----

----

II Akty przygotowawcze

Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny

414 sesja plenarna w dniu 9 i 10 lutego 2005 r.

----

Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie XXXIII Raportu na temat polityki konkurencji — 2003

SEC(2004) 658 końcowy

(2005/C 221/01)

Dnia 4 czerwca 2004 r. Komisja Europejska, działając na podstawie art. 80 ust. 2 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, postanowiła zasięgnąć opinii Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie XXXII Raportu na temat polityki konkurencji — 2003.

Sekcja ds. Jednolitego Rynku, Produkcji i Konsumpcji, odpowiedzialna za przygotowanie prac Komitetu na ten temat, wydała swoją opinię 11 stycznia 2005 r. Sprawozdawcą był Franco Chiriaco.

Na 414 sesji plenarnej w dniu 9 lutego 2005 r. Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny 75 głosami za, przy 1 wstrzymującym się, przyjął następującą opinię:

1.   Wstęp

2.   Zastosowanie zasad antytrustowych — art. 81 i 82 Traktatu

3.   Rozwój polityki konkurencji na szczeblu sektorowym

4.   Reforma systemu kontroli koncentracji

5.   Współpraca międzynarodowa

6.   Pomoc publiczna

7.   Ogólna ocena

7.2   Związek między polityką konkurencji a polityką wzrostu gospodarczego

7.3   Pomoc publiczna i usługi użyteczności publicznej

7.4   Wolne zawody

7.5   Pluralizm informacji i prawo konkurencji

Bruksela, 9 lutego 2005 r.

Przewodnicząca

Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego

Anne-Marie SIGMUND

----

(1)Dz.U. C 80 z 30.03.2004.

(2)Dz.U. C 117 z 30.04.2004.

(3)  Rozporządzenie Rady nr 139/2004 z dn. 20 stycznia 2004 r.

(4)Dz.U. C 157z 28.06.2005.

(5)Dz.U. C 302 z 07.12.2004.

(6)  COM(2004) 83 końcowy, z dn. 9 lutego 2004 r.

----

----

Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego oraz Rady w sprawie praw i obowiązków pasażerów kolei międzynarodowych

(COM(2004) 143 końcowy — 2004/0049 (COD))

(2005/C 221/02)

Dnia 28 kwietnia 2004 r. Rada postanowiła, zgodnie z art. 71 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, zasięgnąć opinii Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie wspomnianej powyżej

Sekcja ds. Transportu, Energii, Infrastruktury i Społeczeństwa Informacyjnego, odpowiedzialna za przygotowanie prac na ten temat, wydała swoją opinię w dniu 17 stycznia 2005 r. Sprawozdawcą był Eduardo Manuel Chagas.

Na 414 sesji plenarnej (posiedzenie z dn. 9 lutego 2005 r.) Komitet stosunkiem głosów 119 przy 4 głosach wstrzymujących się, przyjął następującą opinię:

1.   Wstęp

2.   Projekt Komisji

2.1   Odpowiedzialność i odszkodowanie

2.2   Dostępność informacji oraz sprzedaż biletów

2.3   Osoby o ograniczonej zdolności poruszania się

2.4   Standardy jakości usług oraz procedury reklamacyjne

3.   Ocena projektu

3.1   Uwagi ogólne

3.2   Zakres zastosowania

3.3   Odpowiedzialność i odszkodowanie

3.4   Pomoc udzielana osobom o ograniczonej zdolności poruszania się i innym pasażerom

3.5   Informacje dla pasażerów oraz na biletach

3.6   Wpływ rozporządzenia na pracowników

4.   Wnioski

Bruksela, 9 lutego 2005 r.

Przewodnicząca

Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego

Anne-Marie SIGMUND

----

(1)  Dyrektywa nr 2001/12/WE – Dz.U. L 75 z 15.03.2001, s. 1 – opinia EKES – Dz.U. C 209 z 22.07.1999, s. 22.

(2)  Dyrektywa nr 2001/13/WE – Dz.U. L 75 z 15.03.2001, s. 26 – opinia EKES – Dz.U. C 209 z 22.07.1999, s. 22.

(3)  Dyrektywa nr 2001/14/WE – Dz.U. L 75 z 15.03.2001, s. 29 – opinia EKES – Dz.U. C 209 z 22.07.1999, s. 22.

(4)  Dyrektywa nr 2004/51/WE – Dz.U. L 164 z 30.04.2004, s. 164 – opinia EKES – Dz.U. C 61 z 14.03.2003, s. 131.

(5)  Dyrektywa nr 2004/49/WE – Dz.U. L 164 z 30.04.2004, s. 44 – opinia EKES – Dz.U. C 61 z 14.03.2003, s. 131.

(6)  Dyrektywa nr 2004/881/WE – Dz.U. L 164 z 30.04.2004, s. 1 – opinia EKES – Dz.U. C 61 z 14.03.2003, s. 131.

(7)  Dyrektywa nr 2004/50/WE – Dz.U. L 164 z 30.04.2004, s. 114 – opinia EKES – Dz.U. C 61 z 14.03.2003, s. 131.

(8)Dz.U. C 61 z 14.03.2003, s. 131.

(9)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91.

----

----

Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego oraz Rady w sprawie odszkodowań w wypadku niezgodności z umownymi wymaganiami jakościowymi dotyczącymi usług transportu kolejowego towarów

COM(2004) 144 końcowy — 2004/0050 (COD)

(2005/C 221/03)

Dnia 28 kwietnia 2004 r. Rada postanowiła, zgodnie z art. 71 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, zasięgnąć opinii Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie wspomnianej powyżej

Sekcja ds. Transportu, Energii, Infrastruktury i Społeczeństwa Informacyjnego, odpowiedzialna za przygotowanie prac na ten temat, wydała swoją opinię w dniu 17 stycznia 2005 r. Sprawozdawcą był Eduardo Manuel Chagas.

Na 414 sesji plenarnej (posiedzenie z dnia 9 lutego 2005 r.) Komitet 130 głosami za, przy 2 głosach wstrzymujących się, przyjął następującą opinię:

1.   Wstęp

2.   Wniosek Komisji

3.   Uwagi do projektu Komisji

4.   Wnioski

Bruksela, 9 lutego 2005 r.

Przewodnicząca

Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego

Anne-Marie SIGMUND

----

(1)  Dyrektywa nr 2001/12/WE – Dz.U. L 75 z 15.03.2001, s. 1 – opinia EKES – Dz.U. C 209 z 22.07.1999, s. 22

(2)  Dyrektywa nr 2001/13/WE – Dz.U. L 75 z 15.03.2001, s. 26 – opinia EKES – Dz.U. C 209 z 22.07.1999, s. 22

(3)  Dyrektywa nr 2001/14/WE – Dz.U. L 75 z 15.03.2001, s. 29 – opinia EKES – Dz.U. C 209 z 22.07.1999, s. 22

(4)  Dyrektywa nr 2004/51/WE – Dz.U. L 164 z 30.04.2004, s. 164 – opinia EKES – Dz.U. C 61 z 14.03.2003, s. 131

(5)  Dyrektywa nr 2004/49/WE – Dz.U. L 164 z 30.04.2004, s. 44 – opinia EKES – Dz.U. C 61 z 14.03.2003, s. 131

(6)  Rozporządzenie (WE) nr 881/2004 – Dz.U. L 164 z 30.04.2004, s. 1 – opinia EKES – Dz.U. C 61 z 14.03.2003, s. 131

(7)  Dyrektywa nr 2004/50/WE – Dz.U. L 164 z 30.04.2004, s. 114 – opinia EKES – Dz.U. C 61 z 14.03.2003, s. 131

----

----

Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie komunikatu Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego oraz Komitetu Regionów — Biała księga nt. usług użyteczności publicznej

COM(2004) 374 końcowy

(2005/C 221/04)

Dnia 13 maja 2004 r. Komisja, działając na podstawie art. 262 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, postanowiła zasięgnąć opinii Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie wspomnianej powyżej

Sekcja ds. Transportu, Energii, Infrastruktury i Społeczeństwa Informacyjnego, której powierzono przygotowanie prac Komitetu w tej sprawie, sporządziła swą opinię 17 stycznia 2005 r. Sprawozdawcą był Raymond HENCKS, współsprawozdawcą — Bernardo HERNÁNDEZ BATALLER.

Na 414 sesji plenarnej w dniach 9-10 lutego 2005 r. (posiedzenie z dnia 9 lutego) Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny stosunkiem głosów 131 do 5, przy 2 głosach wstrzymujących się, przyjął następującą opinię:

1.   Wstęp

2.   Biała księga nt. usług użyteczności publicznej

2.4   Podejście obrane przez Komisję opiera się na dziewięciu zasadach:

2.5   Na powyższej podstawie Biała księga proponuje osiem nowych kierunków:

3.   Uwagi ogólne

4.   Uwagi szczegółowe

5.   Podsumowanie

Bruksela, 9 luty 2005 r.

Przewodnicząca

Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego

Anne-Marie SIGMUND

----

(1)  Opinie EKES-u w sprawie usług użyteczności publicznej (Dz.U. C 241 z 7.10.2002) oraz zielonej księgi nt. usług użyteczności publicznej (Dz.U. C 80 z 30.03.2004).

----

----

Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie wykorzystania energii geotermicznej — ciepło z wnętrza Ziemi

(2005/C 221/05)

Dnia 1 lipca 2004 r. Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny postanowił, działając na podstawie art. 29 ust. 2 regulaminu wewnętrznego, opracować opinię w sprawie: „wykorzystanie energii geotermicznej — ciepło z wnętrza Ziemi”.

Sekcja ds. Transportu, Energii, Infrastruktury i Społeczeństwa Informacyjnego, odpowiedzialna za przygotowanie prac na ten temat, wydała swoją opinię w dniu 17 stycznia 2005 r. Sprawozdawcą był Gerd Wolf.

Na 414 sesji plenarnej w dniach 9-10 lutego 2005 r. (posiedzenie z dn. 9 lutego 2005 r.), Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny stosunkiem głosów 132 za, przy 2 głosach wstrzymujących się, przyjął następującą opinię.

Niniejsza opinia stanowi uzupełnienie wcześniejszej opinii Komitetu, dotyczącej polityki energetycznej i prac naukowo-badawczych w tym zakresie. Odnosi się ona do problemów rozwoju i wykorzystania ciepła z wnętrza ziemi jako źródła energii, którego zapasy mogłyby spełniać kryterium długotrwałości użytkowania, w czasie którego nie dochodziłoby do emisji dwutlenku węgla wpływającego negatywnie na warunki klimatyczne, a także które mogłoby być brane pod uwagę, jako odnawialny nośnik energii. Opinia zawiera krótki opis i ocenę stopnia wykorzystania ciepła geotermicznego, potencjalnych możliwości jego wykorzystania oraz problemów związanych z jego wprowadzeniem na rynek. Sprawę tę przedstawiono w kontekście globalnych zagadnień energetycznych.

Spis treści:

1.   Problemy związane z energią

2.   Energia geotermiczna

3.   Stan obecny

4.   Perspektywy rozwojowe i zalecenia

5.   Podsumowanie

Bruksela, 9 lutego 2005 r.

Przewodnicząca

Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego

Anne-Marie SIGMUND

----

(1)  Energia nie jest w rzeczywistości zużywana, lecz tylko przetwarzana i jednocześnie wykorzystywana. Odbywa się to dzięki odpowiednim procesom przetwarzania, jak na przykład spalanie węgla, przetwarzanie energii wiatru na energię elektryczną lub rozszczepienie jądra atomowego (prawo zachowania energii; E = mc2). Używa się jednak takich pojęć jak „zaopatrzenie w energię”, „uzyskiwanie energii” oraz „zużywanie energii”.

(2)  Promocja odnawialnych źródeł energii: Sposoby działania i instrumenty finansowania, projekt dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wspierania współgenerowania ciepła i energii w oparciu o zapotrzebowanie na ciepło użytkowe na wewnętrznym rynku energetycznym, projekt dyrektywy Rady (Euratom) w sprawie określenia podstawowych obowiązków i ogólnych zasad w dziedzinie bezpieczeństwa instalacji jądrowych oraz projekt dyrektywy Rady (Euratom) w sprawie usuwania zużytego paliwa jądrowego i odpadów radioaktywnych, Znaczenie energii jądrowej dla produkcji energii elektrycznej (EKES 317/2004). Energia termojądrowa.

(3)  Które w przyszłości w coraz większym zakresie będą musiały być ograniczane nie tylko ze względu na wyczerpywanie się zasobów tych paliw, lecz również w związku z emisją CO2 (Protokół z Kioto).

(4)  Problemy te znalazły swój wyraz w poprzednich kryzysach naftowych (np. w 1973 r. i w 1979 r.), obecnym wzroście cen ropy, jak również obecnych kontrowersjach w zakresie udzielania certyfikatów dotyczących emisji substancji szkodliwych, które wynikły ze sprzeczności interesów ekonomicznych i ekologicznych.

(5)  Patrz 2.2.1.2, jak również 2.2.2.2

(6)  W przyszłości można byłoby używać np. CO2

(7)  Pod stosowanym w termodynamice pojęciem entalpii rozumie się sumę energii wewnętrznej i energii rozprężania (pracy rozprężania).

(8)  Patrz pkt. 2.2.1.1 zamknięte „sondy geotermiczne” oraz pkt. 2.2.1.2 „pompy geotermiczne”.

(9)  Patrz pkt 2.2.2.2

(10)  „Promowanie odnawialnych źródeł energii – środki działania i instrumenty finansowania”

----

----

Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wprowadzenia w życie fazy rozmieszczania i fazy operacyjnej europejskiego programu radiowej nawigacji satelitarnej

COM(2004) 477 końcowy — 2004/0156 (COD)

(2005/C 221/06)

Dnia 16 listopada 2004 r. Rada, działając na podstawie art. 156 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, postanowiła zasięgnąć opinii Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie wspomnianej powyżej

Sekcja ds. Transportu, Energii, Infrastruktury i Społeczeństwa Informacyjnego, której powierzono przygotowanie prac Komitetu w tej sprawie, uchwaliła swą opinię dnia 17 stycznia 2005 r.. Sprawozdawcą był Virgilio RANNOCCHIARI.

Na 414 sesji plenarnej w dn. 9 lutego 2005 r., Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny 134 głosami za, przy 3 głosach wstrzymujących się, przyjął następującą opinię:

1.   Wprowadzenie

2.   Sytuacja bieżąca i jej spodziewany rozwój

3.   Wniosek Komisji Europejskiej

4.   Uwagi ogólne

5.   Uwagi szczegółowe

6.   Wnioski

Bruksela, 9 lutego 2005 r.

Przewodnicząca

Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego

Anne-Marie SIGMUND

----

(1)Dz.U. C 311 z 17.11.2001, str. 19.

(2)  Wspólne Przedsiębiorstwo Galileo (ang. Galileo Joint Undertaking) ustanowiono na mocy art. 171 Traktatu WE, rozporządzeniem Rady (WE) nr 876/2002 z dn. 21 maja 2002 r. Zapewnia ono wdrożenie fazy rozwoju programu Galileo oraz zarządzanie fazą rozmieszczenia i fazą operacyjną. Siedziba Przedsiębiorstwa mieści się w Brukseli. Założycielami są Wspólnota Europejska reprezentowana przez Komisję oraz Europejska Agencja Kosmiczna (ESA).

(3)Dz.U. C 48 z 21.2.2002, str. 42.

(4)  Opinia EKES 956/2004 z dn. 30 czerwca 2004 r. w sprawie komunikatu Komisji dla Parlamentu Europejskiego i Rady: Sprawozdanie w sprawie postępu programu badawczego GALILEO na początku 2004 r. Dz.U. C 302 z 7.12.2004.

(5)  Rozporządzenie Komisji w sprawie ustanowienia struktur zarządzania europejskimi programami radionawigacyjnymi. Dz.U. L 246 z 20.7.2004.

(6)  Zob. Dz.U. L 246 z 20.7.2004.

(7)  US GPS: Amerykański System Globalnego Pozycjonowania, obsługiwany przez wojsko.

(8)  GLONASS: Globalny System Nawigacji Satelitarnej (GLOBAL NAVIGATION SATELLITE SYSTEM).

(9)  EGNOS: Europejski Geostacjonarny System Nawigacji (ang. European Geostationary Navigation Overlay Sernice): system opierający się na korekcji sygnału GPS przez sieć stacji naziemnych i stacji geostacjonarnych. Rozpoczął działanie w 1996 r. i był prekursorem Galileo. EGNOS zostanie zintegrowany z Galileo według warunków programu wspólnej koncesji.

(10)  Zob. koncesja na fazy rozmieszczenia i operacyjną programu Galileo 2003/S200-179789, opublikowana dn. 17 października 2003 r.

(11)  EURELY: konsorcjum założone przez ALCATEL, FINMECCANICA i VINCI.

(12)  INAVSAT : założone przez EADS Space, Inmarsat Ventures oraz Thales Group.

(13)  COM(2004) 636 końcowy, przyjęty dn. 6 października 2004 r.

(14)  IPR: prawa własności intelektualnej.

(15)  COSPAS (skrót z jęz. rosyjskiego - Kosmiczeskaja sistema pojska awarijnych sudow) satelitarny system poszukiwania statków. SARSAT (Search And Rescue Satellite Aided Tracking) międzynarodowy system satelitarny poszukiwawczo-ratowniczy, mający na celu niesienie pomocy humanitarnej. W latach 1982-2003 dzięki temu systemowi uratowano ponad 15.000 osób na całym świecie.

(16)  Zob. opinia EKES w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady w sprawie ustanowienia Wspólnego Przedsiębiorstwa Galileo, pkt 3.5 - Dz.U. C 48 z 21.02.2002.

(17)  Zob. COM(2004) nr 693 z dn. 25.10.2004, Komunikat Komisji, w którym zaleca się ustanowienie tej agencji w 2005 r. i proponuje powierzyć jej zadanie ochrony osób w zakresie przetwarzania danych osobowych.

----

----

Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ustanowienia infrastruktury informacji przestrzennej we Wspólnocie (INSPIRE)

COM(2004) 516 końcowy -2004/0175 (COD)

(2005/C 221/07)

Dnia 13 września 2004 r. Rada, działając na podstawie art. 175 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, postanowiła zasięgnąć opinii Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie wspomnianej powyżej

Sekcja ds. Rolnictwa, Rozwoju Wsi i Środowiska Naturalnego, której powierzono przygotowanie prac Komitetu w tej sprawie, uchwaliła swą opinię dnia 13 lutego 2005 r. Sprawozdawcą był Daniel RETUREAU.

Na 414 sesji plenarnej w dniach 9-10 lutego 2005 r. (posiedzenie z dnia 9 lutego 2005 r.) Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny stosunkiem głosów 140 za, przy 2 głosach wstrzymujących się przyjął następującą opinię:

1.   Streszczenie opinii Komitetu

2.   Wniosek Komisji

3.   Uwagi ogólne

4.   Uwagi szczegółowe

Bruksela, 9 lutego 2005 r.

Przewodnicząca

Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego

Anne-Marie SIGMUND

----

----

Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie komunikatu Komisji dla Rady, Parlamentu Europejskiego, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów: „Zarządzanie powodziowe — zapobieganie powodziom, ochrona przed powodziami i łagodzenie skutków powodzi”

COM(2004) 472 końcowy

(2005/C 221/08)

Dnia 12 lipca 2004 r. Komisja Europejska postanowiła, zgodnie z art. 262 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, zasięgnąć opinii Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie wspomnianej powyżej

Sekcja ds. Rolnictwa, Rozwoju Wsi i Ochrony Środowiska, której powierzono przygotowanie prac na ten temat, wydała swoją opinię w dniu 13 stycznia 2005 r. Sprawozdawcą była María Candelas SANCHEZ MIGUEL.

Na 414 sesji plenarnej w dniach 9-10 lutego 2005 r. (posiedzenie z dn. 9 lutego 2005 r.), Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny przyjął niniejszą opinię 132 głosami, bez głosów przeciwnych i przy 2 głosach wstrzymujących się:

1.   Wstęp

2.   Streszczenie projektu Komisji

3.   Uwagi ogólne

4.   Uwagi szczegółowe

5.   Wnioski

Bruksela, 9 lutego 2005 r.

Przewodnicząca

Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego

Anne-Marie SIGMUND

----

(1)Dz.U. L 327 z 22.12.2000, str. 72.

(2)  Opinia EKES w sprawie projektu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ochrony wód gruntowych przed zanieczyszczeniami (COM(2003) 550 końcowy) – Dz.U. C 112 z 30.04.2004, str. 40 – 43.

(3)  Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiająca listę priorytetów w obszarze polityki wodnej COM(2000) 47 końcowy. Komunikat Komisji dla Parlamentu Europejskiego i Komitetu Ekonomiczno-Społecznego: „Polityki cenowe dla zwiększenia trwałości zasobów wodnych” COM(2000) 477 końcowy. Komunikat Komisji do Rady i Parlamentu Europejskiego: „W stronę strategii ochrony i zabezpieczenia środowiska morskiego” COM(2002) 539 końcowy.

(4)  Źródło: COM (2004) 472 końcowy.

(5)  Interesujący przykład został zaprezentowany Sekcji Rolnictwa, Rozwoju Wsi i Środowiska Naturalnego EKES-u przez Sándora Tóth, reprezentującego Węgierski Departament Ochrony Środowiska i Zarządzania Zasobami Wodnymi, dotyczący programu długoterminowego zarządzania powodziowego i rozwoju regionalnego w dolinie Tiszy.

----

----

Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie wniosku dotyczącego Rozporządzenia Rady w sprawie sposobów finansowania wspólnej polityki rolnej

COM(2004) 489 końcowy — 2004/0164 (CNS)

(2005/C 221/09)

Dnia 29 października 2004 r. Rada, działając na podstawie art. 37 ust. 2 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, postanowiła zasięgnąć opinii Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie wspomnianej powyżej

Sekcja ds. Rolnictwa, Rozwoju Wsi i Środowiska Naturalnego, której powierzono przygotowanie prac na ten temat, przyjęła swoją opinię w dniu 13 stycznia 2005 r. Sprawozdawcą był Adalbert Kienle.

Na 414 sesji plenarnej w dniach 9 i 10 lutego 2005 r. (posiedzenie z 9 lutego 2005 r.) Komitet stosunkiem głosów 133 za, przy 6 głosach wstrzymujących się, przyjął następującą opinię:

1.   Wstęp

W dniu 1 stycznia 2005 r. rozpoczęło się wdrażanie radykalnej reformy polityki rolnej. Istotą tej reformy są „płatności niepowiązane” oraz silniejsze skoncentrowanie się na rozwoju obszarów wiejskich. Finansową podstawę Wspólnej Polityki Rolnej stanowi decyzja szefów państw z października 2002 r. ustalająca górną granicę wydatków na rolnictwo dla pierwszego filara, która do roku 2013 nie może przekroczyć rzeczywistego poziomu roku 2006 dla UE-25. Ta decyzja dotycząca dziedziny rolnictwa jest zaakceptowaną częścią Perspektywy Finansowej UE na lata 2007-2013, która obejmuje wszelkie fundusze UE. I tak wydatki na Wspólną Politykę Rolną włącznie z rozwojem obszarów wiejskich (dla UE-27) mają w roku 2007 wynieść 57,18 mld Euro i wzrosnąć do roku 2013 o 1,1 procent (w cenach roku 2004).

Przedmiotem niniejszej propozycji Komisji w sprawie finansowania Wspólnej Polityki Rolnej nie jest jednak, jak mogłoby to wynikać z tytułu, pochodzenie i wykorzystanie środków na rzecz Wspólnej Polityki Rolnej. Wniosek ten zajmuje się implementacją wsparcia dla rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich od strony techniczno-budżetowej.

2.   Treść wniosku Komisji

Przy pomocy niniejszej propozycji Komisja Europejska zamierza stworzyć budżetową podstawę Wspólnej Polityki Rolnej włączając w to politykę rozwoju obszarów wiejskich UE na lata 2007-2013. Finansowanie Wspólnej Polityki Rolnej ma być uregulowane w jednym akcie prawnym. Wniosek ten należy postrzegać w powiązaniu z wnioskiem dotyczącym rozporządzenia w sprawie wspierania rozwoju obszarów wiejskich. Celem Komisji jest przy tym uproszczenie oraz zwiększenie efektywności. Ma to zostać osiągnięte dzięki bardziej ścisłemu systemowi monitorowania, oceny i raportowania.

2.1   Ukształtowanie funduszy finansujących

2.1.1   Dotychczas: Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji dla Rolnictwa (EFOGR)

Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji dla Rolnictwa (EFOGR) służący dotychczas finansowaniu Wspólnej Polityki Rolnej jest podzielony na dwie sekcje: Sekcję Gwarancji i Sekcję Orientacji. W ramach Sekcji Gwarancji prowadzone są takie działania jak: wspólna organizacja rynków rolnych (dopłaty bezpośrednie, subsydia eksportowe, skupy interwencyjne), określone wydatki w dziedzinie weterynarii i ochrony roślin oraz działania informacyjne i ocena Wspólnej Polityki Rolnej. Poza tym Sekcja Gwarancji finansuje na całym obszarze określone działania na rzecz obszarów wiejskich (programy agrośrodowiskowe, rekompensaty dla obszarów znajdujących się w niekorzystnym położeniu, zalesianie, przechodzenie na wcześniejsze emerytury) oraz przedsięwzięcia inwestycyjne na obszarach nie należących do celu 1.

Z Sekcji Orientacji finansuje się pozostałe wydatki inwestycyjne na rzecz rozwoju wsi, których nie przejmuje EFOGR — Sekcja Gwarancji, czyli działania na obszarach celu 1 oraz inicjatywę Leader +.

2.1.2   Zasady funkcjonowania przyszłych funduszy na rzecz Wspólnej Polityki Rolnej

Nowe fundusze mają być w swojej strukturze podobne do EFOGR. Zarządzanie funduszami odbywa się poprzez komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich UE i Komisji (artykuł 41, Komitet Funduszy). Wszelkie działania finansowane z nowych funduszy mają zostać poddane procedurze rozliczania rachunków. Dotychczas było tak tylko w przypadku działań w ramach Sekcji Gwarancji. Kontrola działań finansowanych z Sekcji Orientacji odbywała się dotąd na zasadzie wieloletnich programów wsparcia (według rozporządzenia w sprawie funduszy strukturalnych 1260/1999).

2.1.3   Nowy Europejski Fundusz Gwarancji dla Rolnictwa (EFGR)

Fundusz EFGR jest podobny do istniejącej Sekcji Gwarancji wspólnego funduszu rolnego (EFOGR) i ma wspierać jak dotychczas m.in. działania w zakresie interwencji, subsydiów eksportowych i dopłat bezpośrednich, jak również działania informacyjno-promocyjne. Dotychczasowe działania wspierające rozwój obszarów wiejskich nie będą już przechodziły przez EFGR. Właściwym funduszem do tego celu będzie EFRROW.

2.1.4   Nowy Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW)

Z nowego funduszu EFFROW mają być w przyszłości finansowane wszelkie działania przyczyniające się do rozwoju obszarów wiejskich, przez co uproszczone zostanie finansowanie drugiego filara. Fundusz ma skomasować w sobie środki z EFOGR Sekcja Orientacji oraz środki na rozwój obszarów wiejskich z EFOGR Sekcja Gwarancji. Wraz ze środkami z modulacji z pierwszego filara, wynikającymi z obniżek według rozporządzenia (WE) 1782/2003 art. 10, środki budżetowe na rozwój obszarów wiejskich mają według propozycji Komisji Europejskiej wynieść w roku 2013 łącznie 14,2 mld Euro (dla UE-27, w cenach z roku 2004).

2.2   Realizacja płatności i kontrola

2.2.1   Agencje płatnicze

Wniosek Komisji przewiduje, że za realizację odpowiedzialne będą w dalszym ciągu agencje płatnicze ustanawiane przez państwa członkowskie. Agencjami płatniczymi są akredytowane jednostki bądź organizacje państw członkowskich, które mają za zadanie sprawdzanie dopuszczalności wniosków, zbieranie informacji o dokonanych płatnościach i przedkładanie niezbędnych dokumentów do Komisji.

2.2.2   Sposób dokonywania płatności i zobowiązanie budżetowe

Płatności z EFGR mają się odbywać miesięcznie, płatności z EFRROW — kwartalnie. Według projektu rozporządzenia zobowiązanie budżetowe w EFRROW będzie następowało odrębnie na każdy program i na kilka lat, w podziale na roczne transze. Obowiązuje przy tym zasada „n+2” wraz z automatycznym zwolnieniem zobowiązania budżetowego po tym okresie. Zasada „n+2” oznacza, że środki oddane do dyspozycji w ramach danego programu będą musiały być wydatkowane przed końcem drugiego roku następującego po postawieniu środków do dyspozycji („n” = rok oddania do dyspozycji).

2.2.3   Przekazywanie informacji do Komisji

Państwa członkowskie będą musiały przekazywać do Komisji deklaracje o wydatkach, zaś po zakończeniu roku budżetowego — sprawozdania roczne oraz poświadczenie dotyczące kompletności, dokładności i merytorycznej prawidłowości przekazanych sprawozdań. Nowością ma być oprócz tego zapewnienie podpisane przez kierującego agencją płatniczą. Jeśli chodzi o wydatki z funduszu EFRROW, agencja płatnicza musi poza tym — według wniosku Komisji — sporządzać odrębne sprawozdania roczne dla poszczególnych programów.

2.2.4   Rozliczenie rachunków i nadzór Komisji oraz sprawozdanie finansowe

Według projektu rozporządzenia Komisja dokonuje rozliczenia rachunków agencji płatniczych przed 30 kwietnia. Decyzja w sprawie rozliczenia rachunków dotyczy kompletności, dokładności i merytorycznej prawidłowości przekazanych sprawozdań. Analogicznie do dotychczasowych procedur Komisja ma badać, czy i jakie kwoty należy wykluczyć z finansowania wspólnotowego (nadzór Komisji). Nowością jest przedłużenie terminu dla finansowego sprostowania z 24 na 36 miesięcy. Komisja ma corocznie do 1 września (dotychczas 1 lipca) przedkładać Parlamentowi Europejskiemu i Radzie raport finansowy na temat zarządzania funduszami.

3.   Uwagi ogólne

3.1   Wsparcie musi być dla społeczeństwa zrozumiałe i przejrzyste

EKES jest świadom tego, że środki finansowe przeznaczane na Wspólną Politykę Rolną stanowią znaczną — mimo że w przebiegu czasu relatywnie zmniejszającą się — część ogólnego budżetu UE. Zdaniem EKES jest więc tym bardziej ważne, by wspieranie rolnictwa i obszarów wiejskich było dla społeczeństwa przejrzyste i zrozumiałe. Według EKES muszą być w tym celu spełnione dwa warunki:

3.2   Innowacyjne podejście w kierunku uproszczenia realizacji

EKES postrzega w przedmiotowym projekcie rozporządzenia wiele różnych innowacyjnych elementów mających na celu ulepszenie realizacji od strony budżetowej oraz jej uproszczenie. Sposób realizacji poprzez utworzenie dwóch funduszy z jasnym podziałem merytorycznym jest zdaniem EKES słuszny i sensowny. Rozporządzenie stanowi wyraźny postęp w procesie uproszczenia. Jest to jednolita podstawa prawna, która reguluje finansowanie Wspólnej Polityki Rolnej. W miejsce dotychczasowych dwóch systemów kontroli wprowadza się jeden system. Ujednolica się różne systemy zarządzania finansowego dla działań na rzecz rozwoju obszarów wiejskich. Pozostaje jednak drugi system zarządzania finansowego dla działań w ramach EFGR. Oprócz tego projekt rozporządzenia w sprawie wspierania rozwoju obszarów wiejskich redukuje ogólną liczbę 5 systemów programowania do jednego wspólnego systemu programowania i zmniejsza liczbę programów. EKES docenia te uproszczenia, które będą odczuwalne przede wszystkim przez administrację w Brukseli.

3.3   Uproszczenie musi być odczuwalne dla beneficjentów

Zdaniem EKES uproszczenie powinno być jednak przede wszystkim odczuwalne na wszystkich szczeblach. Korzyść muszą z tego mieć zarówno UE jak i Państwa Członkowskie UE oraz beneficjenci. Szczególnie ważne dla EKES jest to, by uproszczenie procesów biurokratycznych dotarło w odczuwalny sposób na koniec łańcucha administracyjnego — do rolników. Obecna sytuacja rolników europejskich charakteryzuje się dużym stopniem biurokracji, której często towarzyszy opóźnianie wypłaty środków wsparcia. W ekstremalny sposób było to widoczne w przypadku programu SAPARD (pomoc przedakcesyjna dla rolnictwa i obszarów wiejskich w krajach przystępujących do UE), co było też niedawno przedmiotem krytyki ze strony Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Ryzyko, że tych kwot pomocy, które zostały wypłacone rolnikom niesłusznie, nie uda się windykować, jest bardzo nikłe. Dlatego też EKES uważa, że pilne jest osiągnięcie szybkiego i nieskomplikowanego wsparcia beneficjentów końcowych.

3.4   Nakład administracyjny można zmniejszyć

Pożądany cel polegający na uproszczeniu jest osiągnięty z punktu widzenia Komisji, natomiast nie jest w dostatecznym stopniu uzyskiwany, jeśli chodzi o jego skutek dla państw członkowskich. Niektóre części rozporządzenia przeciwdziałają nawet celowi uproszczenia i prowadzą do zwiększenia nakładu administracyjnego. EKES ubolewa nad tym, że agencje płatnicze będą musiały nadal prowadzić dwa systemy zarządzania finansowego ze względu na różne sposoby płatności i różne procedury zobowiązania budżetowego. Dlatego też koniecznie należałoby zwrócić uwagę na to, by oba te systemy były „równoległe”, co pozwoliłoby na ewentualne ograniczenie nakładu pracy. Z tego względu niezbędne są dalsze dostosowania, w szczególności w przypadku rozporządzenia w sprawie wspierania obszarów wiejskich. Przedkładanie dodatkowych dokumentów stanowi dodatkowy nakład pracy dla państw członkowskich.

3.5   Więcej wymagań w stosunku do państw członkowskich

Wraz z przedmiotowym wnioskiem Komisji na państwa członkowskie spada zwiększona odpowiedzialność finansowa ze względu na przedłużenie okresu obciążania i zaostrzone przepisy w zakresie przekroczenia terminów oraz windykacji środków przez Komisję. Zasadniczo EKES przyjmuje z zadowoleniem fakt, że dzięki uregulowaniu w zakresie windykacji środków odpowiedzialność za wypłacone środki wsparcia nie spoczywa tylko i wyłącznie na UE, lecz również na państwach członkowskich. W celu efektywnego i przejrzystego wykorzystania środków musi istnieć możliwość windykacji nienależnie wypłaconych środków również po upływie dłuższego czasu. Wiedząc, że wiele państw członkowskich krytykuje tę zwiększoną odpowiedzialność, EKES będzie bardzo dokładnie zwracał uwagę na to, by te państwa członkowskie nie straciły zainteresowania tymi programami, co mogłoby się niekorzystnie odbić na potencjalnych beneficjentach końcowych. Również zaostrzenie terminu wypłat (przekroczenia terminu) ma prowadzić do zwiększenia dyscypliny państw członkowskich. EKES pozytywnie odnosi się do samego ograniczenia, uważa jednak, że tego rodzaju ostre ograniczenie czasowe jest przesadzone i wzywa Komisję do ponownego zweryfikowania przewidzianych terminów.

3.6   Wsparcie pośrednie powinno pozostać wyjątkiem

EKES zwraca uwagę na to, że rozbudowanie pomocy technicznej odciąga środki od właściwego celu, jakim jest wspieranie rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich. Nie powinno się dopuścić do tego, by takie „wspieranie pośrednie”, czyli pomoc dla instytucji i struktur odpowiedzialnych za realizowanie właściwego wsparcia, wzięło górę. Wręcz przeciwnie — powinno się ono ograniczać do sytuacji naprawdę koniecznych. EKES krytykuje przy tym w szczególności wspieranie tworzenia bądź rozbudowy struktur administracyjnych i kontrolnych państwa członkowskiego przez Wspólnotę. Należy to niewątpliwie do obowiązków państw członkowskich. EKES proponuje przeprowadzanie takiego rozszerzania pomocy technicznej tylko w przypadkach wyjątkowych i w ograniczeniu czasowym. EKES domaga się w tym przypadku raportu ze strony Komisji, by móc tego rodzaju wspieranie monitorować.

4.   Uwagi szczegółowe

4.1   Nazwa Funduszu na rzecz Rolnictwa i Rozwoju Wsi

Nowy Europejski Fundusz Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) nosi w rozporządzeniu w sprawie wspierania obszarów wiejskich nazwę Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. EKES wnosi o to, by unikać tej odmiennej nazwy i przyjąć w tekstach rozporządzeń jednolite nazewnictwo funduszu.

4.2   Nakłady administracyjne

4.2.1   Rozszerzenie procedur certyfikacji (artykuł 7)

Dodatkowe nakłady administracyjne wynikają z rozszerzenia procedury certyfikacji na systemy nadzoru (artykuł 7). Dotychczas jednostka certyfikująca sprawdzała kompletność, dokładność i merytoryczną prawidłowość sprawozdań rocznych przekazywanych Komisji. Teraz jednostka certyfikująca ma być odpowiedzialna „za zatwierdzanie systemów zarządzania, nadzoru i kontroli wprowadzanych przez zatwierdzone agencje płatnicze, jak również za kontrolę rocznych sprawozdań tych ostatnich”. EKES domaga się wyjaśnienia konieczności takiej certyfikacji. Celem powinno być przecież to, by praca jednostek certyfikujących koncentrowała się jednolicie na poświadczaniu dokonanych wydatków przez agencje płatnicze.

4.2.2   Sporządzanie sprawozdań rocznych (artykuł 8)

Dla płatności z nowego Funduszu Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) należy sporządzać sprawozdania roczne, lecz system finansowania (zobowiązanie budżetowe, finansowanie wstępne, płatności pośrednie oraz płatności salda) jest ukierunkowany na łączny okres programowania. EKES obawia się, że agencje płatnicze będą musiały podawać informacje o swoich wydatkach zarówno w sprawozdaniach rocznych jak i w sprawozdaniu łącznym programu, co spowoduje zwiększony nakład pracy. Sprawozdania roczne muszą być akceptowane w każdym przypadku.

Oprócz tego agencje płatnicze muszą przekazywać odrębne sprawozdania roczne z wydatków poczynionych ze środków EFRROW w ramach każdego z programów. Również jednostki certyfikujące, które dotychczas dostarczały raporty w ramach sprawozdań rocznych, będą musiały sporządzać te raporty dla odrębnych sprawozdań rocznych. EKES ubolewa nad tym, że Komisja nie zdołała osiągnąć dalej idącego uproszczenia, ale uważa, że nakład ten jest możliwy do zaakceptowania.

4.2.3   Dokumenty dodatkowe (artykuł 8)

Do sprawozdania rocznego należy dołączyć zapewnienie podpisane przez kierującego agencją płatniczą. EKES nie widzi ku temu żadnego powodu. System kontroli istnieje już dzięki organizacji agencji płatniczych i jednostek certyfikujących. Zdaniem EKES wystarczające byłoby, gdyby kierownik agencji płatniczej potwierdzał prawidłowość danych.

4.3   Finansowanie

4.3.1   Rozszerzenie finansowania pomocy technicznej (artykuł 5)

Finansowanie pomocy technicznej ma zostać rozszerzone na analizę, zarządzanie, monitorowanie oraz wprowadzanie w życie Wspólnej Polityki Rolnej jak również na wdrażanie systemów kontroli oraz pomocy technicznej i administracyjnej. Jako nowość dochodzi do tego finansowanie agencji wykonawczych ustanawianych zgodnie z rozporządzeniem (WE) Nr 58/2003 oraz finansowanie działań dotyczących rozpowszechniania, uwrażliwiania, promowania współpracy oraz wymiany doświadczeń na poziomie Wspólnoty przeprowadzanych w ramach rozwoju obszarów wiejskich (w tym tworzenie sieci między podmiotami). Ma się to odbywać w ramach centralnego zarządzania środkami. EKES niezwykle krytycznie odnosi się do wspierania administracji państw członkowskich przez Wspólnotę.

Całkiem słuszne jest natomiast, że wspieranie tworzenia sieci jest ulokowane w Komisji.

4.3.2   Windykacja kwot (artykuł 32, artykuł 33, artykuł 35)

Zaostrzone zostają zasady uczestniczenia państw członkowskich w finansowych następstwach nieodzyskania kwot podlegających windykacji. Według przedmiotowego wniosku Komisja może obciążyć kwotami podlegającymi windykacji państwo członkowskie, jeżeli nie wszczęło ono wszelkich możliwych administracyjnych oraz sądowych procedur windykacyjnych (w przypadku płatności z EFGR: w ciągu roku od pierwszej decyzji administracyjnej bądź sądowej). Do tej pory nie było to możliwe. W przypadku nieskutecznej windykacji w ciągu 4 lat (jeżeli windykacja jest przedmiotem krajowego postępowania sądowego: 6 lat) państwo członkowskie ponosi z tego tytułu 50 % konsekwencji finansowych. Dotychczas skutki finansowe spadają wyłącznie na Wspólnotę. Generalnie EKES przyjmuje z zadowoleniem fakt, że odpowiedzialność za płatności nie będzie spadać wyłącznie na Komisję, lecz również na państwa członkowskie. Dzięki temu można będzie zobligować państwa członkowskie do bardziej starannego organizowania swoich struktur wspierających i ich kontroli. Nie można jednak dopuścić do tego, by zwiększenie finansowej współodpowiedzialności doprowadziło do utraty przez państwa członkowskie zainteresowania programami. W związku z tym, że czas trwania procesów może przekroczyć 4 czy też 6 lat, EKES proponuje, by raz jeszcze zweryfikować te terminy oraz stawki procentowe udziału państw członkowskich.

4.3.3   Ograniczenie wysokości finansowania wstępnego do 7 % (artykuł 25)

Zgodnie z artykułem 25 płatność finansowa wstępna, którą Komisja przekazuje po przyjęciu programu rozwoju obszarów wiejskich do agencji płatniczej wyznaczonej przez państwo członkowskie, jest ograniczona do 7 % wkładu EFFROW w danym programie. EKES uważa to ograniczenie za akceptowalne, gdyż tego typu ograniczenia już istnieją, a nie należy się obawiać jakichś niekorzystnych zjawisk dla płynności finansowej agencji płatniczych.

4.4   Przekroczenie terminów płatności (artykuł 16)

Według artykułu 16 ostateczne ograniczenie czasowe spóźnionych płatności przez państwa członkowskie jest ustalone na 15 października danego roku budżetowego. W niektórych przypadkach płatności spóźnionych nie da się uniknąć (np. wyroki sądowe). Administracje będą potrzebowały większego marginesu czasowego w szczególności ze względu na przejście na nowy system „płatności niepowiązanych”. EKES uważa więc 15 października za termin niekorzystny.

4.5   Termin na odrzucenie finansowania (artykuł 31)

Zgodnie z artykułem 31 (rozliczenie zgodności) Komisja może odrzucić finansowanie przy zaistnieniu odpowiednich przesłanek (brak zgodności z przepisami wspólnotowymi, starania o porozumienie z państwem członkowskim). Nie dotyczy to wydatków, które zostały dokonane wcześniej niż 36 miesięcy przed pisemnym zawiadomieniem zainteresowanego państwa członkowskiego przez Komisję o wynikach kontroli. Ten „okres przedawnienia” wynosi obecnie 24 miesiące. Nowelizacja rozszerza możliwości Komisji w zakresie wstrzymywania płatności w przypadku zaistnienia niezgodności z prawem wspólnotowym. EKES jest jednak zdania, że sensowne jest utrzymanie pewnej presji czasowej, jeśli chodzi o sprawdzenie takiej zgodności, tak jak to jest obecnie. Wczesna interwencja UE służy poza tym również prewencji i dyscyplinuje państwa członkowskie.

4.6   Ograniczenie płatności przez Komisję (artykuł 17)

W artykule 17 Komisja stworzyła opcję ograniczenia bądź zawieszenia płatności miesięcznych dla państw członkowskich. Oprócz możliwości żądania zwrotu płatności bądź wstrzymania płatności przez Komisję w ramach rozliczenia wprowadza się też możliwość bezpośredniego ograniczenia dotacji w przypadku oczywistego nadużycia środków wspólnotowych. Podejście takie jest już też stosowane w praktyce. EKES jest zdania, że należy więc poprzeć odpowiednie uregulowanie prawne.

Bruksela, 9 lutego 2005 r.

Przewodnicząca

Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego

Anne-Marie SIGMUND

----

----

Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 2759/75, rozporządzenie (EWG) nr 2771/75, rozporządzenie (EWG) nr 2777/75, rozporządzenie (WE) nr 1254/1999, rozporządzenie (WE) nr 1255/1999 i rozporządzenie (WE) nr 2529/2001 w sprawie wyjątkowych działań wspierających rynek

COM(2004) 712 końcowy — 2004/0254 (CNS)

(2005/C 221/10)

Dnia 3 grudnia 2004 r. Rada postanowiła, zgodnie z art. 37 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, zasięgnąć opinii Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie wspomnianej powyżej

Sekcja ds. Rolnictwa, Rozwoju Wsi i Środowiska Naturalnego, której powierzono przygotowanie prac na ten temat, przyjęła swoją opinię w dniu 13 stycznia 2005 r. Sprawozdawcą był Leif E. Nielsen.

Na 414 sesji plenarnej w dniach 9-10 lutego 2005 r. (posiedzenie z dn. 9 lutego 2005 r.) Komitet stosunkiem głosów 135, przy 6 głosach wstrzymujących się, przyjął następującą opinię:

1.   Uwagi wstępne

2.   Uwagi ogólne

3.   Wnioski

Bruksela, 9 lutego 2005 r.

Przewodnicząca

Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego

Anne-Marie SIGMUND

----

(1)  Orzeczenie z dn. 30 września 2003 r. w sprawie C-239/01, Zbiór orzecznictwa 2003 s. I-10333

----

----

Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie: „Pekin, dziesięć lat później: Przegląd postępów w zakresie zapewnienia równości płci w Europie i krajach rozwijających się”

(2005/C 221/11)

Dnia 16 grudnia 2004 r. Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny postanowił, zgodnie z art. 29 ust.2 regulaminu wewnętrznego, sporządzić opinię z inicjatywy własnej w sprawie: „Pekin, dziesięć lat później: Przegląd postępów w zakresie zapewnienia równości płci w Europie i krajach rozwijających się”

Sekcja ds. Stosunków Zewnętrznych, której powierzono przygotowanie prac Komitetu w tej sprawie, przyjęła swoją opinię dnia 12 stycznia 2005 r. Sprawozdawczynią była Susanna FLORIO.

Na 414 sesji plenarnej w dniach 9-10 lutego 2005 r. (posiedzenie z dn. 9 lutego 2005 r.), Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny stosunkiem głosów 135 do 1, przy 6 głosach wstrzymujących się, przyjął następującą opinię:

1.   Wprowadzenie

2.   Uwagi ogólne

3.   Rola Komitetu Ekonomiczno-Społecznego

4.   Unia Europejska

5.   Unia Europejska i państwa trzecie — międzynarodowa współpraca i handel na rzecz promowania kobiet.

6.   Wnioski i propozycje

Efektywna współpraca, do której doprowadziły instytucje europejskie, przyniosła znaczące rezultaty w dziedzinie kształtowania aktywnych polityk pomocy kobietom oraz specjalnych programów i projektów promujących udział kobiet na rynku pracy, obronę ich praw oraz poprawę warunków życia. EKES zwraca jednakże uwagę, że w wielu dziedzinach wymagane jest podjęcie dalszych działań:

Komitet zamierza głębiej przeanalizować sytuację w dziedzinie praw kobiet w nowych Państwach Członkowskich UE.

Ze względu na charakter Komitetu, jego rolę w stosunku do społeczeństwa obywatelskiego, cele oraz doświadczenie zdobyte dzięki stałemu monitorowaniu kwestii dotyczących równości płci, wskazany wydaje się jego udział w delegacji Komisji Europejskiej na 49 sesję Komisji Narodów Zjednoczonych ds. Statusu Kobiet.

Bruksela, 9 lutego 2005 r.

Przewodnicząca

Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego

Anne-Marie SIGMUND

----

(1)  Konferencja w sprawie środowiska naturalnego i rozwoju (Rio de Janeiro, 1992 r.), Światowa konferencja na temat praw człowieka (Wiedeń, 1993 r.), Specjalna sesja Zgromadzenia Ogólnego na temat HIV/AIDS (Nowy Jork, 2001 r.), Międzynarodowa konferencja na temat populacji i rozwoju (Kair, 1994 r.), Światowy szczyt na rzecz rozwoju społecznego (Kopenhaga, 1995 r.), Światowa konferencja przeciwko rasizmowi, dyskryminacji rasowej, ksenofobii i związanej z nimi nietolerancji (Durban, 2001 r.), Światowa konferencja na temat finansowania rozwoju (Monterrey, 2002 r.), Drugie zgromadzenie światowe na temat starzenia się społeczeństw (Madryt, 2002 r.) oraz Światowy szczyt w sprawie zrównoważonego rozwoju (Johannesburg, 2002 r.), Światowy szczyt w sprawie społeczeństwa informacyjnego (Genewa, 2003 r. oraz Tunis, 2005 r.).

(2)  Dyrektywa o równym traktowaniu mężczyzn i kobiet w zakresie równego wynagrodzenia (75/117/EWG), dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansów zawodowych oraz warunków pracy (dyrektywa Rady 2002/73 zmieniająca dyrektywę 76/2007/EWG); dyrektywy w sprawie równego traktowania w dziedzinie zabezpieczenia społecznego (79/7/EWG), równego traktowania w systemach zabezpieczenia społecznego pracowników (86/378/EWG) oraz równego traktowania mężczyzn i kobiet pracujących na własny rachunek (86/613/EWG); jak również dyrektywy w sprawie zdrowia i bezpieczeństwa w miejscu pracy kobiet ciężarnych oraz karmiących (92/85/EWG), organizacji czasu pracy (93/104/EWG), urlopu wychowawczego (96/34/WE), ciężaru dowodu w sprawach o dyskryminację ze względu na płeć (97/80/WE) oraz pracy w niepełnym wymiarze (97/81/WE).

(3)Dz.U. C 241 z 28.9.2004

(4)  Dane z Komisji Europejskiej, DG ds. Zatrudnienia i Spraw Socjalnych, dane z 29/09/2004

(5)  COM(2001) 295 końcowy

(6)  Decyzja Rady z 22 lipca 2003 r. w sprawie wytycznych odnośnie polityk zatrudnienia w Państwach Członkowskich (Dz. U. L 197/13)

----

----

Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie Zielonej księgi — Zamówienia publiczne w dziedzinie obrony

COM(2004) 608 końcowy

(2005/C 221/12)

Dnia 23 września 2004 roku Komisja postanowiła, zgodnie z art. 262 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, zasięgnąć opinii Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie Zielonej księgi — Zamówienia publiczne w dziedzinie obrony

Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny zlecił przygotowanie prac na ten temat Sekcji ds. Jednolitego Rynku, Produkcji i Konsumpcji.

Z uwagi na pilny charakter tych prac, EKES wyznaczył Clive Wilkinson jako głównego sprawozdawcę na 414 sesji plenarnej (posiedzenie z dn. 9 lutego 2005 r.). Na tej samej sesji EKES stosunkiem głosów 96 przy 9 głosach wstrzymujących się przyjął następującą opinię:

1.   Wstęp

2.   Uwagi ogólne

3.   Uwagi szczegółowe

3.2   Art. 296

3.3   Publikacja zaproszenia do składania ofert

3.4   Podwójne zastosowanie

3.5   Europejska Agencja Obrony (EDA)

4.   Wnioski

Bruksela, 9 lutego 2005 r.

Przewodnicząca

Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego

Anne-Marie SIGMUND

----

(1)Dz.U. WE nr C 10/1 z 14.01.2004 r.

(2)  EDA pełni cztery funkcje: rozwijanie zdolności obronnych, współpraca w dziedzinie uzbrojenia, europejska baza techniczna i przemysłowa w zakresie obrony oraz rynek wyposażenia obronnego oraz badania i technologia.

(3)  Zgodnie z uwagami zawartymi w naszej opinii COM(2003) 113 final, łączne wydatki UE w tym zakresie wynoszą około 40 % wydatków USA, ale przynoszą jedynie około 10 % zdolności operacyjnych.

(4)  Komitet zwraca uwagę na niedawne (wrzesień 2004 r.) oświadczenie szefa EDA, że siły UE nie są dobrze przystosowane do obecnej sytuacji na świecie, współczesnych konfliktów i zagrożeń; mówił on o potrzebie zakupu sprzętu odpowiadającego wymogom najnowszych technologii.

(5)  Takie jak OCCAR (Organizacja Współpracy w dziedzinie Wspólnego Uzbrojenia), Grupa Zbrojeń Europy Zachodniej (WEAG) oraz kraje, które podpisały List Intencyjny

(6)  OCCAR jest organizacją Współpracy w dziedzinie Wspólnego Uzbrojenia, do której należy obecnie 5 Państw Członkowskich.

(7)  Ze względu na specyfikę rynków obrony oraz ze względu na potrzebę planowania wydatków obronnych w ramach budżetu państwowego, PC będą w dalszym ciągu odgrywać kluczową rolę w rozwoju przemysłu obronnego.

(8)  Decyzja w sprawie „Bremen” (1999/763/63 (Dz.U. L 301/8 z dn. 24 listopada 1999 r.) ) oraz „decyzja w sprawie Damen” z 13 września 2001 r. są przykładami obecnego braku jasności.

(9)  Należy zauważyć, że nawet tak pozornie nieskomplikowane wyposażenie jak odzież może być produktem wymagającym użycia zaawansowanych technologii.

(10)  Zob. ust.5 opinii do której odnosi się przypis nr 1.

----

----

Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego oraz Rady zmieniającej dyrektywę Rady nr 91/440/EWG w sprawie rozwoju kolei wspólnotowych

COM(2004) 139 końcowy — 2004/0047 (COD)

(2005/C 221/13)

W dniu 28 kwietnia 2004 r. na mocy art. 71 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Rada postanowiła zasięgnąć opinii Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie wspomnianej powyżej

Sekcja ds. Transportu, Energii, Infrastruktury i Społeczeństwa Informacyjnego, której powierzono przygotowanie prac Komitetu w tej sprawie, przyjęła swą opinię dnia 17 stycznia 2005 r. Sprawozdawcą był Eduardo Manuel Chagas.

Na 414 sesji plenarnej (posiedzenie z dnia 9 lutego 2005 r.) Komitet Ekonomiczno-Społeczny stosunkiem głosów 122 do 53, przy 12 głosach wstrzymujących się, przyjął następującą opinię:

1.   Wprowadzenie

2.   Projekt Komisji Europejskiej

3.   Ocena Projektu

3.1   Wstępne warunki ożywienia przemysłu kolejowego

3.2   Analiza ex-post deregulacji usług transportu kolejowego towarów

3.3   Analiza ex-post deregulacji usług międzynarodowego transportu pasażerskiego

3.4   Wpływ deregulacji na usługi regionalne i państwowe

3.5   Wpływ na jakość usług świadczonych na rzecz pasażerów

3.6   Wpływ na zatrudnienie

3.7   Wpływ na operatorów kolejowych w nowych Państwach Członkowskich

4.   Podsumowanie

Bruksela, 9 lutego 2005 r.

Przewodniczący

Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego

Anne-Marie SIGMUND

----

(1)  Dyrektywa nr 2001/12/WE - Dz.U. L 75 z 15.03.01 r., s. 1 - opinia EKES - Dz.U. C 209 z 22.07.99 r., s. 22.

(2)  Dyrektywa nr 2001/13/WE - Dz.U. L 75 z 15.03.01 r., s. 26 - opinia EKES - Dz.U. C 209 z 22.07.99 r., s. 22.

(3)  Dyrektywa nr 2001/14/WE - Dz.U. L 75 z 15.03.01 r., s. 29 - opinia EKES - Dz.U. C 209 z 22.07.99 r., s. 22.

(4)  Dyrektywa nr 2004/51/WE - Dz.U. L 75 z 30.04.04 r. r., s. 164 - opinia EKES - Dz.U. C 61 z 14.03.03 r. r., s. 131.

(5)  Dyrektywa nr 2004/49/WE - Dz.U. L 75 z 30.04.04 r. r., s. 164 - opinia EKES - Dz.U. C 61 z 14.03.03 r. r., s. 131.

(6)  Rozporządzenie (WE) nr 881/2004 - Dz.U. L 164 z 30.04.2004, s. 1 - opinia EKES - Dz.U. C 61 z 14.03.2003, s. 131

(7)  Dyrektywa nr 2004/50/WE - Dz.U. L 75 z 30.04.04 r. r., s. 164 - opinia EKES - Dz.U. C 61 z 14.03.03 r. r., s. 131.

(8)Dz.U.C 61 z dn. 14.3.2003, s. 131

(9)  Zob. przypis 8.

(10)  Art. 2 ust. d dyrektywy nr 2004/51/WE Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę Rady nr 91/440/EWG w sprawie rozwoju kolei wspólnotowych.

(11)  Liberalizacja Kolei Pasażerskich UE: Poszerzona Ocena Oddziaływania, luty 2004, Steer Davies Gleave, Londyn.

----

ZAŁĄCZNIK

do opinii Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (zgodnie z art. 54 ust. 3 regulaminu wewnętrznego)

Następujące propozycje poprawek, które uzyskały powyżej 25 % oddanych głosów za, zostały odrzucone w trakcie dyskusji.

Punkt 3.1.4

Skreślić.

Uzasadnienie

Ten paragraf nie ma żadnego związku z deregulacją transportu kolejowego. Miesza się tutaj dwa sektory w opinii dotyczącej rozwoju kolei wspólnotowych. Nie można stwierdzić, aby monitorowanie ustawodawstwa socjalnego w dziedzinie transportu drogowego stanowiło poważny problem, zważywszy istnienie wielu dyrektyw dotyczących czasu prowadzenia i odpoczynku oraz godziny pracy kierowców. Całość tego ustawodawstwa jest monitorowana poprzez tachograf. Poza tym, w sierpniu 2005 r. wejdzie w życie nowy system monitorowania, tachograf cyfrowy, który umożliwi kontrolowanie w sposób bardziej precyzyjny czasu pracy kierowców.

Wynik głosowania

Głosów za:m 58

Głosów przeciw: 80

Głosy wstrzymujące się 7

Punkt 3.1.6

Proponuje się wykreślić ostatnie zdanie:

„Dotyczyłoby to również europejskiego ustawodawstwa socjalnego w zakresie przemysłu kolejowego.”

Uzasadnienie

Bezpieczeństwo kolei w UE zostało uregulowane dyrektywą 2004/49/WE.

Wynik głosowania

Głosów za: 52

Głosów przeciw: 93

Głosy wstrzymujące się 5

Punkt 3.2.3

Zastąpić następującym tekstem:

„EKES uważa, iż niezwłocznie po ogłoszeniu sprawozdania należy przeanalizować jego treść pod kątem ewentualnego zmodyfikowania lub poprawienia projektowanej dyrektywy.”

Uzasadnienie

W swym obecnym brzmieniu tekst wyraża w istocie życzenie wstrzymania procesu legislacyjnego, co wprowadza element niepewności prawnej, niekorzystny dla wszystkich zainteresowanych — przedsiębiorców, pracowników i klientów.

Bardziej pozytywne i konstruktywne wydaje się wyraźne okazanie woli uwzględnienia wyników raportu pod kątem ewentualnego zmodyfikowania lub poprawienia projektowanej dyrektywy.

Pozwoli to zachować dynamiczny i otwarty wydźwięk opinii.

Wynik głosowania

Głosów za: 54

Głosów przeciw: 92

Głosy wstrzymujące się 9

Punkty 3.4.7 i 3.4.8

Zastapić następującym akapitem, nadając mu numer 3.4.7:

„Z chwilą wniesienia nowego projektu rozporządzenia (EWG) nr 191/69 pod obrady Rady Ministrów i Parlamentu Europejskiego wskazane będzie zbadanie ewentualnych konsekwencji tego aktu dla liberalizacji kolejowych przewozów pasażerskich i dla równowagi podmiotów realizujących zadania publiczne.”

Uzasadnienie

Stan faktyczny, do którego odnoszą się te punkty w ich obecnym brzmieniu, jest już nieaktualny. Komisja przygotowała nowy tekst omawianego aktu; może on zostać przedłożony Radzie ds. Transportu w czerwcu br. Nie sposób przesądzać z góry o przyjęciu, z jakim się on spotka zarówno w Radzie Ministrów, jak i w Parlamencie Europejskim.

Zaproponowana redakcja wyraża bardziej konstruktywne nastawienie.

Wynik głosowania

Głosów za: 68

Głosów przeciw: 90

Głosy wstrzymujące się 8

Punkt 3.6

Skreślić.

Uzasadnienie

Nie można stwierdzić, że konsekwencją deregulacji transportu kolejowego będzie utrata miejsc pracy ani że nowoutworzone miejsca pracy będą gorszej jakości, skoro w pozostałych dziedzinach transportu jednym z wyników deregulacji był wzrost zatrudnienia. Należy podkreślić, że kolej jest jedynym środkiem transportu, który nie został jeszcze zliberalizowany.

Wynik głosowania

Głosów za: 66

Głosów przeciw: 102

Głosy wstrzymujące się 6

----

----

Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego oraz Rady w sprawie certyfikacji załóg pociągów obsługujących lokomotywy oraz pociągi we wspólnotowej sieci kolejowej

COM(2004) 142 końcowy — 2004/0048 (COD)

(2005/C 221/14)

W dniu 28 kwietnia 2004 r. na mocy art. 71 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Rada postanowiła zasięgnąć opinii Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie wspomnianej powyżej

Sekcja ds. Transportu, Energii, Infrastruktury i Społeczeństwa Informacyjnego, której powierzono przygotowanie prac Komitetu w tej sprawie, przyjęła swą opinię dnia 17 stycznia 2005 r. Sprawozdawcą był Eduardo Manuel Chagas.

Na 414 sesji plenarnej (posiedzenie z dnia 9 lutego 2005 r.) Komitet Ekonomiczno-Społeczny stosunkiem głosów 127 do 25, przy 26 głosach wstrzymujących się, przyjął następującą opinię:

1.   Wprowadzenie

2.   Projekt Komisji Europejskiej

3.   Ocena projektu Komisji

3.1   Uwagi ogólne

3.2   Postanowienia szczegółowe

3.2.1   Zakres i wprowadzenie certyfikacji

3.2.2   Kategorie maszynistów

3.2.3   Minimalny wiek i doświadczenie zawodowe

3.2.4   Struktura procesu certyfikacji

3.2.5   Akredytacja egzaminatorów oraz placówek szkoleniowych

3.2.6   Kwalifikacje zawodowe oraz wymagania medyczno-psychologiczne

3.2.7   Kontrole okresowe

3.2.8   Wycofanie licencji

4.   Wniosek dotyczący dyrektywy w sprawie certyfikacji załóg pociągów oraz porozumienie europejskich partnerów społecznych w sprawie wprowadzenia europejskiego prawa jazdy

5.   Wnioski

Bruksela, 9 lutego 2005 r.

Przewodnicząca

Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego

Anne-Marie SIGMUND

----

(1)  Dyrektywa nr 2001/12/WE - Dz.U. L 75 z 15.03.2001, s. 1 - opinia EKES - Dz.U. C 209 z 22.07.1999, s. 22.

(2)  Dyrektywa nr 2001/13/WE - Dz.U. L 75 z 15.03.2001, s. 26 - opinia EKES - Dz.U. C 209 z 22.07.1999, s. 22.

(3)  Dyrektywa nr 2001/14/WE - Dz.U. L 75 z 15.03.2001, s. 29 - opinia EKES - Dz.U. C 209 z 22.07.1999, s. 22.

(4)  Dyrektywa nr 2004/51/WE - Dz.U. L 164 z 30.04.2004, s. 164 - opinia EKES - Dz.U. C 61 z 14.03.2003, s. 131.

(5)  Dyrektywa nr 2004/49/WE - Dz.U. L 164 z 30.04.2004, s. 44 - opinia EKES - Dz.U. C 61 z 14.03.2003, s. 131.

(6)  Rozporządzenie (WE) nr 881/2004 - Dz.U. L 164 z 30.04.2004, s. 1 - opinia EKES - Dz.U. C 61 z 14.03.2003, s. 131.

(7)  Dyrektywa nr 2004/50/WE - Dz.U. L 164 z 30.04.2004, s. 114 - opinia EKES - Dz.U. C 61 z 14.03.2003, s. 131.

(8)Dz.U. C 61 z dnia 14.03.03 r., str. 74

(9)  Należy jednak podkreślić, iż wymiana maszynistów i załóg pociągów na granicach zajmuje zaledwie kilka minut (np. osiem minut na przejściu granicznym Brenner). Postoje na granicy w sektorze przewozu towarów wynikają w większym stopniu z innych czynników, jak kontrola dokumentów lub taboru.

(10)  Na przykład Austria, Dania, Holandia, Niemcy i Norwegia

----

ZAŁĄCZNIK

do opinii Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (zgodnie z art. 54 ust. 3 regulaminu wewnętrznego)

Następująca poprawka, która uzyskała przynajmniej jedną czwartą oddanych głosów, została odrzucona w trakcie debaty:

Punkt 3.2.3.3.

Skreślić.

Uzasadnienie

Projekt dyrektywy zawiera postanowienia dotyczące dwustopniowego procesu certyfikacji:

Dyrektywa zawiera również przepisy dotyczące zmiany i odnawiania praw jazdy oraz zharmonizowanych certyfikatów uzupełniających, a także przewiduje okresowe kontrole mające na celu zapewnienie, iż ich posiadacze nadal spełniają określone warunki.

Celem zharmonizowanego certyfikatu uzupełniającego jest potwierdzenie umiejętności maszynisty oraz jego znajomości danej lub danych linii.

Nie ma zatem powodu wprowadzać dodatkowego trzyletniego okresu próbnego dla maszynistów w ruchu międzynarodowym, który, zgodnie z obecnym brzmieniem punktu 3.2.3.3, sumowałby się z dwuletnim okresem praktyki przewidywanym dla przejścia z kategorii maszynistów na trasach zamkniętych do kategorii maszynistów na trasach głównych (w przewozach pasażerskich i towarowych).

Wymóg taki, sprowadzający się do ustanowienia pięcioletniego okresu próbnego, obniża wartość zharmonizowanego certyfikatu uzupełniającego i sprzeczny jest z dążeniem do rozwoju interoperacyjności transgranicznej. Jego celem, a w każdym razie skutkiem, byłoby zablokowanie rozwoju i poprawy transgranicznych połączeń kolejowych.

Nie ma również potrzeby wprowadzać odmiennych wymagań dla maszynistów pracujących na trasach krajowych i na trasach międzynarodowych, skoro zharmonizowany certyfikat uzupełniający ma już gwarantować odpowiednie kompetencje i znajomość sieci kolejowej.

Z powyższych względów punkt 3.2.3.3 należy skreślić jako nieuzasadniony.

Wynik głosowania

Głosów za: 59

Głosów przeciw: 100

Głosy wstrzymujące się 11

----

----

Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady wprowadzającego plan ogólnych preferencji taryfowych

COM(2004)699 końcowy — 2004/0242 (CNS)

(2005/C 221/15)

Dnia 20 listopada 2004 r. Rada, działając na podstawie art. 262 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, postanowiła zasięgnąć opinii Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie wspomnianej powyżej

Sekcja ds. Stosunków Zewnętrznych, której powierzono przygotowanie prac Komitetu w tej sprawie, przyjęła swoją opinię 12 stycznia 2005 r. Sprawozdawcą był Antonello PEZZINI.

Na 414 sesji plenarnej w dniach 9-10 lutego 2005 r. (posiedzenie z dnia 9 lutego) Komitet stosunkiem głosów 132 do 1, przy 3 głosach wstrzymujących się, przyjął następującą opinię:

1.   Wstęp

2.   Propozycje Komisji

3.   Uwagi ogólne

4.   Uwagi szczegółowe

5.   Wnioski

Bruksela, 9 lutego 2005 r.

Przewodnicząca

Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego

Anne-Marie SIGMUND

----

(1)Dz.U. L 346 z 31.12.2001.

(2)  COM(2004) 461 końcowy.

(3)  COM(2004) 699 końcowy.

(4)  COM(1994) 212 końcowy.

(5)  Op. cit.

(6)  Opinia EKES-u z 25.02.2004, Dz.U. C 110 z 30.04.2004.

(7)  Tamże.

(8)  CESE 1646/2004 – komunikat Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego pt. „Osiągnięcie trwałego modelu rolnego dla Europy poprzez zreformowaną wspólną politykę rolną (WPR) – reforma sektora cukrowniczego” – COM(2004) 499 końcowy.

(9)  CESE 1646/2004 – komunikat Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego pt. „Osiągnięcie trwałego modelu rolnego dla Europy poprzez zreformowaną wspólną politykę rolną (WPR) – reforma sektora cukrowniczego” – COM(2004) 499 końcowy.

(10)  Art. 13 wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady (COM(2004) 699 końcowy).

----

ZAŁĄCZNIK I

Konwencje ONZ i Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczące przestrzegania podstawowych praw człowieka i praw pracowniczych

----

ZAŁĄCZNIK II

Konwencje dotyczące środowiska naturalnego oraz zasad dobrego zarządzania

----

----

Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie propozycji rozporządzenia Parlamentu Europejskiego oraz Rady ustanawiającego procedurę europejskiego nakazu zapłaty

COM(2004) 173 końcowy/3 -2004/0055 (COD)

(2005/C 221/16)

Dnia 6 kwietnia 2004 r. Rada, działając na podstawie art. 95 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, podjęła decyzję o zasięgnięciu opinii Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie wspomnianej powyżej

Prezydium Komitetu powierzyło Sekcji ds. Jednolitego Rynku, Produkcji i Konsumpcji przygotowanie prac Komitetu na ten temat.

Mając na uwadze pilny charakter prac, Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny wyznaczył Jorge Pedago Liza na sprawozdawcę generalnego na swojej 414 sesji plenarnej w dniach 9-10 lutego 2005 r. (posiedzenie z dnia 9 lutego 2005 r.), oraz przyjął niniejszą opinię stosunkiem 73 głosów za, przy 2 głosach wstrzymujących się:

1.   Cel propozycji

2.   Precedensy i równolegle inicjatywy

3.   Instrument i podstawa prawna

4.   Uwagi ogólne

5.   Uwagi szczegółowe

5.1   Artykuł 2 — Procedura europejskiego nakazu zapłaty

5.2   Artykuł 4 — Wymogi w zakresie doręczania europejskiego nakazu zapłaty

5.3   Artykuł 5 — Odrzucenie wniosku

5.4   Artykuł 6 — Europejskie zawiadomienie o płatności

5.5   Artykuł 8 — Skutki odpowiedzi na pozew

5.6   Artykuł 9 — Europejski nakaz zapłaty

5.7   Artykuł 11 — Sprzeciw wobec europejskiego nakazu zapłaty

5.8   Artykuł 12 — Skutki wniesienia sprzeciwu

5.9   Artykuł 13 — Zastępstwo prawne

5.10   Artykuł 14 — Koszty

5.11   Załączniki: Formularze

Bruksela, 9 lutego 2005 r.

Przewodnicząca

Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego

Anne-Marie SIGMUND

----

(1)  COM (2004) 173 końcowy z 19.3.2004

(2)Dz.U. C 19 z 23.1.1999

(3)  COM (2002) 746 końcowy z 20.12.2002; sprawozdawcą był Frank Von Fürstenwerth (Dz.U. C 220 z 16.9.2003)

(4)  Zobacz uchwały PE A2-152/86 z 13.3.1987, A3-0212/94 z 22.4.1994 oraz A-0355/96 z 14.11.1996

(5)  Zob. w szczególności opinie w sprawie Zielonej Księgi dotyczącej dostępu do wymiaru sprawiedliwości (sprawozdawcą był Manuel Ataíde Ferreira, Dz.U. C 295 z 22.10.1994) oraz w sprawie jednolitego rynku oraz ochrony konsumentów; szanse i bariery (sprawozdawcą był Francisco Ceballo Herrero, Dz.U. C 39 z 12.2.1996).

(6)  W związku z tym, por. następujące dokumenty:

(7)  Obejmują one:

(8)  COM(2002) 159 końcowy, Dz.U. C 203 z 27.8.2002. Sprawozdawcą EKES był Guido Ravoet (Dz.U. C 85 z 8.4.2003).

(9)  Zob. Opinia EKES oraz raport informacyjny w sprawie nadmiernego zadłużenia gospodarstw domowych (sprawozdawcą był pan Manuel Cabeçadas Ataíde Ferreira, Dz.U. C 149 z 21.6.2002)

(10)  Art. 14 Rozporządzenia (WE) nr 805/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie utworzenia Europejskiego Tytułu Egzekucyjnego dla roszczeń bezspornych stanowi, iż dokument doręczany jest bez dowodu otrzymania przez dłużnika, ale nie stwierdza, że jest to dopuszczalne, jeżeli adres dłużnika nie jest znany z całą pewnością. Wśród różnych sytuacji tutaj opisanych, tylko w przypadku sytuacji w pkt c), d) oraz e) uzasadnione są obiekcje EKES zawarte w niniejszej opinii oraz w opinii w sprawie ww. Zielonej Księgi.

(11)Dz.U. L 26 z 31.1.2003, s. 41.

(12)  Załącznik nr 1 zawiera formularz wniosku dot. europejskiego nakazu zapłaty (art. 3 propozycji). Załącznik nr 2 zawiera formularz europejskiego zawiadomienia o płatności (art. 6) oraz formularz odpowiedzi na europejskie zawiadomienie o płatności (art. 7). Załącznik nr 3 zawiera europejski nakaz zapłaty (art. 9) oraz formularz odpowiedzi na europejski nakaz zapłaty (art. 11).

----

----

Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie wniosku dotyczącego zalecenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ochrony nieletnich i godności ludzkiej oraz prawa do odpowiedzi w odniesieniu do konkurencyjności europejskiej branży usług audiowizualnych i informacyjnych

COM(2004) 341 końcowy — 2004/0117 (COD)

(2005/C 221/17)

14 maja 2004 r., działając na podstawie art. 157 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Rada postanowiła zasięgnąć opinii Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie wspomnianej powyżej

Sekcja ds. Transportu, Energii, Infrastruktury i Społeczeństwa Informacyjnego, która była odpowiedzialna za przygotowanie prac Komitetu w tym zakresie, przyjęła swoją opinię 17 stycznia 2005 r. Sprawozdawcą był Jorge Pegado Liz.

Na 414 sesji plenarnej w dniach 9-10 lutego 2005 r. (posiedzenie z 9 lutego 2005 r.) Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny stosunkiem głosów 73 do 2, przyjął następującą opinię.

1.   Streszczenie wniosku dotyczącego zalecenia

2.   Kontekst wniosku

3.   Uwagi ogólne

4.   Uwagi szczegółowe

4.1   Ochrona nieletnich

4.2   Ochrona godności ludzkiej

4.3   Prawo do odpowiedzi

5.   Uwagi końcowe

Bruksela, 9 lutego 2005 r.

Przewodnicząca

Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego

Anne-Marie SIGMUND

----

(1)  COM (2004) 341 final z 30 kwietnia 2004 r.

(2)  Zalecenie 98/560/WE opublikowane w Dz. U. L 270 z 07.10.98; w sprawie tego wniosku Komitet wydał opinię CES 626/98 z 29 kwietnia 1998 r. (sprawozdawca: Jocelyn Barrow). Z kolei drugi raport oceniający został zawarty w dokumencie COM (2003) 776 final.

(3)  Zob. komunikat Komisji w sprawie: Szybkie połączenia internetowe dla Europy: najnowsze osiągnięcia w sektorze łączności elektronicznej (COM(2004) 61 final) oraz opinia Dz.U. C 120 z 20.5.2005. (sprawozdawca: Thomas McDonogh); zob. także komunikat Komisji w sprawie usług szerokopasmowej łączności komórkowej (COM(2004) 447 z 30 czerwca 2004 r.).

(4)  Dyrektywa Rady 89/552/EWG z 3 października 1989 r w sprawie koordynacji niektórych uregulowań ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w zakresie prowadzenia telewizyjnej działalności nadawczej, Dz.U. L 298 z 17.10.1989, str. 23.

(5)  Dyrektywa 97/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniająca dyrektywę Rady 89/552/EWG w sprawie koordynacji niektórych uregulowań ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w zakresie prowadzenia telewizyjnej działalności nadawczej, Dz. U. L 202 z 30.07.1997, str. 60.

(6)  COM(96) 483 final, w sprawie którego EKES wydał opinię. Sprawozdawcą była Jocelyn Barrow, w Dz.U. L 287 z 22.09.1997, str. 11.

(7)Dz.U. C 70 z 06.03.1997.

(8)Dz. U. C 214 z 10.07.1998. Sprawozdawcą była Jocelyn Barrow.

(9)  Do najważniejszych należą:

(10)Dz.U. C 48 z 28.02.2002. Sprawozdawcą była Ann Davison.

(11)Dz U. C 14 z 16.01.2001. Sprawozdawcami byli Peter Morgan i Clare Carroll.

(12)Dz.U. C 214 z 10.07.1998 – sprawozdawcą była Dédée Drijfhout-Zweijtzer; oraz opinia Dz. U. C 73/2003 z 26.03.2003. Sprawozdawcą była Ann Davison.

(13)Dz.U. C 157 z 28.6.2005, uchwalona przez Zgromadzenie Plenarne 16 grudnia 2004 r. Sprawozdawcami byli Daniel Retureau i Ann Davison.

(14)Dz. U. L 270 z 07.10.1998, str. 48.

(15)Dz.U. L 13 z 17.01.2001, str. 35. Zob. także niedawny wniosek dotyczący decyzji w sprawie programu MEDIA 2007, COM(2004) 470 final z 14 lipca 2004 r. oraz opinię EKES-u sporządzoną przez sprawozdawcę niniejszej opinii.

(16)  Opinia Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie wniosku dotyczącego zalecenia Rady w sprawie ochrony nieletnich i godności ludzkiej w branży usług audiowizualnych i informacyjnych (98/C 214/07), Dz. U. C 214 z 10.07.1998, str. 25.

(17)  Ust. 14 rezolucji Parlamentu Europejskiego w sprawie raportu oceniającego Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego w sprawie stosowania zalecenia Rady z dnia 24 września 1998 r. dotyczącego ochrony nieletnich i godności ludzkiej COM(2001) 106.

(18)  European Forum on Harmful and Illegal Cyber Content: Self-Regulation, User Protection and Media Competence, 28 listopada 2001 (budynek Praw Człowieka).

(19)  Komunikat Komisji dla Rady, Parlamentu Europejskiego, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego oraz Komitetu Regionów: w sprawie przyszłych uregulowań europejskiej polityki audiowizualnej COM(2003) 784 final z 15 grudnia 2003 r.; zob. także przejrzany projekt raportu informacyjnego w sprawie obecnego stanu współregulacji oraz samoregulacji na jednolitym rynku (INT/2004 z 16 listopada 2004 r.). Sprawozdawcą był Bruno Vever.

(20)  Zob. przypis 13

----

----

Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie: „Polityka zatrudnienia: Rola EKES po rozszerzeniu UE i w kontekście procesu lizbońskiego”

(2005/C 221/18)

Dnia 1 lipca 2004 r. Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny postanowił, zgodnie z art. 29 ust.2 regulaminu wewnętrznego, sporządzić opinię w sprawie: „Polityka zatrudnienia: Rola EKES po rozszerzeniu UE i w kontekście procesu lizbońskiego”

Sekcja ds. Zatrudnienia, Spraw Społecznych i Obywatelstwa, odpowiedzialna za przygotowanie prac Komitetu w tej sprawie, przyjęła swoją opinię dnia 20 stycznia 2005 r. Sprawozdawcą był Bernd Greif.

Na 414 sesji plenarnej w dniach 9-10 lutego 2005 r. (posiedzenie z dn. 9 lutego 2005 r.) Komitet stosunkiem głosów 138 do 1, przy 4 głosach wstrzymujących się, przyjął następującą opinię:

1.   Wprowadzenie

2.   Śródokresowa ocena strategii lizbońskiej: Europie wciąż bardzo daleko do lepszego i większego zatrudnienia

3.   Polityka zatrudnienia musi znaczyć więcej niż tylko reformy strukturalne rynków pracy

4.   Nowe trendy w polityce zatrudnienia: innowacyjność przedsiębiorstw — inwestycje w pracę — wiedza jako podstawowy zasób

5.   Zmiany wymagają trwale wydolnego państwa socjalnego, aktywnej i prewencyjnej polityki rynku pracy, jak również modernizacji i polepszenia systemów ochrony socjalnej

6.   Polityczne zalecenia EKES

6.1   Merytoryczne zazębianie się koordynacji polityki gospodarczej i zatrudnienia

6.2   Lepsza współpraca partnerów społecznych i podniesienie znaczenia dialogu makroekonomicznego

6.3   Skuteczna współpraca właściwych sektorowych Rad Ministrów

6.4   Makropolityka i reformy strukturalne muszą się nawzajem uzupełniać

6.5   Wspieranie roli MSP w zakresie tworzenia miejsc pracy

6.6   Optymalizacja wdrażania strategii lizbońskiej w państwach członkowskich

6.7   Silniejsze uwzględnienie wymiaru rozszerzenia

6.8   „Lizbonizacja” budżetu UE

6.9   Wzmocniony dialog ze społeczeństwem obywatelskim a rola EKES

Bruksela, 9 lutego 2005 r.

Przewodnicząca

Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego

Anne-Marie SIGMUND

----

(1)  Opinia EKES w sprawie skuteczniejszego wdrażania strategii lizbońskiej (sprawozdawca: Bruno Vever, współsprawozdawcy: Ernst Erik Ehnmark i John Simpson - Dz.U. C 120 z 20.5.2005)

(2)  Patrz: opinia EKES z dnia 16 grudnia 2004 r. w sprawie komunikatu Komisji dla Rady, Parlamentu Europejskiego, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów pt.: Zwiększenie odsetka pracowników w starszym wieku i opóźnianie odchodzenia z rynku pracy (sprawozdawca: Gerard Dantin - Dz.U. C 157 z 28.6.2005).

(3)  Patrz komunikat Komisji: Zwiększenie odsetka zatrudnienia pracowników w starszym wieku i opóźnianie odchodzenia z rynku pracy, COM(2004) 146 końcowy.

(4)  Dane Eurostatu są aktualnie dostępne tylko do roku 2003. Zważywszy jednak na bardzo powolny wzrost zatrudnienia, dane liczbowe dotyczące roku 2004 będą w najlepszym razie tylko nieznacznie wyższe od tych, które dotyczą roku 2003.

(5)  Patrz m.in. opinia EKES z inicjatywy własnej z dnia 26 lutego 2004 r. w sprawie: Polityka budżetowa a inwestycje, (sprawozdawca: Susanna Florio - Dz. U. 322 z 25.2.2004 (ECO 105)).

(6)  Patrz m.in. opinia EKES z dnia 11 grudnia 2003 r. w sprawie głównych wytycznych polityki gospodarczej na lata 2003-2005 (sprawozdawca: Thomas Delapina - Dz. U. C 80 z 30.3.2004).

(7)  Patrz opinia EKES z dnia 30 czerwca 2004 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego oraz Rady zmieniającej decyzję 2000/819/WE w sprawie wieloletniego programu na rzecz przedsiębiorstw i przedsiębiorczości, w szczególności małych i średnich przedsiębiorstw (MSP) (2001-2005) (sprawozdawca: Dimitrios N. Dimitriadis - Dz.U. C 302 z 7.12.2004); opinia EKES z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie komunikatu Komisji dla Rady, Parlamentu, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów dotyczącego aktualizacji i uproszczenia acquis communautaire (sprawozdawca: Daniel Retureau - Dz.U. C 112 z 30.4.2004) oraz opinia EKES z inicjatywy własnej z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie roli małych i mikroprzedsiębiorstw w życiu gospodarczym i europejskich strukturach produkcji (sprawozdawca: Antonello Pezzini - Dz.U. C 220 z 16.9.2003).

(8)  Patrz przede wszystkim: opinia EKES z dnia 24 września 2003 r. w sprawie Zielonej księgi na temat przedsiębiorczości w Europie (sprawozdawca: Ben Butters - Dz.U. C 10 z 14.1.2004).

(9)  Patrz np. opinia rozpoznawcza EKES z dnia 28 października 2004 r. w sprawie: Kształcenie a wydajność (sprawozdawca: Christoforos Koryfidis) (CESE 1435/2004).

(10)  Patrz PISA 2003: OECD Programme for International Assessment (PISA).

(11)  Opinia EKES z inicjatywy własnej z dnia 26 lutego 2004 r. w sprawie działań polityki zatrudnienia (sprawozdawca: Renate Hornung-Draus, współsprawozdawca: Wolfgang Greif - Dz.U. C 110 z 30.04.2004).

(12)  Patrz opinia EKES z inicjatywy własnej z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie komunikatu Komisji: Nauka i technologia: Klucz do przyszłości Europy - wytyczne na temat wspierania badań przez Unię Europejską (sprawozdawca: Gerd Wolf) (Dz.U. C 157 z 28.6.2005).

(13)  Wspólne badanie Uniwersytetu z Cambridge oraz Massachussets Insitute of Technology (USA) wykazało, że ok. 2/3 brytyjskich małych i średnich przedsiębiorstw wykorzystywało wiedzę pochodzącą z instytucji kształcenia wyższego, podczas gdy czyniła to jedynie 1/3 przedsiębiorstw amerykańskich. Jednakże tylko 13 % brytyjskich MSP uważało za istotną współpracę z uczelnią w porównaniu z 30 % MSP w Stanach Zjednoczonych (Financial Times, Londyn, wtorek 30 listopada 2004 r.).

(14)  Patrz sprawozdanie grupy wysokiego szczebla w sprawie przyszłości polityki społecznej w rozszerzonej Unii z maja 2004 r.

(15)  Patrz także opinia EKES z dnia 10 grudnia 2003 r. w sprawie komunikatu Komisji do Rady, Parlamentu Europejskiego, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego oraz Komitetu Regionów dotyczącego śródokresowej oceny agendy społeczno-politycznej (SOC 148 - sprawozdawca: Luca Jahier – Dz.U. C 80 z 30.3.2004); opinia EKES z inicjatywy własnej z dnia 12 września 2001 r. w sprawie nienastawionych na zysk prywatnych usług społecznych w kontekście usług użyteczności publicznej w Europie (SOC 67 - sprawozdawca: Jean-Michel Bloch-Lainé – Dz.U. C 311 z 7.11.2001) oraz opinia EKES z dnia 2 marca 2000 r. w sprawie gospodarki społecznej i jednolitego rynku (INT 29 - sprawozdawca: Jan Olsson - Dz.U. C 155 z 29.05.2001).

(16)  Opinia z własnej inicjatywy EKES z dnia 26 lutego 2004 r. w sprawie działań polityki zatrudnienia (sprawozdawca: Renate Hornung-Draus, współsprawozdawca: Wolfgang Greif - Dz. U. C 110 z 30.4.2004).

(17)  Patrz także Europejski pakt na rzecz młodzieży, dotyczący bezrobocia wśród młodzieży oraz wykluczenia społecznego, przyjęty w czasie posiedzenia Rady Europejskiej w dniu 5 listopada 2004 r. przez m.in. Francję, Niemcy, Hiszpanię i Szwecję.

(18)  Opinia EKES z dnia 10 grudnia 2003 r. w sprawie komunikatu Komisji dla Rady, Parlamentu Europejskiego, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego oraz Komitetu Regionów dotyczącego imigracji, integracji i zatrudnienia (sprawozdawca: Luis Miguel Pariza Castanos - Dz. U. C 80 z 30.03.2003).

(19)  Patrz European Policy Centre (Centrum Polityki Europejskiej) (2004): Lisbon revisited – Finding a new path to European growth (praca cytowana w raporcie grupy wysokiego szczebla w sprawie przyszłości polityki społecznej w rozszerzonej Europie z maja 2004 r., str. 42).

(20)  Patrz raport grupy wysokiego szczebla w sprawie przyszłości polityki społecznej w rozszerzonej Unii z maja 2004 r.

(21)  Opinia EKES z 1 lipca 2004 r. w sprawie komunikatu Komisji dla Rady, Parlamentu Europejskiego, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego oraz Komitetu Regionów: Usprawnienie ochrony socjalnej w celu uzyskania większej ilości i lepszych miejsc pracy - kompleksowe podejście z myślą o opłacalności pracy (sprawozdawca: Donna St. Hill - Dz.U. C 302 z 7.12.2004).

(22)  Patrz opinia EKES z 16 grudnia 2004 r. w sprawie komunikatu Komisji dla Rady, Parlamentu Europejskiego, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów pt.: Zwiększenie odsetka pracowników w starszym wieku i opóźnianie odchodzenia z rynku pracy (sprawozdawca: Gerard Dantin - Dz.U. C 157 z 28.6.2005).

(23)  Patrz: Raport w sprawie inicjatyw partnerów społecznych w państwach członkowskich w zakresie realizacji wytycznych w sprawie zatrudnienia, ETUC, UNICE, UEAPME, 2004

(24)  Patrz opinie EKES, o których mowa w przypisach 7 i 8.

----

----

Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie komunikatu Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego: Finansowanie sieci Natura 2000

COM(2004) 431 końcowy

(2005/C 221/19)

Dnia 15 lipca 2004 r. Komisja postanowiła, zgodnie z art. 262 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, zasięgnąć opinii Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie wspomnianej powyżej

Sekcja ds. Rolnictwa, Rozwoju Wsi i Środowiska Naturalnego, której powierzono przygotowanie prac na ten temat, przyjęła swoją opinię w dniu 13 stycznia 2005 r. Sprawozdawcą był Lutz Ribbe.

Na 414 sesji plenarnej w dniach 9-10 lutego 2005 r. (posiedzenie z dnia 10 lutego 2005 r.) Komitet jednogłośnie przyjął następującą opinię:

1.   Uwagi wstępne

2.   Uwagi ogólne

3.   Uwagi szczególne

Sytuacja finansowa w UE oraz przewidywany spór o pieniądze

Szczególne potrzeby europejskiej ochrony przyrody

Bruksela, 10 lutego 2005 r.

Przewodnicząca

Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego

Anne-Marie SIGMUND

----

(1)  Dyrektywa 92/43/EWG (Dz.U. nr L 206 z 22.7.1992, s. 7).

(2)  Koszty całkowite, do których sfinansowania zobowiązane są Państwa Członkowskie i UE.

(3)Dz.U. C 221 z 7.8.2001, s. 96-102.

(4)  Komunikat Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego „Przegląd polityki ochrony środowiska 2003”, COM(2003) 745 końcowy z 3.12.2003.

(5)  Okres 3 lat (czyli do 1995) dotyczył zgłaszania odpowiednich obszarów przez Państwa Członkowskie. Częściowo ten proces zgłoszeń nie został do dziś ostatecznie zakończony.

(6)  Bagna i podmokłe obszary bardzo intensywnie obniżają poziom CO2 w atmosferze.

(7)  I to nawet na terenie całego kraju: Holandia odnosi zdecydowane korzyści z odpowiednich działań, które mają równocześnie dużą wartość w zakresie ochrony przyrody.

(8)  Patrz opinia EKES w sprawie komunikatu Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego „Budowanie wspólnej przyszłości: Polityczne wyzwania i środki budżetowe rozszerzonej Unii - 2007-2013” COM(2004) 101 końcowy, CESE 1204/2004, jeszcze nie opublikowana w Dzienniku Urzędowym.

(9)  z którego musi pochodzić istotna część finansowania NATURA 2000.

(10)  Do tego dochodzą jeszcze m.in. obszary morskie (13 %) i wybrzeża (4 %), gdzie mamy głównie do czynienia z kosztami monitoringu.

----

----

Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie usług na rynku wewnętrznym

(COM(2004) 2 końcowy — 2004/0001 (COD))

(2005/C 221/20)

Dnia 20 lutego 2004 r. Rada, działając na podstawie art. 95 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, postanowiła zasięgnąć opinii Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie wspomnianej powyżej

Sekcja ds. Jednolitego Rynku, Produkcji i Konsumpcji, odpowiedzialna za przygotowanie prac na ten temat, wydała swoją opinię w dniu 11 stycznia 2005 r. Sprawozdawcą był Arno Metzler, współsprawozdawcą — Ernst Erik Ehnmark.

Na 414 sesji plenarnej w dniach 9 i 10 lutego 2005 (posiedzenie z dnia 10 lutego) Komitet, stosunkiem głosów 145 do 69, przy 9 głosach wstrzymujących się, przyjął następującą opinię:

1.   Uwagi wstępne

2.   Uwagi ogólne

3.   Poszczególne punkty wniosku dotyczącego dyrektywy

3.2   Podstawa empiryczna

3.3   Zakres stosowania: definicje — normy kolizyjne — rozgraniczenia

3.4   Jednolici partnerzy do kontaktów („One-Stop-Shops”)

3.5   Zasada państwa pochodzenia

3.6   Delegowanie pracowników

3.7   Ochrona konsumentów poprzez obowiązkowe ubezpieczenie

3.8   Zabezpieczenie jakości poprzez certyfikaty

3.9   Przejrzystość cen

3.10   Wykorzystanie mediów elektronicznych

3.11   Współpraca interdyscyplinarna

3.12   Kodeksy zachowań

3.13   Zabezpieczenie społeczne

3.14   System zezwoleń

3.15   Zagadnienia podatkowe

4.   Podsumowanie propozycji Komitetu

Bruksela, 10 lutego 2005 r.

Przewodnicząca

Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego

Anne-Marie SIGMUND

----

(1)Dz.U. C 48 z 21.2.2002

----

ZAŁĄCZNIK

do OPINII Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego

Następujące poprawki zostały w trakcie debaty odrzucone, ale otrzymały poparcie co najmniej jednej czwartej oddanych głosów:

Punkt 2.1.1

Poprawić następująco:

Dobrze działający rynek wewnętrzny wymaga, oprócz usunięcia przeszkód, również odpowiednich uregulowań. W celu jednoczesnego podniesienia konkurencyjności w Europie konieczne jest są uregulowania na szczeblu krajowym i europejskim, a tym samym zharmonizowane standardy uproszczenie procedur administracyjnych i formalności związanych z dostępem do usług i ich świadczeniem.

Wynik głosowania:

Głosy za: 48

Głosy przeciw: 113

Wstrzymało się:6

Punkt 3.3.3

Skreślić.

Wynik głosowania:

Głosy za: 52

Głosy przeciw: 130

Wstrzymało się:6

Punkt 3.5

Skreślić cały punkt, zastępując go następującym tekstem:

Wynik głosowania:

Głosy za: 68

Głosy przeciw: 127

Wstrzymało się:5

Skreślić punkty 3.5.1, 3.5.2, 3.5.3 i zastąpić je nowym punktem (3.5.1):

Przewidziane w artykule 16 projektu dyrektywy zasadnicze obowiązywanie zasady państwa pochodzenia w połączeniu z wymienionymi w artykule 17 projektu dyrektywy derogacjami stanowią centralny element projektu. Tylko w ten sposób można z powodzeniem wejść w otwarcie rynków usług bez dalszych opóźnień. Transgraniczna konkurencja dostawców usług będzie korzystna dla konsumentów i może przynieść nowe miejsca pracy. Komitet jest przekonany, że skuteczne stosowanie zasady państwa pochodzenia będzie możliwe jedynie wówczas, gdy będzie istniała pewność oraz jasność prawna dotycząca zakresu jej stosowania. Obowiązywaniu zasady państwa pochodzenia powinna zatem towarzyszyć analiza tego, dla jakich usług dalsza harmonizacja podstaw prawnych mogłaby być sensowna. Jednocześnie należy zwrócić uwagę na to, by swoboda przepływu usług nie prowadziła do ograniczenia praw pracowników i konsumentów ani do ograniczeń w ochronie środowiska. W dziedzinach tych UE posiada w kontekście międzynarodowym już teraz wysokie standardy, które należy w dalszym ciągu zachować.

Wynik głosowania:

Głosy za: 83

Głosy przeciw: 122

Wstrzymało się:5

Punkt 3.5.1

Usunąć.

Wynik głosowania:

Głosy za: 73

Głosy przeciw: 141

Wstrzymało się:7

Punkt 3.5.2

Poprawić następująco:

„Przewidziane w artykule 16 projektu dyrektywy zasadnicze obowiązywanie zasady państwa pochodzenia w połączeniu z wymienionymi w artykule 17 projektu dyrektywy derogacjami stanowią centralny element projektu. Zasada państwa pochodzenia, jest odpowiednia zwłaszcza dla tego rodzaju usług, które tak jak towary nadają się do normalizacji, lub w przypadkach, gdzie harmonizacja legislacji postąpiła na tyle daleko, że nie dojdzie do konfliktów. która była dotychczas stosowana w odniesieniu do towarów, została powszechnie przeniesiona na usługi. Jest ona jednak odpowiednia tylko dla tego rodzaju usług, które tak jak towary nadają się do normalizacji, lub tylko w przypadkach, gdzie harmonizacja legislacji postąpiła na tyle daleko, że nie dojdzie do konfliktów. Należy przyznać, że istnieją obszary, gdzie normy nie zostały lub wręcz nie mogą zostać opracowane (chodzi o tzw. usługi nie dające się określić, ang. non-specifiable services).”

Wynik głosowania:

Głosy za: 76

Głosy przeciw: 134

Wstrzymało się:6

Punkt 3.5.3

Poprawić następująco:

„Komitet jest natomiast zdania, że generalne stosowanie zasady państwa pochodzenia w zakresie usług transgranicznych jest przedwczesne: zasada państwa pochodzenia zakłada, że można przyjąć porównywalny poziom rzeczywisty i prawny. Komitet jest przekonany, że skuteczne stosowanie zasady państwa pochodzenia będzie możliwe jedynie wówczas, gdy będzie istniała pewność oraz jasność prawna dotyczące zakresu jej stosowania. Zastosowanie tej zasady bez odpowiedniego okresu przejściowego wywołałoby zatem problemy, zwłaszcza że będące do dyspozycji instrumenty harmonizacji sektorowej nie wydają się Komitetowi w pełni wykorzystane. Jak dotąd kryje to za sobą niebezpieczeństwo konkurowania systemów i postępującego obniżania standardów konsumenckich, pracowniczych i ekologicznych, ponieważ w UE nadal istnieją różne systemy prawne, socjalne i ochrony zdrowia. Poprzez sektorową koncepcję można na drodze harmonizacji — zwłaszcza we wrażliwych dziedzinach — osiągnąć bardziej optymalną adaptację do wymogów rynku wewnętrznego niż poprzez zbyt wczesne wprowadzenie koncepcji horyzontalnej. Proces ten wymagałby sprawdzenia zdatności każdego sektora do wprowadzenia zasady państwa pochodzenia w ramach szeroko zakrojonej oceny skutków dotyczącej również aspektów socjalnych i ekologicznych. Ponieważ działania harmonizujące stanowią wraz z zasadą państwa pochodzenia uzupełniająceco najmniej równorzędne instrumenty urzeczywistniania rynku wewnętrznego w okresie przejściowym, należałoby na przestrzeni odpowiedniego czasu osiągnąć harmonizację różnych przepisów w dziedzinach, w których istnieją szczególne wytyczne Państw Członkowskich dotyczące ochrony zdrowia, praw socjalnych i praw zawodowych, o ile za konieczne uznają to. Na etapie pośrednim Komisja Europejska, Parlament Europejski i Rada. powinny zadecydować, czy harmonizacja w wyżej wymienionych zakresach została podjęta i przeprowadzona w sposób wystarczający. W zależności od stanu ujednolicenia prawa powinna być dana po raz ostatni możliwość do zbliżenia na drodze harmonizacji. Zdaniem Komitetu zaletą tej metody, w połączeniu z dokładnym pojęciowym odgraniczeniem tych szczególnych usług (przykładowo wolnych zawodów), jest stopniowe, optymalne przygotowanie do obowiązującej po okresie przejściowym zasady państwa pochodzenia dla uczestniczących kręgów, w celu urzeczywistnienia rynku wewnętrznego. Odnosi się to także do mechanizmów koregualcji i samoregulacji.”

Wynik głosowania:

Głosy za: 79

Głosy przeciw: 139

Wstrzymało się:7

Punkt 3.5.4

Skreślić.

Wynik głosowania:

Głosy za: 65

Głosy przeciw: 150

Wstrzymało się:4

Punkt 3.6.2

Skreślić.

Wynik głosowania:

Głosy za: 74

Głosy przeciw: 140

Wstrzymało się:3

Punkt 3.9

Usunąć punkt.

Wynik głosowania:

Głosy za: 73

Głosy przeciw: 134

Wstrzymało się:5

Punkt 3.15

Skreślić.

Wynik głosowania:

Głosy za: 90

Głosy przeciw: 135

Wstrzymało się:2

Zastąpić punkt 4.2.1. następującym brzmieniem:

„Przyjęte przez Komisję założenie, że za wyjątkiem określonych w projekcie dyrektywy derogacji zasadniczo obowiązywać ma zasada państwa pochodzenia, jest słuszne. Tylko w ten sposób można z powodzeniem wejść w otwarcie rynków usług bez dalszych opóźnień. Jednocześnie należy zapewnić, by przy stosowaniu zasady państwa pochodzenia istniała pewność oraz jasność prawna dotycząca zakresu jej stosowania. Obowiązywaniu zasady państwa pochodzenia powinna zatem towarzyszyć analiza tego, dla jakich usług dalsza harmonizacja podstaw prawnych mogłaby być sensowna. Jednocześnie należy zwrócić uwagę na to, by swoboda przepływu usług nie prowadziła do ograniczenia praw pracowników i konsumentów ani do ograniczeń w ochronie środowiska. Nowe przepisy powinny być możliwie jak najbardziej przyjazne w zastosowaniu i mieć jasną strukturę, by móc zagwarantować ich prostą i sprawną implementację. Odnosi się to także do mechanizmów koregualcji i samoregulacji.”

Wynik głosowania:

Głosy za: 66

Głosy przeciw: 146

Wstrzymało się:4

Punkt 4.2.1

Usunąć i zastąpić następującym tekstem:

„Zasada kraju pochodzenia i harmonizacja są instrumentami ważnymi dla zapewnienia swobodnego przepływu usług. Zasada ta może być także postrzegana jako katalizator służący wzajemnemu zbliżeniu ustawodawstw poszczególnych państw członkowskich, po którym mogłaby ewentualnie poźniej nastąpić harmonizacja w dziedzinach wymagających regulacji. Zasada kraju pochodzenia sama w sobie może pomóc w zapewnieniu znacznie większej przejrzystości dla przedsiębiorstw, które rozpoczynają transgraniczne świadczenie usług, ale nie podejują działalności gospodarczej w kraju świadczenia usług. Będzie to kluczowa dźwignia dla dalszego rozwoju jednolitego rynku usług, który przyniósłby korzyści konsumentom i pracownikom, a także europejskiej konkurencyjności. Jednocześnie jednak, zanim będzie można oczekiwać skutecznego wykorzystania zasady kraju pochodzenia, niezbędne będzie wyjaśnienie wszystkich ewentualnych otwartych kwestii prawnych.”

Wynik głosowania:

Głosy za: 75

Głosy przeciw: 135

Wstrzymało się:3

Punkt 4.2.2

Nadać punktowi następujące brzmienie:

Kwestie związane z wymiarem społecznym: Projekt dyrektywy nie może prowadzić do jakiegokolwiek obniżenia istniejących standardów ochrony socjalnej, wynagrodzeń i bezpieczeństwa w miejscu pracy, w szczególności zawartych w dyrektywie dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług. Krajowe systemy negocjacji zbiorowych i układów zbiorowych, w tym wdrażanie związanej z nimi dyrektywy w sprawie delegowania pracowników (dyrektywa 96/71/WE), nie powinny doznać uszczerbku.

Wynik głosowania:

Głosy za: 84

Głosy przeciw: 132

Wstrzymało się:1

Punkt 4.2.4

Skreślić i zastąpić następującym tekstem:

„Należy powitać z zadowoleniem propozycje w sprawie uproszczenia procedur i ustanowienia pojedynczych punktów kontaktowych dla dostawców usług. W projekcie brakuje jednak bliższych szczegółów odnośnie zastosowanych procedur. Szczególną uwagę powinno się poświęcić w tym miejscu ograniczeniu biurokracji i zmniejszeniu obciążeń administracyjnych.”

Wynik głosowania:

Głosy za: 74

Głosy przeciw: 141

Wstrzymało się:3

Punkt 4.2.6

Usunąć punkt.

Wynik głosowania:

Głosy za: 76

Głosy przeciw: 140

Wstrzymało się:1

----

----

Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie komunikatu Komisji do Rady i Parlamentu Europejskiego: „Clearing i rozliczanie w Unii Europejskiej — przyszłe działania”

COM(2004) 312 końcowy

(2005/C 221/21)

Dnia 29 kwietnia 2004 r. Komisja Europejska postanowiła, działając na podstawie art. 262 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, zasięgnąć opinii Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie wpomnianej powyżej.

W dniu 1 czerwca 2004 r. Prezydium Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego powierzyło Sekcji ds. Jednolitego Rynku, Produkcji i Konsumpcji przygotowanie prac w tej sprawie.

Ze względu na pilność prac na 414 sesji plenarnej w dniach 9-10 lutego 2005 r. (posiedzenie z dnia 10 lutego 2005 r.) Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny mianował Umberto Buraniego głównym sprawozdawcą i stosunkiem 99 głosów za, przy 2 głosach wstrzymujących się, przyjął następującą opinię:

1.   Wprowadzenie

2.   Stan obecny

3.   Rozważania ogólne

4.   Uwagi szczególne

4.1   Bariery wymienione w raportach Giovanniniego

4.2   Brak wspólnych ram regulacyjnych/nadzoru

4.3   Brak równych warunków konkurencji

5.   Cele Komisji

6.   Inicjatywy Komisji

7.   Wnioski

Bruksela, 10 lutego 2005 r.

Przewodnicząca

Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego

Anne-Marie SIGMUND

----

(1)  Raport Giovanniniego i związane z nim dokumenty są dostępne na stronie Komisji: http://europa.eu.int/comm/internal_market/financial-markets/index_en.htm#otherdocs.

(2)  Skrót od „Committee of European Securities Regulators”.

----

----

Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej zintegrowany program działań w zakresie kształcenia ustawicznego

COM(2004) 474 końcowy — 2004/0153 (COD)

(2005/C 221/22)

Dnia 9 września 2004 r. Komisja, działając na podstawie art. 149 ust. 4 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, postanowiła zasięgnąć opinii Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie wspomnianej powyżej

Sekcja ds. Zatrudnienia, Spraw Społecznych i Obywatelstwa, której powierzono przygotowanie prac Komitetu w tej sprawie, sporządziła swą opinię 20 stycznia 2005 r. (sprawozdawca: Christoforos KORYFIDIS).

Na 414 sesji plenarnej w dniach 9-10 lutego 2005 r. (posiedzenie z dnia 10 lutego 2005 r.) Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny stosunkiem głosów 107 do 2, bez głosów wstrzymujących się, przyjął następującą opinię:

1.   Wstęp

2.   Wniosek Komisji

3.   Uwagi ogólne

4.   Uwagi szczegółowe

4.2   Artykuły 1-8

4.3   Artykuły 9-14

4.4   Artykuły 15-46

Bruksela, 10 lutego 2005 r.

Przewodnicząca

Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego

Anne-Marie SIGMUND

----

(1)  W załączniku do niniejszej opinii przedstawiono kluczowe etapy tego wieloletniego procesu.

(2)  Zob. w tym kontekście opinię Dz.U. C 120 z 20.5.2005.

(3)  Należy odnotować mobilizację, z jaką mamy ostatnio do czynienia w dziedzinie poszukiwania rozwiązań wielkich współczesnych problemów Unii, m.in. związanych ze strategią lizbońską (zatrudnienie, gospodarka oparta na wiedzy, rozwój zrównoważony itp.). Kształcenie ustawiczne oraz konieczność jego upowszechniania jako instytucji są wspólnym mianownikiem wszystkich proponowanych odpowiedzi na te trudności. W kontekst tych wysiłków wpisują się m.in. inicjatywy podjęte przez prezydencję holenderską wspólnie z Komisją Europejską odnośnie związku między kształceniem a wydajnością pracy oraz wzmocnienia współpracy europejskiej w dziedzinie kształcenia zawodowego, a także raport Koka w sprawie śródokresowej oceny strategii lizbońskiej w marcu 2005 r. (http://europa.eu.int/comm/lisbon_strategy/pdf/2004-1866-FR-complet.pdf).

(4)  COM(2004) 474 końcowy, pkt 16.

(5)  COM(2004) 474 końcowy, pkt 17.

(6)  COM(2004) 474 końcowy, pkt 18.

(7)  Cele te polegają m.in. na urzeczywistnianiu społeczeństwa opartego na wiedzy, zrównoważonego rozwoju w jego trzech wymiarach oraz wielostronnego systemu globalnego sprawowania rządów.

(8)  Chodzi tutaj o cele strategii lizbońskiej dotyczące gospodarki opartej na wiedzy oraz rozwoju zrównoważonego (Goeteborg), oraz cele barcelońskie, dotyczące jakościowego wymiaru europejskich systemów kształcenia.

(9)  Por. CES 1435/2004.

(10)  Por. Dz.U. C 157 z 25.5.1998, pkt 3.7.1, gdzie stwierdza się: „Kluczowym elementem rozwoju europejskiej przestrzeni edukacyjnej, i europejskiej polityki edukacyjnej w ogólności, jest zdaniem Komitetu konsolidacja odnośnych polityk (w zakresie edukacji, kształcenia i młodzieży) oraz zintegrowanie stosownych programów działań. Działania polityczne w zakresie edukacji, kształcenia i młodzieży muszą zostać ujęte w jednolite i zamknięte ramy działania, począwszy od fazy koncepcyjnej i decyzyjnej aż po fazę praktycznej realizacji. Zajmując takie stanowisko Komitet nie zamierza rzucać anatemy na rozwój pewnych inicjatyw edukacyjnych, ani tym bardziej bronić politycznego centralizmu, lecz pragnie położyć nacisk na konieczność ostatecznie jednolitej strategii w zakresie edukacji, kształcenia i młodzieży oraz zintegrowany plan działań”.

(11)  Por. definicja „kształcenia ustawicznego” w artykule 3 ust. 27 wniosku Komisji..

(12)  COM (2004) 156 końcowy.

(13)  COM(2004) 474 końcowy, punkt 3, pierwsze tiret.

(14)  Pojęcie podsystemów kształcenia obejmuje ogół szczebli kształcenia (podstawowy, średni i wyższy), jego gałęzi (kształcenia ogólnego oraz kształcenia i szkolenia zawodowego), podmiotów (placówek oświatowych i edukacyjnych) oraz form (konwencjonalnych i alternatywnych).

(15)  Więcej szczegółów – zob. CES 1435/2001, pkt 9 (przykład dobrej praktyki).

(16)  Zob. Dz.U. C 120 z 20.5.2005, pkt 8.1.1.3.

----

----

Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomicznego-Społecznego w sprawie: „Jak osiągnąć lepszą integrację regionów o trwale niekorzystnych warunkach naturalnych i strukturalnych”

(2005/C 221/23)

Dnia 27 Stycznia 2004 r. Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny postanowił, działając na podstawie art. 29 ust. 2 regulaminu wewnętrznego, wydać opinię w sprawie:„Jak osiągnąć lepszą integrację regionów o trwale niekorzystnych warunkach naturalnych i strukturalnych”.

Sekcja ds. Unii Gospodarczej i Walutowej oraz Spójności Gospodarczej i Społecznej (ECO), odpowiedzialna za przygotowanie prac na ten temat, wydała swoją opinię w dniu 19 stycznia 2005 r. Sprawozdawcą był Paulo Barros VALE.

Na 414. sesji plenarnej w dniach 9-10 lutego 2005 r. (posiedzenie z dn. 10 lutego) Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny 80 głosami za, przy 3 wstrzymujących się, przyjął następującą opinię:

1.   Wstęp i uwagi ogólne

1.1   Określenie i zdefiniowanie pojęcia regionów o trwale niekorzystnych warunkach naturalnych i strukturalnych

1.2   Problemy regionów wyspiarskich Unii Europejskiej

1.3   Problemy regionów górskich

1.4   Problem obszarów o niskim zagęszczeniu ludności

1.5   Kwestie związane z transportem i kosztami transportu na osobę lub jako wartości bezwzględne

1.6   Kwestie związane z telekomunikacją

1.7   Infrastruktura i dostęp do usług publicznych — portów, lotnisk, kolei, dróg, służby zdrowia, kształcenia i szkoleń oraz do polityki szerzenia wiedzy

1.8   Ograniczenia i możliwości związane ze środowiskiem naturalnym: zróżnicowanie ekosystemów

1.9   Problemy związane z działalnością gospodarczą; koncentracja działań sektorowych oraz brak alternatyw; sytuacja w dziedzinie zatrudnienia

1.10   Szanse dla turystyki i rekreacji

1.11   Zdolność do przyciągnięcia inwestycji i tworzenia szans, aby zachować populację regionu i rozwinąć jej potencjał endogenny

1.12   Oddalenie od głównych rynków oraz centrów decyzyjnych; brak „masy krytycznej” do prowadzenia wielu zrównoważonych działań gospodarczych

1.13   Sytuacja reprezentatywnych ruchów gospodarczych i społecznych w omawianych regionach

1.14   Wspólnotowa i krajowa polityka minimalizacji trwałych problemów strukturalnych

1.15   Rozwój tych regionów na przestrzeni lat w świetle polityki państwowej wobec nich stosowanej

1.16   Solidarność w polityce strukturalnej

1.17   Regiony Celu Pierwszego: trwały i dobrze dostosowany wysiłek

1.18   Reforma systemów pomocy państwa (8)

2.   Wnioski i zalecenia

2.5   Co polityka taka powinna za sobą pociągać?

2.6   Cele polityki wobec regionów o trwale niekorzystnych warunkach

3.   Uwagi końcowe

Bruksela, 10 lutego 2005 r.

Przewodnicząca

Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego

Anne-Marie SIGMUND

----

(1)Dz.U. C 61 z 14.03.2003, s.113.

(2)  Raport końcowy (2000.CE.16.0.AT.118), Analiza regionów wyspiarskich i najbardziej oddalonych Unii Europejskiej, marzec 2003r.

(3)  Pięć kryteriów używanych przez Eurostat do określenia wysp: muszą mieć obszar co najmniej jednego km kwadratowego, muszą być oddalone od kontynentu o co najmniej 1 km; muszą mieć co najmniej 50 stałych mieszkańców; nie mogą mieć stałego połączenia z kontynentem; nie mogą również być stolicą państwa UE.

(4)  COM(2004)492 końcowy, art. 52, lit. 1b) i)

(5)  Załącznik XIX

(6)Obszary górskie w Europie: Analiza obszarów górskich w Państwach Członkowskich UE, krajach kandydujących i pozostałych krajach europejskich, Komisja Europejska, styczeń 2004 r.

(7)Dz.U. C 61 z 14.03.2003, s. 187.

(8)  Pomoc państwa uważana jest za bezpośredni przelew dla przedsiębiorstw w formie dotajci, zwolnień podatkowych, udziału kpaitałowego, pożyczek nieoprocentowanych, odroczonego podatku oraz gwarancji obliczanych tak, aby zharmonizować składnik pomocy państwa ze wspólnym, porównywalnym wskaźnikiem we wszystkich krajach.

----

----

Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznegow sprawiepolityki konsumenckiej po rozszerzeniu UE

(2005/C 221/24)

Dnia 17 lipca 2003 r. Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny na podstawie art. 29 ust. 2 regulaminu wewnętrznego postanowił sporządzić opinię w sprawie polityki konsumenckiej po rozszerzeniu UE

Sekcja ds. Jednolitego Rynku, Produkcji i Konsumpcji, której powierzono przygotowanie prac Komitetu w tej sprawie, uchwaliła swą opinię dnia 8 września 2004 r. Sprawozdawcą był Jorge Pegado Liz.

Na 414 sesji plenarnej w dniach 9-10 lutego 2005 r. (posiedzenie z dnia 10 lutego 2005 r.) Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny 95 głosami za, przy 2 głosach wstrzymujących się, przyjął następującą opinię:

1.   Wstęp — uzasadnienie

2.   Metoda postępowania i prace przygotowawcze

3.   Definicja „reprezentatywnych organizacji konsumenckich” podstawą wspierania interesów konsumentów i udziału konsumentów w procesie decyzyjnym

4.   Finansowanie organizacji i stowarzyszeń konsumenckich

5.   Maksymalna harmonizacja w połączeniu z najwyższym poziomem ochrony konsumentów

6.   Zasady pomocniczości, wzajemnego uznawania i ostrożności — interpretacja i stosowanie w dziedzinie ochrony konsumentów

7.   Rzeczywiste horyzontalne podejście do polityki ochrony konsumentów

8.   Uproszczenie i kodyfikacja prawa konsumenckiego

9.   Informacja konsumencka i edukacja konsumentów

10.   Współpraca administracyjna przy stosowaniu prawa ochrony konsumentów

11.   Przykładowe pomysły na skuteczną i wystarczającą ochronę, obronę oraz wspieranie interesów konsumentów na jednolitym rynku po rozszerzeniu

12.   Wnioski

Bruksela, 10 lutego 2005 r.

Przewodnicząca

Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego

Anne-Marie SIGMUND

----

(1)  EKES miał okazję wypowiadać się na wszystkie te tematy w szeregu opinii, z których podkreślić należy następujące:

(2)  Zob. pkt 14 rezolucji Rady z 2 grudnia 2002 r. w sprawie Wspólnotowej strategii ochrony konsumentów na lata 2002-2006 (Dz.U. C 11 z 17. 01.2003, str. 1), który brzmi następująco:

„[RADA] WZYWA KOMISJĘ I PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE:

(3)  Zob. w szczególności, art. 7 ust. 2 i 3 decyzji nr 20/2004/WE z dnia 8 grudnia 2003 r. ustanawiającej ogólne ramy finansowania działań Wspólnoty wspierających politykę konsumencką (Dz.U. L 5, z 9.01.2004, str. 1), który stanowi:

„2.   Wkłady finansowe dla działania 16 mogą zostać przyznane europejskim organizacjom konsumenckim, które:

3.   Wkłady finansowe dla działalności 17 mogą być przyznane europejskim organizacjom konsumenckim, które:

(4)  Zob. tekst w Dz.U. L 166 str. 51, który brzmi następująco:

Artykuł 3

Podmioty upoważnione do występowania z powództwem

Do celów niniejszej dyrektywy „upoważniony podmiot” oznacza organ lub organizację, która utworzona zgodnie z prawem państwa członkowskiego, ma uzasadniony interes w zapewnieniu przestrzegania przepisów określonych w art. 1, w szczególności:

Aktualnie obowiązujący tekst jednolity tej dyrektywy stanowi:

Artykuł 3

Podmioty upoważnione do występowania z powództwem

Do celów niniejszej dyrektywy „upoważniony podmiot” oznacza organ lub organizację, która utworzona zgodnie z prawem państwa członkowskiego, ma uzasadniony interes w zapewnieniu przestrzegania przepisów określonych w art. 1, w szczególności:

(5)  O znaczeniu sektora spółdzielczego zob. komunikat Komisji w sprawie wspierania spółdzielni w Europie – COM(2004)18 final z 23 lutego 2004 r., w którym Komisja ponownie przedstawia koncepcję statutu spółdzielni europejskiej.

(6)  EKES z zadowoleniem przyjmuje więc niedawną inicjatywę Komisji (DG SANCO), która zwróciła się do BEUC o zorganizowanie w trakcie tego roku szkoleń dotyczących zarządzania zasobami ludzkimi i finansowymi, public relations i lobbingu oraz prawa konsumenckiego.

(7)  Decyzja z dnia 9 października 2003 r. ustanawiająca Europejską Grupę Konsultacyjną ds. Konsumentów (Dz.U. L 258 z 10.10.2003).

(8)  W grudniu 2002 r. zapowiedziano utworzenie tego stanowiska dla celu zapewnienia stałego dialogu z europejskimi konsumentami; komisarz Mario Monti mianował na nie dnia 9 grudnia 2003 r. Juana Rivierę y Marti (IP/03/1679 z 9.12.03).

(9)  Szczególne znaczenie ma w tym kontekście niedawna decyzja Komisji ustanawiająca Komitety Naukowe w dziedzinie bezpieczeństwa konsumentów, zdrowia publicznego i środowiska naturalnego (Dz.U. L 66 z 4.03.2004).

(10)  72 % respondentów ankiety odpowiedziało, że stowarzyszenia konsumentów otrzymują pomoc ze strony państwa, lecz uznało ją za niewystarczającą.

(11)  W sierpniu 2003 r. – w fortunnie wybranym momencie – BEUC ogłosiło oświadczenie wzywające rządy nowych państw członkowskich do zapewnienia stowarzyszeniom konsumentów odpowiedniego wsparcia finansowego; wspomniało w tym kontekście o możliwości wykorzystania w tym celu programu PHARE.

(12)  75 % respondentów odpowiedziało, że stowarzyszenia ochrony konsumentów nie korzystają z ulg podatkowych.

(13)Dz.U. L 5 z 9.01.2004, str. 1; por. opinia, sprawozdawca: Bernardo Hernández Bataller, Dz.U. C 234 z 30.09.2003.

(14)  SEC(2003) 1387 z 27.11.2003.

(15)  Zob. art. 153 ust. 1 oraz ust. 5, stanowiący, że środki, które wspierają, uzupełniają i monitorują politykę prowadzoną przez państwa członkowskie, i które zostały przyjęte przez Radę zgodnie z art. 251 oraz po zasięgnięciu opinii Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, „nie stanowią przeszkody dla wprowadzenia lub utrzymania w mocy przez państwa członkowskie bardziej korzystnych środków”, oczywiście pod warunkiem, że środki takie są zgodne z Traktatem, w szczególności z zasadami pomocniczości i proporcjonalności.

(16)  Ten sam przepis odnajdujemy w art. 129-A, zmienionym Traktatem z Maastricht.

(17)  Por. np. dyrektywy 90/314/EWG (turystyka zorganizowana), art. 8; 94/47/WE (tzw. timeshare), art. 11; 93/13/EWG (nieuczciwe warunki umów), art. 8; 97/7/WE (umowy zawierane na odległość), art. 14; 85/577/EWG (umowy zawierane poza lokalem przedsiębiorstwa); 84/450/EWG (reklama wprowadzająca w błąd), art. 7 oraz 87/102/EWG (kredyt konsumencki), art. 15. Należy tu zwrócić uwagę na ważną analizę przeprowadzoną na wniosek Komisji przez Ośrodek Prawa Konsumenckiego i koordynowane przez Monique Goyens. Sprawozdawca niniejszej opinii miał okazję uczestniczenia w tym badaniu wraz ze znakomitymi prawnikami, profesorami Klaus Tonner, Lopez-Sanchez, Susanne Storm, Jérome Frank, Alexandros Voutsas, William Fagan, Paolo Martinello, Andrée Colomer, A. Tavassy i Geraint Howells (SPC/02/93/CM, lipiec 1994). W sprawozdaniu końcowym słusznie dokonano rozróżnienia harmonizacji na minimalną, kompletną, częściową, pełną i fakultatywną.

(18)  COM(2001) 531 final z 2.10.2001.

(19)  COM(2002) 208 final z 07.05.2002.

(20)  COM(2002) 443 final z 11.09.2002.

(21)  COM(2003) 356 final z 18.06.2003.

(22)  Włączoną do Traktatu z chwilą wejścia w życie Jednolitego Aktu Europejskiego.

(23)  Por. art. 32 projektu konstytucji.

(24)  Dobre przykłady znajdują się w niedawnych rozporządzeniach dotyczących: jurysdykcji, uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych (rozporządzenie (WE) nr 44/2001 z 22.12.2000); doręczania dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych lub handlowych w państwach członkowskich (rozp. (WE) nr 1348/2000 z 29.05.2000); jurysdykcji, uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich i w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej za dzieci obojga małżonków (rozp. (WE) nr 1347/2000 z 29.05.2000); postępowania upadłościowego (rozp. (WE) nr 1346/2000 z 29.05.2000); promocji sprzedaży na rynku wewnętrznym (COM(2002) 585 final z 25.10.2002); współpracy między krajowymi organami odpowiedzialnymi za wykonanie przepisów o ochronie konsumentów (COM(2003) 443 final z 18.07.2003); materiałów i artykułów przeznaczonych do kontaktu z żywnością (COM(2003) 689 final z 17.11.2003).

(25)  Zob. art. 5(II) Traktatu WE, który stanowi, co następuje:

„W dziedzinach, które nie należą do jej kompetencji wyłącznej, Wspólnota podejmuje działania, zgodnie z zasadą pomocniczości, tylko wówczas i tylko w takim zakresie, w jakim cele proponowanych działań nie mogą być osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast z uwagi na rozmiary lub skutki proponowanych działań możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie Wspólnoty”.

Tekst ten różni się jednak znacznie od brzmienia art. 9 ust. 3 projektu Konstytucji; różnicom tym należy bliżej się przyjrzeć.

Tekst zawarty w projekcie Konstytucji brzmi następująco:

„Zgodnie z zasadą pomocniczości, w dziedzinach, które nie należą do jej wyłącznej kompetencji, Unia podejmuje działania tylko wówczas i tylko w takim zakresie, w jakim cele zamierzonego działania nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie na poziomie centralnym, regionalnym i lokalnym, natomiast z uwagi na rozmiary lub skutki proponowanych działań możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie Unii.”

Oto najważniejsze głosy w dyskusji na temat tej zasady:

„Subsidiarity: The challenge of change, proceedings of the Jacques Delors Colloquium, European Institute of Public Administration, Maastricht, 1991 (EIPA 11/04); The principle of subsidiarity, Jean-Louis Clergerie, Ellipses, 1997; niepublikowane jak się zdaje opracowanie prof. G. Vandersanden, Considérations sur le principe de subsidiarité, styczeń 1992; Gian Pietro Orsello Il principio di sussidiarieta nella prospectiva dell'attuazione del Trattato sull' Unione europea, Rzym 1993; oraz Mégret Commentary on the Treaty, t. 1, 2 wydanie, Addendum, rozdz. III, str. 421 i nast.”

(26)  Wypada przy tym stwierdzić, że, wykładnia tej zasady przyjęta na początku przez Komisję, a przedstawiona na posiedzeniu Rady w Edynburgu w dniach 11-12 grudnia 1992 r. doprowadziła po analizie przygotowywanych propozycji dyrektyw do wycofania, wstrzymania lub rewizji wielu z nich.

(27)  Zasada ta została w pełni włączona do art. 100-b wraz z wejściem w życie Jednolitego Aktu Europejskiego; oznaczało to definitywne uwzględnienie wyroku w sprawie Cassis de Dijon.

(28)  Zasada wzajemnego uznawania na jednolitym rynku – sprawozdawca: Göran Lagerholm, Dz.U. C 116 z 20.04.2001.

(29)  COM(1999) 299 final z 16.06.1999.

(30)Dz.U. C 12 z 15.03.2001.

(31)  Dotyczy to w szczególności produktów finansowych sprzedawanych na odległość.

(32)  Por. opinia EKES w sprawie stosowania zasady ostrożności, sprawozdawca – Adrien Bedossa, Dz.U. C 268 z 19.09.2000, str. 6.

(33)  Por. wstępny program EWG na rzecz ochrony konsumentów oraz polityki informacyjnej z dnia 14 kwietnia 1975 r., który stanowi: „Wszystkim tym prawom [konsumenckim] należy nadać większe znaczenie poprzez działania w ramach poszczególnych polityk wspólnotowych, np. polityki gospodarczej, wspólnej polityki rolnej, polityki społecznej, polityki ochrony środowiska, transportu i energii, jak również poprzez harmonizację przepisów, które mają wpływ na sytuację konsumentów” (Dz.U. C 92 z 25.04.1975). Koncepcję tę Komisja rozwinęła później w komunikacie dla Rady datowanym na dzień 4 lipca 1985 r. i zatytułowanym „Nowy impuls”, w którym po raz pierwszy całkowicie słusznie stwierdza, że dla Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej wprowadzenie wspólnego rynku było środkiem, a nie celem (COM(85) 314 final). Stwierdzenie to doprowadziło to do uchwały Rady z 23.06.1986 r.

Parlament Europejski z kolei w uchwale z marca 1992 r. w sprawie wymogów ochrony konsumentów oraz zdrowia publicznego, jakie należy wziąć pod uwagę przy wprowadzaniu rynku wewnętrznego, wezwał Komisję, aby zwracała coraz większą uwagę na wymogi ochrony konsumentów we wszystkich obszarach polityki (Dok. PE 152150).

Dopiero jednak EKES w swej opinii w sprawie jednolitego rynku i ochrony konsumentów (CES 1309/95 z dnia 22 listopada 1995 r., sprawozdawca: Francisco Ceballo Herrero, Dz.U. C 39 z 12.02.1996), wydanej w przeddzień posiedzenia Rady Europejskiej w Amsterdamie, jasno przedstawił cały zestaw zaleceń dotyczących wprowadzenia horyzontalnego podejścia do polityki ochrony konsumentów oraz zaapelował o wpisanie go do zmienionego tekstu Traktatu.

(34)  Art III-38 oraz art.-III-5.

(35)  COM(2002) 208 final z 07.05.2002.

(36)  ibidem, str. 7.

(37)  Opinia EKES nr 276/2003 z 26 lutego 2003 r., sprawozdawca – Ann Davison, Dz.U. C 95 z 23.04.2003.

(38)  W opinii nr CES1309/95, o której mowa powyżej, EKES zalecał w związku z tym:

(39)  Po roku 1992 szczególne znaczenie miały dokumenty O lepsze tworzenie prawa, w szczególności za rok 2002 (COM(2002) 715 final z 11.12.2002), oraz komunikaty z 5 grudnia 2001 r. w sprawie uproszczenia i poprawy regulacji środowiska naturalnego (COM(2001) 726 final z 5 czerwca 2002 r. pt. Standardy rządzenia w Unii Europejskiej: lepsza legislacja (COM(2002) 275-278 final) oraz z 11 lutego 2003 r. pt. Aktualizacja i upraszczanie acquis wspólnotowego (COM(2003) 71 final),a zwłaszcza opublikowany ostatnio program legislacyjny i roboczy na rok 2004 (COM(2003) 645 final z 29.10.2003), w którym uproszczenie i kodyfikacja prawa wspólnotowego staje się priorytetem na rok 2004 (załącznik 5).

(40)  Por. opinie EKES, których sprawozdawcami byli Bruno Vever (Dz.U. C 14 z 16.01.2001), Kenneth Walker (Dz.u. C 48 z 21.02.2002 oraz Dz.U. C 125 z 27.05.2002), John Simpson (Dz.U. C 133, z 6.06.2003) oraz Daniel Retureau (INT/187 z 17 marca 2004 r. - CESE 500/2004; Dz.U. C 112 z 30.04.04).

(41)Dz.U. C 321 z 31.12.2003. Por. szczególnie ważne sprawozdanie PE z 25.09.2003 (A5-0313/2003) przedstawione przez deputowaną Monikę Frassoni.

(42)  (2003) 71 final; sprawozdawcą był Daniel Retureau (CESE 500/2004; Dz.U. C 112 z 30.04.04).

(43)  Na pytanie o postępy poczynione w transpozycji acquis 65 % respondentów odpowiedziało, że reforma przepisów została całkowicie zakończona, 35 % natomiast, że proces transpozycji nie został zakończony.

(44)  Kwestia kodyfikacji wspólnotowego prawa konsumenckiego oraz różnych znaczeń pojęcia „kodyfikacja” stanowiła przedmiot długich dyskusji podczas konferencji w Lyonie w dniach 12-13 grudnia 1997 r., z której sprawozdanie opublikował Bruylant (1998) pod tytułem „Vers un Code Européen de la Consommation”. Omawiano je ponownie na konferencji w Bologne-sur-Mer w dniach 14-15 stycznia 2000 r.; sprawozdanie zostało opublikowane przez Documentation Française (Paryż 2002). Temat ten jest również omawiany przez różnych autorów w pracy Dominique Fenouillet i Françoise Labarthe zatytułowanej „Faut-il recodifier le droit de la consommation?” (ECONOMICA, 2002).

(45)  Opinia EKES 105/2004, której sprawozdawcą był Bernardo Hernández Bataller (Dz.U. C 108 z 30.04.2004).

(46)  Zob. w związku z tym opinie EKES w sprawie jednolitego rynku i polityki ochrony konsumentów, której sprawozdawcą był Francisco Ceballo Herrero (Dz.U. C 39 z 12.02.1996) oraz w sprawie zielonej księgi w sprawie polityki ochrony konsumentów w Unii Europejskiej, której sprawozdawcą była Ann Davison (Dz.U. C 125 z 27.05.2002), a w szczególności propozycje opinii w sprawie dyrektyw dotyczących reklamy wprowadzającej w błąd i reklamy porównawczej, sprzedaży obwoźnej, kredytu konsumenckiego, turystyki zorganizowanej, nieuczciwych warunków umownych, tzw. timeshare, sprzedaży na odległość w ogóle oraz sprzedaży usług w szczególności, odpowiedzialności producenta, gwarancji, handlu elektronicznego, bezpieczeństwa produktu i nieuczciwych praktyk handlowych.

(47)  Opinia z dnia 26 marca 2003 r., sprawozdawca – Bernardo Hernández Bataller (Dz.U. C 133 z 6.06.2003). Interesujący w tym kontekście jest również raport holenderskiego Komitetu ds. Konsumenckich z listopada 2000 r.

(48)  Zgodnie ze stwierdzeniem Rady zawartym w uchwale z 9 czerwca 1986 r. (Dz.U. C 184 z 23.07.1986).

(49)  Opinia przyjęta 28 stycznia 2004 r., sprawozdawca – Bernardo Hernández Bataller (Dz.U. C 108 z 30.04.2004). Komisja zwróciła już uwagę na potrzebę lepszego monitorowania stosowania prawa wspólnotowego w swoim komunikacie z 11 grudnia 2002 r. (COM(2002) 725 final).

(50)  Podczas posiedzenia Rady w Edynburgu w dniach 11-12 grudnia 1992 r. postanowiono wycofać całą serię propozycji dyrektyw w związku z koniecznością uwzględnienia w praktyce zasady pomocniczości; należał do nich również przedmiotowy tekst. (SN/456/92, załącznik C do konkluzji prezydencji)

(51)  Dyrektywa 2001/95/WE, art. 20.

(52)  COM(2003) 313 final z 06.06.2003.

(53)  COM(2004) 2 final z 13.01.2004. Por. opinia, sprawozdawcy – Arno Metzler i Ernst Erik Ehnmark. Zob. też uchwała Rady z 9 grudnia 2003 (Dz.U. C 299 z 10.12.2003).

(54)  Uwaga niniejsza nie przesądza bynajmniej o treści opinii EKES (CESE 137/2005).

(55)  Por. zielona księga w sprawie usługi użyteczności publicznej (COM(2003) 270 final z 21.05.2003) oraz komunikat Komisji „Usługi użyteczności publicznej w Europie” (COM(96) 443 final z 11.09.1996).

(56)  Opinia CESE 1607/2003 z 10.12.2003 (Dz.U. C 80 z 30.03.2004), sprawozdawca – Bernardo Hernández Bataller oraz opinia CESE 605/1997 z 29.05.1997 (Dz.U. C 287 z 22.09.1997) - sprawozdawca: J.J. Van Dijk. Zob. też: opinie sektorowe EKES w sprawie niektórych usług kluczowych, w szczególności opinia EKES 1269/1996 z 31.10.1996 (Dz.U. C 66 z 3.03.1997) w sprawie energii oraz opinia EKES 229/2001 z 1.03.2001 (Dz.U. C 139, z 11.05.2001) w sprawie usług łączności elektronicznej; w obydwu przypadkach sprawozdawcą był Bernardo Hernández Bataller.

(57)  Zgodnie z zaskakującą decyzją podjętą niedawno w Portugalii, usługi telefoniczne nie zostały zaliczone do kluczowych usług publicznych (ustawa 5/2004 z 10.02.2004).

(58)  O komunikacie tym wspomina się w dokumencie COM(2004) 374 final z 22/7/2003) (tzw. Rzym II).

(59)  Rozporządzenie w sprawie prawa stosowanego do zobowiązań pozaumownych (COM(2003) 427 final z 22.7.2003) (tzw. Rzym II).

(60)  Opinia CESE 841/2004, sprawozdawca – Frank von Fürstenwerth (Dz.U. C 241 z 28.09.2004).

(61)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/13/WE z dnia 20 marca 2000 r., Dz.U. L 109 z 6.05.2000.

(62)  Dyrektywa ta stanowi, że oznaczenie pochodzenia produktu jest obowiązkowe jedynie wówczas, gdyby jego pominięcie mogło wprowadzić konsumentów w błąd; wywołuje to poważne obawy i nie jest dostatecznie jasne z punktu widzenia pewności obrotu prawnego.

(63)  System szybkiej wymiany informacji.

(64)  Tak samo wypowiadał się EKES w opinii w sprawie propozycji dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktu (Dz.U. C 367 z 20.12.2000). W odpowiedzi na pytanie o mechanizmy monitorowania rynku 65 % respondentów uznało je za wystarczające, a 37 % – za stosunkowo nieskuteczne.

(65)  Dyrektywa 85/374/EWG z 25 lipca 1985 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących odpowiedzialności za produkty wadliwe, zmieniona dyrektywą 99/34/WE Parlamentu i Rady z 10 maja 1999 r., która rozszerzyła zakres tej dyrektywy o rynek energii elektrycznej.

(66)  COM(1999) 396 final z 28.07.1999.

(67)  W szczególności mowa tu o raporcie Lovellsa (MARKT/2001/II/D), umowa nr ETD/2001/B5-3001/D/76; sprawozdawca niniejszej opinii również uczestniczył w jego przygotowaniu.

(68)  Dyrektywa Rady 85/577/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie ochrony konsumentów w odniesieniu do umów zawartych poza lokalem przedsiębiorstwa, Dz.U. L 372 z 31.12.1985.

(69)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 97/7/WE z dnia 20 maja 1997 r. w sprawie ochrony konsumentów w przypadku umów zawieranych na odległość, Dz.U. L 144 z 4.06.1997.

(70)  Ibidem, art. 11 ust. 3 lit. a).

(71)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/65/WE z dnia 23 września 2002 r. dotycząca sprzedaży konsumentom usług finansowych na odległość, Dz.U. L 271, z 9.10.2002.

(72)  Propozycja dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących kredytu konsumenckiego COM(2002) 443final z 11.09.2002.

(73)  89 % respondentów było zdania, że prawo to jest ujęte w przepisach, ale 30 % uznało, że mechanizmy te nie są prawidłowo stosowane.

(74)  Dyrektywa 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r., Dz.U. L 95, z 21.04.1993, str. 29.

(75)  O ile wiadomo, baza danych CLAB nie jest już aktualizowana, a dostęp do niej jest trudny. 52 % respondentów uznało ochronę konsumentów przed nieuczciwymi klauzulami umownymi za dostateczną, podczas gdy jedynie 19 % uznało ją za niewystarczającą.

(76)  COM(2000) 248 final z 6.07.2000; por. opinia, sprawozdawca – Manuel Ataíde Ferreira, Dz.U. C 116 z 20.04.2001.

(77)  Dyrektywa 87/102/EWG, Dz.U. L 42 z 12.2.1987 r., oraz dyrektywa 98/7/WE, Dz.U. L 101 z 1.4.1998 r.

(78)  Opinia EKES w sprawie harmonizacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących kredytu konsumenckiego z dnia 17 czerwca 2003 r. (Dz.U. C 234 z 30.09.2004 r.), w której EKES zwraca uwagę, że nie akceptuje faktu, iż w propozycji podobnie jak w dyrektywie 87/102/EWG utrzymuje się, że głównym zagadnieniem jest wciąż rozwój jednolitego rynku, a ochrona konsumentów jest istotna jedynie o tyle, o ile sprzyja swobodnemu przepływowi kredytu; nie jest zatem celem samym w sobie, lecz jedynie środkiem rozwoju jednolitego rynku.

(79)  Należy w tym kontekście przypomnieć nadal aktualny raport informacyjny EKES oraz opinię z inicjatywy własnej na ten temat (24.04.2002, sprawozdawca – Manuel Ataíde Ferreira, Dz.U. C 149 z 21.06.2002), jak również różne narady organizowane w związku z tym przez Komisję i organizacje krajowe.

(80)  Zalecenie Komisji 87/598/EWG w sprawie europejskiego kodeksu postępowania dotyczącego płatności elektronicznych (Dz.U. L 365 z 24.12.1987) nie wystarczy, aby chronić interesy konsumentów w tej dziedzinie.

(81)  Komunikat Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego dotyczący nowych ram prawnych dla płatności na ryku wewnętrznym (COM(2003) 718 final); EKES przygotowuje opinię na ten temat; sprawozdawcą będzie Guido Ravoet (30 czerwca 2004 r.).

(82)  Por. COM (2004) 341final oraz aktualnie opracowywana opinia EKES (sprawozdawcą jest autor niniejszej opinii).

(83)  Por. COM (2004) 91 final z 12.03.2004 (sprawozdawcy – Daniel Retureau i Ann Davison).

(84)  Por. komunikat Komisji w sprawie europejskiego prawa umów (COM(2001) 398 final z 11.07.2001) oraz opinia EKES na ten temat (sprawozdawca – Daniel Retureau, Dz.U. C 241 z 7.01.2002).

(85)  Por. opinia EKES z inicjatywy własnej w sprawie europejskiej umowy ubezpieczenia (INT/202), sprawozdawcą jest autor niniejszej opinii.

(86)  Dyrektywa 1999/44/WE z 25.05.1999, Dz.U. L 171 z 7.07.1999.

(87)  Opinia EKES 743/94 z 1 czerwca 1994 r., sprawozdawca – Georges Proumens (Dz.U. C 295 z 22.10.1994).

(88)  Zgodnie z doskonałą zieloną księga Komisji (COM (1993) 509 final z 15.111993); przedmiotowa dyrektywa nie była zgodna z duchem tej zielonej księgi.

(89)  COM (2001) 531 final; por. opinia EKES 344/2002, sprawozdawca – Ann Davison, Dz.U. C 125 z 27.05.2002.

(90)  Opinia z 28.01.2004, sprawozdawca – Bernardo Hernández Bataller (Dz.U. C 108 z 30.04.2004).

(91)  W opinii w sprawie przedłożonej przez Komisję propozycji rozporządzenia (COM(2001) 546 final z 2.10.2001), Dz.U. C 221 z 17.09.2002, sprawozdawca – Dimitrios Dimitriadis.

(92)  71 % respondentów wyraziło opinię, że istnieją mechanizmy zapewniające konsumentom dostęp do wymiaru sprawiedliwości, a zaledwie 29 % odpowiedziało, że tego typu mechanizmów brak; na pytanie o ich skuteczność, 58 % uznało je za właściwe, podczas gdy 35 % uznało je za stosunkowo nieskuteczne.

(93)  Dyrektywa 98/27/WE z dnia 19 maja 1998 r. (Dz.U. L 166 z 11.06.1998), obecnie w wersji skodyfikowanej (COM(2003) 241 final z 12.05.2003).

(94)  Na pytanie, czy istnieją przepisy zwalniające stowarzyszenia konsumentów z kosztów sądowych, 73 % respondentów odpowiedziało, że nie ma takich przepisów.

(95)  Opinia EKES w sprawie zielonej księgi w sprawie alternatywnych sposobów rozstrzygania sporów w prawie cywilnym i handlowym (COM (2002) 196 z 19.04.2002), sprawozdawca – Henri Malosse, Dz.U. C 85 z 8.04.2003. EKES oczekuje na publikację raportu z działalności EEJ-NET (Europejska Sieć Sądownictwa Polubownego); już teraz jednak pragnie zwrócić uwagę na konieczność zwiększenia efektywności tego rozwiązania.

(96)  78 % respondentów stwierdziło, że istnieją alternatywne środki rozstrzygania sporów, podczas gdy jedynie 33 % odpowiedziało, że takowych brak.

(97)  Zalecenie 98/257/WE z dnia 30 maja 1998 r. w sprawie zasad mających zastosowanie do organów odpowiedzialnych za pozasądowe rozstrzyganie sporów konsumenckich, Dz.U. L 115 z 17.04.1998 oraz zalecenie 2001/310/WE z dnia 4 kwietnia 2001 r., Dz.U. L 109 z 19.04.2001.

(98)  Dokument Rady 9179/99 oraz sprostowanie 1-99/00806; sprawozdawcą opinii EKES na ten temat był Guido Ravoet (Dz.U. C 75 z 15.03.2000); te dokumenty Rady przyjęły już postać rozporządzenia Rady (Dz.U. L 160 z 30.06.2000, str. 1).

(99)  Rozporządzenie 44/2001/WE (Dz.U. L 12 z 16.01.2001).

(100)  COM(2003) 427 final z 22.07.2003.

(101)  COM (2002) 654 final; sprawozdawcą opinii EKES na ten temat był autor niniejszej opinii (opinia CESE 88/2004, Dz.U. C 108 z 30.04.2004).

(102)  COM(2001) 705 final z 22.11.2001; sprawozdawcą opinii EKES na ten temat był Manuel Ataíde Ferreira (Dz.U. C 36 z 8.02.2002)

(103)  Opinia w sprawie strategii polityki ochrony konsumentów na lata 2002-2006 (26.2.2003, Dz.U. C 95 z 23.04.2003; sprawozdawca: Ann Davison); opinia w sprawie ram finansowych polityki ochrony konsumentów na lata 2004-2007 (17.07.2003, Dz.U. C 234 z 30.09.2003, sprawozdawca: Bernardo Hernández Bataller).

----

ZAŁĄCZNIK

do opinii europejskiego komitetu ekonomiczno-społecznego

Następująca poprawka została odrzucona, ale otrzymały poparcie co najmniej jednej czwartej oddanych głosów.

Punkt 12.5

Proponuje się dodanie następującego tiret do listy priorytetów.

Uzasadnienie

Obecnie z powodu bariery językowej oraz nieznajomości procedur lub ograniczeń postępowania trudno konsumentowi skorzystać z jego praw w innym państwie członkowskim UE — dla przykładu, kiedy łamane są prawa konsumenckie Łotysza w Holandii lub odwrotnie.

Wynik głosowania:

Głosów za: 23

Głosów przeciw: 43

Głosów wstrzymujących się: 3

----