z zasadą lojalnej współpracy należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie ustanowieniu w przepisach państwa członkowskiego, pod rygorem prekluzji, terminu na złożenie wniosków o zwrot podatków uznanych za niezgodne z prawem Unii wynoszącego około roku, podczas gdy taki termin nie został ustanowiony przez to państwo członkowskie w odniesieniu do podobnych wniosków o zwrot, których podstawę stanowi naruszenie prawa krajowego.

---

(1)  Dz.U. C 432 z 23.12.2019.

---

| 7.12.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 423/13 |
| --- | --- | --- | --- |

7.12.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 423/13

---

Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 21 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Düsseldorf – Niemcy) – GR / Stadt Duisburg

(Sprawa C-720/19) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Układ stowarzyszeniowy EWG – Turcja - Decyzja nr 1/80 - Artykuł 7 akapit pierwszy - Prawo pobytu członków rodziny tureckiego pracownika należącego do legalnego rynku pracy państwa członkowskiego - Nadanie obywatelstwa danemu członkowi rodziny w przyjmującym państwie członkowskim - Zachowanie prawa pobytu - Prawa nabyte)

(2020/C 423/20)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Verwaltungsgericht Düsseldorf

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: GR

Strona pozwana: Stadt Duisburg

Sentencja

Artykuł 7 akapit pierwszy decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia z dnia 19 października 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją należy interpretować w ten sposób, że członek rodziny pracownika tureckiego, który nabył prawa przewidziane w tym przepisie nie traci korzyści z tych praw, gdy nabywa obywatelstwo przyjmującego państwa członkowskiego, tracąc jednocześnie swoje poprzednie obywatelstwo.

---

(1)  Dz.U. C 19 z 20.1.2020.

---

| 7.12.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 423/14 |
| --- | --- | --- | --- |

7.12.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 423/14

---

Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 1 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Korneuburg – Austria) – FP Passenger Service GmbH / Austrian Airlines AG

(Sprawa C-654/19) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Transport lotniczy - Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 - Odszkodowanie dla pasażerów lotniczych w przypadku dużego opóźnienia lotu - Prawo do odszkodowania w przypadku opóźnienia - Rozmiar opóźnienia - Czas otwarcia drzwi samolotu w miejscu docelowym - Rzeczywisty czas przylotu - Planowy czas przylotu - Pytanie, w którego przedmiocie Trybunał już orzekał, lub odpowiedź na pytanie możliwa do wywiedzenia w sposób jednoznaczny z orzecznictwa)

(2020/C 423/21)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landesgericht Korneuburg

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: FP Passenger Service GmbH

Strona pozwana: Austrian Airlines AG

Sentencja

Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, należy interpretować w świetle wyroku z dnia 4 września 2014 r., Germanwings (C-452/13, EU:C:2014:2141), w ten sposób, że dla celów określenia rozmiarów opóźnienia, którego doświadczyli pasażerowie w chwili przylotu, należy obliczyć czas, jaki upłynął między planowym czasem przylotu a rzeczywistym czasem przylotu, a więc chwilą, w której co najmniej jedne z drzwi samolotu otwierają się, przy założeniu, że w owym momencie pasażerowie mają prawo opuścić maszynę.

---

(1)  Dz.U. C 406 z 2.12.2019.

---

| 7.12.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 423/14 |
| --- | --- | --- | --- |

7.12.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 423/14

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Veszprémi Törvényszék (Węgry) w dniu 23 lipca 2020 r. – Amper Metal Kft. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

(Sprawa C-334/20)

(2020/C 423/22)

Język postępowania: węgierski

Sąd odsyłający

Veszprémi Törvényszék.

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Amper Metal Kft.

Druga strona postępowania: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy należy lub można interpretować art. 168 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) (zwanej dalej „dyrektywą VAT”) w ten sposób, że zgodnie ze wspomnianym przepisem z uwagi na znajdujące się w nim wyrażenia „wykorzystywane są” nie można odmówić odliczenia VAT z tytułu transakcji objętej zakresem zastosowania dyrektywy VAT z tego względu, że w ocenie organu administracji podatkowej usługa świadczona przez wystawcę faktury w ramach transakcji dokonanej pomiędzy niezależnymi stronami nie jest „korzystna” dla opodatkowanej działalności odbiorcy faktury, ponieważ:






  — | wartość usługi (usługi reklamowej) świadczonej przez stronę wystawiającą fakturę jest nieproporcjonalna do korzyści (wartość obrotu/wzrost wartości obrotu) przysporzonej tą usługą jej odbiorcy, lub |
| --- | --- | --- |

1)

Czy należy lub można interpretować art. 168 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) (zwanej dalej „dyrektywą VAT”) w ten sposób, że zgodnie ze wspomnianym przepisem z uwagi na znajdujące się w nim wyrażenia „wykorzystywane są” nie można odmówić odliczenia VAT z tytułu transakcji objętej zakresem zastosowania dyrektywy VAT z tego względu, że w ocenie organu administracji podatkowej usługa świadczona przez wystawcę faktury w ramach transakcji dokonanej pomiędzy niezależnymi stronami nie jest „korzystna” dla opodatkowanej działalności odbiorcy faktury, ponieważ:

—

wartość usługi (usługi reklamowej) świadczonej przez stronę wystawiającą fakturę jest nieproporcjonalna do korzyści (wartość obrotu/wzrost wartości obrotu) przysporzonej tą usługą jej odbiorcy, lub

| — | wspomniana usługa (usługa reklamowa) nie przysporzyła żadnej wartości obrotu jej usługobiorcy? |
| --- | --- |

—

wspomniana usługa (usługa reklamowa) nie przysporzyła żadnej wartości obrotu jej usługobiorcy?

| 2) | Czy art. 168 lit. a) dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że zgodnie ze wspomnianym przepisem można odmówić odliczenia VAT z tytułu transakcji objętej zakresem stosowania dyrektywy VAT z tego względu, że w ocenie organu administracji podatkowej usługa wyświadczona przez wystawcę faktury w ramach transakcji dokonanej przez niezależne strony ma nieproporcjonalną wartość, ponieważ usługa (usługa reklamowa) jest droga i jej cena jest nadmierna w stosunku do innej lub innych porównywalnych usług? |
| --- | --- |

2)

Czy art. 168 lit. a) dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że zgodnie ze wspomnianym przepisem można odmówić odliczenia VAT z tytułu transakcji objętej zakresem stosowania dyrektywy VAT z tego względu, że w ocenie organu administracji podatkowej usługa wyświadczona przez wystawcę faktury w ramach transakcji dokonanej przez niezależne strony ma nieproporcjonalną wartość, ponieważ usługa (usługa reklamowa) jest droga i jej cena jest nadmierna w stosunku do innej lub innych porównywalnych usług?

---

(1)  Dz.U. 2006, L 347, s. 1.

---

| 7.12.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 423/15 |
| --- | --- | --- | --- |

7.12.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 423/15

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Ravensburg (Niemcy) w dniu 24 lipca 2020 r. – QY / Bank 11 für Privatkunden und Handel GmbH

(Sprawa C-336/20)

(2020/C 423/23)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landgericht Ravensburg

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: QY

Strona pozwana: Bank 11 für Privatkunden und Handel GmbH

Pytania prejudycjalne

| 1) | W przedmiocie fikcji legalności zgodnie z art. 247 § 6 ust. 2 zdanie trzecie, § 12 ust. 1 zdanie trzecie EGBGB (ustawy wprowadzającej do niemieckiego kodeksu cywilnego):






  a) | Czy art. 247 § 6 ust. 2 zdanie trzecie i art. 247 § 12 ust. 1 zdanie trzecie EGBGB w zakresie, w jakim uznają klauzule umowne sprzeczne z wymogami określonymi w art. 10 ust. 2 lit. p) dyrektywy 2008/48/WE (1) za czyniące zadość wymaganiom przewidzianym w art. 247 § 6 ust. 2 zdania pierwsze i drugie EGBGB oraz w art. 247 § 12 ust. 1 zdanie drugie pkt 2 lit. b) EGBGB, są niezgodne z art. 10 ust. 2 lit. p) i art. 14 ust. 1 dyrektywy 2008/48/WE?
  Jeżeli tak: |
| --- | --- | --- |

1)

W przedmiocie fikcji legalności zgodnie z art. 247 § 6 ust. 2 zdanie trzecie, § 12 ust. 1 zdanie trzecie EGBGB (ustawy wprowadzającej do niemieckiego kodeksu cywilnego):

a)

Czy art. 247 § 6 ust. 2 zdanie trzecie i art. 247 § 12 ust. 1 zdanie trzecie EGBGB w zakresie, w jakim uznają klauzule umowne sprzeczne z wymogami określonymi w art. 10 ust. 2 lit. p) dyrektywy 2008/48/WE (1) za czyniące zadość wymaganiom przewidzianym w art. 247 § 6 ust. 2 zdania pierwsze i drugie EGBGB oraz w art. 247 § 12 ust. 1 zdanie drugie pkt 2 lit. b) EGBGB, są niezgodne z art. 10 ust. 2 lit. p) i art. 14 ust. 1 dyrektywy 2008/48/WE?

Jeżeli tak:

| b) | Czy z prawa Unii, a w szczególności z art. 10 ust. 2 lit. p) i art. 14 ust. 1 dyrektywy 2008/48/WE wynika, że art. 247 § 6 ust. 2 zdanie trzecie i art. 247 § 12 ust. 1 zdanie trzecie EGBGB nie mają zastosowania, w zakresie, w jakim uznają klauzule umowne sprzeczne z wymogami określonymi w art. 10 ust. 2 lit. p) dyrektywy 2008/48/WE za czyniące zadość wymaganiom przewidzianym w art. 247 § 6 ust. 2 zdania pierwsze i drugie EGBGB oraz w art. 247 § 12 ust. 1 zdanie drugie pkt 2 lit. b) EGBGB? |
| --- | --- |

b)

Czy z prawa Unii, a w szczególności z art. 10 ust. 2 lit. p) i art. 14 ust. 1 dyrektywy 2008/48/WE wynika, że art. 247 § 6 ust. 2 zdanie trzecie i art. 247 § 12 ust. 1 zdanie trzecie EGBGB nie mają zastosowania, w zakresie, w jakim uznają klauzule umowne sprzeczne z wymogami określonymi w art. 10 ust. 2 lit. p) dyrektywy 2008/48/WE za czyniące zadość wymaganiom przewidzianym w art. 247 § 6 ust. 2 zdania pierwsze i drugie EGBGB oraz w art. 247 § 12 ust. 1 zdanie drugie pkt 2 lit. b) EGBGB?

W przypadku braku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze lit. b):

| 2) | W odniesieniu do obowiązkowych informacji zgodnie z art. 10 ust. 2 dyrektywy 2008/48/WE:






  a) | Czy art. 10 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2008/48/WE należy interpretować w ten sposób, że rodzaj kredytu powinien wskazywać w stosownych przypadkach, że dana umowa jest umową o kredyt wiązany?
  Jeżeli nie: |
| --- | --- | --- |

2)

W odniesieniu do obowiązkowych informacji zgodnie z art. 10 ust. 2 dyrektywy 2008/48/WE:

a)

Czy art. 10 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2008/48/WE należy interpretować w ten sposób, że rodzaj kredytu powinien wskazywać w stosownych przypadkach, że dana umowa jest umową o kredyt wiązany?

Jeżeli nie:

| b) | Czy art. 10 ust. 2 lit. l) dyrektywy 2008/48/WE należy interpretować w ten sposób, że należy podać stopę oprocentowania dla odsetek za opóźnienie obowiązującą w chwili zawarcia umowy o kredyt wyrażoną jako wartość bezwzględna, a przynajmniej, iż należy podać tak wyrażoną obowiązującą stopę referencyjną (w tym przypadku stopę bazową zgodnie z § 247 BGB – niemieckiego kodeksu cywilnego), z której wynika obowiązująca stopa oprocentowania dla odsetek za opóźnienie poprzez dodanie odpowiedniej wartości (w tym przypadku pięciu punktów procentowych zgodnie z § 288 ust. 1 zdanie drugie BGB)?
  Jeżeli nie: |
| --- | --- |

b)

Czy art. 10 ust. 2 lit. l) dyrektywy 2008/48/WE należy interpretować w ten sposób, że należy podać stopę oprocentowania dla odsetek za opóźnienie obowiązującą w chwili zawarcia umowy o kredyt wyrażoną jako wartość bezwzględna, a przynajmniej, iż należy podać tak wyrażoną obowiązującą stopę referencyjną (w tym przypadku stopę bazową zgodnie z § 247 BGB – niemieckiego kodeksu cywilnego), z której wynika obowiązująca stopa oprocentowania dla odsetek za opóźnienie poprzez dodanie odpowiedniej wartości (w tym przypadku pięciu punktów procentowych zgodnie z § 288 ust. 1 zdanie drugie BGB)?

Jeżeli nie:

| c) | Czy art. 10 ust. 2 lit. t) dyrektywy 2008/48/WE należy interpretować w ten sposób, że istotne wymogi formalne dotyczące skorzystania przez konsumenta z pozasądowego mechanizmu reklamacyjnego i odwoławczego muszą być podane do wiadomości w umowie kredytowej?
  Jeżeli na pytanie drugie lit. a), b) lub c) zostanie udzielona odpowiedź twierdząca: |
| --- | --- |

c)

Czy art. 10 ust. 2 lit. t) dyrektywy 2008/48/WE należy interpretować w ten sposób, że istotne wymogi formalne dotyczące skorzystania przez konsumenta z pozasądowego mechanizmu reklamacyjnego i odwoławczego muszą być podane do wiadomości w umowie kredytowej?

Jeżeli na pytanie drugie lit. a), b) lub c) zostanie udzielona odpowiedź twierdząca:

| d) | Czy art. 14 ust. 1 zdanie drugie lit. b) dyrektywy 2008/48/WE należy interpretować w ten sposób, że termin do odstąpienia zaczyna bieg dopiero wtedy, gdy informacje, o których mowa w art. 10 ust. 2 dyrektywy 2008/48/WE, zostały przekazane w całości i o prawidłowej treści, przy czym nie ma znaczenia, czy brak lub nieprawidłowość informacji może mieć wpływ na zdolność konsumenta do oceny zakresu jego obowiązków? |
| --- | --- |

d)

Czy art. 14 ust. 1 zdanie drugie lit. b) dyrektywy 2008/48/WE należy interpretować w ten sposób, że termin do odstąpienia zaczyna bieg dopiero wtedy, gdy informacje, o których mowa w art. 10 ust. 2 dyrektywy 2008/48/WE, zostały przekazane w całości i o prawidłowej treści, przy czym nie ma znaczenia, czy brak lub nieprawidłowość informacji może mieć wpływ na zdolność konsumenta do oceny zakresu jego obowiązków?

Jeżeli na powyższe pytanie pierwsze lit. a) lub pytanie drugie lit. a), b) lub c) zostanie udzielona odpowiedź twierdząca:

| 3) | W przedmiocie utraty prawa do odstąpienia od umowy przewidzianego w art. 14 ust. 1 zdanie pierwsze dyrektywy 2008/48/WE:






  a) | Czy prawo do odstąpienia od umowy na podstawie art. 14 ust. 1 zdanie pierwsze dyrektywy 2008/48/WE podlega utracie?
  Jeżeli tak: |
| --- | --- | --- |

3)

W przedmiocie utraty prawa do odstąpienia od umowy przewidzianego w art. 14 ust. 1 zdanie pierwsze dyrektywy 2008/48/WE:

a)

Czy prawo do odstąpienia od umowy na podstawie art. 14 ust. 1 zdanie pierwsze dyrektywy 2008/48/WE podlega utracie?

Jeżeli tak:

| b) | Czy w przypadku utraty prawa chodzi o czasowe ograniczenie prawa do odstąpienia od umowy, które musi być określone w akcie rangi ustawowej?
  Jeżeli nie: |
| --- | --- |

b)

Czy w przypadku utraty prawa chodzi o czasowe ograniczenie prawa do odstąpienia od umowy, które musi być określone w akcie rangi ustawowej?

Jeżeli nie:

| c) | Czy zarzut utraty prawa wymaga pod względem subiektywnym, by konsument wiedział o dalszym istnieniu swojego prawa do odstąpienia od umowy lub przynajmniej, by jego niewiedza wynikała z rażącego niedbalstwa?
  Jeżeli nie: |
| --- | --- |

c)

Czy zarzut utraty prawa wymaga pod względem subiektywnym, by konsument wiedział o dalszym istnieniu swojego prawa do odstąpienia od umowy lub przynajmniej, by jego niewiedza wynikała z rażącego niedbalstwa?

Jeżeli nie:

| d) | Czy możliwość późniejszego przekazania kredytobiorcy przez kredytodawcę informacji, o których mowa w art. 14 ust. 1 zdanie drugie lit. b) dyrektywy 2008/48/WE, i spowodowania w ten sposób rozpoczęcia biegu terminu do odstąpienia od umowy zgodnie z zasadą dobrej wiary stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisów dotyczących utraty przedmiotowego prawa?
  Jeżeli nie: |
| --- | --- |

d)

Czy możliwość późniejszego przekazania kredytobiorcy przez kredytodawcę informacji, o których mowa w art. 14 ust. 1 zdanie drugie lit. b) dyrektywy 2008/48/WE, i spowodowania w ten sposób rozpoczęcia biegu terminu do odstąpienia od umowy zgodnie z zasadą dobrej wiary stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisów dotyczących utraty przedmiotowego prawa?

Jeżeli nie:

| e) | Czy wynik ten jest zgodny z utrwalonymi zasadami, którymi niemiecki sędzia jest związany na mocy ustawy zasadniczej, a jeśli tak, to w jaki sposób organ stosujący prawo w Niemczech ma rozwiązać konflikt między wiążącymi wymogami prawa międzynarodowego a wymogami ETS? |
| --- | --- |

e)

Czy wynik ten jest zgodny z utrwalonymi zasadami, którymi niemiecki sędzia jest związany na mocy ustawy zasadniczej, a jeśli tak, to w jaki sposób organ stosujący prawo w Niemczech ma rozwiązać konflikt między wiążącymi wymogami prawa międzynarodowego a wymogami ETS?

Niezależnie od odpowiedzi na powyższe pytania od pierwszego do trzeciego:

| 4) | W sprawie uprawnienia sądu orzekającego w składzie jednego sędziego do składania wniosków o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym zgodnie z art. 267 akapit drugi TFUE:
  Czy § 348a ust. 2 pkt 1 ZPO (niemieckiego kodeksu postępowania cywilnego) w zakresie, w jakim przepis ten dotyczy również wydawania postanowień w sprawie wniosków o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym zgodnie z art. 267 akapit drugi 2 TFUE, jest niezgodny z uprawnieniem sądów krajowych do składania tych wniosków zgodnie z art. 267 akapit drugi TFUE, a zatem nie znajduje zastosowania do wydawania tych postanowień? |
| --- | --- |

4)

W sprawie uprawnienia sądu orzekającego w składzie jednego sędziego do składania wniosków o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym zgodnie z art. 267 akapit drugi TFUE:

Czy § 348a ust. 2 pkt 1 ZPO (niemieckiego kodeksu postępowania cywilnego) w zakresie, w jakim przepis ten dotyczy również wydawania postanowień w sprawie wniosków o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym zgodnie z art. 267 akapit drugi 2 TFUE, jest niezgodny z uprawnieniem sądów krajowych do składania tych wniosków zgodnie z art. 267 akapit drugi TFUE, a zatem nie znajduje zastosowania do wydawania tych postanowień?

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG (Dz.U. 2008, L 133, s. 66).

---

| 7.12.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 423/17 |
| --- | --- | --- | --- |

7.12.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 423/17

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 31 lipca 2020 r. – HOLD Alapkezelő Befektetési Alapkezelő Zrt. / Magyar Nemzeti Bank

(Sprawa C-352/20)

(2020/C 423/24)

Język postępowania: węgierski

Sąd odsyłający

Kúria

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: HOLD Alapkezelő Befektetési Alapkezelő Zrt.

Druga strona postępowania: Magyar Nemzeti Bank

Pytania prejudycjalne

Czy w zakres polityki wynagrodzeń zarządzających funduszami inwestycyjnymi wchodzą dywidendy wypłacane [danym członkom kadry kierowniczej]:

| a) | bezpośrednio, ze względu na to, że posiadają w zarządzającym funduszami inwestycyjnymi akcje uprzywilejowane, z którymi wiąże się prawo pierwszeństwa do dywidendy?; oraz |
| --- | --- |

a)

bezpośrednio, ze względu na to, że posiadają w zarządzającym funduszami inwestycyjnymi akcje uprzywilejowane, z którymi wiąże się prawo pierwszeństwa do dywidendy?; oraz

| b) | za pośrednictwem jednoosobowych spółek akcyjnych będących własnością [danych członków kadry kierowniczej],
  posiadających w tym zarządzającym funduszami akcje uprzywilejowane, z którymi wiąże się prawo do dywidendy? |
| --- | --- |

b)

za pośrednictwem jednoosobowych spółek akcyjnych będących własnością [danych członków kadry kierowniczej],

posiadających w tym zarządzającym funduszami akcje uprzywilejowane, z którymi wiąże się prawo do dywidendy?

---

| 7.12.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 423/17 |
| --- | --- | --- | --- |

7.12.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 423/17

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 5 sierpnia 2020 r. – MARCAS MC Szolgáltató Zrt. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

(Sprawa C-363/20)

(2020/C 423/25)

Język postępowania: węgierski

Sąd odsyłający

Fővárosi Törvényszék

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: MARCAS MC Szolgáltató Zrt.

Druga strona postępowania: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy praktyka organu podatkowego państwa członkowskiego, zgodnie z którą w ramach kontroli następczej deklaracji podatnika – w przypadku gdy nie stwierdzono naruszenia przez podatnika konkretnego przepisu dotyczącego rachunkowości lub normy prawa materialnego dotyczącej podatku będącego przedmiotem kontroli i nie zmieniono kwoty należnego podatku w odniesieniu do treści deklaracji w latach, których dotyczy działalność gospodarcza – organ podatkowy ustala, nie uzasadniając tego, istnienie różnicy w wysokości podatku na niekorzyść podatnika wyłącznie z tego powodu, że podatnik przy sporządzaniu swojej deklaracji nie brał pod uwagę, jak wymagał tego organ podatkowy, dwóch zasad podatkowych spośród zasad rachunkowości określonych w ustawie o rachunkowości państwa członkowskiego, tylko, korzystając z przysługującego mu zakresu swobody, sporządził tę deklarację w oparciu o inne zasady, które jego zdaniem regulowały rachunkowość jego działalności gospodarczej, jest zgodna z prawem do rzetelnego procesu uznanym jako ogólna zasada prawa w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą praw podstawowych”) oraz z ogólnymi zasadami pewności prawa, proporcjonalności i ochrony uzasadnionych oczekiwań? |
| --- | --- |

1)

Czy praktyka organu podatkowego państwa członkowskiego, zgodnie z którą w ramach kontroli następczej deklaracji podatnika – w przypadku gdy nie stwierdzono naruszenia przez podatnika konkretnego przepisu dotyczącego rachunkowości lub normy prawa materialnego dotyczącej podatku będącego przedmiotem kontroli i nie zmieniono kwoty należnego podatku w odniesieniu do treści deklaracji w latach, których dotyczy działalność gospodarcza – organ podatkowy ustala, nie uzasadniając tego, istnienie różnicy w wysokości podatku na niekorzyść podatnika wyłącznie z tego powodu, że podatnik przy sporządzaniu swojej deklaracji nie brał pod uwagę, jak wymagał tego organ podatkowy, dwóch zasad podatkowych spośród zasad rachunkowości określonych w ustawie o rachunkowości państwa członkowskiego, tylko, korzystając z przysługującego mu zakresu swobody, sporządził tę deklarację w oparciu o inne zasady, które jego zdaniem regulowały rachunkowość jego działalności gospodarczej, jest zgodna z prawem do rzetelnego procesu uznanym jako ogólna zasada prawa w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą praw podstawowych”) oraz z ogólnymi zasadami pewności prawa, proporcjonalności i ochrony uzasadnionych oczekiwań?

| 2) | Czy art. 2 ust. 3 i art. 31 dyrektywy 78/660/EWG (czwarta dyrektywa) (1) mogą być interpretowane w świetle prawa do rzetelnego procesu uznanego w art. 47 karty praw podstawowych oraz ogólnych zasad pewności prawa, proporcjonalności i ochrony uzasadnionych oczekiwań, ustanowionych jako ogólne zasady prawa Unii, w ten sposób, że w przypadku działalności gospodarczej dotyczącej kilku lat podatkowych, jeżeli organ podatkowy zastępuje wybrane przez podatnika zasady rachunkowości innymi zasadami rachunkowości, w konsekwencji czego dokonuje on zmiany zapisu księgowego, która ma wpływ również na deklaracje podatkowe z lat następujących bezpośrednio przed rokiem referencyjnym lub po tym roku, obowiązkowo musi on rozszerzyć swoją kontrolę również na te lata podatkowe, których dotyczy działalność gospodarcza i których w związku z tym dotyczą ustalenia organu podatkowego dotyczące okresu objętego kontrolą? Czy przeprowadzając kontrolę następczą deklaracji podatnika, organ podatkowy powinien wziąć pod uwagę w roku podatkowym objętym badaniem zapisy zmienione w drodze deklaracji uzupełniającej dotyczącej roku poprzedniego, w wyniku czego wystąpiła nadpłata dokonana przez podatnika, będąca konsekwencją zapłacenia podatku przed terminem płatności, czy też działanie, na podstawie którego organ podatkowy stwierdza istnienie zobowiązania podatkowego obciążającego podatnika pomimo nadpłaty, jest zgodne ze wskazanymi zasadami i z zakazem nadużycia prawa wynikającym z art. 54 karty praw podstawowych? |
| --- | --- |

2)

Czy art. 2 ust. 3 i art. 31 dyrektywy 78/660/EWG (czwarta dyrektywa) (1) mogą być interpretowane w świetle prawa do rzetelnego procesu uznanego w art. 47 karty praw podstawowych oraz ogólnych zasad pewności prawa, proporcjonalności i ochrony uzasadnionych oczekiwań, ustanowionych jako ogólne zasady prawa Unii, w ten sposób, że w przypadku działalności gospodarczej dotyczącej kilku lat podatkowych, jeżeli organ podatkowy zastępuje wybrane przez podatnika zasady rachunkowości innymi zasadami rachunkowości, w konsekwencji czego dokonuje on zmiany zapisu księgowego, która ma wpływ również na deklaracje podatkowe z lat następujących bezpośrednio przed rokiem referencyjnym lub po tym roku, obowiązkowo musi on rozszerzyć swoją kontrolę również na te lata podatkowe, których dotyczy działalność gospodarcza i których w związku z tym dotyczą ustalenia organu podatkowego dotyczące okresu objętego kontrolą? Czy przeprowadzając kontrolę następczą deklaracji podatnika, organ podatkowy powinien wziąć pod uwagę w roku podatkowym objętym badaniem zapisy zmienione w drodze deklaracji uzupełniającej dotyczącej roku poprzedniego, w wyniku czego wystąpiła nadpłata dokonana przez podatnika, będąca konsekwencją zapłacenia podatku przed terminem płatności, czy też działanie, na podstawie którego organ podatkowy stwierdza istnienie zobowiązania podatkowego obciążającego podatnika pomimo nadpłaty, jest zgodne ze wskazanymi zasadami i z zakazem nadużycia prawa wynikającym z art. 54 karty praw podstawowych?

| 3) | Czy nałożenie sankcji za wybór potencjalnie nieprawidłowej procedury księgowej, polegającej na stwierdzeniu istnienia różnicy w kwocie podatku zakwalifikowanej jako zobowiązanie podatkowe, biorąc ponadto pod uwagę, że wiąże się to z nałożeniem grzywny – jakkolwiek w wysokości jedynie 10 % – oraz odsetek za zwłokę, w sytuacji gdy podatek będący przedmiotem sporu został uiszczony przed upływem terminu zapłaty i był on ujęty w toku postępowania aż do jego zakończenia jako nadpłata na bieżącym rachunku podatkowym skarżącej, w związku z czym nie miało miejsce uszczuplenie dochodów skarbu państwa i nie ma przesłanek nadużycia, jest proporcjonalne? |
| --- | --- |

3)

Czy nałożenie sankcji za wybór potencjalnie nieprawidłowej procedury księgowej, polegającej na stwierdzeniu istnienia różnicy w kwocie podatku zakwalifikowanej jako zobowiązanie podatkowe, biorąc ponadto pod uwagę, że wiąże się to z nałożeniem grzywny – jakkolwiek w wysokości jedynie 10 % – oraz odsetek za zwłokę, w sytuacji gdy podatek będący przedmiotem sporu został uiszczony przed upływem terminu zapłaty i był on ujęty w toku postępowania aż do jego zakończenia jako nadpłata na bieżącym rachunku podatkowym skarżącej, w związku z czym nie miało miejsce uszczuplenie dochodów skarbu państwa i nie ma przesłanek nadużycia, jest proporcjonalne?

| 4) | Czy zasadę (ochrony) uzasadnionych oczekiwań można interpretować w ten sposób, że jej obiektywna podstawa, a mianowicie oczekiwanie podatnika co do sposobu księgowania, jest zasadna, jeżeli organ podatkowy przeprowadził uprzednio kontrolę w siedzibie podatnika, w toku której stwierdził, mimo iż nie złożono konkretnego oświadczenia lub wynika to jedynie w sposób dorozumiany z jego zachowania, że sporządzanie i prowadzenie dokumentów potwierdzających, ksiąg rachunkowych i zapisów jest zgodne z wymogami, czy też podatnik może powołać się na zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań tylko jeżeli organ podatkowy przeprowadzi kontrolę następczą deklaracji podatkowych prowadzących do zakończonych okresów, obejmującą wszelkiego rodzaju podatki, i wyraźnie wyda pozytywny osąd o praktyce księgowej podatnika? Czy organ podatkowy działa w sposób zgodny z zasadami pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań, jeżeli w późniejszych decyzjach przypisuje nieprawidłowościom w ewidencji księgowej skutki prawne i podatkowe w ten sposób, że powołując się na formalny lub niekompletny charakter wcześniejszej kontroli lub brak wyraźnego pozytywnego oświadczenia, nie uznaje on, iż skarżąca miała uzasadnione oczekiwania co do prawidłowości swojej wcześniejszej praktyki księgowej? |
| --- | --- |

4)

Czy zasadę (ochrony) uzasadnionych oczekiwań można interpretować w ten sposób, że jej obiektywna podstawa, a mianowicie oczekiwanie podatnika co do sposobu księgowania, jest zasadna, jeżeli organ podatkowy przeprowadził uprzednio kontrolę w siedzibie podatnika, w toku której stwierdził, mimo iż nie złożono konkretnego oświadczenia lub wynika to jedynie w sposób dorozumiany z jego zachowania, że sporządzanie i prowadzenie dokumentów potwierdzających, ksiąg rachunkowych i zapisów jest zgodne z wymogami, czy też podatnik może powołać się na zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań tylko jeżeli organ podatkowy przeprowadzi kontrolę następczą deklaracji podatkowych prowadzących do zakończonych okresów, obejmującą wszelkiego rodzaju podatki, i wyraźnie wyda pozytywny osąd o praktyce księgowej podatnika? Czy organ podatkowy działa w sposób zgodny z zasadami pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań, jeżeli w późniejszych decyzjach przypisuje nieprawidłowościom w ewidencji księgowej skutki prawne i podatkowe w ten sposób, że powołując się na formalny lub niekompletny charakter wcześniejszej kontroli lub brak wyraźnego pozytywnego oświadczenia, nie uznaje on, iż skarżąca miała uzasadnione oczekiwania co do prawidłowości swojej wcześniejszej praktyki księgowej?

---

(1)  Czwarta dyrektywa Rady 78/660/EWG z dnia 25 lipca 1978 r. wydana na podstawie art. 54 ust. 3 lit. g) Traktatu, w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek (Dz.U. 1978, L 222, s. 11; polskie wydanie specjalne: rozdział 17, tom 1, s. 55).

---

| 7.12.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 423/19 |
| --- | --- | --- | --- |

7.12.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 423/19

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (Polska) w dniu 6 sierpnia 2020 r. – A.M. przeciwko Dyrektorowi Z. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa

(Sprawa C-373/20)

(2020/C 423/26)

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: A.M.

Strona pozwana: Dyrektor Z. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa

Pytanie prejudycjalne

Czy prawidłowe jest rozumienie przez organy krajowe definicji „trwałych użytków zielonych” – zamieszczonej w art. 2 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1120/2009 z dnia 29 października 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania systemu płatności jednolitej przewidzianego w tytule III rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników (1) – w ten sposób, że naturalne okresowe zalewanie i podtopienia łąk oraz pastwisk położonych w strefie szczególnej ochrony przyrodniczej (obszar Natura 2000; lński Park Krajobrazowy), powoduje podleganie tych gruntów tzw. „płodozmianowi” i skutkuje przerwaniem okresu pięciu lat (lub dłużej) niepodlegania temu „płodozmianowi”, co w konsekwencji stanowi także podstawę do pozbawienia lub ograniczenia płatności rolnośrodowiskowej rolnika, jak też dalsze konsekwencje finansowe związane z przerwaniem kontynuacji pięcioletniego okresu realizacji programu rolnośrodowiskowego”?

---

(1)  Dz.U. 2009 L 316, s.1

---

| 7.12.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 423/19 |
| --- | --- | --- | --- |

7.12.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 423/19

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 12 sierpnia 2020 r. – BQ / Deutsche Lufthansa AG

(Sprawa C-380/20)

(2020/C 423/27)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landgericht Köln

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: BQ

Strona pozwana: Deutsche Lufthansa AG

Pytania prejudycjalne

Czy strajk własnych pracowników przewoźnika lotniczego w odpowiedzi na wezwanie związku zawodowego stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)?

---

(1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).

---

| 7.12.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 423/20 |
| --- | --- | --- | --- |

7.12.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 423/20

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 12 sierpnia 2020 r. – VR / Deutsche Lufthansa AG

(Sprawa C-381/20)

(2020/C 423/28)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landgericht Köln

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: VR

Strona pozwana: Deutsche Lufthansa AG

Pytania prejudycjalne

Czy strajk własnych pracowników przewoźnika lotniczego w odpowiedzi na wezwanie związku zawodowego stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)?

---

(1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).

---

| 7.12.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 423/20 |
| --- | --- | --- | --- |

7.12.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 423/20

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 12 sierpnia 2020 r. – AL / Deutsche Lufthansa AG

(Sprawa C-382/20)

(2020/C 423/29)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landgericht Köln

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: AL

Strona pozwana: Deutsche Lufthansa AG

Pytania prejudycjalne

Czy strajk własnych pracowników przewoźnika lotniczego w odpowiedzi na wezwanie związku zawodowego stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)?

---

(1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).

---

| 7.12.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 423/21 |
| --- | --- | --- | --- |

7.12.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 423/21

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 12 sierpnia 2020 r. – LK / Deutsche Lufthansa AG

(Sprawa C-383/20)

(2020/C 423/30)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landgericht Köln

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: LK

Strona pozwana: Deutsche Lufthansa AG

Pytania prejudycjalne

Czy strajk własnych pracowników przewoźnika lotniczego w odpowiedzi na wezwanie związku zawodowego stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)?

---

(1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).

---

| 7.12.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 423/21 |
| --- | --- | --- | --- |

7.12.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 423/21

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 12 sierpnia 2020 r. – DP / Deutsche Lufthansa AG

(Sprawa C-384/20)

(2020/C 423/31)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landgericht Köln

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: DP

Strona pozwana: Deutsche Lufthansa AG

Pytania prejudycjalne

Czy strajk własnych pracowników przewoźnika lotniczego w odpowiedzi na wezwanie związku zawodowego stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)?

---

(1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).

---

| 7.12.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 423/22 |
| --- | --- | --- | --- |

7.12.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 423/22

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia no 49 de Barcelona (Hiszpania) w dniu 12 sierpnia 2020 r. – EL, TP / Caixabank SA

(Sprawa C-385/20)

(2020/C 423/32)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Juzgado de Primera Instancia no 49 de Barcelona.

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: EL, TP.

Strona pozwana: Caixabank SA.

Pytania prejudycjalne

| 1) | Należy ustalić, czy sądowa wykładnia art. 251, 394 ust. 3 i art. 411 Ley de Enjuiciamiento Civil (ustawy o postępowaniu cywilnym) dokonana w dekrecie z dnia 1 października 2019 r., zgodnie z którą zrównuje się wartość przedmiotu sporu z interesem ekonomicznym postępowania, co w konsekwencji prowadzi do zmniejszenia wynagrodzenia, jakie zapłacił konsument swojemu adwokatowi, poprzez przyjęcie za podstawę stałej kwoty (18 000 EUR) ustalonej przez ustawę wyłącznie dla niemożliwej do ustalenia wartości przedmiotu sporu, a nie dla nieokreślonej wartości, jest sprzeczna z art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy (1) [93/13/EWG], ponieważ nie można przywrócić sytuacji faktycznej i prawnej, w której konsument by znajdował, jeżeli brak byłoby wspomnianego warunku, pomimo iż został wydany na jego korzyść wyrok sądowy stwierdzający nieuczciwy charakter warunku, oraz ponieważ nie została usunięta nieracjonalna przesłanka procesowa związana z ograniczeniem kosztów, które to usunięcie zagwarantowałoby konsumentowi bardziej adekwatne i skuteczne środki w celu zgodnego z prawem wykonywania swoich praw. |
| --- | --- |

1)

Należy ustalić, czy sądowa wykładnia art. 251, 394 ust. 3 i art. 411 Ley de Enjuiciamiento Civil (ustawy o postępowaniu cywilnym) dokonana w dekrecie z dnia 1 października 2019 r., zgodnie z którą zrównuje się wartość przedmiotu sporu z interesem ekonomicznym postępowania, co w konsekwencji prowadzi do zmniejszenia wynagrodzenia, jakie zapłacił konsument swojemu adwokatowi, poprzez przyjęcie za podstawę stałej kwoty (18 000 EUR) ustalonej przez ustawę wyłącznie dla niemożliwej do ustalenia wartości przedmiotu sporu, a nie dla nieokreślonej wartości, jest sprzeczna z art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy (1) [93/13/EWG], ponieważ nie można przywrócić sytuacji faktycznej i prawnej, w której konsument by znajdował, jeżeli brak byłoby wspomnianego warunku, pomimo iż został wydany na jego korzyść wyrok sądowy stwierdzający nieuczciwy charakter warunku, oraz ponieważ nie została usunięta nieracjonalna przesłanka procesowa związana z ograniczeniem kosztów, które to usunięcie zagwarantowałoby konsumentowi bardziej adekwatne i skuteczne środki w celu zgodnego z prawem wykonywania swoich praw.

| 2) | Czy art. 394 ust. 3 Ley Enjuiciamiento Civil (ustawy o postępowaniu cywilnym) sam z siebie jest sprzeczny z art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy i czyni niemożliwym lub nadmiernie uciążliwym sądowe dochodzenie praw, jakie wspomniana dyrektywa przyznaje konsumentom, ponieważ nałożone przez ten artykuł na konsumenta ograniczenie, polegające na tym, że musi on ponosić cześć swoich własnych kosztów postępowania, oznacza, że przywrócić sytuacji faktycznej i prawnej, w jakiej konsument by się znajdował, jeżeli brak byłoby wspomnianego warunku, pomimo iż został wydany na jego korzyść wyrok sądowy stwierdzający nieuczciwy charakter warunku, oraz ponieważ nie została usunięta nieracjonalna przesłanka procesowa związana z ograniczeniem kosztów, które to usunięcie zagwarantowałoby konsumentowi bardziej adekwatne i skuteczne środki w celu zgodnego z prawem wykonywania swoich praw. |
| --- | --- |

2)

Czy art. 394 ust. 3 Ley Enjuiciamiento Civil (ustawy o postępowaniu cywilnym) sam z siebie jest sprzeczny z art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy i czyni niemożliwym lub nadmiernie uciążliwym sądowe dochodzenie praw, jakie wspomniana dyrektywa przyznaje konsumentom, ponieważ nałożone przez ten artykuł na konsumenta ograniczenie, polegające na tym, że musi on ponosić cześć swoich własnych kosztów postępowania, oznacza, że przywrócić sytuacji faktycznej i prawnej, w jakiej konsument by się znajdował, jeżeli brak byłoby wspomnianego warunku, pomimo iż został wydany na jego korzyść wyrok sądowy stwierdzający nieuczciwy charakter warunku, oraz ponieważ nie została usunięta nieracjonalna przesłanka procesowa związana z ograniczeniem kosztów, które to usunięcie zagwarantowałoby konsumentowi bardziej adekwatne i skuteczne środki w celu zgodnego z prawem wykonywania swoich praw.

---

(1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s.29).

---

| 7.12.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 423/22 |
| --- | --- | --- | --- |

7.12.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 423/22

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo no 2 de Vigo (Hiszpania) w dniu 14 sierpnia 2020 r. – CJ / Tesorería General de la Seguridad Social

(Sprawa C-389/20)

(2020/C 423/33)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Juzgado de lo Contencioso-Administrativo no 2 de Vigo

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: CJ

Druga strona postępowania: Tesorería General de la Seguridad Social

Pytania prejudycjalne

| 1. | Czy art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego (1), dotyczący równego traktowania, które oznacza brak jakiejkolwiek dyskryminacji ze względu na płeć zarówno bezpośrednio, jak i pośrednio, w zakresie obowiązku opłacania składek na ubezpieczenia społeczne, oraz art. 5 lit. b) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/54/WE z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (2), który przewiduje podobny zakaz bezpośredniej lub pośredniej dyskryminacji ze względu na płeć w odniesieniu do zakresu zastosowania systemów zabezpieczenia społecznego i warunków przystępowania do nich, a także w zakresie obowiązku opłacania i obliczania wysokości składek, powinny być interpretowane w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie obowiązywaniu przepisu krajowego takiego jak art. 251 lit. d) Ley General de la Seguridad Social (ogólnej ustawy o zabezpieczeniu społecznym) [zgodnie z którym] „d) ochrona Sistema Especial para Empleados de Hogar (szczególnego systemu zabezpieczenia społecznego pracowników domowych) nie obejmuje zabezpieczenia na wypadek bezrobocia”? |
| --- | --- |

1.

Czy art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego (1), dotyczący równego traktowania, które oznacza brak jakiejkolwiek dyskryminacji ze względu na płeć zarówno bezpośrednio, jak i pośrednio, w zakresie obowiązku opłacania składek na ubezpieczenia społeczne, oraz art. 5 lit. b) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/54/WE z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (2), który przewiduje podobny zakaz bezpośredniej lub pośredniej dyskryminacji ze względu na płeć w odniesieniu do zakresu zastosowania systemów zabezpieczenia społecznego i warunków przystępowania do nich, a także w zakresie obowiązku opłacania i obliczania wysokości składek, powinny być interpretowane w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie obowiązywaniu przepisu krajowego takiego jak art. 251 lit. d) Ley General de la Seguridad Social (ogólnej ustawy o zabezpieczeniu społecznym) [zgodnie z którym] „d) ochrona Sistema Especial para Empleados de Hogar (szczególnego systemu zabezpieczenia społecznego pracowników domowych) nie obejmuje zabezpieczenia na wypadek bezrobocia”?

| 2. | W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie, czy wspomniany przepis należy uznać za przykład dyskryminacji zakazanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 lit. e) lub k) dyrektywy 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w zakresie, w jakim adresatami rozpatrywanej normy, to znaczy art. 251 lit. d) Ley General de la Seguridad Social są niemal wyłącznie kobiety? |
| --- | --- |

2.

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie, czy wspomniany przepis należy uznać za przykład dyskryminacji zakazanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 lit. e) lub k) dyrektywy 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w zakresie, w jakim adresatami rozpatrywanej normy, to znaczy art. 251 lit. d) Ley General de la Seguridad Social są niemal wyłącznie kobiety?

---

(1)  Dz.U. 1979, L 6, s. 24.

(2)  Dz.U. 2006, L 204, s. 23.

---

| 7.12.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 423/23 |
| --- | --- | --- | --- |

7.12.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 423/23

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie (Polska) w dniu 12 sierpnia 2020 r. – Europejska Agencja Chemikaliów Miejskiemu Przedsiębiorstwu Energetyki Cieplnej

(Sprawa C-392/20)

(2020/C 423/34)

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Europejska Agencja Chemikaliów

Strona pozwana: Miejskie Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 299 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej powinien być rozumiany w ten sposób, że należy stosować go wyłącznie do decyzji wydanych przez Radę, Komisję lub Europejski Bank Centralny, czy też także do decyzji Europejskiej Agencji Chemikaliów wydawanych w przedmiocie nałożenia dodatkowej opłaty administracyjnej? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 299 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej powinien być rozumiany w ten sposób, że należy stosować go wyłącznie do decyzji wydanych przez Radę, Komisję lub Europejski Bank Centralny, czy też także do decyzji Europejskiej Agencji Chemikaliów wydawanych w przedmiocie nałożenia dodatkowej opłaty administracyjnej?

| 2) | Czy zapis w art. 299 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej stanowiący, że klauzula wykonalności jest nadawana, bez jakiejkolwiek kontroli innej niż weryfikacja autentyczności tytułu, należy rozumieć w ten sposób, że sąd krajowy orzekając w przedmiocie nadania klauzuli wykonalności i stosując krajowe przepisy procedury cywilnej nie jest uprawniony do badania, czy roszczenie stwierdzone tytułem egzekucyjnym uległo przedawnieniu? |
| --- | --- |

2)

Czy zapis w art. 299 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej stanowiący, że klauzula wykonalności jest nadawana, bez jakiejkolwiek kontroli innej niż weryfikacja autentyczności tytułu, należy rozumieć w ten sposób, że sąd krajowy orzekając w przedmiocie nadania klauzuli wykonalności i stosując krajowe przepisy procedury cywilnej nie jest uprawniony do badania, czy roszczenie stwierdzone tytułem egzekucyjnym uległo przedawnieniu?

---

| 7.12.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 423/24 |
| --- | --- | --- | --- |

7.12.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 423/24

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie (Polska) w dniu 18/08/2020 r. – T.B., D. sp. z. o. o. przeciwko G. I. A/S

(Sprawa C-393/20)

(2020/C 423/35)

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Sąd Rejonowy dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie

Strony w postępowaniu głównym

Strony skarżące: T.B., D. sp. z. o. o.

Strona pozwana: G. I. A/S

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 13 ust. 2 w zw. z art. 11 ust. 1 lit. b) Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) należy interpretować w ten sposób, że może na niego powołać się osoba, która w zamian za usługi – świadczone na rzecz bezpośrednio poszkodowanego w wypadku drogowym w związku z zaistniałą szkodą – nabyła roszczenie o wypłatę odszkodowania, lecz nie prowadzi działalności zawodowej w zakresie dochodzenia roszczeń odszkodowawczych od ubezpieczycieli i która pozwała, przed sąd miejsca w którym ma swoją siedzibę, ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej sprawcy wypadku, mającego siedzibę na terenie innego państwa członkowskiego? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 13 ust. 2 w zw. z art. 11 ust. 1 lit. b) Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) należy interpretować w ten sposób, że może na niego powołać się osoba, która w zamian za usługi – świadczone na rzecz bezpośrednio poszkodowanego w wypadku drogowym w związku z zaistniałą szkodą – nabyła roszczenie o wypłatę odszkodowania, lecz nie prowadzi działalności zawodowej w zakresie dochodzenia roszczeń odszkodowawczych od ubezpieczycieli i która pozwała, przed sąd miejsca w którym ma swoją siedzibę, ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej sprawcy wypadku, mającego siedzibę na terenie innego państwa członkowskiego?

| 2) | Czy art. 7 pkt 2 lub art. 12 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że może na niego powołać się osoba, która nabyła na podstawie umowy przelewu wierzytelność od poszkodowanego w wypadku drogowym w celu wytoczenia przed sąd państwa członkowskiego miejsca zdarzenia powództwa z tytułu odpowiedzialności cywilnej przeciwko ubezpieczycielowi sprawcy wypadku drogowego, który to ubezpieczyciel ma siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego niż państwo członkowskie miejsca zdarzenia? |
| --- | --- |

2)

Czy art. 7 pkt 2 lub art. 12 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że może na niego powołać się osoba, która nabyła na podstawie umowy przelewu wierzytelność od poszkodowanego w wypadku drogowym w celu wytoczenia przed sąd państwa członkowskiego miejsca zdarzenia powództwa z tytułu odpowiedzialności cywilnej przeciwko ubezpieczycielowi sprawcy wypadku drogowego, który to ubezpieczyciel ma siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego niż państwo członkowskie miejsca zdarzenia?

---

(1)  Dz. U. 2012 L 351, s. 1-32

---

| 7.12.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 423/24 |
| --- | --- | --- | --- |

7.12.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 423/24

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 30 lipca 2020 r. – CHEP Equipment Pooling NV / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

(Sprawa C-396/20)

(2020/C 423/36)

Język postępowania: węgierski

Sąd odsyłający

Kúria.

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: CHEP Equipment Pooling NV

Druga strona postępowania: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

Pytania prejudycjalne

Czy art. 20 ust. 1 dyrektywy Rady 2008/9/WE (1) z dnia 12 lutego 2008 r. określającej szczegółowe zasady zwrotu podatku od wartości dodanej, przewidzianego w dyrektywie 2006/112/WE, podatnikom niemającym siedziby w państwie członkowskim zwrotu, lecz mającym siedzibę w innym państwie członkowskim (zwanej dalej „dyrektywą 2008/9/WE) należy interpretować w ten sposób, że pomimo oczywistych różnic w liczbach – pomimo iż nie pojawia się kwestia proraty (części proporcjonalnej) – pomiędzy wnioskiem o zwrot a fakturą ze szkodą dla podatnika, państwo członkowskie zwrotu może przyjąć, że nie ma konieczności występowania o dodatkową informacją oraz że uzyskało ono wszystkie informacje potrzebne do podjęcia decyzji w przedmiocie zwrotu?

---

(1)  Dz.U. 2008, L 44, s. 23.

---

| 7.12.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 423/25 |
| --- | --- | --- | --- |

7.12.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 423/25

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Köln (Niemcy) w dniu 28 sierpnia 2020 r. – Phantasialand / Finanzamt Brühl

(Sprawa C-406/20)

(2020/C 423/37)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Finanzgericht Köln

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Phantasialand

Druga strona postępowania: Finanzamt Brühl

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy można powołać się na wymienienie w pkt 7 załącznika III w związku z art. 98 ust. 2 dyrektywy 2006/112/WE (1) targów, wesołych miasteczek i parków rozrywki, aby dokonać rozróżnienia dla celów opodatkowania parku rozrywki stawką podstawową, mimo że określenie „park rozrywki” obejmuje przedsiębiorstwa z branży wesołych miasteczek i parków rozrywki prowadzące działalność zarówno stacjonarną, jak i niestacjonarną? |
| --- | --- |

1)

Czy można powołać się na wymienienie w pkt 7 załącznika III w związku z art. 98 ust. 2 dyrektywy 2006/112/WE (1) targów, wesołych miasteczek i parków rozrywki, aby dokonać rozróżnienia dla celów opodatkowania parku rozrywki stawką podstawową, mimo że określenie „park rozrywki” obejmuje przedsiębiorstwa z branży wesołych miasteczek i parków rozrywki prowadzące działalność zarówno stacjonarną, jak i niestacjonarną?

| 2) | Czy orzecznictwo Trybunału, zgodnie z którym kontekst różnych świadczeń może skutkować tym, że nie są one podobne, znajduje zastosowanie do działalności w postaci parków rozrywki prowadzonej przez przedsiębiorstwa z branży wesołych miasteczek i parków rozrywki w formie niestacjonarnej i stacjonarnej? |
| --- | --- |

2)

Czy orzecznictwo Trybunału, zgodnie z którym kontekst różnych świadczeń może skutkować tym, że nie są one podobne, znajduje zastosowanie do działalności w postaci parków rozrywki prowadzonej przez przedsiębiorstwa z branży wesołych miasteczek i parków rozrywki w formie niestacjonarnej i stacjonarnej?

| 3) | W przypadku udzielenia na drugie pytanie prejudycjalne odpowiedzi przeczącej:
  Czy „punkt widzenia przeciętnego konsumenta”, który w świetle orzecznictwa Trybunału stanowi kluczowy element zasady neutralności podatku obrotowego, stanowi „perspektywę teoretyczną”, która nie może być przedmiotem postępowania dowodowego w postaci opinii biegłego? |
| --- | --- |

3)

W przypadku udzielenia na drugie pytanie prejudycjalne odpowiedzi przeczącej:

Czy „punkt widzenia przeciętnego konsumenta”, który w świetle orzecznictwa Trybunału stanowi kluczowy element zasady neutralności podatku obrotowego, stanowi „perspektywę teoretyczną”, która nie może być przedmiotem postępowania dowodowego w postaci opinii biegłego?

---

(1)  Dyrektywa Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).

---

| 7.12.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 423/25 |
| --- | --- | --- | --- |

7.12.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 423/25

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de La Coruña (Hiszpania) w dniu 2 września 2020 r. – Banco Santander, S.A. / J.A.C. i M.C.P.R.

(Sprawa C-410/20)

(2020/C 423/38)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Audiencia Provincial de La Coruña.

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca odwołanie: Banco Santander, S.A..

Druga strona postępowania: J.A.C. i M.C.P.R..

Pytania prejudycjalne

| 1) | W przypadku gdy w ramach postępowania w sprawie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji finansowej umorzone zostały wszystkie akcje, na jakie dzielił się kapitał zakładowy, czy art. 34 ust. 1 lit. a), art. 53 ust. 1 i 3 oraz art. 60 ust. 2 lit. b) i e) dyrektywy 2014/59/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 maja 2014 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, aby osoby, które nabyły swoje akcje kilka miesięcy przed wszczęciem postępowania w sprawie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, mogły w związku z podwyższeniem kapitału w drodze publicznej oferty subskrypcji wytoczyć powództwa odszkodowawcze lub powództwa o równoważnym skutku oparte na błędnych informacjach zawartych w prospekcie emisyjnym, przeciwko emitentowi lub instytucji powstałej w wyniku połączenia przez przejęcie? |
| --- | --- |

1)

W przypadku gdy w ramach postępowania w sprawie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji finansowej umorzone zostały wszystkie akcje, na jakie dzielił się kapitał zakładowy, czy art. 34 ust. 1 lit. a), art. 53 ust. 1 i 3 oraz art. 60 ust. 2 lit. b) i e) dyrektywy 2014/59/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 maja 2014 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, aby osoby, które nabyły swoje akcje kilka miesięcy przed wszczęciem postępowania w sprawie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, mogły w związku z podwyższeniem kapitału w drodze publicznej oferty subskrypcji wytoczyć powództwa odszkodowawcze lub powództwa o równoważnym skutku oparte na błędnych informacjach zawartych w prospekcie emisyjnym, przeciwko emitentowi lub instytucji powstałej w wyniku połączenia przez przejęcie?

| 2) | Czy w takim samym przypadku jak ten, o którym mowa w poprzednim pytaniu, art. 34 ust. 1 lit. a), art. 53 ust. 3 i art. 60 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2014/59/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 maja 2014 r. stoją na przeszkodzie temu, aby na podstawie powództw wytoczonych po restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji na emitenta lub na podmiot będący jego uniwersalnym następcą prawnym nałożone zostały w drodze sądowej zobowiązania do zwrotu równowartości subskrybowanych akcji oraz zapłaty odsetek w wyniku stwierdzenia nieważności z mocą wsteczną (ex tunc) umowy subskrypcji akcji? |
| --- | --- |

2)

Czy w takim samym przypadku jak ten, o którym mowa w poprzednim pytaniu, art. 34 ust. 1 lit. a), art. 53 ust. 3 i art. 60 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2014/59/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 maja 2014 r. stoją na przeszkodzie temu, aby na podstawie powództw wytoczonych po restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji na emitenta lub na podmiot będący jego uniwersalnym następcą prawnym nałożone zostały w drodze sądowej zobowiązania do zwrotu równowartości subskrybowanych akcji oraz zapłaty odsetek w wyniku stwierdzenia nieważności z mocą wsteczną (ex tunc) umowy subskrypcji akcji?

---

(1)  Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiająca ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2014, L 173, s. 190).

---

| 7.12.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 423/26 |
| --- | --- | --- | --- |

7.12.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 423/26

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Bremen (Niemcy) w dniu 2 września 2020 r. – S / Familienkasse Niedersachsen-Bremen der Bundesagentur für Arbeit

(Sprawa C-411/20)

(2020/C 423/39)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Finanzgericht Bremen

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: S

Druga strona postępowania: Familienkasse Niedersachsen-Bremen der Bundesagentur für Arbeit

Pytania prejudycjalne

Czy art. 24 dyrektywy 2004/38/WE (1) i art. 4 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 (2) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu państwa członkowskiego, na mocy którego obywatel innego państwa członkowskiego, który ustanawia miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu na terytorium krajowym i nie przedstawia dowodu, że uzyskuje krajowe dochody z tytułu rolnictwa i leśnictwa, z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej, z tytułu pracy na własny rachunek lub z tytułu pracy najemnej w ciągu pierwszych trzech miesięcy od ustanowienia miejsca zamieszkania lub miejsca zwykłego pobytu, nie ma prawa do świadczeń rodzinnych, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. j) w związku z art. 1 lit. z) rozporządzenia (WE) nr 883/2004, gdy tymczasem obywatel odnośnego państwa członkowskiego znajdujący się w tej samej sytuacji ma prawo do świadczeń rodzinnych, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. j) w związku z art. 1 lit. z) rozporządzenia (WE) nr 883/2004, bez wykazania uzyskiwania dochodów z tytułu rolnictwa i leśnictwa, z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej, z tytułu pracy na własny rachunek lub z tytułu pracy najemnej?

---

(1)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. 2004, L 158, s. 77).

(2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. 2004, L 166, s. 1)

---

| 7.12.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 423/27 |
| --- | --- | --- | --- |

7.12.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 423/27

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 7 września 2020 r. – Gräfendorfer Geflügel- und Tiefkühlfeinkost Produktions GmbH / Hauptzollamt Hamburg

(Sprawa C-415/20)

(2020/C 423/40)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Finanzgericht Hamburg

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Gräfendorfer Geflügel- und Tiefkühlfeinkost Produktions GmbH.

Strona przeciwna: Hauptzollamt Hamburg.

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy państwa członkowskie są na podstawie prawa Unii zobowiązane do zwrotu opłat pobranych z naruszeniem prawa Unii wraz z odsetkami również w przypadkach, w których powodem zwrotu nie jest stwierdzona przez Trybunał Sprawiedliwości sprzeczność z prawem Unii podstawy prawnej, lecz dokonana przez Trybunał Sprawiedliwości wykładnia (pod-)pozycji nomenklatury scalonej? |
| --- | --- |

1)

Czy państwa członkowskie są na podstawie prawa Unii zobowiązane do zwrotu opłat pobranych z naruszeniem prawa Unii wraz z odsetkami również w przypadkach, w których powodem zwrotu nie jest stwierdzona przez Trybunał Sprawiedliwości sprzeczność z prawem Unii podstawy prawnej, lecz dokonana przez Trybunał Sprawiedliwości wykładnia (pod-)pozycji nomenklatury scalonej?

| 2) | Czy rozwinięte przez Trybunał Sprawiedliwości zasady prawa Unii dotyczące prawa do odsetek mogą mieć zastosowanie również do płatności refundacji wywozowych, których przyznania właściwy organ państwa członkowskiego odmówił z naruszeniem prawa Unii? |
| --- | --- |

2)

Czy rozwinięte przez Trybunał Sprawiedliwości zasady prawa Unii dotyczące prawa do odsetek mogą mieć zastosowanie również do płatności refundacji wywozowych, których przyznania właściwy organ państwa członkowskiego odmówił z naruszeniem prawa Unii?

---

| 7.12.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 423/27 |
| --- | --- | --- | --- |

7.12.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 423/27

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca de Braga (Portugalia) w dniu 10 września 2020 r. – GD, ES / Luso Temp – Empresa de Trabalho Temporário, S.A.

(Sprawa C-426/20)

(2020/C 423/41)

Język postępowania: portugalski

Sąd odsyłający

Tribunal Judicial da Comarca de Braga.

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: GD, ES

Strona pozwana: Luso Temp – Empresa de Trabalho Temporário, S.A.

Pytania prejudycjalne

Czy art. 3 ust. 1 lit. f) i art. 5 ust. 1 Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/104/WE (1) z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie pracy tymczasowej sprzeciwiają się zasadzie, takiej jak zawarta w art. 185 ust. 6 Código do Trabalho (aprovado pela Lei n.o 7/2009, de 12 de fevereiro) [kodeksu pracy (przyjętego ustawą nr 7/2009 z dnia 12 lutego)], zgodnie z którą pracownik tymczasowy zawsze ma prawo jedynie do urlopu i odpowiadającego mu dodatku proporcjonalnie do czasu pracy wyświadczonej na rzecz przedsiębiorstwa użytkownika, nawet wówczas, gdy rozpocznie on pracę w danym roku kalendarzowym i zakończy ją dwa lata kalendarzowe lub więcej po tej dacie, podczas gdy do pracownika zatrudnionego bezpośrednio przez przedsiębiorstwo użytkownika i wykonującego tę samą pracę przez ten sam okres czasu ma zastosowanie ogólny system urlopowy, gwarantujący mu większy, ponieważ nieproporcjonalny do czasu pracy, okres urlopu i odpowiedni dodatek urlopowy?

---

(1)  Dz.U. 2008, L 327, s. 9.

---

| 7.12.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 423/28 |
| --- | --- | --- | --- |

7.12.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 423/28

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Valenciana (Hiszpania) w dniu 16 września 2020 r. – Asociación Estatal de Entidades de Servicios de Atención a Domicilio (ASADE) / Consejería de Igualdad y Políticas Inclusivas

(Sprawa C-436/20)

(2020/C 423/42)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Valenciana

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Asociación Estatal de Entidades de Servicios de Atención a Domicilio (ASADE)

Druga strona postępowania: Consejería de Igualdad y Políticas Inclusivas

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 49 TFUE oraz art. 76 i 77 (w związku z art. 74 i załącznikiem XIV) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, które zezwalają instytucjom zamawiającym na zawieranie porozumień z podmiotami prywatnymi o celu niezarobkowym – nie tylko ze stowarzyszeniami wolontariackimi – dotyczących świadczenia wszelkiego rodzaju usług socjalnych na rzecz osób w zamian za zwrot kosztów bez stosowania procedur przewidzianych w dyrektywie w sprawie zamówień publicznych i niezależnie od wartości szacunkowej, w oparciu o samo tylko zakwalifikowanie wspomnianych podmiotów jako podmiotów niepodlegających zasadom dotyczącym zamówień publicznych? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 49 TFUE oraz art. 76 i 77 (w związku z art. 74 i załącznikiem XIV) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, które zezwalają instytucjom zamawiającym na zawieranie porozumień z podmiotami prywatnymi o celu niezarobkowym – nie tylko ze stowarzyszeniami wolontariackimi – dotyczących świadczenia wszelkiego rodzaju usług socjalnych na rzecz osób w zamian za zwrot kosztów bez stosowania procedur przewidzianych w dyrektywie w sprawie zamówień publicznych i niezależnie od wartości szacunkowej, w oparciu o samo tylko zakwalifikowanie wspomnianych podmiotów jako podmiotów niepodlegających zasadom dotyczącym zamówień publicznych?

| 2) | Na wypadek, gdyby odpowiedź na powyższe pytanie była przecząca, a zatem gdyby opisana w nim sytuacja była możliwa, czy art. 49 TFUE oraz art. 76 i 77 (w związku z art. 74 i załącznikiem XIV) dyrektywy w sprawie zamówień publicznych należy interpretować w ten sposób, że zezwalają one instytucjom zamawiającym na zawieranie porozumień z podmiotami prywatnymi o celu niezarobkowym (nie tylko z organizacjami wolontariackimi) dotyczących świadczenia wszelkiego rodzaju usług socjalnych na rzecz osób w zamian za zwrot kosztów bez stosowania procedur przewidzianych w dyrektywie i niezależnie od wartości szacunkowej, w oparciu o samo tylko zakwalifikowanie wspomnianych podmiotów jako podmiotów niepodlegających zasadom dotyczącym zamówień publicznych, w przypadku gdy ponadto rzeczone przepisy krajowe nie zawierają wyraźnie przesłanek ustanowionych w art. 77 dyrektywy, lecz odsyłają do dalszych przepisów wykonawczych, nie przewidując wyraźnie wśród wytycznych dla owych przepisów wykonawczych wymogu, aby przepisy te przejęły dokładnie przesłanki ustanowione w art. 77 wspomnianej dyrektywy? |
| --- | --- |

2)

Na wypadek, gdyby odpowiedź na powyższe pytanie była przecząca, a zatem gdyby opisana w nim sytuacja była możliwa, czy art. 49 TFUE oraz art. 76 i 77 (w związku z art. 74 i załącznikiem XIV) dyrektywy w sprawie zamówień publicznych należy interpretować w ten sposób, że zezwalają one instytucjom zamawiającym na zawieranie porozumień z podmiotami prywatnymi o celu niezarobkowym (nie tylko z organizacjami wolontariackimi) dotyczących świadczenia wszelkiego rodzaju usług socjalnych na rzecz osób w zamian za zwrot kosztów bez stosowania procedur przewidzianych w dyrektywie i niezależnie od wartości szacunkowej, w oparciu o samo tylko zakwalifikowanie wspomnianych podmiotów jako podmiotów niepodlegających zasadom dotyczącym zamówień publicznych, w przypadku gdy ponadto rzeczone przepisy krajowe nie zawierają wyraźnie przesłanek ustanowionych w art. 77 dyrektywy, lecz odsyłają do dalszych przepisów wykonawczych, nie przewidując wyraźnie wśród wytycznych dla owych przepisów wykonawczych wymogu, aby przepisy te przejęły dokładnie przesłanki ustanowione w art. 77 wspomnianej dyrektywy?

| 3) | Na wypadek, gdyby odpowiedź na powyższe pytanie również była przecząca, a zatem gdyby opisana w nim sytuacja była możliwa, czy art. 49 i 56 TFUE oraz art. 76 i 77 (w związku z art. 74 i załącznikiem XIV) dyrektywy w sprawie zamówień publicznych, a także art. 15 ust. 2 dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym (2) należy interpretować w ten sposób, że przy dokonywaniu wyboru podmiotu o celu niezarobkowym (nie tylko stowarzyszeń wolontariackich), z którym zawarte zostanie porozumienie dotyczące świadczenia wszelkiego rodzaju usług socjalnych na rzecz osób – poza usługami wymienionymi w art. 2 ust. 2 lit. j) wspomnianej dyrektywy [w sprawie zamówień publicznych] – zezwalają one instytucjom zamawiającym na uwzględnienie wśród kryteriów wyboru posiadania siedziby w miejscowości, w której świadczona będzie usługa? |
| --- | --- |

3)

Na wypadek, gdyby odpowiedź na powyższe pytanie również była przecząca, a zatem gdyby opisana w nim sytuacja była możliwa, czy art. 49 i 56 TFUE oraz art. 76 i 77 (w związku z art. 74 i załącznikiem XIV) dyrektywy w sprawie zamówień publicznych, a także art. 15 ust. 2 dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym (2) należy interpretować w ten sposób, że przy dokonywaniu wyboru podmiotu o celu niezarobkowym (nie tylko stowarzyszeń wolontariackich), z którym zawarte zostanie porozumienie dotyczące świadczenia wszelkiego rodzaju usług socjalnych na rzecz osób – poza usługami wymienionymi w art. 2 ust. 2 lit. j) wspomnianej dyrektywy [w sprawie zamówień publicznych] – zezwalają one instytucjom zamawiającym na uwzględnienie wśród kryteriów wyboru posiadania siedziby w miejscowości, w której świadczona będzie usługa?

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. 2014, L 94, s. 65).

(2)  Dz.U. L 376, s. 36.

---

| 7.12.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 423/29 |
| --- | --- | --- | --- |

7.12.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 423/29

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 23 września 2020 r. – PJ / Agenzia delle dogane e dei monopoli – Ufficio dei monopoli per la Toscana, Ministero dell'Economia e delle Finanze

(Sprawa C-452/20)

(2020/C 423/43)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Consiglio di Stato

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca odwołanie: PJ

Druga strona postępowania: Agenzia delle dogane e dei monopoli – Ufficio dei monopoli per la Toscana, Ministero dell'Economia e delle Finanze

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 25 ust. 2 regio decreto (dekretu królewskiego) nr 2316 z dnia 24 grudnia 1934 r., zastąpiony przez art. 24 ust. 3 decreto legislativo (dekretu ustawodawczego) nr 6 z 2016 r. [Recepimento della direttiva 2014/40/UE (1) sul ravvicinamento delle disposizioni legislative, regolamentari e amministrative degli Stati membri relative alla lavorazione, alla presentazione e alla vendita dei prodotti del tabacco e dei prodotti correlati e che abroga la direttiva 2001/37/CE (dotyczącego transpozycji dyrektywy 2014/40/UE w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w sprawie produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów oraz uchylającej dyrektywę 2001/37/WE)] – w zakresie, w jakim stanowi on, że „[k]to sprzedaje lub dostarcza osobom w wieku poniżej osiemnastu lat wyroby tytoniowe lub papierosy elektroniczne lub pojemniki zapasowe z płynem zawierającym nikotynę lub nowatorskie wyroby tytoniowe, podlega administracyjnej sankcji finansowej w wysokości od 500 EUR do 3 000 EUR oraz sankcji zawieszenia zezwolenia na prowadzenie działalności na okres piętnastu dni” – narusza wspólnotowe zasady proporcjonalności i ostrożności, wynikające z art. 5 TUE, art. 23 ust. 3 dyrektywy 2014/40/UE, a także z motywów 21 i 60 tej dyrektywy, przyznając pierwszeństwo zasadzie ostrożności, nie łagodząc jej poprzez zasadę proporcjonalności i tym samym poświęcając w sposób nieproporcjonalny interesy podmiotów gospodarczych na rzecz ochrony prawa do zdrowia, nie zapewniając w ten sposób właściwej równowagi między różnymi prawami podstawowymi, ponadto poprzez sankcję, która z naruszeniem motywu 8 dyrektywy nie realizuje skutecznie celu, jakim jest zniechęcanie do palenia wśród młodych ludzi?

---

(1)  Dz.U. 2014 L 127, s. 1.

---

| 7.12.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 423/29 |
| --- | --- | --- | --- |

7.12.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 423/29

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 30 września 2020 r. – Lombard Pénzügyi és Lízing Zrt. / PN

(Sprawa C-472/20)

(2020/C 423/44)

Język postępowania: węgierski

Sąd odsyłający

Fővárosi Törvényszék.

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca odwołanie: Lombard Pénzügyi és Lízing Zrt..

Druga strona postępowania: PN.

Pytania prejudycjalne

| 1) | Jeżeli nieuczciwy warunek umowny dotyczy głównego przedmiotu umowy (informacja o kursie wymiany nie była prawidłowa), w konsekwencji czego umowa nie może dalej obowiązywać i nie ma porozumienia między stronami, czy okoliczność, że w przypadku braku przepisu prawa krajowego o charakterze dyspozytywnym stanowisko zajęte przez najwyższy sąd, które nie jest jednak wiążące dla sądów niższej instancji, stanowi wskazówkę dotyczącą stwierdzenia ważności lub skuteczności umowy, zapewnia pełną skuteczność dyrektywy 93/13 (1)? |
| --- | --- |

1)

Jeżeli nieuczciwy warunek umowny dotyczy głównego przedmiotu umowy (informacja o kursie wymiany nie była prawidłowa), w konsekwencji czego umowa nie może dalej obowiązywać i nie ma porozumienia między stronami, czy okoliczność, że w przypadku braku przepisu prawa krajowego o charakterze dyspozytywnym stanowisko zajęte przez najwyższy sąd, które nie jest jednak wiążące dla sądów niższej instancji, stanowi wskazówkę dotyczącą stwierdzenia ważności lub skuteczności umowy, zapewnia pełną skuteczność dyrektywy 93/13 (1)?

| 2) | Na wypadek udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy przywrócenie pierwotnej sytuacji jest możliwe, w przypadku gdy umowa nie może dalej obowiązywać ze względu na nieuczciwy warunek dotyczący jej głównego przedmiotu, brak jest porozumienia między stronami, a wspomniane wyżej stanowisko również nie może być zastosowane? |
| --- | --- |

2)

Na wypadek udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy przywrócenie pierwotnej sytuacji jest możliwe, w przypadku gdy umowa nie może dalej obowiązywać ze względu na nieuczciwy warunek dotyczący jej głównego przedmiotu, brak jest porozumienia między stronami, a wspomniane wyżej stanowisko również nie może być zastosowane?

| 3) | Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie, czy w przypadku powództwa o stwierdzenie nieważności głównego przedmiotu umowy w stosunku do [tego] rodzaju umów ustawa może nakładać wymóg, zgodnie z którym konsument powinien również wytoczyć wraz z tym powództwem powództwo o stwierdzenie ważności lub skuteczności umowy? |
| --- | --- |

3)

Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie, czy w przypadku powództwa o stwierdzenie nieważności głównego przedmiotu umowy w stosunku do [tego] rodzaju umów ustawa może nakładać wymóg, zgodnie z którym konsument powinien również wytoczyć wraz z tym powództwem powództwo o stwierdzenie ważności lub skuteczności umowy?

| 4) | Na wypadek udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie, czy w przypadku gdy nie jest możliwe przywrócenie pierwotnej sytuacji, umowy mogą zostać uznane za ważne lub skuteczne a posteriori w drodze ustawodawczej w celu zapewnienia równowagi między stronami? |
| --- | --- |

4)

Na wypadek udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie, czy w przypadku gdy nie jest możliwe przywrócenie pierwotnej sytuacji, umowy mogą zostać uznane za ważne lub skuteczne a posteriori w drodze ustawodawczej w celu zapewnienia równowagi między stronami?

---

(1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).

---

| 7.12.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 423/30 |
| --- | --- | --- | --- |

7.12.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 423/30

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovni sud Republike Hrvatske (Chorwacja) w dniu 30 września 2020 r. – I.D. / Z. b. d.d., Z.

(Sprawa C-474/20)

(2020/C 423/45)

Język postępowania: chorwacki

Sąd odsyłający

Vrhovni sud Republike Hrvatske (Chorwacja)

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: I.D.

Strona pozwana: Z. b. d.d., Z.

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy dyrektywę 93/13 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1) należy interpretować w ten sposób, że jej przepisy mają zastosowanie do umowy kredytu zawartej przed przystąpieniem Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej, przekształconego po przystąpieniu do Unii na podstawie ustawy, którą Republika Chorwacji uchwaliła po przystąpieniu do Unii Europejskiej, oraz czy w związku z tym Trybunał jest właściwy do udzielenia odpowiedzi na drugie pytanie?
  Jeśli odpowiedź na pierwsze pytanie jest twierdząca, kolejne pytanie brzmi następująco: |
| --- | --- |

1)

Czy dyrektywę 93/13 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1) należy interpretować w ten sposób, że jej przepisy mają zastosowanie do umowy kredytu zawartej przed przystąpieniem Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej, przekształconego po przystąpieniu do Unii na podstawie ustawy, którą Republika Chorwacji uchwaliła po przystąpieniu do Unii Europejskiej, oraz czy w związku z tym Trybunał jest właściwy do udzielenia odpowiedzi na drugie pytanie?

Jeśli odpowiedź na pierwsze pytanie jest twierdząca, kolejne pytanie brzmi następująco:

| 2) | Czy artykuł 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on obowiązywaniu uregulowania krajowego, takiego jak ustawa specjalna rozpatrywana w postępowaniu głównym – ZID ZPK 2015 – Zakon o konverziji [ustawa o przekształceniu], które, z jednej strony, na podstawie bezwzględnie obowiązującego przepisu zobowiązuje usługodawcę, by zaoferował konsumentowi zawarcie aneksu do umowy kredytu w sposób określony w tej ustawie, zastępującego poszczególne warunki umowy, które w dniu wejścia w życie tej ustawy (warunek dotyczący jednostronnej zmiany stopy oprocentowania) lub później (warunek dotyczący klauzuli walutowej powiązanej z CHF) zostały orzeczeniem sądu uznane za nieważne, ważnymi warunkami umownymi, w taki sposób, jak gdyby między stronami od początku obowiązywały ustalenia zawarte w aneksie, zapewniając tym samym ważność umowy, zaś z drugiej strony stanowi, że wpłaty dokonane na podstawie nieuczciwych warunków przez konsumenta, który dobrowolnie zgodził się na zawarcie aneksu, wykorzystywane są na poczet spełnienia jego zobowiązań wynikających z warunków ważnego aneksu, w drodze porozumienia dotyczącego rozporządzania ewentualną nadpłatą lub zwrotu wpłat konsumentowi, jeżeli nadpłata przekracza sumę rat równych zgodnie z nowym harmonogramem spłaty kredytu, przy czym powyższe odbywa się w sposób przewidziany w tej ustawie? |
| --- | --- |

2)

Czy artykuł 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on obowiązywaniu uregulowania krajowego, takiego jak ustawa specjalna rozpatrywana w postępowaniu głównym – ZID ZPK 2015 – Zakon o konverziji [ustawa o przekształceniu], które, z jednej strony, na podstawie bezwzględnie obowiązującego przepisu zobowiązuje usługodawcę, by zaoferował konsumentowi zawarcie aneksu do umowy kredytu w sposób określony w tej ustawie, zastępującego poszczególne warunki umowy, które w dniu wejścia w życie tej ustawy (warunek dotyczący jednostronnej zmiany stopy oprocentowania) lub później (warunek dotyczący klauzuli walutowej powiązanej z CHF) zostały orzeczeniem sądu uznane za nieważne, ważnymi warunkami umownymi, w taki sposób, jak gdyby między stronami od początku obowiązywały ustalenia zawarte w aneksie, zapewniając tym samym ważność umowy, zaś z drugiej strony stanowi, że wpłaty dokonane na podstawie nieuczciwych warunków przez konsumenta, który dobrowolnie zgodził się na zawarcie aneksu, wykorzystywane są na poczet spełnienia jego zobowiązań wynikających z warunków ważnego aneksu, w drodze porozumienia dotyczącego rozporządzania ewentualną nadpłatą lub zwrotu wpłat konsumentowi, jeżeli nadpłata przekracza sumę rat równych zgodnie z nowym harmonogramem spłaty kredytu, przy czym powyższe odbywa się w sposób przewidziany w tej ustawie?

---

(1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).

---

| 7.12.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 423/31 |
| --- | --- | --- | --- |

7.12.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 423/31

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Barcelona (Hiszpania) w dniu 6 października 2020 r. – M P A / LC D N M T

(Sprawa C-501/20)

(2020/C 423/46)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Audiencia Provincial de Barcelona

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: M P A

Druga strona postępowania: LC D N M T

Pytania prejudycjalne

| 1) | W jaki sposób należy interpretować pojęcie „zwykłego pobytu”, o którym mowa w art. 3 rozporządzenia nr 2201/2003 (1) i w art. 3 rozporządzenia nr 4/2009 (2), w odniesieniu do osób będących obywatelami państwa członkowskiego, które przebywają w państwie trzecim z związku z wykonywaniem obowiązków pracowników kontraktowych Unii Europejskiej i które uznawane są w państwie trzecim za przedstawicieli dyplomatycznych Unii Europejskiej, jeżeli ich pobyt w tym państwie związany jest z wykonywaniem przez te osoby obowiązków powierzonych im przez Unię? |
| --- | --- |

1)

W jaki sposób należy interpretować pojęcie „zwykłego pobytu”, o którym mowa w art. 3 rozporządzenia nr 2201/2003 (1) i w art. 3 rozporządzenia nr 4/2009 (2), w odniesieniu do osób będących obywatelami państwa członkowskiego, które przebywają w państwie trzecim z związku z wykonywaniem obowiązków pracowników kontraktowych Unii Europejskiej i które uznawane są w państwie trzecim za przedstawicieli dyplomatycznych Unii Europejskiej, jeżeli ich pobyt w tym państwie związany jest z wykonywaniem przez te osoby obowiązków powierzonych im przez Unię?

| 2) | Jeżeli ustalenie miejsca zwykłego pobytu małżonków dla celów art. 3 rozporządzenia nr 2201/2003 i w art. 3 rozporządzenia nr 4/2009 uzależnione jest od posiadania przez nich statusu pracowników kontraktowych Unii Europejskiej w państwie trzecim, w jaki sposób wpływa to na ustalenie, na podstawie art. 8 rozporządzenia nr 2201/2003, miejsca zwykłego pobytu małoletnich dzieci? |
| --- | --- |

2)

Jeżeli ustalenie miejsca zwykłego pobytu małżonków dla celów art. 3 rozporządzenia nr 2201/2003 i w art. 3 rozporządzenia nr 4/2009 uzależnione jest od posiadania przez nich statusu pracowników kontraktowych Unii Europejskiej w państwie trzecim, w jaki sposób wpływa to na ustalenie, na podstawie art. 8 rozporządzenia nr 2201/2003, miejsca zwykłego pobytu małoletnich dzieci?

| 3) | Czy w przypadku uznania, że dzieci nie posiadają miejsca zwykłego pobytu w państwie trzecim, można dla celów ustalenia ich miejsca zwykłego pobytu na potrzeby art. 8 rozporządzenia nr 2201/2003 wziąć pod uwagę związki wynikające z obywatelstwa matki, posiadania przez nią miejsca pobytu w Hiszpanii przed zawarciem małżeństwa, hiszpańskiego obywatelstwa małoletnich dzieci oraz z okoliczności, że urodziły się one w Hiszpanii? |
| --- | --- |

3)

Czy w przypadku uznania, że dzieci nie posiadają miejsca zwykłego pobytu w państwie trzecim, można dla celów ustalenia ich miejsca zwykłego pobytu na potrzeby art. 8 rozporządzenia nr 2201/2003 wziąć pod uwagę związki wynikające z obywatelstwa matki, posiadania przez nią miejsca pobytu w Hiszpanii przed zawarciem małżeństwa, hiszpańskiego obywatelstwa małoletnich dzieci oraz z okoliczności, że urodziły się one w Hiszpanii?

| 4) | Czy w przypadku ustalenia, że rodzice i małoletnie dzieci nie posiadają miejsca zwykłego pobytu w państwie członkowskim oraz biorąc pod uwagę, że zgodnie z przepisami rozporządzenia nr 2201/2003 nie ma innego państwa członkowskiego, które byłoby właściwe dla rozstrzygnięcia roszczeń, okoliczność, iż pozwany jest obywatelem państwa członkowskiego wyklucza zastosowanie klauzuli dotyczącej pozostałej jurysdykcji, zawartej w art. 7 i 14 rozporządzenia nr 2201/2003? |
| --- | --- |

4)

Czy w przypadku ustalenia, że rodzice i małoletnie dzieci nie posiadają miejsca zwykłego pobytu w państwie członkowskim oraz biorąc pod uwagę, że zgodnie z przepisami rozporządzenia nr 2201/2003 nie ma innego państwa członkowskiego, które byłoby właściwe dla rozstrzygnięcia roszczeń, okoliczność, iż pozwany jest obywatelem państwa członkowskiego wyklucza zastosowanie klauzuli dotyczącej pozostałej jurysdykcji, zawartej w art. 7 i 14 rozporządzenia nr 2201/2003?

| 5) | Jak należy interpretować forum necessitatis, o którym mowa w art. 7 rozporządzenia nr 2201/2003, dla celów przyznania alimentów na rzecz dzieci w przypadku ustalenia, że rodzice i małoletnie dzieci nie posiadają miejsca zwykłego pobytu w państwie członkowskim, a w szczególności, jakie przesłanki muszą zostać spełnione, aby uznać, iż postępowanie nie może zostać we właściwy sposób wszczęte ani przeprowadzone lub nie jest możliwe w państwie trzecim, z którym sprawa jest ściśle związana (w tym przypadku w Togo)? Czy strona musi udowodnić, że zainicjowała lub usiłowała zainicjować postępowanie w tym państwie ze skutkiem negatywnym i czy obywatelstwo jednej ze stron sporu można uznać za wystarczający związek z państwem członkowskim? |
| --- | --- |

5)

Jak należy interpretować forum necessitatis, o którym mowa w art. 7 rozporządzenia nr 2201/2003, dla celów przyznania alimentów na rzecz dzieci w przypadku ustalenia, że rodzice i małoletnie dzieci nie posiadają miejsca zwykłego pobytu w państwie członkowskim, a w szczególności, jakie przesłanki muszą zostać spełnione, aby uznać, iż postępowanie nie może zostać we właściwy sposób wszczęte ani przeprowadzone lub nie jest możliwe w państwie trzecim, z którym sprawa jest ściśle związana (w tym przypadku w Togo)? Czy strona musi udowodnić, że zainicjowała lub usiłowała zainicjować postępowanie w tym państwie ze skutkiem negatywnym i czy obywatelstwo jednej ze stron sporu można uznać za wystarczający związek z państwem członkowskim?

| 6) | Czy w przypadku takim, jak będący przedmiotem niniejszej sprawy, gdy małżonkowie posiadają silne związki z państwami członkowskimi (obywatelstwo, uprzednie miejsce pobytu), a żadne państwo członkowskie, na podstawie przepisów przywołanych rozporządzeń, nie jest właściwe do rozstrzygnięcia sporu, jest to sprzeczne z art. 47 Karty praw podstawowych? |
| --- | --- |

6)

Czy w przypadku takim, jak będący przedmiotem niniejszej sprawy, gdy małżonkowie posiadają silne związki z państwami członkowskimi (obywatelstwo, uprzednie miejsce pobytu), a żadne państwo członkowskie, na podstawie przepisów przywołanych rozporządzeń, nie jest właściwe do rozstrzygnięcia sporu, jest to sprzeczne z art. 47 Karty praw podstawowych?

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. 2003, L 388, s. 1).

(2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 4/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych (Dz.U. 2009, L 7, s. 1).

---

| 7.12.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 423/32 |
| --- | --- | --- | --- |

7.12.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 423/32

---

Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 23 września 2020 r. w sprawie T-411/17, Landesbank Baden-Württemberg / Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, wniesione w dniu 6 listopada 2020 r. przez Komisję Europejską

(Sprawa C-584/20 P)

(2020/C 423/47)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou, A. Nijenhuis, A. Steiblytė, V. Di Bucci, pełnomocnicy)

Druga strona postępowania: Landesbank Baden-Württemberg, Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

Żądania wnoszącej odwołanie

Wnosząca odwołanie wnosi do Sądu o:

| — | uchylenie wyroku Sądu; |
| --- | --- |

—

uchylenie wyroku Sądu;

| — | obciążenie drugiej strony kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie drugiej strony kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zdaniem wnoszącej odwołanie zaskarżony wyrok, w którym Sąd stwierdził nieważność wydanej podczas sesji wykonawczej w dniu 11 kwietnia 2017 r. decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) z dnia 11 kwietnia 2017 r. w sprawie składek ex ante za rok 2017 na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRB/ES/SRF/2017/05) w zakresie, w jakim owa decyzja dotyczy Landesbank Baden-Württemberg (sporna decyzja), należy uchylić z następujących względów:

Po pierwsze, zakwalifikowanie załącznika do spornej decyzji jest błędne, w zakresie w jakim Sąd przyjmuje, że załącznik ten „nie jest nierozerwalnie związany” z tą decyzją. Ma tu miejsce zniekształcenie okoliczności faktycznych. Ponadto w tym kontekście Sąd naruszył zasadę kontradyktoryjności i prawa do obrony Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji. Załącznik do spornej decyzji stanowi jej integralną część. Załącznik ten, wraz z tekstem decyzji, został przedstawiony na sesji wykonawczej SRB w formie elektronicznej i na tej sesji przyjęty. Na karcie obiegowej odręcznego podpisu decyzji rzeczony załącznik został wpisany pod tym samym numerem kodu. Sąd przeoczył tę okoliczność i nie dał Jednolitej Radzie ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji okazji do udowodnienia związku między tymi dwoma dokumentami, mimo że była to wada prawna, która powinna być podniesiona z urzędu przez Sąd.

Po drugie, Sąd błędnie i bezzasadnie uznał za dopuszczalny podniesiony w pierwszej instancji zarzut niezgodności z prawem rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 (1). Sąd nie uznał, że zarzucana niezgodność z prawem rozporządzenia delegowanego wynikała z rozporządzenia (UE) nr 806/2014 (2) i dyrektywy 2014/59 (3). Ponieważ zgodność z prawem dwóch ostatnich aktów prawnych nie była sporna, Sąd nie mógł badać naruszenia prawa po stronie rozporządzenia delegowanego, które ostatecznie jest oparte na jednym z dwóch aktów prawnych wyższej rangi. Sąd nie wyjaśnił też, w jakim zakresie stwierdzone błędy prawne rozporządzenia delegowanego wynikają z prawa wyższej rangi.

Po trzecie, Sąd dokonał błędnej wykładni art. 69 ust. 1 i art. 70 ust. 2 rozporządzenia nr 806/2014 w odniesieniu do poziomu docelowego i rocznej składki podstawowej. Sąd wyszedł z założenia, że możliwe jest przekroczenie lub niedochowanie poziomu docelowego i rocznej składki podstawowej. Przy tym Sąd nie dostrzegł jednak, że agencja taka jak Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji nie może mieć uprawnień do ustalania takich kwot. Stała kwota referencyjna oznacza konieczność proporcjonalnego podziału obciążenia na wszystkie podmioty zobowiązane do zapłaty składek.

Po czwarte, Sąd błędnie uznał rozporządzenie delegowane, a mianowicie jego art. 4-7, art. 9 i załącznik I do rozporządzenia, za „współzależne”, przy czym błędnie zakwalifikował dostosowanie składek do profilu ryzyka. Sąd oparł swoją tezę „współzależności” składek na dostosowaniu indywidualnych składek do profilu ryzyka instytucji zobowiązanych do zapłaty składek. To dostosowanie jest jednak wynikiem porównania poszczególnych instytucji z ich konkurentami, które nie może być mylone ze „współzależnością”.

Po piąte, Sąd błędnie rozszerzył spoczywający na Komisji Europejskiej obowiązek uzasadnienia na podstawie art. 296 TFUE. Sąd zarzucił nieprzejrzystość metody obliczania składek, krytykując łącznie kilka przepisów rozporządzenia delegowanego, mimo że uznał poufność danych konkurujących instytucji. Zdaniem wnoszącej odwołanie powinno jednak wystarczyć wyjaśnienie zastosowanej metody, jej celu i zakresu w danej decyzji, tak aby każdy podmiot zobowiązany do zapłaty składek mógł powiązać ją z istotnymi danymi, które go dotyczą. Dane jego licznych konkurentów są w tym zakresie nieistotne. Orzecznictwo zna liczne przykłady, w których poufność danych konkurentów zostaje zachowana bez odrzucenia odpowiednich uregulowań. Wreszcie Sąd zaniechał zastosowania swoich przepisów proceduralnych dotyczących dostępu do informacji poufnych.

---

(1)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/63 z dnia 21 października 2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. 2015, L 11, s. 44).

(2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. 2014, L 225, s. 1).

(3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiająca ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2014, L 173, s. 190).

---

| 7.12.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 423/33 |
| --- | --- | --- | --- |

7.12.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 423/33

---

Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 5 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Köln – Niemcy) – Interseroh Dienstleistungs GmbH / Land Nordrhein-Westfalen

(Sprawa C-353/19) (1)

(2020/C 423/48)

Język postępowania: niemiecki

Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 255 z 29.7.2019.

---

Sąd

| 7.12.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 423/34 |
| --- | --- | --- | --- |

7.12.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 423/34

---

Wyrok Sądu z dnia 5 października 2020 r. – Laboratorios Ern / EUIPO – SBS Bilimsel Bio Çözümler (apiheal)

(Sprawa T-51/19) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego apiheal - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy APIRETAL - Względne podstawy odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Brak podobieństwa towarów - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Brak naruszenia renomy - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001))

(2020/C 423/49)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Laboratorios Ern, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat S. Correa Rodríguez)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: S. Palmero Cabezas i H. O’Neill, pełnomocnicy)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: SBS Bilimsel Bio Çözümler Sanayi Ve Ticaret AŞ (Stambuł, Turcja) (przedstawiciel: adwokat M. López Camba)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 listopada 2018 r. (sprawa R 1725/2017-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Laboratorios Ern a SBS Bilimsel Bio Çözümler Sanayi Ve Ticaret.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Laboratorios Ern, SA zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Laboratorios Ern, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 103 z 18.3.2019.

---

| 7.12.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 423/34 |
| --- | --- | --- | --- |

7.12.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 423/34

---

Wyrok Sądu z dnia 5 października 2020 r. – SBS Bilimsel Bio Çözümler / EUIPO – Laboratorios Ern (apiheal)

(Sprawa T-53/19) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego apiheal - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy APIRETAL - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Brak podobieństwa oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])

(2020/C 423/50)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: SBS Bilimsel Bio Çözümler Sanayi Ve Ticaret AŞ (Stambuł, Turcja) (przedstawiciel: adwokat M. López Camba)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: S. Palmero Cabezas i H. O’Neill, pełnomocnicy)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Laboratorios Ern, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat S. Correa Rodríguez)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 listopada 2018 r. (sprawa R 1725/2017-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Laboratorios Ern a SBS Bilimsel Bio Çözümler Sanayi Ve Ticaret.

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 19 listopada 2018 r. (sprawa R 1725/2017-4) w zakresie, w jakim są nią objęte „preparaty farmaceutyczne i weterynaryjne do celów medycznych; środki chemiczne do celów medycznych i weterynaryjnych, odczynniki chemiczne do celów farmaceutycznych i weterynaryjnych; suplementy diety do celów farmaceutycznych i weterynaryjnych; suplementy żywnościowe; odżywcze suplementy diety; preparaty medyczne do odchudzania; żywność dla niemowląt; zioła i napoje ziołowe przystosowane do celów leczniczych; dodatki ziołowe; kremy ziołowe do użytku medycznego; kremy ziołowe do celów medycznych; herbaty ziołowe do celów leczniczych; dodatki ziołowe w płynie; materiały do plombowania zębów, materiały dentystyczne do odcisków, kleje do celów dentystycznych i materiał do naprawiania zębów; preparaty higieniczne do celów medycznych; podpaski higieniczne; tampony higieniczne; plastry, materiały opatrunkowe; materiały na opatrunki; pieluchy, w tym te z papieru lub tekstylne; fungicydy; środki odkażające; antyseptyki; Detergenty do celów medycznych”, należące do klasy 5, oraz „kit pszczeli do spożycia, propolis, kit pszczeli do spożycia przez ludzi”, należące do klasy 30. |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 19 listopada 2018 r. (sprawa R 1725/2017-4) w zakresie, w jakim są nią objęte „preparaty farmaceutyczne i weterynaryjne do celów medycznych; środki chemiczne do celów medycznych i weterynaryjnych, odczynniki chemiczne do celów farmaceutycznych i weterynaryjnych; suplementy diety do celów farmaceutycznych i weterynaryjnych; suplementy żywnościowe; odżywcze suplementy diety; preparaty medyczne do odchudzania; żywność dla niemowląt; zioła i napoje ziołowe przystosowane do celów leczniczych; dodatki ziołowe; kremy ziołowe do użytku medycznego; kremy ziołowe do celów medycznych; herbaty ziołowe do celów leczniczych; dodatki ziołowe w płynie; materiały do plombowania zębów, materiały dentystyczne do odcisków, kleje do celów dentystycznych i materiał do naprawiania zębów; preparaty higieniczne do celów medycznych; podpaski higieniczne; tampony higieniczne; plastry, materiały opatrunkowe; materiały na opatrunki; pieluchy, w tym te z papieru lub tekstylne; fungicydy; środki odkażające; antyseptyki; Detergenty do celów medycznych”, należące do klasy 5, oraz „kit pszczeli do spożycia, propolis, kit pszczeli do spożycia przez ludzi”, należące do klasy 30.

| 2) | W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

2)

W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

| 3) | EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez par SBS Bilimsel Bio Çözümler Sanayi Ve Ticaret AŞ. |
| --- | --- |

3)

EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez par SBS Bilimsel Bio Çözümler Sanayi Ve Ticaret AŞ.

| 4) | Laboratorios Ern, SA pokrywa własne koszty. |
| --- | --- |

4)

Laboratorios Ern, SA pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 103 z 18.3.2019.

---

| 7.12.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 423/35 |
| --- | --- | --- | --- |

7.12.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 423/35

---

Wyrok Sądu z dnia 5 października 2020 r. – Broughton/Eurojust

(Sprawa T-87/19) (1)

(Służba publiczna - Personel tymczasowy - Zawieszenie przesunięcia o stopień na okres sześciu miesięcy - Unieważnienie zaszeregowania do wyższej grupy - Umiejętność pracy w trzecim języku - Dochodzenie administracyjne - Obowiązek lojalności - Bezstronność - Prawo do obrony - Równość broni - Obowiązek uzasadnienia - Artykuły 11 i 12 regulaminu pracowniczego)

(2020/C 423/51)

Język postępowania: niderlandzki

Strony

Strona skarżąca: Jon Broughton (Rotterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat D. Coppens)

Strona pozwana: Agencja Unii Europejskiej ds. Współpracy Wymiarów Sprawiedliwości w Sprawach Karnych (przedstawiciele: J. Jooma i A. Terstegen-Verhaag, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów D. Waelbroecka i A. Duron)

Przedmiot

Skarga na podstawie art. 270 TFUE zmierzająca zasadniczo, po pierwsze, do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 4 maja 2018 r., na mocy których Eurojust: zawiesił przesuniecie skarżącego o stopień na okres sześciu miesięcy, uznał, że język francuski stanowił jego trzeci język, stwierdził nieważność zmiany jego zaszeregowania z grupy AD 9 do grupy AD 10 w 2012 r. i przystąpił do odzyskiwania kwot wypłaconych od tego roku w związku z tą zmianą zaszeregowania; po drugie, do stwierdzenia, że język francuski należy uznać za drugi język skarżącego, a język niderlandzki za trzeci; po trzecie, do stwierdzenia, że odzyskanie kwot otrzymanych przez skarżącego po zmianie jego zaszeregowania jest niezgodne z prawem i że kwoty odzyskane przez Eurojust zostaną mu zwrócone; a po czwarte, do stwierdzenia, że Eurojust przywróci skarżącego do jego dawnej sytuacji prawnej.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Jon Broughton zostaje obciążony poza własnymi kosztami postępowania kosztami poniesionymi przez Agencję Unii Europejskiej ds. Współpracy Wymiarów Sprawiedliwości w Sprawach Karnych (Eurojust). |
| --- | --- |

2)

Jon Broughton zostaje obciążony poza własnymi kosztami postępowania kosztami poniesionymi przez Agencję Unii Europejskiej ds. Współpracy Wymiarów Sprawiedliwości w Sprawach Karnych (Eurojust).

---

(1)  Dz.U. C 139 z 15.4.2019.

---

| 7.12.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 423/36 |
| --- | --- | --- | --- |

7.12.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 423/36

---

Wyrok Sądu z dnia 5 października 2020 r. – CU / Komitet Regionów

(Sprawa T-487/19) (1)

(Służba publiczna - Urzędnicy - Miesięczne wynagrodzenie podstawowe urzędników zatrudnionych przed dniem 1 maja 2004 r. - Stosowanie mnożnika mniejszego niż 1 - Obniżenie mnożnika - Naruszenie prawa - Równość traktowania - Uzasadnione oczekiwania)

(2020/C 423/52)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: CU (przedstawiciele: adwokaci T. Martin i S. Orlandi)

Strona pozwana: Komitet Regionów (przedstawiciele: B. Rentmeister, pełnomocnik, którego wspierał adwokat A. Dal Ferro)

Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Bohr, T. Lilamand i B. Mongin, pełnomocnicy)

Przedmiot

Założony na podstawie art. 270 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komitetu Regionów z dnia 18 października 2018 r. o przyznaniu skarżącemu awansu do grupy zaszeregowania AD 14 stopień 1 w zakresie, w jakim ustalono mu mnożnik w wysokości 0,9589951.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | CU i Komitet Regionów pokrywają własne koszty postępowania. |
| --- | --- |

2)

CU i Komitet Regionów pokrywają własne koszty postępowania.

| 3) | Komisja Europejska pokrywa własne koszty postępowania. |
| --- | --- |

3)

Komisja Europejska pokrywa własne koszty postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 295 z 2.9.2019.

---

| 7.12.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 423/37 |
| --- | --- | --- | --- |

7.12.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 423/37

---

Wyrok Sądu z dnia 5 października 2020 r. – Eugène Perma France / EUIPO – SPI Investments Group (NATURANOVE)

(Sprawa T-602/19) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego NATURANOVE - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy NATURALIUM - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

(2020/C 423/53)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Eugene Perma France (Saint-Denis, Francja) (przedstawiciel: adwokat S. Havard Duclos)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Crespo Carrillo i V. Ruzek, pełnomocnicy)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: SPI Investments Group, SL (Sant Just Desvern, Hiszpania)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 lipca 2019 r. (sprawa R 2161/2018-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między SPI Investments Group a Eugène Perma France.

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 1 lipca 2019 r. (sprawa R 2161/2018-4) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między SPI Investments Group a Eugène Perma France. |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 1 lipca 2019 r. (sprawa R 2161/2018-4) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między SPI Investments Group a Eugène Perma France.

| 2) | EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez skarżącą, w tym niezbędne koszty poniesione w związku z postępowaniem odwoławczym przed Izbą Odwoławczą. |
| --- | --- |

2)

EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez skarżącą, w tym niezbędne koszty poniesione w związku z postępowaniem odwoławczym przed Izbą Odwoławczą.

---

(1)  Dz.U. C 363 z 28.10.2019.

---

| 7.12.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 423/37 |
| --- | --- | --- | --- |

7.12.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 423/37

---

Skarga wniesiona w dniu 15 października 2020 r. – LC / Komisja

(Sprawa T-472/20)

(2020/C 423/54)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: LC (przedstawiciel: adwokat L. Bôle-Richard)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Skarżący wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2020) 3503 final z dnia 28 maja 2020 r.; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2020) 3503 final z dnia 28 maja 2020 r.;

| — | przekazanie sprawy Komisji, |
| --- | --- |

—

przekazanie sprawy Komisji,

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący tego, że dokonana przez Komisję Europejską ocena interesu wspólnotowego była oczywiście błędna. Skarżący podnosi w tym względzie, że Komisja nie uwzględniła znaczenia i wagi naruszenia reguł konkurencji jako kryteriów oceny interesu wspólnotowego. Skarżący dodaje, że stanowiące oszustwo wykorzystanie jego portfela patentów umożliwiło przedsiębiorcom zajmującym się handlem elektronicznym, jak również operatorom pocztowym i logistycznym korzystanie z przedmiotowego wynalazku, przy czym nie dzielili się oni możliwością używania tego wynalazku, ani nie rozdzielili korzyści i zysków płynących z jego zastosowania na całym odnośnym rynku. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że dokonana przez Komisję Europejską ocena interesu wspólnotowego była oczywiście błędna. Skarżący podnosi w tym względzie, że Komisja nie uwzględniła znaczenia i wagi naruszenia reguł konkurencji jako kryteriów oceny interesu wspólnotowego. Skarżący dodaje, że stanowiące oszustwo wykorzystanie jego portfela patentów umożliwiło przedsiębiorcom zajmującym się handlem elektronicznym, jak również operatorom pocztowym i logistycznym korzystanie z przedmiotowego wynalazku, przy czym nie dzielili się oni możliwością używania tego wynalazku, ani nie rozdzielili korzyści i zysków płynących z jego zastosowania na całym odnośnym rynku.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący braku starannego i bezstronnego zbadania skargi przez Komisję. Skarżący twierdzi, że w zaskarżonej decyzji Komisja dokonała nieobiektywnej prezentacji sprawy i jej chronologii, udzielając mu niewłaściwych porad prawnych. Ponadto treść zaskarżonej decyzji świadczy o tym, że Komisja nie przeanalizowała przedstawionych jej okoliczności faktycznych i prawnych. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący braku starannego i bezstronnego zbadania skargi przez Komisję. Skarżący twierdzi, że w zaskarżonej decyzji Komisja dokonała nieobiektywnej prezentacji sprawy i jej chronologii, udzielając mu niewłaściwych porad prawnych. Ponadto treść zaskarżonej decyzji świadczy o tym, że Komisja nie przeanalizowała przedstawionych jej okoliczności faktycznych i prawnych.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący nadużycia władzy przez Komisję, gdy znalazła się w sytuacji konfliktu interesów i zastosowała działania opóźniające wobec skarżącego i jego żądań. Na poparcie tego zarzutu skarżący powołuje się między innymi na powiązania istniejące między Komisją a spółką Amazon. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący nadużycia władzy przez Komisję, gdy znalazła się w sytuacji konfliktu interesów i zastosowała działania opóźniające wobec skarżącego i jego żądań. Na poparcie tego zarzutu skarżący powołuje się między innymi na powiązania istniejące między Komisją a spółką Amazon.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa w związku z tym, że Komisja nie stwierdziła dyskryminacji w dostępie do procesu opracowywania norm oraz do wyników i sprawozdań z tego procesu. Skarżący twierdzi, że odmówiono mu dostępu do procesu normalizacji zarówno w przypadku GS1 i ISO, jak i w przypadku operatorów pocztowych lub logistycznych oraz przedsiębiorstw, które opracowały własne normy sektorowe oparte w rzeczywistości na opatentowanej przez niego metodzie. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa w związku z tym, że Komisja nie stwierdziła dyskryminacji w dostępie do procesu opracowywania norm oraz do wyników i sprawozdań z tego procesu. Skarżący twierdzi, że odmówiono mu dostępu do procesu normalizacji zarówno w przypadku GS1 i ISO, jak i w przypadku operatorów pocztowych lub logistycznych oraz przedsiębiorstw, które opracowały własne normy sektorowe oparte w rzeczywistości na opatentowanej przez niego metodzie.

| 5. | Zarzut piąty dotyczący naruszenia prawa w związku z tym, że Komisja nie stwierdziła naruszenia art. 101 ust. 1 TFUE. Skarżący twierdzi, że w ramach rynku wysyłki i śledzenia przesyłek wykazane jest, iż domniemani sprawcy naruszenia uczestniczyli w antykonkurencyjnych dyskusjach, dokonali antykonkurencyjnego wykluczenia, a ponadto odmówili mu dostępu do procesu normalizacji. Analiza porozumień o współpracy horyzontalnej w świetle domniemań zgodności i niezgodności prowadzi niezaprzeczalnie do wniosku, że porozumienia te są niezgodne z art. 101 ust. 1 TFUE. Wreszcie skarżący przypomina, że stosownie do art. 101 ust. 3 TFUE nie można przyznać żadnego wyłączenia porozumieniom o współpracy horyzontalnej będącym przedmiotem sporu. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty dotyczący naruszenia prawa w związku z tym, że Komisja nie stwierdziła naruszenia art. 101 ust. 1 TFUE. Skarżący twierdzi, że w ramach rynku wysyłki i śledzenia przesyłek wykazane jest, iż domniemani sprawcy naruszenia uczestniczyli w antykonkurencyjnych dyskusjach, dokonali antykonkurencyjnego wykluczenia, a ponadto odmówili mu dostępu do procesu normalizacji. Analiza porozumień o współpracy horyzontalnej w świetle domniemań zgodności i niezgodności prowadzi niezaprzeczalnie do wniosku, że porozumienia te są niezgodne z art. 101 ust. 1 TFUE. Wreszcie skarżący przypomina, że stosownie do art. 101 ust. 3 TFUE nie można przyznać żadnego wyłączenia porozumieniom o współpracy horyzontalnej będącym przedmiotem sporu.

---

| 7.12.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 423/38 |
| --- | --- | --- | --- |

7.12.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 423/38

---

Skarga wniesiona w dniu 9 września 2020 r. – Satabank/EBC

(Sprawa T-563/20)

(2020/C 423/55)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Satabank plc (St. Julian’s, Malta) (przedstawiciel: O. Behrends, adwokat)

Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji EBC z dnia 30 czerwca 2020 r., którą EBC cofnął stronie skarżącej zezwolenie na prowadzenie działalności jako instytucja kredytowa; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji EBC z dnia 30 czerwca 2020 r., którą EBC cofnął stronie skarżącej zezwolenie na prowadzenie działalności jako instytucja kredytowa;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący zasadniczej wadliwości zaskarżonej decyzji ze względu na poprzednie środki EBC i Maltese Financial Services Authority (maltańskiego urzędu do spraw usług finansowych, MFSA) oraz brak ich odpowiedniego potraktowania przez EBC w zaskarżonej decyzji. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący zasadniczej wadliwości zaskarżonej decyzji ze względu na poprzednie środki EBC i Maltese Financial Services Authority (maltańskiego urzędu do spraw usług finansowych, MFSA) oraz brak ich odpowiedniego potraktowania przez EBC w zaskarżonej decyzji.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący wadliwości zaskarżonej decyzji ze względu na uchybienia związane z podnoszonym naruszeniem, na którym się opiera.






  — | Podnosi się, odnośnie domniemanych kwestii przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, że zaskarżona decyzja nie określa żadnego aktualnego naruszenia przepisów dotyczących przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowania terroryzmu oraz że EBC nie wskazuje żadnych ustaleń właściwych organów do spraw przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu stwierdzających, iż strona skarżąca naruszyła przepisy dotyczące przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowania terroryzmu w momencie wydania zaskarżonej decyzji, |
| --- | --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący wadliwości zaskarżonej decyzji ze względu na uchybienia związane z podnoszonym naruszeniem, na którym się opiera.

—

Podnosi się, odnośnie domniemanych kwestii przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, że zaskarżona decyzja nie określa żadnego aktualnego naruszenia przepisów dotyczących przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowania terroryzmu oraz że EBC nie wskazuje żadnych ustaleń właściwych organów do spraw przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu stwierdzających, iż strona skarżąca naruszyła przepisy dotyczące przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowania terroryzmu w momencie wydania zaskarżonej decyzji,

| — | Strona skarżąca podnosi ponadto, że zaskarżona decyzja jest wadliwa ze względu na uchybienia związane z podnoszonym naruszeniem wymogów dotyczących kapitału regulacyjnego. W tym względzie, strona skarżąca twierdzi, iż zaskarżona decyzja jedynie określa konsekwencje działań maltańskiego urzędu do spraw usług finansowych, a zatem pośrednio także działań EBC. |
| --- | --- |

—

Strona skarżąca podnosi ponadto, że zaskarżona decyzja jest wadliwa ze względu na uchybienia związane z podnoszonym naruszeniem wymogów dotyczących kapitału regulacyjnego. W tym względzie, strona skarżąca twierdzi, iż zaskarżona decyzja jedynie określa konsekwencje działań maltańskiego urzędu do spraw usług finansowych, a zatem pośrednio także działań EBC.

---

| 7.12.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 423/39 |
| --- | --- | --- | --- |

7.12.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 423/39

---

Skarga wniesiona w dniu 22 września 2020 r. – YG / Komisja

(Sprawa T-599/20)

(2020/C 423/56)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: YG (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i A. Champetier)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 14 listopada 2019 r. o nieumieszczeniu skarżącego na liście awansowanych urzędników za 2019 r.; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 14 listopada 2019 r. o nieumieszczeniu skarżącego na liście awansowanych urzędników za 2019 r.;

| — | stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 11 czerwca 2020 r. oddalającej zażalenie skarżącego na decyzję Komisji Europejskiej z dnia 14 listopada 2019 r. o nieumieszczeniu skarżącego na liście awansowanych urzędników; oraz |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 11 czerwca 2020 r. oddalającej zażalenie skarżącego na decyzję Komisji Europejskiej z dnia 14 listopada 2019 r. o nieumieszczeniu skarżącego na liście awansowanych urzędników; oraz

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącego. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącego.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 45 regulaminu pracowniczego – oczywistych błędów w ocenie – braku porównania osiągnięć:






  — | W odniesieniu zarówno do oceny sprawozdań z oceny skarżącego oraz metody przeprowadzania porównania osiągnięć ((i) w zakresie braku jakiegokolwiek porównania oraz (ii) w zakresie braku porównania z członkami personelu z tej samej dyrekcji generalnej i w tej samej grupie zaszeregowania). |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 45 regulaminu pracowniczego – oczywistych błędów w ocenie – braku porównania osiągnięć:

—

W odniesieniu zarówno do oceny sprawozdań z oceny skarżącego oraz metody przeprowadzania porównania osiągnięć ((i) w zakresie braku jakiegokolwiek porównania oraz (ii) w zakresie braku porównania z członkami personelu z tej samej dyrekcji generalnej i w tej samej grupie zaszeregowania).

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 25 tiret drugie regulaminu pracowniczego (obowiązek uzasadnienia). |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 25 tiret drugie regulaminu pracowniczego (obowiązek uzasadnienia).

---

| 7.12.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 423/39 |
| --- | --- | --- | --- |

7.12.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 423/39

---

Skarga wniesiona w dniu 19 października 2020 r. – MZ / Komisja

(Sprawa T-631/20)

(2020/C 423/57)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: MZ (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności:

| — | decyzji z dnia 17 lipca 2019 r. wykluczającej ją z listy rezerwy kadrowej konkursu EPSO/AD/363/18 (AD7) – 2, administratorzy w dziedzinie podatków; |
| --- | --- |

—

decyzji z dnia 17 lipca 2019 r. wykluczającej ją z listy rezerwy kadrowej konkursu EPSO/AD/363/18 (AD7) – 2, administratorzy w dziedzinie podatków;

| — | decyzji z dnia 10 grudnia 2019 r. utrzymującej w mocy decyzję o wykluczeniu z listy rezerwy kadrowej konkursu EPSO/AD/363/18 (AD7) – 2, administratorzy w dziedzinie podatków; |
| --- | --- |

—

decyzji z dnia 10 grudnia 2019 r. utrzymującej w mocy decyzję o wykluczeniu z listy rezerwy kadrowej konkursu EPSO/AD/363/18 (AD7) – 2, administratorzy w dziedzinie podatków;

| — | decyzji organu powołującego z dnia 8 lipca 2020 r., doręczonej skarżącej pocztą elektroniczną tego samego dnia; |
| --- | --- |

—

decyzji organu powołującego z dnia 8 lipca 2020 r., doręczonej skarżącej pocztą elektroniczną tego samego dnia;

| — | wraz z obciążeniem Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

wraz z obciążeniem Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący: naruszenia przepisów prawnych regulujących zasady dotyczące języków instytucji europejskich, naruszenia zakazu dyskryminacji językowej, naruszenia zasady proporcjonalności, naruszenia art. 27 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, naruszenia zasady równego traktowania kandydatów oraz naruszenia art. 22 karty praw podstawowych. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący: naruszenia przepisów prawnych regulujących zasady dotyczące języków instytucji europejskich, naruszenia zakazu dyskryminacji językowej, naruszenia zasady proporcjonalności, naruszenia art. 27 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, naruszenia zasady równego traktowania kandydatów oraz naruszenia art. 22 karty praw podstawowych.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący: naruszenia zasady równego traktowania kandydatów i braku obiektywizmu w ocenach ze względu na brak stabilności komisji konkursowej, naruszenia art. 27 regulaminu pracowniczego, oczywistego braku logiki i niespójności oceny komisji konkursowej oraz popełnionego przez tę komisję oczywistego błędu w ocenie. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący: naruszenia zasady równego traktowania kandydatów i braku obiektywizmu w ocenach ze względu na brak stabilności komisji konkursowej, naruszenia art. 27 regulaminu pracowniczego, oczywistego braku logiki i niespójności oceny komisji konkursowej oraz popełnionego przez tę komisję oczywistego błędu w ocenie.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący: naruszenia ogłoszenia o konkursie i wynikającego z niego naruszenia art. 27 regulaminu pracowniczego w zakresie, w jakim komisja konkursowa nie zastosowała się do zasad ustalonych w ogłoszeniu w przedmiocie oceny ogólnych umiejętności i oceny umiejętności związanych z obszarem konkursu, wymaganych w każdej dziedzinie. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący: naruszenia ogłoszenia o konkursie i wynikającego z niego naruszenia art. 27 regulaminu pracowniczego w zakresie, w jakim komisja konkursowa nie zastosowała się do zasad ustalonych w ogłoszeniu w przedmiocie oceny ogólnych umiejętności i oceny umiejętności związanych z obszarem konkursu, wymaganych w każdej dziedzinie.

| 4. | Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia art. 5 załącznika III do regulaminu pracowniczego oraz oczywistego błędu w ocenie. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia art. 5 załącznika III do regulaminu pracowniczego oraz oczywistego błędu w ocenie.

| 5. | Zarzut piąty dotyczący: naruszenia przez komisję konkursową obowiązku uzasadnienia kopo ponownym rozpatrzeniu sprawy, naruszenia prawa do skutecznego środka odwoławczego, jak również naruszenia zasady dobrej administracji i prawa do obrony, w zakresie w jakim komisja konkursowa przyjęła standardową formę rozumowania, z której nie wynika, czy umiejętności skarżącej zostały ocenione i jakie kryteria zostały rzeczywiście przyjęte w tym względzie. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty dotyczący: naruszenia przez komisję konkursową obowiązku uzasadnienia kopo ponownym rozpatrzeniu sprawy, naruszenia prawa do skutecznego środka odwoławczego, jak również naruszenia zasady dobrej administracji i prawa do obrony, w zakresie w jakim komisja konkursowa przyjęła standardową formę rozumowania, z której nie wynika, czy umiejętności skarżącej zostały ocenione i jakie kryteria zostały rzeczywiście przyjęte w tym względzie.

---

| 7.12.2020 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 423/40 |
| --- | --- | --- | --- |

7.12.2020

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 423/40

---

Skarga wniesiona w dniu 23 października 2020 r. – Ryanair/Komisja

(Sprawa T-643/20)

(2020/C 423/58)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Ryanair DAC (Swords, Irlandia) (przedstawiciele: adwokaci F. Laprévote, V. Blanc, E. Vahida, S. Rating i I. Metaxas-Maranghidis)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej (UE) z dnia 13 lipca 2020 r. w sprawie pomocy państwa SA. 57116 – Niderlandy – COVID-19: państwowa gwarancja pożyczki i pożyczka państwowa dla KLM; oraz |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej (UE) z dnia 13 lipca 2020 r. w sprawie pomocy państwa SA. 57116 – Niderlandy – COVID-19: państwowa gwarancja pożyczki i pożyczka państwowa dla KLM; oraz

| — | obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

Skarżąca wniosła również o rozpoznanie skargi w trybie przyspieszonym, o którym mowa w art. 23a statutu Trybunału Sprawiedliwości.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja Europejska niesłusznie wyłączyła z zakresu decyzji pomoc na rzecz Air France. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja Europejska niesłusznie wyłączyła z zakresu decyzji pomoc na rzecz Air France.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja Europejska naruszyła szczególne postanowienia traktatu FUE oraz ogólne zasady prawa europejskiego dotyczące zakazu dyskryminacji, swobodnego świadczenia usług i swobody przedsiębiorczości, które stanowią podstawę liberalizacji transportu lotniczego w Unii Europejskiej od końca lat 80. ubiegłego wieku. Liberalizacja rynku transportu lotniczego w Unii pozwoliła na rozwój prawdziwie paneuropejskich tanich linii lotniczych. Zezwalając Niderlandom na zastrzeżenie pomocy dla KLM, Komisja Europejska zignorowała szkody, jakie kryzys związany z COVID-19 poczynił takim paneuropejskim liniom lotniczym, oraz rolę, jaką one odgrywają w sieci połączeń lotniczych Niderlandów. Artykuł 107 ust. 3 lit. b) TFUE przewiduje wyjątek od zakazu pomocy państwa, o którym mowa w art. 107 ust. 1 TFUE, ale nie przewiduje wyjątku od innych przepisów i zasad traktatu FUE. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja Europejska naruszyła szczególne postanowienia traktatu FUE oraz ogólne zasady prawa europejskiego dotyczące zakazu dyskryminacji, swobodnego świadczenia usług i swobody przedsiębiorczości, które stanowią podstawę liberalizacji transportu lotniczego w Unii Europejskiej od końca lat 80. ubiegłego wieku. Liberalizacja rynku transportu lotniczego w Unii pozwoliła na rozwój prawdziwie paneuropejskich tanich linii lotniczych. Zezwalając Niderlandom na zastrzeżenie pomocy dla KLM, Komisja Europejska zignorowała szkody, jakie kryzys związany z COVID-19 poczynił takim paneuropejskim liniom lotniczym, oraz rolę, jaką one odgrywają w sieci połączeń lotniczych Niderlandów. Artykuł 107 ust. 3 lit. b) TFUE przewiduje wyjątek od zakazu pomocy państwa, o którym mowa w art. 107 ust. 1 TFUE, ale nie przewiduje wyjątku od innych przepisów i zasad traktatu FUE.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja Europejska niewłaściwie zastosowała art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE i popełniła oczywisty błąd w ocenie, uznając, że pomoc ma na celu zaradzenie poważnym zakłóceniom w funkcjonowaniu niderlandzkiej gospodarki i naruszając ciążący na niej obowiązek wyważenia korzystnych skutków pomocy z jej niekorzystnym wpływem na warunki wymiany handlowej i utrzymanie niezakłóconej konkurencji (tj. „test bilansujący”) oraz zapewnienia proporcjonalności pomocy. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja Europejska niewłaściwie zastosowała art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE i popełniła oczywisty błąd w ocenie, uznając, że pomoc ma na celu zaradzenie poważnym zakłóceniom w funkcjonowaniu niderlandzkiej gospodarki i naruszając ciążący na niej obowiązek wyważenia korzystnych skutków pomocy z jej niekorzystnym wpływem na warunki wymiany handlowej i utrzymanie niezakłóconej konkurencji (tj. „test bilansujący”) oraz zapewnienia proporcjonalności pomocy.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja Europejska nie wszczęła, pomimo poważnych trudności, formalnego postępowania wyjaśniającego oraz naruszyła uprawnienia procesowe skarżącej. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja Europejska nie wszczęła, pomimo poważnych trudności, formalnego postępowania wyjaśniającego oraz naruszyła uprawnienia procesowe skarżącej.

| 5. | Zarzut piąty dotyczący tego, że decyzję wydano z naruszeniem ciążącego na Komisji Europejskiej obowiązku uzasadnienia. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty dotyczący tego, że decyzję wydano z naruszeniem ciążącego na Komisji Europejskiej obowiązku uzasadnienia.

---