----

----

I Informacje

Rada

----

WSPÓLNE STANOWISKO (WE) NR 23/2005

przyjęte przez Radę dnia 12 kwietnia 2005 r.

w celu przyjęcia dyrektywy 2005/.../WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia ..... w sprawie gospodarowania odpadami pochodzącymi z przemysłu wydobywczego oraz zmieniającej dyrektywę 2004/35/WE

(2005/C 172 E/01)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),

uwzględniając opinię Komitetu Regionów (2),

stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu (3),

a także mając na uwadze, co następuje:

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

Przedmiot

Niniejsza dyrektywa określa środki, procedury i wskazówki mające na celu zapobieganie lub zmniejszanie, w najszerszym możliwym zakresie, wszelkich niekorzystnych skutków dla środowiska, w szczególności wody, powietrza, gleby, fauny i flory, oraz krajobrazu, oraz wszelkich wynikających z tego zagrożeń dla zdrowia ludzkiego, spowodowanych gospodarowaniem odpadami pochodzącymi z przemysłu wydobywczego.

Artykuł 2

Zakres

1.   Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, niniejsza dyrektywa obejmuje gospodarowanie odpadami pochodzącymi z poszukiwania, wydobywania, przeróbki i magazynowania surowców mineralnych oraz z działalności odkrywkowej, zwanymi dalej „odpadami wydobywczymi”.

2.   Z zakresu niniejszej dyrektywy są wyłączone:

3.   Odpady obojętne i niezanieczyszczona gleba pochodzące z poszukiwania, wydobywania, przeróbki i magazynowania surowców mineralnych oraz z działalności odkrywkowej, oraz odpady pochodzące z wydobywania, przeróbki i magazynowania torfu nie podlegają art. 7, 8, art. 11 ust. 1 i 3, art. 12, art. 13 ust. 5, art. 14 i 16, chyba że są one składowane w obiekcie unieszkodliwiania odpadów kategorii A.

Właściwy organ może zmniejszyć lub odstąpić od wymagań w odniesieniu do składowania odpadów innych niż niebezpieczne, pochodzących z poszukiwania surowców mineralnych, z wyjątkiem ropy naftowej i ewaporatów innych niż gips i anhydryt, jak również w odniesieniu do składowania niezanieczyszczonej gleby i odpadów pochodzących z wydobycia, przeróbki i magazynowania torfu tak długo, jak w jego opinii spełnione są wymagania art. 4.

Państwa Członkowskie mogą zmniejszyć lub odstąpić od wymagań art. 11 ust. 3, art. 12 ust. 5 i 6, art. 13 ust. 5, art. 14 i 16 w odniesieniu do odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne, chyba że są one składowane w obiekcie unieszkodliwiania odpadów kategorii A.

4.   Bez uszczerbku dla innych aktów prawa wspólnotowego, odpady, które objęte są niniejszą dyrektywą, nie podlegają dyrektywie 1999/31/WE.

Artykuł 3

Definicje

Do celów niniejszej dyrektywy:

Artykuł 4

Ogólne wymagania

1.   Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, że odpady wydobywcze są zagospodarowywane bez zagrażania zdrowiu ludzkiemu oraz bez stosowania procesów lub metod, które mogłyby szkodzić środowisku, w szczególności bez ryzyka dla wody, powietrza, gleby oraz fauny i flory, bez powodowania immisji w postaci hałasu lub zapachów, a także bez niekorzystnych skutków dla krajobrazu lub miejsc o szczególnym znaczeniu. Państwa Członkowskie podejmują również niezbędne środki w celu wprowadzenia zakazu porzucania, wyrzucania lub niekontrolowanego składowania odpadów wydobywczych.

2.   Państwa Członkowskie zapewniają, że operator podejmuje wszelkie niezbędne środki w celu zapobiegania lub zmniejszenia, w możliwie najszerszym zakresie, wszelkich niekorzystnych skutków dla środowiska i zdrowia ludzkiego, powstałych w wyniku gospodarowania odpadami wydobywczymi. Obejmuje to zarządzanie jakimkolwiek obiektem unieszkodliwiania odpadów, również po jego zamknięciu, oraz zapobieganie poważnym wypadkom mającym związek z tym obiektem oraz ograniczanie ich konsekwencji dla środowiska i zdrowia ludzkiego.

3.   Środki, o których mowa w ust. 2, są oparte między innymi na najlepszych dostępnych technikach bez zalecania stosowania jakiejkolwiek techniki lub określonej technologii, lecz z uwzględnieniem cech technicznych obiektu unieszkodliwiania odpadów, jego lokalizacji geograficznej oraz lokalnych warunków środowiskowych.

Artykuł 5

Plan gospodarowania odpadami

1.   Państwa Członkowskie zapewniają sporządzenie przez operatora planu gospodarowania odpadami w celu zminimalizowania, przeróbki, odzysku oraz unieszkodliwiania odpadów wydobywczych.

2.   Celami planu gospodarowania odpadami są:

3.   Plan gospodarowania odpadami zawiera przynajmniej następujące elementy:

Plan gospodarowania odpadami zawiera wystarczające informacje, umożliwiające właściwemu organowi ocenę zdolności operatora do osiągnięcia celów planu gospodarowania odpadami, jak określono w ust. 2, oraz jego obowiązków wynikających z niniejszej dyrektywy.

4.   Plan gospodarowania odpadami podlega przeglądowi co pięć lat lub zmianie, o ile jest to właściwe, w przypadku istotnych zmian w działaniu obiektu unieszkodliwiania odpadów lub w odniesieniu do odpadów, które są składowane. Właściwy organ jest informowany o wszelkich zmianach w planie gospodarowania odpadami.

5.   Plany sporządzone zgodnie z innymi przepisami krajowymi lub wspólnotowymi oraz zawierające informacje, o których mowa w ust. 3, mogą być stosowane w przypadku, gdy zapobiegają one niepotrzebnemu powielaniu informacji i powtórzeniu pracy operatora, pod warunkiem że wszystkie wymagania określone w ust. 1–4 są spełnione.

6.   Właściwy organ zatwierdza plan gospodarowania odpadami na podstawie procedur, o których zdecydują Państwa Członkowskie, i monitoruje jego wykonanie.

Artykuł 6

Informowanie o poważnych wypadkach i zapobieganie im

1.   Niniejszy artykuł ma zastosowanie do obiektów unieszkodliwiania odpadów kategorii A, z wyjątkiem obiektów unieszkodliwiania odpadów objętych dyrektywą 96/82/WE.

2.   Bez uszczerbku dla innych przepisów wspólnotowych, w szczególności dyrektyw 92/91/EWG i 92/104/EWG, Państwa Członkowskie zapewniają, że ryzyka wystąpienia poważnych wypadków są rozpoznane oraz że niezbędne elementy zostały wprowadzone do projektu, budowy, działania i konserwacji, zamknięcia i fazy po zamknięciu obiektu unieszkodliwiania odpadów w celu zapobiegania takim wypadkom oraz w celu ograniczenia ich niekorzystnych konsekwencji dla zdrowia ludzkiego lub środowiska, w tym wpływów transgranicznych.

3.   Do celów wymagań wynikających z ust. 2, każdy operator, przed rozpoczęciem eksploatacji, sporządza politykę zapobiegania poważnym wypadkom dla gospodarowania odpadami wydobywczymi oraz wdraża wprowadzający ją w życie system zarządzania bezpieczeństwem, zgodnie z elementami określonymi w sekcji 1 załącznika I, a także wdraża wewnętrzny plan awaryjny wyszczególniający środki, które należy podjąć w miejscu prowadzenia działalności w razie wypadku.

Jako część tej polityki, operator wyznacza kierownika ds. bezpieczeństwa odpowiedzialnego za wykonanie i okresowy nadzór nad polityką zapobiegania poważnym wypadkom.

Właściwy organ sporządza zewnętrzny plan awaryjny wyszczególniający środki, które należy podjąć poza miejscem prowadzenia działalności w razie wypadku. Jako część wniosku o wydanie zezwolenia, operator dostarczy właściwemu organowi niezbędne informacje, które umożliwią organowi sporządzenie takiego planu.

4.   Plany awaryjne, o których mowa w ust. 3, mają następujące cele:

Państwa Członkowskie zapewniają, że w razie poważnego wypadku operator niezwłocznie dostarcza właściwemu organowi wszystkie niezbędne informacje wymagane w celu pomocy w zmniejszeniu jego konsekwencji dla zdrowia ludzkiego oraz do przeprowadzenia oceny i zmniejszenia zakresu rzeczywistej lub potencjalnej szkody poniesionej przez środowisko.

5.   Państwa Członkowskie zapewniają, że zainteresowana społeczność ma zapewnioną z wyprzedzeniem skuteczną możliwość uczestnictwa w opracowywaniu lub przeglądzie zewnętrznego planu awaryjnego, który ma zostać sporządzony zgodnie z ust. 3. W tym celu zainteresowana społeczność jest informowana o wszelkich takich propozycjach oraz udostępniane są jej odpowiednie informacje, w tym, między innymi, informacje o prawie uczestnictwa w procesie decyzyjnym oraz o właściwym organie, do którego mogą być zgłaszane uwagi i pytania.

Państwa Członkowskie zapewniają, że zainteresowana społeczność ma prawo w uzasadnionych ramach czasowych do wyrażania uwag, oraz że przy podejmowaniu decyzji w sprawie zewnętrznego planu awaryjnego uwagi te są w należyty sposób brane pod uwagę.

6.   Państwa Członkowskie zapewniają, że informacje w sprawie środków bezpieczeństwa oraz w sprawie działań wymaganych w razie wypadku, zawierające przynajmniej elementy wymienione w sekcji 2 załącznika I, są przekazywane zainteresowanej społeczności bezpłatnie i bez dodatkowych warunków.

Informacje takie podlegają przeglądowi co trzy lata oraz, jeżeli jest to konieczne, są uaktualniane.

Artykuł 7

Wniosek i zezwolenie

1.   Żaden obiekt unieszkodliwiania odpadów nie może działać bez zezwolenia udzielonego przez właściwy organ. Zezwolenie zawiera elementy wyszczególnione w ust. 2 niniejszego artykułu i jasno wskazuje kategorię obiektu unieszkodliwiania odpadów, zgodnie z kryteriami, o których mowa w art. 9.

Pod warunkiem zastosowania się do wszystkich wymogów niniejszego artykułu, wszelkie zezwolenia wydawane na podstawie innych przepisów krajowych lub wspólnotowych mogą być połączone w jedno zezwolenie w przypadku, kiedy taki format zapobiega niepotrzebnemu powielaniu informacji i powtarzaniu pracy operatora lub właściwego organu. Szczegóły określone w ust. 2 mogą być objęte jednym lub kilkoma zezwoleniami, pod warunkiem że spełnione są wszystkie wymogi określone w niniejszym artykule.

2.   Wniosek o udzielenie zezwolenia zawiera przynajmniej następujące szczegóły:

3.   Właściwy organ udziela zezwolenia jedynie w przypadku, gdy w jego opinii:

4.   Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, że właściwe organy okresowo poddają warunki zezwolenia ponownemu rozpatrzeniu oraz, w miarę potrzeby, aktualizacji:

5.   Informacje zawarte w zezwoleniu udzielonym na podstawie niniejszego artykułu są udostępniane właściwym krajowym i wspólnotowym organom statystycznym, gdy zwrócą się one o takie informacje do celów statystycznych. Informacje sensytywne o czysto handlowym charakterze, takie jak informacje dotyczące stosunków handlowych i elementów składowych kosztów oraz poziomu gospodarczych złoża zasobów mineralnych, nie są podawane do informacji publicznej.

Artykuł 8

Udział społeczeństwa

1.   Na wczesnym etapie procedury udzielania zezwolenia lub najpóźniej, kiedy tylko takie informacje mogą być w uzasadniony sposób dostarczone, społeczeństwo jest informowane za pomocą obwieszczeń lub innych odpowiednich środków, takich jak media elektroniczne, tam gdzie są one dostępne, o następujących kwestiach:

2.   Państwa Członkowskie zapewniają, że w odpowiednich ramach czasowych, zainteresowanej społeczności są udostępniane:

3.   Państwa Członkowskie podejmują odpowiednie środki w celu zapewnienia, że społeczeństwo jest informowane, zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu, o uaktualnieniu warunków zezwolenia zgodnie z art. 7 ust. 4.

4.   Zainteresowana społeczność ma prawo do wyrażania uwag i opinii właściwym organom przed podjęciem decyzji.

5.   Wyniki konsultacji przeprowadzonych zgodnie z niniejszym artykułem są należycie brane pod uwagę przy podejmowaniu decyzji.

6.   Kiedy decyzja zostaje podjęta, właściwy organ, zgodnie z odpowiednimi procedurami, informuje zainteresowaną społeczność i udostępnia jej następujące informacje:

7.   Szczegółowe ustalenia dotyczące udziału społeczeństwa na podstawie niniejszego artykułu są określane przez Państwa Członkowskie tak, aby umożliwić zainteresowanej społeczności skuteczne przygotowanie się i udział.

Artykuł 9

System klasyfikacji obiektów unieszkodliwiania odpadów

Do celów niniejszej dyrektywy, właściwe organy klasyfikują obiekt unieszkodliwiania odpadów jako obiekt unieszkodliwiania odpadów kategorii A zgodnie z kryteriami określonymi w załączniku III.

Artykuł 10

Wyrobiska poeksploatacyjne

1.   Państwa Członkowskie zapewniają, że operator, umieszczając odpady wydobywcze z powrotem w wyrobiskach poeksploatacyjnych w celach rekultywacyjnych i technologicznych, niezależnie od tego, czy powstały wskutek wydobycia odkrywkowego czy podziemnego, podejmuje odpowiednie środki w celu:

2.   Dyrektywa 1999/31/WE ma nadal zastosowanie w stosunku do odpadów innych niż odpady wydobywcze stosowane do wypełniania wyrobisk poeksploatacyjnych, tam, gdzie to stosowne.

Artykuł 11

Budowa i zarządzanie obiektami unieszkodliwiania odpadów

1.   Państwa Członkowskie podejmują odpowiednie środki w celu zapewnienia, że zarządzaniem obiektem unieszkodliwiania odpadów zajmują się kompetentne osoby oraz że zapewnione są rozwój techniczny i szkolenia personelu.

2.   Właściwy organ upewnia się, że przy budowie nowego obiektu unieszkodliwiania odpadów lub modyfikacji istniejącego obiektu unieszkodliwiania odpadów operator zapewnia, że:

Dokumenty dotyczące monitorowania i kontroli, o których mowa w pkt c), wraz z dokumentacją dotyczącą zezwolenia, są przechowywane w celu zapewnienia odpowiedniego przekazywania informacji, szczególnie w przypadku zmiany operatora.

3.   Operator bez zbędnej zwłoki, a w każdym przypadku nie później niż w ciągu 48 godzin, zawiadamia właściwy organ o każdym wydarzeniu, które może mieć wpływ na stabilność obiektu unieszkodliwiania odpadów oraz o wszelkich istotnych niekorzystnych skutkach dla środowiska, ujawnionych w wyniku kontroli i monitorowania obiektu unieszkodliwiania odpadów. Operator, tam, gdzie ma to zastosowanie, wprowadza w życie wewnętrzny plan awaryjny i postępuje zgodnie z wszelkimi instrukcjami właściwego organu dotyczącymi środków korygujących, które należy podjąć.

Operator pokrywa koszty środków, które mają zostać podjęte.

Z częstotliwością ustaloną przez właściwy organ, a w każdym przypadku co najmniej raz do roku, operator przedstawia właściwemu organowi na podstawie zgromadzonych danych sprawozdanie dotyczące wszystkich wyników monitorowania w celu wykazania przestrzegania warunków zezwolenia oraz zwiększania wiedzy na temat odpadów i funkcjonowania obiektów unieszkodliwiania odpadów. Na podstawie tego sprawozdania właściwy organ może zdecydować, że niezbędne jest zatwierdzenie przez niezależnego eksperta.

Artykuł 12

Procedury zamknięcia i po zamknięciu obiektu unieszkodliwiania odpadów

1.   Państwa Członkowskie podejmują środki w celu zapewnienia zgodności z ust. 2–5.

2.   Obiekt unieszkodliwiania odpadów rozpoczyna procedurę zamknięcia jedynie, jeżeli spełniony jest jeden z następujących warunków:

3.   Obiekt unieszkodliwiania odpadów może zostać uznany za całkowicie zamknięty jedynie po dokonaniu przez właściwy organ bez zbędnej zwłoki następujących czynności: przeprowadzeniu końcowej inspekcji w miejscu prowadzenia działalności, ocenie wszelkich sprawozdań przedstawionych przez operatora, potwierdzeniu, że miejsce prowadzenia działalności zostało zrekultywowane i powiadomieniu operatora o swojej zgodzie na zamknięcie.

Zgoda ta w żaden sposób nie zmniejsza obowiązków operatora wynikających z warunków określonych w zezwoleniu lub z innych przepisów.

4.   Operator jest odpowiedzialny za utrzymanie, monitorowanie i kontrolę w fazie po zamknięciu obiektu unieszkodliwiania odpadów tak długo, jak może być to wymagane przez właściwy organ, z uwzględnieniem charakteru i czasu trwania zagrożenia, z wyjątkiem przypadków, kiedy właściwy organ zdecyduje o przejęciu takich zadań od operatora, po ostatecznym zamknięciu obiektu unieszkodliwiania odpadów i bez uszczerbku dla jakichkolwiek przepisów krajowych lub wspólnotowych regulujących odpowiedzialność posiadacza odpadów.

5.   Jeżeli po zamknięciu obiektu unieszkodliwiania odpadów właściwy organ uzna to za konieczne, operator w szczególności kontroluje fizyczną i chemiczną stabilność obiektu i zmniejsza wszelkie negatywne skutki dla środowiska, w szczególności w odniesieniu do wód powierzchniowych i podziemnych, poprzez zapewnienie, że:

6.   Po zamknięciu obiektu unieszkodliwiania odpadów operator bezzwłocznie informuje właściwy organ o wszelkich zdarzeniach lub zmianach, które mogą mieć wpływ na stabilność obiektu unieszkodliwiania odpadów, oraz o wszelkich istotnych niekorzystnych skutkach dla środowiska ujawnionych w wyniku odpowiednich procedur kontrolnych i monitorowania. Operator, tam, gdzie ma to zastosowanie, wprowadza w życie wewnętrzny plan awaryjny i postępuje zgodnie z wszelkimi innymi instrukcjami właściwego organu w sprawie środków korygujących, które należy podjąć.

Operator pokrywa koszty środków, które mają zostać podjęte.

W przypadkach i z częstotliwością ustaloną przez właściwy organ, operator przedstawia właściwemu organowi, na podstawie zgromadzonych danych, sprawozdanie dotyczące wszystkich wyników monitorowania w celu wykazania przestrzegania warunków zezwolenia oraz zwiększenia wiedzy na temat odpadów i obiektów unieszkodliwiania odpadów.

Artykuł 13

Zapobieganie pogarszaniu się stanu wody oraz zanieczyszczaniu powietrza i gleby

1.   Właściwy organ upewnia się, że operator podjął niezbędne środki w celu:

2.   Właściwy organ upewnia się, że operator podjął odpowiednie środki w celu zapobiegania lub zmniejszania emisji pyłu i gazu.

3.   Jeżeli na podstawie oceny ryzyka dla środowiska, uwzględniając w szczególności dyrektywy 76/464/EWG, 80/68/EWG lub 2000/60/WE w zależności od przypadku, właściwy organ zdecydował, że zbieranie i oczyszczania odcieku nie jest konieczne, lub jeżeli ustalono, że obiekt unieszkodliwiania odpadów nie stanowi potencjalnego zagrożenia dla gleby, wód podziemnych lub powierzchniowych, można zmniejszyć lub odstąpić od wymagań określonych w ust. 1 lit. b) i c).

4.   Państwa Członkowskie dokonują zrzutu odpadów wydobywczych, w formie stałej, szlamu lub płynnej, do wszelkich odbiorników wodnych innych niż skonstruowany w celach zrzutu odpadów wydobywczych pod warunkiem spełnienia przez operatora odpowiednich wymagań dyrektyw 76/464/EWG, 80/68/EWG i 2000/60/WE.

5.   W przypadku stawu osadowego, w którym obecny jest cyjanek, operator upewnia się, że stężenie cyjanku dysocjującego w słabym kwasie w stawie jest zredukowane do najniższego możliwego poziomu za pomocą najlepszych dostępnych technik, a w każdym przypadku, w obiektach unieszkodliwiania odpadów, które uprzednio otrzymały zezwolenie lub które funkcjonowały już w dniu ... (24), że stężenie cyjanku dysocjującego w słabym kwasie w miejscu zrzutu odpadów przeróbczych z zakładu przeróbczego do stawu osadowego nie przekracza 50 ppm od dnia ... (24), 25 ppm od dnia ... (25), 10 ppm od dnia ... (26) oraz 10 ppm dla obiektów unieszkodliwiania odpadów, które otrzymały zezwolenie po dniu ... (24).

Jeżeli właściwy organ tego wymaga, operator wykaże za pomocą oceny ryzyka, która uwzględnia szczególne warunki dla miejsca prowadzenia działalności, że te limity stężeń nie muszą być dalej obniżane.

Artykuł 14

Gwarancja finansowa

1.   Właściwy organ, przed rozpoczęciem jakichkolwiek operacji związanych z gromadzeniem lub składowaniem odpadów wydobywczych w obiekcie unieszkodliwiania odpadów, wymaga przedstawienia gwarancji finansowej (np. w formie depozytu pieniężnego, w tym sponsorowanych przez przemysł wzajemnych funduszy gwarancyjnych) lub jej ekwiwalentu, zgodnie z procedurami, o których zdecydują Państwa Członkowskie, tak aby:

2.   Obliczenie gwarancji, o której mowa w ust. 1, jest dokonane na podstawie:

3.   Wielkość gwarancji jest odpowiednio dostosowana do zakresu niezbędnych prac rekultywacyjnych, które należy przeprowadzić w obiekcie unieszkodliwiania odpadów.

4.   W przypadku gdy właściwy organ zatwierdzi zamknięcie zgodnie z art. 12 ust. 3, wystawi on operatorowi pisemne oświadczenie zwalniające go z obowiązku gwarancji, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, z wyjątkiem obowiązków związanych z fazą po zamknięciu, o których mowa w art. 12 ust. 4.

Artykuł 15

Odpowiedzialność za środowisko

Do załącznika III dyrektywy 2004/35/WE dodaje się następujący punkt:

Artykuł 16

Skutki transgraniczne

1.   W przypadku gdy Państwo Członkowskie, na terytorium którego zlokalizowany jest obiekt unieszkodliwiania odpadów zdaje sobie sprawę, że działanie obiektu unieszkodliwiania odpadów kategorii A może wywierać istotne niekorzystne skutki dla środowiska innego Państwa Członkowskiego oraz powodować jakiekolwiek zagrożenie dla zdrowia ludzkiego w innym Państwie Członkowskim, lub w przypadku gdy Państwo Członkowskie, które może w taki sposób zostać dotknięte, tak zażąda, Państwo Członkowskie, na terytorium którego przedłożony został wniosek o zezwolenie na podstawie art. 7, przesyła informacje uzyskane na podstawie tego artykułu do tego innego Państwa Członkowskiego w tym samym czasie, gdy udostępnia te informacje swoim obywatelom.

Informacje takie stanowią podstawę wszelkich konsultacji, koniecznych w ramach dwustronnych stosunków pomiędzy tymi dwoma Państwami Członkowskimi, opartych na zasadzie wzajemności i równości.

2.   W ramach stosunków dwustronnych, Państwa Członkowskie zapewniają, że w przypadkach określonych w ust. 1 niniejszego artykułu wnioski są również udostępniane na odpowiedni okres zainteresowanej społeczności w Państwie Członkowskim, które może w taki sposób zostać dotknięte tak, aby miała ona prawo do przedstawienia swoich uwag na temat tych wniosków przed podjęciem decyzji przez właściwy organ.

3.   Państwa Członkowskie zapewniają, że w razie wypadku, obejmującego obiekt unieszkodliwiania odpadów, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, informacje dostarczone przez operatora właściwemu organowi na podstawie art. 6 ust. 4, są niezwłocznie przekazywane innemu Państwu Członkowskiemu w celu pomocy w zminimalizowaniu konsekwencji wypadku dla zdrowia ludzkiego oraz oceny i zminimalizowania rozmiaru rzeczywistych lub potencjalnych szkód wyrządzonych środowisku naturalnemu.

Artykuł 17

Kontrole przeprowadzane przez właściwy organ

1.   Przed rozpoczęciem operacji składowania, a następnie w regularnych odstępach czasu, które mają być określone przez Państwa Członkowskie, w tym w fazie po zamknięciu, właściwy organ przeprowadzi kontrolę każdego obiektu unieszkodliwiania odpadów objętego art. 7, tak aby zapewnić, że przestrzega on odpowiednich warunków zezwolenia. Pozytywne wyniki kontroli w żaden sposób nie ograniczają odpowiedzialności operatora wynikającej z warunków zezwolenia.

2.   Państwa Członkowskie wymagają od operatora prowadzenia aktualnej dokumentacji dotyczącej wszelkich działań związanych z gospodarowaniem odpadami oraz udostępniania jej do kontroli właściwego organu, oraz zapewnienia, że w przypadku zmiany operatora w czasie zarządzania obiektem unieszkodliwiania odpadów odpowiednie i aktualne informacje i dokumenty odnoszące się do obiektu unieszkodliwiania odpadów przekazywane są we właściwy sposób.

Artykuł 18

Obowiązek składania sprawozdania

1.   Co trzy lata Państwa Członkowskie przekazują Komisji sprawozdanie w sprawie wykonania niniejszej dyrektywy. Sprawozdanie jest sporządzane na podstawie kwestionariusza lub wzoru, które mają być przyjęte przez Komisję zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 23 ust. 2. Sprawozdanie jest przekazywane Komisji w ciągu dziewięciu miesięcy od końca trzyletniego terminu, którego dotyczy.

Komisja publikuje sprawozdanie w sprawie wykonania niniejszej dyrektywy w ciągu dziewięciu miesięcy od otrzymania sprawozdań od Państw Członkowskich.

2.   Co roku Państwa Członkowskie przekazują Komisji informacje dotyczące wydarzeń zgłaszanych przez operatorów zgodnie z art. 11 ust. 3 i art. 12 ust. 6. Komisja udostępnia te informacje Państwom Członkowskim na wniosek. Bez uszczerbku dla prawa wspólnotowego w zakresie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska, Państwa Członkowskie udostępniają z kolei, na wniosek, informacje członkom zainteresowanej społeczności.

Artykuł 19

Sankcje

Państwa Członkowskie ustalają zasady dotyczące sankcji za naruszenia przepisów prawa krajowego przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą i podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że są one wykonywane. Przewidziane sankcje powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.

Artykuł 20

Spis zamkniętych obiektów unieszkodliwiania odpadów

Państwa Członkowskie zapewniają, że spis zamkniętych obiektów unieszkodliwiania odpadów, włącznie z opuszczonymi obiektami unieszkodliwiania odpadów, zlokalizowanych na ich terytorium, które wywierają poważny negatywny wpływ na środowisko lub mogą stać się w średnio- lub krótkoterminowej perspektywie poważnym zagrożeniem dla zdrowia ludzkiego lub środowiska jest sporządzany i okresowo uaktualniany. Taki spis, który zostanie udostępniony społeczeństwu, zostanie sporządzony w terminie czterech lat od dnia ... (28), z uwzględnieniem metodologii, o których mowa w art. 21, jeżeli są one dostępne.

Artykuł 21

Wymiana informacji

1.   Komisja, wspierana przez Komitet, o którym mowa w art. 23, zapewnia, że między Państwami Członkowskimi istnieje odpowiednia wymiana informacji technicznych i naukowych, z uwzględnieniem rozwijających się metodologii odnoszących się do:

2.   Państwa Członkowskie zapewniają, że właściwy organ śledzi lub jest informowany o zmianach w zakresie najlepszych dostępnych technik.

3.   Komisja organizuje wymianę informacji między Państwami Członkowskimi a zainteresowanymi organizacjami na temat najlepszych dostępnych technik, związanego z nimi monitorowania oraz zmian w przedmiotowym zakresie. Komisja publikuje wyniki wymiany informacji.

Artykuł 22

Środki służące wykonaniu i zmianom

1.   Do dnia ... (29) Komisja przyjmie, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 23 ust. 2, przepisy niezbędne do realizacji następujących zadań, z uwzględnieniem w pierwszej kolejności lit. e), f) i g):

2.   Wszelkie kolejne zmiany niezbędne w celu dostosowania załączników do rozwoju naukowo-technicznego są przyjmowane przez Komisję zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 23 ust. 2.

Zmiany te są dokonywane w celu osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony środowiska.

Artykuł 23

Komitet

1.   Komisja jest wspomagana przez komitet ustanowiony na mocy art. 18 dyrektywy 75/442/EWG, zwany dalej „Komitetem”.

2.   W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu, mają zastosowanie art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów art. 8 tej decyzji.

Okres określony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.

3.   Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.

Artykuł 24

Przepisy przejściowe

1.   Państwa Członkowskie zapewniają, że wszelkie obiekty unieszkodliwiania odpadów, które otrzymały zezwolenie lub które działają w dniu ... (30), spełniają przepisy niniejszej dyrektywy do dnia ... (31), z wyjątkiem obiektów określonych w art. 14 ust. 1, których przestrzeganie musi być zapewnione do dnia ... (32), oraz określonych w art. 13 ust. 5, których przestrzeganie musi być zapewnione zgodnie z harmonogramem tam ustalonym.

2.   Ustęp 1 nie ma zastosowania do obiektów unieszkodliwiania odpadów zamkniętych na dzień ... (31)

3.   Artykuły 5–11, art. 12 ust. 1, 2, 5 i 6, art. 13 ust. 4 i 5, art. 14 ust. 1–3 nie mają zastosowania do obiektów unieszkodliwiania odpadów, które:

Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o takich przypadkach do dnia ... (33) i zapewniają, że takie obiekty są zarządzane w sposób, który nie narusza osiągnięcia celów niniejszej dyrektywy i celów wszelkich innych aktów prawa wspólnotowego, w tym dyrektywy 2000/60/WE.

Artykuł 25

Transpozycja

1.   Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do przestrzegania niniejszej dyrektywy przed dniem ... (34). Państwa Członkowskie bezzwłocznie powiadamiają o tym Komisję.

Gdy Państwa Członkowskie przyjmują te środki, powinny one zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub takie odniesienie powinno być zamieszczone w ich urzędowej publikacji. Metody sporządzania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.

2.   Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.

Artykuł 26

Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 27

Adresaci

Niniejsza dyrektywa adresowana jest do Państw Członkowskich.

Sporządzono w ..., dnia ...

W imieniu Parlamentu Europejskiego

...

Przewodniczący

W imieniu Rady

...

Przewodniczący

----

(1)Dz.U. C 80 z 30.3.2004, str. 35.

(2)Dz.U. C 109 z 30.4.2004, str. 33.

(3)  Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 31 marca 2004 r. (OJ C 103 E, 29.4.2004, str. 634), wspólne stanowisko Rady z dnia 12 kwietnia 2005 r. oraz stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia ....... (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym).

(4)Dz.U. L 345 z 31.12.2003, str. 97.

(5)Dz.U. L 257 z 10.10.1996, str. 26. Dyrektywa ostatnio zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 284 z 31.10.2003, str. 1).

(6)Dz.U. C 65 E z 14.3.2002, str. 382.

(7)Dz.U. L 242 z 10.9.2002, str. 1.

(8)Dz.U. L 194 z 25.7.1975, str. 39. Dyrektywa ostatnio zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003.

(9)Dz.U. L 182 z 16.7.1999, str. 1. Dyrektywa zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003.

(10)  Dyrektywa Rady 96/82/WE z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi (Dz.U. L 10 z 14.1.1997, str. 13). Dyrektywa ostatnio zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003.

(11)  Dyrektywa Rady 92/91/EWG z dnia 3 listopada 1992 r. w sprawie minimalnych wymagań dotyczących poprawy bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników zakładów górniczych wydobywających kopaliny otworami wiertniczymi (jedenasta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) (Dz.U. L 348 z 28.11.1992, str. 9).

(12)  Dyrektywa Rady 92/104/EWG z dnia 3 grudnia 1992 r. w sprawie minimalnych wymagań w zakresie poprawy bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników odkrywkowego i podziemnego przemysłu wydobywczego (dwunasta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) (Dz.U. L 404 z 31.12.1992, str. 10).

(13)Dz.U. L 327 z 22.12.2000, str. 1. Dyrektywa zmieniona decyzją nr 2455/2001/WE (Dz.U. L 331 z 15.12.2001, str. 1).

(14)Dz.U. L 143 z 30.4.2004, str. 56.

(15)Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23.

(16)Dz.U. C 321 z 31.12.2003, str. 1.

(17)Dz.U. L 377 z 31.12.1991, str. 20. Dyrektywa zmieniona dyrektywą 94/31/WE (Dz.U. L 168 z 2.7.1994, str. 28).

(18)  Dyrektywa Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych (Dz.U. 196 z 16.8.1967, str. l). Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 2004/73/WE (Dz.U. L 152 z 30.4.2004, str. 1).

(19)  Dyrektywa 1999/45/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 maja 1999 r. odnosząca się do zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania preparatów niebezpiecznych (Dz.U. L 200 z 30.7.1999, str. 1). Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą Rady 2004/66/WE (Dz.U. L 168 z 1.5.2004, str. 35).

(20)  Dyrektywa Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.U. L 175 z 5.7.1985, str. 40). Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 156 z 25.6.2003, str. 17).

(21)Dz.U. L 41 z 14.2.2003, str. 26.

(22)  Dyrektywa Rady 76/464/EWG z dnia 4 maja 1976 r. w sprawie zanieczyszczenia spowodowanego przez niektóre substancje niebezpieczne odprowadzane do środowiska wodnego Wspólnoty (Dz.U. L 129 z 18.5.1976, str. 23). Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2000/60/WE.

(23)  Dyrektywa Rady 80/68/EWG z dnia 17 grudnia 1979 r. w sprawie ochrony wód podziemnych przed zanieczyszczeniem spowodowanym przez niektóre substancje niebezpieczne (Dz.U. L 20 z 26.1.1980, str. 43). Dyrektywa zmieniona dyrektywą 91/692/EWG (Dz.U. L 377 z 31.12.1991, str. 48).

(24)  Data określona w art. 25 ust. 1.

(25)  Pięć lat po dacie określonej w art. 25 ust. 1.

(26)  Dziesięć lat po dacie określonej w art. 25 ust. 1.

(27)  Dz.U. L ...”

(28)  Data określona w art. 25 ust. 1.

(29)  Dwa lata po wejściu w życie niniejszej dyrektywy.

(30)  Data określona w art. 25 ust. 1.

(31)  Cztery lata po dacie określonej w art. 25 ust. 1.

(32)  Sześć lat po dacie określonej w art. 25. ust. 1.

(33)  Trzy miesiące po dacie określonej w art. 25. ust. 1.

(34)  24 miesiące po wejściu w życie niniejszej dyrektywy.

----

ZAŁĄCZNIK I

Polityka zapobiegania poważnym wypadkom i informacje, które mają być przekazane zainteresowanej społeczności

1.   Polityka zapobiegania poważnym wypadkom

Polityka zapobiegania poważnym wypadkom realizowana przez operatora oraz system zarządzania bezpieczeństwem powinny być proporcjonalne do ryzyka wystąpienia poważnych wypadków, które stwarza obiekt unieszkodliwiania odpadów. W celu ich wykonania należy wziąć pod uwagę następujące elementy:

2.   Informacje, które mają być przekazywane zainteresowanej społeczności

----

ZAŁĄCZNIK II

Charakterystyka odpadów

Odpady wydobywcze, które mają być składowane w obiekcie, są charakteryzowane w sposób gwarantujący długoterminową fizyczną i chemiczną stabilność struktury obiektu oraz w celu zapobiegania poważnym wypadkom. Charakterystyka odpadów zawiera, tam, gdzie to stosowne i zgodne z kategorią obiektu unieszkodliwiania odpadów, następujące elementy:

----

(1)  Decyzja Komisji 2000/532/WE z dnia 3 maja 2000 r. zastępująca decyzję 94/3/WE ustanawiającą wykaz odpadów zgodnie z art. 1 lit. a) dyrektywy Rady 75/442/EWG w sprawie odpadów oraz decyzję Rady 94/904/WE ustanawiającą wykaz odpadów niebezpiecznych zgodnie z art. 1 ust. 4 dyrektywy Rady 91/689/EWG w sprawie odpadów niebezpiecznych (Dz.U. L 226 z 6.9.2000, str. 3). Decyzja ostatnio zmieniona decyzją Rady 2001/573/WE (Dz.U. L 203 z 28.7.2001, str. 18.).

----

ZAŁĄCZNIK III

Kryteria określania klasyfikacji obiektów unieszkodliwiania odpadów

Obiekt unieszkodliwiania odpadów zostaje sklasyfikowany jako obiekt unieszkodliwiania odpadów kategorii A, jeżeli:

----

UZASADNIENIE RADY

I.   WPROWADZENIE

II.   CEL WNIOSKU

Celem wniosku jest ustalenie minimalnych wymagań w celu usprawnienia sposobu gospodarowania odpadami pochodzącymi z przemysłu wydobywczego, ze zwróceniem szczególnej uwagi na ryzyko dla środowiska naturalnego i zagrożenie dla zdrowia ludzi, które może powstać podczas etapów przerabiania, odzyskiwania i unieszkodliwiania takich odpadów. W tym celu wniosek zawiera następujące główne elementy: warunki otrzymania zezwolenia na działanie, ogólne obowiązki dotyczące gospodarowania odpadami, obowiązek opisywania odpadów przed ich unieszkodliwieniem lub przerabianiem, środki mające zapewnić bezpieczeństwo obiektów unieszkodliwiania odpadów, wymóg sporządzenia planów zamknięcia oraz obowiązek zapewnienia odpowiedniego poziomu zabezpieczenia finansowego.

III.   ANALIZA WSPÓLNEGO STANOWISKA

1.   Uwagi ogólne

Wspólne stanowisko jest zasadniczo zgodne ze stanowiskami Komisji i Parlamentu, o ile:

2.   Poprawki dokonane przez Parlament Europejski

Na głosowaniu plenarnym w dniu 31 marca 2004 r. Parlament Europejski w pierwszym czytaniu przyjął 74 poprawki do wniosku. Wspólne stanowisko zawiera (łącznie, częściowo lub co do zasady, za pomocą identycznych lub podobnych sformułowań, lub co do istoty) 43 poprawki.

IV.   WNIOSEK

Pomimo że Rada nie może zaakceptować wszystkich poprawek przyjętych przez Parlament Europejski, uważa ona jednak, że wspólne stanowisko w dużej mierze pokrywa się z postulatami Parlament oraz że jest zgodne ze zmienionym wnioskiem Komisji.

----

(1)  Dok. 10143/03 – KOM(2003) 319 wersja ostateczna.

(2)Dz.U. C 80 z 30.3.2004, str. 35–38.

(3)Dz.U. C 109 z 30.4.2004, str. 33–45.

(4)Dz.U. C 103 E z 29.4.2004, str. 634.

----

----

WSPÓLNE STANOWISKO (WE) NR 24/2005

przyjęte przez Radę dnia 18 kwietnia 2005 r.

w celu przyjęcia dyrektywy 2005/.../WE Parlamentu Europejskiego i Rady Europejskiego z dnia ... w sprawie minimalnych wymagań w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa dotyczących narażenia pracowników na ryzyko spowodowane czynnikami fizycznymi (promieniowaniem optycznym) (dziewiętnasta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG)

(2005/C 172 E/02)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 137 ust. 2,

uwzględniając wniosek Komisji (1), przedłożony po konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno — Społecznego (2),

po konsultacji z Komitetem Regionów,

stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu (3),

a także mając na uwadze, co następuje:

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

SEKCJA I

PRZEPISY OGÓLNE

Artykuł 1

Cel i zakres

1.   Niniejsza dyrektywa, będąca dziewiętnastą dyrektywą szczegółową w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG, ustanawia minimalne wymagania w zakresie ochrony pracowników przed ryzykiem dla ich zdrowia i bezpieczeństwa wynikającym lub mogącym wyniknąć z narażenia na promieniowanie optyczne w czasie pracy.

2.   Niniejsza dyrektywa dotyczy ryzyka dla zdrowia i bezpieczeństwa pracowników z powodu niekorzystnych skutków dla oczu i skóry spowodowanych narażeniem na promieniowanie optyczne.

3.   Dyrektywa 89/391/EWG ma pełne zastosowanie do całego obszaru określonego w ust. 1, bez uszczerbku dla bardziej rygorystycznych lub szczegółowych przepisów zawartych w niniejszej dyrektywie.

Artykuł 2

Definicje

Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:

Artykuł 3

Wartości graniczne ekspozycji

1.   Wartości graniczne ekspozycji dla promieniowania niekoherentnego (nielaserowego), innego niż emitowane przez naturalne źródła promieniowania optycznego, są określone w załączniku I.

2.   Wartości graniczne ekspozycji dla promieniowania laserowego są określone w załączniku II.

SEKCJA II

OBOWIĄZKI PRACODAWCÓW

Artykuł 4

Określenie ekspozycji i ocena ryzyka

1.   Wypełniając obowiązki określone w art. 6 ust. 3 i art. 9 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG, pracodawca, w przypadku pracowników narażonych na promieniowanie optyczne emitowane przez sztuczne źródła, ocenia i, jeżeli to konieczne, dokonuje pomiaru lub obliczeń poziomów ekspozycji na promieniowanie optyczne, na jakie mogą być narażeni pracownicy, tak aby środki niezbędne do ograniczenia ekspozycji do mających zastosowanie poziomów mogły zostać określone i wprowadzone w życie. Metodologia stosowana do oceny, pomiaru lub obliczeń powinna być zgodna z normami Międzynarodowej Komisji Elektrotechnicznej (IEC) w odniesieniu do promieniowania laserowego i zaleceń Międzynarodowej Komisji Oświetleniowej (CIE) oraz Europejskiego Komitetu Normalizacyjnego (CEN) w odniesieniu do promieniowania niekoherentnego (nielaserowego). W przypadkach ekspozycji, które nie są objęte tymi normami i zaleceniami, i do czasu gdy odpowiednie normy lub zalecenia UE staną się dostępne, ocenę, pomiary lub obliczenia należy przeprowadzać, stosując dostępne wytyczne krajowe lub międzynarodowe oparte na naukowych podstawach. W obydwu przypadkach ekspozycji ocena może uwzględniać dane dostarczone przez producentów sprzętu, w przypadkach objętych odpowiednią dyrektywą wspólnotową.

2.   Wypełniając obowiązki określone w art. 6 ust. 3 i art. 9 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG, pracodawca, w przypadku pracowników narażonych na promieniowanie optyczne emitowane przez źródła naturalne, dokonuje oceny ryzyk dla zdrowia i bezpieczeństwa, tak aby środki niezbędne do zminimalizowania tego ryzyka mogły zostać określone i wprowadzone w życie.

3.   Ocenę, pomiar lub obliczenia, o których mowa w ust. 1, oraz ocenę, o której mowa w ust. 2, planują i przeprowadzają kompetentne służby lub osoby w odpowiednich przedziałach czasowych, uwzględniając w szczególności postanowienia art. 7 i 11 dyrektywy 89/391/EWG dotyczące niezbędnych kompetentnych służb lub osób oraz konsultacji i udziału pracowników. Dane otrzymane z tych ocen, włącznie z danymi uzyskanymi z pomiaru lub obliczeń poziomu ekspozycji, o których mowa w ust. 1, przechowuje się w odpowiedniej postaci, umożliwiającej konsultację na późniejszym etapie.

4.   Zgodnie z art. 6 ust. 3 dyrektywy 89/391/EWG, dokonując oceny ryzyka, pracodawca jest obowiązany zwrócić szczególną uwagę na:

5.   Pracodawca jest zobowiązany posiadać ocenę ryzyka, zgodnie z art. 9 ust. 1 lit. a) dyrektywy 89/391/EWG, i określić, jakie środki należy podjąć zgodnie z art. 5 i 6 niniejszej dyrektywy. Ocenę ryzyka zapisuje się na odpowiednim nośniku, zgodnie z krajowym prawem i praktyką; może ona zawierać uzasadnienie pracodawcy stwierdzające, że charakter i zakres ryzyka związanego z promieniowaniem optycznym powoduje, że dalsza szczegółowa ocena ryzyka jest zbędna. Ocenę ryzyka należy systematycznie aktualizować, w szczególności, jeżeli nastąpiły istotne zmiany, które mogły spowodować, że ocena stała się nieaktualna, lub jeżeli wyniki badań lekarskich wskazują na konieczność aktualizacji.

Artykuł 5

Przepisy mające na celu unikanie lub ograniczanie ryzyka

1.   Uwzględniając postęp techniczny i dostępność środków kontroli ryzyka w miejscu jego powstawania (u źródła), należy eliminować lub ograniczać do minimum ryzyko wynikające z narażenia na promieniowanie optyczne.

Ograniczenie ryzyka związanego z narażeniem na promieniowanie optyczne opiera się na ogólnych zasadach dotyczących zapobiegania określonych w dyrektywie 89/391/EWG.

2.   W przypadku gdy ocena ryzyka przeprowadzona zgodnie z art. 4 ust. 1 w odniesieniu do pracowników narażonych na promieniowanie optyczne emitowane przez sztuczne źródła wykazuje, że wartości graniczne ekspozycji mogą zostać przekroczone, pracodawca opracowuje i wprowadza w życie plan działania obejmujący środki techniczne lub organizacyjne, uwzględniając w szczególności:

3.   W przypadku gdy ocena ryzyka przeprowadzona zgodnie z art. 4 ust. 2 wskazuje na ryzyko pracowników eksponowanych na promieniowanie optyczne emitowane przez źródła naturalne, pracodawca opracowuje i wprowadza w życie plan działania obejmujący środki techniczne lub organizacyjne w celu ograniczenia do minimum ryzyka dla zdrowia i bezpieczeństwa.

4.   Na podstawie oceny ryzyka przeprowadzonej zgodnie z art. 4, miejsca pracy, w których pracownicy mogliby być narażeni na promieniowanie optyczne emitowane przez sztuczne źródła, którego poziomy przekraczają wartości graniczne ekspozycji, powinny zostać odpowiednio oznakowane zgodnie z dyrektywą Rady 92/58/EWG z dnia 24 czerwca 1992 r. w sprawie minimalnych wymagań dotyczących znaków bezpieczeństwa i/lub zdrowia w pracy (dziewiąta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) (11). Obszary, o których mowa, powinny zostać określone, a dostęp do nich ograniczony, tam, gdzie jest to technicznie możliwe i tam, gdzie istnieje ryzyko, że wartości graniczne ekspozycji mogą zostać przekroczone.

5.   Jeżeli, pomimo środków podjętych przez pracodawcę w stosunku do sztucznych źródeł promieniowania optycznego w celu zapewnienia zgodności z niniejszą dyrektywą, wartości graniczne ekspozycji zostaną przekroczone, pracodawca podejmuje natychmiastowe działanie w celu ograniczenia ekspozycji poniżej wartości granicznej ekspozycji. Pracodawca ustala przyczyny przekroczenia wartości granicznych ekspozycji oraz dostosowuje środki ochrony i środki zapobiegawcze, tak aby zapobiec ich ponownemu przekroczeniu. W żadnym przypadku ekspozycja pracowników nie przekroczy wartości granicznych ekspozycji.

6.   Zgodnie z art. 15 dyrektywy 89/391/EWG, pracodawca dostosowuje środki, określone w niniejszym artykule, do potrzeb pracowników należących do grup szczególnego ryzyka.

Artykuł 6

Informowanie i szkolenie pracowników

Bez uszczerbku dla art. 10 i 12 dyrektywy 89/391/EWG, pracodawca zapewnia pracownikom, narażonym w pracy na ryzyko związane z promieniowaniem optycznym, i/lub ich przedstawicielom uzyskanie wszelkich niezbędnych informacji i szkolenie dotyczące wyników oceny ryzyka, o której mowa w art. 4 niniejszej dyrektywy, w szczególności dotyczących:

Artykuł 7

Konsultacje i udział pracowników

Konsultacje i udział pracowników lub ich przedstawicieli w sprawach, których dotyczy niniejsza dyrektywa, odbywają się zgodnie z art. 11 dyrektywy 89/391/EWG.

SEKCJA III

PRZEPISY RÓŻNE

Artykuł 8

Profilaktyczne badania lekarskie

1.   Bez uszczerbku dla przepisów art. 14 dyrektywy 89/391/EWG, Państwa Członkowskie przyjmą przepisy w celu zapewnienia odpowiednich profilaktycznych badań lekarskich pracowników, w przypadku gdy wyniki oceny ryzyka przewidzianej w art. 4 niniejszej dyrektywy wskazują na znaczące ryzyko dla ich zdrowia. Przepisy te, w tym wymagania określone w zakresie dokumentacji medycznej i jej dostępności, wprowadza się zgodnie z krajowym prawem lub praktyką.

2.   Państwa Członkowskie stwarzają warunki w celu zapewnienia sporządzania i aktualizacji indywidualnej dokumentacji medycznej każdego pracownika, który poddał się profilaktycznym badaniom lekarskim zgodnie z ust. 1. Dokumentacja medyczna zawiera podsumowanie wyników przeprowadzonych profilaktycznych badań lekarskich. Prowadzi się ją w odpowiedniej formie, umożliwiającej późniejsze konsultacje, z uwzględnieniem wymogów wszelkiej poufności. Kopia odpowiedniej dokumentacji jest przekazywana właściwym organom na żądanie, z uwzględnieniem wymogów poufności. Indywidualnym pracownikom udostępnia się na żądanie dokumentację medyczną dotyczącą ich stanu zdrowia.

3.   W przypadku gdy w wyniku profilaktycznych badań lekarskich stwierdzono, że pracownik zachorował na określoną chorobę lub poniósł uszczerbek na zdrowiu, które w opinii lekarza lub specjalisty medycyny pracy są wynikiem narażenia na promieniowanie optyczne w pracy:

Artykuł 9

Sankcje

Państwa Członkowskie przewidują odpowiednie sankcje, które stosuje się w przypadku naruszenia ustawodawstwa krajowego, przyjętego zgodnie z niniejszą dyrektywą. Sankcje te powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.

Artykuł 10

Zmiany techniczne

1.   Wszelkie modyfikacje wartości granicznych ekspozycji określonych w załącznikach przyjmuje Parlament Europejski i Rada, zgodnie z procedurą określoną w art. 137 ust. 2 Traktatu.

2.   Zmiany załączników o ściśle technicznym charakterze, zgodne z:

są przyjmowane zgodnie z procedurą określoną w art. 11 ust. 2.

Artykuł 11

Komitet

1.   Komisja jest wspierana przez Komitet, określony w art. 17 dyrektywy 89/391/EWG.

2.   W przypadku odesłania do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem postanowień jej art. 8.

Okres, o którym mowa w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE, wynosi trzy miesiące.

3.   Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.

SEKCJA IV

PRZEPISY KOŃCOWE

Artykuł 12

Sprawozdania

Co pięć lat Państwa Członkowskie przedkładają Komisji sprawozdania z praktycznego wdrażania niniejszej dyrektywy, wskazując stanowiska partnerów społecznych.

Co pięć lat Komisja informuje Parlament Europejski, Radę, Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny i Komitet Doradczy ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy o treści tych sprawozdań, o swojej ocenie rozwoju sytuacji w tej dziedzinie oraz o wszelkich działaniach, które mogą być uzasadnione w świetle nowej wiedzy naukowej.

Artykuł 13

Transpozycja

1.   Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do stosowania niniejszej dyrektywy do ... (12). Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.

Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.

2.   Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o przyjmowanych lub już przyjętych tekstach przepisów prawa krajowego w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 14

Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 15

Adresaci

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.

Sporządzono w ..., dnia ...

W imieniu Parlamentu Europejskiego

...

Przewodniczący

W imieniu Rady

...

Przewodniczący

----

(1)Dz.U. C 77 z 18.3.1993, str. 12 oraz Dz.U. C 230 z 19.8.1994, str. 3.

(2)Dz.U. C 249 z 13.9.1993, str. 28.

(3)  Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 20 kwietnia 1994 r. (Dz.U. C 128 z 9.5.1994, str. 146) potwierdzona w dniu 16 września 1999 r. (Dz.U. C 54 z 25.2.2000, str. 75), wspólne stanowisko Rady z dnia 18 kwietnia 2005 r. oraz stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia ...... (dotychczas niepublikowane w Dzienniku Urzędowym).

(4)Dz.U. C 260 z 15.10.1990, str. 167.

(5)Dz.U. L 177 z 6.7.2002, str. 13.

(6)Dz.U. L 42 z 15.2.2003, str. 38.

(7)Dz.U. L 159 z 30.4.2004, str.1, sprostowana w Dz.U. L 184 z 24.5.2004, str. 1.

(8)Dz.U. L 183 z 29.6.1989, str.1. Dyrektywa zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 284 z 31.10.2003, str.1).

(9)Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23.

(10)Dz. U. C 321 z 31.12.2003, str. 1.

(11)Dz.U. L 245 z 26.8.1992, str. 23.

(12)  4 lata od wejścia w życie niniejszej dyrektywy.

----

ZAŁĄCZNIK I

PROMIENIOWANIE OPTYCZNE NIEKOHERENTNE (NIELASEROWE)

Istotne z biofizycznego punktu widzenia wartości ekspozycji na promieniowanie optyczne można ustalić na podstawie poniższych wzorów. Wzór, który należy zastosować, zależy od zakresu promieniowania emitowanego przez źródło, a wyniki należy porównać z odpowiednimi wartościami granicznymi ekspozycji wskazanymi w tabeli 1.1. Dla danego źródła promieniowania optycznego może mieć zastosowanie więcej niż jedna wartość ekspozycji i odpowiadająca jej wartość graniczna.

Pozycje oznaczone lit. a) — o) odnoszą się do odpowiadających im wierszy w tabeli 1.1.

Do celów niniejszej dyrektywy powyższe wzory można zastąpić następującymi wyrażeniami z zastosowaniem wartości dyskretnych zawartych w zamieszczonych dalej tabelach:

Uwagi:

Tabela 1.1

Wartości graniczne ekspozycji na promieniowanie optyczne niekoherentne (nielaserowe)

Tabela 1.2

S (λ) [bezwymiarowe], 180 nm do 400 nm

Tabela 1.3

B (λ), R (λ) [bezwymiarowe], 380 nm do 1 400 nm

----

ZAŁĄCZNIK II

PROMIENIOWANIE OPTYCZNE LASEROWE

Istotne z biofizycznego punktu widzenia wartości ekspozycji na promieniowanie optyczne można ustalić na podstawie poniższych wzorów. Wzór, który należy zastosować, zależy od zakresu promieniowania emitowanego przez źródło, a wyniki należy porównać z odpowiednimi wartościami granicznymi ekspozycji wskazanymi w tabelach 2.2–2.4. Dla danego źródła promieniowania optycznego laserowego może mieć zastosowanie więcej niż jedna wartość ekspozycji i odpowiadająca jej wartość graniczna.

Współczynniki stosowane jako narzędzia obliczeniowe w tabelach 2.2–2.4 wymienione są w tabeli 2.5, a współczynniki korekcyjne odnoszące się do ekspozycji powtarzalnych wymienione są w tabeli 2.6.

Uwagi:

Tabela 2.1.

Zagrożenia związane z promieniowaniem

Tabela 2.2.

Wartości graniczne ekspozycji oka na promieniowanie laserowe - Krótki czas trwania ekspozycji < 10 s

Tabela 2.3.

Wartości graniczne ekspozycji oka na promieniowanie laserowe — Długi czas trwania ekspozycji ≥ 10 s

Tabela 2.4.

Wartości graniczne ekspozycji skóry na promieniowanie laserowe

Tabela 2.5.

Stosowane współczynniki korekcyjne i inne parametry obliczeniowe

Tabela 2.6.

Korekta dla ekspozycji powtarzalnych

W przypadku wszystkich ekspozycji powtarzalnych pochodzących z aparatury laserowej emitującej impulsy powtarzalne lub skanującej powinno zastosować się każdą spośród następujących trzech zasad ogólnych:

----

(1)  Jeżeli dla danej długości fali promieniowania laserowego istnieją dwie wartości graniczne, stosuje się wartość graniczną bardziej restrykcyjną.

(2)  Gdy 1 400≤λ<105 nm: średnica apertury = 1 mm dla t ≤ 0,3 s i 1,5 t0,375 mm dla 0,3 s < t < 10 s; gdy 105≤λ<106 nm: średnica apretury = 11 mm.

(3)  Ze względu na brak danych dla tych długości impulsów, ICNIRP (Międzynarodowa Komisja ds. Ochrony przed Promieniowaniem Niejonizującym) zaleca korzystanie z wartości granicznych natężenia napromienienia wyznaczonych dla 1 ns.

(4)  Tabela określa wartości dla pojedynczych impulsów laserowych. W przypadku wielokrotnych impulsów laserowych czasy trwania impulsów należących do przedziału Tmin (wymienione w tabeli 2.6) należy dodać, a będącą wynikiem wartość czasu należy podstawić w miejsce t we wzorze: 5,6 · 103 t0,25.

(5)  Jeżeli dla danej długości fali promieniowania laserowego lub dla innej jego właściwości istnieją dwie wartości graniczne, stosuje się wartość graniczną bardziej restrykcyjną.

(6)  Dla małych źródeł, których kąt widzenia wynosi co najwyżej 1,5 mrad, podwójne wartości graniczne ekspozycji E od 400 nm do 600 nm, w zakresie widzialnym, ograniczają się do termicznych wartości granicznych dla 10 s ≤ t < T1 oraz do fotochemicznych wartości granicznych dla dłuższych czasów. Dla określenia T1 i T2, patrz: tabela 2.5. Zagrożenie fotochemiczne siatkówki oka może być wyrażone również poprzez zintegrowaną luminancję energetyczną G = 106 CB[J m-2 sr-1] dla t > 10s do t = 10 000 s oraz poprzez luminację energetyczną L = 100 CB [W m-2 sr-1] dla t > 10 000 s. Przy pomiarze G i L γm należy zastosować jako uśrednione pole widzenia. Oficjalna granica pomiędzy promieniowaniem widzialnym a podczerwonym wynosi 780 nm, jak określa CIE. Kolumna zawierająca nazwy zakresów długości fali ma jedynie zapewnić użytkownikowi lepszy ogólny przegląd. (Symbol G używany jest przez CEN; symbol Lt używany jest przez CIE; symbol LP używany jest przez IEC I CENELEC).

(7)  Dla długości fali 1 400 — 105 nm: średnica apertury = 3,5 mm; dla długości fali 105 — 106 nm: średnica apertury = 11 mm.

(8)  Dla pomiaru wartości ekspozycji, uwzględnienie γ określone jest w następujący sposób: Jeżeli α (kąt widzenia źródła) > γ (stożkowy kąt ograniczający pomiarowe pole widzenia, wskazany w nawiasie w odpowiedniej kolumnie), to pomiarowe pole widzenia γm powinno przyjmować wartość γ. (Przy użyciu większego pomiarowego pola widzenia, zagrożenie byłoby przeszacowane).

Jeżeli α < γ to pomiarowe pole widzenia γm musi być wystarczająco duże, by całkowicie obejmować źródło, ale nie jest ograniczone w żaden inny sposób i może być większe niż γ.

(9)  Jeżeli dla danej długości fali promieniowania laserowego lub dla innej jego właściwości istnieją dwie wartości graniczne, stosuje się wartość graniczną bardziej restrykcyjną.

----

UZASADNIENIE RADY

I.   WPROWADZENIE

Dnia 8 lutego 1993 r., na podstawie art. 118a Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Komisja przedłożyła Radzie wniosek dotyczący dyrektywy Rady w sprawie minimalnych wymagań w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa dotyczących narażenia pracowników na ryzyko spowodowane czynnikami fizycznymi.

Wniosek ten miał stanowić uzupełnienie dyrektywy 89/391/EWG poprzez wyjaśnienie sposobu, w jaki niektóre z jej postanowień miały być stosowane w szczególnym przypadku narażenia na działanie czynników fizycznych.

Parlament Europejski oraz Komitet Ekonomiczno-Społeczny przedstawiły swoje opinie, odpowiednio, w dniach 20 kwietnia 1994 r. i 30 czerwca 1993 r. Parlament Europejski potwierdził pierwsze czytanie dnia 16 września 1999 r. (1).

Komisja przedłożyła zmieniony wniosek dnia 8 lipca 1994 r.

Po wejściu w życie Traktatu z Amsterdamu, podstawa prawna zmieniła się z dawnego art. 118a na art. 137 ust. 2, który przewiduje procedurę współdecydowania wraz z Parlamentem Europejskim oraz konsultacje z Komitetem Ekonomiczno-Społecznym i Komitetem Regionów.

W piśmie z dnia 13 stycznia 2000 r. Komitet Regionów stwierdził, że nie przedłoży opinii w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy.

Główną cechą wniosku było połączenie w jednym instrumencie czterech rodzajów czynników fizycznych (hałasu, wibracji mechanicznych, promieniowania optycznego i pól elektromagnetycznych), z których każdy byłby przedmiotem oddzielnego załącznika.

Z uwagi na bardzo odmienne właściwości czterech wymienionych czynników fizycznych, w 1999 r. podjęto decyzję o kontynuowaniu postępowania na podstawie odrębnych dyrektyw. Dyrektywy dotyczące wibracji, hałasu i pól elektromagnetycznych zostały już przyjęte. Rada podjęła wówczas decyzję o skupieniu się na promieniowaniu optycznym, czwartym i ostatnim elemencie.

Rada przyjęła wspólne stanowisko dnia 18 kwietnia 2005 r., zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu.

II.   CEL WNIOSKU

Wniosek dotyczący dyrektywy, po podziale pierwotnego wniosku, ma na celu zwiększenie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników przed ryzykiem wynikającym z narażenia na promieniowanie optyczne.

III.   ANALIZA WSPÓLNEGO STANOWISKA

1.   Uwagi ogólne

Zgodnie z art. 137 ust. 1 Traktatu „Wspólnota wspiera i uzupełnia działania Państw Członkowskich w [...] polepszaniu w szczególności środowiska pracy w celu ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników;” itd.

Artykuł 137 ust. 2 Traktatu stwierdza, że Rada: „może przyjąć, w drodze dyrektyw, minimalne wymagania stopniowo wprowadzane w życie, z uwzględnieniem warunków i norm technicznych istniejących w każdym z Państw Członkowskich”.

Wspólne stanowisko Rady jest zgodne z celami art. 137 ust. 2 Traktatu w przedmiotowym zakresie, ponieważ ma ono wprowadzić minimalne wymagania w celu ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników przed ryzykiem wynikającym z narażenia na promieniowanie optyczne.

Ponadto wspólne stanowisko uwzględnia cele przedstawione przez Komisję i poparte przez Parlament, pomimo innej struktury wynikającej z podziału pierwotnego wniosku. Zawiera ono wiele zmian wynikłych z pierwszego czytania wniosku Komisji w Parlamencie.

2.   Struktura i elementy kluczowe

2.1   Struktura ogólna

Struktura ogólna wspólnego stanowiska, na przykład wprowadzenie maksymalnych dopuszczalnych ekspozycji, artykułów dotyczących informowania i szkolenia, konsultowania i udziału pracowników oraz przepisów różnych, ściśle wzoruje się na przepisach dyrektyw dotyczących wibracji, hałasu i pól elektromagnetycznych. Wspólne stanowisko jest również zgodne z ogólną strukturą zmienionego wniosku Komisji.

Zgodnie z art. 1, wspólne stanowisko odnosi się do narażenia zdrowia i bezpieczeństwa pracowników na ryzyko spowodowane negatywnymi skutkami promieniowania optycznego dla oczu i skóry. Nie ma rozróżnienia pomiędzy skutkami długotrwałymi a krótkotrwałymi, ponieważ zakres dyrektywy obejmuje zarówno ostre, jak i przewlekłe negatywne skutki dla zdrowia. Na przykład odzwierciedla to fakt, że nadmierna ekspozycja na promieniowanie ultrafioletowe może spowodować długotrwałe skutki takie, jak różne odmiany czerniaka.

2.2   Maksymalne dopuszczalne ekspozycje

Wspólne stanowisko opiera się na wprowadzeniu maksymalnych dopuszczalnych ekspozycji (ELV), zgodnie z definicją zamieszczoną w art. 2 oraz wartościami podanymi w tabelach w Załącznikach zgodnie z art. 3. Powyższe wartości opierają się zasadniczo na zaleceniach Międzynarodowej Komisji ds. Ochrony przed Promieniowaniem Niejonizującym (ICNIRP). W dziedzinach, w których ICNIRP nie ustaliła żadnych wartości, zastosowano wartości ustalone przez Międzynarodową Komisję Elektrotechniczną (IEC). Te oparte na naukowych podstawach zalecenia, które są dość ostrożne, mają za zadanie zapobiegać ostrym i długotrwałym skutkom dla oczu i skóry, jakie mogą się pojawić przy skrajnie wysokich poziomach ekspozycji. Wartości ELV zapisane w zaleceniach ICNIRP odpowiadają wartościom opracowanym przez inne niezależne doradcze organy naukowe działające w tej dziedzinie, w szczególności Amerykańską Konferencję Rządowych Przemysłowych Służb Medycznych (ACGIH), Narodową Radę Ochrony Radiologicznej (Zjednoczone Królestwo) oraz Radę Zdrowia Niderlandów (Gezondheidsraad).

Wartości ELV dla promieniowania niespójnego, innego niż to emitowane przez naturalne źródła promieniowania optycznego, przedstawione zostały w Załączniku I, natomiast wartości ELV dla promieniowania laserowego przedstawione zostały w Załączniku II.

Stosowanie maksymalnych dopuszczalnych ekspozycji i kontroli inżynieryjnej nie jest stosowne w przypadku ekspozycji na naturalne źródła promieniowania optycznego, a zatem środki zapobiegawcze, w tym informowanie i szkolenia pracowników, mają krytyczne znaczenie w ocenie zagrożenia i ograniczaniu ryzyka dotyczącego ekspozycji związanej z naturalnymi źródłami promieniowania optycznego (słońce, aktywność wulkaniczna, naturalne pożary, błyskawice itd.).

2.3   Określenie ekspozycji i ocena ryzyka

Przepisy art. 4 dotyczące ustalenia ekspozycji oraz oceny ryzyka stanowią kluczowy element wspólnego stanowiska. Istotnymi elementami oceny ryzyka, na które pracodawca zwraca szczególną uwagę, są między innymi pracownicy należący do grup szczególnego ryzyka oraz wielokrotne źródła ekspozycji (art. 4 ust. 4).

Artykuł 4 ust. 1 stanowi, że pracodawca ocenia oraz, w razie potrzeby, dokonuje pomiaru i/lub obliczeń poziomów ekspozycji na promieniowanie optyczne. Powyższy artykuł zawiera instrukcje dotyczące metodologii, którą należy zastosować: jeżeli są dostępne, należy stosować standardy i zalecenia IEC, CIE lub CEN (2), jeżeli nie są one dostępne, należy przestrzegać zaleceń krajowych lub międzynarodowych opartych na naukowych podstawach. Aby uniknąć zbędnych powtórzeń, ocena może uwzględniać dane dostarczone przez producentów sprzętu, jeżeli jest to ujęte w odpowiedniej dyrektywie wspólnotowej.

2.4   Działania, które należy podjąć po zdefiniowaniu ryzyka

Celem wspólnego stanowiska jest wyeliminowanie lub zmniejszenie do minimum ryzyka wynikającego z narażenia na promieniowanie optyczne. Artykuł 5 ust. 2 odnosi się do pracowników narażonych na sztuczne źródła promieniowania optycznego, natomiast art. 5 ust. 3 odnosi się do pracowników narażonych na naturalne źródła promieniowania optycznego. W obu przypadkach pracodawca opracowuje i wprowadza w życie program działań obejmujący środki techniczne i/lub organizacyjne.

W przypadku źródeł sztucznych, art. 5 ust. 2 odnosi się między innymi do innych metod pracy, doboru właściwego sprzętu, technicznych metod redukcji lub projektowania i rozmieszczenia miejsc pracy jako szczególnych elementów takiego planu działań. Wzorując się na koncepcji maksymalnych dopuszczalnych ekspozycji, art. 5 ust. 5 wyraźnie stwierdza, że pracownicy nie mogą być narażeni na promieniowanie powyżej wartości ELV. Jednakże w przypadku przekroczenia wartości ELV pracodawca podejmuje natychmiastowe działania zmierzające do obniżenia ekspozycji poniżej tych wartości, ustala przyczyny przekroczenia wartości ELV oraz zmienia środki ochrony i środki zapobiegawcze w taki sposób, by uniknąć ponownego pojawienia się takich przypadków.

Kolejnym obowiązkiem powstającym w momencie zdefiniowania ryzyka jest identyfikacja, oznakowanie za pomocą stosownych znaków oraz ograniczenie dostępu do przedmiotowych obszarów (art. 5 ust. 4).

Przestrzeganie maksymalnych dopuszczalnych ekspozycji w zakresie sztucznych źródeł optycznych oraz systematyczne zachowanie zapobiegawczego podejścia do źródeł naturalnych może zapewnić wyższy poziom ochrony przed wszelkimi możliwymi negatywnymi skutkami.

2.5   Główne różnice w stosunku do zmienionego wniosku Komisji

Główne różnice pomiędzy wspólnym stanowiskiem a zmienionym wnioskiem Komisji dotyczą:

3.   Zmiany Parlamentu Europejskiego w pierwszym czytaniu

Ponieważ wspólne stanowisko dotyczy wyłącznie promieniowania optycznego, niektóre zmiany Parlamentu Europejskiego nie mieszczą się w przedmiotowym kontekście. W związku z tym, przed przyjęciem wspólnego stanowiska, należało wziąć pod uwagę wyłącznie następujące zmiany: 1, 4–21, 25, 27, 34–36.

3.1   Zmiany wprowadzone przez Parlament Europejski, przyjęte przez Radę

Zmiany 1, 5, 9, 14, 16 i 25 zostały w całości przyjęte we wspólnym stanowisku, jeżeli nie dosłownie, to przynajmniej co do istoty.

Ponadto zmiana 4 została częściowo uwzględniona w art. 2 lit. e). Jednakże zamiast tekstu zmiany 4 Rada wolała stwierdzić, że przestrzeganie maksymalnych dopuszczalnych ekspozycji zapewni pracownikom ochronę przed wszystkimi znanymi negatywnymi skutkami dla zdrowia.

Istotę zmiany 10 odzwierciedla art. 5 ust. 6, chociaż Rada nie uznała za stosowne odniesienia do wyłącznego celu środków zapobiegawczych dla grup szczególnego ryzyka.

Istota zmiany 12 została przyjęta w art. 5 ust. 1, w którym wspólne stanowisko obecnie dotyczy wyeliminowania lub zmniejszenia ekspozycji do minimum.

Zmiana 13 została częściowo przyjęta w art. 5 ust. 5. Rada nie widziała potrzeby szczególnego odniesienia się do środków zbiorowych, ponieważ pracodawca musi uwzględnić wszystkie możliwe środki zapobiegawcze, kiedy podejmuje działania zmierzające do zmniejszenia ekspozycji poniżej jej dopuszczalnych wartości.

Istota zmiany 17 została przyjęta w art. 4 ust. 4 lit. f), który zawiera wykaz różnorodnych możliwych pośrednich skutków ekspozycji na promieniowanie optyczne.

3.2   Zmiany wprowadzone przez Parlament Europejski, nie przyjęte przez Radę

Rada nie uznała za wskazane włączenia zmian 6, 7, 8, 11, 15, 18, 19, 20, 21, 27, 34, 35 i 36 do swojego wspólnego stanowiska z następujących powodów:

IV.   WNIOSEK

Rada uznaje, że, jako całość, wspólne stanowisko jest zgodne z podstawowymi celami zmienionego wniosku Komisji. Rada uznaje również, że, uwzględniając przygotowanie odrębnych tekstów w odniesieniu do każdego z czterech czynników fizycznych, uwzględniło ono główne cele, do których dążył Parlament Europejski w swoich zmianach do pierwotnego wniosku Komisji.

----

(1)Dz.U. C 54 z 25.2.2000, str. 75.

(2)  IEC: Międzynarodowa Komisja Elektrotechniczna,

CIE: Międzynarodowa Komisja ds. Oświetlenia,

CEN: Europejski Komitet Normalizacyjny.

----