----

----

II Akty przygotowawcze

Komitet Regionów

58. sesja plenarna w dn. 23-24 lutego 2005 r.

----

Opinia Komitetu Regionów w sprawie komunikatu Komisji do Rady, Parlamentu Europejskiego, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego oraz Komitetu Regionów pt. „Zarządzanie ryzykiem powodziowym — zapobieganie, ochrona i minimalizowanie skutków powodzi”

(2005/C 164/01)

Komitet Regionów,

uwzględniając komunikat Komisji do Rady, Parlamentu Europejskiego, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego oraz Komitetu Regionów pt. „Zarządzanie ryzykiem powodziowym — zapobieganie, ochrona i minimalizowanie skutków powodzi” (COM(2004) 472 końcowy);

uwzględniając decyzję Komisji Europejskiej z dnia 12 lipca 2004 r. o zasięgnięciu opinii Komitetu w tej sprawie zgodnie z art. 265 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską;

uwzględniając decyzję Przewodniczącego z dnia 26 maja 2004 r. powierzającą sporządzenie opinii w tej sprawie Komisji ds. Zrównoważonego Rozwoju;

uwzględniając wnioski Rady w sprawie zarządzania ryzykiem powodziowym, przyjęte w dniu 14 października 2004 r.;

uwzględniając własną opinię w sprawie wniosku Komisji dotyczącego dyrektywy Rady ustanawiającej ramy dla działań wspólnotowych w dziedzinie polityki wodnej (COM(1997) 49 końcowy — CdR 171/97 fin (1));

uwzględniając własną opinię w sprawie komunikatu Komisji w sprawie szóstego programu działań Wspólnoty Europejskiej na rzecz ochrony środowiska „Środowisko 2010: nasza przyszłość, nasz wybór — szósty program działań na rzecz ochrony środowiska”, oraz wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wspólnotowego programu działań na rzecz ochrony środowiska 2001-2010 (COM(2001) 31 końcowy — CdR 36/2001 fin) (2);

uwzględniając własną uchwałę w sprawie ostatnich katastrof powodziowych w Europie oraz ustanowienia Funduszu Solidarności Unii Europejskiej (CdR 294/2002 fin (3));

uwzględniając swoją opinię z inicjatywy własnej w sprawie „Zarządzania oraz konsekwencji katastrof naturalnych: rola wspólnotowej polityki strukturalnej” (CdR 104/2003 fin (4));

uwzględniając własną opinię w sprawie wniosku Komisji dotyczącego rozporządzenia ustanawiającego Europejską Grupę Współpracy Transgranicznej (COM(2004) 496 końcowy — CdR 62/2004 fin);

uwzględniając własną opinię w sprawie: Komunikat Komisji Europejskiej pt. „Budowanie wspólnej przyszłości — wyzwania polityki i środki budżetowe poszerzonej Unii na lata 2007-2013” (COM(2004) 101 końcowy — CdR 162/2004 fin);

uwzględniając własną opinię (CdR 299/2004 rev.1) przyjętą w dniu 9 grudnia 2004 r. przez Komisję ds. Zrównoważonego Rozwoju (Sprawozdawca: Henk Aalderink, Członek Rady Wykonawczej prowincji Gelderland (NL/ALDE));

a także mając na uwadze, co następuje:

przyjął na 58. sesji plenarnej w dn. 23-24 lutego 2005 r. (posiedzenie z dnia 23 lutego) następującą opinię:

1.   Stanowisko Komitetu Regionów

Komitet Regionów

2.   Zlecenia Komitetu

Komitet Regionów

Bruksela, 23 lutego 2005 r.

Przewodniczący

Komitetu Regionów

Peter STRAUB

----

(1)Dz.U. C 180, z 11.6.1998, s. 38

(2)Dz.U. C 357, z 14.12.2001, s. 44

(3)Dz.U. C 66, z 19.3.2003, s. 26

(4)Dz.U. C 256, z 24.10.2003, s. 74

----

----

Opinia Komitetu Regionów w sprawie komunikatu Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego: „Budowanie naszej wspólnej przyszłości: wyzwania dla polityki i środki budżetowe rozszerzonej Unii na lata 2007-2013”

(2005/C 164/02)

KOMITET REGIONÓW,

uwzględniając komunikat Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego: „Budowanie naszej wspólnej przyszłości: wyzwania dla i polityki i środki budżetowe rozszerzonej Unii na lata 2007-2013” (COM(2004) 101 końcowy;

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej z dn. 18 marca 2004 r. o wyrażenie opinii w tej sprawie, zgodnie z art. 265 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz protokołem o współpracy z września 2001 r. między Komisją Europejską a Komitetem Regionów, zachęcającym Komitet Regionów „do opracowania strategicznych dokumentów rozpatrujących kwestie, które Komisja uznaje za istotne”;

uwzględniając decyzję Przewodniczącego z dn. 26 maja 2004 r., w sprawie powierzenia Komisji ds. Polityki Spójności Terytorialnej opracowania opinii oraz decyzję Prezydium z dn. 15 czerwca 2004 r., w sprawie wyznaczenia grupy roboczej, która będzie pomagać sprawozdawcy w realizacji powierzonego zadania;

uwzględniając wnioski sformułowane na pierwszym i drugim posiedzeniu grupy roboczej, które odbyły się w Brukseli dn. 7 lipca i 16 listopada 2004 r. oraz uwagi przedstawicieli wewnętrznych komisji;

uwzględniając komunikat uzupełniający Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego: „Perspektywy finansowe na lata 2007-2013”, COM(2004) 487 końcowy, który w zamierzeniu miał dostarczyć pierwszego pakietu szczegółowych propozycji w ramach polityki;

uwzględniając raport Komisji Budżetowej Parlamentu Europejskiego wydany w związku z komunikatem Komisji Europejskiej COM(2004) 101, A5-0268/2004 (Sprawozdawca: Terence Wynn); oraz uzupełniającą opinię komitetu ds. polityki regionalnej przyjętą dn. 18 marca 2004 r., (Sprawozdawca: Samuli Pohjamo);

uwzględniając swój raport prognostyczny: „Zarządzanie i uproszczenie Funduszy Strukturalnych po roku 2006” (CdR 389/2002 fin) (1);

uwzględniając swoją opinię (CdR 120/2004) z dn. 12 czerwca 2004 r. w sprawie Trzeciego Raportu na temat Spójności (2);

uwzględniając swój projekt opinii (CdR 162/2004 rev.3) przyjęty w dn. 26 listopada 2004 r. przez Komisję ds. Polityki Spójności Terytorialnej (sprawozdawca: Albert Bore, radny Rady Miasta Birmingham (UK, PES));

uwzględniając uchwałę Parlamentu Europejskiego odnośnie perspektyw finansowych, przyjętą w dn. 2 grudnia 2004 r.;

uwzględniając komunikat Komisji Europejskiej na wiosenne posiedzenie Rady Europejskiej: „Współpraca na rzecz wzrostu i zatrudnienia: nowy początek dla strategii lizbońskiej”, COM (2005) 24, z dn. 2 lutego 2005 r.;

a także mając na uwadze, że kluczowym kryterium oceny ze strony Komitetu pozostają cele zapisane w art. 2 i 158 Traktatu WE (3) dotyczące wzmacniania gospodarczej i społecznej spójności jak również solidarności w celu wspierania harmonijnego rozwoju całej Wspólnoty oraz zmniejszenia dysproporcji między regionami, a w szczególności zmniejszenia opóźnienia w rozwoju obszarów znajdujących się w najmniej uprzywilejowanym położeniu, co będzie stanowiło znaczący wkład we wzmocnienie roli samorządów lokalnych i regionalnych w Europie oraz krok w kierunku osiągnięcia celów strategii lizbońskiej i gøteborskiej;

oraz mając na uwadze, że art. III-116 projektu Traktatu ustanawiającego Konstytucję dla Europy wzmacnia cel spójności wprowadzając wymiar terytorialny: „W celu wspierania harmonijnego rozwoju całej Wspólnoty, rozwija ona i prowadzi działania służące wzmocnieniu jej spójności gospodarczej i społecznej”;

na 58. sesji plenarnej w dn. 23-24 lutego 2005 r. (posiedzenie z dnia 23 lutego) przyjął następującą opinię:

1.   Budowanie naszej wspólnej przyszłości — kwestie istotne dla samorządów terytorialnych

KOMITET REGIONÓW

przyjmuje z zadowoleniem przyjęcie przez Komisję Europejską komunikatu w sprawie perspektyw finansowych na lata 2007-2013 pt. „Budowanie naszej wspólnej przyszłości: wyzwania polityki i środki budżetowe Unii Europejskiej” (4).

1.1   Priorytety i wyzwania poszerzonej Unii

1.2   Środki budżetowe

1.3   Stanowisko wobec wydatków

1.4   Ramy finansowe

przyjmuje z zadowoleniem propozycję Komisji w zakresie zbudowania nowych ram finansowych wokół ograniczonej liczby celów polityk:

Uwagi Komitetu odnoszą się w większości do rozdziału dotyczącego zrównoważonego rozwoju, 1(a), 1(b) i (2).

1.4.1   Zrównoważony wzrost

(a)   Konkurencja na rzecz wzrostu i zatrudnienia

—   Promocja konkurencyjności przedsiębiorstw na całkowicie zintegrowanym jednolitym rynku

—   Wzmacnianie wysiłków Europy w zakresie badań i rozwoju technologicznego

—   Łączenie Europy za pomocą infrastruktury transportowej

—   Poprawa jakości edukacji i kształcenia zawodowego

—   Pomoc dla społeczeństwa europejskiego w zakresie przewidywania i podołania przemianom społecznym

(b)   Spójność na rzecz wzrostu i zatrudnienia

1.4.2   Zrównoważone gospodarowanie i ochrona zasobów naturalnych

przyjmuje z zadowoleniem fakt, że w perspektywach finansowych została uwzględniona konieczność zdywersyfikowania działań na rzecz obszarów wiejskich: poprawa stanu środowiska oraz jakości życia jako decydujący czynnik dla wzmocnienia terytorialnej spójności, w ramach celów zrównoważonego rozwoju zapisanych w strategii lizbońsko — gøteborskiej;

wyraża swoje zaniepokojenie, że wskaźniki wzrostu i rozwoju, takie jak zatrudnienie, przemysł i różnorodność, są na obszarach wiejskich prawie zawsze słabsze i pogarszają tam jakość życia;

przyjmuje z zadowoleniem potencjał programów skierowanych dla miast w zakresie możliwości stymulowania przez nie rozwoju terenów wiejskich, poprzez konkretne inicjatywy w zakresie badań i rozwoju, przedsiębiorczości i przemian społecznych, mimo że wiadomo, iż jest mało prawdopodobne, aby bardziej oddalone obszary wiejskie odniosły korzyści z takich inicjatyw;

podkreśla jednak konieczność znalezienia wyważonych rozwiązań dla obszarów wiejskich w różnych sytuacjach (w tym na obszarach o niekorzystnym położeniu geograficznym oraz obszarach o szczególnych problemach środowiskowych);

podkreśla również konieczność zachowania terytorialnej różnorodności; w tym kontekście koncepcja podstawowego modelu „miasto/wieś” oznacza w polityce wzrostu i spójności odejście od modeli „przemysłowo/rolniczych”, które ze względu na wyzwania związane z globalizacją wydają się być już nieaktualne;

popiera uznanie działań zmierzających do ochrony środowiska we wszystkich aspektach: globalnym, regionalnym, miejskim, wiejskim i morskim, jako element służący do poziomej integracji programów. W tym kontekście, samorządy lokalne i regionalne odpowiedzialne za utrzymanie terenów z programu NATURA 2000, powinny mieć zapewnione finansowanie pochodzące z odpowiednich instrumentów polityki.

1.4.3   Obywatelstwo, wolność, bezpieczeństwo, sprawiedliwość

przyjmuje z zadowoleniem, że Komisja chce nadal rozwijać i wypełniać treścią kwestie „obywatelstwa UE” oraz że zamierza zajmować się z właściwym zaangażowaniem trudnymi problemami imigracji i integracji, wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości (patrz preambuła Europejskiej Karty Praw Podstawowych (13)), dotyczącymi obszarów miejskich i wiejskich w całej Unii Europejskiej;

dostrzega obiektywnie, że wyzwaniom związanym z imigracją i azylem nie można już stawiać czoła tylko za pomocą działań podejmowanych przez Państwa Członkowskie;

podkreśla też, że wiele lokalnych i regionalnych władz zapewnia obecnie podstawowe środki wsparcia i infrastrukturę;

podkreśla, że zarówno większe miasta europejskie, jak i obszary wiejskie, na coraz większą skalę spotykają się z problem migracji siły roboczej oraz osiedlaniem się nowo przybyłej ludności, wskutek czego nabywają większe doświadczenia w tym zakresie. Dlatego wiedza ta i doświadczenia z integrowaniem imigrantów powinna być odzwierciedlona w postanowieniach przepisów wykonawczych, jakie w tym zakresie powinna przedstawić Komisja;

dostrzega, że obecne programy na rzecz ochrony konsumenta, bezpieczeństwa żywności i zdrowia nie spełniają oczekiwań obywateli europejskich;

wobec tego popiera wprowadzenie dwóch nowych programów: programu bezpieczeństwa żywności oraz programu ochrony konsumentów i publicznej opieki zdrowotnej.

1.4.4   Polityka zewnętrzna

zgadza się ze stwierdzeniem dokonanym w perspektywie finansowej na lata 2007-2013, że z uwagi na rozszerzenie i na wzrastające imperatywy na szczeblu lokalnym i regionalnym, UE powinna wzmacniać swoją zdolność ochrony praw człowieka, wspierania demokracji i przeciwdziałania biedzie, w ramach nowej polityki sąsiedztwa, poprzez działania wielostronne jak i dwustronne;

popiera zdanie Komisji, że działania zewnętrzne powinny być spójne i konsekwentne, by móc osiągnąć lepsze wyniki przy pomocy dostępnych środków;

przyjmuje z zadowoleniem pogląd Komisji, że nowa polityka sąsiedztwa powinna opierać się na pozytywnych tendencjach transgranicznych od roku 1989 (bądź wcześniej) oraz tworzyć ramy dla wspierania działań mających na celu postępującą integrację gospodarki, pogłębienie współpracy politycznej oraz rozwój wspólnej infrastruktury;

podkreśla znaczenie usprawnienia zdolności tworzenia zdecentralizowanych struktur władzy w nowych Państwach Członkowskich i nowych krajach sąsiadujących.

1.4.5   Mechanizmy korygujące

stwierdza, że negocjacje w sprawie Perspektywy Finansowej 2007-2013 obejmować będą mechanizmy globalnego finansowania Unii oraz wysokość składek wnoszonych przez każde z Państw Członkowskich. Oddzielnie Komisja zaproponowała zlikwidowanie rabatu przysługującego obecnie Wielkiej Brytanii oraz wprowadzenie ogólnego mechanizmu korygującego oddającego względną zamożność danego Państwa Członkowskiego;

wyraża przekonanie, że konieczne jest wdrożenie sprawiedliwego systemu celem zaspokojenia potrzeb budżetowych UE; system ten powinien zlikwidować rabaty przyznane niektórym Państwom Członkowskim;

aprobuje stanowisko Komisji, że dzięki takiemu podejściu będzie można zlikwidować mechanizmy korygujące, które zostały wprowadzone we wcześniejszych okresach budżetowych i służą obecnie do wyrównywania nadmiernie negatywnego salda netto, wynikającego w przypadku niektórych Państw Członkowskich z relacji pomiędzy wpłatami składek a wypłatami z budżetu UE. Jeżeli to by się powiodło, to dzięki temu można by uniknąć nadmiernego obciążenia finansowego dla poszczególnych Państw Członkowskich oraz utrzymać solidarność na szczeblu UE.

1.4.6   Pakt stabilności i wzrostu

dostrzega, że obecnie warunki Paktu stabilności i wzrostu oraz jego restrykcyjne stosowanie, nie pozwalające Państwom Członkowskim na przekraczanie 3 % GDP deficytu budżetowego i 60 % GDP długu publicznego, mają wyłącznie na celu utrzymanie stabilności, tak problematyczne w warunkach ekonomicznych późnych lat 90-tych, natomiast palącą potrzebą dziś staje się poczynienie kroku naprzód i właściwe kształtowanie polityki bardziej zorientowanej na wzrost. Bez skoncentrowania się na wzroście nie będzie możliwy dalszy rozwój społecznych i ekologicznych aspektów strategii lizbońsko — gøteborskiej;

popiera wnioski Komisji Europejskiej w sprawie zreformowania Paktu stabilności i wzrostu. Proponowana reforma wprowadziłaby elastyczny sposób prowadzenia polityki gospodarczej w celu złagodzenia problemów wynikających z wahań koniunktury, ale nie zlekceważyłaby wagi stabilności gospodarki. Da to większe pole manewru i pozwoli krajom na zwiększenie wydatków publicznych i obniżenie podatków w obliczu przyszłych kryzysów ekonomicznych;

sugeruje, że jednym z możliwych rozwiązań mogłoby być wprowadzenie mechanizmu, w ramach którego inwestycje kapitałowe, zgodne z pewnymi obszarami kompetencji Wspólnoty uzgodnionymi w strategii lizbońskiej, nie podlegałyby normalnym budżetowym procedurom księgowym. Umożliwiłoby to realizację niezbędnych inwestycji publicznych wspierających wzrost bez naruszania dyscypliny finansowej paktu;

sugeruje, iż innym podejściem byłoby usprawnienie mechanizmu przestrzegania przez poszczególne kraje Paktu stabilności i wzrostu w sposób uwzględniający odpowiednią sytuację gospodarczą każdego Państwa Członkowskiego, tak by zróżnicować średniookresowe cele zrównoważonego budżetu dla każdego Państwa Członkowskiego. Dzięki temu będzie można uwzględnić stopień inwestycji, dynamikę zadłużenia, długookresową równowagę finansów publicznych oraz potencjał wzrostowy.

1.5   Instrumenty realizacji i zarządzania

1.5.1   Plan działania (roadmap)

zauważa, że końcowe rozdziały perspektyw finansowych na lata 2007-2013 są poświęcone efektywności instrumentów realizacji oraz odpowiednim strukturom zarządzania — czyli tematom, które mają znaczenie dla samorządów lokalnych i regionalnych;

wskazuje na to, że w komunikacie nie mówi się o tym, jaki specyficzny wkład mógłby wnieść lokalny, regionalny, krajowy i europejski szczebel administracji w usunięcie aktualnych deficytów;

podkreśla, że działania na szczeblu krajowym, koordynacja oraz wydatki publiczne z budżetu UE wymagają rozsądnego powiązania tych działań w odpowiednim czasie. W ramach otwartej metody koordynacji (OMC), która stanowi podstawę strategii lizbońskiej, są ustanawiane cele, wskaźniki i wzorce, ustanawiane polityki na szczeblu krajowym i regionalnym poprzez narodowe plany działań oraz inicjowany monitoring, oceny i wzajemne kontrole. OMC jako taka może stworzyć wartość dodaną w zakresie realizacji celów poprzez transfer wiedzy i doświadczenia zebranego na szczeblu lokalnym i regionalnym;

wyraża jednak przekonanie, że proces ten w swojej aktualnej formie okazał się niewystarczająco efektywny, jeśli chodzi o realizację celów strategii lizbońsko — gøteborskiej. Działania Państw Członkowskich były mało skoordynowane i zbyt słaby nacisk położono na osiąganie celów z Lizbony. Ponadto OMC nie potrafiła pociągnąć za sobą władz lokalnych i regionalnych, które odgrywają decydującą rolę w promowaniu współzawodnictwa miast i regionów, które z kolei prowadzi do potrzebnego zwiększenia nacisku pomiędzy samorządami lokalnymi;

jest jednakże zdania, że OMC stanowi nadal alternatywę dla ponadnarodowego podejmowania decyzji i może zostać przeobrażona w skuteczny proces implementacji, jeżeli uprości się liczne zapytania pojawiające się obecnie poza kontekstem jednostronnych dyskusji pomiędzy Państwami Członkowskimi a Komisją dotyczących indywidualnych kwestii w zakresie polityk;

wyraża przekonanie, że konieczne w tym celu byłoby opracowanie nowych elastycznych metod i stworzenie trójstronnego modelu podejścia poprzez uregulowane umowami działania włączania samorządów lokalnych i regionalnych w realizację celów politycznych, tak by móc zwiększyć skuteczność mechanizmów implementacji. Ta inicjatywa nie powinna prowadzić do większej komplikacji i dalszych abstrakcyjnych koncepcji, lecz do faktycznego systematycznego dialogu z samorządami lokalnymi i regionalnymi;

zaleca zdecydowanie, by samorządy lokalne i regionalne zostały włączone do zaproponowanego przez Komisję planu działania (roadmap), będącego wspólnym programem zawierającym działania i finansowanie na szczeblu krajowym i europejskim. Terytorialny składnik programów ramowych jest istotny dla realizacji celów spójności pomiędzy Państwami Członkowskimi i w nich samych;

ponownie stwierdza, że pakty trójstronne umożliwiają włączanie samorządów lokalnych i regionalnych do struktur zarządzania UE. Realizacja programów ramowych zależy w dużej mierze od uczestnictwa podmiotów lokalnych i regionalnych.

1.5.2   Polityka i programy

zauważa, że w perspektywach finansowych na lata 2007-2013 i komunikacie uzupełniającym proponuje się największe jak to tylko możliwe skonsolidowanie instrumentów, którymi UE dysponuje w celu realizacji swoich celów politycznych, oraz zredukowanie ich liczby do jednego instrumentu na każdą dziedzinę polityki i jednego funduszu na program;

przyjmuje z zadowoleniem, że programy polityki spójności mają być finansowane z jednego funduszu (Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego i Europejskiego Funduszu Społecznego), przy czym działania dotyczące rolnictwa i rybołówstwa mają być teraz wspierane ze środków w dziale „Zrównoważone zarządzanie i zasoby naturalne”;

przyjmuje z zadowoleniem, że wymiar miejski dominuje w programach polityki spójności, z korzyścią dla wszystkich obszarów miejskich, umacniając znaczenie partnerstwa pomiędzy miastami i regionami;

uznaje, że na podstawie nowego rozporządzenia zostaną utworzone struktury finansowania Wspólnej Polityki Rolnej, przewidujące po jednym funduszu na każdy z obu filarów: Europejski Fundusz Gwarancji Rolnych (EFGR) oraz Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW);

przyjmuje z zadowoleniem, że wszelkie działania na rzecz rozwoju obszarów wiejskich mają zostać skonsolidowane w jednym instrumencie w ramach jednego programu, ze szczególnym uwzględnieniem spójności między działaniami na rzecz rozwoju obszarów wiejskich i działaniami na rzecz spójności:

przyjmuje z zadowoleniem wysiłki Komisji celem dokonania uproszczeń poprzez stworzenie instrumentu finansowego na rzecz środowiska naturalnego (LIFE+), jednakże zwróciłby uwagę na trudności z określeniem faktycznych możliwości finansowania projektów na rzecz środowiska poprzez różne instrumenty finansowe, które będą dostępne w okresie 2007-2013. Zasadnicze znaczenie ma koordynacja poszczególnych rodzajów finansowania celem objęcia różnych priorytetów oraz wspólnotowych działań interwencyjnych;

wyraża niepokój związany z pragnieniem Komisji Europejskiej dokonania decentralizacji w odniesieniu do bardzo znaczącego zakresu budżetu (od 75 %-80 % instrumentu) LIFE+, przekazując właściwe zadania różnym krajom członkowskim, bez określenia zasad i warunków przeprowadzenia tejże „decentralizacji” w proponowanym rozporządzeniu;

zauważa, że proponowana jest nowa polityka sąsiedztwa, która ma na celu wzmocnienie współpracy transgranicznej między UE a krajami sąsiadującymi i uwypukla wartość dodaną tworzoną przez UE w ramach transgranicznego wspierania stabilności i dobrobytu poprzez trwały rozwój gospodarczy i społeczny;

przyjmuje z zadowoleniem utworzenie Europejskiego Funduszu Rybołówstwa (EFR) jako jednolitego instrumentu służącego restrukturyzacji sektora rybołówstwa, ściśle związanego z innymi instrumentami spójności i zapewniającego:

jest zdania, że propozycje te pomogą w osiągnięciu większej przejrzystości perspektyw finansowych dla obywateli.

2.   Zalecenia Komitetu Regionów

2.1   Partnerstwo

2.2   Spójność

2.3   Pakty i umowy trójstronne

2.4   Polityka spójności

2.5   Strategia lizbońsko — gøteborska

2.6   Badania i rozwój technologiczny

2.7   Mobilność

2.8   Zarządzanie

2.9   Obywatelstwo UE

2.10   Perspektywy finansowe 2007-2013

2.11   Podejście „pojedynczego funduszu”

2.12   Pomoc publiczna

2.13   Mechanizmy korygujące

2.14   Stabilność i wzrost

Bruksela, 23 lutego 2005 r.

Przewodniczący

Komitetu Regionów

Peter STRAUB

----

(1)Dz. U. C 256 z 24.10.2003 r., str. 1.

(2)Dz. U. C 318 z 22.12.2004 r., str.1

(3)  „W celu wspierania harmonijnego rozwoju całej Wspólnoty, rozwija ona i prowadzi działania służące wzmocnieniu jej spójności gospodarczej i społecznej. W szczególności Wspólnota zmierza do zmniejszenia dysproporcji w poziomach rozwoju różnych regionów oraz zacofania regionów najmniej uprzywilejowanych lub wysp, w tym stref wiejskich.”

(4)  COM(2004) 101 końcowy

(5)  „od 1995 r. tempo wzrostu dla UE 15 wyniosło średnio 2,2 % w porównaniu do 3,6 % średniej światowej i 3,2 % dla Stanów Zjednoczonych.” COM(2004) 101 końcowy str. 3

(6)  Środki na pokrycie zobowiązań są wyższe niż środki na pokrycie płatności, ponieważ stanowią fundusze przeznaczone na programy trwające dłużej niż jeden rok, a zatem nie zawsze są wykorzystane w roku, na który zostały zabudżetowane. Oczekuje się, że środki na pokrycie płatności zostaną uruchomione w roku budżetowym, dla którego zostały alokowane. Płatności państw członkowskich są obliczane rocznie na podstawie środków na pokrycie płatności zaksięgowanych w budżecie. Pułap środków własnych ustalany jest decyzją Rady i określa on maksymalną kwotę składek państw członkowskich.

(7)  NAWIĄZANIE DO LISTU 6 GŁÓW PAŃSTW: „Średnie wydatki w kolejnych perspektywach finansowych powinny w naszej opinii ustabilizować się na bieżącym poziomie wydatków, nie przekraczając 1,0 % DNB, łącznie z wydatkami na rolnictwo mieszczącymi się w pułapie określonym przez Radę Europejską w październiku 2002.”

(8)  Cel konwergencji dotyczy regionów, których DNB jest mniejszy niż 75 % średniego poziomu w UE25 i wsparcia przejściowego (phasing out) dla regionów UE15, których DNB jest poniżej 90 % średniej UE15. Środki przeznaczone na Fundusz Spójności w okresie 2000-2006 wynoszą 18 mld EUR, natomiast na cztery fundusze strukturalne - 195 mld EUR (Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego, Europejski Fundusz Społeczny, Instrument Wspierania Rybołówstwa oraz Sekcja Orientacji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej)

(9)  Według Audytu Miejskiego 2004.

(10)  11,5 % Cel 2 i 12,3 % Cel 3

(11)  „UE obecnie przeznacza zaledwie 2 % GNB na badania i rozwój, około 1/3 mniej niż w Stanach Zjednoczonych. Różnica ta w 80 % jest spowodowania niedoinwestowaniem w dziedzinie badań i rozwoju ze strony sektora prywatnego.” Art. 3.31 Komunikatu Komisji Europejskiej na wiosenne posiedzenie Rady Europejskiej COM (2005) 24 „Współpraca na rzecz wzrostu i zatrudnienia: nowy początek dla strategii lizbońskiej” z dnia 2 lutego 2005 r.

(12)  Transfer środków finansowych do Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu na rzecz Rybołówstwa jest obliczany po nałożeniu pułapu, aby zachować neutralność budżetową.

(13)  „Unia przyczynia się do ochrony i rozwoju tych wspólnych wartości, szanując przy tym różnorodność kultur i tradycji narodów Europy, jak również tożsamość narodową Państw Członkowskich i organizację ich władz publicznych na poziomach: krajowym, regionalnym i lokalnym.”

(14)  „Stawić czoła wyzwaniu – lizbońska strategia rozwoju i zatrudnienia” – raport grupy wysokiego szczebla pod przewodnictwem Wima Koka, str. 13 (listopad 2004)

----

----

Opinia Komitetu Regionów w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW)

(2005/C 164/03)

KOMITET REGIONÓW,

uwzględniając wniosek dotyczący rozporządzenia Rady w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (COM(2004) 490 końcowy — 2004/161 (CNS));

uwzględniając decyzję Komisji Europejskiej z 15 lipca 2004 r. o zasięgnięciu opinii Komitetu w tej sprawie zgodnie z art. 265 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską;

uwzględniając decyzję Prezydium Komitetu z dnia 15 czerwca 2004 r. powierzającą sporządzenie tej opinii Komisji ds. Zrównoważonego Rozwoju;

uwzględniając wnioski Drugiej Europejskiej Konferencji w sprawie Rozwoju Obszarów Wiejskich, która odbyła się w Salzburgu w dniach 12 — 14 listopada 2003 r.;

uwzględniając dokument Komisji Europejskiej pt. „Rozszerzona ocena skutków — polityka rozwoju obszarów wiejskich po 2006 r.”;

uwzględniając wkład Komisji ds. Zrównoważonego Rozwoju w opinię Komitetu Regionów w sprawie Trzeciego Raportu na temat Spójności (DI CdR 15/2004 rev.1);

uwzględniając swoją opinię w sprawie reformy Wspólnej Polityki Rolnej — CdR 66/2003 fin (1);

uwzględniając swój projekt opinii (CdR 255/2004 rev.1) przyjęty w dniu 9 grudnia 2004 r. przez swoją Komisję ds. Zrównoważonego Rozwoju (sprawozdawca: Jan Pieter LOKKER, Członek Rady Wykonawczej Prowincji Utrecht (NL, PPE),

przyjął następującą opinię na 58 sesji plenarnej w dniach 23-24 lutego 2005 r. (posiedzenie z dnia 23 lutego).

1.   Stanowisko Komitetu Regionów

1.   Wstęp

2.   W kierunku wielosektorowej polityki rozwoju obszarów wiejskich ...

3.   ... przy większym wsparciu dla rozwiązań na poziomie regionalnym ...

4.   ... i wyraźnie określoną rolą programu LEADER

5.   Wnioski

2.   Zalecenia Komitetu Regionów

Zalecenie nr 1

Artykuł 11a ust. 2

Uzasadnienie

Zmiana ta ma na celu uzgodnienie procedury przedkładania strategii narodowej i planów rozwoju obszarów wiejskich z procedurą przewidzianą przez rozporządzenie dotyczące polityki regionalnej. Zasada pomocniczości narzuca wymaganie, aby za strategię rozwoju wsi były odpowiedzialne władze terytorialne odpowiedniego szczebla zależnie od konkretnej sytuacji poszczególnych państw członkowskich.

Zalecenie nr 2

Artykuł 14 ust. 2

Uzasadnienie

Zmiana ta dałaby Państwom Członkowskim szersze pole manewru przy dostosowywaniu procesu programowania do własnych potrzeb.

Zalecenie nr 3

Artykuł 16

Uzasadnienie

Zmiana ta zapewniłaby władzom opracowującym programy rozwoju obszarów wiejskich większą elastyczność przy dostosowywaniu przydziału środków budżetowych na poszczególne rozwiązania do potrzeb programów.

Zalecenie nr 4

Artykuł 19 c) pkt. iii)

Uzasadnienie

Odnosi się to do zrzeszeń producentów w szerokim znaczeniu, zarówno produktów świeżych jak i przetworzonych. Są to organy zarządzające, w których uczestniczą zarówno producenci jak i/lub przetwórcy.

Zalecenie nr 5

Artykuł 27

Uzasadnienie

Analogicznie do sytuacji w innych funduszach strukturalnych należy zauważyć, że przemysł rolno-spożywczy dostarcza więcej miejsc pracy niż inne sektory produkcyjne.

Zalecenie nr 6

Artykuł 34

Uzasadnienie

Użytkowanie ziemi jest podzielone w rozporządzeniach europejskich na dwie kategorie: ziemie rolne i obszary leśne. Systemy agroleśnicze są to takie systemy, które łączą na tym samym kawałku ziemi krótkoterminową produkcję rolną czy hodowlaną z długofalową produkcją leśną (drewno, korek, działalność rekreacyjna oraz duża ilość korzystnych dla środowiska skutków ubocznych). Działalność agroleśnicza obejmuje szeroki zakres systemów produkcyjnych opartych na wielorakim typie użytkowania danego obszaru i na najlepszym wykorzystaniu synergii poszczególnych użytków. Wchodzi w to połączenie użytków, które korzystają na uzupełnianiu się drzewostanu i produkcji rolno-hodowlanej. Projekt rozporządzenia uznaje istnienie tego trzeciego rodzaju użytkowania ziemi, różnego od rolnictwa i leśnictwa. Wsparcie wspólnotowe jest jednak ograniczone do pierwszego ustanowienia systemów agroleśniczych. Niniejsze zalecenie dodaje pomoc na rzecz konserwacji i utrzymania systemów agroleśniczych.

Zalecenie nr 7

Artykuł 36

Uzasadnienie

Związek rolnictwa i hodowli zwierząt ze środowiskiem oraz ich znaczenie dla ochrony fauny, flory i krajobrazu muszą zostać społecznie uznane. Nie można ich postrzegać tylko jako zadania dodatkowego, wykonywanego przy ograniczonych nakładach.

Zalecenie nr 8

Artykuł 37 ust. 4

Uzasadnienie

Biorąc pod uwagę porozumienia agrośrodowiskowe dotyczące zarządzania obszarami wiejskimi, warto utrzymać rozwiązania zachęcające do udziału w takich porozumieniach. Istotne znaczenie ma rozszerzenie podstawy naliczania pomocy z uwagi na fakt, że obecny system nie zawsze znajduje zastosowanie.

Zalecenie nr 9

Nowy artykuł 46a

Uzasadnienie

Patrz uzasadnienie zalecenia 6.

Zalecenie nr 10

Nowy artykuł 46b

Uzasadnienie

Patrz uzasadnienie zalecenia 6.

Zalecenie nr 11

Artykuł 49 lit. a)

Uzasadnienie

Kobiety odgrywają ważną rolę w dywersyfikacji gospodarki obszarów wiejskich, ale bardzo często napotykają na szczególne problemy, jak np. ograniczony dostęp do środków finansowych. Poprawka ta ma na celu wsparcie rozwiązań pozwalających usunąć te przeszkody. Strategie rozwoju obszarów wiejskich wdrażane na mocy podejścia EFRROW nade wszystko z powodzeniem odnoszą się do dziedzictwa wiejskiego w jego najszerszym możliwym znaczeniu. Dziedzictwo historyczne i kulturowe, które stanowi troskę grup rozwoju obszarów wiejskich, musi zostać ujęte wraz dziedzictwem przyrodniczym.

Zalecenie nr 12

Artykuł 52

Uzasadnienie

Obszary wiejskie mają do zaoferowania wspaniałe dziedzictwo przyrodnicze i inne atrakcje. Jednakże umiejętność wykorzystania tych atrakcji przez lokalną turystykę w sposób zrównoważony i zapewnienie turystom obsługi na wysokim poziomie często napotyka na barierę w postaci ograniczonego zakresu świadczonych usług i/lub niedostatecznego rozwoju produktu. Jakkolwiek art. 56 może zawierać odniesienie do „szkolenia zawodowego”, istotne jest aby uczynić szczególne odniesienie do szkolenia w ramach rozwiązania dotyczącego turystyki. Coraz więcej osób korzysta z internetu przy rezerwacji biletów na podróż, miejsc noclegowych oraz produktów związanych z wypoczynkiem i czasem wolnym, a także przy zasięganiu informacji. Mniejsi dostawcy usług agroturystycznych znajdują się w gorszej sytuacji, ponieważ brakuje im przeszkolenia i środków na zapewnienie rezerwacji i sprzedaży przez internet.

Zalecenie nr 13

Artykuł 58

Uzasadnienie

Wiele rozwiązań wymienionych w art. 49 wchodzi w skład podstawowych obowiązków władz lokalnych. W przypadku realizacji poprzednich programach rozwoju obszarów wiejskich pozycja władz lokalnych ulegała marginalizacji i nie brały one bezpośredniego udziału w określaniu lokalnych strategii rozwoju. Zapewnienie aktywnego zaangażowania władz lokalnych w EFRROW umożliwi bardziej wszechstronne i spójne podejście do rozwoju wielu obszarów wiejskich. Brak wyraźnego odniesienia do władz lokalnych może zagrozić realizacji celów EFRROW.

Zalecenie nr 14

Artykuł 63 ust. 1

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 63 ust. 1 środki zastosowane w ramach podejścia LEADER muszą zaspokoić wszystkie cele rozporządzenia, co jest to sprzeczne z art. 62 lit. a). Niniejsza poprawka usuwa sprzeczność pomiędzy brzmieniem tych dwóch artykułów.

Zalecenie nr 15

Artykuł 70 ust. 2

Uzasadnienie

Nie ma sensu tworzenie rezerwy dla podejścia LEADER uzależnionej od osiąganych wyników.

Zalecenie nr 16

Artykuł 71 ust. 4

Uzasadnienie

Uznanie wyjątkowego oraz poważnego charakteru problemów rozwojowych Europy peryferyjnej, które znalazło wyraz w art. 299 ust. 2 Traktatu o WE (przyszły art. III-424), wzywa do szczególnego i właściwego zajęcia się tym problemem przez politykę rolną po roku 2006.

Zatem specyficzne problemy rolne w regionach peryferyjnych zasługują na większą pomoc niż inne rejony. Z tego powodu niezbędne jest utrzymanie poziomu pomocy, aby ogromne problemy strukturalne, wynikające głównie z odległości i izolacji, mogły zostać przezwyciężone z najlepszym możliwym skutkiem.

Zalecenie nr 17

Artykuł 87

Uzasadnienie

Rozporządzenie ustala okres realizacji programu na siedem lat, co da Państwom Członkowskim możliwość wdrożenia w tym okresie narodowych strategii rozwoju obszarów wiejskich, biorąc pod uwagę wyznaczone cele. Realizacja tych programów na przestrzeni kilku lat ma istotne znaczenie dla zapewnienia zrównoważonego rozwoju terenów wiejskich i osiągnięcia celów strategicznych. Z tego powodu proponowane rozporządzenie obejmuje okres dłuższy niż jeden rok.

W związku z tym nasuwa się pytanie, czy ma sens przeprowadzanie corocznych przeglądów programów, tym bardziej, że rozwiązania są nastawione na osiąganie trwałych celów. Nielogiczne byłoby wyciąganie wniosków odnośnie realizacji programu po upływie zaledwie roku. Bardziej celowe a jednocześnie wystarczające byłoby przeprowadzanie średniookresowej oceny realizacji programu pod kątem jej poprawy jej jakości. Coroczna ocena, ustalona we wniosku Komisji, jedynie zwiększyłaby niepotrzebną biurokrację i byłaby sprzeczna z celami prostego i przejrzystego programowania przy zachowaniu minimum wymogów biurokratycznych.

Zalecenie nr 18

Artykuł 92

Uzasadnienie

Artykuł ten jest zbędny, z uwagi na zniesienie rezerwy uzależnionej od wyników.

Zalecenie nr 19

Artykuł 71 ust. 6

Uzasadnienie

Wykreślone zdanie wykluczałoby projekty, które wykraczając poza zakres jednej osi priorytetowej jednocześnie mieszczą się w zakresie całego rozporządzenia.

Zalecenie nr 20

Załącznik I dotyczący artykułu 46a i 46b

Tekst zaproponowany przez Komisję Europejską

Brak.

Uzasadnienie

W celu zachowania spójności z nowym art. 46a ust. 1.

Bruksela, 23 lutego 2005 r.

Przewodniczący

Komitetu Regionów

Peter STRAUB

----

(1)Dz.U. C 256 z 24.10.2003, str.18.

(2)  Zob. Wniosek dotyczący rozporządzenia Rady ustanawiającego ogólne zasady dla Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Spójności, COM(2004) 492 końcowy.

(3)  Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 30 czerwca 2004 r., NAT/243.

----

----

Opinia Komitetu Regionów w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady — Europejski Fundusz Rybołówstwa

(2005/C 164/04)

KOMITET REGIONÓW

uwzględniając wniosek Komisji dotyczący rozporządzenia Rady — Europejski Fundusz Rybołówstwa (COM (2004) 497 końcowy — 2004/0169 (CNS));

uwzględniając decyzję Komisji Europejskiej z 15 lipca 2004 r. o zasięgnięciu opinii Komitetu w tej sprawie zgodnie z art. 265 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską;

uwzględniając decyzję Przewodniczącego Komitetu z dnia 26 maja 2004 r., powierzającą sporządzenie tej opinii Komisji ds. Rozwoju Zrównoważonego;

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2369/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2792/1999 ustanawiające szczegółowe zasady i uzgodnienia dotyczące pomocy strukturalnej Wspólnoty w sektorze rybołówstwa;

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa;

uwzględniając swoją opinię w sprawie zielonej księgi Komisji dotyczącej przyszłości wspólnej polityki rybołówstwa (COM(2001) 135 końcowy — CdR 153/2001 (1));

uwzględniając swoją opinię w sprawie komunikatu Komisji dotyczącego reformy wspólnej polityki rybołówstwa (COM(2002) 181 końcowy) oraz komunikatu Komisji nakreślającego wspólnotowy plan działania Wspólnoty dotyczący uwzględnienia wymogów ochrony środowiska we wspólnej polityce rybołówstwa (COM(2002) 186 końcowy — CdR 189/2002 (2));

uwzględniając swoją opinię w sprawie komunikatu Komisji „Strategia zrównoważonego rozwoju akwakultury europejskiej” (COM(2002) 511 końcowy — CdR 20/2003 (3));

uwzględniając swój projekt opinii w sprawie perspektyw finansowych — komunikatu Komisji Europejskiej „Budowanie naszej wspólnej przyszłości” — Wyzwania polityczne i środki budżetowe w rozszerzonej Unii w latach 2007-2013 (COM(2004) 101 końcowy — CdR 162/2004 fin);

uwzględniając swoją opinię (CdR 252/2004 rev. 1) przyjęty 9 grudnia 2004 r. przez Komisję do spraw Zrównoważonego Rozwoju (sprawozdawca: Sir Simon Day, radny hrabstwa Devon, UK/EPP);

a także mając na uwadze, co następuje:

na 58. sesji plenarnej w dniach 23-24 luty 2005r. (posiedzenie z dnia 23 lutego) przyjął następującą opinię:

1.   Stanowisko Komitetu Regionów

Uwagi ogólne

KOMITET REGIONÓW

Uwagi dotyczące zarządzania Europejskim Funduszem Rybołówstwa

Uwagi dotyczące poszczególnych artykułów

2.   Zalecenia Komitetu Regionów

Zalecenie 1

punkt 29 preambuły

Uzasadnienie

Zmniejszenie floty wspólnotowej to jeden ze środków dostosowania nakładu połowowego do dostępnych zasobów. Środki te należy stosować, gdy wymaga tego stan zasobów

Zalecenie 2

punkt 33 preambuły

Uzasadnienie

Nie należy wykluczać średnich przedsiębiorstw z grona potencjalnych beneficjentów pomocy dla akwakultury oraz przetwórstwa i zbytu produktów rybołówstwa. Wiele tego typu przedsiębiorstw, w szczególności w branży produkcji konserw, mieści się w kategorii średniej wielkości przedsiębiorstw, gdyż choć zatrudniają wielu pracowników, osiągają znacznie niższe obroty niż wynosi górna granica grupy średnich przedsiębiorstw. Tekst ten jest również niezgodny z występującą i niezbędną tendencją koncentracji w tej rozdrobnionej branży

Zalecenie 3

Arykuł 4

Uzasadnienie

Wyjaśnienie priorytetów.

Zalecenie 4

Artykuł 6

Uzasadnienie

Bez niniejszego doprecyzowania istnieje zagrożenie, iż artykuł ten mógłby zostać opatrznie zrozumiany jako ogólny zakaz zwiększonego nakładu połowowego.

Zalecenie 5

Artukuł 9

Uzasadnienie

Powinno to przyczynić się do poprawy współpracy.

Zalecenie 6

Artykuł 10

Uzasadnienie

Regiony powinny mieć jasno określoną rolę w każdym obszarze Europejskiego Funduszu Rybołówstwa, który ma implikacje odczuwalne na szczeblu lokalnym lub regionalnym. Należy więc uwzględnić regiony w proponowanej przez Komisję koncepcji współzarządzania, co zapewni im udział w zarządzaniu i realizacji EFR.

Zalecenie 7

Artykuł 18

Uzasadnienie

Powinno to przyczynić się do poprawy współpracy.

Zalecenie 8

Artykuł 19

Uzasadnienie

Funkcję proponowanego organu zarządzającego lub część jego działalności należy przekazać organom poniżej szczebla krajowego. Doświadczenie z realizacji zarówno funduszu PESCA (1996-2000), jak i obecnego Celu 1 polityki strukturalnej (2000-2006) wskazuje na to, że zarządzanie na szczeblu lokalnym to najbardziej skuteczny, najsprawniejszy i najprostszy sposób wdrażania programów. Rozporządzenie musi więc umożliwiać państwom członkowskim przekazanie niektórych funkcji organu zarządzającego partnerstwom lokalnym.

Zalecenie 9

Artykuł 23

Uzasadnienie

W cyklu programowania 2007-2013 nie jest uzasadnione ograniczanie planów dostosowania zdolności połowowej do dwóch lat. Co się tyczy drugiej zmiany — dwumiesięczny okres jest niewystarczający i powinien być przedłużony co najmniej do czterech miesięcy

Zalecenie 10

Artukuł 24 ustęp 6

Uzasadnienie

W cyklu programowania 2007-2013 nie jest uzasadnione ograniczanie planów dostosowania zdolności połowowej do dwóch lat. Co się tyczy drugiej zmiany — dwumiesięczny okres jest niewystarczający i powinien być przedłużony co najmniej do czterech miesięcy.

Zalecenie 11

Artykuł 25

Uzasadnienie:

Pomoc publiczna z tytułu ostatecznego zaprzestania działalności ma na celu zapewnić zmniejszenie nakładu połowowego. Dokonuje się to poprzez złomowanie danego statku, a nie poprzez odebranie praw dostępu do niektórych obszarów połowowych. W przypadku statków floty NEAFC złomowanie statku wiąże się z odebraniem możliwości — zgodnej do tej pory z prawem — przeniesienia praw dostepu do łowisk na inne statki z tej samej floty w celu podniesienia współczynnika dostępu w momencie przydziału kontyngentów jednostkowych.

Zalecenie 12

Arykuł 26 ustęp 1

Uzasadnienie

Działania na rzecz tymczasowego zaprzestania działalności winny przynosić trwałe pozytywne skutki, dlatego też wpisują się w ramy planu dostosowania nakładu połowowego. Przesadą jest jednak wymaganie trwałej redukcji floty, równej redukcji nakładu połowowego w wyniku tymczasowego zaprzestania działalności. Należy tu zachować zgodność z przepisami zawartymi w poszczególnych planach dostosowawczych

Zalecenie 13

Artykuł 27

Uzasadnienie

Aby zapewnić wspieranie wyposażenia i modernizacji statków w celu podniesienia standardu floty. Nie można dopuścić do tego, by flota wspólnotowa stała się przestarzała, nie zagrażając jednak skuteczności krajowego planu dostosowania nakładu połowowego

Zalecenie 14

Artykuł 27 lit.a)

Uzasadnienie

Niniejsza poprawka ma na celu uściślenie definicji i zakresu stosowania artykułu. Prowadzący działalność gospodarczą powinni być zachęcani do połowu niedostatecznie zagospodarowanych gatunków, zamiast koncentrować się na gatunkach nadmiernie poławianych.

Zalecenie 15

Artykuł 28

Uzasadnienie

Jest oczywiste, że zakłady nie powinny ponosić gospodarczych skutków urzędowych zakazów. Wdrażanie środków dostosowania nakładu połowowego oznaczać będzie likwidację jednostek rybackich oraz odpowiadających im miejsc pracy. Rekompensaty społeczno-gospodarcze muszą więc również obejmować członków załogi statków, które będą złomowane w ramach środków trwałego zaprzestania działalności połowowej zgodnie z obowiązującymi obecnie przepisami

Zalecenie 16

Artykuł 30

Uzasadnienie

EFR przyczynia się do tworzenia miejsc pracy i generowania nowej działalności gospodarczej w sektorze akwakultury oraz w handlu i przetwórstwie jego produktów. Ten wkład nie powinien się ograniczać do inwestycji przez mikroprzedsiębiorstwa i małe przedsiębiorstwa. Państwa członkowskie będą mogły zgodnie ze swoimi możliwościami nadawać priorytet pomocy dla projektów, które umożliwiają skuteczniejszy rozwój społeczno-gospodarczy sektora rybołówstwa oraz obszarów zależnych od rybołówstwa

Zalecenie 17

Artykuł 33

Uzasadnienie

EFR przyczynia się do tworzenia miejsc pracy i generowania nowej działalności gospodarczej w sektorze akwakultury oraz w handlu i przetwórstwie jego produktów. Ten wkład nie powinien się ograniczać do inwestycji przez mikroprzedsiębiorstwa i małe przedsiębiorstwa. Państwa członkowskie będą mogły zgodnie ze swoimi możliwościami nadawać priorytet pomocy dla projektów, które umożliwiają skuteczniejszy rozwój społeczno-gospodarczy sektora rybołówstwa oraz obszarów zależnych od rybołówstwa.

Zalecenie 18

Artykuł 34 ustęp 2

Uzasadnienie

Jest to jeden z głównych celów wielu obecnie wdrażanych strategii; powoduje on znaczący rozwój gospodarczy w nowych i istniejących zakładach przetwórczych.

Zalecenie 19

Artykuł 36

Uzasadnienie

Należy popierać udzielanie pomocy grupom przedsiębiorców. Działania wspólne wymagają jednak często założenia nowej organizacji, a co za tym idzie należy w pomocy uwzględnić również dofinansowanie kosztów rozpoczęcia działalności.

Zalecenie 20

Artykuł 38 ust. 2

Uzasadnienie

Podniesienie standardów w tej dziedzinie zwiększa efektywność innych inwestycji wymienionych w tym artykule.

Zalecenie 21

Artykuł 39 ust. 3

Uzasadnienie

Pierwsza część poprawki zwiększa przejrzystość; część druga dąży do zapewnienia ciągłości wsparcia dla organizacji rybołówstwa i producentów mając na uwadze pozytywny wpły, który fundusze FIFG (Finansowego Instrumentu Sterowania Rybołóstwem) miały do tej pory na promowanie produktów rybołóstwa.

Zalecenie 22

Arykuł 41

Uzasadnienie

Należy zachęcać statki rybackie do podejmowania innego rodzaju działalności, w tym działalności zarobkowej, przyjmując, że nie są one związane z zawodowym rybołówstwem. Wieloletnie programy doradcze dla flot rybackich, które obowiązywały do 2002 r., osiągnęłyby lepsze wyniki, gdyby pozwoliły statkom podjąć działalność inną niż rybołówstwo — np. taką jak turystyka.

Zalecenie 23

Artykuł 42

Uzasadnienie

Pierwsza część poprawki służy uściśleniu priorytetów. Część druga poprawki jest spowodowana faktem, iż w dwóch pierwszych akapitach artykułu zawarte są zasadnicze wytyczne dotyczące tego środka działania. Warunek, by obszary były dość spójne z geograficznego, oceanograficznego, gospodarczego i społecznego punktu widzenia, jest wystarczający; nie powinno tu być ograniczenia do gmin o liczbie mieszkańców niższej niż 100 tys.

Zalecenie 24

Artykuł 44

Uzasadnienie

Pierwsza część poprawki zwiększa przejrzystość i elastyczność dla warunków lokalnych. Punkt 2 tekstu Komisji został usunięty ponieważ nie należy nakładać ograniczeń na projekty, które mogą być przeprowadzane z inicjatywy sektora publicznego w tej dziedzinie. Priorytetowo należy robić wszystko, by umożliwić projektom wniesienie wkładu w osiągnięcie wyznaczonym celów, niezależnie od tego, czy to sektor publiczny, czy prywatny nadzoruje projekty. Nowy punkt 6 został dodany, gdyż należy korzystać z najlepszych rozwiązań stworzonych dla wspólnot wiejskich w ramach funduszy strukturalnych. Powinno to prowadzić do lepszej organizacji i lepszego startu dla PGD na początku okresu wdrażania w życie programu.

Zalecenie 25

Artykuł 54

Uzasadnienie

Wsparcie dla przedsiębiorstw zobowiązanych do płacenia podatku VAT winno obejmować podatek VAT.*

Koszty zakwaterowania powinny być w miarę godne finansowania, tak aby dotyczyły one konkretnych, godnych wsparcia projektów oraz przedstawiały faktyczne koszty takiego projektu*

*Przedsiębiorstwa zarejestrowane jako nie będące płatnikami VAT powinny być w stanie otrzymać dodatek na podstawie zawierającej podatek VAT.

*Koszty zakwaterowania powinny być finansowane wtedy, gdy zostały naprawdę poniesione w związku z określonymi projektami kwalifikującymi się do wsparcia.

Zalecenie 26

Artykuł 63

Uzasadnienie

Przyczyni się to do uproszczenia procedury.

Zalecenie 27

Załącznik II

Uzasadnienie

Nie należy wyłączać spośród kwalifikujących się kroków, prywatnych inwestycji w porty rybackie będących w interesie wszystkich korzystających z nich rybaków i pomagających ulepszyć jakość usług oferowanych rybakom.

Bruksela,23 luty 2005r.

Przewodniczący

Komitetu Regionów

Peter STRAUB

----

(1)Dz.U. C 107 z 3.5.2002 r., str. 44.

(2)Dz.U. C 128 z 29.5.2003 r., str. 6.

(3)Dz.U. C 256 z 24.10.2003 r., str. 29.

----

----

Opinia Komitetu Regionów w sprawie

(2005/C 164/05)

KOMITET REGIONÓW

Uwzględniając wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie Europejskiego Funduszu Społecznego, COM(2004) 493 końcowy — 2004/0165 (COD);

Uwzględniając wniosek dotyczący decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej program wspólnotowy na rzecz zatrudnienia i solidarności społecznej — PROGRESS, COM(2004) 488 końcowy — 2004/0158 (COD);

Uwzględniając decyzję Komisji z 15 lipca 2004 r. o zasięgnięciu opinii Komitetu w tej sprawie zgodnie z art. 265 i 148 Traktatu o ustanowieniu Wspólnoty Europejskiej;

Uwzględniając decyzję Prezydium z dnia 5 kwietnia 2004 r., powierzającą opracowanie opinii w tej sprawie Komisji ds. Polityki Gospodarczej i Społecznej;

Uwzględniając komunikat Komisji „Trzeci raport na temat spójności gospodarczej i społecznej” (COM(2004) 107 końcowy);

Uwzględniając swoją opinię w sprawie komunikatu „Trzeci raport na temat spójności gospodarczej i społecznej” (CdR 120/2004 fin);

Uwzględniając białą księgę „Sprawowanie władzy w Europie” (COM(2001) 428 końcowy);

Uwzględniając swoją opinię w sprawie białej księgi „Sprawowanie władzy w Europie” (CdR 103/2001 fin);

Uwzględniając wniosek dotyczący rozporządzenia Rady w sprawie Europejskiego Funduszu Społecznego (COM(1998) 131 końcowy);

Uwzględniając swoją opinię w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady w sprawie Europejskiego Funduszu Społecznego (CdR 155/98) (1);

Uwzględniając swoją opinię w sprawie „Nowe europejskie struktury decyzyjne: Europa — miejsce dla inicjatyw obywatelskich” (CdR 182/2000 fin);

Uwzględniając komunikat Komisji „Dialog ze związkami samorządów terytorialnych w sprawie kształtowania polityk Unii Europejskiej” (COM(2003) 811 końcowy);

Uwzględniając projekt opinii (CdR 240/2004 rev 2) przyjęty przez Komisję ds. Polityki Gospodarczej i Społecznej 8 grudnia 2004 r. (sprawozdawca: Paz Fernández Felgueroso, burmistrz Gijón (ES-PES));

na 58 sesji plenarnej w dniach 23-24 lutego 2005 r. (posiedzenie z dnia 23 lutego) przyjął jednogłośnie następującą opinię:

1.   Uwagi Komitetu Regionów

KOMITET REGIONÓW

2.   Zalecenia Komitetu Regionów

KOMITET REGIONÓW

Bruksela, 23 lutego 2005 r.

Przewodniczący

Komitetu Regionów

Peter STRAUB

----

(1)Dz.U. C 51 z 22.2.1999 r., str. 48.

----

----

Opinia Komitetu Regionów w sprawie komunikatu Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Komitetu Ekonomiczno-Społecznego oraz Komitetu Regionów — Biała księga nt. usług użyteczności publicznej

(2005/C 164/06)

KOMITET REGIONÓW

uwzględniając komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Komitetu Ekonomiczno-Społecznego oraz Komitetu Regionów — Biała księga nt. usług użyteczności publicznej (COM(2004) 374 końcowy);

uwzględniając decyzję Komisji Europejskiej z dnia 13 maja 2004 r. o zasięgnięciu opinii Komitetu na ten temat zgodnie z art. 265 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską;

uwzględniając decyzję Przewodniczącego z dnia 5 kwietnia 2004 r., powierzającą przygotowanie opinii na ten temat Komisji ds. Polityki Gospodarczej i Społecznej;

uwzględniając art. 16 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, dotyczący usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym, oraz art. 2, 5, 73, 81, 86, 87, 88 i 295 TWE;

uwzględniając art. 36 Europejskiej Karty Praw Podstawowych, dotyczący dostępu do usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym;

uwzględniając art. III-122 Traktatu ustanawiającego Konstytucję dla Europy, podpisanego przez szefów państw i rządów 29 października 2004 roku w Rzymie;

uwzględniając swoją opinię w sprawie zielonej księgi na temat usług użyteczności publicznej (CdR 149/2003 fin) (1);

uwzględniając swoją opinię w sprawie komunikatu Komisji na temat usług użyteczności publicznej w Europie (CdR 470/2000 fin) (2);

uwzględniając swą opinię w sprawie projektu decyzji Komisji w sprawie stosowania przepisów art. 86 Traktatu o WE do pomocy publicznej w postaci rekompensaty za udział w realizacji zadań publicznych, jak również projektu dyrektywy zmieniającej dyrektywę 80/723/EWG Komisji w sprawie przejrzystości stosunków finansowych między państwami członkowskimi a przedsiębiorstwami publicznymi oraz projektu wspólnotowych ram prawnych dla pomocy publicznej w postaci rekompensaty za udział w realizacji zadań publicznych (CdR 155/2004) (3);

uwzględniając swą opinię w sprawie propozycji dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej usług na rynku wewnętrznym (CdR 154/2004 fin) (4);

uwzględniając swą opinię w sprawie zielonej księgi nt. partnerstwa publiczno-prywatnego oraz prawa wspólnotowego w zakresie zamówień publicznych i koncesji (CdR 239/2004),

uwzględniając swój projekt opinii (CdR 327/2004 rév. 1) przyjęty 8 grudnia 2004 r. przez Komisję ds. Polityki Gospodarczej i Społecznej (sprawozdawca: Claudio MARTINI, przewodniczący regionu Toskania (IT — PSE));

na 58 sesji plenarnej w dniach 23-24 lutego 2005 r. (posiedzenie z dnia 23 lutego) przyjął następującą opinię:

1.   Stanowisko Komitetu Regionów

Wstęp

KOMITET REGIONÓW

Ocena białej księgi

KOMITET REGIONÓW

Usługi użyteczności publicznej a europejski ustrój instytucjonalny

KOMITET REGIONÓW

Usługi użyteczności publicznej a polityka spójności

KOMITET REGIONÓW

Usługi użyteczności publicznej a konkurencja

KOMITET REGIONÓW

Rozróżnienie między usługami użyteczności publicznej a usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym

KOMITET REGIONÓW

Usługi użyteczności publicznej, sektor socjalny i zdrowie

KOMITET REGIONÓW

Dyrektywy branżowe

KOMITET REGIONÓW

Usługi użyteczności publicznej, handel i współpraca międzynarodowa

KOMITET REGIONÓW

2.   Zalecenia na przyszłość

KOMITET REGIONÓW

Bruksela, 23 lutego 2005 r.

Przewodniczący

Komitetu Regionów

Peter STRAUB

----

(1)Dz.U. C 73 z 23.3.2004 r., str. 7.

(2)Dz.U. C 19 z 22.1.2002 r., str. 8.

(3)Dz.U. C 43 z 18.2.2005 r., str. 13.

(4)Dz.U. C 43 z 18.2.2005 r., str. 18.

(5)  COM(2005) 24, str. 18

(6)  COM(2005) 24, str. 18.

----

----

Opinia Komitetu Regionów w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej Zintegrowany program działań w zakresie kształcenia ustawicznego

(2005/C 164/07)

KOMITET REGIONÓW,

uwzględniając propozycję decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej zintegrowany program działań w dziedzinie kształcenia przez całe życie (COM(2004) 474 końcowy — 2004/0153 (COD));

uwzględniając decyzję Komisji Europejskiej z dnia 15 lipca 2004 r. o zasięgnięciu jego opinii na ten temat zgodnie z art. 265 i art. 149 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską;

uwzględniając decyzję Przewodniczącego Komitetu z dnia 5 kwietnia 2004 r., powierzającą sporządzenie tej opinii Komisji ds. Kultury i Edukacji;

uwzględniając projekt opinii CdR 258/2004 Rev. 2 przyjęty dnia 7 grudnia 2004 r. przez Komisję ds. Kultury i Edukacji (sprawozdawca: Christina Tallberg, radna hrabstwa Sztokholm (SE/PES));

a także biorąc pod uwagę:

komunikat Komisji w sprawie nowej generacji wspólnotowych programów na rzecz edukacji i szkolenia po roku 2006 (COM(2004) 156 końcowy);

komunikat Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego pt. „Budowanie naszej wspólnej przyszłości: perspektywy finansowe i polityczne dla rozszerzonej Unii na lata 2007-2013” (COM(2004) 101 końcowy),

na 58 sesji plenarnej w dniach 23-24 lutego 2005 r. (posiedzenie z dnia 23 lutego) jednomyślnie przyjął następującą opinię:

Informacje ogólne

Komisja opracowała propozycję decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej zintegrowany program działań w dziedzinie kształcenia przez całe życie, obejmujący szereg programów o charakterze sektorowym/szczegółowym. Ów zintegrowany program korzysta z doświadczeń aktualnie funkcjonujących programów Socrates i Leonardo da Vinci, programu eLearning, inicjatywy Europass oraz różnorodnych działań finansowanych ze wspólnotowego programu działania.

Przedstawiona propozycja dotyczy spraw istotnych dla życia publicznego na szczeblu regionalnym i lokalnym, czyli na poziomie najbliższym obywatela; są to zatem również sprawy ważne dla Komitetu Regionów. W swej propozycji Komisja zajmuje się jednak wyłącznie szczeblem unijnym i krajowym. W tekście swym tylko przelotnie wspomina o szczeblu lokalnym i regionalnym i o znaczeniu jego udziału w tworzeniu i realizacji programu w Europie.

Według danych Eurostatu (2001) średnio 19,6 % młodych Europejczyków w wieku od 18 do 24 lat nie pojawia się w statystykach dotyczących dalszego kształcenia i doskonalenia zawodowego, a 20 %-30 % absolwentów szkół nie kontynuuje nauki — ani ogólnej, ani zawodowej.

W tzw. deklaracji bolońskiej (19 czerwca 1999 r.) ministrowie edukacji państw członkowskich wraz ze swymi odpowiednikami z czternastu innych państw Europy stwierdzają, że europejski sektor kształcenia wyższego musi zdobyć międzynarodową atrakcyjność licującą z wielkością kulturalnych i naukowych osiągnięć kontynentu.

Zgodnie z konkluzjami swego posiedzenia w Lizbonie (marzec 2000 r.), Rada Europejska zebrana w Feirze wezwała państwa członkowskie, Radę i Komisję do przyjęcia jednolitych strategii i rozwiązań praktycznych wspierających kształcenie przez całe życie dla wszystkich.

Mając to na względzie, Komisja przyjęła memorandum w sprawie kształcenia przez całe życie, zmierzające do wywołania ogólnoeuropejskiej debaty w sprawie kompleksowej strategii na rzecz kształcenia przez całe życie na szczeblu indywidualnym i instytucjonalnym, we wszystkich dziedzinach życia publicznego i prywatnego. W przyjętej koncepcji edukacji europejskiej szczególny nacisk położono na kształcenie indywidualne.

Zebrani w Pradze 19 maja 2001 r. unijni ministrowie ds. kształcenia wyższego podkreślili m.in. znaczenie uatrakcyjnienia europejskiego kształcenia wyższego dla studentów z Europy i innych części świata.

Na swym posiedzeniu w Sztokholmie (marzec 2001 r.) Rada Europejska uzgodniła zadania dla europejskich systemów kształcenia i szkolenia zawodowego. Rada wyznaczyła dla realizacji programu działań „Edukacja 2010” następujące priorytetowe dziedziny rozwoju: dostęp do poradnictwa, kontrola jakości świadczonych usług, rola poradnictwa dla rozwoju zasobów ludzkich i poradnictwo na rzecz ułatwiania mobilności studentów i pracowników w Europie. Z kolei na posiedzeniu w Barcelonie (2002 r.) Rada Europejska sporządziła program działań na rzecz realizacji tych celów.

Rozpatrywana propozycja pojawia się po komunikacie Komisji dla Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie umocnienia współpracy z krajami trzecimi w dziedzinie kształcenia wyższego (COM(2001) 385 końcowy).

Biała księga pt. „Nowy impuls dla młodzieży europejskiej” ustosunkowuje się do zapotrzebowania młodzieży na elastyczny system poradnictwa i doradztwa, który ułatwi jej stały dostęp do możliwości kształcenia się przez całe życie (ang. lifelong learning) i w całokształcie sytuacji życiowych (ang. lifewide learning).

W roku 2002 Komisja postanowiła urzeczywistnić ideę europejskiego obszaru kształcenia przez całe życie. Jednym z praktycznych efektów tej decyzji był stworzony przez Komisję we współpracy z Komitetem Regionów program „Uczące się Regiony” (Regionalne Sieci Kształcenia przez Całe Życie — program R3L). W ramach tego programu 120 regionów współpracuje w 17 sieciach, starając się wypracować kompleksowe strategie kształcenia przez całe życie.

W swym komunikacie w sprawie programów edukacyjnych Unii Europejskiej po roku 2006 Komisja przedstawia swe plany dotyczące nowych programów unijnych, w tym nowego zintegrowanego programu współpracy transnarodowej na rzecz mobilności i kształcenia przez całe życie dla państw członkowskich UE, krajów EOG/EFTA oraz krajów ubiegających się o członkostwo w UE. Program ten obejmuje zarówno kształcenie ogólne, jak i zawodowe.

We wspólnym raporcie przejściowym pt. „Edukacja i szkolenie 2010” przedłożonym przez Radę i Komisję, wspomina się o konieczności przeprowadzenia istotnych reform dla osiągnięcia celów strategii lizbońskiej, wyznaczając trzy priorytetowe kierunki działania: skupienie reform i inwestycji na kluczowych dziedzinach społeczeństwa informacyjnego, wprowadzenie w życie idei kształcenia przez całe życie oraz budowa wspólnej Europy edukacji i szkolenia. Kolejny raport przejściowy ma się ukazać w roku 2006.

W listopadzie 2004 r. Wim Kok, przewodniczący grupy wysokiego szczebla ds. przeglądu śródokresowego, przedstawił swój raport w sprawie postępów odnośnie Strategii Lizbońskiej. Jeden z wniosków w raporcie jest taki, że postęp w odniesieniu do deklarowanych celów jest o wiele za wolny. Wniosek w sprawie zintegrowanego planu działania dotyczącego kształcenia przez całe życie należy również widzieć w tym kontekście. Na szczeblu lokalnym i regionalnym istnieje duży potencjał do wnoszenia aktywnego wkładu w osiągnięcie celów w dziedzinie edukacji.

Komitet Regionów wielokrotnie podkreślał potrzebę silnego osadzenia kształcenia przez całe życie w kontekście lokalnym i regionalnym. Wobec znaczenia, jakie ma ta kwestia dla organizacji życia społecznego na szczeblu lokalnym i regionalnym Komitet Regionów pragnie odgrywać aktywną rolę w tworzeniu i wdrażaniu kampanii na rzecz kształcenia przez całe życie.

Istota propozycji

Program zintegrowany

Nowe zasady przewidują nowy zintegrowany program edukacji i szkolenia na rzecz mobilności, projektów w zakresie współpracy na rzecz kształcenia przez całe życie oraz budowania sieci współpracy. Program zawiera następujące składniki:

Cele ilościowe

Program kształcenia przez całe życie i kształcenia zawodowego ma kosztować ok. 13.620 mld EUR w ciągu siedmiu lat. Trzon budżetu przypada na cztery główne zadania wyznaczone w perspektywach finansowych na lata 2007-2013.

Ogólnym celem jest przyczynienie się do przekształcenia Wspólnoty w rozwinięte społeczeństwo oparte na wiedzy dzięki kształceniu przez całe życie. W odniesieniu do czterech programów szczegółowych cele są następujące:

Stanowisko Komitetu Regionów

Szczebel lokalny i regionalny ma do odegrania kluczową rolę

Miejsce strategii kształcenia przez całe życie w programie zintegrowanym

Dostosowanie do bieżącego zapotrzebowania na umiejętności zawodowe

Sytuacja uczestników

Udział sąsiadujących państw trzecich

Podział odpowiedzialności

Poglądy Komitetu na temat składników programu zintegrowanego

Komitet

Cele ilościowe

Upraszczanie procedur administracyjnych

Nazwy programów

Zasady pomocniczości i proporcjonalności

Propozycje Komitetu Regionów

Bruksela, 23 lutego 2005 r.

Przewodniczący

Komitetu Regionów

Peter STRAUB

----

----

Opinia Komitetu Regionów w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej program Kultura 2007 (2007-2013)

(2005/C 164/08)

KOMITET REGIONÓW,

uwzględniając wniosek dotyczący decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej Program Kultura 2007 (2007-2013) (COM(2004)469 końcowy — 2004/0150 (COD));

uwzględniając decyzję Komisji z dnia 15 lipca 2004 r. w sprawie zasięgnięcia opinii Komitetu w tej sprawie, zgodnie z art. 265 ust.1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską;

uwzględniając decyzję Przewodniczącego Komitetu z dnia 27 stycznia 2004 r., powierzającą Komisji ds. Kultury i Edukacji przygotowanie opinii w tej sprawie;

uwzględniając art. III-280 projektu Traktatu ustanawiającego Konstytucję dla Europy;

uwzględniając Komunikat Komisji na temat „Aby obywatelstwo zobowiązywało: promocja europejskiej kultury i różnorodności poprzez programy dla młodzieży, wydarzenia kulturalne, materiały audio-wizualne oraz obywatelskie zaangażowanie”(COM(2004) 154 końcowy);

uwzględniając Komunikat Komisji „Budowanie naszej wspólnej przyszłości — Wyzwania w zakresie polityki a środki budżetowe rozszerzonej Unii Europejskiej 2007-13” (COM(2004) 101 końcowy);

uwzględniając opinię na temat wniosku dotyczącego ustanowienia interwencji Wspólnoty na rzecz „Europejskiej Stolicy Kultury” w latach 2005 — 2019 (CdR 393/2003 fin) (1);

uwzględniając projekt opinii CdR 259/2004 rev. 1 przyjęty w dniu 7 grudnia 2004 r. przez Komisję ds. Kultury i Edukacji, (sprawozdawca: Rosemary Butler, członek-elekt Zgromadzenia Narodowego Walii (UK/PES);

Na 58 sesji plenarnej w dniach 23-24 lutego 2005 r. (posiedzenie z dn. 23 lutego), Komitet przyjął jednogłośnie następującą opinię:

1.   Stanowisko Komitetu Regionów

KOMITET REGIONÓW:

Uwagi ogólne

Szczegółowe uwagi

Centra współpracy kulturalnej (Focal Points)

Studia i analizy

Zbieranie i rozpowszechnianie informacji

Artykuł 8 — Wprowadzenie w życie

Artykuł 10 — Punkty Kontaktowe Kultury

Artykuł 11 — Dotacje

Artykuł 13 — Monitorowanie i ocena

Załącznik II — Zarządzanie Programem

2.   Zalecenia Komitetu Regionów

Zalecenie 1

Punkt 2 preambuły

Uzasadnienie

Odniesienie do ochrony pozycji mniejszych kultur europejskich oraz języków rzadziej używanych, powinno zostać zawarte w tekście programu Kultura 2007 tak, jak to było w przypadku decyzji dotyczącej Kultura 2000. Usunięcie tego odniesienia stanowi negatywny sygnał dla beneficjentów projektów pochodzących z tych społeczności, którzy potrzebują właśnie zapewnienia, że nowy program jest do nich skierowany.

Zalecenie 2

Punkt 13 preambuły

Uzasadnienie

Zaproponowane brzmienie art. 13 preambuły jest oparte na odczuciu, iż należy udzielić wsparcia także dla działań mających na celu ochronę i upamiętnienie głównych miejsc i archiwów powiązanych z deportacjami, byłymi obozami koncentracyjnymi, a także dla działań mających na celu podtrzymanie pamięci ofiar radzieckiego reżimu totalitarnego. Biorąc pod uwagę historię Europy podczas drugiej wojny światowej i jej następstwa, program nie powinien podkreślać jedynie utrzymania i ochrony obozów i archiwów nazistowskich powiązanych z deportacjami i upamiętnieniem ofiar w tych miejscach, ale także wspierać działania związane z radzieckim reżimem totalitarnym, który miał wpływ głównie na państwa i narody Europy Wschodniej. Jak twierdzą łotewscy historycy, reżim radziecki był reżimem totalitarnym i miał wielki wpływ na tę część państw europejskich znaną w tym czasie jako „blok socjalistyczny” i nie był mniej szkodliwy niż nazistowski reżim totalitarny.

Warto też wspomnieć, że miejsca byłych obozów koncentracyjnych w systemie totalitarnego reżimu radzieckiego są rozumiane jako obozy pracy przymusowej i uznawane za równe tym, jakie istniały w reżimie nazistowskim. Powinny zatem również być zachowywane jako zabytki historyczne.

Zalecenie 3

Art. 3 ust. 1

Uzasadnienie

Jak to jest wyjaśnione poniżej, należy uwzględnić odniesienie do władz lokalnych i regionalnych ze względu na ich rolę w promowaniu kultury ich społeczności poprzez np. festiwale, zachowanie dziedzictwa kulturowego, ochronę dzieł sztuki, inicjatywy oddolne oraz działania we współpracy z operatorami kultury.

Ponadto w decyzji Kultura 2007 powinno się silniej zaakcentować odniesienie do podwójnego celu Unii Europejskiej w zakresie zachowania kulturowej i językowej różnorodności. To pomogłoby zagwarantować przyszłym beneficjentom projektów ze społeczności mówiących językami rzadziej używanymi, regionalnymi i mniejszościowymi, że program Kultura 2007 ma na celu integrowanie projektów z tych małych społeczności w główne programy finansujące inicjatywy kulturalne.

Zalecenie 4

Art.4 ust. 1 lit. b)

Uzasadnienie

Uznajemy, że proponując włączenie upamiętnienia ofiar totalitarnego reżimu radzieckiego do wspólnej historycznej pamięci Europy poszerzamy ustrukturyzowane i oparte na konsensusie pojmowanie historii na kontynencie i że takie inicjatywy zazwyczaj są „wrażliwe” politycznie. Uzasadnienie tej propozycji wywodzi się z naszego przekonania, że ignorowanie „wrażliwych” politycznie tematów znacznie zmniejszy zaufanie do Unii, zwłaszcza w oczach tych obywateli, dla których takie tematy i pamięć o nich są świeżą i bolesną rzeczywistością.

Trudno jest też ignorować fakt, iż historyczna prawda o drugiej wojnie światowej i jej następstwach opowiada wyraźną i jednoznaczną historię zniszczenia wielu istnień przez terror radziecki w państwach, które teraz są nowymi Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej.

Zalecenie 5

Art. 4 ust. 3 nowy

Uzasadnienie

Sformułowanie o równym dostępie wszystkich sektorów do wsparcia powinna znaleźć się w oficjalnym tekście. Ważne jest, by określenia użyte w decyzji były jak najbardziej jasne, proste i niedwuznaczne, tak by potencjalni beneficjenci rozumieli jej tekst i mieli świadomość, że na przykład tłumaczenia literackie będą kwalifikowały się do wsparcia przez program Kultura 2007.

Zalecenie 6

Załącznik (1.1) zmiana nagłówka

Uzasadnienie

Określenie „ośrodki współpracy” powinno zostać zmienione, ponieważ jest zbyt podobne do nazwy „punkty kontaktowe kultury”, co mogłoby prowadzić do pomyłek*. Propozycja użycia terminu „ośrodki twórcze” dobrze oddaje cel ich działalności. Słowo współpraca jest zbyteczne, ponieważ wszystkie projekty finansowane przez program europejskiej współpracy kulturalnej muszą być oparte na współpracy.

(* Podobieństwo to istnieje akurat tylko w oryginalnym tekście angielskim, w polskim tłumaczeniu tego nie widać — przyp. tłum.)

Zalecenie 7

Załącznik (1.1) ust. 2

Uzasadnienie

Pięciu współorganizatorów stanowi bez wątpienia europejską wartość dodaną i beneficjenci projektów nie powinni być zobowiązani do tego, by od 2007 r. tych współorganizatorów było sześciu. Zasadnicze znaczenie ma poświęcenie w projektach uwagi wspólnym wysiłkom i jakości samych projektów.

Zalecenie 8

Aneks (1.1) ust. 3

Uzasadnienie

„Ośrodki współpracy” powinny mieć możliwość działania w charakterze organu pośredniczącego w przyznawaniu wsparcia. W ten sposób mogłyby one bez zbędnej biurokracji i szybko przekazywać fundusze na małe innowacyjne projekty w zakresie współpracy kulturalnej. Ten system sprawdził się w kontekście funduszy strukturalnych i powinien zostać zastosowany w programie Kultura 2007

Zalecenie 9

Aneks (1.1) ust. 6

Uzasadnienie

Ponieważ nie wszyscy beneficjenci będą wymagali bądź potrzebowali pięciu lat na przeprowadzenie swoich projektów, należy przewidzieć większa elastyczność, jeśli chodzi o czas trwania projektów.

Zalecenie 10

Załącznik (1.2) zmiana nagłówka

Uzasadnienie

Określenie „działania w ramach współpracy” jest zbyt technokratyczne, podczas gdy nazwa „działania twórcze” podkreśla fakt, że szczególną wagę w procesie wyboru projektów przywiązywać się będzie do kreatywności.

Zalecenie 11

Załącznik (1.2) ust. 2

Uzasadnienie

Trzech współorganizatorów stanowi bez wątpienia europejską wartość dodaną. Jak powyżej zaznaczono w kontekście europejskich ośrodków współpracy, projekty powinny być oceniane pod kątem ich faktycznej jakości, a nie na zasadzie mechanicznego doboru kryteriów.

Zalecenie 12

Załącznik (1.2) ust. 4

Uzasadnienie

Należy przewidzieć większą elastyczność w zakresie minimalnego poziomu wsparcia ze strony Unii Europejskiej (60 000 euro rocznie, co daje minimalną wielkość projektu w wysokości 120 000 euro rocznie), gdyż niektóre projekty nie będą wymagały lub nie będą w stanie spożytkować takiej kwoty, lecz nadal będą miały odpowiedni efekt i masę krytyczną.

Dodatkowo powinna istnieć możliwość dwuletniego czasu trwania projektów, przez co program będzie bardziej elastyczny i przyjazny dla beneficjentów.

Zalecenie 13

Załącznik (1.3) ust. 4

Uzasadnienie

Koncepcja Europejskiej Stolicy Kultury powinna znaleźć się w centrum uwagi sektora działań specjalnych. Fundusze Wspólnoty Europejskiej na Europejską Stolicę Kultury powinny wzrosnąć, ponieważ po roku 2009 będziemy mieli do prawdopodobnie z dwiema Europejskimi Stolicami Kultury rocznie, tak aby dać w ten sposób wyraz niedawnemu rozszerzeniu Unii Europejskiej. Zwiększone wsparcie finansowe powinno być np. spożytkowane na pomoc władzom miejskim i podmiotom działającym na polu kultury w ich współpracy z partnerami z innych Państw Członkowskich, a co za tym idzie, w promowaniu ponadnarodowej mobilności i dialogu międzykulturowego. Dzięki przeznaczeniu 90 % budżetu działań specjalnych na Europejskie Stolice Kultury wzrasta poza tym przejrzystość w tej dziedzinie, która w przeszłości była krytykowana za swoistą „mętność”. Pozostałe 10 % ma być przeznaczone na Nagrodę Europa Nostra i Nagrodę Unii Europejskiej w dziedzinie współczesnej architektury (nagroda im. Mies van der Rohe'a).

Zalecenie 14

Art. 5 ust. 2

Uzasadnienie

Program powinien być zorientowany na państwa uwzględnione w Europejskiej Polityce Sąsiedztwa. Nie można przecenić wagi dialogu pomiędzy cywilizacjami oraz wolnej wymiany idei między kulturami, religiami i tradycjami. Wspólne projekty na płaszczyźnie kulturalnej mogą pomóc w osiągnięciu głównych celów Europejskiej Polityki Sąsiedztwa w zakresie komunikacji międzyludzkiej i promowania zrozumienia wzajemnych kultur, historii, postaw i wartości, eliminując w ten sposób błędne uprzedzenia.

Zalecenie 15

Art. 9 ust. 1

Uzasadnienie

Ponieważ działania w zakresie polityki kulturalnej odbywają się w wielu Państwach Członkowskich często na poziomie lokalnym i regionalnym, Komitet Regionów powinien uzyskać prawo nominowania jednego przedstawiciela do ww. komitetu. Poza tym tam, gdzie jest to konieczne, w delegacjach Państw Członkowskich do komitetu powinni znajdować się przedstawiciele regionalni i lokalni.

Zalecenie 16

Art.10 ust. 1

Uzasadnienie

Poprawka ta jest zgodna z Zaleceniem 14 projektu opinii. Punkty kontaktowe kultury muszą mieć możliwość działania również na szczeblu regionalnym, aby skuteczniej docierać do uczestników życia kulturalnego, oraz by przystosowywac się do ich szczególnych właściwości. W tym celu powinno ułatwiać się, przestrzegając zasady dobrowolności, tworzenie punktów kontaktowych kultury lub ich oddziałów na szczeblu jednostek terytorialnych.

Zalecenie 17

Art. 10 ust. 2

Uzasadnienie

Punkty kontaktowe kultury powinny być zachęcane do podejmowania, tam gdzie to stosowne, działań na poziomie lokalnym i regionalnym celem nawiązania bliskich kontaktów z obywatelami i podmiotami w dziedzinie kultury w terenie. Francuski system „biegunów regionalnych” kierowanych przez francuskie punkty kontaktowe kultury jest przykładem dobrej praktyki, która powinna być powielana w innych Państwach Członkowskich.

Zalecenie 18

Art. 12 — dodanie nowej litery d)

Uzasadnienie

Z powodów, o których była mowa (zalecenie 1 i 2), należy silniej zaakcentować w tekście odniesienia dotyczące dążenia do językowej różnorodności.

Zalecenie 19

Załącznik V PODZIAŁ CAŁKOWITEGO BUDŻETU

Część 1

Na ośrodki współpracy oraz działania w ramach współpracy powinno się przeznaczyć po 30 % całkowitego budżetu, a nie odpowiednio 36 % i 24 % jak obecnie. Komitet jest przekonany, że bieżący podział mógłby dyskryminować mniejsze podmioty w dziedzinie kultury, które są często najbardziej odważne i nowatorskie w swych działaniach, bowiem w przeciwieństwie do większych organizacji nie są na ogół w stanie zapewnić współfinansowania na pięć lat i nie mają możliwości przeprowadzania rozległych działań rozwojowych, które będą wymagane.

Zalecenie 20

ZAŁĄCZNIK 2.2

Uzasadnienie

Uznajemy, że proponując włączenie upamiętnienia ofiar totalitarnego reżimu radzieckiego do wspólnej historycznej pamięci Europy poszerzamy ustrukturyzowane i oparte na konsensusie pojmowanie historii na kontynencie i że takie inicjatywy zazwyczaj są „wrażliwe” politycznie. Uzasadnienie tej propozycji wywodzi się z naszego przekonania, że ignorowanie „wrażliwych” politycznie tematów znacznie zmniejszy zaufanie do Unii, zwłaszcza w oczach tych obywateli, dla których takie tematy i pamięć o nich są świeżą i bolesną rzeczywistością.

Trudno jest też ignorować fakt, iż historyczna prawda o drugiej wojnie światowej i jej następstwach opowiada wyraźną i jednoznaczną historię zniszczenia wielu istnień przez terror radziecki w państwach, które teraz są nowymi Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej.

Zalecenie 21

ZAŁĄCZNIK 3.3

Uzasadnienie

Poprawka ta jest zgodna z Zaleceniem 14 projektu opinii. Punkty kontaktowe kultury muszą mieć możliwość działania również na szczeblu regionalnym, aby skuteczniej docierać do uczestników życia kulturalnego, oraz by przystosowywac się do ich szczególnych właściwości. W tym celu powinno ułatwiać się, przestrzegając zasady dobrowolności, tworzenie punktów kontaktowych kultury lub ich oddziałów na szczeblu jednostek terytorialnych.

Bruksela, 23 lutego 2005 r.

Przewodniczący

Komitetu Regionów

Peter STRAUB

----

(1)Dz.U. C 121 z 30.4.2004, s. 15

----

----

Opinia Komitetu Regionów w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wprowadzenia w życie programu wspierającego europejski sektor audiowizualny (MEDIA 2007)

(2005/C 164/09)

KOMITET REGIONÓW,

uwzględniając wniosek dotyczący decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wprowadzenia w życie programu wspierającego europejski sektor audiowizualny (COM(2004) 470 końcowy — 2004/0151 (COD),

uwzględniając decyzję Rady z 9 września 2004 r. o zasięgnięciu opinii Komitetu w tej sprawie zgodnie z art. 265 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską,

uwzględniając decyzję Prezydium Komitetu z 27 stycznia 2004 r., powierzającą sporządzenie tej opinii Komisji ds. Kultury i Edukacji,

uwzględniając projekt opinii CdR 303/2004 rev.1 przyjęty dnia 7 grudnia 2004 r. przez Komisję ds. Kultury i Edukacji (sprawozdawca: Theodóros Georgákis, burmistrz Ilioupoli (EL/PES)),

przyjął na 58. sesji plenarnej w dn. 23-24 lutego 2005 r. (posiedzenie z dnia 23 lutego) następującą opinię:

1.   Stanowisko Komitetu Regionów

KOMITET REGIONÓW

2.   Zalecenia Komitetu Regionów

KOMITET REGIONÓW

Bruksela, 23 lutego 2005 r.

Przewodniczący

Komitetu Regionów

Peter STRAUB

----

----

Opinia Komitetu Regionów w sprawie następstw polityki UE w dziedzinie chemikaliów dla miast i regionów Europy

(2005/C 164/10)

KOMITET REGIONÓW,

uwzględniając decyzję Prezydium Komitetu Regionów z dnia 15 czerwca 2004 r. o powierzeniu, zgodnie z art. 265 ust. 4 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Komisji ds. Polityki Gospodarczej i Społecznej opracowania opinii z inicjatywy własnej w tej sprawie;

uwzględniając wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji ds. Chemikaliów oraz zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE i rozporządzenie (WE) w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych oraz wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 67/548/EWG Rady z uwagi na jej przystosowanie do rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (COM(2003) 644 końcowy);

uwzględniając konkluzje Prezydencji Rady Europejskiej z Lizbony z dn. 23-24 marca 2000 r.;

uwzględniając sprawozdania roczne Komisji Europejskiej na temat ulepszania stanowienia prawa zgodnie z artykułem 9 protokołu o stosowaniu zasad pomocniczości i proporcjonalności, zwłaszcza o ostatnie sprawozdanie „Lepsze stanowienie prawa 2003” z dnia 12 grudnia 2003 r. (COM (2003) 770 końcowy);

uwzględniając zapoczątkowaną w maju 1996 r. inicjatywę Komisji Europejskiej w sprawie uproszczenia przepisów prawnych na rynku wewnętrznym (SLIM — Simpler Legislation for the Single Market);

uwzględniając własną opinię w sprawie komunikatu Komisji Europejskiej „Produktywność: Klucz do konkurencyjności europejskich gospodarek narodowych i przedsiębiorstw” (CdR 224/2002 fin) (1);

uwzględniając własną opinię w sprawie komunikatu Komisji Europejskiej „Polityka przemysłowa w rozszerzonej Europie” (CdR 150/2003 fin) (2);

uwzględniając własną opinię w sprawie sprawozdania Komisji Europejskiej z roku 2003 pt. „Lepsze stanowienie prawa 2002” (CdR 62/2003 fin) (3);

uwzględniając własną opinię w sprawie komunikatu Komisji Europejskiej z roku 2003 dotyczącego strategii rynku wewnętrznego (CdR 341/2002 fin) (4);

uwzględniając własny projekt opinii przyjęty 08.12.2004 r. przez Komisję ds. Polityki Gospodarczej i Społecznej (CdR 238/2004 rev. 2) (Sprawozdawca: Jochen RIEBEL, Minister ds. Federalnych i Europejskich Hesji i pełnomocnik landu na szczeblu federalnym (DE-EPP));

a także mając na uwadze, co następuje:

na 58 sesji plenarnej w dniach 23-24 lutego 2005 r. (posiedzenie z dnia 24 lutego 2005 r.) przyjął następującą opinię:

1.   Stanowisko Komitetu Regionów

KOMITET REGIONÓW

2.   Ocena następstw

3.   Zalecenia Komitetu Regionów

KOMITET REGIONÓW

Bruksela, 24 lutego 2005 r.

Przewodniczący

Komitetu Regionów

Peter STRAUB

----

(1)Dz. U. C 128 z 29.5.2003, s. 1

(2)Dz. U. C 23 z 27.1.2004, s. 16

(3)Dz. U. C 73 z 23.3.2004, s. 38

(4)Dz. U. C 128 z 29.5.2003, s. 48

----

----

Opinia Komitetu Regionów w sprawie komunikatu Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów w sprawie „Społeczny wymiar globalizacji — wkład polityki unijnej w równomierne rozdzielenie korzyści”

(2005/C 164/11)

KOMITET REGIONÓW

uwzględniając komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów w sprawie „Społeczny wymiar globalizacji — wkład polityki unijnej w równomierne rozdzielenie korzyści” (COM(2004) 383 końcowy);

uwzględniając decyzję Komisji Europejskiej z dnia 18 maja 2004 r. w sprawie zasięgnięcia opinii Komitetu w sprawie tego dokumentu, zgodnie z art. 265 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską;

uwzględniając decyzję podjętą przez prezydium KR w dniu 15 czerwca 2004 r. w sprawie zwrócenia się do Komisji ds. Polityki Gospodarczej i Społecznej z wnioskiem o przygotowanie opinii w tej sprawie;

uwzględniając raport Światowej Komisji ds. Społecznego Wymiaru Globalizacji z dnia 24 lutego 2004 r.;

uwzględniając swoją opinię w sprawie: „Wpływ władz lokalnych i regionalnych na negocjacje dotyczące Ogólnego Porozumienia o Handlu Usługami (GATS) w ramach Światowej Organizacji Handlu” (CdR 103/2003 fin) (1);

uwzględniając swoją opinię w sprawie komunikatu Komisji dotyczącego imigracji, integracji i zatrudnienia (CdR 223/2003 fin) (2);

uwzględniając swoją opinię w sprawie warunków wjazdu i pobytu obywateli państw trzecich dla celów studiów, szkolenia zawodowego lub wolontariatu (CdR 2/2003 fin) (3);

uwzględniając swoją opinię w sprawie projektu decyzji Rady, ustanawiającego Europejski Fundusz na rzecz Uchodźców na okres 2005-2010 (CdR 80/2004 fin) (4);

uwzględniając swoją opinię w sprawie śródokresowego przeglądu Strategii Lizbońskiej (CdR 152/2004 fin);

uwzględniając swoją opinię w sprawie projektu nowego rozporządzenia w sprawie Europejskiego Funduszu Społecznego(CdR 240/2004 fin);

uwzględniając swoją opinię w sprawie strategii rynku wewnętrznego na lata 2003-2006 (CdR 341/2002 końcowy) (5);

uwzględniając projekt opinii (CdR 328/2004 rev. 1) przyjęty dnia 8 grudnia 2004 r. przez Komisję ds. Polityki Gospodarczej i Społecznej (sprawozdawca: Ulrike RODUST, członek Parlamentu Krajowego Szlezwiku-Holsztynu (DE-PES));

na 58 sesji plenarnej, która odbyła się w dniach 23 i 24 lutego 2005 r., przyjął jednomyślnie niniejszą opinię:

Stanowisko i zalecenia Komitetu Regionów

1.   Uwagi ogólne

KOMITET REGIONÓW

2.   Zaangażowanie szczebla lokalnego i regionalnego w rządy globalne

KOMITET REGIONÓW

3.   Strategia Lizbońska w kontekście globalnym

KOMITET REGIONÓW

4.   Migracja

KOMITET REGIONÓW

5.   Równość szans

KOMITET REGIONÓW

6.   Współpraca transgraniczna, transnarodowa i międzyregionalna, np. polityka sąsiedzka

KOMITET REGIONÓW

7.   Polityka handlowa UE

KOMITET REGIONÓW

Bruksela, dnia 23 lutego 2005 r.

Przewodniczący

Komitetu Regionów

Peter STRAUB

----

(1)Dz.U C 256 z 24.10.2003, s. 83.

(2)Dz.U C 109 z 30.04.2004, s. 46.

(3)Dz.U C 244 z 10.10.2003, s. 48.

(4)Dz.U. C 318 z 22.12.2004, s. 30

(5)Dz.U. C 128 z 29.05.2003, s. 48.

----

----

Rezolucja Komitetu Regionów w sprawie programu prac Komisji Europejskiej i priorytetów Komitetu Regionów na rok 2005

(2005/C 164/12)

KOMITET REGIONÓW,

uwzględniając program prac Komisji na rok 2005 (COM(2005) 15 końcowy);

uwzględniając cele strategiczne na lata 2005-2009 (COM(2005) 12 końcowy);

uwzględniając program operacyjny prezydencji luksemburskiej i brytyjskiej na rok 2005;

uwzględniając priorytety prezydencji luksemburskiej

uwzględniając wieloletni program strategiczny sześciu prezydencji na lata 2004-2006;

uwzględniając protokół w sprawie trybu współpracy między Komisją Europejską a Komitetem Regionów (DI CdR 81/2001 rev. 2)

uwzględniając rezolucję Komitetu Regionów w sprawie ożywienia strategii lizbońskiej (CdR 518/2004);

uwzględniając uchwałę Parlamentu Europejskiego z dnia 23 lutego 2005 r. w sprawie wytycznych strategicznych oraz programu legislacyjnego i programu prac Komisji na rok 2005

a także mając na uwadze, co następuje:

Komisja Europejska zobowiązała się do propagowania nowych form rządzenia;

Samorządy terytorialne są organami władnymi wdrażać w życie znaczną część polityk UE;

Jeśli samorządy terytorialne będą uczestniczyć w określaniu priorytetów UE, może to stopniowo wzmocnić demokratyczną legitymację polityk UE,

na 58 sesji plenarnej w dniach 23-24 lutego 2005 r. (posiedzenie z dnia 24 lutego) uchwalił następującą rezolucję:

KOMITET REGIONÓW,

Uwagi ogólne

Ratyfikacja Traktatu konstytucyjnego

Sprawowanie rządów w Europie

Nowy impuls dla strategii lizbońskiej

Społeczeństwo oparte na wiedzy

Spójność terytorialna

Rozwój zrównoważony

Obszar wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości

Proces rozszerzania Unii Europejskiej

Polityka sąsiedztwa

Bruksela, 24 lutego 2005 r.

Przewodniczący

Komitetu Regionów

Peter STRAUB

----

----

Rezolucja Komitetu Regionów w sprawie redynamizacji Strategii Lizbońskiej

(2005/C 164/13)

KOMITET REGIONÓW

Uwzględniając raport grupy wysokiego szczebla pod przewodnictwem Wima KOKA pt. „Podjąć wyzwanie. Strategia lizbońska na rzecz wzrostu i zatrudnienia” z listopada 2004 r.;

Uwzględniając komunikat Komisji w sprawie celów strategicznych 2005-2009: Europa 2010 partnerstwo na rzecz odrodzenia Europy — dobrobyt, solidarność i bezpieczeństwo (1);

Uwzględniając komunikat Komisji w sprawie programu prac Komisji na rok 2005 (2);

Uwzględniając komunikat Komisji na wiosenne posiedzenie Rady Europejskiej w marcu 2005 r.: „Partnerstwo na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia. Nowy start Strategii Lizbońskiej” (3);

Uwzględniając własną opinię z dnia 29 września 2004 r. w sprawie przeglądu śródokresowego strategii lizbońskiej (CdR 152/2004);

Uwzględniając własną opinię z dnia 18 listopada 2004 r. w sprawie komunikatu Komisji: „Nauka i technologia: kluczowe dziedziny dla przyszłości Europy — kierunki polityki wspierania badań naukowych w Unii Europejskiej” (CdR 194/2004);

Uwzględniając własną opinię (z dnia 23 lutego 2005 r.) w sprawie komunikatu Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego: „Budowanie wspólnej przyszłości; wyzwania dla polityki i środki budżetowe rozszerzonej Unii na lata 2007-2013” (CdR 162/2004);

Uwzględniając własną opinię (z dnia 23 lutego 2005 r.) w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej Zintegrowany Program działań w zakresie kształcenia ustawicznego (CdR 258/2004);

Uwzględniając własną opinię (z dnia 23 lutego 2005 r.) w sprawie społecznego wymiaru globalizacji (CdR 328/2004);

a także mając na uwadze, że samorządy terytorialne stanowią władzę kompetentną do realizacji znaczącej części polityk UE;

a także mając na uwadze, że jeśli samorządy terytorialne przyczynią się do ustalenia priorytetów UE, pomoże to znacznie we wzmocnieniu demokratycznej legitymizacji polityk UE;

przyjął na 58 Sesji Plenarnej, odbywającej się w dniach 23 i 24 lutego 2005 r. (posiedzenie z dnia 24 lutego) niniejszą rezolucję:

Cele strategii lizbońskiej

Realizacja celów strategii lizbońskiej, wiarygodna polityka spójności oraz dostosowane do tych ambicji ramy finansowe — nierozdzielny tryptyk

Wdrożenie strategii lizbońskiej: na rzecz spójniejszych i bardziej demokratycznych rządów gospodarczych i społecznych

Synchronizacja strategii lizbońskiej z reformą paktu stabilizacji i wzrostu

Wkład usług użyteczności publicznej w nadanie strategii lizbońskiej nowej dynamiki

Ambicja stworzenia europejskiej przestrzeni wiedzy

Globalny kontekst strategii lizbońskiej

Bruksela, 24 lutego 2005r.

Przewodniczący

Komitetu Regionów

Peter STRAUB

----

(1)  COM(2005) 12, z dnia 26 stycznia 2005 r.

(2)  COM(2005) 15, z dnia 26 stycznia 2005 r.

(3)  COM (2005) 24, z dnia 2 lutego 2005 r.

(4)  Zgodnie z konkluzjami Rady Europejskiej zebranej w Lizbonie w dn. 23-24 marca 2000 r., pkt 5.

(5)  Punkt 6 konkluzji.

(6)  Strona 11 (EN), COM 2005 (24).

(7)  Punkt 38 konkluzji.

(8)  Sformułowane przez „Grupę roboczą wysokiego szczebla ds. przyszłości polityki społecznej w rozszerzonej Europie”.

(9)  Art. 104.6 TWE i protokołu w sprawie nadmiernego deficytu.

(10)  CdR 154/2004 końcowy.

(11)  COM (2005) 24, str.18.

(12)  COM (2005) 24, str.18.

----