----

----

I Informacje

Trybunał Sprawiedliwości

TRYBUNAŁ SPRAWIEDLIWOŚCI

----

WYROK TRYBUNAŁU

(wielka izba)

z dnia 10 maja 2005 r.

w sprawie C-400/99: Republika Włoska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

(Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Środki przyjęte wobec przedsiębiorstw świadczących usługi transportu morskiego - Zamówienie na usługi publiczne - Brak pomocy, pomoc nowa lub istniejąca - Wszczęcie postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 WE - Obowiązek zawieszenia)

(2005/C 171/01)

Język postępowania: włoski

W sprawie C-400/99, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 WE, wniesioną w dniu 18 października 1999 r., Republika Włoska (pełnomocnicy: U. Leanza i I. M. Braguglia wspierani przez P. G. Ferriego i M. Fiorilliego) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: E. De Persio, D. Triantafyllou i V. Di Bucci), Trybunał (wielka izba), w składzie: V. Skouris, Prezes, P. Jann, C. W. A. Timmermans i A. Rosas, prezesi izb, J.-P. Puissochet (sprawozdawca) i R. Schintgen, N. Colneric, S. von Bahr i J.N. Cunha Rodrigues, sędziowie, rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 10 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

----

(1)Dz.U. C 20 z 22.01.2000

----

----

WYROK TRYBUNAŁU

(wielka izba)

z dnia 3 maja 2005 r.

w sprawach połączonych C-387/02, C-391/02, C-403/02 (wnioski Tribunale di Milano i Corte d'appello di Lecce o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): postępowania karne przeciwko Silvio Berlusconiemu, Sergio Adelchiemu, Marcello Dell'Utriemu i in. (1)

(Prawo spółek - Artykuł 5 Traktatu EWG (po zmianie art. 5 Traktatu WE, a obecnie art.10 WE) i art. 54 ust. 3 lit. g) Traktatu EWG [po zmianie art. 54 ust. 3 lit. g) Traktatu WE, obecnie art. 44 ust. 2 lit. g) WE] - Pierwsza dyrektywa 68/151/EWG, czwarta dyrektywa 78/660/EWG i siódma dyrektywa 83/349/EWG - Roczne sprawozdania finansowe - Zasada rzetelnego i prawdziwego obrazu spółki - Kary przewidziane w przypadku nieprawdziwych informacji o spółkach (nieprawdziwe zapisy rachunkowe) - Artykuł 6 pierwszej dyrektywy 68/151 - Wymóg odpowiednich kar za naruszenie prawa wspólnotowego)

(2005/C 171/02)

Język postępowania: włoski

W sprawach połączonych C-387/02, C-391/02 i C-403/02 mających za przedmiot wnioski o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożone przez Tribunale di Milano (sprawa C-387/02 i C-403/02) oraz Corte d'appello di Lecce (sprawa C-391/02) (Włochy) postanowieniami z dnia 26, 29 i 7 października 2002 r., które wpłynęły do Trybunału odpowiednio w dniu 28 października, 12 i 8 listopada 2002 r., w postępowaniach karnych przeciwko Silvio Berlusconiemu (sprawa C-387/02), Sergio Adelchiemu (sprawa C-391/02) i Marcello Dell'Utriemu i in. (sprawa C-403/02), Trybunał (wielka izba), w składzie: V. Skouris, Prezes, P. Jann, C. W. A. Timmermans (sprawozdawca), A. Rosas i A. Borg Barthet, prezesi izb, J.-P. Puissochet, R. Schintgen, N. Colneric, S. von Bahr, M. Ilešič, J. Malenovský, U. Lõhmus i E. Levits, sędziowie, rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: L. Hewlett, główny administrator, wydał w dniu 3 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

Organy Państwa Członkowskiego nie mogą w okolicznościach tego rodzaju jak w sprawie głównej, powołać wobec oskarżonych w postępowaniu karnym wyłącznie pierwszej dyrektywy Rady 68/151/EWG z dnia 9 marca 1968 r. w sprawie koordynacji gwarancji, jakie są wymagane w Państwach Członkowskich od spółek w rozumieniu art. 58 akapit drugi Traktatu, w celu uzyskania ich równoważności w całej Wspólnocie dla zapewnienia ochrony interesów zarówno wspólników, jak i osób trzecich, albowiem dyrektywa nie może, samoistnie i niezależnie od wewnętrznej ustawy Państwa Członkowskiego wydanej w celu jej wykonania, być podstawą ustalenia lub zaostrzenia odpowiedzialności karnej oskarżonych.

----

(1)Dz.U C 19 z 25.01.2003.

----

----

WYROK TRYBUNAŁU

(pierwsza izba)

z dnia 28 kwietnia 2005 r.

w sprawie C-104/03 (wniosek Gerechtshof te Amsterdam o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): St. Paul Dairy Industries NV przeciwko Unibel Exser BVBA (1)

(Konwencja Brukselska - Środki tymczasowe i zabezpieczające - Przesłuchanie świadków)

(2005/C 171/03)

Język postępowania: niderlandzki

W sprawie C-104/03 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie Protokołu z dnia 3 czerwca 1971 r. w sprawie dokonywania przez Trybunał Sprawiedliwości wykładni Konwencji z dnia 27 września 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, wniesiony postanowieniem Gerechtshof te Amsterdam (Niderlandy) z dnia 12 grudnia 2002 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 6 marca 2003 r., w postępowaniu St. Paul Dairy Industries NV przeciwko Unibel Exser BVBA Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann (sprawozdawca), prezes izby, N. Colneric, J. N. Cunha Rodrigues, M. Ilešič i E. Levits, sędziowie, rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: M.-F. Contet, główny administrator, wydał w dniu 28 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

Artykuł 24 Konwencji z dnia 27 września 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, zmienionej Konwencją z dnia 9 października 1978 r. w sprawie przystąpienia Królestwa Danii, Irlandii oraz Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Konwencją z dnia 25 października 1982 r. w sprawie przystąpienia Republiki Greckiej, Konwencją z dnia 26 maja 1989 r. w sprawie przystąpienia Królestwa Hiszpanii oraz Republiki Portugalii i Konwencją z dnia 29 listopada 1996 r. w sprawie przystąpienia Republiki Austrii, Republiki Finlandii oraz Królestwa Szwecji, należy interpretować w ten sposób, że zarządzenie przesłuchania świadka w celu umożliwienia wnioskodawcy dokonania oceny zasadności podjęcia ewentualnych czynności procesowych, określenia podstaw, na jakich mają być oparte oraz ustalenia słuszności roszczeń, jakie mógłby wysunąć, nie wchodzi w zakres pojęcia „środka tymczasowego lub zabezpieczającego”.

----

(1)Dz.U. C 101 z 26.04.2003.

----

----

WYROK TRYBUNAŁU

(czwarta izba)

z dnia 28 kwietnia 2005 r.

w sprawie C-410/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (1)

(Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 1999/95/WE - Czas pracy marynarzy na pokładach statków - Brak transpozycji w przepisanym terminie)

(2005/C 171/04)

Język postępowania: włoski

W sprawie C-410/03, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 1 października 2003 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: K. Banks i M. Simonsson) przeciwko Republice Włoskiej (pełnomocnik: I. M. Braguglia wspierany przez A. Cingola), Trybunał (czwarta izba), w składzie: K. Lenaerts, prezes izby, N. Colneric (sprawozdawca) i J. N. Cunha Rodrigues, sędziowie; rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 28 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

----

(1)Dz.U. C 304 z 13.12.2003

----

----

WYROK TRYBUNAŁU

(trzecia izba)

z dnia 28 kwietnia 2005 r.

w sprawie C-31/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwo Hiszpanii (1)

(Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2001/29/WE - Harmonizacja niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

(2005/C 171/05)

Język postępowania: hiszpański

W sprawie C-91/04, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: K. Banks i F. Castillo de la Torre) przeciwko Królestwu Hiszpanii (pełnomocnik: M. Muñez Pérez), Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas, prezes izby, A. Borg Barthet, A. La Pergola, J. Malenovský (sprawozdawca) i A. Ó Caoimh, sędziowie, rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 28 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

----

(1)Dz. U. C 71 z 20.3.2004

----

----

WYROK TRYBUNAŁU

(czwarta izba)

z dnia 12 maja 2005 r.

w sprawie C-42/04 Maatschap J. B. en R. A. M. Elshof przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit (1) (wniosek College van Beroep voor het bedrijfsleven o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)

(Pryszczyca - Rozporządzenie WE nr 1046/2001 - Przyznanie pomocy z tytułu dostarczenia zwierząt w celu ich utylizacji - Pułap pomocy ustalony w zależności od średniej wagi zwierząt na partię)

(2005/C 171/06)

Język postępowania: niderlandzki

W sprawie C-42/04 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven (Niderlandy) postanowieniem z dnia 23 stycznia 2004 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 3 lutego 2004 r., w postępowaniu: Maatschap J. B. en R. A. M. Elshof przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit, Trybunał (czwarta izba), w składzie: K. Lenaerts (sprawozdawca), prezes izby, N. Colneric i E. Levits, sędziowie, rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: M.-F. Contet, główny administrator, wydał w dniu 12 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

Pojęcie „partia” w rozumieniu art. 4 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1046/2001 z dnia 30 maja 2001 r. przyjmującego nadzwyczajne środki wsparcia dla rynku wieprzowiny i wołowiny w Niderlandach odnosi się do ogółu cieląt dostarczonych, w celu ich utylizacji, przez jednego producenta w ciągu jednego i tego samego dnia w ramach jednej i tej samej czynności sprzedaży.

----

(1)Dz.U. C 85 z 03.04.2004

----

----

WYROK TRYBUNAŁU

(czwarta izba)

z dnia 12 maja 2005 r.

w sprawie C-99/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (1)

(Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2001/80/WE - Brak transpozycji)

(2005/C 171/07)

Język postępowania: włoski

W sprawie C-99/04, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: G. Valero Jordana i R. Amorosi) przeciwko Republice Włoskiej (pełnomocnik: I. M. Braguglia wspierany przez G. Fiengo), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 26 lutego 2004 r., Trybunał (czwarta izba), w składzie: K. Lenaerts, prezes izby, K. Schiemann i E. Juhász (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: R. Grass, główny administrator, wydał w dniu 12 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

----

(1)Dz.U. C 94 z 17.4.2004.

----

----

WYROK TRYBUNAŁU

(piąta izba)

z dnia 28 kwietnia 2005 r.

w sprawie C-157/04, Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (1)

(Uchybienie zobowiązaniom Państwa - Gospodarka odpadami - Dyrektywy 75/442/EWG, 91/689/EWG i 1999/31/WE - Składowiska w Punta de Avalos i w Olvera)

(2005/C 171/08)

Język postępowania: hiszpański

W sprawie C-157/04 mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa wniesioną dnia 29 marca 2004 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: G. Galero Jordana i M. Konstantinidis) przeciwko Królestwu Hiszpanii (pełnomocnik: L. Fraguas Gadea), Trybunał (piąta izba) w składzie: R. Silva de Lapuerta, prezes izby, C. Gulmann i J. Klučka (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 28 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

----

(1)Dz. U. C 106 z 30.4.2004

----

----

WYROK TRYBUNAŁU

(druga izba)

z dnia 21 kwietnia 2005 r.

w sprawie C-186/04 (wniosek Conseil d'État o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Pierre Housieaux przeciwko Délégués du conseil de la Région de Bruxelles-Capitale (1)

(Dyrektywa 90/313/EWG - Swoboda dostępu do informacji o środowisku - Wniosek o udzielenie informacji - Obowiązek uzasadnienia w przypadku odmowy - Termin wiążący - Brak odpowiedzi ze strony organu władzy publicznej w wyznaczonym terminie - Dorozumiana odmowa - Prawo podstawowe do skutecznej ochrony sądowej)

(2005/C 171/09)

Język postępowania: francuski

W sprawie C-186/4, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Conseil d'État (Belgia) postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2004 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 22 kwietnia 2004 r., w postępowaniu: Pierre Housieaux przeciwko Délégués du conseil de la Région de Bruxelles-Capitale, przy udziale: Société de développement régional de Bruxelles (SDRB), Batipont Immobilier SA (BPI), Immomills Louis de Waele Development SA (ILDWD), Trybunał (druga izba), w składzie: C.W.A. Timmermans, prezes izby, R. Silva de Lapuerta, P. Kūris, G. Arestis i J. Klučka (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 21 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

----

(1)Dz.U. C 156 z 12.6.2004

----

----

WYROK TRYBUNAŁU

(piąta izba)

z dnia 4 maja 2005 r.

w sprawie C-335/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (1)

(Uchybienie zobowiązaniom państwa - Dyrektywa 2000/43/WE - Brak transpozycji w przewidzianym terminie)

(2005/C 171/10)

Język postępowania: niemiecki

W sprawie C-335/04 Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: D. Martin i H. Kreppel) przeciwko Republice Austrii (pełnomocnik: E. Riedl) mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 30 lipca 2004 r., Trybunał (piąta izba), w składzie: R. Silva de Lapuerta, prezes izby, P. Kūris i J. Klučka (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 4 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

----

(1)Dz.U. C 239 z 25.9.2004

----

----

Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji

(Sprawa C-167/05)

(2005/C 171/11)

Język postępowania: szwedzki

W dniu 14 kwietnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez L. Ström van Liera i K. Grossa, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Królestwu Szwecji.

Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

Zarzuty i główne argumenty

Napoje alkoholowe sprzedawane są w Szwecji indywidualnym konsumentom przez stanowiący własność państwa monopol sprzedaży detalicznej Systembolaget AB. Mocne piwa, to jest piwa o zawierające ponad 3.5 % alkoholu oraz wina sprzedawane są przez Systembolaget AB. Lekkie wina w średnim przedziale cenowym są postrzegane jako produkt zamienny z mocnym piwem.

Piwo podlega podatkowi od napojów alkoholowych, który przeciętnie i procentowo jest znacznie niższy od analogicznego podatku stosowanego do wina. Nie przedstawiono żadnego uzasadnienia takiej różnicy w tym selektywnym podatku. Różnica w podatku wpływa na cenę produktów. Różnica ta jest powiększona przez zastosowanie do tych produktów podatku VAT o stawce 25 %.

Wpływ tego podatku na cenę omawianych produktów może zakłócać konkurencję między towarami, a wewnętrzne podatki o selektywnym charakterze mogą wzmacniać krajowe struktury spożycia, zmniejszać potencjalne spożycie wina i poprzez to mogą w sposób pośredni chronić piwo na niekorzyść wina.

----

----

Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

(Sprawa C-180/05)

(2005/C 171/12)

Język postępowania: francuski

W dniu 22 kwietnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Woutera Wilsa, działającego w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga.

Skarżąca wnosi do Trybunału o:

Zarzuty i główne argumenty:

Dopóki nie zostanie przyjęty i nie wejdzie w życie règlement grand-ducal w sprawie wykonania art. 65 ustawy z dnia 18 kwietnia 2001 r. o prawie autorskim, wynagrodzenie z tytułu publicznego użyczenia — wymagane przez art. 5 ust. 1 dyrektywy 92/100 jako warunek pozwalający na zastosowanie odstępstwa od wyłącznego prawa, o którym mowa w art. 1 dyrektywy 92/100 — nie będzie skutecznie funkcjonowało. Zatem art. 1 i 5 dyrektywy 92/100 nie są prawidłowo stosowane.

----

(1)  Dz.U. L 346, str. 61

----

----

Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

(Sprawa C-181/05)

(2005/C 171/13)

Język postępowania: niemiecki

W dniu 22 kwietnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez U. Wölkera i M. Konstantinidisa, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Federalnej Niemiec.

Komisja wnosi do Trybunału o:

Zarzuty i główne argumenty:

§ 1 ust. 3 zdanie pierwsze Altfahrzeug-Verordnung (rozporządzenie w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji) Republiki Federalnej Niemiec jest sprzeczny z przepisami dyrektywy 2000/53/EG, ponieważ art. 3 ust. 1 tej dyrektywy — w związku z art. 2 pkt 1 — stosuje się do wszystkich pojazdów klas M1 i N1 oraz do pojazdów specjalnego przeznaczenia. Przepisy niemieckiego Altfahrzeug-Verordnung stosuje się natomiast do pojazdów specjalnego przeznaczenia tylko o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 tony. Art. 3 ust. 4 dyrektywy wyłącza pojazdy specjalnego przeznaczenia z przepisów o ponownym użyciu i odzysku, ale nie z przepisów o zakazanych substancjach. Należy stwierdzić, że zgodnie z wymienionymi przepisami cechy produktu końcowego jednoznacznie określają zakres stosowania: jeżeli więc pojazd specjalnego przeznaczenia po dostosowaniu spełnia cechy klasy M1, podlega bezwzględnie zakresowi stosowania dyrektywy 2000/53. Ograniczenie stosowania na podstawie masy całkowitej narusza zatem dyrektywę.

§ 1 ust. 3 zdanie trzecie niemieckiego Altfahrzeug-Verordnung wyłącza z zakazu substancji „osprzęt, części pojazdów i inne przedmioty wyposażenia, które są niezbędne do szczególnego przeznaczenia”. Wyjątek ten nie jest objęty dyrektywą, ponieważ jej odpowiedni przepis stosuje się do wszystkich materiałów i części pojazdów, których głównym przeznaczeniem jest wykorzystanie w pojazdach objętych dyrektywą, włącznie z materiałami i częściami pojazdów, które są wymagane do szczególnego przeznaczenia.

Zgodnie z § 3 ust. 4 Altfahrzeug-Verordnung zasada nieodpłatnego zwrotu nie obowiązuje, jeżeli pojazd wycofywany z eksploatacji nie jest lub nie był ostatnio dopuszczony do ruchu zgodnie z przepisami niemieckiej procedury dopuszczenia do ruchu, jeżeli pojazd przed wycofaniem z eksploatacji zgodnie z przepisami niemieckiej procedury dopuszczenia do ruchu był dopuszczony krócej niż jeden miesiąc, jeżeli nie został przekazany dowód rejestracyjny lub jeżeli pojazd wycofywany z eksploatacji jest pojazdem z klasy M1 lub N1, który nie został wyprodukowany i zatwierdzony seryjnie i jednoetapowo. Wyjątki te nie są objęte dyrektywą.

§ 8 ust. 2 Altfahrzeug-Verordnung ogranicza zakaz substancji przewidziany w art. 4 ust. 2 lit. a) dyrektywy do pojazdów wprowadzonych do obrotu po 1 lipca 2003 r. oraz do materiałów i części tych pojazdów. Ponieważ jednak zakaz substancji przewidziany w dyrektywie obejmuje wszystkie materiały i części pojazdów, które zostały wprowadzone do obrotu po 1 lipca 2003 r., ten przepis niemieckiego rozporządzenia narusza dyrektywę. Fakt, że w decyzjach 2002/525 i 5006/63 obok zawartych początkowo w załączniku II do dyrektywy wyjątków dotyczących części zamiennych przewidziane zostały dodatkowe wyjątki, nie może uzasadniać innej wykładni art. 4 ust. 2 lit. a) dyrektywy, ponieważ konieczność wprowadzenia tych wyjątków uwidoczniła się dopiero da przyjęciu dyrektywy. Przedstawiona powyżej sprzeczność regulacji niemieckiej pojawi się na nowo, kiedy upłyną terminy wyjątków ograniczonych czasowo. Cele dyrektyw — zminimalizowanie szkodliwego wpływu pojazdów wycofanych z eksploatacji na środowisko naturalne i ograniczenie do minimum powstawania odpadów — można osiągnąć w najlepszy sposób poprzez jak najbardziej ścisłą wykładnię art. 4 ust. 2 lit. a).

----

(1)  Dz.U. L 269, str. 34.

----

----

Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwo Szwecji

(Sprawa C-186/05)

(2005/C 171/14)

Język postępowania: szwedzki

W dniu 25 kwietnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez L. Ström van Lier i S. Pardo Quintillán, działające w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Królestwo Szwecji.

Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

Zarzuty i główne argumenty:

Komisja uważa, że art. 28 WE nie pozwala Szwecji na stawianie przeszkód prywatnemu przewozowi napojów alkoholowych przez niezależnych pośredników lub zawodowych przewoźników. Komisja twierdzi ponadto, że takie przeszkody w handlu nie mogą być uzasadnione na podstawie art. 30 WE względami ochrony zdrowia publicznego z następujących powodów: (1) ograniczanie prywatnych korzyści, (2) ograniczanie dostępu do napojów alkoholowych, (3) potrzeba przeprowadzania kontroli wieku, a w każdym razie środek nie jest ani niezbędny, ani proporcjonalny dla osiągnięcia wyznaczonego celu. Komisja uważa okoliczność, że jedynie handlowy monopol detaliczny ma prawo zajmować się prywatnym przywozem na życzenia klienta za przeszkodę w handlu, która powinna podlegać ocenie w świetle art. 28 i 30 WE. Rząd szwedzki ze swej strony uważa, że zakaz prywatnego przywozu jest częścią istnienia handlowego monopolu detalicznego i jego sposobem działania. Z tego powodu powinien on podlegać ocenie w świetle art. 31 WE i jako taki nie może być uznany za dyskryminujący lub mogący zaszkodzić konkurencji między Państwami Członkowskimi. Alternatywnie rząd ten twierdzi, że zakaz prywatnego przywozu jest odpowiedni dla osiągnięcia celu i proporcjonalny.

----

----

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Areios Pagos (Grecja), wydanym w dniu 17 marca 2005 r. w sprawach Agorastoudis i in. (C-187/05), Panou i in. (C-188/05), Kotsambougioukis i in. (C-189/05) oraz Akritopoulos i in. (C-190/05) przeciwko Goodyear A.V.E.E

(Sprawy C-187/05, C-188/05, C-189/05 i C-190/05)

(2005/C 171/15)

Język postępowania: grecki

W dniu 27 kwietnia 2005 r. do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Areios Pagos, wydanym w dniu 17 marca 2005 r., w sprawach Agorastoudis i in.(C-187/05), Panou i in. (C-188/05), Kotsambougioukis i in. (C-189/05) oraz Akritopoulos i in. (C-190/05) przeciwko Goodyear ABEE.

Areios Pagos zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:

Biorąc pod uwagę fakt, iż prawo greckie nie przewiduje, by ostateczne zamknięcie przedsiębiorstwa lub zakładu z wyłącznej inicjatywy pracodawcy było poprzedzone orzeczeniem sądu, czy przepisy dyrektywy 75/129/EWG (1) znajdują, na podstawie jej art. 1 ust. 2 lit. d), zastosowanie do zwolnień zbiorowych z powodu zaprzestania działalności przedsiębiorstwa lub zakładu z przyczyn podyktowanych wolą pracodawcy przy jednoczesnym braku uprzedniego orzeczenia sądu?

----

(1)Dz.U L 48 z 22.2.1975, str. 29.

----

----

Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

(Sprawa C-204/05)

(2005/C 171/16)

Język postępowania francuski

W dniu 10 maja 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez B. Stromskiego i F. Simonetti, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Królestwu Belgii.

Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

Zarzuty i główne argumenty:

Komisja kwestionuje obowiązujące w Belgii ustawodawstwo, które stawia dystrybutorom wymóg posiadania zezwolenia w przypadku sprzedaży materiałów sterylnych z oznakowaniem CE lekarzom, pielęgniarzom, psychologom, osobom wykonującym zawody paramedyczne i pracownikom opieki społecznej. Obowiązek ten dotyczy bez różnicy zarówno dystrybutorów mających siedzibę w Belgii, jak i w innym Państwie Członkowskim. Jednakże może on utrudnić dystrybutorom, którzy nie mają siedziby w Belgii sprzedaż owym szczególnym odbiorcom tych materiałów medycznych.

----

----

Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Sozialgericht Berlin z dnia 11 kwietnia 2005 r. w sprawie ITC Innovative Technology Center GmbH przeciwko Bundesagentur für Arbeit

(Sprawa C-208/05)

(2005/C 171/17)

Język postępowania: niemiecki

W dniu 12 maja 2005 r. r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Sozialgericht Berlin z dnia 11 kwietnia 2005 r. w sprawie ITC Innovative Technology Center GmbH przeciwko Bundesagentur für Arbeit.

Sozialgericht Berlin zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

----

(1)  Dz.U. L 257, str. 2.

----

----

Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

(Sprawa C-209/05)

(2005/C 171/18)

Język postępowania: niemiecki

W dniu 13 maja 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich reprezentowanej przez Marię Condou i Wolfganga Condou, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Austrii.

Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

Zarzuty i główne argumenty

W odniesieniu do przepisów wydanych ze względów porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego w stosunku do osób należących do ich podmiotowego zakresu zastosowania dyrektywa 64/221/EWG nakłada na Państwa Członkowskie rozmaite zobowiązania, w szczególności związane z uzasadnianiem decyzji i środkami zaskarżenia przysługującymi od tej decyzji. Na podstawie art. 6 wskazanej dyrektywy dana osoba jest informowana o względach porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego, na których oparta jest decyzja w sprawie odmowy wydania wizy dla członka rodziny obywatela Unii Europejskiej. Na podstawie art. 8 dyrektywy danej osobie, której odmówiono wydania wizy, przysługują od tej decyzji przynajmniej te same środki odwoławcze, które przysługują obywatelom tego państwa w stosunku do aktów administracyjnych.

Komisja jest zdania, że niektóre przepisy austriackiej Fremdengesetz (ustawa o cudzoziemcach) nie odpowiadają powyżej wskazanym wymogom prawa wspólnotowego ustanowionym przez dyrektywę.

Na podstawie § 93 ust. 2 tej ustawy jedynie decyzja wydana na pisemny lub zaprotokołowany wniosek powinna zostać sporządzona pisemnie, a w uzasadnieniu wystarczy wskazać jedynie przepisy ustawowe podlegające zastosowaniu. Na podstawie art. 6 dyrektywy istnieje natomiast automatyczny obowiązek uzasadnienia [decyzji] przez Państwa Członkowskie: uzasadnienie nie może być zależne ani od pilności ani od wniosków danej osoby. Samo wskazanie zastosowanych przepisów zdecydowanie nie wystarcza do spełnienia wymogów dotyczących uzasadnienia: w przypadku decyzji odmownej zwykłe odesłanie do zastosowanych przepisów nie stanowi wystarczającej informacji o powodach udzielenia odmowy. Również z orzecznictwa Trybunału wynika, że dokładne, dostatecznie szczegółowe i kompletne uzasadnienie jest konieczne, aby adresat mógł zwrócić się przeciwko niekorzystnej dla niego decyzji i aby mógł chronić swoje interesy.

Na podstawie § 94 ust. 2 austriackiej Fremdengesetz odwołanie od decyzji odmawiającej wydania wizy lub stwierdzającej jej nieważność jest niedopuszczalne. Przepis ten narusza zobowiązanie wynikające z art. 8 dyrektywy, w myśl którego danej osobie przysługują środki odwoławcze, jakie przysługują obywatelom tego państwa w stosunku do aktów administracyjnych, niezależnie od tego czy chodzi o środki odwołania do organów administracyjnych czy sądowych. Argumentacja Republiki Austrii, jakoby pozbawienie środka odwoławczego w tym wypadku było uzasadnione, ponieważ ani odmowa ani stwierdzenie nieważności wizy nie mają skutku wykraczającego poza granice pojedynczego aktu administracyjnego, a złożenie kolejnego wniosku prowadzi do celu szybciej aniżeli środek odwoławczy, jest niewłaściwa. Ponowne wniesienie wniosku kryje w sobie mianowicie ryzyko, że decyzja błędna merytorycznie zostanie po prostu powtórzona.

----

(1)  Dz.U. L 56, str. 850

----

----

Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

(Sprawa C-226/05)

(2005/C 171/19)

Język postępowania: niemiecki

W dniu 20 maja 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich reprezentowanej przez Dr. Bernharda Schima, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Austrii.

Strona skarżąca wnosi do Trybunału o rozstrzygnięcie w następujący sposób:

Zarzuty i główne argumenty

Na podstawie art. 24 ust. 1 dyrektywy Rady 96/82/WE z grudnia 1996 r. w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi Państwa Członkowskie są zobowiązane od przyjęcia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż w ciągu 24 miesięcy od dnia jej wejścia w życie, czyli do dnia 3 lutego 1999 r. Transpozycja dyrektywy zobowiązywała w Austrii w części federację, a w części landy.

Zdaniem Komisji transpozycja dyrektywy w Republice Austrii jest niepełna, względnie niewystarczająca: w ważnych dziedzinach istnieją wciąż luki, a przepisy służące transpozycji nie spełniają w części wymogów ustanowionych przez dyrektywę.

Na poziomie prawa federalnego brak jest transpozycji w zakresie Mineralrohstoffgesetz i Schieβ- und Sprengmittelgesetz, na poziomie krajowym w zakresie Elektrizitätswirtschaftsgesetz landu Salzburg.

Artykuł 11 ust. 1 dyrektywy — Sporządzenie zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych dotyczących środków, jakie należy podjąć poza terenem zakładu — nie został transponowany w odniesieniu do landów Burgenland, Salzburg, Steiermark i Tyrol.

Artykuł 12 dyrektywy nakłada na Państwa Członkowskie obowiązek uwzględnienia w swojej polityce zagospodarowania przestrzennego lub w innych podobnych politykach założeń odnoszących się do zapobiegania poważnym awariom oraz ograniczania ich skutków. Państwa Członkowskie są zobowiązane do kontroli lokalizacji nowych zakładów i ustalenia odpowiednich procedur konsultacyjnych celem ułatwienia wprowadzenia w życie tych polityk. Komisja nie została powiadomiona o przyjęciu przepisów transponujących art. 12 tej dyrektywy przez land Górnej Austrii.

Artykuł 8 ust. 2 lit. b) dyrektywy wymaga, aby w związku z efektem domina Państwa Członkowskie ustanowiły przepisy dotyczące współpracy przy informowaniu opinii publicznej oraz dostarczania właściwym organom informacji koniecznych do przygotowania zewnętrznych planów operacyjno — ratowniczych. Przepis ten nie został dotychczas transponowany przez landy Burgenland, Górna Austria, Salzburg, Tyrol i Vorarlberg.

----

(1)  Dz.U. L 10, str. 13

----

----

Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

(Sprawa C-232/05)

(2005/C 171/20)

Język postępowania: francuski

W dniu 26 maja 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Christophe'a Giolita, działającego w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Francuskiej.

Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

Zarzuty i główne argumenty:

Władze francuskie nie podjęły koniecznych środków w celu zapewnienia właściwego, bezzwłocznego i skutecznego wykonania decyzji zgodnie z procedurami przewidzianymi w prawie krajowym, co jest sprzeczne z art. 14 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającgo szczegółowe zasady stosowania art. 88 Traktatu WE (1), który przewiduje, że Państwo Członkowskie podejmie wszelkie konieczne środki w celu windykacji pomocy od beneficjenta. Decyzja sędziego krajowego jest sprzeczna z ciążącym na nim obowiązkiem zapewnienia skuteczności prawa wspólnotowego, a prawo francuskie nie stwarza możliwości zastosowania środków tymczasowych, co nie pozwala na zrównoważenie automatycznego skutku zawieszenia postępowania.

Stanowisko władz francuskich wydaje się być sprzeczne ze zobowiązaniem do lojalnej współpracy określonym w art. 10 Traktatu WE. Francja nie odpowiedziała na pismo Komisji z dnia 21 listopada 2003 r. mimo trzech wezwań i podsumowującego spotkania pomiędzy urzędnikami Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji a władzami francuskimi w sprawie francuskich przypadków windykacji pomocy państwa. W szczególności Komisja nigdy nie otrzymała kopii postanowienia o zawieszeniu, mimo że wielokrotnie zwracała się do Francji z takim żądaniem. W konsekwencji Komisja żywi wątpliwości co do do dokładnego przebiegu postępowania windykacyjnego. Wątpliwości te zostały ponadto wzmożone przez fakt, iż z nieoficjalnych informacji otrzymanych przez Komisję w lipcu 2004 r. wynika, że wbrew twierdzeniom władz francuskich postanowienie o zawieszeniu nigdy nie zostało wydane. W tych okolicznościach Komisja nie może postępować w tym przypadku windykacji w duchu lojalnej współpracy, jak stanowi orzecznictwo Trybunału.

----

(1)  Dz.U. L 83, str. 1.

----

SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI

----

WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

z dnia 11 maja 2005 r.

w sprawach połączonych T-111/01 i T-133/01 Saxonia Edelmetalle GmbH i Zeitzer Maschinen, Anlagen Geräte (ZEMAG) GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

(Pomoc państwa - Restrukturyzacja - Wykorzystanie pomocy niezgodnie z przeznaczeniem - Windykacja pomocy - Artykuł 88 ust. 2 WE - Rozporządzenie (WE) nr 659/1999)

(2005/C 171/21)

Język postępowania: niemiecki

W sprawach połączonych T-111/01 i T-133/01 Saxonia Edelmetalle GmbH, z siedzibą w Haslbrűcke (Niemcy), reprezentowana przez adwokata P. von Woedtkego i J. Riedemann, działający w charakterze zarządcy sądowego spółki ZEMAG GmbH w likwidacji, z siedzibą w Zeitz (Niemcy), reprezentowany przez adwokata U. Vahlhausa, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: V. Kreuschitz i V. Di Bucci, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mających za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2001/673/WE z dnia 28 marca 2001 r. w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Niemcy na rzecz EFEB Verwaltungs GmbH & Co. Management KG (przekształconej w Lintra Beteiligungsholding GmbH oraz spółkom Zeitzer Maschinen, Anlagen Geräte GmbH, LandTechnik Schlüter GmbH, ILKA MAFA Kältetechnik GmbH, SKL Motoren- und Systembautechnik GmbH, SKL Spezialapparatebau GmbH, Magdeburger Eisengießerei GmbH, Saxonia Edelmetalle GmbH oraz Gothaer Fahrzeugwerk GmbH) (Dz.U. L 236, str. 3), Sąd (pierwsza izba w składzie powiększonym) w składzie: B. Vesterdorf, prezes, M. Jaeger, P. Mengozzi, M.E. Martins Ribeiro i F. Dehousse, sędziowie; sekretarz: D. Christensen, administrator, wydał w dniu 11 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

----

(1)Dz.U. C 227 z 11.8.2001

----

----

WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

z dnia 11 maja 2005 r.

w sprawach połączonych od T-160/02 do T-162/02 Naipes Heraclio Fournier, SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

(Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w przedmiocie unieważnienia - Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Graficzny znak towarowy zawierający rysunek przedstawiający miecz związany z grą w karty - Graficzny znak towarowy zawierający rysunek przedstawiający rycerza buław związany z grą w karty - Graficzny znak towarowy zawierający rysunek przedstawiający króla mieczy związany z grą w karty - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 40/94)

(2005/C 171/22)

Język postępowania: hiszpański

W sprawach połączonych od T-160/02 do T-162/02, Naipes Heraclio Fournier, SA, z siedzibą w Vitorii (Hiszpania), reprezentowanej przez adwokata E. Armijo Chávarriego przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnicy: J. Crespo Carrillo, a następnie O. Montalto i I. de Medrano Caballero), w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM, występującą przed Sądem w charakterze interwenienta była France Cartes SAS, z siedzibą w Saint Max (Francja), reprezentowana przez adwokata C. de Haasa, mającej za przedmiot skargę na trzy decyzje Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 lutego 2002 r. (sprawy R 771/2000-2, R 770/2000-2 i R 766/2000-2) dotyczące postępowań w przedmiocie unieważnienia pomiędzy Naipes Heraclio Fournier SA i France Cartes SAS, Sąd (trzecia izba), w składzie: M. Jaeger, prezes, V. Tiili i O. Czúcz, sędziowie; sekretarz: I. Natsinas, administrator, wydał w dniu 11 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

----

(1)Dz.U. C 180 z 27.7.2002

----

----

WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

z dnia 4 maja 2005 r.

w sprawie T-359/02 Chum Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

(Wspólnotowy znak towarowy - Słowny znak towarowy STAR TV - Sprzeciw uprawnionej z międzynarodowego graficznego znaku towarowego STAR TV - Odmowa rejestracji)

(2005/C 171/23)

Język postępowania: angielski

W sprawie T-359/02 Chum Ltd z siedzibą w Toronto (Kanada), reprezentowana przez adwokata M. J. Gilbert przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnicy: P. Bullock i S. Laitinen), w której drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była Star TV AG z siedzibą w Schlieren (Szwajcaria), mającej za przedmiot skargę na decyzję drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 września 2002 r. (sprawa R 1146/2000-2), wydaną w postępowaniu w sprawie sprzeciwu pomiędzy Chum Ltd i Star TV AG, Sąd Pierwszej Instancji (czwarta izba), w składzie: H. Legal, Prezes, P. Mengozzi i I. Wiszniewska-Białecka, sędziowie, sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 4 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

----

(1)Dz.U. C 19 z 25.1.2003

----

----

WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

z dnia 11 maja 2005 r.

w sprawie T-25/03 Marco de Stefano przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

(Urzędnicy - Konkurs otwarty - Niedopuszczenie do testów - Wymagane dyplomy)

(2005/C 171/24)

Język postępowania: francuski

W sprawie T-25/03 Marco de Stefano, urzędnik Komisji Wspólnot Europejskich, zamieszkały w Brukseli (Belgia), reprezentowany przez G. Vandersandena i G. Verbrugge'a, adwokatów, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: H. Tserepa-Lacombe i L. Lozano Palacios, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o uchylenie decyzji komisji konkursowej konkursu o nr EUR/A/166/01 z dnia 8 kwietnia 2002 r. mającego na celu utworzenie listy rezerwowej administratorów (A 7/A6) w dziedzinie audytu, odrzucającej kandydaturę skarżącego, jak również, ewentualnie, wniosek o odszkodowanie, Sąd Pierwszej Instancji (czwarta izba), w składzie: H. Legal, prezes, P. Mengozzi i I. Wiszniewska-Białecka, sędziowie; sekretarz: Reg. Natsinas, wydał w dniu 11 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

----

(1)Dz.U. C 83 z 5.4.2003

----

----

WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

z dnia 11 maja 2005 r.

w sprawie T-31/03 Grupo Sada, pa, SA, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

(Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego zawierającego element słowny „GRUPO SADA” - Wcześniejszy krajowy znak towarowy zawierający element słowny „sadia” - Częściowa odmowa rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

(2005/C 171/25)

Język postępowania: hiszpański

W sprawie T-31/03, Grupo Sada, pa, SA, z siedzibą w Madrycie (Hiszpania) reprezentowana przez adwokatów A. Aguilar De Armasa oraz J. Marrero Ortegę przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), (pełnomocnicy: J. García Murillo oraz M. G. Schneider), w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM, występującą przed Sądem w charakterze interwenienta jest Sadia, SA, z siedziba w Concordia (Brazylia), reprezentowana przez adwokatów J. Garcíę del Santo oraz P. Garcíę Cabrerizo, mającej za przedmiot skargę na decyzję drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 listopada 2002 r. (sprawa R 567/2001-1), w przedmiocie postępowania w sprawie sprzeciwu toczącego się pomiędzy Sadia, SA a Grupo Sada, pa, SA, Sąd Pierwszej Instancji (czwarta izba), w składzie: H. Legal, preses, P. Mengozzi oraz I. Wiszniewska-Białecka, sędziowie; sekretarz: B. Pastor, zastępca sekretarza, wydał w dniu 11 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

----

(1)Dz.U. C 70 z 22.3.2003

----

----

WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

z dnia 26 kwietnia 2005 r.

w sprawach połączonych T-110/03, T-150/03 i T-405/03 Jose Maria Sison przeciwko Radzie Unii Europejskiej (1)

(Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty związane z decyzjami Rady dotyczącymi zwalczania terroryzmu - Wyjątki związane z ochroną interesu publicznego - Bezpieczeństwo publiczne - Stosunki międzynarodowe - Dostęp częściowy - Uzasadnienie - Prawo do obrony)

(2005/C 171/26)

Język postępowania: angielski

W sprawach połączonych T-110/03, T-150/03 i T-405/03 Jose Maria Sison, zamieszkały w Utrechcie (Niderlandy), reprezentowany przez adwokatów J. Fermona, A. Comte'a, H. Schultza oraz D. Gursesa, przeciwko Radzie Unii Europejskiej, reprezentowanej przez M. Vitsentzatosa, M. Bauera oraz M. Bishopa, mających za przedmiot stwierdzenie nieważności trzech decyzji Rady z dnia 21 stycznia, 27 lutego i 2 października 2003 r. w sprawie odmowy dostępu do dokumentów związanych z decyzjami Rady 2002/848/WE, 2002/974/WE i 2003/480/WE odpowiednio z dnia 28 października 2002 r., 12 grudnia 2002 r. i 27 czerwca 2003 r., wykonujących art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylających odpowiednio decyzje 2002/460/WE, 2002/848/WE i 2002/974/WE, Sąd Pierwszej Instancji (druga izba), w składzie: J. Pirrug, prezes, N. J. Forwood i S. Papasavvas, sędziowie; sekretarz: J. Plingers, administrator, wydał w dniu 26 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

----

(1)Dz.U. C 146 z 21.6.2003

----

----

WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

z 14 kwietnia 2005 r.

w sprawie T-141/03 Sniace SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

(Pomoc państwa - Kredyt z tytułem do udziału w zyskach - Interes prawny - Niedopuszczalność)

(2005/C 171/27)

Język postępowania: hiszpański

W sprawie T-141/03 Sniace, SA, z siedzibą w Madrycie (Hiszpania), reprezentowanej przez adwokata J. Baró Fuentesa, popieranej przez Królestwo Hiszpanii (pełnomocnik: N. Díaz Abad, z adresem do doręczeń w Luksemburgu) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: F. Santaolalla Gadea oraz J. Buendía Sierra, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot stwierdzenie nieważności części decyzji Komisji 2003/284/WE z dnia 11 grudnia 2002 r. w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Hiszpanię na rzecz Sniace, SA (Dz.U. 2003, L 108, str. 35), Sąd Pierwszej Instancji (trzecia izba w składzie powiększonym), w składzie: J. Azizi, prezes, M. Jaeger, F. Dehousse, E. Cremona i O. Czúcz, sędziowie, sekretarz: J. Palacio González, główny administrator, wydał w dniu 14 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

----

(1)Dz.U. C 171 z 19.7.2003

----

----

WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

z dnia 4 maja 2005 r.

w sprawie T- 144/03, Nadine Schmit przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

(Urzędnicy - Nękanie psychiczne - Obowiązek pomocy - Obowiązek uzasadnienia - Niezłożenie dokumentów do akt osobowych)

(2005/C 171/28)

Język postępowania: francuski

W sprawie T-144/03, Nadine Schmit, urzędnik Komisji Wspólnot Europejskich, zamieszkała w Ispra (Włochy), reprezentowana przez adwokatów P.-P. Van Gehuchten i P. Jadoul, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: J. Curall i L. Lozano Palacios, wspierani przez adwokatów D. Waelbroeck i U. Zinsmeister, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot po pierwsze wniosek o uchylenie decyzji Komisji z dnia 11 lipca 2002 r. odmawiającej usunięcia pewnych, jakoby zniesławiających, dokumentów z akt osobowych skarżącej, zaprzeczającej istnieniu jakiekolwiek oszczerczych pism jej dotyczących i stwierdzającej brak istnienia jakiejkolwiek szkody lub krzywdy wynikającej ze sprawozdań w sprawie oceny i postępowań w sprawie awansu oraz po drugie wniosek o uchylenie, w miarę potrzeby, decyzji Komisji z tego samego dnia w sprawie odmowy zarejestrowania „wniosku poprzedzającego wniesienie skargi” wniesionego przez skarżącą w dniu 28 czerwca 2002 r., Sąd Pierwszej Instancji (trzecia izba), w składzie M. Jaeger, prezes, J. Azizi i E. Cremona, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 4 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

----

(1)Dz.U. C 171 z 19.07.2003

----

----

WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

z dnia 10 maja 2005 r.

w sprawie T-193/03 Giuseppe Piro przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

(Urzędnicy - Skarga o uchylenie - Sprawozdanie z oceny - Uzasadnienie - Skarga o odszkodowanie - Krzywda)

(2005/C 171/29)

Język postępowania: francuski

W sprawie T-193/03 Giuseppe Piro, urzędnik Komisji Wspólnot Europejskich, zamieszkały w Wezembeek Oppem (Belgia), reprezentowany przez S. Orlandiego, A. Coolena, J.-N. Louisa, E. Marchala i X. Martina Membielę, adwokatów, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: C. Berardis-Kayser i H. Tserepa-Lacombe, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot, po pierwsze, wniosek o uchylenie decyzji Komisji dotyczącej przyjęcia ostatecznego sprawozdania z oceny skarżącego za okres 1999/2001 oraz, po drugie, wniosek o odszkodowanie, Sąd Pierwszej Instancji (piąta izba), w składzie: M. Vilaras, prezes, M. E. Martins Ribeiro i K. Jürimäe, sędziowie; sekretarz: I. Natsinas, administrator, wydał w dniu 10 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

----

(1)Dz.U. C 184 z 2.8.2003 r.

----

----

WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

z dnia 11 maja 2005 r.

w sprawie T-390/03 CM Capital Markets Holding SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

(Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wcześniejszy graficzny znak towarowy zawierający wyrażenie „capital markets CM” - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego zawierającego element „CM” - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

(2005/C 171/30)

Język postępowania: hiszpański

W sprawie T-390/03 CM Capital Markets Holding SA, z siedzibą w Madrycie (Hiszpania), początkowo reprezentowana przez adwokat N. Moya Fernández i adwokata J. Calderóna Chavera, a następnie przez adwokata J. Calderóna Chavera i adwokat T. Villate Consonni, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnicy: O. Montalto i I. de Medrano Caballero), w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM była Caja de Ahorros de Murcia, z siedzibą w Murcji (Hiszpania), mającej za przedmiot skargę na decyzję pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 września 2003 r. (sprawa R 244/2003-1), wydaną w postępowaniu w sprawie sprzeciwu między CM Capital Markets Holding SA a Caja de Ahorros de Murcia, Sąd Pierwszej Instancji (trzecia izba), w składzie: M. Jaeger, prezes, V. Tiili i O. Czúcz, sędziowie; sekretarz: B. Pastor, zastępca sekretarza, wydał w dniu 11 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

----

(1)Dz.U. C 21 z 24.1.2004

----

----

WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

z dnia 26 kwietnia 2005 r.

w sprawie T- 395/03 Sophie Van Weyenbergh przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

(Urzędnicy - Ponowne otwarcie wewnętrznego konkursu - Niewpisanie na listę odpowiednich kandydatów)

(2005/C 171/31)

Język postępowania: francuski

W sprawie T-395/03 Sophie Van Weyenbergh, urzędnik Komisji Wspólnot Europejskich, zamieszkała w Tervuren (Belgia), reprezentowana przez adwokata C. Mourato, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: H. Tserepa-Lacombe i H. Kraemer, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot po pierwsze wniosek o uchylenie decyzji komisji konkursowej w konkursie wewnętrznym COM/TB/99 o niewpisaniu skarżącej na listę odpowiednich kandydatów stworzoną w wyniku tego konkursu i po drugie wniosek o odszkodowanie, Sąd Pierwszej Instancji (sędzia: J. Pirrung); sekretarz: I. Natsinas, administrator, wydał w dniu 26 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

----

(1)Dz.U. C 59 z 6.3.2004

----

----

WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

z dnia 4 maja 2005 r.

w sprawie T-398/03 Jean-Pierre Castets przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

(Urzędnicy - Artykuł 78 regulaminu pracowniczego - Renta z tytułu niezdolności do pracy - Obliczenie wysokości renty - Wynagrodzenie stanowiące punkt odniesienia)

(2005/C 171/32)

Język postępowania: francuski

W sprawie T-398/03, Jean-Pierre Castets, były urzędnik Komisji Wspólnot Europejskich, zamieszkały w Saint-Victor-des-Oules (Francja), reprezentowany przez adwokata G. Crétina, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: J. Currall wspierany przez adwokata B. Wägenbaura, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot skargę o uchylenie decyzji Komisji ustalającej uprawnienia skarżącego do renty z tytułu niezdolności do pracy, Sąd Pierwszej Instancji (czwarta izba), w składzie: H. Legal, prezes, P. Mengozzi, I. Wiszniewska-Białecka, sędziowie; sekretarz: C. Kristensen, administrator, wydał w dniu 4 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

----

(1)Dz.U. C 35 z 7.2.2004

----

----

WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

z dnia 26 kwietnia 2005 r.

w sprawie T- 431/03 Liam O'Bradaigh przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

(Służba publiczna - Ponowne otwarcie wewnętrznego konkursu - Niewpisanie na listę odpowiednich kandydatów)

(2005/C 171/33)

Język postępowania: francuski

W sprawie T-431/03 Liam O'Bradaigh, pracownik personelu tymczasowego Komitetu Ekonomiczno-Sspołecznego (KES), zamieszkały w Mechelen (Belgia), reprezentowany przez adwokatów J.-N. Louisa, S. Orlandiego, A. Coolena i E. Marchala, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: J. Currall i H. Kraemer, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o uchylenie decyzji komisji konkursowej w konkursie wewnętrznym COM/TB/99 stawiającej skarżącemu na egzaminie ustnym ocenę niewystarczającą dla wpisania na listę odpowiednich kandydatów stworzoną w wyniku tego konkursu, Sąd Pierwszej Instancji (sędzia: J. Pirrung); sekretarz: I. Natsinas, administrator, wydał w dniu 26 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

----

(1)Dz.U. C 74 z 21.2.2004

----

----

WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

z dnia 4 maja 2005 r.

w sprawie T-22/04 Reemark Gesellschaft für Markenkooperation mbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

(Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Westlife - Wcześniejszy krajowy znak towarowy West - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń)

(2005/C 171/34)

Język postępowania: angielski

W sprawie T-22/04 Reemark Gesellschaft für Markenkooperation mbH, z siedzibą w Hamburgu (Niemcy), reprezentowana przez adwokata P. Koch Moreno przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnik: S. Laitinen), w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM była Bluenet Ltd, z siedzibą w Limerick (Irlandia), mającej za przedmiot skargę na decyzję drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 listopada 2003 r. (sprawa R 238/2002-2), wydaną w postępowaniu w sprawie sprzeciwu właściciela znaku towarowego West wobec zgłoszenia znaku towarowego Westlife, Sąd Pierwszej Instancji (druga izba), w składzie: J. Pirrung, prezes, N.J. Forwood i S. Papasavvas, sędziowie; sekretarz: B. Pastor, zastępca sekretarza, wydał w dniu 4 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

----

(1)Dz.U. C 94 z 17.4.2004

----

----

WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

z dnia 4 maja 2005 r.

w sprawie T-30/04 João Andrade Sena przeciwko Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA) (1)

(Pracownicy EASA - Odrzucenie kandydatury na stanowisko dyrektora zarządzającego - Postępowanie rekrutacyjne - Uzasadnienie - Oczywisty błąd w ocenie - Zasada dobrej administracji)

(2005/C 171/35)

Język postępowania: francuski

W sprawie T-30/04, João Andrade Sena, zamieszkały w Rhode-Saint-Genèse (Belgia), reprezentowany przez adwokatów G. Vandersandena, L. Levi i A. Finchelstein, przeciwko Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA) (pełnomocnicy: M. Junkkari, wspierany przez adwokatów D. Waelbroecka i I. Antypas), mającej za przedmiot, po pierwsze, uchylenie decyzji EASA w sprawie odrzucenia kandydatury skarżącego na stanowisko dyrektora zarządzającego i powołania na to stanowisko innego kandydata oraz, po drugie, przyznanie odszkodowania za szkody materialne oraz zadośćuczynienia za wyrządzoną krzywdę, Sąd (czwarta izba), w składzie: H. Legal, prezes, P. Lindh i V. Vadapalas, sędziowie; sekretarz: I. Natsinas, administrator, wydał w dniu 4 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

----

(1)Dz.U. C 94 z 17.4.2004

----

----

WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

z dnia 10 marca 2005 r.

w sprawach połączonych T-228/00, T-229/00, T-242/00, T-243/00, od T-245/00 do T-248/00, T-250/00, T-252/00, od T-256/00 do T-259/00, T-265/00, T-267/00, T-268/00, T-271/00, od T-274/00 do T-276/00, T-281/00, T-287/00 i T-296/00, Gruppo ormeggiatori del porto di Venezia Soc. coop. rl i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

(Pomoc państwa - Decyzja Komisji stwierdzająca niezgodność ze wspólnym rynkiem bezprawnych systemów pomocy i nakładająca obowiązek windykacji pomocy niezgodnej ze wspólnym rynkiem - Wyłączenie z krajowego postępowania windykacyjnego - Skarga o stwierdzenie nieważności - Brak interesu prawnego - Niedopuszczalność)

(2005/C 171/36)

Język postępowania: włoski

W sprawach połączonych T-228/00, T-229/00, T-242/00, T-243/00, od T-245/00 do T-248/00, T-250/00, T-252/00, od T-256/00 do T-259/00, T-265/00, T-267/00, T-268/00, T-271/00, od T-274/00 do T-276/00, T-281/00, T-287/00 i T-296/00, Gruppo ormeggiatori del porto di Venezia Soc. coop. rl, reprezentowana przez adwokata F. Munariego, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, strona skarżąca w sprawie T-228/00, Gruppo ormeggiatori del porto di Chioggia Piccola Soc. coop. rl, z siedzibą w Wenecji, reprezentowana przez adwokatów S. Carbone'a, A. Taramassa oraz F. Munariego, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, strona skarżąca w sprawie T-229/00, Compagnia lavoratori portuali Soc. coop. rl, Società cooperativa lavoratori portuali San Marco Venezia Soc. coop. rl, z siedzibą w Wenecji, reprezentowane przez adwokatów A. Bortoluzziego oraz C. Montagner, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, strony skarżące w sprawie T-242/00, Portabagagli del porto di Venezia Soc. coop. rl, z siedzibą w Wenecji, reprezentowana przez adwokatów A. Bortoluzziego oraz C. Montagner, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, strona skarżąca w sprawie T-243/00, Abibes SpA, z siedzibą w Wenecji, reprezentowana przez adwokatów G. Orsoniego, G. Simeone'a oraz A. Schmitta, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, strona skarżąca w sprawie T-245/00, Fluvio Padana Srl, z siedzibą w Wenecji, reprezentowana przez adwokatów G. Orsoniego, G. Simeone'a oraz A. Schmitta, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, strona skarżąca w sprawie T-246/00, Serenissima motoscafi Srl, z siedzibą w Wenecji, reprezentowana przez adwokatów G. Orsoniego, A. Pavaniniego oraz A. Schmitta, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, strona skarżąca w sprawie T-247/00, Integrated Shipping Co. SpA (ISCO), z siedzibą w Wenecji, reprezentowana przez adwokatów G. Orsoniego, G. Simeone'a oraz A. Schmitta, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, strona skarżąca w sprawie T-248/00, Società cooperativa veneziana motoscafi, Soc. coop. rl, Cooperativa „San Marco” motoscafi in servizio pubblico Soc. coop. rl, Cooperativa serenissima taxi Soc. coop. rl, z siedzibą w Wenecji, reprezentowane przez adwokatów G. Orsoniego, A. Pavaniniego oraz A. Schmitta, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, strony skarżące w sprawie T-250/00, Cooperativa ducale fra gondolieri di Venezia, Soc. coop. rl, Gondolieri Bauer Soc. coop. rl, z siedzibą w Wenecji, reprezentowane przez adwokata M. Giantina, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, strony skarżące w sprawie T-252/00, Sacra Srl, z siedzibą w Wenecji, reprezentowana przez adwokatów M. Marinoniego, G. M. Robertiego oraz F. Sciaudone'a, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, strona skarżąca w sprawie T-256/00, Fondamente nuove servizio taxi e noleggio, Soc. coop. rl, Bucintoro motoscafi servizio taxi e noleggio Soc. coop. rl, z siedzibą w Wenecji, reprezentowane przez adwokatów R. Vianello, A. Bortoluzziego oraz C. Montagner, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, strony skarżące w sprawie T-257/00, Multiservice Srl, z siedzibą w Wenecji, reprezentowana przez adwokatów A. Bortoluzziego oraz C. Montagner, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, strona skarżąca w sprawie T-258/00, Veneziana di navigazione SpA, z siedzibą w Wenecji, reprezentowana przez adwokatów A. Bortoluzziego oraz C. Montagner, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, strona skarżąca w sprawie T-259/00, Cooperativa traghetto S. Lucia Soc. coop. rl, z siedzibą w Wenecji, reprezentowana przez adwokatów A. Bortoluzziego, C. Montagner oraz F. Stivanello Gussoniego, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, strona skarżąca w sprawie T-265/00, Comitato „Venezia vuole vivere”, z siedzibą w Wenecji, w sprawach T-265/00 i T-267/00 reprezentowana przez adwokatów A. Bortoluzziego, C. Montagner oraz F. Stivanello Gussoniego, a w sprawach od T 274/00 do T 276/00, T 281/00, T 287/00 i T 296/00 przez adwokata A. Bianchiniego, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, strona skarżąca w sprawach T- 265/00, T-267/00, od T-274/00 do T-276/00, T-281/00, T-287/00 oraz T-296/00, Cooperativa Daniele Manin fra gondolieri di Venezia Soc. coop. rl, z siedzibą w Wenecji, reprezentowana przez adwokatów A. Bortoluzziego, C. Montagnera oraz F. Stivanello Gussoniego, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, strona skarżąca w sprawie T-267/00, Conepo servizi Soc. coop. rl, z siedzibą w Wenecji, reprezentowana przez adwokatów A. Biaginiego, S. Scarpa oraz P. Pettinelliego, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, strona skarżąca w sprawie T-268/00, Ligabue Catering SpA, z siedzibą w Wenecji, reprezentowana przez adwokatów A. Vianello, M. Merolę oraz A. Sodano, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, strona skarżąca w sprawie T-271/00, Verde sport SpA, z siedzibą w Wenecji, reprezentowana przez adwokata A. Bianchiniego, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, strona skarżąca w sprawie T-274/00, Cooperativa carico scarico e trasporti scalo fluviale Soc. coop. rl, z siedzibą w Wenecji, reprezentowana przez adwokata A. Bianchiniego, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, strona skarżąca w sprawie T-275/00, Cipriani SpA, z siedzibą w Wenecji, reprezentowana przez adwokata A. Bianchiniego, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, strona skarżąca w sprawie T-276/00, Cooperativa trasbagagli Soc. coop. rl, z siedzibą w Wenecji, reprezentowana przez adwokata A. Bianchiniego, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, strona skarżąca w sprawie T-281/00, Cooperativa fra portabagagli della stazione di Venezia Srl, z siedzibą w Wenecji, reprezentowana przez adwokata A. Bianchiniego, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, strona skarżąca w sprawie T-287/00, Cooperativa braccianti mercato ittico „Tronchetto” Soc. coop. Rl, z siedzibą w Wenecji, reprezentowana przez adwokata A. Bianchiniego, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, strona skarżąca w sprawie T-296/00, popierane w sprawach T-228/00, T-229/00, T-242/00, T-243/00, T-247/00, T-250/00, T-252/00, od T-256/00 do T-259/00, T-265/00, T-267/00, T-268/00 i T-271/00 przez Republikę Włoską, reprezentowaną przez U. Leanzę, działającego w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, interwenient, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskiej (pełnomocnik: V. Di Bucci wspierany przez adwokata A. Dal Ferro, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mających za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2000/394/WE z dnia 25 listopada 1999 r. w sprawie pomocy dla przedsiębiorstw w Wenecji i Chioggii w drodze obniżenia wysokości składek na zabezpieczenie społeczne na mocy ustaw nr 30/1997 i 206/1995 [tłumaczenie nieoficjalne] (Dz.U. 2000, L 150, str. 50), Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (druga izba w składzie powiększonym), w składzie: J. Pirrung, prezes, A. W. H. Meij, N. J. Forwood, I. Pelikánová i M. S. Papasavvas, sędziowie, sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 10 marca 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

----

(1)Dz.U. C 302 z 21.10.2000

----

----

POSTANOWIENIE PREZESA SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

z dnia 27 kwietnia 2005 r.

w sprawie T-34/05 Makhteshim-Agan Holding BV i inni przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

(Postępowanie incydentalne - Środki tymczasowe - Skarga na bezczynność - Dopuszczalność - Dyrektywa 91/414/EWG)

(2005/C 171/37)

Język postępowania: angielski

W sprawie T-34/05 R, Makhteshim-Agan Holding BV z siedzibą w Amsterdamie (Niderlandy) i inni, reprezentowani przez C. Mereu i K. van Maldegena, adwokatów, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: B. Doherty, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o zastosowanie środków tymczasowych dotyczących oceny endosulfanu z uwagi na jego ewentualne włączenie do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (Dz.U. L 230, str. 1), Prezes Sądu wydał w dniu 27 kwietnia 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

----

----

Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2005 r. przez Roberta Benkö i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-122/05)

(2005/C 171/38)

Język postępowania: niemiecki

W dniu 21 marca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Roberta Benkö zamieszkałego w Kohfidisch (Austria), Nikolausa Draskovicha zamieszkałego w Güssing (Austria), Alexandra Freiherr von Kottwitza Erdödy zamieszkałego w Kohfidisch (Austria), Petera Massera zamieszkałego w Schwanberg (Austria), Alfreda Prinz von und zu Liechtenstein zamieszkałego w Deutschlandsberg (Austria), Marenzi Privatstiftung z siedzibą w Ebergassing (Austria), Marktgemeinde Götzendorf an der Leitha (Austria), Gemeinde Ebergassing (Austria), Ernsta Harracha zamieszkałego w Bruck an der Leitha (Austria), Schlossgut Schönbühel Aggstein AG z siedzibą w Vaduz, Heinrich Rüdiger Fürst Starhemberg'sche Familienstiftung z siedzibą w Vaduz, reprezentowanych przez adwokata M. Schaffgotscha, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

Skarżący wnoszą do Sądu Pierwszej Instancji o:

Zarzuty i główne argumenty:

Na mocy decyzji Komisji C(2004) 4031 z dnia 7 grudnia 2004 r. wydanej na podstawie dyrektywy Rady 92/43/EWG (1) w sprawie przyjęcia wykazu terenów mających znaczenie dla Wspólnoty w kontynentalnym regionie biogeograficznym (2), nieruchomości skarżących podlegają systemowi ochrony tej dyrektywy.

Skarżący podnoszą m.in., że podstawy zaskarżonej decyzji nie stanowi wymagane wyważenie interesów pomiędzy nadrzędnym interesem publicznym a prawami obciążonego obywatela i obciążonej organizacji.

Skarżący twierdzą, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z dyrektywą 92/43/EWG, ponieważ nie ustanowiono właściwych podstaw koniecznych dla oceny niezbędnych nakładów finansowych i ponieważ program ramowy przyjmowany na podstawie art. 8 dyrektywy ani nie został opracowany, ani nie byłoby to wystarczające.

Ponadto skarżący zarzucają, że z powodu podziału kompetencji w Austrii nie jest zagwarantowana wymagana przez dyrektywę 92/43/EWG spójność sieci terenów ochrony, przy czym tereny ochrony praktycznie we wszystkich przypadkach faktycznie kończą się na granicach landów, co zdaniem skarżących jest niewłaściwe zarówno pod względem prawnowspólnotowym, jak i ochrony przyrody.

Poza tym skarżący są zdania, że Komisja zaniechała jasnego i wyraźnego ustalenia w zaskarżonej decyzji, dla jakich gatunków i siedlisk tereny wykazane jako tereny mające znaczenie dla Wspólnoty faktycznie takie znaczenie posiadają.

Wreszcie skarżący podnoszą, że w odniesieniu do terenów ich dotyczących dla treści decyzji zostały przyjęte niewłaściwe podstawy merytoryczne i dlatego tereny te zostały niesłusznie uznane za tereny mające znaczenie dla Wspólnoty dla niektórych gatunków i siedlisk.

----

(1)  Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206, str. 7).

(2)  Dz.U. L 382, str. 1.

----

----

Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2005 r. przez Société des Plantations de Mbanga „SPM” przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-128/05)

(2005/C 171/39)

Język postępowania: francuski

W dniu 18 marca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Société des Plantations de Mbanga „SPM” z siedzibą w Douala (Kamerun), reprezentowanej przez adwokata Pierre'a Solera-Couteaux, przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich.

Skarżąca wnosi do Sądu o:

Zarzuty i główne argumenty:

Strona skarżąca prowadzi na terenie Republiki Kamerunu oraz w innych krajach działalność polegającą na uprawie, przetwórstwie i wprowadzaniu do obrotu bananów przeznaczonych na eksport. Aby móc wprowadzić te banany do obrotu na terenie Wspólnoty skarżąca obowiązana jest uzyskać od importerów pozwolenie na przywóz z uwagi na to, że sama nie posiada statusu importera w rozumieniu uregulowań wspólnotowych, ani też nie jest członkiem europejskiej lub wielonarodowej grupy.

Strona skarżąca twierdzi, że poprzez zawyżone i nieproporcjonalne fakturowanie pozwoleń na przywóz importerzy dopuszczają się przynoszących im korzyść nadużyć przepisów wspólnotowych dotyczących wspólnotowego systemu importu bananów, doprowadzając do objęcia obowiązkiem zapłaty cła przywozowego bananów pochodzących z Państw AKP, do których w normalnych warunkach stosowana jest zerowa stawka celna.

Zdaniem strony skarżącej, zachowanie Komisji i Rady powoduje ich odpowiedzialność pozaumowną ze względu na to, że nie wzięły pod uwagę wyraźnie odznaczającej się kategorii przedsiębiorców działających w sektorze bananów, a mianowicie kategorii „niezależnych” producentów AKP (jako że są to producenci niesklasyfikowani jako podmioty gospodarcze, ani też nie uczestniczą oni w dużych grupach europejskich czy międzynarodowych) oraz nie przedsięwzięły stosownych kroków, by naprawić wynikłe z tego zaniedbania skutki, mimo że Komisja miała obowiązek zapobiegania zakłóceniom normalnych stosunków handlowych pomiędzy osobami zajmującymi różne miejsca w łańcuchu obrotu.

Strona skarżąca wskazuje ponadto na oczywiste przekroczenie przez Radę i Komisję granic swobodnego uznania podając pięć zarzutów:

Strona skarżąca wskazuje ponadto na naruszenie przez importerów art. 81 WE oraz art. 82 WE.

----

----

Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2005 r. przez Nederlandse Vakbond Verkenshouders i innych przeciwko Komisja Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-151/05)

(2005/C 171/40)

Język postępowania: niderlandzki

W dniu 14 kwietnia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Nederlandse Vakbond Verkenshouders z siedzibą w Lunteren (Niderlandy), Mariusa Schepa zamieszkałego w Lopik (Niderlandy) i Nederlandse Bond van Handelaren in Vee z siedzibą w Hadze (Niderlandy), reprezentowanych przez Johannesa Kneppelhout i Monique Charlotte van der Kaden.

Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

Zarzuty i główne argumenty:

Skarżący wnioskują o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 21 grudnia 2004 r. uznającej koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa nr IV/M.3605 — SOVION/HMG).

Skarżący zarzucają Komisji naruszenie art. 2, 6 i 8 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (1) („rozporządzenie WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw”). Zdaniem skarżących Komisja niesłusznie przyjęła, że rzeczona koncentracja nie utrudnia konkurencji na rynku zakupów żywca wieprzowego na ubój oraz że nie prowadzi na odnośnym rynku do utworzenia pozycji dominującej. Skarżący podnoszą, że w określonych rozważaniach zaskarżonej decyzji Komisja przyjęła błędną definicję odnośnego rynku produktu włączając rynek macior do rynku trzody chlewnej. Ponadto zdaniem skarżących Komisja błędnie zdefiniowała rynek geograficzny.

Skarżący wskazują ponadto na naruszenie zasady uzasadnienia i zasady staranności. Zdaniem skarżących Komisja nie dała im wystarczającej sposobności przedstawienia ich stanowiska, jak również nie uwzględniła dostarczonych przez nich informacji.

----

(1)  Dz.U. L 24, str. 1.

----

----

Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2005 r. przez Deutsche Telekom AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

(Sprawa T-157/05)

(2005/C 171/41)

Język, w którym sporządzono skargę: niemiecki

W dniu 25 kwietnia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Deutsche Telekom AG, z siedzibą w Bonn (Niemcy), reprezentowanej przez adwokata J.-C. Gaedertza przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również PCS Systemtechnik GmbH, z siedzibą w Monachium (Niemcy).

Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

Zarzuty i główne argumenty

----

----

Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2005 r. przez Trek Bicycle Corporation przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

(Sprawa T-158/05)

(2005/C 171/42)

Język, w którym sporządzono skargę: niemiecki

W dniu 22 kwietnia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Trek Bicycle Corporation, z siedzibą w Waterloo, Wisconsin (Stany Zjednoczone Ameryki), reprezentowanej przez adwokatów J. Krohera i A. Hettenkofera przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również AUDI AG, z siedzibą w Ingolstadt (Niemcy).

Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

Zarzuty i główne argumenty

----

----

Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2005 r. przez Unipor-Ziegel Marketing GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

(Sprawa T-159/05)

(2005/C 171/43)

Język, w którym sporządzono skargę: niemiecki

W dniu 22 kwietnia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Unipor-Ziegel Marketing GmbH, z siedzibą w Monachium (Niemcy), reprezentowanej przez adwokatów A. Beschorner i B. Glaser, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).

Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również Ewald Dörken AG, Herdecke (Niemcy).

Strona wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

Zarzuty i główne argumenty

----

----

Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2005 r. przez Daga Johanssona i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-160/05)

(2005/C 171/44)

Język postępowania: francuski

W dniu 14 kwietnia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Daga Johanssona, zamieszkałego w Brukseli i trzech innych urzędników reprezentowanych przez adwokatów: Sébastiena Orlandiego, Xaviera Martina, Alberta Coolena, Jean-Noëla Louisa i Etienne'a Marchala, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

Skarżący wnoszą do Sądu Pierwszej Instancji o:

Zarzuty i główne argumenty

Podnoszone zarzuty i główne argumenty są identyczne z zarzutami i głównymi argumentami w sprawie T-130/05 oraz podobne do zarzutów i głównych argumentów w sprawie T-58/05.

----

----

Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2005 r. przez Dirka Grijseelsa i Anę Lopez Garcíę przeciwko Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu

(Sprawa T-162/05)

(2005/C 171/45)

Język postępowania: francuski

W dniu 18 kwietnia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Dirka Grijseelsa, zamieszkałego w Ternat (Belgia) oraz Any Lopez Garcíi, zamieszkałej w Brukseli, reprezentowanych przez adwokatów: Sébastiena Orlandiego, Xaviera Martina, Alberta Coolena, Jean-Noëla Louisa i Etienne'a Marchala, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu.

Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

Zarzuty i główne argumenty

Podnoszone zarzuty i główne argumenty są identyczne z zarzutami i głównymi argumentami w sprawach T-130/05 i T-160/05 oraz podobne do zarzutów i głównych argumentów w sprawie T-58/05.

----

----

Skarga wniesiona w dniu 13 kwietnia 2005 r. przez Johana de Geesta przeciwko Radzie Unii Europejskiej

(Sprawa T-164/05)

(2005/C 171/46)

Język postępowania: francuski

W dniu 13 kwietnia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Johana de Geesta, zamieszkałego w Rhode-St-Genèse (Belgia), reprezentowanego przez adwokatów: Sébastiena Orlandiego, Xaviera Martina, Alberta Coolena, Jean-Noëla Louisa i Etienne'a Marchala, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Radzie Unii Europejskiej.

Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

Zarzuty i główne argumenty

Skarżący występował w charakterze kandydata w konkursie wewnętrznym CONSEIL/A/273 dotyczącym zatrudnienia lekarza w grupie zaszeregowania A6 lub A7. Będąc laureatem tego konkursu, skarżącemu przyznano grupę zaszeregowania A*6. Skarżący kwestionuje tę decyzję podnosząc, że powinno mu się przyznać grupę zaszeregowania A*8, A*9 lub A*10, które w nowym systemie odpowiadają wcześniejszym grupom zaszeregowania wspomnianym w ogłoszeniu o naborze.

Na poparcie swojej skargi skarżący podnosi, że Rada ustaliła jego grupę zaszeregowania nie uwzględniając ogłoszenia o naborze i naruszyła przez to art. 29 i art. 31 regulaminu pracowniczego, jak również zasadę uzasadnionych oczekiwań. W tych okolicznościach skarżący podnosi również, że art. 12 załącznika XIII regulaminu pracowniczego, który zastosowała Rada ustalając jego grupę zaszeregowania, bezprawnie zmienia ramy prawne procedury naboru.

----

----

Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2005 r. przez Arkema przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-168/05)

(2005/C 171/47)

Język postępowania: francuski

W dniu 25 kwietnia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga spółki Arkema z siedzibą w Paryżu (Francja), reprezentowanej przez adwokata M. Debroux, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

Strona skarżąca wnosi do Sądu:

Zarzuty i główne argumenty

W zaskarżonej decyzji Komisja po pierwsze nałożyła na skarżącą oraz jej spółkę dominującą Elf Aquitaine SA solidarnie i łącznie i po drugie na skarżącą samodzielnie grzywnę w wysokości odpowiednio 45 000 000 EUR i 13 500 000 EUR z tytułu udziału wraz z innymi przedsiębiorstwami w porozumieniu dotyczącym sektora kwasu monochlorooctowego.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi po pierwsze, że Komisja kilkakrotnie naruszyła prawo przypisując działania strony skarżącej, których znaczenie i klasyfikacja nie są kwestionowane, Elf Aquitaine. W ten sposób Komisja naruszyła zasady dotyczące odpowiedzialności spółki dominującej za działania spółki zależnej ustanawiając de facto niewzruszalne domniemanie odpowiedzialności wywodząc je z faktu posiadania przez spółkę dominującą większości udziałów w jej spółce zależnej i w związku z tym nie wykazując, w jakim stopniu spółka dominująca brała rzeczywiście udział w tych działaniach. Zdaniem strony skarżącej to niewzruszalne domniemanie stanowi naruszenie zasady prawnej i handlowej autonomii spółki zależnej, zasady osobistej odpowiedzialności za naruszenia prawa konkurencji oraz zasady niedyskryminacji przedsiębiorstw na podstawie kryterium ich organizacji prawnej. Ponadto strona skarżąca podnosi, że Komisja nie dopełniła istotnych wymogów proceduralnych ponieważ nie przedstawiła żadnego uzasadnienia dla zastosowania niewzruszalnego domniemania.

Po drugie strona skarżąca podnosi, że nałożona na nią grzywna jest zbyt wysoka, nieproporcjonalna i dyskryminująca. W uzasadnieniu tego twierdzenia strona skarżąca powołuje się na naruszenie zasady proporcjonalności w odniesieniu do określania początkowej kwoty grzywny, czynników służących określeniu grzywny na poziomie dostatecznie zniechęcającym oraz w odniesieniu do określenia mnożnika w związku z okresem trwania naruszenia.

Ewentualnie strona skarżąca podnosi, że w przypadku gdyby Elf Aquitaine nie miała zostać zwolniona z grzywny podniesiony przez nią zarzut naruszenia zasady proporcjonalności jest wciąż zasadny. Dodatkowo strona skarżąca wskazuje, że dokonując obliczeń Komisja uwzględniła obrót Arkemy dwukrotnie, orzekając w związku z tym podwójną sankcję z tego samego tytułu.

----

----

Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2005 r. przez Jeana-Louisa Giraudy'ego przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-169/05)

(2005/C 171/48)

Język postępowania: francuski

W dniu 20 kwietnia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Jeana Louisa Giraudy'ego, zamieszkałego w Paryżu, reprezentowanego przez adwokata Dominique Voillemota, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

Zarzuty i główne argumenty:

W czasie gdy miały miejsce okoliczności faktyczne, na które powołuje się skarżący, był on szefem reprezentacji Komisji we Francji. W następstwie wysuniętych przeciwko niemu zarzutów dotyczących rzekomych nieprawidłowości na szkodę budżetu Unii Europejskiej, OLAF podjął w dniu 18 listopada 2002 r. interwencję w siedzibie reprezentacji. Nazajutrz skarżący został przeniesiony do Brukseli z zakazem wszelkich kontaktów zarówno wewnątrz jak i na zewnątrz Komisji.

Skarżący podnosi również, że wydany w dniu 21 listopada 2002 r. i szeroko rozpowszechniony komunikat prasowy Komisji spowodował znaczne nagłośnienie sprawy w środkach masowego przekazu, ze szkodą dla niego samego. Zdaniem skarżącego, w raporcie OLAF, przedstawionym dnia 6 maja 2003 r., stwierdzono, że zarzuty wobec niego były bezpodstawne.

W niniejszej skardze skarżący domaga się zadośćuczynienia za szkodę, którą poniósł w wyniku tych wydarzeń. Na poparcie swojej skargi podnosi on, że w związku z jego przeniesieniem dopuszczono się nadużycia, było ono nieuzasadnione i dokonano go z naruszeniem zasady domniemania niewinności. Podnosi on również, że rzecznik prasowy Komisji nie dochował poufności dochodzenia i czynił publicznie uwagi mogące zaszkodzić reputacji skarżącego. Wreszcie podnosi on, iż dyrektor generalny DG ds. Prasy kierował pod jego adresem pewne zarzuty, chociaż musiał sobie zdawać sprawę, że mają one wątłe podstawy.

----

----

Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2005 r. przez Renate AMM i 14 innych skarżących przeciwko Parlamentowi Europejskiemu

(Sprawa T-170/05)

(2005/C 171/49)

Język postępowania: francuski

W dniu 21 kwietnia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Renate AMM, zamieszkałej w Brukseli i 14 innych urzędników, reprezentowanych przez adwokatów: Sébastiena Orlandiego, Xaviera Martina, Alberta Coolena, Jean-Noëla Louisa i Etienne'a Marchala, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Parlamentowi Europejskiemu.

Skarżący wnoszą do Sądu Pierwszej Instancji o:

Zarzuty i główne argumenty

Podnoszone zarzuty i główne argumenty są identyczne z zarzutami i głównymi argumentami w sprawach T-130/05, T-160/05 i T-162/05 oraz podobne do zarzutów i głównych argumentów w sprawach T-58/05 i T-164/05.

----

----

Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2005 r. przez Armacell Enterprise GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

(Sprawa T-172/05)

(2005/C 171/50)

Język, w którym została sporządzona skarga: angielski

W dniu 29 kwietnia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Armacell Enterprise GmbH z siedzibą w Münster (Niemcy), reprezentowanej przez O. Spuhlera, adwokata, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

Uczestnikiem postępowania przed pierwszą Izbą Odwoławczą była również NMC Société Anonyme z siedzibą w Raeren (Belgia).

Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

Zarzuty i główne argumenty:

----

----

Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2005 r. przez Elf Aquitaine przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-174/05)

(2005/C 171/51)

Język postępowania: francuski

W dniu 27 kwietnia do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Elf Aquitaine, z siedzibą w Courbevoie (Francja), reprezentowanej przez adwokatów Erica Morgana de Rivery i Evelyne Friedel, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

Zarzuty i główne argumenty

W zaskarżonej decyzji Komisja stwierdziła, że strona skarżąca uczestniczyła w ustaleniach przedsiębiorstw dokonując przydziału ograniczeń ilościowych i odbiorców, uzgadniając podwyżki cen, ustanawiając system rekompensat, dokonując wymiany informacji o ilościach zbytych produktów i cenach, biorąc udział w regularnych spotkaniach oraz utrzymując inne kontakty celem uzgodnienia i wprowadzenia w życie wymienionych ograniczeń. Z powodu tych naruszeń Komisja nałożyła na stronę skarżącą grzywnę.

Strona skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja przypisuje jej odpowiedzialność za naruszenie popełnione przez jej oddział i wnosi o stwierdzenie jej nieważności powołując następujące zarzuty:

----

----

Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2005 r. przez Akzo Nobel NV, Akzo Nobel Nederland BV, Akzo Nobel AB, Akzo Nobel Chemicals BV, Akzo Nobel Functional Chemicals BV, Akzo Nobel Base Chemicals AB and Eka Chemicals AB przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-175/05)

(2005/C 171/52)

Język postępowania: angielski

W dniu 27 kwietnia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Akzo Nobel NV, z siedzibą w Arnhem (Niderlandy), Akzo Nobel Nederland BV, z siedzibą w Arnhem (Niderlandy), Akzo Nobel AB, z siedzibą w Sztokholmie (Szwecja), Akzo Nobel Chemicals BV, z siedzibą w Amersfoort (Niderlandy), Akzo Nobel Functional Chemicals BV, z siedzibą w Amersfoort (Niderlandy), Akzo Nobel Base Chemicals AB, z siedzibą w Skoghall (Szwecja) i Eka Chemicals AB, z siedzibą w Bohus (Szwecja), reprezentowanych przez adwokatów C. R. A. Swaaka i A. Kayhko, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

Skarżący wnoszą do Sądu o:

Zarzuty i główne argumenty

Skarżący kwestionują decyzję Komisji z dnia 19 stycznia 2005 r. dotyczącą postępowania na mocy art. 81 WE i art. 53 Porozumienia EOG (sprawa COMP/E-1/37.773 — MCAA), w której Komisja uznała, że skarżący uczestniczyli w grupie porozumień i ustalonych praktyk polegających na ustalaniu cen, podziale rynku i uzgodnieniu działań względem konkurentów w branży kwasu monochlorooctowego w EOG i nałożyła na skarżących grzywnę.

W uzasadnieniu skargi skarżący podnoszą oczywisty błąd oceny i naruszenie przez Komisję art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 (1) poprzez błędne obciążenie odpowiedzialnością za naruszenie również Akzo Nobel NV, dominującej spółki w koncernie Akzo Nobel group oraz Akzo Nobel AB. Zdaniem skarżących Akzo Nobel NV nie miała decydującego wpływu na politykę handlową jej spółek zależnych.

Ponadto skarżący twierdzą, że wysokość grzywny nałożonej na skarżących łącznie i oddzielnie przekracza w odniesieniu do szwedzkich spółek prowadzących działalność w sektorze MCAA granicę 10 % obrotu określoną przez rozporządzenie nr 1/2003.

Skarżący wskazują również na naruszenie obowiązku uzasadnienia [decyzji] określonego w art. 253 [WE].

Ewentualnie skarżący podnoszą, że Komisja popełniła rozmaite błędy związane z obliczeniem wysokości grzywny. Zdaniem skarżących Komisja pomyliła się w klasyfikacji spółek dokonując oceny ciężaru naruszenia celem ustalenia kwoty podstawowej grzywny, naruszyła zasadę proporcjonalności stosując błędny mnożnik oraz zasadę równego traktowania błędnie stosując komunikat w sprawie współpracy (2) z roku 1996.

----

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 1, str.1).

(2)  Komunikat Komisji w sprawie nienakładania lub obniżania grzywien w przypadku karteli (Dz.U. C 207 z 18/07/1996, str. 4).

----

----

Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2004 r. przez Citicorp i Citibank, N.A. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

(Sprawa T-181/05)

(2005/C 171/53)

Język, w którym sporządzono skargę: angielski

W dniu 10 maja 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Citicorp, z siedzibą w Nowym Jorku (Stany Zjednoczone Ameryki) oraz Citibank, N.A., z siedzibą w Nowym Jorku (Stany Zjednoczone Ameryki), reprezentowanych przez V. v. Bomhard, A. Rencka i A. Polhmanna, lawyers, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).

Drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą (OHIM) była również Citi, S.L. z siedzibą w Algete, Madryt (Hiszpania).

Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

Zarzuty i główne argumenty:

----

----

Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2005 r. przez Julie Samnaddę przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-183/05)

(2005/C 171/54)

Język postępowania: francuski

W dniu 4 maja 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Julie Samnaddy, zamieszkałej w Brukseli, reprezentowanej przez adwokatów: Sébastiena Orlandiego, Xaviera Martina, Alberta Coolena, Jean-Noëla Louisa i Etienne'a Marchala, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

Zarzuty i główne argumenty

Podnoszone zarzuty i główne argumenty są identyczne z zarzutami i głównymi argumentami w sprawach T-130/05, T-160/05, T-162/05 i T-170/05 oraz podobne do zarzutów i głównych argumentów w sprawach T-58/05 i T-164/05.

----

----

Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2005 r. przez The Sherwin-Williams Company przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

(Sprawa T-190/05)

(2005/C 171/55)

Język, w którym sporządzono skargę: hiszpański

W dniu 9 maja 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga The Sherwin-Williams Company, reprezentowanej przez Enrique Armijo Chavarriego i Antonia Castán Pérez-Gómeza, adwokatów, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

Zarzuty i główne argumenty:

----

----

Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2005 r. przez Teletech Holdings Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

(Sprawa T-194/05)

(2005/C 171/56)

Język, w którym została sporządzona skarga: angielski

W dniu 9 maja 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Teletech Holdings Inc., z siedzibą w Englewood, Kolorado (Stany Zjednoczone Ameryki), reprezentowanej przez A. M. Gould, solicitor, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również Teletech International S.A., z siedzibą w Paryżu (Francja).

Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

Zarzuty i główne argumenty:

----

----

Wykreślenie sprawy T-398/02 (1)

(2005/C 171/57)

(Język postępowania: włoski)

Postanowieniem z dnia 2 maja 2005 r. prezes czwartej izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-398/02 Linea GIG S.r.l. in liquidazione przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

----

(1)Dz.U. C 44 z 22.2.2003

----

----

Wykreślenie sprawy T-T-441/03 (1)

(2005/C 171/58)

(Język postępowania: francuski)

Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2005 r. prezes czwartej izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-441/03 Firma Léon Van Parys N.V. i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

----

(1)Dz.U. C 59 z 6.3.2004

----

----

Wykreślenie sprawy T-244/04 (1)

(2005/C 171/59)

(Język postępowania: niderlandzki)

Postanowieniem z dnia 4 maja 2005 r. prezes drugiej izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-244/04 Elisabeth Saskia Smit przeciwko Europese Politiedienst (Europol).

----

(1)Dz.U. C 217 z 28.8.2004

----

III Powiadomienia

----

(2005/C 171/60)

Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

Dz.U. C 155 z 25.6.2005.

Wcześniejsze publikacje

Dz.U. C 143 z 11.6.2005.

Dz.U. C 132 z 28.5.2005.

Dz.U. C 115 z 14.5.2005.

Dz.U. C 106 z 30.4.2005.

Dz.U. C 93 z 16.4.2005.

Dz.U. C 82 z 2.4.2005.

Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

----