# Dziennik Urzędowy C 472/12 g

| | ISSN 1977-1002 |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | C 472 |
| | |
| Wydanie polskie | Informacje i zawiadomienia | Rocznik 6512 grudnia 2022 |

ISSN 1977-1002

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 472

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Rocznik 6512 grudnia 2022

---

| Spis treści | Strona |
| --- | --- |
| | IV   Informacje |
| | INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ |
| | Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej |
| 2022/C 472/01 | Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej | 1 |
| | Trybunał Sprawiedliwości |
| 2022/C 472/02 | Wyznaczenie izb do rozpoznawania spraw, o których mowa w art. 107 regulaminu postępowania przed Trybunałem | 2 |
| 2022/C 472/03 | Wybór prezesów izb złożonych z trzech sędziów | 2 |
| 2022/C 472/04 | Listy służące do ustalenia składów orzekających w sprawach przydzielonych izbom złożonym z trzech sędziów | 2 |

Spis treści

Strona

IV   Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

2022/C 472/01

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

1

Trybunał Sprawiedliwości

2022/C 472/02

Wyznaczenie izb do rozpoznawania spraw, o których mowa w art. 107 regulaminu postępowania przed Trybunałem

2

2022/C 472/03

Wybór prezesów izb złożonych z trzech sędziów

2

2022/C 472/04

Listy służące do ustalenia składów orzekających w sprawach przydzielonych izbom złożonym z trzech sędziów

2

---

| | V   Ogłoszenia |
| --- | --- |
| | POSTĘPOWANIA SĄDOWE |
| | Trybunał Sprawiedliwości |
| 2022/C 472/05 | Sprawa C-473/20: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 20 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofiyski rayonen sad – Bułgaria) – Invest Fund Management AD / Komisia za finansov nadzor [Odesłanie prejudycjalne – Zbliżanie ustawodawstw – Dyrektywa 2009/65/WE – Przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) – Spółki zarządzające UCITS – Obowiązki dotyczące informacji, jakie mają być udostępniane inwestorom – Artykuł 72 – Obowiązek aktualizacji zasadniczych elementów prospektu emisyjnego – Zakres – Artykuł 69 ust. 2 – Informacje wymienione w tabeli A załącznika I – Skład organu spółki zarządzającej – Artykuł 99a lit. r) – Transpozycja do porządków prawnych państw członkowskich – Uregulowanie krajowe rozszerzające katalog sytuacji, w których naruszenie dotyczące aktualizacji prospektu emisyjnego może zostać stwierdzone i objęte sankcjami] | 4 |
| 2022/C 472/06 | Sprawa C-585/20: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 20 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo no 2 de Valladolid – Hiszpania) – BFF Finance Iberia S.A.U/Gerencia Regional de Salud de la Junta de Castilla y León [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2011/7/UE – Zwalczanie opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych – Odzyskiwanie od organu publicznego wierzytelności nabytych od przedsiębiorstw przez firmę windykacyjną – Rekompensata za koszty odzyskiwania należności poniesione przez wierzyciela w przypadku opóźnienia w płatnościach dłużnika – Artykuł 6 – Minimalna stała kwota w wysokości 40 EUR – Transakcje między przedsiębiorstwami a organami publicznymi – Artykuł 4 – Procedura certyfikacji towarów lub usług – Termin płatności – Artykuł 2 pkt 8 – Pojęcie należnej kwoty – Uwzględnienie podatku od wartości dodanej do celów obliczenia odsetek za zwłokę] | 5 |
| 2022/C 472/07 | Sprawa C-604/20: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 20 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht – Niemcy) – ROI Land Investments Ltd./FD [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 – Artykuł 6 – Pozwany niemający miejsca zamieszkania w państwie członkowskim – Artykuł 17 – Jurysdykcja w sprawach dotyczących umów konsumenckich – Pojęcie działalności zawodowej lub gospodarczej – Artykuł 21 – Jurysdykcja w zakresie indywidualnych umów o pracę – Pojęcie pracodawcy – Stosunek podporządkowania – Rozporządzenie (WE) nr 593/2008 – Prawo właściwe – Artykuł 6 – Indywidualna umowa o pracę – Umowa gwarancyjna zawarta pomiędzy pracownikiem a firmą zewnętrzną zapewniającą wykonanie zobowiązań ciążących na pracodawcy wobec tego pracownika] | 6 |
| 2022/C 472/08 | Sprawa C-721/20: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammergericht Berlin – Niemcy) – DB Station & Service AG/ODEG Ostdeutsche Eisenbahn GmbH [Odesłanie prejudycjalne – Transport kolejowy – Artykuł 102 TFUE – Nadużycie pozycji dominującej – Dyrektywa 2001/14/WE – Dostęp do infrastruktury kolejowej – Artykuł 30 – Organ kontrolny kolei – Kontrola opłat za infrastrukturę – Sądy krajowe – Kontrola opłat w świetle prawa konkurencji – Podział kompetencji między organ regulacyjny a sądy krajowe] | 7 |
| 2022/C 472/09 | Sprawa C-66/21: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 20 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag – Niderlandy) – O.T.E./Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid [Odesłanie prejudycjalne – Kontrole graniczne, azyl i imigracja – Polityka azylowa – Dokument pobytowy wydawany obywatelom państw trzecich, którzy są ofiarami handlu ludźmi lub wcześniej byli przedmiotem działań ułatwiających nielegalną imigrację, którzy współpracują z właściwymi organami – Dyrektywa 2004/81/WE – Artykuł 6 – Zakres stosowania – Obywatel państwa trzeciego twierdzący, że był ofiarą przestępstwa związanego z handlem ludźmi – Przyznanie okresu przeznaczonego na zastanowienie się przewidzianego w art. 6 ust. 1 tej dyrektywy – Zakaz wykonania nakazu wydalenia – Pojęcie – Zakres – Obliczanie okresu przeznaczonego na zastanowienie się – Rozporządzenie (UE) 604/2013 – Kryteria i mechanizmy ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca – Przekazanie państwu członkowskiemu odpowiedzialnemu za rozpatrzenie tego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej] | 8 |
| 2022/C 472/10 | Sprawy połączone C-68/21 i C-84/21: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 27 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Iveco Orecchia SpA/APAM Esercizio SpA (C-68/21), Brescia Trasporti SpA (C-84/21) [Odesłanie prejudycjalne – Zbliżanie ustawodawstw – Pojazdy silnikowe – Dyrektywa 2007/46/WE – Specyfikacje techniczne – Oferta dostawy części zamiennych równoważnych z oryginalnymi częściami konkretnej marki – Brak dowodu homologacji – Oświadczenie oferenta o równoważności z oryginałem – Pojęcie producenta – Środki dowodowe – Zamówienia publiczne – Dyrektywa 2014/25/UE] | 9 |
| 2022/C 472/11 | Sprawa C-77/21: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 20 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék – Węgry) – Digi Távközlési és Szolgáltató Kft./Nemzeti Adatvédelmi és Információszabadság Hatóság [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych – Rozporządzenie (UE) 2016/679 – Artykuł 5 ust. 1 lit. b) i e) – Zasada ograniczenia celu – Zasada ograniczenia przechowywania – Utworzenie bazy danych w oparciu o istniejącą bazę danych w celu przeprowadzenia testów i poprawienia błędów – Dalsze przetwarzanie danych – Zgodność dalszego przetwarzania tych danych z celami pierwotnego zbierania – Okres przechowywania w świetle owych celów] | 10 |
| 2022/C 472/12 | Sprawa C-111/21: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 20 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – BT/Laudamotion GmbH [Odesłanie prejudycjalne – Transport lotniczy – Konwencja montrealska – Artykuł 17 ust. 1 – Odpowiedzialność przewoźników lotniczych w razie śmierci lub uszkodzenia ciała pasażera – Pojęcie uszkodzenia ciała – Zespół stresu pourazowego, jakiego doznał pasażer w związku z ewakuacją awaryjną statku powietrznego] | 11 |
| 2022/C 472/13 | Sprawa C-129/21: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel – Belgia) – Proximus NV/Gegevensbeschermingsautoriteit [Odesłanie prejudycjalne – Przetwarzanie danych osobowych i ochrona prywatności w sektorze łączności elektronicznej – Dyrektywa 2002/58/WE – Artykuł 12 – Publiczne spisy abonentów i usługi biura numerów – Zgoda stron – Obowiązki dostawcy spisów abonentów i usług biura numerów – Rozporządzenie (UE) 2016/679 – Artykuł 17 – Prawo do usunięcia danych (prawo do bycia zapomnianym) – Artykuł 5 ust. 2 – Artykuł 24 – Obowiązki informacyjne i odpowiedzialność administratora] | 11 |
| 2022/C 472/14 | Sprawa C-197/21: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 27 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus – Finlandia) – Soda-Club (CO2) SA, SodaStream International BV/MySoda Oy [Odesłanie prejudycjalne – Prawo znaków towarowych – Rozporządzenie (UE) 2017/1001 – Artykuł 15 ust. 2 – Dyrektywa (UE) 2015/2436 – Artykuł 15 ust. 2 – Wyczerpanie praw przyznanych przez znak towarowy – Butle zawierające dwutlenek węgla – Wprowadzenie do obrotu w państwie członkowskim przez właściciela znaku towarowego – Działalność dystrybutora polegająca na napełnianiu i ponownym etykietowaniu butli – Sprzeciw właściciela znaku towarowego – Uzasadnione powody, aby sprzeciwić się dalszemu obrotowi towarami oznaczonymi znakiem towarowym] | 12 |
| 2022/C 472/15 | Sprawa C-295/21: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 20 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Bruxelles – Belgia) – Allianz Benelux SA/État belge, SPF Finances [Odesłanie prejudycjalne – Wspólny system opodatkowania stosowany w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich – Dyrektywa 90/435/EWG – Artykuł 4 ust. 1 – Prawo spółki dominującej do zwolnienia dywidend wypłaconych przez jej spółkę zależną – Przeniesienie nadwyżki dochodu ostatecznie opodatkowanego na kolejne lata podatkowe – Przejęcie spółki posiadającej nadwyżkę dochodu ostatecznie opodatkowanego przez inną spółkę – Uregulowania krajowe ograniczające przeniesienie nadwyżek na spółkę przejmującą] | 13 |
| 2022/C 472/16 | Sprawa C-301/21: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 20 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Oradea – Rumunia) – Curtea de Apel Alba Iulia i in./YF i in. [Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy – Dyrektywa 2000/78/WE – Artykuł 2 ust. 1 i 2 – Zakaz dyskryminacji ze względu na wiek – Uregulowanie krajowe skutkujące tym, że wynagrodzenie pobierane przez niektórych sędziów jest wyższe niż w przypadku innych sędziów tego samego stopnia i wykonujących te same obowiązki – Artykuł 1 – Przedmiot – Wyczerpujący charakter wymienionych dyskryminacji] | 14 |
| 2022/C 472/17 | Sprawa C-306/21: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 20 października 2022 r (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad – Bułgaria) – Komisia za zashtita na lichnite danni, Tsentralna izbiratelna komisia / Koalitsia Demokratichna Bulgaria – Obedinenie [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona danych osobowych – Rozporządzenie (UE) 2016/679 – Zakres stosowania – Artykuł 2 ust. 2 lit. a) – Pojęcie działalności nieobjętej zakresem stosowania prawa Unii – Wybory krajowe i europejskie – Artykuł 6 ust. 1 lit. e) – Zgodność przetwarzania z prawem – Artykuł 58 – Akt przyjęty przez organy nadzorcze ograniczający lub w stosownych przypadkach zakazujący zapisu obrazu liczenia głosów w lokalu wyborczym] | 15 |
| 2022/C 472/18 | Sprawa C-362/21: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 20 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Veliko Tarnovo – Bułgaria) – Ekofrukt EOOD/Direktor na Direktsia Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika – Veliko Tarnovo [Odesłanie prejudycjalne – Rynek wewnętrzny – Rozporządzenie (UE) nr 910/2014 – Artykuł 3 pkt 12 – Pojęcie kwalifikowanego podpisu elektronicznego – Artykuł 25 ust. 1 – Artykuł 26 – Załącznik I – Skutki prawne podpisów elektronicznych – Wymogi dla zaawansowanych podpisów elektronicznych – Akt administracyjny sporządzony w formie dokumentu elektronicznego, pod którym podpis elektroniczny nie spełnia wymogów kwalifikowanego podpisu elektronicznego – Wymogi kumulatywne – Konsekwencje – Artykuł 3 pkt 15 – Brak kwalifikowanego certyfikatu podpisu elektronicznego – Umieszczenie kwalifikowanego podpisu elektronicznego w certyfikacie wystawionym przez dostawcę usług zaufania – Skutek – Imiona i nazwiska posiadacza podpisu elektronicznego, które zostały transliterowane na alfabet łaciński zamiast zwyczajowego zapisu cyrylicą] | 16 |
| 2022/C 472/19 | Sprawa C-390/21: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 27 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – ADPA European Independent Automotive Data Publishers, Gesamtverband Autoteile-Handel e.V./Automobiles PEUGEOT SA, PSA Automobiles SA [Odesłanie prejudycjalne – Rynek obejmujący usługi w zakresie informacji dotyczących naprawy i konserwacji pojazdów silnikowych – Rozporządzenie (UE) 2018/858 – Artykuł 61 – Obowiązek producentów samochodów udzielenia informacji dotyczących naprawy i konserwacji pojazdów silnikowych – Zakres – Prawo dostępu do tych informacji – Niezależne podmioty – Wydawcy informacji technicznych – Artykuł 63 – Opłaty w uzasadnionej i proporcjonalnej wysokości za dostęp] | 17 |
| 2022/C 472/20 | Sprawa C-406/21: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 20 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus – Finlandia) – A Oy/B Ky, wspólnota spadkobierców po C [Odesłanie prejudycjalne – Zwalczanie opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych – Dyrektywa 2011/7/UE – Artykuł 12 ust. 4 – Czasowy zakres stosowania – Praktyka ustanowiona przed dniem 16 marca 2013 r., polegająca na niedochodzeniu odsetek za opóźnienia w płatnościach ani rekompensaty za koszty odzyskiwania należności – Praktyka stosowana do indywidualnych zamówień składanych od tego dnia – Artykuł 7 ust. 2 i 3 – Rażąco nieuczciwe warunki umów i praktyki – Dobrowolne zrzeczenie się] | 18 |
| 2022/C 472/21 | Sprawa C-411/21: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 27 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo – Portugalia) – Instituto do Cinema e do Audiovisual IP/NOWO Communications SA [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 56 TFUE – Swobodne świadczenie usług – Usługi tworzenia i produkcji utworów kinematograficznych i audiowizualnych – Operatorzy świadczący abonamentowe usługi telewizyjne – Opłata abonamentowa należna od operatorów świadczących abonamentowe usługi telewizyjne – Przeznaczenie dochodów z opłaty – Ograniczenie – Zbyt niepewne lub zbyt pośrednie skutki] | 19 |
| 2022/C 472/22 | Sprawa C-418/21: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 27 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf – Niemcy) – Orthomol pharmazeutische Vertriebs GmbH/Verband Sozialer Wettbewerb eV [Odesłanie prejudycjalne – Bezpieczeństwo żywności – Środki spożywcze – Rozporządzenie (UE) nr 609/2013 – Artykuł 2 ust. 2 lit. g) – Rozporządzenie delegowane (UE) 2016/128 – Żywność specjalnego przeznaczenia medycznego – Inne uzasadnione medycznie wymagania żywieniowe – Żywność przynosząca pacjentowi ogólną korzyść – Odróżnienie od produktów leczniczych] | 19 |
| 2022/C 472/23 | Sprawa C-485/21: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 27 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rayonen sad – Nesebar – Bułgaria) – S. V. OOD/E. Ts. D. [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 93/13/EWG – Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich – Artykuł 2 lit. b) – Pojęcie konsumenta – Artykuł 2 lit. c) – Pojęcie przedsiębiorcy – Osoba fizyczna będąca właścicielem lokalu mieszkalnego w budynku należącym do wspólnoty mieszkaniowej – Różne rodzaje stosunków prawnych dotyczących zarządu i utrzymania tej nieruchomości – Przewidziane ustawą państwa członkowskiego odmienne traktowanie ze względu na status konsumenta, różniący współwłaścicieli, którzy zawarli indywidualne umowy o zarząd i utrzymanie części wspólnej takiej nieruchomości, i współwłaścicieli, którzy nie zawarli takich umów] | 20 |
| 2022/C 472/24 | Sprawa C-539/21 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 27 października 2022 r. – CE / Komitet Regionów [Odwołanie – Służba publiczna – Personel tymczasowy – Warunki zatrudnienia innych pracowników – Artykuł 2 lit. c) – Umowa na czas nieokreślony – Wcześniejsze rozwiązanie za wypowiedzeniem – Artykuł 47 lit. c) ppkt (i) – Utrata zaufania – Tryb dokonania wypowiedzenia – Oczywisty błąd w ocenie i naruszenie prawa – Zaniechania – Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie] | 21 |
| 2022/C 472/25 | Spawa C-542/21: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia z dnia 20 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) – Łotwa) – Mikrotīkls SIA/Valsts ieņēmumu dienests [Odesłanie prejudycjalne – Unia celna – Wspólna taryfa celna – Nomenklatura scalona – Klasyfikacja taryfowa – Pozycja 8517 – Podpozycje 8517 70 11 i 8517 70 19 – Anteny do aparatów routingowych] | 21 |
| 2022/C 472/26 | Sprawa C-544/21: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 27 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Mainz – Niemcy) – ID/Stadt Mainz [Odesłanie prejudycjalne – Swoboda świadczenia usług – Dyrektywa 2006/123/WE – Artykuł 15 ust. 1, ust. 2 lit. g) i ust. 3 – Usługi na rynku wewnętrznym – Wynagrodzenia architektów i inżynierów – Obowiązkowe stawki minimalne – Bezpośrednia skuteczność przepisów prawa Unii i ewentualny brak możliwości zastosowania przepisów krajowych] | 22 |
| 2022/C 472/27 | Sprawa C-641/21: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 27 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzgericht – Austria) – Climate Corporation Emissions Trading GmbH/Finanzamt Österreich [Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 44 – Miejsce opodatkowania – Przeniesienie uprawnień do emisji gazów cieplarnianych – Odbiorca uczestniczący w oszustwie w zakresie VAT w ramach łańcucha transakcji – Podatnik, który wiedział lub powinien był wiedzieć o istnieniu tego oszustwa] | 22 |
| 2022/C 472/28 | Sprawa C-825/21: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 20 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Belgia) – UP / Centre public d’action sociale de Liège [Odesłanie prejudycjalne – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Polityka imigracyjna – Dyrektywa 2008/115/WE – Powrót nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich – Wniosek o udzielenie azylu – Oddalenie – Nakaz opuszczenia terytorium – Artykuł 6 ust. 4 – Wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt ze względów medycznych – Wniosek dopuszczalny – Udzielenie zezwolenia na pobyt tymczasowy do czasu rozpatrzenia wniosku – Oddalenie wniosku – Pomoc społeczna – Odmowa – Warunek dotyczący legalności pobytu – Brak decyzji nakazującej powrót – Wpływ udzielenia zezwolenia na pobyt tymczasowy na nakaz opuszczenia terytorium] | 23 |
| 2022/C 472/29 | Sprawa C-435/22 PPU: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 28 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht München – Niemcy) – postępowanie karne przeciwko HF [Odesłanie prejudycjalne – Pilny tryb prejudycjalny – Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuł 50 – Konwencja wykonawcza do układu z Schengen – Artykuł 54 – Zasada ne bis in idem – Porozumienie między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki o ekstradycji – Ekstradycja do Stanów Zjednoczonych obywatela państwa trzeciego na podstawie traktatu dwustronnego zawartego przez jedno z państw członkowskich – Obywatel, który został prawomocnie skazany za te same czyny i odbył całość kary w innym państwie członkowskim] | 24 |
| 2022/C 472/30 | Sprawa C-756/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 9 grudnia 2021 r. – X/International Protection Appeals Tribunal, Minister for Justice and Equality, Irlandia i Attorney General | 25 |
| 2022/C 472/31 | Sprawa C-332/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo no 17 de Barcelona (Hiszpania) w dniu 19 maja 2022 r. – HM, VD / Generalitat de Catalunya | 26 |
| 2022/C 472/32 | Sprawa C-475/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 15 lipca 2022 r. – Maxi Mobility Spain SLU/Comunidad de Madrid, Asociación Nacional del Taxi, Asociación Taxi Project 2.0 | 29 |
| 2022/C 472/33 | Sprawa C-589/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de las Islas Baleares (Hiszpania) w dniu 7 września 2022 r. – J.L.O.G., J.J.O.P./Resorts Mallorca Hotels International SL | 30 |
| 2022/C 472/34 | Sprawa C-591/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 12 września 2022 r. – L. VOF/Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit | 30 |
| 2022/C 472/35 | Sprawa C-593/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Specializat Cluj (Rumunia) w dniu 12 września 2022 r. – FS, WU/First Bank SA | 31 |
| 2022/C 472/36 | Sprawa C-613/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 23 września 2022 r. – Dublin 8 Residents Association/An Bord Pleanála, Irlandia i Attorney General | 32 |
| | Sąd |
| 2022/C 472/37 | Sprawa T-486/20: Wyrok Sądu z dnia 19 października 2022 r. – H&H/EUIPO – Giuliani (Swisse) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy Swisse – Bezwzględne podstawy unieważnienia – Artykuł 51 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Brak charakteru odróżniającego – Znak towarowy mogący zwieść odbiorców – Godło państwowe – Znak towarowy zawierający odznaki, godła lub herby – Artykuł 7 ust. 1 lit. b), g) – i) rozporządzenia nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b), g) – i) rozporządzenia 2017/1001] – Zła wiara – Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku – Artykuł 63 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001 – Zakres badania przeprowadzanego przez EUIPO – Artykuł 95 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 – Prawo do bycia wysłuchanym – Artykuł 41 Karty praw podstawowych] | 34 |
| 2022/C 472/38 | Sprawa T-81/21: Wyrok Sądu z dnia 19 października 2022 r. – Sistem ecologica/Komisja [Rozporządzenie (UE, Euratom) nr 883/2013 – Dochodzenie w sprawie oszustwa dotyczącego ceł konwencyjnych, wyrównawczych i antydumpingowych nałożonych na przywóz biodiesla do Unii – Komunikat OLAF skierowany do krajowych organów celnych – Sprawozdanie z dochodzenia OLAF – Skarga o stwierdzenie nieważności – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Skarga o odszkodowanie – Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom] | 35 |
| 2022/C 472/39 | Sprawa T-214/21: Wyrok Sądu z dnia 5 października 2022 r. – Múka/Komisja [Dostęp do dokumentów – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Dokumenty postępowań kontrolnych w sprawie pomocy państwa – Odmowa dostępu – Artykuł 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001 – Wyjątek dotyczący ochrony celów kontroli, dochodzenia i audytu – Ogólne domniemanie nieujawniania – Nadrzędny interes publiczny] | 35 |
| 2022/C 472/40 | Sprawa T-257/21: Wyrok Sądu z dnia 5 października 2022 r. –Basaglia/Komisja [Odpowiedzialność pozaumowna – Dostęp do dokumentów – Dokumenty dotyczące projektów badań i rozwoju technologicznego – Decyzja ograniczająca wniosek o dostęp i odmawiająca częściowo dostępu – Stwierdzenie przez Sąd częściowej nieważności tej decyzji – Wyroki skazujące sądów krajowych – Bezprawność zarzucanych zachowań – Związek przyczynowy] | 36 |
| 2022/C 472/41 | Sprawa T-460/21: Wyrok Sądu z dnia 12 października 2022 r. – MCO (IP)/EUIPO – C8 (C2 CYPRUS CASINOS) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego C2 CYPRUS CASINOS – Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy C8 – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Wzajemna zależność czynników – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Obowiązek uzasadnienia] | 36 |
| 2022/C 472/42 | Sprawa T-461/21: Wyrok Sądu z dnia 12 października 2022 r. – MCO (IP) / EUIPO – C8 (C2) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego C2 – Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy C8 – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Współzależność czynników – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Obowiązek uzasadnienia] | 37 |
| 2022/C 472/43 | Sprawa T-466/21: Wyrok Sądu z dnia 19 października 2022 r. – Baumberger/EUIPO – Nube (Lío) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy Lío – Bezwzględna podstawa unieważnienia – Zła wiara – Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]] | 38 |
| 2022/C 472/44 | Sprawa T-467/21: Wyrok Sądu z dnia 19 października 2022 r. – DBM Videovertrieb/EUIPO – Nube (Lío) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy Lío – Bezwzględna podstawa unieważnienia – Zła wiara – Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]] | 38 |
| 2022/C 472/45 | Sprawa T-500/21: Wyrok Sądu z dnia 5 października 2022 r. – Philip Morris Products/EUIPO (TOGETHER. FORWARD.) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego TOGETHER. FORWARD. – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] | 39 |
| 2022/C 472/46 | Sprawa T-501/21: Wyrok Sądu z dnia 5 października 2022 r. – Philip Morris Products/EUIPO (Przedstawienie ukośnych linii w kolorach czarnym i białym) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego ukośne linie w kolorach czarnym i białym – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] | 40 |
| 2022/C 472/47 | Sprawa T-502/21: Wyrok Sądu z dnia 5 października 2022 r. – Philip Morris Products/EUIPO (Przedstawienie czarno-białych linii) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego czarno-białe linie – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] | 40 |
| 2022/C 472/48 | Sprawa T-574/22: Skarga wniesiona w dniu 15 września 2022 r. – ViiV Healthcare/EMA | 41 |
| 2022/C 472/49 | Sprawa T-577/22: Skarga wniesiona w dniu 15 września 2022 r. – ClientEarth/Rada | 42 |
| 2022/C 472/50 | Sprawa T-583/22: Skarga wniesiona w dniu 16 września 2022 r. – Fédération environnement durable i in. / Komisja | 43 |
| 2022/C 472/51 | Sprawa T-644/22: Skarga wniesiona w dniu 14 października 2022 r. – SE i SF / Rada | 44 |
| 2022/C 472/52 | Sprawa T-652/22: Skarga wniesiona w dniu 19 października 2022 r. – Lidl Stiftung/EUIPO – MHCS (Shade of the colour orange) | 45 |
| 2022/C 472/53 | Sprawa T-654/22: Skarga wniesiona w dniu 25 października 2022 r. – M&T 1997/EUIPO – VDS Czmyr Kowalik (Klamki do drzwi i okien) | 46 |
| 2022/C 472/54 | Sprawa T-655/22: Skarga wniesiona w dniu 25 października 2022 r. – Torre Oria/EUIPO – Giramondi and Antonelli (WINE TALES RACCONTI DI VINO) | 47 |
| 2022/C 472/55 | Sprawa T-656/22: Skarga wniesiona w dniu 27 października 2022 r. – moderne Stadt / EUIPO (DEUTZER HAFEN) | 47 |
| 2022/C 472/56 | Sprawa T-657/22: Skarga wniesiona w dniu 27 października 2022 r. – moderne Stadt / EUIPO (DEUTZER HAFEN KÖLN) | 48 |
| 2022/C 472/57 | Sprawa T-665/22: Skarga wniesiona w dniu 1 listopada 2022 r. – SkinIdent/EUIPO – Beiersdorf (NIVEA SKIN-IDENTICAL Q10) | 49 |
| 2022/C 472/58 | Sprawa T-666/22: Skarga wniesiona w dniu 2 listopada 2022 r. – United Shipping Group/EUIPO – Baulies Gómez (UNITED WIND LOGISTICS) | 49 |
| 2022/C 472/59 | Sprawy połączone T-386/18 i T-400/19: Postanowienie Sądu z dnia 21 października 2022 r. – Iccrea Banca/Komisja i SRB | 50 |
| 2022/C 472/60 | Sprawa T-493/22: Postanowienie Sądu z dnia 20 października 2022 r. – Cecoforma i Sopexa/REA | 50 |

V   Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

2022/C 472/05

Sprawa C-473/20: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 20 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofiyski rayonen sad – Bułgaria) – Invest Fund Management AD / Komisia za finansov nadzor [Odesłanie prejudycjalne – Zbliżanie ustawodawstw – Dyrektywa 2009/65/WE – Przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) – Spółki zarządzające UCITS – Obowiązki dotyczące informacji, jakie mają być udostępniane inwestorom – Artykuł 72 – Obowiązek aktualizacji zasadniczych elementów prospektu emisyjnego – Zakres – Artykuł 69 ust. 2 – Informacje wymienione w tabeli A załącznika I – Skład organu spółki zarządzającej – Artykuł 99a lit. r) – Transpozycja do porządków prawnych państw członkowskich – Uregulowanie krajowe rozszerzające katalog sytuacji, w których naruszenie dotyczące aktualizacji prospektu emisyjnego może zostać stwierdzone i objęte sankcjami]

4

2022/C 472/06

Sprawa C-585/20: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 20 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo no 2 de Valladolid – Hiszpania) – BFF Finance Iberia S.A.U/Gerencia Regional de Salud de la Junta de Castilla y León [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2011/7/UE – Zwalczanie opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych – Odzyskiwanie od organu publicznego wierzytelności nabytych od przedsiębiorstw przez firmę windykacyjną – Rekompensata za koszty odzyskiwania należności poniesione przez wierzyciela w przypadku opóźnienia w płatnościach dłużnika – Artykuł 6 – Minimalna stała kwota w wysokości 40 EUR – Transakcje między przedsiębiorstwami a organami publicznymi – Artykuł 4 – Procedura certyfikacji towarów lub usług – Termin płatności – Artykuł 2 pkt 8 – Pojęcie należnej kwoty – Uwzględnienie podatku od wartości dodanej do celów obliczenia odsetek za zwłokę]

o

5

2022/C 472/07

Sprawa C-604/20: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 20 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht – Niemcy) – ROI Land Investments Ltd./FD [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 – Artykuł 6 – Pozwany niemający miejsca zamieszkania w państwie członkowskim – Artykuł 17 – Jurysdykcja w sprawach dotyczących umów konsumenckich – Pojęcie działalności zawodowej lub gospodarczej – Artykuł 21 – Jurysdykcja w zakresie indywidualnych umów o pracę – Pojęcie pracodawcy – Stosunek podporządkowania – Rozporządzenie (WE) nr 593/2008 – Prawo właściwe – Artykuł 6 – Indywidualna umowa o pracę – Umowa gwarancyjna zawarta pomiędzy pracownikiem a firmą zewnętrzną zapewniającą wykonanie zobowiązań ciążących na pracodawcy wobec tego pracownika]

6

2022/C 472/08

Sprawa C-721/20: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammergericht Berlin – Niemcy) – DB Station & Service AG/ODEG Ostdeutsche Eisenbahn GmbH [Odesłanie prejudycjalne – Transport kolejowy – Artykuł 102 TFUE – Nadużycie pozycji dominującej – Dyrektywa 2001/14/WE – Dostęp do infrastruktury kolejowej – Artykuł 30 – Organ kontrolny kolei – Kontrola opłat za infrastrukturę – Sądy krajowe – Kontrola opłat w świetle prawa konkurencji – Podział kompetencji między organ regulacyjny a sądy krajowe]

7

2022/C 472/09

Sprawa C-66/21: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 20 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag – Niderlandy) – O.T.E./Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid [Odesłanie prejudycjalne – Kontrole graniczne, azyl i imigracja – Polityka azylowa – Dokument pobytowy wydawany obywatelom państw trzecich, którzy są ofiarami handlu ludźmi lub wcześniej byli przedmiotem działań ułatwiających nielegalną imigrację, którzy współpracują z właściwymi organami – Dyrektywa 2004/81/WE – Artykuł 6 – Zakres stosowania – Obywatel państwa trzeciego twierdzący, że był ofiarą przestępstwa związanego z handlem ludźmi – Przyznanie okresu przeznaczonego na zastanowienie się przewidzianego w art. 6 ust. 1 tej dyrektywy – Zakaz wykonania nakazu wydalenia – Pojęcie – Zakres – Obliczanie okresu przeznaczonego na zastanowienie się – Rozporządzenie (UE) 604/2013 – Kryteria i mechanizmy ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca – Przekazanie państwu członkowskiemu odpowiedzialnemu za rozpatrzenie tego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej]

8

2022/C 472/10

Sprawy połączone C-68/21 i C-84/21: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 27 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Iveco Orecchia SpA/APAM Esercizio SpA (C-68/21), Brescia Trasporti SpA (C-84/21) [Odesłanie prejudycjalne – Zbliżanie ustawodawstw – Pojazdy silnikowe – Dyrektywa 2007/46/WE – Specyfikacje techniczne – Oferta dostawy części zamiennych równoważnych z oryginalnymi częściami konkretnej marki – Brak dowodu homologacji – Oświadczenie oferenta o równoważności z oryginałem – Pojęcie producenta – Środki dowodowe – Zamówienia publiczne – Dyrektywa 2014/25/UE]

9

2022/C 472/11

Sprawa C-77/21: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 20 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék – Węgry) – Digi Távközlési és Szolgáltató Kft./Nemzeti Adatvédelmi és Információszabadság Hatóság [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych – Rozporządzenie (UE) 2016/679 – Artykuł 5 ust. 1 lit. b) i e) – Zasada ograniczenia celu – Zasada ograniczenia przechowywania – Utworzenie bazy danych w oparciu o istniejącą bazę danych w celu przeprowadzenia testów i poprawienia błędów – Dalsze przetwarzanie danych – Zgodność dalszego przetwarzania tych danych z celami pierwotnego zbierania – Okres przechowywania w świetle owych celów]

10

2022/C 472/12

Sprawa C-111/21: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 20 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – BT/Laudamotion GmbH [Odesłanie prejudycjalne – Transport lotniczy – Konwencja montrealska – Artykuł 17 ust. 1 – Odpowiedzialność przewoźników lotniczych w razie śmierci lub uszkodzenia ciała pasażera – Pojęcie uszkodzenia ciała – Zespół stresu pourazowego, jakiego doznał pasażer w związku z ewakuacją awaryjną statku powietrznego]

11

2022/C 472/13

Sprawa C-129/21: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel – Belgia) – Proximus NV/Gegevensbeschermingsautoriteit [Odesłanie prejudycjalne – Przetwarzanie danych osobowych i ochrona prywatności w sektorze łączności elektronicznej – Dyrektywa 2002/58/WE – Artykuł 12 – Publiczne spisy abonentów i usługi biura numerów – Zgoda stron – Obowiązki dostawcy spisów abonentów i usług biura numerów – Rozporządzenie (UE) 2016/679 – Artykuł 17 – Prawo do usunięcia danych (prawo do bycia zapomnianym) – Artykuł 5 ust. 2 – Artykuł 24 – Obowiązki informacyjne i odpowiedzialność administratora]

11

2022/C 472/14

Sprawa C-197/21: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 27 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus – Finlandia) – Soda-Club (CO2) SA, SodaStream International BV/MySoda Oy [Odesłanie prejudycjalne – Prawo znaków towarowych – Rozporządzenie (UE) 2017/1001 – Artykuł 15 ust. 2 – Dyrektywa (UE) 2015/2436 – Artykuł 15 ust. 2 – Wyczerpanie praw przyznanych przez znak towarowy – Butle zawierające dwutlenek węgla – Wprowadzenie do obrotu w państwie członkowskim przez właściciela znaku towarowego – Działalność dystrybutora polegająca na napełnianiu i ponownym etykietowaniu butli – Sprzeciw właściciela znaku towarowego – Uzasadnione powody, aby sprzeciwić się dalszemu obrotowi towarami oznaczonymi znakiem towarowym]

12

2022/C 472/15

Sprawa C-295/21: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 20 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Bruxelles – Belgia) – Allianz Benelux SA/État belge, SPF Finances [Odesłanie prejudycjalne – Wspólny system opodatkowania stosowany w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich – Dyrektywa 90/435/EWG – Artykuł 4 ust. 1 – Prawo spółki dominującej do zwolnienia dywidend wypłaconych przez jej spółkę zależną – Przeniesienie nadwyżki dochodu ostatecznie opodatkowanego na kolejne lata podatkowe – Przejęcie spółki posiadającej nadwyżkę dochodu ostatecznie opodatkowanego przez inną spółkę – Uregulowania krajowe ograniczające przeniesienie nadwyżek na spółkę przejmującą]

13

2022/C 472/16

Sprawa C-301/21: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 20 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Oradea – Rumunia) – Curtea de Apel Alba Iulia i in./YF i in. [Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy – Dyrektywa 2000/78/WE – Artykuł 2 ust. 1 i 2 – Zakaz dyskryminacji ze względu na wiek – Uregulowanie krajowe skutkujące tym, że wynagrodzenie pobierane przez niektórych sędziów jest wyższe niż w przypadku innych sędziów tego samego stopnia i wykonujących te same obowiązki – Artykuł 1 – Przedmiot – Wyczerpujący charakter wymienionych dyskryminacji]

14

2022/C 472/17

Sprawa C-306/21: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 20 października 2022 r (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad – Bułgaria) – Komisia za zashtita na lichnite danni, Tsentralna izbiratelna komisia / Koalitsia Demokratichna Bulgaria – Obedinenie [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona danych osobowych – Rozporządzenie (UE) 2016/679 – Zakres stosowania – Artykuł 2 ust. 2 lit. a) – Pojęcie działalności nieobjętej zakresem stosowania prawa Unii – Wybory krajowe i europejskie – Artykuł 6 ust. 1 lit. e) – Zgodność przetwarzania z prawem – Artykuł 58 – Akt przyjęty przez organy nadzorcze ograniczający lub w stosownych przypadkach zakazujący zapisu obrazu liczenia głosów w lokalu wyborczym]

15

2022/C 472/18

Sprawa C-362/21: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 20 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Veliko Tarnovo – Bułgaria) – Ekofrukt EOOD/Direktor na Direktsia Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika – Veliko Tarnovo [Odesłanie prejudycjalne – Rynek wewnętrzny – Rozporządzenie (UE) nr 910/2014 – Artykuł 3 pkt 12 – Pojęcie kwalifikowanego podpisu elektronicznego – Artykuł 25 ust. 1 – Artykuł 26 – Załącznik I – Skutki prawne podpisów elektronicznych – Wymogi dla zaawansowanych podpisów elektronicznych – Akt administracyjny sporządzony w formie dokumentu elektronicznego, pod którym podpis elektroniczny nie spełnia wymogów kwalifikowanego podpisu elektronicznego – Wymogi kumulatywne – Konsekwencje – Artykuł 3 pkt 15 – Brak kwalifikowanego certyfikatu podpisu elektronicznego – Umieszczenie kwalifikowanego podpisu elektronicznego w certyfikacie wystawionym przez dostawcę usług zaufania – Skutek – Imiona i nazwiska posiadacza podpisu elektronicznego, które zostały transliterowane na alfabet łaciński zamiast zwyczajowego zapisu cyrylicą]

16

2022/C 472/19

Sprawa C-390/21: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 27 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – ADPA European Independent Automotive Data Publishers, Gesamtverband Autoteile-Handel e.V./Automobiles PEUGEOT SA, PSA Automobiles SA [Odesłanie prejudycjalne – Rynek obejmujący usługi w zakresie informacji dotyczących naprawy i konserwacji pojazdów silnikowych – Rozporządzenie (UE) 2018/858 – Artykuł 61 – Obowiązek producentów samochodów udzielenia informacji dotyczących naprawy i konserwacji pojazdów silnikowych – Zakres – Prawo dostępu do tych informacji – Niezależne podmioty – Wydawcy informacji technicznych – Artykuł 63 – Opłaty w uzasadnionej i proporcjonalnej wysokości za dostęp]

17

2022/C 472/20

Sprawa C-406/21: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 20 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus – Finlandia) – A Oy/B Ky, wspólnota spadkobierców po C [Odesłanie prejudycjalne – Zwalczanie opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych – Dyrektywa 2011/7/UE – Artykuł 12 ust. 4 – Czasowy zakres stosowania – Praktyka ustanowiona przed dniem 16 marca 2013 r., polegająca na niedochodzeniu odsetek za opóźnienia w płatnościach ani rekompensaty za koszty odzyskiwania należności – Praktyka stosowana do indywidualnych zamówień składanych od tego dnia – Artykuł 7 ust. 2 i 3 – Rażąco nieuczciwe warunki umów i praktyki – Dobrowolne zrzeczenie się]

18

2022/C 472/21

Sprawa C-411/21: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 27 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo – Portugalia) – Instituto do Cinema e do Audiovisual IP/NOWO Communications SA [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 56 TFUE – Swobodne świadczenie usług – Usługi tworzenia i produkcji utworów kinematograficznych i audiowizualnych – Operatorzy świadczący abonamentowe usługi telewizyjne – Opłata abonamentowa należna od operatorów świadczących abonamentowe usługi telewizyjne – Przeznaczenie dochodów z opłaty – Ograniczenie – Zbyt niepewne lub zbyt pośrednie skutki]

19

2022/C 472/22

Sprawa C-418/21: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 27 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf – Niemcy) – Orthomol pharmazeutische Vertriebs GmbH/Verband Sozialer Wettbewerb eV [Odesłanie prejudycjalne – Bezpieczeństwo żywności – Środki spożywcze – Rozporządzenie (UE) nr 609/2013 – Artykuł 2 ust. 2 lit. g) – Rozporządzenie delegowane (UE) 2016/128 – Żywność specjalnego przeznaczenia medycznego – Inne uzasadnione medycznie wymagania żywieniowe – Żywność przynosząca pacjentowi ogólną korzyść – Odróżnienie od produktów leczniczych]

19

2022/C 472/23

Sprawa C-485/21: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 27 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rayonen sad – Nesebar – Bułgaria) – S. V. OOD/E. Ts. D. [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 93/13/EWG – Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich – Artykuł 2 lit. b) – Pojęcie konsumenta – Artykuł 2 lit. c) – Pojęcie przedsiębiorcy – Osoba fizyczna będąca właścicielem lokalu mieszkalnego w budynku należącym do wspólnoty mieszkaniowej – Różne rodzaje stosunków prawnych dotyczących zarządu i utrzymania tej nieruchomości – Przewidziane ustawą państwa członkowskiego odmienne traktowanie ze względu na status konsumenta, różniący współwłaścicieli, którzy zawarli indywidualne umowy o zarząd i utrzymanie części wspólnej takiej nieruchomości, i współwłaścicieli, którzy nie zawarli takich umów]

20

2022/C 472/24

Sprawa C-539/21 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 27 października 2022 r. – CE / Komitet Regionów [Odwołanie – Służba publiczna – Personel tymczasowy – Warunki zatrudnienia innych pracowników – Artykuł 2 lit. c) – Umowa na czas nieokreślony – Wcześniejsze rozwiązanie za wypowiedzeniem – Artykuł 47 lit. c) ppkt (i) – Utrata zaufania – Tryb dokonania wypowiedzenia – Oczywisty błąd w ocenie i naruszenie prawa – Zaniechania – Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie]

21

2022/C 472/25

Spawa C-542/21: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia z dnia 20 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) – Łotwa) – Mikrotīkls SIA/Valsts ieņēmumu dienests [Odesłanie prejudycjalne – Unia celna – Wspólna taryfa celna – Nomenklatura scalona – Klasyfikacja taryfowa – Pozycja 8517 – Podpozycje 8517 70 11 i 8517 70 19 – Anteny do aparatów routingowych]

21

2022/C 472/26

Sprawa C-544/21: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 27 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Mainz – Niemcy) – ID/Stadt Mainz [Odesłanie prejudycjalne – Swoboda świadczenia usług – Dyrektywa 2006/123/WE – Artykuł 15 ust. 1, ust. 2 lit. g) i ust. 3 – Usługi na rynku wewnętrznym – Wynagrodzenia architektów i inżynierów – Obowiązkowe stawki minimalne – Bezpośrednia skuteczność przepisów prawa Unii i ewentualny brak możliwości zastosowania przepisów krajowych]

22

2022/C 472/27

Sprawa C-641/21: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 27 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzgericht – Austria) – Climate Corporation Emissions Trading GmbH/Finanzamt Österreich [Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 44 – Miejsce opodatkowania – Przeniesienie uprawnień do emisji gazów cieplarnianych – Odbiorca uczestniczący w oszustwie w zakresie VAT w ramach łańcucha transakcji – Podatnik, który wiedział lub powinien był wiedzieć o istnieniu tego oszustwa]

22

2022/C 472/28

Sprawa C-825/21: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 20 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Belgia) – UP / Centre public d’action sociale de Liège [Odesłanie prejudycjalne – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Polityka imigracyjna – Dyrektywa 2008/115/WE – Powrót nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich – Wniosek o udzielenie azylu – Oddalenie – Nakaz opuszczenia terytorium – Artykuł 6 ust. 4 – Wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt ze względów medycznych – Wniosek dopuszczalny – Udzielenie zezwolenia na pobyt tymczasowy do czasu rozpatrzenia wniosku – Oddalenie wniosku – Pomoc społeczna – Odmowa – Warunek dotyczący legalności pobytu – Brak decyzji nakazującej powrót – Wpływ udzielenia zezwolenia na pobyt tymczasowy na nakaz opuszczenia terytorium]

23

2022/C 472/29

Sprawa C-435/22 PPU: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 28 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht München – Niemcy) – postępowanie karne przeciwko HF [Odesłanie prejudycjalne – Pilny tryb prejudycjalny – Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuł 50 – Konwencja wykonawcza do układu z Schengen – Artykuł 54 – Zasada ne bis in idem – Porozumienie między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki o ekstradycji – Ekstradycja do Stanów Zjednoczonych obywatela państwa trzeciego na podstawie traktatu dwustronnego zawartego przez jedno z państw członkowskich – Obywatel, który został prawomocnie skazany za te same czyny i odbył całość kary w innym państwie członkowskim]

24

2022/C 472/30

Sprawa C-756/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 9 grudnia 2021 r. – X/International Protection Appeals Tribunal, Minister for Justice and Equality, Irlandia i Attorney General

25

2022/C 472/31

Sprawa C-332/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo no 17 de Barcelona (Hiszpania) w dniu 19 maja 2022 r. – HM, VD / Generalitat de Catalunya

o

26

2022/C 472/32

Sprawa C-475/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 15 lipca 2022 r. – Maxi Mobility Spain SLU/Comunidad de Madrid, Asociación Nacional del Taxi, Asociación Taxi Project 2.0

29

2022/C 472/33

Sprawa C-589/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de las Islas Baleares (Hiszpania) w dniu 7 września 2022 r. – J.L.O.G., J.J.O.P./Resorts Mallorca Hotels International SL

30

2022/C 472/34

Sprawa C-591/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 12 września 2022 r. – L. VOF/Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit

30

2022/C 472/35

Sprawa C-593/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Specializat Cluj (Rumunia) w dniu 12 września 2022 r. – FS, WU/First Bank SA

31

2022/C 472/36

Sprawa C-613/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 23 września 2022 r. – Dublin 8 Residents Association/An Bord Pleanála, Irlandia i Attorney General

32

Sąd

2022/C 472/37

Sprawa T-486/20: Wyrok Sądu z dnia 19 października 2022 r. – H&H/EUIPO – Giuliani (Swisse) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy Swisse – Bezwzględne podstawy unieważnienia – Artykuł 51 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Brak charakteru odróżniającego – Znak towarowy mogący zwieść odbiorców – Godło państwowe – Znak towarowy zawierający odznaki, godła lub herby – Artykuł 7 ust. 1 lit. b), g) – i) rozporządzenia nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b), g) – i) rozporządzenia 2017/1001] – Zła wiara – Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku – Artykuł 63 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001 – Zakres badania przeprowadzanego przez EUIPO – Artykuł 95 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 – Prawo do bycia wysłuchanym – Artykuł 41 Karty praw podstawowych]

34

2022/C 472/38

Sprawa T-81/21: Wyrok Sądu z dnia 19 października 2022 r. – Sistem ecologica/Komisja [Rozporządzenie (UE, Euratom) nr 883/2013 – Dochodzenie w sprawie oszustwa dotyczącego ceł konwencyjnych, wyrównawczych i antydumpingowych nałożonych na przywóz biodiesla do Unii – Komunikat OLAF skierowany do krajowych organów celnych – Sprawozdanie z dochodzenia OLAF – Skarga o stwierdzenie nieważności – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Skarga o odszkodowanie – Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom]

35

2022/C 472/39

Sprawa T-214/21: Wyrok Sądu z dnia 5 października 2022 r. – Múka/Komisja [Dostęp do dokumentów – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Dokumenty postępowań kontrolnych w sprawie pomocy państwa – Odmowa dostępu – Artykuł 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001 – Wyjątek dotyczący ochrony celów kontroli, dochodzenia i audytu – Ogólne domniemanie nieujawniania – Nadrzędny interes publiczny]

35

2022/C 472/40

Sprawa T-257/21: Wyrok Sądu z dnia 5 października 2022 r. –Basaglia/Komisja [Odpowiedzialność pozaumowna – Dostęp do dokumentów – Dokumenty dotyczące projektów badań i rozwoju technologicznego – Decyzja ograniczająca wniosek o dostęp i odmawiająca częściowo dostępu – Stwierdzenie przez Sąd częściowej nieważności tej decyzji – Wyroki skazujące sądów krajowych – Bezprawność zarzucanych zachowań – Związek przyczynowy]

36

2022/C 472/41

Sprawa T-460/21: Wyrok Sądu z dnia 12 października 2022 r. – MCO (IP)/EUIPO – C8 (C2 CYPRUS CASINOS) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego C2 CYPRUS CASINOS – Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy C8 – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Wzajemna zależność czynników – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Obowiązek uzasadnienia]

36

2022/C 472/42

Sprawa T-461/21: Wyrok Sądu z dnia 12 października 2022 r. – MCO (IP) / EUIPO – C8 (C2) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego C2 – Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy C8 – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Współzależność czynników – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Obowiązek uzasadnienia]

37

2022/C 472/43

Sprawa T-466/21: Wyrok Sądu z dnia 19 października 2022 r. – Baumberger/EUIPO – Nube (Lío) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy Lío – Bezwzględna podstawa unieważnienia – Zła wiara – Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

38

2022/C 472/44

Sprawa T-467/21: Wyrok Sądu z dnia 19 października 2022 r. – DBM Videovertrieb/EUIPO – Nube (Lío) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy Lío – Bezwzględna podstawa unieważnienia – Zła wiara – Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

38

2022/C 472/45

Sprawa T-500/21: Wyrok Sądu z dnia 5 października 2022 r. – Philip Morris Products/EUIPO (TOGETHER. FORWARD.) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego TOGETHER. FORWARD. – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

39

2022/C 472/46

Sprawa T-501/21: Wyrok Sądu z dnia 5 października 2022 r. – Philip Morris Products/EUIPO (Przedstawienie ukośnych linii w kolorach czarnym i białym) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego ukośne linie w kolorach czarnym i białym – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

40

2022/C 472/47

Sprawa T-502/21: Wyrok Sądu z dnia 5 października 2022 r. – Philip Morris Products/EUIPO (Przedstawienie czarno-białych linii) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego czarno-białe linie – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

40

2022/C 472/48

Sprawa T-574/22: Skarga wniesiona w dniu 15 września 2022 r. – ViiV Healthcare/EMA

41

2022/C 472/49

Sprawa T-577/22: Skarga wniesiona w dniu 15 września 2022 r. – ClientEarth/Rada

42

2022/C 472/50

Sprawa T-583/22: Skarga wniesiona w dniu 16 września 2022 r. – Fédération environnement durable i in. / Komisja

43

2022/C 472/51

Sprawa T-644/22: Skarga wniesiona w dniu 14 października 2022 r. – SE i SF / Rada

44

2022/C 472/52

Sprawa T-652/22: Skarga wniesiona w dniu 19 października 2022 r. – Lidl Stiftung/EUIPO – MHCS (Shade of the colour orange)

45

2022/C 472/53

Sprawa T-654/22: Skarga wniesiona w dniu 25 października 2022 r. – M&T 1997/EUIPO – VDS Czmyr Kowalik (Klamki do drzwi i okien)

46

2022/C 472/54

Sprawa T-655/22: Skarga wniesiona w dniu 25 października 2022 r. – Torre Oria/EUIPO – Giramondi and Antonelli (WINE TALES RACCONTI DI VINO)

47

2022/C 472/55

Sprawa T-656/22: Skarga wniesiona w dniu 27 października 2022 r. – moderne Stadt / EUIPO (DEUTZER HAFEN)

47

2022/C 472/56

Sprawa T-657/22: Skarga wniesiona w dniu 27 października 2022 r. – moderne Stadt / EUIPO (DEUTZER HAFEN KÖLN)

48

2022/C 472/57

Sprawa T-665/22: Skarga wniesiona w dniu 1 listopada 2022 r. – SkinIdent/EUIPO – Beiersdorf (NIVEA SKIN-IDENTICAL Q10)

49

2022/C 472/58

Sprawa T-666/22: Skarga wniesiona w dniu 2 listopada 2022 r. – United Shipping Group/EUIPO – Baulies Gómez (UNITED WIND LOGISTICS)

49

2022/C 472/59

Sprawy połączone T-386/18 i T-400/19: Postanowienie Sądu z dnia 21 października 2022 r. – Iccrea Banca/Komisja i SRB

50

2022/C 472/60

Sprawa T-493/22: Postanowienie Sądu z dnia 20 października 2022 r. – Cecoforma i Sopexa/REA

50

---

| PL | |
| --- | --- |

PL

---

IV Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

| 12.12.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 472/1 |
| --- | --- | --- | --- |

12.12.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 472/1

---

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

(2022/C 472/01)

Ostatnia publikacja

Dz.U. C 463 z 5.12.2022

Wcześniejsze publikacje

Dz.U. C 451 z 28.11.2022

Dz.U. C 441 z 21.11.2022

Dz.U. C 432 z 14.11.2022

Dz.U. C 424 z 7.11.2022

Dz.U. C 418 z 31.10.2022

Dz.U. C 408 z 24.10.2022

Teksty te są dostępne na stronie internetowej:

EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu

---

Trybunał Sprawiedliwości

| 12.12.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 472/2 |
| --- | --- | --- | --- |

12.12.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 472/2

---

Wyznaczenie izb do rozpoznawania spraw, o których mowa w art. 107 regulaminu postępowania przed Trybunałem

(2022/C 472/02)

Na zgromadzeniu ogólnym w dniu 27 września 2022 r. Trybunał, na podstawie art. 11 § 2 regulaminu postępowania, wyznaczył izby trzecią i czwartą do rozpoznawania spraw, o których mowa w art. 107 regulaminu, na okres od 7 października 2022 r. do 6 października 2023 r.

---

| 12.12.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 472/2 |
| --- | --- | --- | --- |

12.12.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 472/2

---

Wybór prezesów izb złożonych z trzech sędziów

(2022/C 472/03)

Na posiedzeniu w dniu 4 października 2022 r. sędziowie Trybunału na podstawie art. 12 § 2 regulaminu postępowania wybrali: P.G. Xuereba na prezesa szóstej izby, M.L. Arastey Sahún na prezes siódmej izby, M. Safjana na prezesa ósmej izby, L.S. Rossi na prezes dziewiątej izby oraz D. Gratsiasa na prezesa dziesiątej izby, na okres od 7 października 2022 r. do 6 października 2023 r.

---

| 12.12.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 472/2 |
| --- | --- | --- | --- |

12.12.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 472/2

---

Listy służące do ustalenia składów orzekających w sprawach przydzielonych izbom złożonym z trzech sędziów

(2022/C 472/04)

Na zgromadzeniu ogólnym w dniu 11 października 2022 r. Trybunał przyjął następujące listy służące do ustalenia składu izb złożonych z trzech sędziów:

Szósta izba

P.G. Xuereb, prezes izby

T. von Danwitz

A. Kumin

I. Ziemele

Siódma izba

M.L. Arastey Sahún, prezes izby

F. Biltgen

N. Wahl

J. Passer

Ósma izba

M. Safjan, prezes izby

N.J. Piçarra

N. Jääskinen

M. Gavalec

Dziewiąta izba

L.S. Rossi, prezes izby

J.C. Bonichot

S. Rodin

O. Spineanu-Matei

Dziesiąta izba

D. Gratsias, prezes izby

M. Ilešič

I. Jarukaitis

Z. Csehi

---

V Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

| 12.12.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 472/4 |
| --- | --- | --- | --- |

12.12.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 472/4

---

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 20 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofiyski rayonen sad – Bułgaria) – „Invest Fund Management” AD / Komisia za finansov nadzor

(Sprawa C-473/20) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Zbliżanie ustawodawstw - Dyrektywa 2009/65/WE - Przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) - Spółki zarządzające UCITS - Obowiązki dotyczące informacji, jakie mają być udostępniane inwestorom - Artykuł 72 - Obowiązek aktualizacji „zasadniczych elementów prospektu emisyjnego” - Zakres - Artykuł 69 ust. 2 - Informacje wymienione w tabeli A załącznika I - Skład organu spółki zarządzającej - Artykuł 99a lit. r) - Transpozycja do porządków prawnych państw członkowskich - Uregulowanie krajowe rozszerzające katalog sytuacji, w których naruszenie dotyczące aktualizacji prospektu emisyjnego może zostać stwierdzone i objęte sankcjami)

(2022/C 472/05)

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Sofiyski rayonen sad

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa:„Invest Fund Management” AD

Strona pozwana: Komisia za finansov nadzor

Sentencja

| 1) | Artykuł 72 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS), zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/91/UE z dnia 23 lipca 2014 r.,
  należy interpretować w ten sposób, że:
  informacje dotyczące spółki zarządzającej, przewidziane w tabeli A załącznika I do tej dyrektywy, które stanowią minimalne informacje, jakie prospekt emisyjny powinien zawierać na podstawie art. 69 ust. 2 owej dyrektywy, wchodzą w zakres pojęcia „zasadniczych elementów prospektu emisyjnego” w rozumieniu wspomnianego art. 72, a zatem powinny one być aktualne. |
| --- | --- |

1)

Artykuł 72 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS), zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/91/UE z dnia 23 lipca 2014 r.,

należy interpretować w ten sposób, że:

informacje dotyczące spółki zarządzającej, przewidziane w tabeli A załącznika I do tej dyrektywy, które stanowią minimalne informacje, jakie prospekt emisyjny powinien zawierać na podstawie art. 69 ust. 2 owej dyrektywy, wchodzą w zakres pojęcia „zasadniczych elementów prospektu emisyjnego” w rozumieniu wspomnianego art. 72, a zatem powinny one być aktualne.

| 2) | Artykuł 99a lit. r) dyrektywy 2009/65, zmienionej dyrektywą 2014/91,
  należy interpretować w ten sposób, że:
  nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym spółka zarządzająca, która nie spełniła, w terminie przewidzianym przez to uregulowanie krajowe, przewidzianego w art. 68–82 tej dyrektywy obowiązku aktualizacji prospektu emisyjnego, w stosunku do kilku przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe, podlega sankcji administracyjnej w odniesieniu do każdego z tych przedsiębiorstw, w sytuacji gdy zmiana, która miała być przedmiotem tej aktualizacji prospektów emisyjnych, dotyczyła jednego elementu, odnoszącego się do składu organu spółki zarządzającej, pod warunkiem że sankcja administracyjna jest nie tylko skuteczna i odstraszająca, ale i proporcjonalna. |
| --- | --- |

2)

Artykuł 99a lit. r) dyrektywy 2009/65, zmienionej dyrektywą 2014/91,

należy interpretować w ten sposób, że:

nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym spółka zarządzająca, która nie spełniła, w terminie przewidzianym przez to uregulowanie krajowe, przewidzianego w art. 68–82 tej dyrektywy obowiązku aktualizacji prospektu emisyjnego, w stosunku do kilku przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe, podlega sankcji administracyjnej w odniesieniu do każdego z tych przedsiębiorstw, w sytuacji gdy zmiana, która miała być przedmiotem tej aktualizacji prospektów emisyjnych, dotyczyła jednego elementu, odnoszącego się do składu organu spółki zarządzającej, pod warunkiem że sankcja administracyjna jest nie tylko skuteczna i odstraszająca, ale i proporcjonalna.

---

(1)  Dz.U. C 433 z 14.12.2020.

---

| 12.12.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 472/5 |
| --- | --- | --- | --- |

12.12.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 472/5

---

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 20 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo no 2 de Valladolid – Hiszpania) – BFF Finance Iberia S.A.U/Gerencia Regional de Salud de la Junta de Castilla y León

(Sprawa C-585/20) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2011/7/UE - Zwalczanie opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych - Odzyskiwanie od organu publicznego wierzytelności nabytych od przedsiębiorstw przez firmę windykacyjną - Rekompensata za koszty odzyskiwania należności poniesione przez wierzyciela w przypadku opóźnienia w płatnościach dłużnika - Artykuł 6 - Minimalna stała kwota w wysokości 40 EUR - Transakcje między przedsiębiorstwami a organami publicznymi - Artykuł 4 - Procedura certyfikacji towarów lub usług - Termin płatności - Artykuł 2 pkt 8 - Pojęcie „należnej kwoty” - Uwzględnienie podatku od wartości dodanej do celów obliczenia odsetek za zwłokę)

(2022/C 472/06)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Juzgado Contencioso-Administrativo no 2 de Valladolid

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: BFF Finance Iberia S.A.U

Strona przeciwna: Gerencia Regional de Salud de la Junta de Castilla y León

Sentencja

| 1) | Artykuł 6 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/7/UE z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych
  należy interpretować w ten sposób, że:
  minimalna stała kwota w wysokości 40 EUR tytułem rekompensaty dla wierzyciela za koszty odzyskiwania należności poniesione w wyniku opóźnień w płatnościach dłużnika jest należna w odniesieniu do każdej niezapłaconej w terminie transakcji handlowej wyrażonej w fakturze, także wtedy, gdy taka faktura została przedstawiona – wraz z innymi fakturami – w ramach jednego roszczenia dochodzonego na drodze administracyjnej lub sądowej. |
| --- | --- |

1)

Artykuł 6 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/7/UE z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych

należy interpretować w ten sposób, że:

minimalna stała kwota w wysokości 40 EUR tytułem rekompensaty dla wierzyciela za koszty odzyskiwania należności poniesione w wyniku opóźnień w płatnościach dłużnika jest należna w odniesieniu do każdej niezapłaconej w terminie transakcji handlowej wyrażonej w fakturze, także wtedy, gdy taka faktura została przedstawiona – wraz z innymi fakturami – w ramach jednego roszczenia dochodzonego na drodze administracyjnej lub sądowej.

| 2) | Artykuł 4 ust. 3–6 dyrektywy 2011/7
  należy interpretować w ten sposób, że:
  sprzeciwia się on przepisom krajowym przewidującym w sposób ogólny, w odniesieniu do wszystkich transakcji handlowych między przedsiębiorstwami a organami publicznymi, maksymalny termin płatności wynoszący 60 dni kalendarzowych, także w tym w przypadku gdy termin ten składa się z początkowego 30-dniowego terminu w ramach procedury przyjęcia lub weryfikacji zgodności dostarczonych towarów lub usług z umową, a następnie dodatkowego 30-dniowego terminu na zapłatę uzgodnionej ceny. |
| --- | --- |

2)

Artykuł 4 ust. 3–6 dyrektywy 2011/7

należy interpretować w ten sposób, że:

sprzeciwia się on przepisom krajowym przewidującym w sposób ogólny, w odniesieniu do wszystkich transakcji handlowych między przedsiębiorstwami a organami publicznymi, maksymalny termin płatności wynoszący 60 dni kalendarzowych, także w tym w przypadku gdy termin ten składa się z początkowego 30-dniowego terminu w ramach procedury przyjęcia lub weryfikacji zgodności dostarczonych towarów lub usług z umową, a następnie dodatkowego 30-dniowego terminu na zapłatę uzgodnionej ceny.

| 3) | Artykuł 2 pkt 8 dyrektywy 2011/7
  należy interpretować w ten sposób, że:
  uwzględnienie, z tytułu „należnej kwoty” określonej w tym przepisie, kwoty VAT wymienionej na fakturze lub w równoważnym wezwaniu do zapłaty nie zależy od tego, czy w dniu, w którym doszło do opóźnienia w płatnościach, podatnik zapłacił już tę kwotę na rzecz skarbu państwa. |
| --- | --- |

3)

Artykuł 2 pkt 8 dyrektywy 2011/7

należy interpretować w ten sposób, że:

uwzględnienie, z tytułu „należnej kwoty” określonej w tym przepisie, kwoty VAT wymienionej na fakturze lub w równoważnym wezwaniu do zapłaty nie zależy od tego, czy w dniu, w którym doszło do opóźnienia w płatnościach, podatnik zapłacił już tę kwotę na rzecz skarbu państwa.

---

(1)  Dz.U. C 53 z dnia 15.2.2021.

---

| 12.12.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 472/6 |
| --- | --- | --- | --- |

12.12.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 472/6

---

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 20 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht – Niemcy) – ROI Land Investments Ltd./FD

(Sprawa C-604/20) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 - Artykuł 6 - Pozwany niemający miejsca zamieszkania w państwie członkowskim - Artykuł 17 - Jurysdykcja w sprawach dotyczących umów konsumenckich - Pojęcie „działalności zawodowej lub gospodarczej” - Artykuł 21 - Jurysdykcja w zakresie indywidualnych umów o pracę - Pojęcie „pracodawcy” - Stosunek podporządkowania - Rozporządzenie (WE) nr 593/2008 - Prawo właściwe - Artykuł 6 - Indywidualna umowa o pracę - Umowa gwarancyjna zawarta pomiędzy pracownikiem a firmą zewnętrzną zapewniającą wykonanie zobowiązań ciążących na pracodawcy wobec tego pracownika)

(2022/C 472/07)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesarbeitsgericht

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: ROI Land Investments Ltd.

Strona przeciwna: FD

Sentencja

| 1) | Artykuł 21 ust. 1 lit. b) ppkt (i) i art. 21 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych
  należy interpretować w ten sposób, że:
  pracownik może pozwać przed sąd ostatniego miejsca, w którym lub z którego zazwyczaj świadczył pracę, osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w państwie członkowskim względnie niemającą takiego miejsca zamieszkania lub siedziby, z którą to osobą nie jest związany formalną umową o pracę, ale która – na mocy umowy gwarancyjnej, od której zawarcia uzależniono zawarcie tej umowy o pracę z osobą trzecią – jest bezpośrednio odpowiedzialna za wykonanie zobowiązań tej osoby trzeciej wobec tego pracownika, pod warunkiem że pomiędzy tą osobą a pracownikiem zachodzi stosunek podporządkowania. |
| --- | --- |

1)

Artykuł 21 ust. 1 lit. b) ppkt (i) i art. 21 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych

należy interpretować w ten sposób, że:

pracownik może pozwać przed sąd ostatniego miejsca, w którym lub z którego zazwyczaj świadczył pracę, osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w państwie członkowskim względnie niemającą takiego miejsca zamieszkania lub siedziby, z którą to osobą nie jest związany formalną umową o pracę, ale która – na mocy umowy gwarancyjnej, od której zawarcia uzależniono zawarcie tej umowy o pracę z osobą trzecią – jest bezpośrednio odpowiedzialna za wykonanie zobowiązań tej osoby trzeciej wobec tego pracownika, pod warunkiem że pomiędzy tą osobą a pracownikiem zachodzi stosunek podporządkowania.

| 2) | Artykuł 6 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1215/2012
  należy interpretować w ten sposób, że:
  zastrzeżenie dotyczące stosowania art. 21 ust. 2 tego rozporządzenia wyłącza możliwość oparcia się przez sąd państwa członkowskiego na uregulowaniu tego państwa w dziedzinie jurysdykcji, jeżeli spełnione są przesłanki zastosowania art. 21 ust. 2, nawet jeśli owo uregulowanie krajowe jest korzystniejsze dla pracownika. Jeżeli natomiast nie są spełnione przesłanki zastosowania ani art. 21 ust. 2, ani żadnego z innych przepisów wymienionych w art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia, sąd taki może – zgodnie z tym ostatnim przepisem – stosować rzeczone uregulowanie krajowe w celu ustalenia jurysdykcji. |
| --- | --- |

2)

Artykuł 6 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1215/2012

należy interpretować w ten sposób, że:

zastrzeżenie dotyczące stosowania art. 21 ust. 2 tego rozporządzenia wyłącza możliwość oparcia się przez sąd państwa członkowskiego na uregulowaniu tego państwa w dziedzinie jurysdykcji, jeżeli spełnione są przesłanki zastosowania art. 21 ust. 2, nawet jeśli owo uregulowanie krajowe jest korzystniejsze dla pracownika. Jeżeli natomiast nie są spełnione przesłanki zastosowania ani art. 21 ust. 2, ani żadnego z innych przepisów wymienionych w art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia, sąd taki może – zgodnie z tym ostatnim przepisem – stosować rzeczone uregulowanie krajowe w celu ustalenia jurysdykcji.

| 3) | Artykuł 17 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012 i art. 6 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I)
  należy interpretować w ten sposób, że:
  pojęcie „działalności zawodowej lub gospodarczej” obejmuje nie tylko działalność na własny rachunek, lecz również pracę najemną. Ponadto umowa zawarta między pracownikiem a osobą trzecią wobec pracodawcy wskazanego w umowie o pracę, na mocy której osoba ta ponosi bezpośrednią odpowiedzialność wobec pracownika za zobowiązania tego pracodawcy wynikające z umowy o pracę, do celów stosowania przywołanych przepisów nie jest umową zawartą poza zakresem wszelkiej działalności gospodarczej lub zawodowej i niezależnie od nich oraz w celu, którego nie można uznać za związany z taką działalnością. |
| --- | --- |

3)

Artykuł 17 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012 i art. 6 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I)

należy interpretować w ten sposób, że:

pojęcie „działalności zawodowej lub gospodarczej” obejmuje nie tylko działalność na własny rachunek, lecz również pracę najemną. Ponadto umowa zawarta między pracownikiem a osobą trzecią wobec pracodawcy wskazanego w umowie o pracę, na mocy której osoba ta ponosi bezpośrednią odpowiedzialność wobec pracownika za zobowiązania tego pracodawcy wynikające z umowy o pracę, do celów stosowania przywołanych przepisów nie jest umową zawartą poza zakresem wszelkiej działalności gospodarczej lub zawodowej i niezależnie od nich oraz w celu, którego nie można uznać za związany z taką działalnością.

---

(1)  Dz.U. C 44 z 8.2.2021.

---

| 12.12.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 472/7 |
| --- | --- | --- | --- |

12.12.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 472/7

---

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammergericht Berlin – Niemcy) – DB Station & Service AG/ODEG Ostdeutsche Eisenbahn GmbH

(Sprawa C-721/20) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Transport kolejowy - Artykuł 102 TFUE - Nadużycie pozycji dominującej - Dyrektywa 2001/14/WE - Dostęp do infrastruktury kolejowej - Artykuł 30 - Organ kontrolny kolei - Kontrola opłat za infrastrukturę - Sądy krajowe - Kontrola opłat w świetle prawa konkurencji - Podział kompetencji między organ regulacyjny a sądy krajowe)

(2022/C 472/08)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Kammergericht Berlin

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: DB Station & Service AG

Strona pozwana: ODEG Ostdeutsche Eisenbahn GmbH

Sentencja

Artykuł 30 dyrektywy 2001/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz przyznawania świadectw bezpieczeństwa, zmienionej dyrektywą 2007/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r.

należy interpretować w ten sposób, że:

nie stoi on na przeszkodzie stosowaniu przez sądy krajowe art. 102 TFUE i równocześnie krajowego prawa konkurencji w celu rozpoznania żądania zwrotu opłat za infrastrukturę, jednakże to pod warunkiem, iż właściwy organ kontrolny rozstrzygnął uprzednio w przedmiocie zgodności z prawem spornych opłat. W tych okolicznościach na sądach ciąży obowiązek lojalnej współpracy i są one zobowiązane do uwzględnienia decyzji wydanych przez ten organ jako elementu oceny i do uzasadnienia własnych orzeczeń w świetle całości przedłożonych im akt sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 88 z 15.3.2021.

---

| 12.12.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 472/8 |
| --- | --- | --- | --- |

12.12.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 472/8

---

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 20 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag – Niderlandy) – O.T.E./Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

(Sprawa C-66/21) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Kontrole graniczne, azyl i imigracja - Polityka azylowa - Dokument pobytowy wydawany obywatelom państw trzecich, którzy są ofiarami handlu ludźmi lub wcześniej byli przedmiotem działań ułatwiających nielegalną imigrację, którzy współpracują z właściwymi organami - Dyrektywa 2004/81/WE - Artykuł 6 - Zakres stosowania - Obywatel państwa trzeciego twierdzący, że był ofiarą przestępstwa związanego z handlem ludźmi - Przyznanie okresu przeznaczonego na zastanowienie się przewidzianego w art. 6 ust. 1 tej dyrektywy - Zakaz wykonania nakazu wydalenia - Pojęcie - Zakres - Obliczanie okresu przeznaczonego na zastanowienie się - Rozporządzenie (UE) 604/2013 - Kryteria i mechanizmy ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca - Przekazanie państwu członkowskiemu odpowiedzialnemu za rozpatrzenie tego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej)

(2022/C 472/09)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Rechtbank Den Haag

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: O.T.E.

Strona pozwana: Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

Sentencja

| 1) | Artykuł 6 ust. 2 dyrektywy Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie dokumentu pobytowego wydawanego obywatelom państw trzecich, którzy są ofiarami handlu ludźmi lub wcześniej byli przedmiotem działań ułatwiających nielegalną imigrację, którzy współpracują z właściwymi organami,
  należy interpretować w ten sposób, że:
  pojęcie „nakazu wydalenia” obejmuje środek polegający na przekazaniu obywatela państwa trzeciego z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca. |
| --- | --- |

1)

Artykuł 6 ust. 2 dyrektywy Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie dokumentu pobytowego wydawanego obywatelom państw trzecich, którzy są ofiarami handlu ludźmi lub wcześniej byli przedmiotem działań ułatwiających nielegalną imigrację, którzy współpracują z właściwymi organami,

należy interpretować w ten sposób, że:

pojęcie „nakazu wydalenia” obejmuje środek polegający na przekazaniu obywatela państwa trzeciego z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca.

| 2) | Artykuł 6 ust. 2 dyrektywy 2004/81
  należy interpretować w ten sposób, że:
  stoi on na przeszkodzie temu, by decyzja o przekazaniu obywatela państwa trzeciego podjęta na podstawie rozporządzenia nr 604/2013 została wykonana podczas okresu przeznaczonego na zastanowienie się zagwarantowanego w art. 6 ust. 1 tej dyrektywy, lecz nie stoi na przeszkodzie wydaniu takiej decyzji ani podjęciu środków przygotowawczych do jej wykonania, pod warunkiem że te środki przygotowawcze nie pozbawiają skuteczności (effet utile) wspomnianego okresu przeznaczonego na zastanowienie się, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego. |
| --- | --- |

2)

Artykuł 6 ust. 2 dyrektywy 2004/81

należy interpretować w ten sposób, że:

stoi on na przeszkodzie temu, by decyzja o przekazaniu obywatela państwa trzeciego podjęta na podstawie rozporządzenia nr 604/2013 została wykonana podczas okresu przeznaczonego na zastanowienie się zagwarantowanego w art. 6 ust. 1 tej dyrektywy, lecz nie stoi na przeszkodzie wydaniu takiej decyzji ani podjęciu środków przygotowawczych do jej wykonania, pod warunkiem że te środki przygotowawcze nie pozbawiają skuteczności (effet utile) wspomnianego okresu przeznaczonego na zastanowienie się, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

---

(1)  Dz.U. C 163 z 3.5.2021.

---

| 12.12.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 472/9 |
| --- | --- | --- | --- |

12.12.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 472/9

---

Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 27 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Iveco Orecchia SpA/APAM Esercizio SpA (C-68/21), Brescia Trasporti SpA (C-84/21)

(Sprawy połączone C-68/21 i C-84/21) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Zbliżanie ustawodawstw - Pojazdy silnikowe - Dyrektywa 2007/46/WE - Specyfikacje techniczne - Oferta dostawy części zamiennych równoważnych z oryginalnymi częściami konkretnej marki - Brak dowodu homologacji - Oświadczenie oferenta o równoważności z oryginałem - Pojęcie „producenta” - Środki dowodowe - Zamówienia publiczne - Dyrektywa 2014/25/UE)

(2022/C 472/10)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Consiglio di Stato

Strony w postępowaniu głównym

Wnoszący odwołanie: Iveco Orecchia SpA

Druga strona postępowania: APAM Esercizio SpA (C-68/21), Brescia Trasporti SpA (C-84/21)

Przy udziale: Veneta Servizi International Srl unipersonale, VAR Srl, Di Pinto & Dalessandro SpA, Bellizzi Srl

Sentencja

| 1) | Artykuł 10 ust. 2, art. 19 ust. 1 i art. 28 ust. 1 dyrektywy 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiającej ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów (dyrektywy ramowej)
  należy interpretować w ten sposób, że:
  stoją one na przeszkodzie temu, by instytucja zamawiająca mogła przyjąć w przetargu na dostawę części zamiennych do autobusów przeznaczonych do świadczenia usługi publicznej ofertę na typ części objęty zakresem aktów prawnych wymienionych w załączniku IV do dyrektywy 2007/46, do której nie załączono świadectwa potwierdzającego homologację typu tych części oraz w której nie poinformowano o faktycznym istnieniu takiej homologacji, o ile wskazane akty prawne przewidują taką homologację. |
| --- | --- |

1)

Artykuł 10 ust. 2, art. 19 ust. 1 i art. 28 ust. 1 dyrektywy 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiającej ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów (dyrektywy ramowej)

należy interpretować w ten sposób, że:

stoją one na przeszkodzie temu, by instytucja zamawiająca mogła przyjąć w przetargu na dostawę części zamiennych do autobusów przeznaczonych do świadczenia usługi publicznej ofertę na typ części objęty zakresem aktów prawnych wymienionych w załączniku IV do dyrektywy 2007/46, do której nie załączono świadectwa potwierdzającego homologację typu tych części oraz w której nie poinformowano o faktycznym istnieniu takiej homologacji, o ile wskazane akty prawne przewidują taką homologację.

| 2) | Artykuły 60 i 62 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/25/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych, uchylającej dyrektywę 2004/17/WE,
  należy interpretować w ten sposób, że:
  w świetle definicji terminu „producent” zawartej w art. 3 pkt 27 dyrektywy 2007/46 stoją one na przeszkodzie temu, by w przetargu na dostawę części zamiennych do autobusów przeznaczonych do świadczenia usługi publicznej instytucja zamawiająca mogła przyjąć jako dowód równoważności zaproponowanych przez oferenta części objętych aktami prawnymi wymienionymi w załączniku IV do dyrektywy 2007/46 oświadczenie tego oferenta o równoważności, jeżeli tego oferenta nie można uznać za producenta tych części. |
| --- | --- |

2)

Artykuły 60 i 62 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/25/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych, uchylającej dyrektywę 2004/17/WE,

należy interpretować w ten sposób, że:

w świetle definicji terminu „producent” zawartej w art. 3 pkt 27 dyrektywy 2007/46 stoją one na przeszkodzie temu, by w przetargu na dostawę części zamiennych do autobusów przeznaczonych do świadczenia usługi publicznej instytucja zamawiająca mogła przyjąć jako dowód równoważności zaproponowanych przez oferenta części objętych aktami prawnymi wymienionymi w załączniku IV do dyrektywy 2007/46 oświadczenie tego oferenta o równoważności, jeżeli tego oferenta nie można uznać za producenta tych części.

---

(1)  Dz.U. C 128 z 12.4.2021

Dz.U. C 2 z 3.1.2022.

---

| 12.12.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 472/10 |
| --- | --- | --- | --- |

12.12.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 472/10

---

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 20 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék – Węgry) – Digi Távközlési és Szolgáltató Kft./Nemzeti Adatvédelmi és Információszabadság Hatóság

(Sprawa C-77/21) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych - Rozporządzenie (UE) 2016/679 - Artykuł 5 ust. 1 lit. b) i e) - Zasada „ograniczenia celu” - Zasada „ograniczenia przechowywania” - Utworzenie bazy danych w oparciu o istniejącą bazę danych w celu przeprowadzenia testów i poprawienia błędów - Dalsze przetwarzanie danych - Zgodność dalszego przetwarzania tych danych z celami pierwotnego zbierania - Okres przechowywania w świetle owych celów)

(2022/C 472/11)

Język postępowania: węgierski

Sąd odsyłający

Fővárosi Törvényszék

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Digi Távközlési és Szolgáltató Kft.

Druga strona postępowania: Nemzeti Adatvédelmi és Információszabadság Hatóság

Sentencja

| 1) | Artykuł 5 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólnego rozporządzenia o ochronie danych)
  należy interpretować w ten sposób, że:
  przewidziana w tym przepisie zasada „ograniczenia celu” nie stoi na przeszkodzie utrwalaniu i przechowywaniu przez administratora – w bazie danych utworzonej w celu przeprowadzenia testów i poprawienia błędów – danych osobowych, które wcześniej zebrano i przechowywano w innej bazie danych, jeżeli takie dalsze przetwarzanie jest zgodne z konkretnymi celami, w jakich dane osobowe zostały pierwotnie zebrane, co należy ustalić w świetle kryteriów określonych w art. 6 ust. 4 tego rozporządzenia. |
| --- | --- |

1)

Artykuł 5 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólnego rozporządzenia o ochronie danych)

należy interpretować w ten sposób, że:

przewidziana w tym przepisie zasada „ograniczenia celu” nie stoi na przeszkodzie utrwalaniu i przechowywaniu przez administratora – w bazie danych utworzonej w celu przeprowadzenia testów i poprawienia błędów – danych osobowych, które wcześniej zebrano i przechowywano w innej bazie danych, jeżeli takie dalsze przetwarzanie jest zgodne z konkretnymi celami, w jakich dane osobowe zostały pierwotnie zebrane, co należy ustalić w świetle kryteriów określonych w art. 6 ust. 4 tego rozporządzenia.

| 2) | Artykuł 5 ust. 1 lit. e) rozporządzenia 2016/679
  należy interpretować w ten sposób, że:
  przewidziana w tym przepisie zasada „ograniczenia przechowywania” stoi na przeszkodzie przechowywaniu przez administratora – w bazie danych utworzonej w celu przeprowadzenia testów i poprawienia błędów – danych osobowych zebranych wcześniej w innych celach przez okres dłuższy, niż jest to niezbędne do przeprowadzenia tych testów i poprawienia owych błędów. |
| --- | --- |

2)

Artykuł 5 ust. 1 lit. e) rozporządzenia 2016/679

należy interpretować w ten sposób, że:

przewidziana w tym przepisie zasada „ograniczenia przechowywania” stoi na przeszkodzie przechowywaniu przez administratora – w bazie danych utworzonej w celu przeprowadzenia testów i poprawienia błędów – danych osobowych zebranych wcześniej w innych celach przez okres dłuższy, niż jest to niezbędne do przeprowadzenia tych testów i poprawienia owych błędów.

---

(1)  Dz.U. C 182 z 10.5.2021.

---

| 12.12.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 472/11 |
| --- | --- | --- | --- |

12.12.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 472/11

---

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 20 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – BT/Laudamotion GmbH

(Sprawa C-111/21) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Transport lotniczy - Konwencja montrealska - Artykuł 17 ust. 1 - Odpowiedzialność przewoźników lotniczych w razie śmierci lub uszkodzenia ciała pasażera - Pojęcie „uszkodzenia ciała” - Zespół stresu pourazowego, jakiego doznał pasażer w związku z ewakuacją awaryjną statku powietrznego)

(2022/C 472/12)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Oberster Gerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa i strona wnosząca skargę rewizyjną: BT

Strona pozwana i druga strona postępowania rewizyjnego: Laudamotion GmbH

Sentencja

| 1) | Artykuł 17 ust. 1 Konwencji o ujednoliceniu niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego, zawartej w Montrealu w dniu 28 maja 1999 r., podpisanej przez Wspólnotę Europejską w dniu 9 grudnia 1999 r. i zatwierdzonej w jej imieniu decyzją Rady 2001/539/WE z dnia 5 kwietnia 2001 r.,
  należy interpretować w ten sposób, że: |
| --- | --- |

1)

Artykuł 17 ust. 1 Konwencji o ujednoliceniu niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego, zawartej w Montrealu w dniu 28 maja 1999 r., podpisanej przez Wspólnotę Europejską w dniu 9 grudnia 1999 r. i zatwierdzonej w jej imieniu decyzją Rady 2001/539/WE z dnia 5 kwietnia 2001 r.,

należy interpretować w ten sposób, że:

| 2) | za uraz psychiczny spowodowany u pasażera „wypadkiem” w rozumieniu tego postanowienia, który nie jest związany z „uszkodzeniem ciała” w rozumieniu rzeczonego postanowienia, powinno przysługiwać odszkodowanie w taki sam sposób jak za takie uszkodzenie ciała, pod warunkiem że poszkodowany pasażer wykaże istnienie naruszenia jego integralności psychicznej o takiej powadze lub intensywności, że wpływa ono na jego ogólny stan zdrowia i nie ustąpi bez pomocy medycznej. |
| --- | --- |

2)

za uraz psychiczny spowodowany u pasażera „wypadkiem” w rozumieniu tego postanowienia, który nie jest związany z „uszkodzeniem ciała” w rozumieniu rzeczonego postanowienia, powinno przysługiwać odszkodowanie w taki sam sposób jak za takie uszkodzenie ciała, pod warunkiem że poszkodowany pasażer wykaże istnienie naruszenia jego integralności psychicznej o takiej powadze lub intensywności, że wpływa ono na jego ogólny stan zdrowia i nie ustąpi bez pomocy medycznej.

---

(1)  Dz.U. C 228 z 14.6.2021.

---

| 12.12.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 472/11 |
| --- | --- | --- | --- |

12.12.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 472/11

---

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel – Belgia) – Proximus NV/Gegevensbeschermingsautoriteit

(Sprawa C-129/21) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Przetwarzanie danych osobowych i ochrona prywatności w sektorze łączności elektronicznej - Dyrektywa 2002/58/WE - Artykuł 12 - Publiczne spisy abonentów i usługi biura numerów - Zgoda stron - Obowiązki dostawcy spisów abonentów i usług biura numerów - Rozporządzenie (UE) 2016/679 - Artykuł 17 - Prawo do usunięcia danych („prawo do bycia zapomnianym”) - Artykuł 5 ust. 2 - Artykuł 24 - Obowiązki informacyjne i odpowiedzialność administratora)

(2022/C 472/13)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Hof van beroep te Brussel

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Proximus NV

Strona przeciwna: Gegevensbeschermingsautoriteit

Sentencja

| 1) | Artykuł 12 ust. 2 dyrektywy 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej, zmienionej dyrektywą 2009/136/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 listopada 2009 r., w związku z art. 2 akapit drugi lit. f) tej dyrektywy i art. 95 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólnego rozporządzenia o ochronie danych)
  należy interpretować w ten sposób, że:
  wymagana jest „zgoda”, w rozumieniu art. 4 pkt 11 tego rozporządzenia, abonenta operatora usług telefonicznych, aby dane osobowe tego abonenta zostały umieszczone w publicznie dostępnych spisach abonentów i usługach biura numerów, publikowanych przez dostawców innych niż ten operator, przy czym zgoda ta może zostać udzielona bądź wspomnianemu operatorowi, bądź jednemu z tych dostawców. |
| --- | --- |

1)

Artykuł 12 ust. 2 dyrektywy 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej, zmienionej dyrektywą 2009/136/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 listopada 2009 r., w związku z art. 2 akapit drugi lit. f) tej dyrektywy i art. 95 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólnego rozporządzenia o ochronie danych)

należy interpretować w ten sposób, że:

wymagana jest „zgoda”, w rozumieniu art. 4 pkt 11 tego rozporządzenia, abonenta operatora usług telefonicznych, aby dane osobowe tego abonenta zostały umieszczone w publicznie dostępnych spisach abonentów i usługach biura numerów, publikowanych przez dostawców innych niż ten operator, przy czym zgoda ta może zostać udzielona bądź wspomnianemu operatorowi, bądź jednemu z tych dostawców.

| 2) | Artykuł 17 rozporządzenia 2016/679
  należy interpretować w ten sposób, że:
  złożone przez abonenta żądanie wycofania jego danych osobowych z publicznie dostępnych spisów abonentów, a także telefonicznych usług biura numerów stanowi skorzystanie z „prawa do usunięcia danych” w rozumieniu tego artykułu. |
| --- | --- |

2)

Artykuł 17 rozporządzenia 2016/679

należy interpretować w ten sposób, że:

złożone przez abonenta żądanie wycofania jego danych osobowych z publicznie dostępnych spisów abonentów, a także telefonicznych usług biura numerów stanowi skorzystanie z „prawa do usunięcia danych” w rozumieniu tego artykułu.

| 3) | Artykuł 5 ust. 2 i art. 24 rozporządzenia 2016/679
  należy interpretować w ten sposób, że:
  krajowy organ nadzorczy może wymagać, aby dostawca publicznie dostępnych spisów abonentów i usług biura numerów, jako administrator, podjął odpowiednie środki techniczne i organizacyjne w celu poinformowania administratorów będących osobami trzecimi, mianowicie operatora usług telefonicznych, który przekazał mu dane osobowe swojego abonenta, a także innych dostawców publicznie dostępnych spisów abonentów i usług biura numerów, którym dostarczył takie dane, o wycofaniu zgody tego abonenta. |
| --- | --- |

3)

Artykuł 5 ust. 2 i art. 24 rozporządzenia 2016/679

należy interpretować w ten sposób, że:

krajowy organ nadzorczy może wymagać, aby dostawca publicznie dostępnych spisów abonentów i usług biura numerów, jako administrator, podjął odpowiednie środki techniczne i organizacyjne w celu poinformowania administratorów będących osobami trzecimi, mianowicie operatora usług telefonicznych, który przekazał mu dane osobowe swojego abonenta, a także innych dostawców publicznie dostępnych spisów abonentów i usług biura numerów, którym dostarczył takie dane, o wycofaniu zgody tego abonenta.

| 4) | Artykuł 17 ust. 2 rozporządzenia 2016/679
  należy interpretować w ten sposób, że:
  nie sprzeciwia się on temu, aby krajowy organ nadzorczy nakazał dostawcy publicznie dostępnych spisów abonentów i usług biura numerów, do którego zwrócono się o zaprzestanie publikowania danych określonej osoby, aby podjął on „rozsądne działania”, w rozumieniu tego przepisu, służące poinformowaniu dostawców wyszukiwarek internetowych o tym żądaniu usunięcia danych. |
| --- | --- |

4)

Artykuł 17 ust. 2 rozporządzenia 2016/679

należy interpretować w ten sposób, że:

nie sprzeciwia się on temu, aby krajowy organ nadzorczy nakazał dostawcy publicznie dostępnych spisów abonentów i usług biura numerów, do którego zwrócono się o zaprzestanie publikowania danych określonej osoby, aby podjął on „rozsądne działania”, w rozumieniu tego przepisu, służące poinformowaniu dostawców wyszukiwarek internetowych o tym żądaniu usunięcia danych.

---

(1)  Dz.U. C 189 z 17.5.2021.

---

| 12.12.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 472/12 |
| --- | --- | --- | --- |

12.12.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 472/12

---

Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 27 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus – Finlandia) – Soda-Club (CO2) SA, SodaStream International BV/MySoda Oy

(Sprawa C-197/21) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Prawo znaków towarowych - Rozporządzenie (UE) 2017/1001 - Artykuł 15 ust. 2 - Dyrektywa (UE) 2015/2436 - Artykuł 15 ust. 2 - Wyczerpanie praw przyznanych przez znak towarowy - Butle zawierające dwutlenek węgla - Wprowadzenie do obrotu w państwie członkowskim przez właściciela znaku towarowego - Działalność dystrybutora polegająca na napełnianiu i ponownym etykietowaniu butli - Sprzeciw właściciela znaku towarowego - Uzasadnione powody, aby sprzeciwić się dalszemu obrotowi towarami oznaczonymi znakiem towarowym)

(2022/C 472/14)

Język postępowania: fiński

Sąd odsyłający

Korkein oikeus

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Soda-Club (CO2) SA, SodaStream International BV

Strona pozwana: MySoda Oy

Sentencja

Artykuł 15 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej i art. 15 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2436 z dnia 16 grudnia 2015 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych

należy interpretować w ten sposób, że:

właściciel znaku towarowego, który wprowadził do obrotu w państwie członkowskim oznaczone tym znakiem towarowym towary przeznaczone do wielokrotnego ponownego użycia i napełniania, nie ma prawa sprzeciwić się, na mocy tych przepisów, dalszemu obrotowi tymi towarami w tym państwie członkowskim prowadzonemu przez dystrybutora, który dokonał ponownego napełnienia i zastąpił etykietę ukazującą pierwotny znak towarowy inną etykietą, pozostawiając jednocześnie na wspomnianych towarach widoczny pierwotny znak towarowy, pod warunkiem że ta nowa etykieta nie wywołuje u konsumentów błędnego wrażenia, iż między dystrybutorem a właścicielem znaku towarowego istnieje powiązanie gospodarcze. To prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd należy oceniać całościowo w świetle wskazówek umieszczonych na towarze i na jego nowej etykiecie oraz w świetle praktyk w zakresie dystrybucji istniejących w danej branży i poziomu wiedzy konsumentów o tych praktykach.

---

(1)  Dz.U. C 242 z 21.6.2021.

---

| 12.12.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 472/13 |
| --- | --- | --- | --- |

12.12.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 472/13

---

Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 20 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Bruxelles – Belgia) – Allianz Benelux SA/État belge, SPF Finances

(Sprawa C-295/21) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system opodatkowania stosowany w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich - Dyrektywa 90/435/EWG - Artykuł 4 ust. 1 - Prawo spółki dominującej do zwolnienia dywidend wypłaconych przez jej spółkę zależną - Przeniesienie nadwyżki dochodu ostatecznie opodatkowanego na kolejne lata podatkowe - Przejęcie spółki posiadającej nadwyżkę dochodu ostatecznie opodatkowanego przez inną spółkę - Uregulowania krajowe ograniczające przeniesienie nadwyżek na spółkę przejmującą)

(2022/C 472/15)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Cour d'appel de Bruxelles

Strony w postępowaniu głównym

Wnoszący odwołanie: Allianz Benelux SA

Strona przeciwna: État belge, SPF Finances

Sentencja

Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich

należy interpretować w ten sposób, że:

nie stoi on na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, które stanowią, że dywidendy otrzymane przez spółkę wlicza się do jej podstawy opodatkowania, a następnie odlicza się je od tej podstawy do wysokości 95 % ich kwoty, i które to przepisy w stosownych przypadkach dopuszczają przeniesienie tego odliczenia na kolejne lata podatkowe, ale w przypadku przejęcia tej spółki w ramach połączenia ograniczają transfer takiego przeniesienia odliczenia do spółki przejmującej proporcjonalnie do udziału aktywów netto z tytułu odroczonego podatku dochodowego spółki przejmowanej w łącznej kwocie aktywów netto z tytułu odroczonego podatku dochodowego spółki przejmującej i spółki przejmowanej.

---

(1)  Dz.U. C 289 z 19.7.2021.

---

| 12.12.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 472/14 |
| --- | --- | --- | --- |

12.12.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 472/14

---

Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 20 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Oradea – Rumunia) – Curtea de Apel Alba Iulia i in./YF i in.

(Sprawa C-301/21) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy - Dyrektywa 2000/78/WE - Artykuł 2 ust. 1 i 2 - Zakaz dyskryminacji ze względu na wiek - Uregulowanie krajowe skutkujące tym, że wynagrodzenie pobierane przez niektórych sędziów jest wyższe niż w przypadku innych sędziów tego samego stopnia i wykonujących te same obowiązki - Artykuł 1 - Przedmiot - Wyczerpujący charakter wymienionych dyskryminacji)

(2022/C 472/16)

Język postępowania: rumuński

Sąd odsyłający

Curtea de Apel Oradea

Strony w postępowaniu głównym

Wnoszący odwołanie: Curtea de Apel Alba Iulia, Curtea de Apel Cluj, Tribunalul Bihor, Tribunalul Satu Mare, Tribunalul Sălaj

Strona przeciwna: YF, KP, OJ, YS, SL, DB, SH

Przy udziale: Consiliul Naţional pentru Combaterea Discriminării, Tribunalul Cluj

Sentencja

| 1) | Artykuł 2 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że nie znajduje on zastosowania do uregulowania krajowego, które zgodnie z jego wykładnią dokonaną w wiążącym orzecznictwie krajowym prowadzi do tego, że wynagrodzenie pobierane przez niektórych sędziów zatrudnionych po wejściu w życie tego uregulowania jest niższe od wynagrodzenia sędziów zatrudnionych przed jego wejściem w życie, ponieważ nie wynika z tego bezpośrednia lub pośrednia dyskryminacja ze względu na wiek. |
| --- | --- |

1)

Artykuł 2 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że nie znajduje on zastosowania do uregulowania krajowego, które zgodnie z jego wykładnią dokonaną w wiążącym orzecznictwie krajowym prowadzi do tego, że wynagrodzenie pobierane przez niektórych sędziów zatrudnionych po wejściu w życie tego uregulowania jest niższe od wynagrodzenia sędziów zatrudnionych przed jego wejściem w życie, ponieważ nie wynika z tego bezpośrednia lub pośrednia dyskryminacja ze względu na wiek.

| 2) | Dyrektywę 2000/78 należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie dyskryminacji tylko wtedy, gdy dyskryminacja ta jest oparta na jednym ze względów wyraźnie wymienionych w jej art. 1. |
| --- | --- |

2)

Dyrektywę 2000/78 należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie dyskryminacji tylko wtedy, gdy dyskryminacja ta jest oparta na jednym ze względów wyraźnie wymienionych w jej art. 1.

---

(1)  Dz.U. C 329 z 16.8.2021.

---

| 12.12.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 472/15 |
| --- | --- | --- | --- |

12.12.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 472/15

---

Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 20 października 2022 r (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad – Bułgaria) – Komisia za zashtita na lichnite danni, Tsentralna izbiratelna komisia / Koalitsia „Demokratichna Bulgaria – Obedinenie”

(Sprawa C-306/21) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Ochrona danych osobowych - Rozporządzenie (UE) 2016/679 - Zakres stosowania - Artykuł 2 ust. 2 lit. a) - Pojęcie „działalności nieobjętej zakresem stosowania prawa Unii” - Wybory krajowe i europejskie - Artykuł 6 ust. 1 lit. e) - Zgodność przetwarzania z prawem - Artykuł 58 - Akt przyjęty przez organy nadzorcze ograniczający lub w stosownych przypadkach zakazujący zapisu obrazu liczenia głosów w lokalu wyborczym)

(2022/C 472/17)

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Varhoven administrativen sad

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca odwołanie: Komisia za zashtita na lichnite danni, Tsentralna izbiratelna komisia

Druga strona postępowania: Koalitsia „Demokratichna Bulgaria – Obedinenie”

Sentencja

| 1) | Artykuł 2 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólnego rozporządzenia o ochronie danych)
  należy interpretować w ten sposób, że:
  przetwarzanie danych osobowych w kontekście organizacji wyborów w państwie członkowskim nie jest wyłączone z zakresu stosowania tego rozporządzenia. |
| --- | --- |

1)

Artykuł 2 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólnego rozporządzenia o ochronie danych)

należy interpretować w ten sposób, że:

przetwarzanie danych osobowych w kontekście organizacji wyborów w państwie członkowskim nie jest wyłączone z zakresu stosowania tego rozporządzenia.

| 2) | Artykuł 6 ust. 1 lit. e) i art. 58 rozporządzenia 2016/679
  należy interpretować w ten sposób, że:
  przepisy te nie stoją na przeszkodzie temu, by właściwe organy państwa członkowskiego przyjęły powszechnie obowiązujący akt administracyjny, który przewiduje ograniczenie lub, w odpowiednim przypadku, zakaz zapisu obrazu liczenia głosów w lokalach wyborczych w trakcie wyborów w tym państwie członkowskim. |
| --- | --- |

2)

Artykuł 6 ust. 1 lit. e) i art. 58 rozporządzenia 2016/679

należy interpretować w ten sposób, że:

przepisy te nie stoją na przeszkodzie temu, by właściwe organy państwa członkowskiego przyjęły powszechnie obowiązujący akt administracyjny, który przewiduje ograniczenie lub, w odpowiednim przypadku, zakaz zapisu obrazu liczenia głosów w lokalach wyborczych w trakcie wyborów w tym państwie członkowskim.

---

(1)  Dz.U. C 329 z 16.8.2021.

---

| 12.12.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 472/16 |
| --- | --- | --- | --- |

12.12.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 472/16

---

Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 20 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Veliko Tarnovo – Bułgaria) – „Ekofrukt” EOOD/Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” – Veliko Tarnovo

(Sprawa C-362/21) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Rynek wewnętrzny - Rozporządzenie (UE) nr 910/2014 - Artykuł 3 pkt 12 - Pojęcie „kwalifikowanego podpisu elektronicznego” - Artykuł 25 ust. 1 - Artykuł 26 - Załącznik I - Skutki prawne podpisów elektronicznych - Wymogi dla zaawansowanych podpisów elektronicznych - Akt administracyjny sporządzony w formie dokumentu elektronicznego, pod którym podpis elektroniczny nie spełnia wymogów „kwalifikowanego podpisu elektronicznego” - Wymogi kumulatywne - Konsekwencje - Artykuł 3 pkt 15 - Brak „kwalifikowanego certyfikatu podpisu elektronicznego” - Umieszczenie kwalifikowanego podpisu elektronicznego w certyfikacie wystawionym przez dostawcę usług zaufania - Skutek - Imiona i nazwiska posiadacza podpisu elektronicznego, które zostały transliterowane na alfabet łaciński zamiast zwyczajowego zapisu cyrylicą)

(2022/C 472/18)

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Administrativen sad Veliko Tarnovo

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca:„Ekofrukt” EOOD

Strona przeciwna: Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” – Veliko Tarnovo

Sentencja

| 1) | Artykuł 25 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 910/2014 z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie identyfikacji elektronicznej i usług zaufania w odniesieniu do transakcji elektronicznych na rynku wewnętrznym oraz uchylającego dyrektywę 1999/93/WE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by akt administracyjny sporządzony w formie dokumentu elektronicznego został uznany za nieważny, jeżeli został podpisany za pośrednictwem podpisu elektronicznego, który nie spełnia wymogów tego rozporządzenia pozwalających uznać go za „kwalifikowany podpis elektroniczny” w rozumieniu art. 3 pkt 12 tego rozporządzenia, pod warunkiem że nieważność tego aktu nie zostanie stwierdzona wyłącznie na tej podstawie, że podpis ten ma postać elektroniczną. |
| --- | --- |

1)

Artykuł 25 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 910/2014 z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie identyfikacji elektronicznej i usług zaufania w odniesieniu do transakcji elektronicznych na rynku wewnętrznym oraz uchylającego dyrektywę 1999/93/WE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by akt administracyjny sporządzony w formie dokumentu elektronicznego został uznany za nieważny, jeżeli został podpisany za pośrednictwem podpisu elektronicznego, który nie spełnia wymogów tego rozporządzenia pozwalających uznać go za „kwalifikowany podpis elektroniczny” w rozumieniu art. 3 pkt 12 tego rozporządzenia, pod warunkiem że nieważność tego aktu nie zostanie stwierdzona wyłącznie na tej podstawie, że podpis ten ma postać elektroniczną.

| 2) | Artykuł 3 pkt 12 rozporządzenia nr 910/2014 należy interpretować w ten sposób, że brak „kwalifikowanego certyfikatu podpisu elektronicznego” w rozumieniu art. 3 pkt 15 tego rozporządzenia jest wystarczający do wykazania, że podpis elektroniczny nie stanowi „kwalifikowanego podpisu elektronicznego” w rozumieniu owego art. 3 pkt 12, przy czym ewentualne zakwalifikowanie tego podpisu jako „profesjonalnego podpisu elektronicznego” nie ma w tym względzie znaczenia. |
| --- | --- |

2)

Artykuł 3 pkt 12 rozporządzenia nr 910/2014 należy interpretować w ten sposób, że brak „kwalifikowanego certyfikatu podpisu elektronicznego” w rozumieniu art. 3 pkt 15 tego rozporządzenia jest wystarczający do wykazania, że podpis elektroniczny nie stanowi „kwalifikowanego podpisu elektronicznego” w rozumieniu owego art. 3 pkt 12, przy czym ewentualne zakwalifikowanie tego podpisu jako „profesjonalnego podpisu elektronicznego” nie ma w tym względzie znaczenia.

| 3) | Rozporządzenie nr 910/2014 należy interpretować w ten sposób, że umieszczenie podpisu elektronicznego w certyfikacie wystawionym przez dostawcę usług zaufania nie wystarcza, aby podpis ten spełniał wymogi ustanowione w tym rozporządzeniu w celu uznania go za „kwalifikowany podpis elektroniczny” w rozumieniu art. 3 pkt 12 wspomnianego rozporządzenia. Jeżeli taka kwalifikacja jest kwestionowana w ramach postępowania sądowego, sąd krajowy jest zobowiązany sprawdzić, czy spełnione są kumulatywne warunki przewidziane w tymże art. 3 pkt 12, co wymaga w szczególności zbadania, czy spełnione są warunki określone w art. 26 tego rozporządzenia i w załączniku I do tego rozporządzenia. |
| --- | --- |

3)

Rozporządzenie nr 910/2014 należy interpretować w ten sposób, że umieszczenie podpisu elektronicznego w certyfikacie wystawionym przez dostawcę usług zaufania nie wystarcza, aby podpis ten spełniał wymogi ustanowione w tym rozporządzeniu w celu uznania go za „kwalifikowany podpis elektroniczny” w rozumieniu art. 3 pkt 12 wspomnianego rozporządzenia. Jeżeli taka kwalifikacja jest kwestionowana w ramach postępowania sądowego, sąd krajowy jest zobowiązany sprawdzić, czy spełnione są kumulatywne warunki przewidziane w tymże art. 3 pkt 12, co wymaga w szczególności zbadania, czy spełnione są warunki określone w art. 26 tego rozporządzenia i w załączniku I do tego rozporządzenia.

| 4) | Artykuł 3 pkt 12 rozporządzenia nr 910/2014 i załącznik I do tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że podczas kontroli zgodności kwalifikowanego podpisu elektronicznego z wymogami wspomnianego załącznika okoliczność, że imiona i nazwiska podpisującego, który zwykle posługuje się cyrylicą do ich zapisywania, zostały transliterowane na alfabet łaciński, nie stoi na przeszkodzie uznaniu jego podpisu elektronicznego za „kwalifikowany podpis elektroniczny” w rozumieniu tego art. 3 pkt 12, pod warunkiem że ów podpis jest jednoznacznie powiązany z podpisującym i umożliwia jego identyfikację, czego zweryfikowanie należy do sądu krajowego. |
| --- | --- |

4)

Artykuł 3 pkt 12 rozporządzenia nr 910/2014 i załącznik I do tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że podczas kontroli zgodności kwalifikowanego podpisu elektronicznego z wymogami wspomnianego załącznika okoliczność, że imiona i nazwiska podpisującego, który zwykle posługuje się cyrylicą do ich zapisywania, zostały transliterowane na alfabet łaciński, nie stoi na przeszkodzie uznaniu jego podpisu elektronicznego za „kwalifikowany podpis elektroniczny” w rozumieniu tego art. 3 pkt 12, pod warunkiem że ów podpis jest jednoznacznie powiązany z podpisującym i umożliwia jego identyfikację, czego zweryfikowanie należy do sądu krajowego.

---

(1)  Dz.U. C 357 z 6.9.2021.

---

| 12.12.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 472/17 |
| --- | --- | --- | --- |

12.12.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 472/17

---

Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 27 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – ADPA European Independent Automotive Data Publishers, Gesamtverband Autoteile-Handel e.V./Automobiles PEUGEOT SA, PSA Automobiles SA

(Sprawa C-390/21) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Rynek obejmujący usługi w zakresie informacji dotyczących naprawy i konserwacji pojazdów silnikowych - Rozporządzenie (UE) 2018/858 - Artykuł 61 - Obowiązek producentów samochodów udzielenia informacji dotyczących naprawy i konserwacji pojazdów silnikowych - Zakres - Prawo dostępu do tych informacji - Niezależne podmioty - Wydawcy informacji technicznych - Artykuł 63 - Opłaty w uzasadnionej i proporcjonalnej wysokości za dostęp)

(2022/C 472/19)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landgericht Köln

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: ADPA European Independent Automotive Data Publishers, Gesamtverband Autoteile-Handel e.V.

Strona pozwana: Automobiles PEUGEOT SA, PSA Automobiles SA

Sentencja

| 1) | Artykuły 61 i 63 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/858 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie homologacji i nadzoru rynku pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów, zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 715/2007 i (WE) nr 595/2009 oraz uchylającego dyrektywę 2007/46/WE w związku z art. 86 ust. 1 pkt 4 i art. 86 ust. 2 oraz pkt 1 załącznika XI do tego rozporządzenia
  należy interpretować w ten sposób, że:
  mają one zastosowanie do modeli pojazdów objętych homologacją typu na podstawie rozporządzenia (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów. |
| --- | --- |

1)

Artykuły 61 i 63 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/858 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie homologacji i nadzoru rynku pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów, zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 715/2007 i (WE) nr 595/2009 oraz uchylającego dyrektywę 2007/46/WE w związku z art. 86 ust. 1 pkt 4 i art. 86 ust. 2 oraz pkt 1 załącznika XI do tego rozporządzenia

należy interpretować w ten sposób, że:

mają one zastosowanie do modeli pojazdów objętych homologacją typu na podstawie rozporządzenia (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów.

| 2) | Artykuł 61 ust. 1 rozporządzenia 2018/858
  należy interpretować w ten sposób, że:
  nałożony w nim na producentów samochodów obowiązek zapewnienia nieograniczonego, znormalizowanego i niedyskryminującego dostępu do informacji dotyczących naprawy i konserwacji pojazdów silnikowych, określonych w art. 3 pkt 48 tego rozporządzenia, obejmuje obowiązek umożliwienia wydawcom informacji technicznych przetwarzania i wykorzystywania tych informacji do celów ich działalności w łańcuchu dostaw na rynku wtórnym, bez nakładania względem nich warunków innych niż te przewidziane w tym rozporządzeniu. |
| --- | --- |

2)

Artykuł 61 ust. 1 rozporządzenia 2018/858

należy interpretować w ten sposób, że:

nałożony w nim na producentów samochodów obowiązek zapewnienia nieograniczonego, znormalizowanego i niedyskryminującego dostępu do informacji dotyczących naprawy i konserwacji pojazdów silnikowych, określonych w art. 3 pkt 48 tego rozporządzenia, obejmuje obowiązek umożliwienia wydawcom informacji technicznych przetwarzania i wykorzystywania tych informacji do celów ich działalności w łańcuchu dostaw na rynku wtórnym, bez nakładania względem nich warunków innych niż te przewidziane w tym rozporządzeniu.

| 3) | Artykuł 63 rozporządzenia 2018/858 w związku z motywem 52 tego rozporządzenia i zasadą równego traktowania
  należy interpretować w ten sposób, że:
  pojęcie „opłat w uzasadnionej i proporcjonalnej wysokości”, o którym mowa w tym artykule, po pierwsze, zobowiązuje producentów samochodów do uwzględnienia działalności handlowej, w ramach której informacje dotyczące naprawy i konserwacji pojazdów są wykorzystywane przez różne niezależne podmioty, a po drugie, umożliwia im naliczanie opłat wykraczających poza zwykłe koszty ponoszone z tytułu dostępu do tych informacji, który zgodnie z tym rozporządzeniem muszą ci producenci przyznać tym podmiotom, pod warunkiem jednak, że opłaty te nie są dla tych podmiotów zniechęcające. |
| --- | --- |

3)

Artykuł 63 rozporządzenia 2018/858 w związku z motywem 52 tego rozporządzenia i zasadą równego traktowania

należy interpretować w ten sposób, że:

pojęcie „opłat w uzasadnionej i proporcjonalnej wysokości”, o którym mowa w tym artykule, po pierwsze, zobowiązuje producentów samochodów do uwzględnienia działalności handlowej, w ramach której informacje dotyczące naprawy i konserwacji pojazdów są wykorzystywane przez różne niezależne podmioty, a po drugie, umożliwia im naliczanie opłat wykraczających poza zwykłe koszty ponoszone z tytułu dostępu do tych informacji, który zgodnie z tym rozporządzeniem muszą ci producenci przyznać tym podmiotom, pod warunkiem jednak, że opłaty te nie są dla tych podmiotów zniechęcające.

---

(1)  Dz.U. C 368 z 13.9.2021.

---

| 12.12.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 472/18 |
| --- | --- | --- | --- |

12.12.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 472/18

---

Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 20 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus – Finlandia) – A Oy/B Ky, wspólnota spadkobierców po C

(Sprawa C-406/21) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Zwalczanie opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych - Dyrektywa 2011/7/UE - Artykuł 12 ust. 4 - Czasowy zakres stosowania - Praktyka ustanowiona przed dniem 16 marca 2013 r., polegająca na niedochodzeniu odsetek za opóźnienia w płatnościach ani rekompensaty za koszty odzyskiwania należności - Praktyka stosowana do indywidualnych zamówień składanych od tego dnia - Artykuł 7 ust. 2 i 3 - Rażąco nieuczciwe warunki umów i praktyki - Dobrowolne zrzeczenie się)

(2022/C 472/20)

Język postępowania: fiński

Sąd odsyłający

Korkein oikeus

Strony w postępowaniu głównym

Wnosząca odwołanie: A Oy

Strona przeciwna: B Ky, wspólnota spadkobierców po C

Sentencja

| 1) | Artykuł 12 ust. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/7/UE z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych
  należy interpretować w ten sposób, że:
  państwa członkowskie mogą wyłączyć z zakresu zastosowania tej dyrektywy praktykę umowną dotyczącą zapłaty odsetek za opóźnienia w płatnościach i rekompensaty za koszty odzyskiwania należności, jeżeli na mocy obowiązującego prawa krajowego praktyka ta stanowi część umowy zawartej przed dniem 16 marca 2013 r. Indywidualne zamówienia, na podstawie których dochodzone są odsetki za opóźnienia w płatnościach oraz takie rekompensaty i które zostały złożone po tej dacie, mogą być wyłączone z zakresu zastosowania dyrektywy 2011/7, pod warunkiem że stanowią one na mocy obowiązującego prawa krajowego jedynie wykonanie umowy zawartej przed dniem 16 marca 2013 r. Natomiast, jeżeli na mocy tego prawa te indywidualne zamówienia stanowią samodzielne umowy zawarte po wspomnianym dniu, nie mogą być one wyłączone z zakresu zastosowania tej dyrektywy. |
| --- | --- |

1)

Artykuł 12 ust. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/7/UE z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych

należy interpretować w ten sposób, że:

państwa członkowskie mogą wyłączyć z zakresu zastosowania tej dyrektywy praktykę umowną dotyczącą zapłaty odsetek za opóźnienia w płatnościach i rekompensaty za koszty odzyskiwania należności, jeżeli na mocy obowiązującego prawa krajowego praktyka ta stanowi część umowy zawartej przed dniem 16 marca 2013 r. Indywidualne zamówienia, na podstawie których dochodzone są odsetki za opóźnienia w płatnościach oraz takie rekompensaty i które zostały złożone po tej dacie, mogą być wyłączone z zakresu zastosowania dyrektywy 2011/7, pod warunkiem że stanowią one na mocy obowiązującego prawa krajowego jedynie wykonanie umowy zawartej przed dniem 16 marca 2013 r. Natomiast, jeżeli na mocy tego prawa te indywidualne zamówienia stanowią samodzielne umowy zawarte po wspomnianym dniu, nie mogą być one wyłączone z zakresu zastosowania tej dyrektywy.

| 2) | Artykuł 7 ust. 2 i 3 dyrektywy 2011/7
  należy interpretować w ten sposób, że:
  nie stoi on na przeszkodzie praktyce, zgodnie z którą, w przypadku opóźnień w płatnościach krótszych niż miesiąc, wierzyciel nie będzie dochodzić odsetek za opóźnienia w płatnościach ani rekompensaty za koszty odzyskiwania należności w zamian za spłatę kwoty głównej wymagalnych wierzytelności, pod warunkiem że działając w ten sposób, wierzyciel dobrowolnie wyraził zgodę na zrzeczenie się zapłaty kwot należnych z tytułu tych odsetek i tej rekompensaty. |
| --- | --- |

2)

Artykuł 7 ust. 2 i 3 dyrektywy 2011/7

należy interpretować w ten sposób, że:

nie stoi on na przeszkodzie praktyce, zgodnie z którą, w przypadku opóźnień w płatnościach krótszych niż miesiąc, wierzyciel nie będzie dochodzić odsetek za opóźnienia w płatnościach ani rekompensaty za koszty odzyskiwania należności w zamian za spłatę kwoty głównej wymagalnych wierzytelności, pod warunkiem że działając w ten sposób, wierzyciel dobrowolnie wyraził zgodę na zrzeczenie się zapłaty kwot należnych z tytułu tych odsetek i tej rekompensaty.

---

(1)  Dz.U. C 368 z 13.9.2021.

---

| 12.12.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 472/19 |
| --- | --- | --- | --- |

12.12.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 472/19

---

Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 27 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo – Portugalia) – Instituto do Cinema e do Audiovisual IP/NOWO Communications SA

(Sprawa C-411/21) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 56 TFUE - Swobodne świadczenie usług - Usługi tworzenia i produkcji utworów kinematograficznych i audiowizualnych - Operatorzy świadczący abonamentowe usługi telewizyjne - Opłata abonamentowa należna od operatorów świadczących abonamentowe usługi telewizyjne - Przeznaczenie dochodów z opłaty - Ograniczenie - Zbyt niepewne lub zbyt pośrednie skutki)

(2022/C 472/21)

Język postępowania: portugalski

Sąd odsyłający

Supremo Tribunal Administrativo

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Instituto do Cinema e do Audiovisual IP

Strona pozwana: NOWO Communications SA

Sentencja

Artykuł 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym wprowadzającym opłatę służącą finansowaniu promocji i rozpowszechniania utworów kinematograficznych i audiowizualnych, w razie gdy jej ewentualne skutki wywierane na swobodne świadczenie usług produkcji takich utworów są zbyt niepewne i zbyt pośrednie, by stanowić ograniczenie w rozumieniu tego postanowienia.

---

(1)  Dz.U. C 452 z 8.11.2021.

---

| 12.12.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 472/19 |
| --- | --- | --- | --- |

12.12.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 472/19

---

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 27 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf – Niemcy) – Orthomol pharmazeutische Vertriebs GmbH/Verband Sozialer Wettbewerb eV

(Sprawa C-418/21) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Bezpieczeństwo żywności - Środki spożywcze - Rozporządzenie (UE) nr 609/2013 - Artykuł 2 ust. 2 lit. g) - Rozporządzenie delegowane (UE) 2016/128 - Żywność specjalnego przeznaczenia medycznego - Inne uzasadnione medycznie wymagania żywieniowe - Żywność przynosząca pacjentowi ogólną korzyść - Odróżnienie od produktów leczniczych)

(2022/C 472/22)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Oberlandesgericht Düsseldorf

Strony w postępowaniu głównym

Wnosząca odwołanie: Orthomol pharmazeutische Vertriebs GmbH

Druga strona postępowania: Verband Sozialer Wettbewerb eV

Sentencja

Artykuł 2 ust. 2 lit. g) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 609/2013 z dnia 12 czerwca 2013 r. w sprawie żywności przeznaczonej dla niemowląt i małych dzieci oraz żywności specjalnego przeznaczenia medycznego i środków spożywczych zastępujących całodzienną dietę, do kontroli masy ciała oraz uchylającego dyrektywę Rady 92/52/EWG, dyrektywy Komisji 96/8/WE, 1999/21/WE, 2006/125/WE i 2006/141/WE, dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/39/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 41/2009 i (WE) nr 953/2009, a w szczególności pojęcie „innych uzasadnionych medycznie wymagań żywieniowych”,

należy interpretować w ten sposób, że:

dany produkt stanowi żywność specjalnego przeznaczenia medycznego, jeżeli z powodu choroby występują zwiększone lub szczególne wymagania żywieniowe, które mają być zaspokojone przez daną żywność, w związku z czym do celów takiej kwalifikacji nie wystarczy, że pacjent, spożywając tę żywność, odniesie z tego ogólną korzyść, ponieważ zawarte w niej substancje przeciwdziałają zaburzeniu lub łagodzą jego objawy.

---

(1)  Dz.U. C 471 z 22.11.2021.

---

| 12.12.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 472/20 |
| --- | --- | --- | --- |

12.12.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 472/20

---

Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 27 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rayonen sad – Nesebar – Bułgaria) – „S. V.” OOD/E. Ts. D.

(Sprawa C-485/21) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 93/13/EWG - Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich - Artykuł 2 lit. b) - Pojęcie „konsumenta” - Artykuł 2 lit. c) - Pojęcie „przedsiębiorcy” - Osoba fizyczna będąca właścicielem lokalu mieszkalnego w budynku należącym do wspólnoty mieszkaniowej - Różne rodzaje stosunków prawnych dotyczących zarządu i utrzymania tej nieruchomości - Przewidziane ustawą państwa członkowskiego odmienne traktowanie ze względu na status konsumenta, różniący współwłaścicieli, którzy zawarli indywidualne umowy o zarząd i utrzymanie części wspólnej takiej nieruchomości, i współwłaścicieli, którzy nie zawarli takich umów)

(2022/C 472/23)

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Rayonen sad – Nesebar

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca:„S. V.” OOD

Strona pozwana: E. Ts. D.

Sentencja

Artykuł 1 ust. 1 i art. 2 lit. b) i c) dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich

należy interpretować w ten sposób, że:

| — | osobę fizyczną będącą właścicielem lokalu mieszkalnego w budynku należącym do wspólnoty mieszkaniowej należy uznać za „konsumenta” w rozumieniu tej dyrektywy, jeżeli zawiera ona umowę z zarządcą nieruchomości w celu powierzenia mu zarządu i utrzymania części wspólnych tego budynku, pod warunkiem że nie używa ona tego lokalu mieszkalnego do celów związanych wyłącznie z jej działalnością gospodarczą lub zawodową. Okoliczność, że część usług świadczonych przez zarządcę nieruchomości na podstawie tej umowy wynika z konieczności przestrzegania przewidzianych w ustawie krajowej szczególnych wymogów w dziedzinie bezpieczeństwa i zagospodarowania przestrzennego, nie może wyłączyć wspomnianej umowy z zakresu stosowania rzeczonej dyrektywy, |
| --- | --- |

—

osobę fizyczną będącą właścicielem lokalu mieszkalnego w budynku należącym do wspólnoty mieszkaniowej należy uznać za „konsumenta” w rozumieniu tej dyrektywy, jeżeli zawiera ona umowę z zarządcą nieruchomości w celu powierzenia mu zarządu i utrzymania części wspólnych tego budynku, pod warunkiem że nie używa ona tego lokalu mieszkalnego do celów związanych wyłącznie z jej działalnością gospodarczą lub zawodową. Okoliczność, że część usług świadczonych przez zarządcę nieruchomości na podstawie tej umowy wynika z konieczności przestrzegania przewidzianych w ustawie krajowej szczególnych wymogów w dziedzinie bezpieczeństwa i zagospodarowania przestrzennego, nie może wyłączyć wspomnianej umowy z zakresu stosowania rzeczonej dyrektywy,

| — | w przypadku gdy umowa o zarząd i utrzymanie części wspólnych budynku należącego do wspólnoty mieszkaniowej została zawarta między zarządcą nieruchomości a walnym zgromadzeniem wspólnoty mieszkaniowej lub stowarzyszeniem właścicieli tej nieruchomości, będący osobą fizyczną właściciel lokalu mieszkalnego stanowiącego część tej nieruchomości jest uznawany za „konsumenta” w rozumieniu dyrektywy 93/13, pod warunkiem że osoba ta może zostać uznana za „stronę” tej umowy i że nie używa tego lokalu mieszkalnego wyłącznie do celów związanych ze swoją działalnością gospodarczą lub zawodową. |
| --- | --- |

—

w przypadku gdy umowa o zarząd i utrzymanie części wspólnych budynku należącego do wspólnoty mieszkaniowej została zawarta między zarządcą nieruchomości a walnym zgromadzeniem wspólnoty mieszkaniowej lub stowarzyszeniem właścicieli tej nieruchomości, będący osobą fizyczną właściciel lokalu mieszkalnego stanowiącego część tej nieruchomości jest uznawany za „konsumenta” w rozumieniu dyrektywy 93/13, pod warunkiem że osoba ta może zostać uznana za „stronę” tej umowy i że nie używa tego lokalu mieszkalnego wyłącznie do celów związanych ze swoją działalnością gospodarczą lub zawodową.

---

(1)  Dz.U. C 412 z 11.10.2021.

---

| 12.12.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 472/21 |
| --- | --- | --- | --- |

12.12.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 472/21

---

Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 27 października 2022 r. – CE / Komitet Regionów

(Sprawa C-539/21 P) (1)

(Odwołanie - Służba publiczna - Personel tymczasowy - Warunki zatrudnienia innych pracowników - Artykuł 2 lit. c) - Umowa na czas nieokreślony - Wcześniejsze rozwiązanie za wypowiedzeniem - Artykuł 47 lit. c) ppkt (i) - Utrata zaufania - Tryb dokonania wypowiedzenia - Oczywisty błąd w ocenie i naruszenie prawa - Zaniechania - Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie)

(2022/C 472/24)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: CE (przedstawiciel: adwokat M. Casado García-Hirschfeld)

Druga strona postępowania: Komitet Regionów (przedstawiciel: adwokat M. Casado García-Hirschfeld)

Sentencja

| 1) | Odwołanie zostaje oddalone. |
| --- | --- |

1)

Odwołanie zostaje oddalone.

| 2) | CE pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komitet Regionów. |
| --- | --- |

2)

CE pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komitet Regionów.

---

(1)  Dz.U. C 37 z 24.1.2022.

---

| 12.12.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 472/21 |
| --- | --- | --- | --- |

12.12.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 472/21

---

Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia z dnia 20 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) – Łotwa) – „Mikrotīkls” SIA/Valsts ieņēmumu dienests

(Spawa C-542/21) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Unia celna - Wspólna taryfa celna - Nomenklatura scalona - Klasyfikacja taryfowa - Pozycja 8517 - Podpozycje 8517 70 11 i 8517 70 19 - Anteny do aparatów routingowych)

(2022/C 472/25)

Język postępowania: łotewski

Sąd odsyłający

Augstākā tiesa (Senāts)

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca skargę kasacyjną:„Mikrotīkls” SIA

Druga strona postępowania: Valsts ieņēmumu dienests

Sentencja

Podpozycję taryfową 8517 70 11 Nomenklatury scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 254/2000 z dnia 31 stycznia 2000 r, który to załącznik został zmieniony rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 927/2012 z dnia 9 października 2012 r. i rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 1001/2013 z dnia 4 października 2013 r.,

należy interpretować w ten sposób, że:

nie obejmuje ona swym zakresem anten do aparatów routingowych, które są skonfigurowane do komunikacji w lokalnych sieciach komputerowych (LAN) lub w rozległych sieciach komputerowych (WAN).

---

(1)  Dz.U. C 462 z 15.11.2021.

---

| 12.12.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 472/22 |
| --- | --- | --- | --- |

12.12.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 472/22

---

Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 27 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Mainz – Niemcy) – ID/Stadt Mainz

(Sprawa C-544/21) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Swoboda świadczenia usług - Dyrektywa 2006/123/WE - Artykuł 15 ust. 1, ust. 2 lit. g) i ust. 3 - Usługi na rynku wewnętrznym - Wynagrodzenia architektów i inżynierów - Obowiązkowe stawki minimalne - Bezpośrednia skuteczność przepisów prawa Unii i ewentualny brak możliwości zastosowania przepisów krajowych)

(2022/C 472/26)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landgericht Mainz

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: ID

Strona pozwana: Stadt Mainz

Sentencja

Dyrektywa 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotycząca usług na rynku wewnętrznym nie ma zastosowania do sytuacji, w której umowa została zawarta przed wejściem w życie tej dyrektywy i wyczerpała wszystkie swoje skutki przed upływem terminu jej transpozycji.

---

(1)  Dz.U. C 2 z 3.1.2022.

---

| 12.12.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 472/22 |
| --- | --- | --- | --- |

12.12.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 472/22

---

Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 27 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzgericht – Austria) – Climate Corporation Emissions Trading GmbH/Finanzamt Österreich

(Sprawa C-641/21) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 44 - Miejsce opodatkowania - Przeniesienie uprawnień do emisji gazów cieplarnianych - Odbiorca uczestniczący w oszustwie w zakresie VAT w ramach łańcucha transakcji - Podatnik, który wiedział lub powinien był wiedzieć o istnieniu tego oszustwa)

(2022/C 472/27)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesfinanzgericht

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Climate Corporation Emissions Trading GmbH

Strona przeciwna: Finanzamt Österreich

Sentencja

Przepisy dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r.,

należy interpretować w ten sposób, że:

stoją one na przeszkodzie temu, by w odniesieniu do usług świadczonych przez podatnika mającego siedzibę w jednym państwie członkowskim na rzecz podatnika mającego siedzibę w innym państwie członkowskim organy pierwszego państwa członkowskiego uznały, że za miejsce tego świadczenia, które zgodnie z art. 44 dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2008/8, znajduje się w tym innym państwie członkowskim, należy jednak uznać miejsce znajdujące się w pierwszym państwie członkowskim, jeżeli dany usługodawca wiedział lub powinien był wiedzieć, że poprzez to świadczenie uczestniczy w oszustwie w zakresie podatku od wartości dodanej popełnionym przez odbiorcę tego świadczenia w ramach łańcucha transakcji.

---

(1)  Dz.U. C 51 z 31.1.2020.

---

| 12.12.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 472/23 |
| --- | --- | --- | --- |

12.12.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 472/23

---

Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 20 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Belgia) – UP / Centre public d’action sociale de Liège

(Sprawa C-825/21) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Polityka imigracyjna - Dyrektywa 2008/115/WE - Powrót nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich - Wniosek o udzielenie azylu - Oddalenie - Nakaz opuszczenia terytorium - Artykuł 6 ust. 4 - Wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt ze względów medycznych - Wniosek dopuszczalny - Udzielenie zezwolenia na pobyt tymczasowy do czasu rozpatrzenia wniosku - Oddalenie wniosku - Pomoc społeczna - Odmowa - Warunek dotyczący legalności pobytu - Brak decyzji nakazującej powrót - Wpływ udzielenia zezwolenia na pobyt tymczasowy na nakaz opuszczenia terytorium)

(2022/C 472/28)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Cour de cassation

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: UP

Strona przeciwna: Centre public d’action sociale de Liège

Sentencja

Artykuł 6 ust. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich

należy interpretować w ten sposób, że:

nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, zgodnie z którym, gdy prawo pobytu przyznano obywatelowi państwa trzeciego nielegalnie przebywającemu na jego terytorium w oczekiwaniu na rozpatrzenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt z jednej z przyczyn objętych tym przepisem, ze względu na dopuszczalność tego wniosku, przyznanie tego prawa skutkuje dorozumianym cofnięciem decyzji nakazującej powrót przyjętej uprzednio w odniesieniu do tego obywatela w następstwie oddalenia jego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej.

---

(1)  Dz.U. C 158 z 11.4.2022.

---

| 12.12.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 472/24 |
| --- | --- | --- | --- |

12.12.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 472/24

---

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 28 października 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht München – Niemcy) – postępowanie karne przeciwko HF

(Sprawa C-435/22 PPU) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Pilny tryb prejudycjalny - Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 50 - Konwencja wykonawcza do układu z Schengen - Artykuł 54 - Zasada ne bis in idem - Porozumienie między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki o ekstradycji - Ekstradycja do Stanów Zjednoczonych obywatela państwa trzeciego na podstawie traktatu dwustronnego zawartego przez jedno z państw członkowskich - Obywatel, który został prawomocnie skazany za te same czyny i odbył całość kary w innym państwie członkowskim)

(2022/C 472/29)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Oberlandesgericht München

Strona w postępowaniu głównym w sprawie karnej

HF

Przy udziale: Oberlandesgericht München

Sentencja

Artykuł 54 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między rządami państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, podpisanej w Schengen w dniu 19 czerwca 1990 r., która weszła w życie w dniu 26 marca 1995 r., zmienionej rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r., w świetle art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej

należy interpretować w ten sposób, że

stoi on na przeszkodzie dokonaniu przez organy jednego z państw członkowskich ekstradycji obywatela państwa trzeciego do innego państwa trzeciego, jeżeli, z jednej strony, obywatel ten został prawomocnie skazany w innym państwie członkowskim za te same czyny co czyny wskazane we wniosku o ekstradycję i odbył orzeczoną tam karę, i z drugiej strony, wniosek o ekstradycję oparty jest na dwustronnym traktacie o ekstradycji ograniczającym zakres zasady ne bis in idem do wyroków wydanych w wezwanym państwie członkowskim.

---

(1)  Dz.U. C 326 z 29.8.2022.

---

| 12.12.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 472/25 |
| --- | --- | --- | --- |

12.12.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 472/25

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 9 grudnia 2021 r. – X/International Protection Appeals Tribunal, Minister for Justice and Equality, Irlandia i Attorney General

(Sprawa C-756/21)

(2022/C 472/30)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

High Court (Irlandia)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: X

Druga strona postępowania: International Protection Appeals Tribunal, Minister for Justice and Equality, Irlandia i Attorney General

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy w okolicznościach, w których doszło do całkowitego naruszenia obowiązku współpracy, tak jak został on opisany w pkt 66 wyroku M./Minister for Justice, Equality and Law Reform i in. (C-277/11) (1), w kontekście wniosku o udzielenie ochrony uzupełniającej należy uznać, że procedura rozpatrywania tego wniosku została pozbawiona „wszelkiej skuteczności” w rozumieniu wyroku Komisja/Niemcy (C-137/14) (2)? |
| --- | --- |

1)

Czy w okolicznościach, w których doszło do całkowitego naruszenia obowiązku współpracy, tak jak został on opisany w pkt 66 wyroku M./Minister for Justice, Equality and Law Reform i in. (C-277/11) (1), w kontekście wniosku o udzielenie ochrony uzupełniającej należy uznać, że procedura rozpatrywania tego wniosku została pozbawiona „wszelkiej skuteczności” w rozumieniu wyroku Komisja/Niemcy (C-137/14) (2)?

| 2) | Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy takie naruszenie obowiązku współpracy uprawnia, samo w sobie, wnioskodawcę do żądania uchylenia decyzji? |
| --- | --- |

2)

Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy takie naruszenie obowiązku współpracy uprawnia, samo w sobie, wnioskodawcę do żądania uchylenia decyzji?

| 3) | Na wypadek udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie: na kim, o ile w ogóle, spoczywa wówczas ciężar dowodu w zakresie wykazania, że istniałaby możliwość wydania decyzji innej niż odmowna, gdyby podmiot odpowiedzialny za podejmowanie decyzji należycie współpracował? |
| --- | --- |

3)

Na wypadek udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie: na kim, o ile w ogóle, spoczywa wówczas ciężar dowodu w zakresie wykazania, że istniałaby możliwość wydania decyzji innej niż odmowna, gdyby podmiot odpowiedzialny za podejmowanie decyzji należycie współpracował?

| 4) | Czy niewydanie w rozsądnym terminie decyzji w przedmiocie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej uprawnia wnioskodawcę do żądania uchylenia wydanej decyzji? |
| --- | --- |

4)

Czy niewydanie w rozsądnym terminie decyzji w przedmiocie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej uprawnia wnioskodawcę do żądania uchylenia wydanej decyzji?

| 5) | Czy czas potrzebny na zmianę obowiązujących ram ochrony azylowej w państwie członkowskim zwalnia to państwo członkowskie z obowiązku stosowania systemu ochrony międzynarodowej, który pozwoliłby na wydanie w rozsądnym terminie decyzji w przedmiocie takiego wniosku o udzielenie ochrony? |
| --- | --- |

5)

Czy czas potrzebny na zmianę obowiązujących ram ochrony azylowej w państwie członkowskim zwalnia to państwo członkowskie z obowiązku stosowania systemu ochrony międzynarodowej, który pozwoliłby na wydanie w rozsądnym terminie decyzji w przedmiocie takiego wniosku o udzielenie ochrony?

| 6) | Jeżeli podmiot odpowiedzialny za podejmowanie decyzji w sprawach ochrony międzynarodowej nie dysponuje wystarczającymi dowodami co do stanu zdrowia psychicznego wnioskodawcy, lecz istnieją pewne dowody świadczące o tym, że wnioskodawca może doświadczać problemów ze zdrowiem psychicznym, czy na takim podmiocie odpowiedzialnym za podejmowanie decyzji spoczywa – ze względu na obowiązek współpracy, o którym mowa w wyroku M./Minister for Justice, Equality and Law Reform i in. (C-277/11, pkt 66), lub ze względu na jakąkolwiek inną podstawę – obowiązek poczynienia dalszych ustaleń albo też jakikolwiek inny obowiązek, którego powinien dopełnić przed podjęciem ostatecznej decyzji? |
| --- | --- |

6)

Jeżeli podmiot odpowiedzialny za podejmowanie decyzji w sprawach ochrony międzynarodowej nie dysponuje wystarczającymi dowodami co do stanu zdrowia psychicznego wnioskodawcy, lecz istnieją pewne dowody świadczące o tym, że wnioskodawca może doświadczać problemów ze zdrowiem psychicznym, czy na takim podmiocie odpowiedzialnym za podejmowanie decyzji spoczywa – ze względu na obowiązek współpracy, o którym mowa w wyroku M./Minister for Justice, Equality and Law Reform i in. (C-277/11, pkt 66), lub ze względu na jakąkolwiek inną podstawę – obowiązek poczynienia dalszych ustaleń albo też jakikolwiek inny obowiązek, którego powinien dopełnić przed podjęciem ostatecznej decyzji?

| 7) | Jeżeli państwo członkowskie wykonuje ciążący na nim na mocy art. 4 ust. 1 dyrektywy 2004/83/WE w sprawie kwalifikowania (3) obowiązek dokonania oceny odpowiednich elementów wniosku, czy można uznać, że ogólna wiarygodność wnioskodawcy nie została potwierdzona tylko i wyłącznie z powodu jednego fałszywego oświadczenia, które zostało następnie wyjaśnione i wycofane przy pierwszej nadarzającej się sposobności? |
| --- | --- |

7)

Jeżeli państwo członkowskie wykonuje ciążący na nim na mocy art. 4 ust. 1 dyrektywy 2004/83/WE w sprawie kwalifikowania (3) obowiązek dokonania oceny odpowiednich elementów wniosku, czy można uznać, że ogólna wiarygodność wnioskodawcy nie została potwierdzona tylko i wyłącznie z powodu jednego fałszywego oświadczenia, które zostało następnie wyjaśnione i wycofane przy pierwszej nadarzającej się sposobności?

---

(1)  EU:C:2012:744.

(2)  EU:C:2015:683.

(3)  Dyrektywa Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych standardów dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub osób, które, z innych powodów, potrzebują ochrony międzynarodowej, oraz zakresu przyznanej ochrony (Dz.U. 2004, L 304, s. 12 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 19, t. 7, s. 96).

---

| 12.12.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 472/26 |
| --- | --- | --- | --- |

12.12.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 472/26

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo no 17 de Barcelona (Hiszpania) w dniu 19 maja 2022 r. – HM, VD / Generalitat de Catalunya

(Sprawa C-332/22)

(2022/C 472/31)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Juzgado de lo Contencioso-Administrativo no 17 de Barcelona

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: HM, VD

Strona pozwana: Generalitat de Catalunya

Pytania prejudycjalne

PYTANIE PIERWSZE. Czy środki zastosowane w wyrokach Tribunal Supremo (sądu najwyższego) nr 1425/2018 i 1426/2018 z dnia 26 września 2018 r., w których wyrażono stanowisko utrzymane do chwili obecnej (na dzień 30 listopada 2021 r.) – które to środki polegają na pozostawieniu pracownika sektora publicznego, wobec którego dopuszczono się nadużycia, w tym samym stanowiącym nadużycie systemie niepewności zatrudnienia do czasu, gdy organ administracji będący pracodawcą ustali, czy istnieje zapotrzebowanie strukturalne, i przeprowadzi odpowiednie postępowania konkursowe w celu obsadzenia stanowiska członkami stałego personelu sektora publicznego lub urzędnikami – spełniają wymogi dotyczące sankcji określone w klauzuli 5 porozumienia ramowego stanowiącego załącznik do dyrektywy 1999/70 (1)?

Czy też przeciwnie, środki te prowadzą do utrwalenia niepewności zatrudnienia i braku ochrony do czasu, gdy organ administracji będący pracodawcą podejmie arbitralnie decyzję o przeprowadzeniu postępowania konkursowego w celu obsadzenia tego stanowiska pracownikiem zatrudnionym na stałe, którego wynik jest niepewny, ponieważ postępowania te są otwarte również dla kandydatów, wobec których nie dopuszczono się takiego nadużycia, są środkami, których nie można uznać za sankcje odstraszające w rozumieniu klauzuli 5 porozumienia ramowego, ani nie gwarantują realizacji jego celów?

PYTANIE DRUGIE. W sytuacji, gdy sąd krajowy – zgodnie z ciążącym na nim obowiązkiem nakładania sankcji w każdym przypadku stwierdzonego nadużycia (sankcja jest „niezbędna” i „natychmiastowa”) – stwierdza, że zasada wykładni zgodnej nie pozwala na zapewnienie skuteczności (effet utile) dyrektywy bez dokonywania wykładni contra legem prawa krajowego właśnie dlatego, że w prawie krajowym państwa członkowskiego nie przyjęto żadnego środka o charakterze sankcji w celu wdrożenia klauzuli 5 porozumienia ramowego w sektorze publicznym: czy sąd ten powinien zastosować uwagi zawarte w wyroku Trybunału z dnia 17 kwietnia 2018 r., Egenberger (2), lub w wyroku Trybunału (wielka izba) z dnia 15 kwietnia 2008 r., C-268/06 (3), w ten sposób, że art. 21 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej zezwalają na wyłączenie przepisów prawa krajowego, które stoją na przeszkodzie zapewnieniu pełnej skuteczności dyrektywy 99/70/WE, nawet jeśli mają one rangę konstytucyjną?;

czy w związku z tym należy przekształcić stanowiący nadużycie czasowy stosunek pracy w stosunek pracy na stałe, identyczny lub porównywalny ze stosunkiem pracy porównywalnych urzędników, zapewniając stabilność zatrudnienia osobie, wobec której dopuszczono się nadużycia, aby zapobiec pozostaniu tego nadużycia bez sankcji i podważeniu celów klauzuli 5 porozumienia ramowego, nawet jeśli przekształcenie to jest zakazane na mocy przepisów prawa krajowego, orzecznictwa Tribunal Supremo (sądu najwyższego) lub mogłoby być sprzeczne z konstytucją hiszpańską?

PYTANIE TRZECIE. Biorąc pod uwagę, że Trybunał orzekł w wyrokach: z dnia 25 października 2018 r., C-331/17 (4); oraz z dnia 13 stycznia 2022 r., C-[2]82/19 (5), że klauzula 5 porozumienia ramowego stoi na przeszkodzie przepisom krajowym, które wyłączają niektórych pracowników sektora publicznego z zakresu stosowania przepisów przewidujących sankcje za nadużycie wynikające z wykorzystywania kolejnych umów na czas określony, jeżeli w krajowym porządku prawnym nie istnieje inny skuteczny środek stanowiący sankcję za takie nadużycie i jeżeli w prawie hiszpańskim nie istnieje żaden środek stanowiący sankcję za nadużycie w sektorze publicznym, mający zastosowanie do członków personelu tymczasowego będących stroną powodową,

czy zastosowanie tego orzecznictwa Trybunału i wspólnotowej zasady równoważności zobowiązuje do przekształcenia stosunku pracy pracowników sektora publicznego zatrudnionych na podstawie umów czasowych, wobec których dopuszczono się nadużycia, w stosunek pracy członków personelu stałego sektora publicznego lub urzędników, stosując wobec nich te same przyczyny ustania i rozwiązania stosunku zatrudnienia jak te mające zastosowanie do członków personelu stałego sektora publicznego lub urzędników, w zakresie, w jakim w sektorze prywatnym art. 15 Estatuto de los Trabajadores (kodeksu pracy) zobowiązuje do przekształcenia stosunku pracy pracowników tymczasowych, którzy są zatrudnieni w sposób nieprzerwany przez tego samego pracodawcę przez okres dłuższy niż 24 miesiące w okresie 30 miesięcy, w stosunek pracy na stałe, oraz w zakresie, w jakim art. 83 ust. 3 Ley 40/2015, del Sector Público (ustawy 40/2015 o sektorze publicznym), w brzmieniu nadanym przez Ley 11/2020, de presupuestos generales del Estado para 2021 (ustawę 11/2020 o budżecie państwa na rok 2021), zezwala przy zastosowaniu prawa krajowego, by pracownicy zatrudnieni w sektorze prywatnym w przedsiębiorstwach i podmiotach, które przechodzą do sektora publicznego, mogli pełnić te same funkcje co urzędnicy pod warunkiem rozwiązania stosunku pracy dotyczącego tych funkcji, a zatem stosując do tych pracowników te same przyczyny ustania stosunku pracy, które stosuje się do urzędników?

PYTANIE CZWARTE. Biorąc pod uwagę, że warunki związane z ustaniem stosunku pracy i wymogi dotyczące rozwiązania umowy o pracę stanowią część „warunków pracy” zawartych w klauzuli 4 porozumienia ramowego, jak orzeczono w wyrokach Trybunału: z dnia 13 marca 2014 r., C-38/13 (6), Nierodzik, pkt 27, 29; oraz z dnia 14 września 2016 r., C-596/14 (7), Ana de Diego Porras, pkt 30, 31,

w przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na poprzednie pytanie sąd odsyłający zwraca się do Trybunału o ustalenie, czy stabilizacja zatrudnienia pracowników sektora publicznego zatrudnionych na podstawie umów czasowych, wobec których dopuszczono się nadużycia, poprzez zastosowanie do nich tych samych przyczyn ustania i rozwiązania stosunku pracy jak te mające zastosowanie do porównywalnych urzędników lub członków personelu stałego, bez uzyskania tego statusu, jest środkiem, który organy krajowe mają obowiązek zastosować na podstawie klauzul 4 i 5 porozumienia ramowego stanowiącego załącznik do dyrektywy 99/70 oraz zasady wykładni zgodnej, ponieważ prawo krajowe zakazuje uzyskania statusu członków personelu stałego lub urzędników przez osoby, które nie spełniają określonych wymogów, a stabilizacja zatrudnienia wspomnianych pracowników na wskazanych warunkach nie prowadzi do nabycia owego statusu?

PYTANIE PIĄTE. W zakresie, w jakim art. 15 Estatuto de los Trabajadores (kodeksu pracy) ustanawia maksymalny dwuletni okres obowiązywania umów czasowych, zakładając, że po upływie tego okresu zaspokojona potrzeba nie jest już tymczasowa, ani nadzwyczajna, lecz zwykła i stała, co zobowiązuje pracodawców w sektorze prywatnym do przekształcenia tymczasowego stosunku pracy w stosunek pracy na czas nieokreślony, oraz w zakresie, w jakim w sektorze publicznym art. 10 Estatuto Básico del Empleado Público (ustawy o statucie podstawowym osób zatrudnionych w sektorze publicznym) zobowiązuje do uwzględnienia wakujących stanowisk obsadzonych przez członków personelu tymczasowego/pracowników zatrudnionych na podstawie umów czasowych w publicznej ofercie zatrudnienia w roku powołania, a jeśli jest to niemożliwe, to znaczy w maksymalnym okresie 2 lat, w ofercie w kolejnym roku, aby dane stanowisko było obsadzone przez członka personelu stałego lub urzędnika,

czy należy stwierdzić, że nadużycie wynikające z wykorzystywania kolejnych umów czasowych w sektorze publicznym ma miejsce od chwili, w której organ administracji będący pracodawcą nie obsadzi stanowiska zajmowanego przez pracownika sektora publicznego zatrudnionego podstawie umowy czasowej członkiem personelu stałego lub urzędnikiem w terminach określonych w przepisach krajowych, to znaczy poprzez włączenie owego stanowiska do publicznej oferty zatrudnienia w maksymalnym okresie 2 lat od czasu powołania członka personelu tymczasowego/pracownika zatrudnionego na podstawie umowy czasowej, z obowiązkiem rozwiązania jego stosunku pracy w drodze realizacji tej publicznej oferty zatrudnienia w maksymalnym okresie 3 lat ustanowionym w art. 70 Estatuto Básico del Empleado Público (ustawy o statucie podstawowym osób zatrudnionych w sektorze publicznym)?

PYTANIE SZÓSTE. Czy hiszpańska ustawa 20/2021 z dnia 28 grudnia 2021 r. narusza wspólnotowe zasady ustawowej określoności czynów zabronionych i kar oraz niedziałania wstecz przepisów ustanawiających sankcje, zawarte między innymi w art. 49 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ponieważ przewiduje ona jako sankcję za nadużycie wynikające z wykorzystywania zatrudnienia czasowego postępowania konkursowe, które są stosowane, mimo iż działania lub zaniechania stanowiące naruszenie, a zatem nadużycie, oraz ich ujawnienie miały miejsce przed, a nawet na wiele lat przed przyjęciem ustawy 20/2021?

PYTANIE SIÓDME. Czy ustawa 20/2021, przewidując jako sankcję przeprowadzenie postępowań konkursowych i odprawę jedynie na rzecz osób, wobec których dopuszczono się nadużycia, a które nie przejdą pomyślnie tego postępowania konkursowego, narusza klauzulę 5 porozumienia ramowego i dyrektywę 99/70/WE, ponieważ pozostawia bez sankcji nadużycia popełnione w stosunku do pracowników sektora publicznego zatrudnionych na podstawie umowy czasowej, którzy przeszli pomyślnie wspomniane postępowanie konkursowe, w sytuacji gdy jest oczywiste, że sankcja jest zawsze niezbędna, a pomyślne przejście rzeczonego postępowania konkursowego nie jest sankcją spełniającą wymogi określone w dyrektywie, jak stwierdził Trybunał w postanowieniu z dnia 2 czerwca 2021 r. w sprawie C-103/19 (8)?;

Czy też, innymi słowy, ustawa 20/2021, ograniczając uznanie prawa do odprawy do pracowników, wobec których dopuszczono się nadużycia, a którzy nie przeszli pomyślnie postępowania konkursowego, wyłączając zastosowanie tego prawa do pracowników, wobec których dopuszczono się nadużycia, którzy następnie uzyskali status personelu stałego w wyniku takich postępowań konkursowych, narusza dyrektywę 99/70/WE, w szczególności orzecznictwo zawarte w postanowieniu Trybunału z dnia 2 czerwca 2021 r., pkt 45, zgodnie z którym, chociaż organizacja postępowań konkursowych otwartych dla pracowników sektora publicznego, którzy zostali powołani w sposób stanowiący nadużycie w ramach kolejnych stosunków pracy na czas określony, zezwala tym pracownikom na dążenie do uzyskania stałego i stabilnego stanowiska i w związku z tym dostęp do statusu członka personelu stałego sektora publicznego, nie zwalnia to państw członkowskich z obowiązku ustanowienia odpowiedniego środka w celu należytego karania nadużyć wynikających z wykorzystywania kolejnych umów o pracę i stosunków pracy na czas określony?

PYTANIE ÓSME. Czy ustawa 20/2021, stanowiąc, że postępowania konkursowe, mające na celu ograniczenie tymczasowego charakteru zatrudnienia w sektorze publicznym, muszą zostać przeprowadzone w terminie 3 lat, do dnia 31 grudnia 2024 r., oraz ustanawiając jako sankcję odprawę otrzymywaną w chwili ustania lub rozwiązania stosunku pracy osoby, wobec której dopuszczono się nadużycia, narusza klauzulę 5 porozumienia ramowego w świetle postanowienia Trybunału z dnia 9 lutego 2017 r, C-44[3]/16 (9), lub wyroków Trybunału: z dnia 14 [września] 2016 r., C-16/15 (10); lub z dnia 21 listopada 2018 r., C-619/17 (11), w zakresie, w jakim utrwala lub przedłuża ona tę sytuację nadużycia, braku ochrony i niepewności zatrudnienia, w jakiej znajduje się pracownik, w stosunku do którego dopuszczono się nadużycia, podważając skuteczność (effet utile) dyrektywy 99/70 do czasu, gdy stosunek pracy owego pracownika zostanie ostatecznie rozwiązany i będzie on mógł otrzymać wskazaną odprawę?

PYTANIE DZIEWIĄTE. Czy ustawa 20/2021 narusza zasadę równoważności w zakresie, w jakim przyznaje prawa na podstawie dyrektywy, które są mniej korzystne niż prawa wynikające z prawa krajowego, ponieważ:

| — | Ley 11/2020, de Presupuestos Generales del Estado para 2021 (ustawa 11/2020 o budżecie państwa na rok 2021), zmieniająca art. 87 ust. 3 ustawy 40/20215, zezwala przy zastosowaniu prawa krajowego, by pracownicy sektora prywatnego zatrudnieni w przedsiębiorstwach prywatnych, które przechodzą do sektora publicznego, mogli pełnić te same funkcje co urzędnicy, pod warunkiem rozwiązania stosunku pracy dotyczącego tych funkcji, przy czym do tych pracowników zastosowanie mają te same przyczyny ustania stosunku pracy, które stosuje się do urzędników, nawet jeśli nie przeszli oni pomyślnie postępowania konkursowego, natomiast ustawa 20/2021, przy zastosowaniu prawa Unii, nie zezwala, by pracownicy sektora publicznego, którzy zostali wybrani zgodnie z postępowaniami konkursowymi podlegającymi zasadom równości, jawności i wolnej konkurencji, pełnili dalej te same funkcje co urzędnicy, przy czym mają do nich zastosowanie te same przyczyny ustania stosunku pracy, które stosuje się do urzędników; |
| --- | --- |

—

Ley 11/2020, de Presupuestos Generales del Estado para 2021 (ustawa 11/2020 o budżecie państwa na rok 2021), zmieniająca art. 87 ust. 3 ustawy 40/20215, zezwala przy zastosowaniu prawa krajowego, by pracownicy sektora prywatnego zatrudnieni w przedsiębiorstwach prywatnych, które przechodzą do sektora publicznego, mogli pełnić te same funkcje co urzędnicy, pod warunkiem rozwiązania stosunku pracy dotyczącego tych funkcji, przy czym do tych pracowników zastosowanie mają te same przyczyny ustania stosunku pracy, które stosuje się do urzędników, nawet jeśli nie przeszli oni pomyślnie postępowania konkursowego, natomiast ustawa 20/2021, przy zastosowaniu prawa Unii, nie zezwala, by pracownicy sektora publicznego, którzy zostali wybrani zgodnie z postępowaniami konkursowymi podlegającymi zasadom równości, jawności i wolnej konkurencji, pełnili dalej te same funkcje co urzędnicy, przy czym mają do nich zastosowanie te same przyczyny ustania stosunku pracy, które stosuje się do urzędników;

| — | Artykuł 15 Estatuto de los Trabajadores (kodeksu pracy), w brzmieniu nadanym ustawą 1/1995 z dnia 24 marca 1995 r., to znaczy przed opublikowaniem dyrektywy 99/70, zezwala – przy zastosowaniu prawa krajowego – na przekształcenie stosunku pracy pracowników sektora prywatnego, którzy są zatrudnieni przez tego samego pracodawcę od ponad 2 lat, w stosunek pracy na stałe, natomiast przy zastosowaniu dyrektywy pracownikom sektora publicznego, wobec których dopuszczono się nadużycia, przysługuje jedynie odprawa w wysokości odpowiadającej 20 dniom wynagrodzenia za każdy rok pracy, maksymalnie do wysokości 12 wynagrodzeń miesięcznych, przy czym wspomniane przekształcenie stosunku pracy jest zakazane wobec tych pracowników; |
| --- | --- |

—

Artykuł 15 Estatuto de los Trabajadores (kodeksu pracy), w brzmieniu nadanym ustawą 1/1995 z dnia 24 marca 1995 r., to znaczy przed opublikowaniem dyrektywy 99/70, zezwala – przy zastosowaniu prawa krajowego – na przekształcenie stosunku pracy pracowników sektora prywatnego, którzy są zatrudnieni przez tego samego pracodawcę od ponad 2 lat, w stosunek pracy na stałe, natomiast przy zastosowaniu dyrektywy pracownikom sektora publicznego, wobec których dopuszczono się nadużycia, przysługuje jedynie odprawa w wysokości odpowiadającej 20 dniom wynagrodzenia za każdy rok pracy, maksymalnie do wysokości 12 wynagrodzeń miesięcznych, przy czym wspomniane przekształcenie stosunku pracy jest zakazane wobec tych pracowników;

| — | Artykuły 32 i nast. Ley 40/2015, del Sector Público (ustawy 40/2015 o sektorze publicznym) ustanawiają zasadę pełnego naprawienia szkody, zobowiązującą organy administracji do naprawienia wszystkich szkód wyrządzonych osobom poszkodowanym w wyniku ich działań, a mimo to, przy zastosowaniu prawa wspólnotowego odprawa na rzecz osób, wobec których dopuszczono się nadużycia, jest z góry ograniczona zarówno pod względem kwoty – 20 dni wynagrodzenia za każdy rok pracy –, jak i pod względem czasu – 12 wynagrodzeń miesięcznych? |
| --- | --- |

—

Artykuły 32 i nast. Ley 40/2015, del Sector Público (ustawy 40/2015 o sektorze publicznym) ustanawiają zasadę pełnego naprawienia szkody, zobowiązującą organy administracji do naprawienia wszystkich szkód wyrządzonych osobom poszkodowanym w wyniku ich działań, a mimo to, przy zastosowaniu prawa wspólnotowego odprawa na rzecz osób, wobec których dopuszczono się nadużycia, jest z góry ograniczona zarówno pod względem kwoty – 20 dni wynagrodzenia za każdy rok pracy –, jak i pod względem czasu – 12 wynagrodzeń miesięcznych?

PYTANIE DZIESIĄTE. Czy ustawa 20/2021, ustanawiając jako jedyną rzeczywistą sankcję odprawę w wysokości odpowiadającej 20 dniom wynagrodzenia za każdy rok pracy na rzecz osób, wobec których dopuszczono się nadużycia, a które nie przeszły pomyślnie postępowania konkursowego, narusza przyjęte przez Trybunał w wyroku z dnia 7 marca 2018 r. w sprawie Santoro (12) orzecznictwo, zgodnie z którym w sektorze publicznym, w celu zapewnienia zgodności z dyrektywą, odprawa nie jest wystarczająca, lecz muszą być przewidziane inne dodatkowe, skuteczne, proporcjonalne i odstraszające sankcje?

PYTANIE JEDENASTE. Czy ustawa 20/2021, ustalając wysokość odpraw na rzecz osób, wobec których dopuszczono się nadużycia, a które nie przejdą pomyślnie postępowania konkursowego, na 20 dni wynagrodzenia za każdy rok pracy, maksymalnie do wysokości 12 wynagrodzeń miesięcznych, narusza wspólnotowe zasady odpowiedniego i pełnego naprawienia szkody oraz proporcjonalności, wyłączając utracone korzyści oraz inne pojęcia odszkodowawcze lub kompensacyjne, takie jak na przykład te związane z: utratą szansy (pojęcie użyte w wyroku Trybunału w sprawie Santoro); brakiem możliwości uzyskania statusu pracownika zatrudnionego na stałe z powodu nieprzeprowadzenia postępowań konkursowych w terminach określonych w przepisach krajowych lub brakiem możliwości awansu; szkodami niematerialnymi wynikającymi z braku ochrony spowodowanego jakąkolwiek sytuacją niepewności zatrudnienia; ustaniem stosunku pracy osoby, wobec której dopuszczono się nadużycia, w sytuacji, gdy ze względu na wiek i płeć (np. kobiety w wieku powyżej 50 roku życia) nie ma alternatywnego rynku pracy; lub obniżeniem emerytury?

PYTANIE DWUNASTE. Czy ustawa 20/2021, ustanawiając odprawę, której górna granica jest ograniczona do wysokości 20 dni wynagrodzenia za każdy rok pracy i 12 wynagrodzeń miesięcznych, narusza prawo wspólnotowe w świetle wyroków Trybunału: z dnia 2 sierpnia 1993 r., C-271/91 (13), Marshall; oraz z dnia 17 grudnia 2015 r., C-407/14 (14), Arjona Camacho, zgodnie z którymi prawo Unii stoi na przeszkodzie ograniczeniu odszkodowania z tytułu szkody poniesionej przez osobę w wyniku rozwiązania stosunku pracy uprzednio ustaloną górną granicą?

---

(1)  Dyrektywa Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. 1999, L 175, s. 43).

(2)  Wyrok z dnia 17 kwietnia 2018 r., Egenberger (C-414/16, EU:C:2018:257).

(3)  Wyrok z dnia 15 kwietnia 2008 r., Impact (C-268/06, EU:C:2008:223).

(4)  Wyrok z dnia 25 października 2018 r., Sciotto (C-331/17, EU:C:2018:859).

(5)  Wyrok z dnia 13 stycznia 2022 r., MIUR i Ufficio Scolastico Regionale per la Campania (C-282/19, EU:C:2022:3).

(6)  Wyrok z dnia 13 marca 2014 r., Nierodzik (C-38/13, EU:C:2014:152.

(7)  Wyrok z dnia 14 września 2016 r., De Diego Porras (C-596/14, EU:C:2016:683).

(8)  Postanowienie z dnia 2 czerwca 2021 r., SUSH i CGT Sanidad de Madrid (C-103/19, niepublikowane, EU:C:2021:460).

(9)  Postanowienie z dnia 9 lutego 2017 r., Rodrigo Sanz (C-443/16, EU:C:2017:109).

(10)  Wyrok z dnia 14 września 2016 r., Pérez López (C-16/15, EU:C:2016:679).

(11)  Wyrok z dnia 14 września 2016 r., de Diego Porras (C-619/17, EU:C:2018:936).

(12)  Wyrok z dnia 7 marca 2018 r., Santoro (C-494/16, EU:C:2018:166).

(13)  Wyrok z dnia 2 sierpnia 1993 r., Marshall (C-271/91, EU:C:1993:335).

(14)  Wyrok z dnia 17 grudnia 2015 r., Arjona Camacho (C-407/14, EU:C:2015:831).

---

| 12.12.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 472/29 |
| --- | --- | --- | --- |

12.12.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 472/29

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 15 lipca 2022 r. – Maxi Mobility Spain SLU/Comunidad de Madrid, Asociación Nacional del Taxi, Asociación Taxi Project 2.0

(Sprawa C-475/22)

(2022/C 472/32)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Tribunal Supremo

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca skargę kasacyjną: Maxi Mobility Spain SLU

Druga strona postępowania: Comunidad de Madrid, Asociación Nacional del Taxi, Asociación Taxi Project 2.0

Pytania prejudycjalne

W hiszpańskich przepisach krajowych uznano utrzymanie usług taksówkowych za rodzaj przewozu miejskiego wykonywanego przez pojazd z kierowcą, leżącego w interesie ogólnym i w związku z tym poddano je intensywnej regulacji administracyjnej mającej na celu zagwarantowanie celów w zakresie jakości, ochrony użytkowników, polityki transportowej i polityki ochrony środowiska, w tym kontroli taryf. W świetle tych przepisów krajowych:

| 1) | Czy nakładanie na inne usługi przewozu miejskiego z wykorzystaniem pojazdów z kierowcą, takie jak wynajem samochodów osobowych z kierowcą, ograniczeń podlegających zasadzie proporcjonalności w celu zapewnienia zgodności tych innych rodzajów tej samej działalności z działalnością taksówkową i ich komplementarności wobec działalności taksówkowej jest zgodne ze swobodą przedsiębiorczości? |
| --- | --- |

1)

Czy nakładanie na inne usługi przewozu miejskiego z wykorzystaniem pojazdów z kierowcą, takie jak wynajem samochodów osobowych z kierowcą, ograniczeń podlegających zasadzie proporcjonalności w celu zapewnienia zgodności tych innych rodzajów tej samej działalności z działalnością taksówkową i ich komplementarności wobec działalności taksówkowej jest zgodne ze swobodą przedsiębiorczości?

| 2) | W przypadku odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie, czy wprowadzenie w odniesieniu do usług przewozu miejskiego z wykorzystaniem pojazdów z kierowcą, innych niż taksówki, konkretnego środka ograniczającego polegającego na ustanowieniu maksymalnego współczynnika zezwoleń na świadczenie takich usług do zezwoleń na świadczenie usług taksówkowych, takiego jak współczynnik ustanowiony w przepisach hiszpańskich, wynoszący 1/30, podlegający przy jego stosowaniu w praktyce przez właściwy organ administracji zasadzie proporcjonalności, jest zgodne ze swobodą przedsiębiorczości? |
| --- | --- |

2)

W przypadku odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie, czy wprowadzenie w odniesieniu do usług przewozu miejskiego z wykorzystaniem pojazdów z kierowcą, innych niż taksówki, konkretnego środka ograniczającego polegającego na ustanowieniu maksymalnego współczynnika zezwoleń na świadczenie takich usług do zezwoleń na świadczenie usług taksówkowych, takiego jak współczynnik ustanowiony w przepisach hiszpańskich, wynoszący 1/30, podlegający przy jego stosowaniu w praktyce przez właściwy organ administracji zasadzie proporcjonalności, jest zgodne ze swobodą przedsiębiorczości?

| 3) | Czy środek ograniczający świadczenie usług wynajmu samochodu osobowego z kierowcą, polegający na ustanowieniu współczynnika zezwoleń wynoszącego 1/30, o którym mowa w poprzednim pytaniu, jest zgodny z zakazem pomocy państwa przewidzianym w art. 107 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej? |
| --- | --- |

3)

Czy środek ograniczający świadczenie usług wynajmu samochodu osobowego z kierowcą, polegający na ustanowieniu współczynnika zezwoleń wynoszącego 1/30, o którym mowa w poprzednim pytaniu, jest zgodny z zakazem pomocy państwa przewidzianym w art. 107 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej?

---

| 12.12.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 472/30 |
| --- | --- | --- | --- |

12.12.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 472/30

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de las Islas Baleares (Hiszpania) w dniu 7 września 2022 r. – J.L.O.G., J.J.O.P./Resorts Mallorca Hotels International SL

(Sprawa C-589/22)

(2022/C 472/33)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Tribunal Superior de Justicia de las Islas Baleares

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: J.L.O.G., J.J.O.P.

Strona pozwana: Resorts Mallorca Hotels International SL

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 2 dyrektywy Rady 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych (1), w świetle stanowiska Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przedstawionego w wyroku z dnia 10 września 2009 r. (C-44/08) (2) EU:C:2009:533,
  należy interpretować w ten sposób, że obowiązki konsultacji i zawiadomienia stanowiące podstawę skuteczności (effet utile) dyrektywy, powstają w momencie, w którym przedsiębiorstwo w ramach procesu restrukturyzacji planuje rozwiązanie umów o pracę, których liczba może przekroczyć pułap określony dla zwolnień grupowych, niezależnie od tego, że ostatecznie liczba zwolnień lub zrównanych ze zwolnieniami przypadków rozwiązania umów o pracę nie osiągnie tego pułapu, ponieważ został on zmniejszony w wyniku działań przedsiębiorstwa podjętych bez uprzedniej konsultacji z przedstawicielami pracowników? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 2 dyrektywy Rady 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych (1), w świetle stanowiska Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przedstawionego w wyroku z dnia 10 września 2009 r. (C-44/08) (2) EU:C:2009:533,

należy interpretować w ten sposób, że obowiązki konsultacji i zawiadomienia stanowiące podstawę skuteczności (effet utile) dyrektywy, powstają w momencie, w którym przedsiębiorstwo w ramach procesu restrukturyzacji planuje rozwiązanie umów o pracę, których liczba może przekroczyć pułap określony dla zwolnień grupowych, niezależnie od tego, że ostatecznie liczba zwolnień lub zrównanych ze zwolnieniami przypadków rozwiązania umów o pracę nie osiągnie tego pułapu, ponieważ został on zmniejszony w wyniku działań przedsiębiorstwa podjętych bez uprzedniej konsultacji z przedstawicielami pracowników?

| 2) | Czy art. 1 ust. 1 akapit ostatni dyrektywy Rady 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych, który stanowi, że „Do celów obliczenia liczby zwolnień przewidzianych w lit. a) jako zwolnienia traktuje się inne formy wygaśnięcia [rozwiązania] umowy o pracę, które następują z inicjatywy pracodawcy, z jednego lub więcej powodów niezwiązanych z poszczególnym pracownikiem, pod warunkiem że zwolnień tych jest co najmniej pięć”,
  obejmuje, w przypadku kryzysu, w którym przewidywana jest redukcja zatrudnienia, w tym zwolnienia, rozwiązanie umów o pracę zaproponowane przez przedsiębiorstwo, nie z inicjatywy pracowników, lecz zaakceptowane przez nich po otrzymaniu wiążącej oferty natychmiastowego zatrudnienia w innym przedsiębiorstwie, przy czym to pracodawca uzgodnił z innym przedsiębiorstwem możliwość odbycia przez jego pracowników rozmów kwalifikacyjnych w celu ich ewentualnego zatrudnienia? |
| --- | --- |

2)

Czy art. 1 ust. 1 akapit ostatni dyrektywy Rady 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych, który stanowi, że „Do celów obliczenia liczby zwolnień przewidzianych w lit. a) jako zwolnienia traktuje się inne formy wygaśnięcia [rozwiązania] umowy o pracę, które następują z inicjatywy pracodawcy, z jednego lub więcej powodów niezwiązanych z poszczególnym pracownikiem, pod warunkiem że zwolnień tych jest co najmniej pięć”,

obejmuje, w przypadku kryzysu, w którym przewidywana jest redukcja zatrudnienia, w tym zwolnienia, rozwiązanie umów o pracę zaproponowane przez przedsiębiorstwo, nie z inicjatywy pracowników, lecz zaakceptowane przez nich po otrzymaniu wiążącej oferty natychmiastowego zatrudnienia w innym przedsiębiorstwie, przy czym to pracodawca uzgodnił z innym przedsiębiorstwem możliwość odbycia przez jego pracowników rozmów kwalifikacyjnych w celu ich ewentualnego zatrudnienia?

---

(1)  Dz.U. L 225, s. 16.

(2)  Wyrok z dnia 10 września 2009 r., Akavan Erityisalojen Keskusliitto AEK i in. (C-44/08, EU:C:2009:533)

---

| 12.12.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 472/30 |
| --- | --- | --- | --- |

12.12.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 472/30

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 12 września 2022 r. – L. VOF/Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit

(Sprawa C-591/22)

(2022/C 472/34)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

College van Beroep voor het bedrijfsleven

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: L. VOF

Druga strona postępowania: Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit

Pytania prejudycjalne

| 1) | W jakiej sytuacji zachodzi wyjątkowy przypadek w rozumieniu pkt 2.2.2.2. lit. c) załącznika do rozporządzenia Komisji (UE) nr 200/2010 z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (WE) nr 2160/2003 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do celu unijnego ograniczenia częstości występowania serotypów salmonelli w dorosłych stadach hodowlanych gatunku Gallus gallus (2), gdy właściwy organ ma powody, aby podjąć wątpliwości do co prawidłowości dodatnich wyników badana na obecność salmonelli przeprowadzonego w ramach rutynowego pobrania próbek z inicjatywy podmiotu prowadzącego przedsiębiorstwo spożywcze, co umożliwia właściwemu organowi podjęcie decyzji o powtórzeniu badania? |
| --- | --- |

1)

W jakiej sytuacji zachodzi wyjątkowy przypadek w rozumieniu pkt 2.2.2.2. lit. c) załącznika do rozporządzenia Komisji (UE) nr 200/2010 z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (WE) nr 2160/2003 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do celu unijnego ograniczenia częstości występowania serotypów salmonelli w dorosłych stadach hodowlanych gatunku Gallus gallus (2), gdy właściwy organ ma powody, aby podjąć wątpliwości do co prawidłowości dodatnich wyników badana na obecność salmonelli przeprowadzonego w ramach rutynowego pobrania próbek z inicjatywy podmiotu prowadzącego przedsiębiorstwo spożywcze, co umożliwia właściwemu organowi podjęcie decyzji o powtórzeniu badania?

| 2) | Czy następujące czynniki mają znaczenie dla ustalenia, czy zachodzi wyjątkowy przypadek w rozumieniu pkt 2.2.2.2 lit. c) załącznika do rozporządzenia nr 200/2010:






  i) | uzyskanie (kilku) ujemnych wyników badań na obecność danego rodzaju salmonelli w kolejnych próbkach pobranych z inicjatywy podmiotu prowadzącego przedsiębiorstwo spożywcze; |
| --- | --- | --- |

2)

Czy następujące czynniki mają znaczenie dla ustalenia, czy zachodzi wyjątkowy przypadek w rozumieniu pkt 2.2.2.2 lit. c) załącznika do rozporządzenia nr 200/2010:

i)

uzyskanie (kilku) ujemnych wyników badań na obecność danego rodzaju salmonelli w kolejnych próbkach pobranych z inicjatywy podmiotu prowadzącego przedsiębiorstwo spożywcze;

| ii) | okoliczność, że tylko jedna z dwóch próbek pobranych w danym budynku dała dodatni wynik na zakażenie salmonellą; |
| --- | --- |

ii)

okoliczność, że tylko jedna z dwóch próbek pobranych w danym budynku dała dodatni wynik na zakażenie salmonellą;

| iii) | status zaszczepienia (objętego próbą) stada przeciwko danemu rodzajowi salmonelli w odniesieniu do wieku stada; |
| --- | --- |

iii)

status zaszczepienia (objętego próbą) stada przeciwko danemu rodzajowi salmonelli w odniesieniu do wieku stada;

| iv) | liczba budynków z dodatnim wynikiem badań w kierunku salmonelli w odniesieniu do częstotliwości pobierania próbek obowiązującej dla danego rodzaju salmonelli; |
| --- | --- |

iv)

liczba budynków z dodatnim wynikiem badań w kierunku salmonelli w odniesieniu do częstotliwości pobierania próbek obowiązującej dla danego rodzaju salmonelli;

| v) | historia gospodarstwa pod względem częstości występowania wykrytego (odzwierzęcego) typu salmonelli? |
| --- | --- |

v)

historia gospodarstwa pod względem częstości występowania wykrytego (odzwierzęcego) typu salmonelli?

| 3) | Jeżeli na pytanie drugie pkt i) zostanie udzielona odpowiedź twierdząca: jakiego okresu czasu można udzielić podmiotowi prowadzącemu przedsiębiorstwo spożywcze na pobranie (ewent. zlecenie pobrania) kolejnych próbek i dostarczenie wyników ich badań, zanim właściwy organ rozpocznie wykonanie środków o nieodwracalnych skutkach, nałożonych na skutek stwierdzenia zakażenia? |
| --- | --- |

3)

Jeżeli na pytanie drugie pkt i) zostanie udzielona odpowiedź twierdząca: jakiego okresu czasu można udzielić podmiotowi prowadzącemu przedsiębiorstwo spożywcze na pobranie (ewent. zlecenie pobrania) kolejnych próbek i dostarczenie wyników ich badań, zanim właściwy organ rozpocznie wykonanie środków o nieodwracalnych skutkach, nałożonych na skutek stwierdzenia zakażenia?

---

(1)  Dz.U. 2003, L 325, s. 1.

(2)  Dz.U. 2010, L 61, s. 1.

---

| 12.12.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 472/31 |
| --- | --- | --- | --- |

12.12.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 472/31

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Specializat Cluj (Rumunia) w dniu 12 września 2022 r. – FS, WU/First Bank SA

(Sprawa C-593/22)

(2022/C 472/35)

Język postępowania: rumuński

Sąd odsyłający

Tribunalul Specializat Cluj

Strony w postępowaniu głównym

Wnoszący apelację: FS, WU

Druga strona postępowania: First Bank SA

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 1 ust. 2 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1) należy interpretować w ten sposób, że:






  a) | „warunki umowy odzwierciedlające [...] przepisy ustawowe” muszą powielać w całości lub w części odpowiednią normę prawną zawartą w odpowiednim przepisie ustawowym;
  lub |
| --- | --- | --- |

1)

Czy art. 1 ust. 2 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1) należy interpretować w ten sposób, że:

a)

„warunki umowy odzwierciedlające [...] przepisy ustawowe” muszą powielać w całości lub w części odpowiednią normę prawną zawartą w odpowiednim przepisie ustawowym;

lub

| b) | „warunki umowy odzwierciedlające [...] przepisy ustawowe” muszą zawierać wyraźne odesłanie do odpowiedniej normy prawnej zawartej w odpowiednim przepisie ustawowym;
  lub, przeciwnie, |
| --- | --- |

b)

„warunki umowy odzwierciedlające [...] przepisy ustawowe” muszą zawierać wyraźne odesłanie do odpowiedniej normy prawnej zawartej w odpowiednim przepisie ustawowym;

lub, przeciwnie,

| c) | aby uznać, że warunki umowne w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy 93/13/EWG są wyłączone spod analizy nieuczciwego charakteru, wystarczające jest zastosowanie ogólnej zasady prawa cywilnego, zgodnie z którą umowy są uzupełniane przez ustawę w braku szczególnego odniesienia lub odesłania do odpowiedniej normy prawnej zawartej w odpowiednim przepisie ustawowym? |
| --- | --- |

c)

aby uznać, że warunki umowne w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy 93/13/EWG są wyłączone spod analizy nieuczciwego charakteru, wystarczające jest zastosowanie ogólnej zasady prawa cywilnego, zgodnie z którą umowy są uzupełniane przez ustawę w braku szczególnego odniesienia lub odesłania do odpowiedniej normy prawnej zawartej w odpowiednim przepisie ustawowym?

| 2) | Czy art. 1 ust. 2 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że w ramach szczególnego reżimu prawnego ochrony praw konsumentów przesadne jest założenie, że konsument jest zobowiązany znać treść wszystkich norm prawnych zawartych w przepisach ustawowych uzupełniających umowę, w sytuacji gdy przedsiębiorca nie poinformował go uprzednio w tym względzie? |
| --- | --- |

2)

Czy art. 1 ust. 2 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że w ramach szczególnego reżimu prawnego ochrony praw konsumentów przesadne jest założenie, że konsument jest zobowiązany znać treść wszystkich norm prawnych zawartych w przepisach ustawowych uzupełniających umowę, w sytuacji gdy przedsiębiorca nie poinformował go uprzednio w tym względzie?

---

(1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).

---

| 12.12.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 472/32 |
| --- | --- | --- | --- |

12.12.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 472/32

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 23 września 2022 r. – Dublin 8 Residents Association/An Bord Pleanála, Irlandia i Attorney General

(Sprawa C-613/22)

(2022/C 472/36)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

High Court (Irlandia)

Strony w postępowaniu głównym

Wnioskodawca: Dublin 8 Residents Association

Druga strona postępowania: An Bord Pleanála, Irelandia i Attorney General

Strona zawiadamiana: DBTR-SCR1 Fund, subfundusz CWTC Multi-Family ICAV

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 11 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2011/92/UE (1) w związku z art. 47 karty praw podstawowych lub art. 9 ust. 2–4 konwencji z Aarhus zatwierdzonej w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2005/370/WE (2) skutkuje tym, że jeżeli ekologiczna organizacja pozarządowa spełnia kryterium legitymacji procesowej określone w tym przepisie, wówczas należy uznać, iż dysponuje ona dostateczną zdolnością do skorzystania ze środka prawnego, niezależnie od ogólnej zasady prawa krajowego obowiązującej w państwie członkowskim, uniemożliwiającej wszczynanie postępowania sądowego stowarzyszeniom nieposiadającym osobowości prawnej? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 11 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2011/92/UE (1) w związku z art. 47 karty praw podstawowych lub art. 9 ust. 2–4 konwencji z Aarhus zatwierdzonej w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2005/370/WE (2) skutkuje tym, że jeżeli ekologiczna organizacja pozarządowa spełnia kryterium legitymacji procesowej określone w tym przepisie, wówczas należy uznać, iż dysponuje ona dostateczną zdolnością do skorzystania ze środka prawnego, niezależnie od ogólnej zasady prawa krajowego obowiązującej w państwie członkowskim, uniemożliwiającej wszczynanie postępowania sądowego stowarzyszeniom nieposiadającym osobowości prawnej?

| 2) | Jeżeli art. 11 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2011/92/UE w związku z art. 47 karty praw podstawowych lub art. 9 ust. 2–4 konwencji z Aarhus zatwierdzonej w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2005/370/WE nie ma skutku określonego w pytaniu pierwszym w okolicznościach ogólnych, to czy ma taki skutek w okolicznościach, w których prawo krajowe danego państwa członkowskiego stanowi, że organizacja pozarządowa spełniająca kryterium na potrzeby legitymacji procesowej przewidziane w art. 1 ust. 2 lit. e) tej dyrektywy zyskuje tym samym zdolność do skorzystania ze środka prawnego? |
| --- | --- |

2)

Jeżeli art. 11 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2011/92/UE w związku z art. 47 karty praw podstawowych lub art. 9 ust. 2–4 konwencji z Aarhus zatwierdzonej w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2005/370/WE nie ma skutku określonego w pytaniu pierwszym w okolicznościach ogólnych, to czy ma taki skutek w okolicznościach, w których prawo krajowe danego państwa członkowskiego stanowi, że organizacja pozarządowa spełniająca kryterium na potrzeby legitymacji procesowej przewidziane w art. 1 ust. 2 lit. e) tej dyrektywy zyskuje tym samym zdolność do skorzystania ze środka prawnego?

| 3) | Jeżeli art. 11 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2011/92/UE w związku z art. 47 karty praw podstawowych lub art. 9 ust. 2–4 konwencji z Aarhus zatwierdzonej w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2005/370/WE nie ma skutku określonego w pytaniu pierwszym w okolicznościach ogólnych, to czy ma taki skutek w okolicznościach, w których prawo krajowe danego państwa członkowskiego lub procedury przyjęte przez organ właściwy danego państwa członkowskiego pozwalają ekologicznej organizacji pozarządowej, która w innym kontekście w świetle prawa krajowego nie miałaby zdolności prawnej, na udział w administracyjnym etapie procedury wydawania zgody na inwestycję? |
| --- | --- |

3)

Jeżeli art. 11 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2011/92/UE w związku z art. 47 karty praw podstawowych lub art. 9 ust. 2–4 konwencji z Aarhus zatwierdzonej w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2005/370/WE nie ma skutku określonego w pytaniu pierwszym w okolicznościach ogólnych, to czy ma taki skutek w okolicznościach, w których prawo krajowe danego państwa członkowskiego lub procedury przyjęte przez organ właściwy danego państwa członkowskiego pozwalają ekologicznej organizacji pozarządowej, która w innym kontekście w świetle prawa krajowego nie miałaby zdolności prawnej, na udział w administracyjnym etapie procedury wydawania zgody na inwestycję?

| 4) | Jeżeli art. 11 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2011/92/UE w związku z art. 47 karty praw podstawowych lub art. 9 ust. 2–4 konwencji z Aarhus zatwierdzonej w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2005/370/WE nie ma skutku określonego w pytaniu pierwszym w okolicznościach ogólnych, to czy ma taki skutek wówczas, gdy z określonych ustawą danego państwa członkowskiego warunków umożliwiających zakwalifikowanie organizacji pozarządowej dla celów art. 1 ust. 2 lit. e) wynika, że okres istnienia organizacji pozarządowej wymagany dla takiego zakwalifikowania jest dłuższy niż ustawowy okres rozstrzygania wniosku o zgodę na inwestycję, co skutkuje tym, iż nieposiadająca osobowości prawnej organizacja pozarządowa utworzona w reakcji na konkretny wniosek dotyczący zagospodarowania przestrzennego nigdy nie będzie kwalifikować się dla celów przepisów wdrażających art. 1 ust. 2 lit. e)? |
| --- | --- |

4)

Jeżeli art. 11 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2011/92/UE w związku z art. 47 karty praw podstawowych lub art. 9 ust. 2–4 konwencji z Aarhus zatwierdzonej w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2005/370/WE nie ma skutku określonego w pytaniu pierwszym w okolicznościach ogólnych, to czy ma taki skutek wówczas, gdy z określonych ustawą danego państwa członkowskiego warunków umożliwiających zakwalifikowanie organizacji pozarządowej dla celów art. 1 ust. 2 lit. e) wynika, że okres istnienia organizacji pozarządowej wymagany dla takiego zakwalifikowania jest dłuższy niż ustawowy okres rozstrzygania wniosku o zgodę na inwestycję, co skutkuje tym, iż nieposiadająca osobowości prawnej organizacja pozarządowa utworzona w reakcji na konkretny wniosek dotyczący zagospodarowania przestrzennego nigdy nie będzie kwalifikować się dla celów przepisów wdrażających art. 1 ust. 2 lit. e)?

| 5) | Czy art. 11 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2011/92/UE interpretowany w świetle zasad pewności prawa lub skuteczności lub w związku z art. 47 karty praw podstawowych lub art. 9 ust. 2–4 konwencji z Aarhus zatwierdzonej w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2005/370/WE skutkuje tym, że wynikające z przepisu krajowego prawa proceduralnego obowiązującego w państwie członkowskim uprawnienie dyskrecjonalne, które zezwala na wstąpienie w miejsce stowarzyszenia nieposiadającego osobowości prawnej wnioskodawcy lub wnioskodawców będących członkami tego stowarzyszenia, należy wykonywać w taki sposób, aby nadać pełną skuteczność prawu dostępu do skutecznego środka prawnego, a takie wstąpienie w miejsce strony nie mogło zostać uniemożliwione wyłącznie ze względu na zasadę prawa krajowego dotyczącą przedawnienia możliwości wszczęcia postępowania? |
| --- | --- |

5)

Czy art. 11 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2011/92/UE interpretowany w świetle zasad pewności prawa lub skuteczności lub w związku z art. 47 karty praw podstawowych lub art. 9 ust. 2–4 konwencji z Aarhus zatwierdzonej w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2005/370/WE skutkuje tym, że wynikające z przepisu krajowego prawa proceduralnego obowiązującego w państwie członkowskim uprawnienie dyskrecjonalne, które zezwala na wstąpienie w miejsce stowarzyszenia nieposiadającego osobowości prawnej wnioskodawcy lub wnioskodawców będących członkami tego stowarzyszenia, należy wykonywać w taki sposób, aby nadać pełną skuteczność prawu dostępu do skutecznego środka prawnego, a takie wstąpienie w miejsce strony nie mogło zostać uniemożliwione wyłącznie ze względu na zasadę prawa krajowego dotyczącą przedawnienia możliwości wszczęcia postępowania?

| 6) | Jeżeli art. 11 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2011/92/UE interpretowany w świetle zasad pewności prawa lub skuteczności lub w związku z art. 47 karty praw podstawowych lub art. 9 ust. 2–4 konwencji z Aarhus zatwierdzonej w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2005/370/WE nie ma skutku określonego w pytaniu piątym w okolicznościach ogólnych, to czy ma taki skutek – szczególnie w świetle zasady skuteczności – w sytuacji, gdy pierwotny wnioskodawca wszczął postępowanie w terminie określonym przez prawo krajowe, a podstawy zaskarżenia realizowanego w ramach prawa dostępu do środka prawnego przez wnioskodawcę wstępującego w jego miejsce nie uległy zmianie? |
| --- | --- |

6)

Jeżeli art. 11 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2011/92/UE interpretowany w świetle zasad pewności prawa lub skuteczności lub w związku z art. 47 karty praw podstawowych lub art. 9 ust. 2–4 konwencji z Aarhus zatwierdzonej w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2005/370/WE nie ma skutku określonego w pytaniu piątym w okolicznościach ogólnych, to czy ma taki skutek – szczególnie w świetle zasady skuteczności – w sytuacji, gdy pierwotny wnioskodawca wszczął postępowanie w terminie określonym przez prawo krajowe, a podstawy zaskarżenia realizowanego w ramach prawa dostępu do środka prawnego przez wnioskodawcę wstępującego w jego miejsce nie uległy zmianie?

| 7) | Jeżeli art. 11 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2011/92/UE interpretowany w świetle zasad pewności prawa lub skuteczności lub w związku z art. 47 karty praw podstawowych lub art. 9 ust. 2–4 konwencji z Aarhus zatwierdzonej w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2005/370/WE nie ma skutku określonego w pytaniu piątym w okolicznościach ogólnych, to czy ma taki skutek wówczas, gdy prawo krajowe danego państwa członkowskiego dotyczące stosowania terminów przedawnienia w takich sytuacjach jest niejasne lub wewnętrznie sprzeczne, w związku z czym wnioskodawca przed wszczęciem postępowania nie może polegać na pewności prawa co do możliwości wstąpienia innych osób w miejsce strony? |
| --- | --- |

7)

Jeżeli art. 11 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2011/92/UE interpretowany w świetle zasad pewności prawa lub skuteczności lub w związku z art. 47 karty praw podstawowych lub art. 9 ust. 2–4 konwencji z Aarhus zatwierdzonej w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2005/370/WE nie ma skutku określonego w pytaniu piątym w okolicznościach ogólnych, to czy ma taki skutek wówczas, gdy prawo krajowe danego państwa członkowskiego dotyczące stosowania terminów przedawnienia w takich sytuacjach jest niejasne lub wewnętrznie sprzeczne, w związku z czym wnioskodawca przed wszczęciem postępowania nie może polegać na pewności prawa co do możliwości wstąpienia innych osób w miejsce strony?

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.U. 2012, L 26, s. 1).

(2)  Decyzja Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r. w sprawie zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (Dz.U. 2005, L 142, s. 1).

---

Sąd

| 12.12.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 472/34 |
| --- | --- | --- | --- |

12.12.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 472/34

---

Wyrok Sądu z dnia 19 października 2022 r. – H&H/EUIPO – Giuliani (Swisse)

(Sprawa T-486/20) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy Swisse - Bezwzględne podstawy unieważnienia - Artykuł 51 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Brak charakteru odróżniającego - Znak towarowy mogący zwieść odbiorców - Godło państwowe - Znak towarowy zawierający odznaki, godła lub herby - Artykuł 7 ust. 1 lit. b), g) – i) rozporządzenia nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b), g) – i) rozporządzenia 2017/1001] - Zła wiara - Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku - Artykuł 63 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001 - Zakres badania przeprowadzanego przez EUIPO - Artykuł 95 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 - Prawo do bycia wysłuchanym - Artykuł 41 Karty praw podstawowych)

(2022/C 472/37)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Health and Happiness (H&H) Hong Kong Ltd (Hong Kong, Chiny) (przedstawiciele: D. Rose, L. Flascher, solicitors i N. Saunders, QC)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Ivanauskas i V. Ruzek, pełnomocnicy)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Giuliani SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciel: adwokat S. de Bosio)

Przedmiot

W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 25 maja 2020 r. (sprawa R 2185/2019-5).

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 25 maja 2020 r. (sprawa R 2185/2019-5). |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 25 maja 2020 r. (sprawa R 2185/2019-5).

| 2) | EUIPO pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Health and Happiness (H&H) Hong Kong Ltd. |
| --- | --- |

2)

EUIPO pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Health and Happiness (H&H) Hong Kong Ltd.

| 3) | Giuliani SpA pokrywa własne koszty. |
| --- | --- |

3)

Giuliani SpA pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 320 z 28.9.2020.

---

| 12.12.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 472/35 |
| --- | --- | --- | --- |

12.12.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 472/35

---

Wyrok Sądu z dnia 19 października 2022 r. – Sistem ecologica/Komisja

(Sprawa T-81/21) (1)

(Rozporządzenie (UE, Euratom) nr 883/2013 - Dochodzenie w sprawie oszustwa dotyczącego ceł konwencyjnych, wyrównawczych i antydumpingowych nałożonych na przywóz biodiesla do Unii - Komunikat OLAF skierowany do krajowych organów celnych - Sprawozdanie z dochodzenia OLAF - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Skarga o odszkodowanie - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom)

(2022/C 472/38)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca:„Sistem ecologica” production, trade and services d.o.o. Srbac (Srbac, Bośnia i Hercegowina) (przedstawiciele: D. Diris, D. Rjabynina, C. Kocks i C. Verheyen, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Baquero Cruz i T. Materne, pełnomocnicy)

Przedmiot

W skardze złożonej na podstawie art. 263 TFUE i 268 TFUE skarżąca wniosła, po pierwsze, o stwierdzenie nieważności sprawozdania końcowego z dochodzenia sporządzonego przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) w dniu 8 grudnia 2020 r. oraz decyzji OLAF zawartych w komunikacie z dnia 9 czerwca 2020 r. skierowanym do państw członkowskich, w pismach z dnia 25 i 27 listopada 2020 r. oraz w pismach z dnia 8 i 21 grudnia 2020 r., a po drugie, o naprawienie szkody, którą wedle jej twierdzeń poniosła.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | „Sistem ecologica” production, trade and services d.o.o. Srbac zostaje obciążona kosztami postępowania |
| --- | --- |

2)

„Sistem ecologica” production, trade and services d.o.o. Srbac zostaje obciążona kosztami postępowania

---

(1)  Dz.U. C 163 z 3.5.2021.

---

| 12.12.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 472/35 |
| --- | --- | --- | --- |

12.12.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 472/35

---

Wyrok Sądu z dnia 5 października 2022 r. – Múka/Komisja

(Sprawa T-214/21) (1)

(Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty postępowań kontrolnych w sprawie pomocy państwa - Odmowa dostępu - Artykuł 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001 - Wyjątek dotyczący ochrony celów kontroli, dochodzenia i audytu - Ogólne domniemanie nieujawniania - Nadrzędny interes publiczny)

(2022/C 472/39)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Ondřej Múka (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat P. Kočí)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Ehrbar i K. Herrmann, pełnomocnicy)

Przedmiot

W skardze, której podstawą jest art. 263 TFUE strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności pisma Komisji Europejskiej z dnia 27 października 2020 r. oddalającego jego pierwotny wniosek z dnia 17 września 2020 r. o udzielenie dostępu do dokumentów, które były przedmiotem jej korespondencji z Republiką Czeską oraz decyzji C(2021) 1320 final, z dnia 21 lutego 2021 r. oddalającej wniosek potwierdzający z dnia 12 listopada 2020 r. o udzielenie dostępu tych dokumentów oraz o nakazanie Komisji przekazania jej wszystkich dokumentów i informacji, których dotyczy wniosek z dnia 17 września 2020 r.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Ondřej Múka pokrywa własne koszty i koszty poniesione przez Komisję Europejską. |
| --- | --- |

2)

Ondřej Múka pokrywa własne koszty i koszty poniesione przez Komisję Europejską.

---

(1)  Dz.U. C 242 z 21.6.2021.

---

| 12.12.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 472/36 |
| --- | --- | --- | --- |

12.12.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 472/36

---

Wyrok Sądu z dnia 5 października 2022 r. –Basaglia/Komisja

(Sprawa T-257/21) (1)

(Odpowiedzialność pozaumowna - Dostęp do dokumentów - Dokumenty dotyczące projektów badań i rozwoju technologicznego - Decyzja ograniczająca wniosek o dostęp i odmawiająca częściowo dostępu - Stwierdzenie przez Sąd częściowej nieważności tej decyzji - Wyroki skazujące sądów krajowych - Bezprawność zarzucanych zachowań - Związek przyczynowy)

(2022/C 472/40)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Giorgio Basaglia (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Balossi, G. Borriello i F. Fimmanò)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Ehrbar, F. Moro i A. Spina, pełnomocnicy)

Przedmiot

W skardze wniesionej na podstawie art. 268 TFUE skarżący wnosi o uzyskanie odszkodowania za szkodę finansową, krzywdę i naruszenia dobrego imienia, jaką miał ponieść z uwagi na niezgodne z prawem oddalenie przez Komisję jego wniosku o udzielenie dostępu do dokumentów i na niewykonanie przez tę instytucję wyroku z dnia 23 września 2020 r., Basaglia/Komisja (T-727/19, niepublikowany, EU:T:2020:446).

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Giorgio Basaglia zostaje obciążony kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Giorgio Basaglia zostaje obciążony kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 252 z 28.6.2021.

---

| 12.12.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 472/36 |
| --- | --- | --- | --- |

12.12.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 472/36

---

Wyrok Sądu z dnia 12 października 2022 r. – MCO (IP)/EUIPO – C8 (C2 CYPRUS CASINOS)

(Sprawa T-460/21) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego C2 CYPRUS CASINOS - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy C8 - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Wzajemna zależność czynników - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Obowiązek uzasadnienia)

(2022/C 472/41)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: MCO (IP) Holdings Ltd (Tortola, Brytyjskie Wyspy Dziewicze) (przedstawiciel: A. Roughton, barrister)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Hamel i D. Hanf, pełnomocnicy)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: C8 (Issy-les-Moulineaux, Francja) (przedstawiciele: M. Georges-Picot i C. Cuny, adwokaci)

Przedmiot

W skardze na podstawie art. 263 TFUE skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 26 maja 2021 r. (sprawa R 908/2020-2).

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 26 maja 2021 r. (sprawa R 908/2020-2) w zakresie, w jakim odnosi się do usług, w przypadku których stwierdzono jedynie niewielki stopień podobieństwa. |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 26 maja 2021 r. (sprawa R 908/2020-2) w zakresie, w jakim odnosi się do usług, w przypadku których stwierdzono jedynie niewielki stopień podobieństwa.

| 2) | W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

2)

W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

| 3) | MCO (IP) Holdings Ltd, EUIPO i C8 pokrywają własne koszty postępowania. |
| --- | --- |

3)

MCO (IP) Holdings Ltd, EUIPO i C8 pokrywają własne koszty postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 412 z 11.10.2021.

---

| 12.12.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 472/37 |
| --- | --- | --- | --- |

12.12.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 472/37

---

Wyrok Sądu z dnia 12 października 2022 r. – MCO (IP) / EUIPO – C8 (C2)

(Sprawa T-461/21) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego C2 - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy C8 - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Współzależność czynników - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Obowiązek uzasadnienia)

(2022/C 472/42)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: MCO (IP) Holdings Ltd (Tortola, Brytyjskie Wyspy Dziewicze) (przedstawiciel: A. Roughton, barrister)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Hamel i D. Hanf, pełnomocnicy)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: C8 (Issy-les-Moulineaux, Francja) (przedstawiciele: adwokaci M. Georges-Picot i C. Cuny)

Przedmiot

W skardze, złożonej na podstawie art. 263 TFUE, skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 26 maja 2021 r. (sprawa R 909/2020-2).

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 26 maja 2021 r. (sprawa R 909/2020-2) w zakresie, w jakim dotyczy ona usług, w odniesieniu do których stwierdzono jedynie niski stopień podobieństwa. |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 26 maja 2021 r. (sprawa R 909/2020-2) w zakresie, w jakim dotyczy ona usług, w odniesieniu do których stwierdzono jedynie niski stopień podobieństwa.

| 2) | W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

2)

W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

| 3) | MCO (IP) Holdings Ltd, EUIPO i C8 pokrywają własne koszty. |
| --- | --- |

3)

MCO (IP) Holdings Ltd, EUIPO i C8 pokrywają własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 412 z 11.10.2021.

---

| 12.12.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 472/38 |
| --- | --- | --- | --- |

12.12.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 472/38

---

Wyrok Sądu z dnia 19 października 2022 r. – Baumberger/EUIPO – Nube (Lío)

(Sprawa T-466/21) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy Lío - Bezwzględna podstawa unieważnienia - Zła wiara - Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])

(2022/C 472/43)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Dino Baumberger (Wesel, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Fusbahn i D. Dawirs)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: N. Lamsters i E. Markakis, pełnomocnicy)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Nube, SL (Ibiza, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Gracia Albero i R. Ahijón Lana)

Przedmiot

W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 2 czerwca 2021 r. (sprawa R 1221/2020-5).

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Dino Baumberger pokrywa koszty postępowania. |
| --- | --- |

2)

Dino Baumberger pokrywa koszty postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 382 z 20.9.2021.

---

| 12.12.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 472/38 |
| --- | --- | --- | --- |

12.12.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 472/38

---

Wyrok Sądu z dnia 19 października 2022 r. – DBM Videovertrieb/EUIPO – Nube (Lío)

(Sprawa T-467/21) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy Lío - Bezwzględna podstawa unieważnienia - Zła wiara - Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])

(2022/C 472/44)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: DBM Videovertrieb GmbH (Wesel, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Fusbahn i D. Dawirs)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: N. Lamsters i E. Markakis, pełnomocnicy)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Nube, SL (Ibiza, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci, J. Gracia Albero i R. Ahijón Lana)

Przedmiot

W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 2 czerwca 2021 r. (sprawa R 1220/2020-5).

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | DBM Videovertrieb GmbH pokrywa koszty postępowania. |
| --- | --- |

2)

DBM Videovertrieb GmbH pokrywa koszty postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 382 z 20.9.2021.

---

| 12.12.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 472/39 |
| --- | --- | --- | --- |

12.12.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 472/39

---

Wyrok Sądu z dnia 5 października 2022 r. – Philip Morris Products/EUIPO (TOGETHER. FORWARD.)

(Sprawa T-500/21) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego TOGETHER. FORWARD. - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

(2022/C 472/45)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Philip Morris Products SA (Neuchâtel, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat L. Alonso Domingo)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: E. Nicolás Gómez, M. Eberl i D. Hanf, pełnomocnicy)

Przedmiot

W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 2 czerwca 2021 r. (sprawa R 417/2021-5).

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Philip Morris Products SA zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Philip Morris Products SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 391 z 27.9.2021.

---

| 12.12.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 472/40 |
| --- | --- | --- | --- |

12.12.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 472/40

---

Wyrok Sądu z dnia 5 października 2022 r. – Philip Morris Products/EUIPO (Przedstawienie ukośnych linii w kolorach czarnym i białym)

(Sprawa T-501/21) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego ukośne linie w kolorach czarnym i białym - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

(2022/C 472/46)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Philip Morris Products SA (Neuchâtel, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat L. Alonso Domingo)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: P. Georgieva, E. Nicolás Gómez, M. Eberl i D. Hanf, pełnomocnicy)

Przedmiot

W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 3 czerwca 2021 r. (sprawa R 79/2021-5).

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Philip Morris Products SA zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Philip Morris Products SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 391 z 27.9.2021.

---

| 12.12.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 472/40 |
| --- | --- | --- | --- |

12.12.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 472/40

---

Wyrok Sądu z dnia 5 października 2022 r. – Philip Morris Products/EUIPO (Przedstawienie czarno-białych linii)

(Sprawa T-502/21) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego czarno-białe linie - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

(2022/C 472/47)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Philip Morris Products SA (Neuchâtel, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat L. Alonso Domingo)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: P. Georgieva, E. Nicolás Gómez, M. Eberl i D. Hanf, pełnomocnicy)

Przedmiot

W swojej skardze opartej na art. 263 TFUE, skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 26 maja 2021 r. (sprawa R 78/2021-5).

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Philip Morris Products SA zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Philip Morris Products SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 391 z 27.9.21.

---

| 12.12.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 472/41 |
| --- | --- | --- | --- |

12.12.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 472/41

---

Skarga wniesiona w dniu 15 września 2022 r. – ViiV Healthcare/EMA

(Sprawa T-574/22)

(2022/C 472/48)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: ViiV Healthcare BV (Amersfoort, Niderlandy) (przedstawiciele: G. Castle, M. Doyle-Rossi, E. Handy, Solicitors i D. Scannell, Barrister-at-Law)

Strona pozwana: Europejska Agencja Leków (EMA)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji Leków z dnia 7 lipca 2020 r. zawieszającej postępowanie w sprawie wniosku o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu dotyczącego [produktu leczniczego o nazwie] APRETUDE złożonego na podstawie art. 8 ust. 3 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (1) oraz; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji Leków z dnia 7 lipca 2020 r. zawieszającej postępowanie w sprawie wniosku o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu dotyczącego [produktu leczniczego o nazwie] APRETUDE złożonego na podstawie art. 8 ust. 3 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (1) oraz;

| — | obciążenie EMA kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EMA kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczy tego, że podstawą zaskarżonej decyzji jest oczywisty błąd w ocenie.
  Strona skarżąca posiada pozwolenie na dopuszczenie do obrotu odrębnego produktu leczniczego VOCABRIA, które Komisja Europejska przyznała skarżącej w dniu 17 grudnia 2020 r. Podstawą zaskarżonej decyzji Europejskiej Agencji Leków (dalej „EMA”) jest pogląd EMA, że APRETUDE jest tym samym produktem leczniczym co VOCABRIA. EMA uważa zatem, że strona skarżąca w pierwszej kolejności powinna zwrócić się do Komisji w trybie art. 82 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 726/2004 (2) z wnioskiem o dopuszczenie produktu leczniczego do obrotu, a następnie złożyć wniosek o dopuszczenie do obrotu APRETUDE.
  EMA dopuściła się oczywistego błędu w ocenie uznając, że APRETUDE jest tym samym produktem leczniczym co VOCABRIA. Różnice pomiędzy wskazaniami dla APRETUDE i VOCABRIA (a tym samym profilami bezpieczeństwa i skuteczności obu produktów), ich mocami i prezentacją powodują, że nie mogą one być uznane pod względem prawnym za ten sam produkt leczniczy. W związku z tym zaskarżona decyzja jest oparta na oczywistym błędzie i należy stwierdzić jej nieważność. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczy tego, że podstawą zaskarżonej decyzji jest oczywisty błąd w ocenie.

Strona skarżąca posiada pozwolenie na dopuszczenie do obrotu odrębnego produktu leczniczego VOCABRIA, które Komisja Europejska przyznała skarżącej w dniu 17 grudnia 2020 r. Podstawą zaskarżonej decyzji Europejskiej Agencji Leków (dalej „EMA”) jest pogląd EMA, że APRETUDE jest tym samym produktem leczniczym co VOCABRIA. EMA uważa zatem, że strona skarżąca w pierwszej kolejności powinna zwrócić się do Komisji w trybie art. 82 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 726/2004 (2) z wnioskiem o dopuszczenie produktu leczniczego do obrotu, a następnie złożyć wniosek o dopuszczenie do obrotu APRETUDE.

EMA dopuściła się oczywistego błędu w ocenie uznając, że APRETUDE jest tym samym produktem leczniczym co VOCABRIA. Różnice pomiędzy wskazaniami dla APRETUDE i VOCABRIA (a tym samym profilami bezpieczeństwa i skuteczności obu produktów), ich mocami i prezentacją powodują, że nie mogą one być uznane pod względem prawnym za ten sam produkt leczniczy. W związku z tym zaskarżona decyzja jest oparta na oczywistym błędzie i należy stwierdzić jej nieważność.

| 2. | Zarzut drugi dotyczy sprzeczności zaskarżonej decyzji z zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań.
  W dniu 30 czerwca 2021 r. EMA poinformowała stronę skarżącą, że nie uważa, iż APRETUDE i VOCABRIA są tym samym produktem leczniczym. EMA powiadomiła w związku z tym stronę skarżącą, że złożenie wniosku o wydanie pozwolenia przez Komisję w trybie art. 82 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 726/2004 nie będzie konieczne. Na podstawie wyjaśnienia EMA strona skarżąca złożyła w dniu 24 czerwca 2022 r. wniosek o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu APRETUDE, nie występując z żadnym wnioskiem do Komisji.
  Strona skarżąca podnosi, że przyjmując zaskarżoną decyzję EMA odstąpiła od swoich precyzyjnych i bezwarunkowych zapewnień co do właściwej podstawy prawnej wniosku strony skarżącej o pozwolenie na dopuszczenie do obrotu APRETUDE. Strona skarżąca twierdzi zatem, że zaskarżona decyzja narusza zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań i że należy stwierdzić jej nieważność. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczy sprzeczności zaskarżonej decyzji z zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań.

W dniu 30 czerwca 2021 r. EMA poinformowała stronę skarżącą, że nie uważa, iż APRETUDE i VOCABRIA są tym samym produktem leczniczym. EMA powiadomiła w związku z tym stronę skarżącą, że złożenie wniosku o wydanie pozwolenia przez Komisję w trybie art. 82 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 726/2004 nie będzie konieczne. Na podstawie wyjaśnienia EMA strona skarżąca złożyła w dniu 24 czerwca 2022 r. wniosek o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu APRETUDE, nie występując z żadnym wnioskiem do Komisji.

Strona skarżąca podnosi, że przyjmując zaskarżoną decyzję EMA odstąpiła od swoich precyzyjnych i bezwarunkowych zapewnień co do właściwej podstawy prawnej wniosku strony skarżącej o pozwolenie na dopuszczenie do obrotu APRETUDE. Strona skarżąca twierdzi zatem, że zaskarżona decyzja narusza zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań i że należy stwierdzić jej nieważność.

---

(1)  Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. 2001 L 311, s. 67).

(2)  Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiające unijne procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję Leków (Dz.U. 2004 L 136, s. 1).

---

| 12.12.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 472/42 |
| --- | --- | --- | --- |

12.12.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 472/42

---

Skarga wniesiona w dniu 15 września 2022 r. – ClientEarth/Rada

(Sprawa T-577/22)

(2022/C 472/49)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: ClientEarth AISBL (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: C. Ziegler, avocat)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Rady Unii Europejskiej z dnia 5 lipca 2022 r. (SGS 22/00149) w sprawie wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej zgodnie z tytułem IV rozporządzenia o konwencji z Aarhus w odniesieniu do rozporządzenia Rady (UE) 2022/109 z dnia 27 stycznia 2022 r. w sprawie ustalenia uprawnień do połowów na rok 2022 w odniesieniu do niektórych stad ryb i grup stad ryb, mających zastosowanie w wodach Unii oraz, dla unijnych statków rybackich, w niektórych wodach nienależących do Unii (Dz.U. L 21 z 27.1.2022 r., s. 1), oraz |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Rady Unii Europejskiej z dnia 5 lipca 2022 r. (SGS 22/00149) w sprawie wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej zgodnie z tytułem IV rozporządzenia o konwencji z Aarhus w odniesieniu do rozporządzenia Rady (UE) 2022/109 z dnia 27 stycznia 2022 r. w sprawie ustalenia uprawnień do połowów na rok 2022 w odniesieniu do niektórych stad ryb i grup stad ryb, mających zastosowanie w wodach Unii oraz, dla unijnych statków rybackich, w niektórych wodach nienależących do Unii (Dz.U. L 21 z 27.1.2022 r., s. 1), oraz

| — | obciążenie Rady własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez skarżącą. |
| --- | --- |

—

obciążenie Rady własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący oczywistych naruszeń prawa i błędów w ocenie odnośnie do zakresu prawa skarżącej do dostępu do procedury odwoławczej zgodnie z tytułem IV rozporządzenia o konwencji z Aarhus z uwagi na fakt, że Rada:






  — | odmówiła dokonania przeglądu tymczasowych TAC, które zostały następnie zastąpione ostatecznymi TAC UE/UK, pomimo interesu skarżącej w dokonaniu takiego przeglądu; oraz |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący oczywistych naruszeń prawa i błędów w ocenie odnośnie do zakresu prawa skarżącej do dostępu do procedury odwoławczej zgodnie z tytułem IV rozporządzenia o konwencji z Aarhus z uwagi na fakt, że Rada:

—

odmówiła dokonania przeglądu tymczasowych TAC, które zostały następnie zastąpione ostatecznymi TAC UE/UK, pomimo interesu skarżącej w dokonaniu takiego przeglądu; oraz

| — | uznała, że skargi skarżącego dotyczące braku kompetencji i nadużycia władzy przez Radę przy przyjmowaniu rozporządzenia w sprawie TAC są niedopuszczalne, ponieważ nie wchodzą w zakres art. 10 rozporządzenia z Aarhus. |
| --- | --- |

—

uznała, że skargi skarżącego dotyczące braku kompetencji i nadużycia władzy przez Radę przy przyjmowaniu rozporządzenia w sprawie TAC są niedopuszczalne, ponieważ nie wchodzą w zakres art. 10 rozporządzenia z Aarhus.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący oczywistych naruszeń prawa i błędów w ocenie odnośnie do istotnych aspektów prawa wtórnego w przedmiocie zakresu kompetencji Rady do określania TAC na podstawie art. 43 ust. 3 TFUE z uwagi na fakt, że Rada:






  — | dopuściła się oczywistych naruszeń prawa w odniesieniu do uznaniowego charakteru ustalania uprawnień do połowów; oraz |
| --- | --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący oczywistych naruszeń prawa i błędów w ocenie odnośnie do istotnych aspektów prawa wtórnego w przedmiocie zakresu kompetencji Rady do określania TAC na podstawie art. 43 ust. 3 TFUE z uwagi na fakt, że Rada:

—

dopuściła się oczywistych naruszeń prawa w odniesieniu do uznaniowego charakteru ustalania uprawnień do połowów; oraz

| — | oczywistych naruszeń prawa i błędów w ocenie w odniesieniu do granic swoich kompetencji na podstawie art. 43 ust. 3 TFUE. |
| --- | --- |

—

oczywistych naruszeń prawa i błędów w ocenie w odniesieniu do granic swoich kompetencji na podstawie art. 43 ust. 3 TFUE.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący oczywistych błędów w ocenie w odniesieniu do zobowiązania Rady w zakresie






  — | nieprzekroczenia poziomu wykorzystania MSY po 2020 r. dla wszystkich stad, zgodnie z wymogami art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego w sprawie WPRyb |
| --- | --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący oczywistych błędów w ocenie w odniesieniu do zobowiązania Rady w zakresie

—

nieprzekroczenia poziomu wykorzystania MSY po 2020 r. dla wszystkich stad, zgodnie z wymogami art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego w sprawie WPRyb

| — | wdrożenia podejścia ostrożnościowego do zarządzania rybołówstwem zgodnie z wymogami art. 2 ust. 2 akapit pierwszy i drugi, art. 4 ust. 1 i 8 oraz art. 9 ust. 2 podstawowego rozporządzenia w sprawie WPRyb oraz przy ścisłym ograniczeniu przez cel MSY; |
| --- | --- |

—

wdrożenia podejścia ostrożnościowego do zarządzania rybołówstwem zgodnie z wymogami art. 2 ust. 2 akapit pierwszy i drugi, art. 4 ust. 1 i 8 oraz art. 9 ust. 2 podstawowego rozporządzenia w sprawie WPRyb oraz przy ścisłym ograniczeniu przez cel MSY;

| — | wdrożenia podejścia ekosystemowego do zarządzania rybołówstwem zgodnie z wymogami art. 2 ust. 3 podstawowego rozporządzenia w sprawie WPRyb |
| --- | --- |

—

wdrożenia podejścia ekosystemowego do zarządzania rybołówstwem zgodnie z wymogami art. 2 ust. 3 podstawowego rozporządzenia w sprawie WPRyb

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do przekroczenia uprawnień, jakiego dopuściła się Rada przy przyjmowaniu rozporządzenia Rady (UE) z dnia z dnia 27 stycznia 2022 r. w sprawie ustalenia uprawnień do połowów na rok 2022 w odniesieniu do niektórych stad ryb i grup stad ryb, mających zastosowanie w wodach Unii oraz, dla unijnych statków rybackich, w niektórych wodach nienależących do Unii (Dz.U. 2022 L 21, s. 1). |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do przekroczenia uprawnień, jakiego dopuściła się Rada przy przyjmowaniu rozporządzenia Rady (UE) z dnia z dnia 27 stycznia 2022 r. w sprawie ustalenia uprawnień do połowów na rok 2022 w odniesieniu do niektórych stad ryb i grup stad ryb, mających zastosowanie w wodach Unii oraz, dla unijnych statków rybackich, w niektórych wodach nienależących do Unii (Dz.U. 2022 L 21, s. 1).

---

| 12.12.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 472/43 |
| --- | --- | --- | --- |

12.12.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 472/43

---

Skarga wniesiona w dniu 16 września 2022 r. – Fédération environnement durable i in. / Komisja

(Sprawa T-583/22)

(2022/C 472/50)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Fédération environnement durable (Paryż, Francja), Bundesinitiative Vernunftkraft e. V. (Berlin, Niemcy), Vent de Colère! – Fédération nationale (Peyraud, Francja), Vent de Raison – Wind met Redelijkheid (VdR-WmR) (Petit-Roeulx, Belgia) (przedstawiciel: M. Le Berre, avocat)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 7 lipca 2022 r. [fisma.b.2(2022) 5340198, Ares (2022)4952619 – 07/07/2022] oddalającej wniosek strony skarżącej o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej w odniesieniu do rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2021/2139 (1); |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 7 lipca 2022 r. [fisma.b.2(2022) 5340198, Ares (2022)4952619 – 07/07/2022] oddalającej wniosek strony skarżącej o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej w odniesieniu do rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2021/2139 (1);

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 6-8 Konwencji z Aarhus (2) , art. 9 i 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. (3) oraz art. 10 ust. 4, art. 11 ust. 4 i art. 20 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/852 z dnia 18 czerwca 2020 r. (4) przy opracowywaniu rozporządzenia delegowanego. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 6-8 Konwencji z Aarhus (2) , art. 9 i 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. (3) oraz art. 10 ust. 4, art. 11 ust. 4 i art. 20 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/852 z dnia 18 czerwca 2020 r. (4) przy opracowywaniu rozporządzenia delegowanego.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 37 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 191 TFUE i art. 19 ust. 1 lit. f) rozporządzenia 2020/852, a także art. 10 ust. 3 lit. a), art. 19 ust. 1 lit. a) i j) oraz art. 19 ust. 3 rozporządzenia 2020/852 w odniesieniu do celu dotyczącego zmiany klimatu. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 37 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 191 TFUE i art. 19 ust. 1 lit. f) rozporządzenia 2020/852, a także art. 10 ust. 3 lit. a), art. 19 ust. 1 lit. a) i j) oraz art. 19 ust. 3 rozporządzenia 2020/852 w odniesieniu do celu dotyczącego zmiany klimatu.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 10 ust. 2 rozporządzenia 1367/2006 w zakresie celu dostosowania do zmian klimatu. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 10 ust. 2 rozporządzenia 1367/2006 w zakresie celu dostosowania do zmian klimatu.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 17 ust. 1 lit. d) rozporządzenia 2020/852 i art. 10 ust. 2 rozporządzenia 1367/2006 w zakresie wymogu „Do No Significant Harm” (DNSH; nie czyń poważnych szkód). |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 17 ust. 1 lit. d) rozporządzenia 2020/852 i art. 10 ust. 2 rozporządzenia 1367/2006 w zakresie wymogu „Do No Significant Harm” (DNSH; nie czyń poważnych szkód).

| 5. | Zarzut piąty dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia.

---

(1)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2021/2139 z dnia 4 czerwca 2021 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/852 poprzez ustanowienie technicznych kryteriów kwalifikacji służących określeniu warunków, na jakich dana działalność gospodarcza kwalifikuje się jako wnosząca istotny wkład w łagodzenie zmian klimatu lub w adaptację do zmian klimatu, a także określeniu, czy ta działalność gospodarcza nie wyrządza poważnych szkód względem żadnego z pozostałych celów środowiskowych (Dz.U. 2021 L 442, s.1).

(2)  Konwencja o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska z dnia 25 czerwca 1998 r. (Dz.U. 2006, L 264, s.13).

(3)  Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. 2006, L 264, s.13).

(4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/852 z dnia 18 czerwca 2020 r. w sprawie ustanowienia ram ułatwiających zrównoważone inwestycje, zmieniające rozporządzenie (UE) 2019/2088 (Dz.U. 2020 L 198, s.13).

---

| 12.12.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 472/44 |
| --- | --- | --- | --- |

12.12.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 472/44

---

Skarga wniesiona w dniu 14 października 2022 r. – SE i SF / Rada

(Sprawa T-644/22)

(2022/C 472/51)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: SE, SF (przedstawiciele: adwokaci S. Bonifassi, E. Fedorova, T. Bontinck, A. Guillerme i L. Burguin)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności rozporządzenia (UE) 2022/1273 (1), w zakresie, w jakim zmieniono w nim art. 9 ust. 2 rozporządzenia (UE) 269/2014 (2) i ustanowiono obowiązek złożenia oświadczenia przez skarżących; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia (UE) 2022/1273 (1), w zakresie, w jakim zmieniono w nim art. 9 ust. 2 rozporządzenia (UE) 269/2014 (2) i ustanowiono obowiązek złożenia oświadczenia przez skarżących;

| — | obciążenie Rady kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Rady kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący podnoszą cztery zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący przekroczenia kompetencji przez Radę w dziedzinie środków ograniczających. Zdaniem skarżących obowiązek złożenia oświadczenia nie jest środkiem niezbędnym dla wywołania skutków przez decyzję 2014/145/WPZiB (3) i przepis ten narusza zatem właściwość państw członkowskich w zakresie stosowania środków ograniczających. Ponadto Rada nie była właściwa do samodzielnego ustanowienia i zdefiniowania naruszenia dotyczącego obowiązku złożenia oświadczenia, który nie jest objęty środkiem ograniczającym, ani do harmonizacji sankcji mających na celu karanie tego naruszenia. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący przekroczenia kompetencji przez Radę w dziedzinie środków ograniczających. Zdaniem skarżących obowiązek złożenia oświadczenia nie jest środkiem niezbędnym dla wywołania skutków przez decyzję 2014/145/WPZiB (3) i przepis ten narusza zatem właściwość państw członkowskich w zakresie stosowania środków ograniczających. Ponadto Rada nie była właściwa do samodzielnego ustanowienia i zdefiniowania naruszenia dotyczącego obowiązku złożenia oświadczenia, który nie jest objęty środkiem ograniczającym, ani do harmonizacji sankcji mających na celu karanie tego naruszenia.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący nadużycia władzy, ponieważ obowiązek złożenia oświadczenia w ścisłym terminie – połączony z nałożonym na państwa członkowskie obowiązkiem sankcjonowania braku przestrzegania wspomnianego obowiązku poprzez reżim sankcji polegających w szczególności na konfiskacie – został przyjęty w wyłącznym celu, lub co najmniej zasadniczym, osiągnięcia rezultatów innych niż podnoszone. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący nadużycia władzy, ponieważ obowiązek złożenia oświadczenia w ścisłym terminie – połączony z nałożonym na państwa członkowskie obowiązkiem sankcjonowania braku przestrzegania wspomnianego obowiązku poprzez reżim sankcji polegających w szczególności na konfiskacie – został przyjęty w wyłącznym celu, lub co najmniej zasadniczym, osiągnięcia rezultatów innych niż podnoszone.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności ze względu na to, że obowiązek złożenia oświadczenia nie jest niezbędny i że skutki związane z brakiem przestrzegania obowiązku złożenia oświadczenia są zatem nieproporcjonalne w świetle zamierzonego w rozporządzeniu celu. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności ze względu na to, że obowiązek złożenia oświadczenia nie jest niezbędny i że skutki związane z brakiem przestrzegania obowiązku złożenia oświadczenia są zatem nieproporcjonalne w świetle zamierzonego w rozporządzeniu celu.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady pewności prawa ze względu na to, że art. 1 ust. 4 zaskarżonego rozporządzenia nie jest ani jasny, ani precyzyjny, zaś jego stosowanie nie jest przewidywalne. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady pewności prawa ze względu na to, że art. 1 ust. 4 zaskarżonego rozporządzenia nie jest ani jasny, ani precyzyjny, zaś jego stosowanie nie jest przewidywalne.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (UE) 2022/1273 z dnia 21 lipca 2022 r. dotyczące zmiany rozporządzenia (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (Dz.U. 2022, L 194, s. 1).

(2)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 269/2014 z dnia 17 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (Dz.U. 2014, L 78, s. 6).

(3)  Decyzja Rady 2014/145/WPZiB z dnia 17 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (Dz.U. 2014, L 78, s. 16).

---

| 12.12.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 472/45 |
| --- | --- | --- | --- |

12.12.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 472/45

---

Skarga wniesiona w dniu 19 października 2022 r. – Lidl Stiftung/EUIPO – MHCS (Shade of the colour orange)

(Sprawa T-652/22)

(2022/C 472/52)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Lidl Stiftung & Co. KG (Neckarsulm, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Kefferpütz i K. Wagner)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: MHCS (Épernay, Francja)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny znak towarowy: unijny znak towarowy nr 747 949

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 sierpnia 2022 r. w sprawie R 118/2022-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | nakazanie EUIPO i interwenientowi pokrycia własnych kosztów postępowania; |
| --- | --- |

—

nakazanie EUIPO i interwenientowi pokrycia własnych kosztów postępowania;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącego; |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącego;

| — | posiłkowo, w wypadku niestwierdzenia nieważności spornego znaku towarowego, przekazanie sprawy Izbie Odwoławczej do ponownego rozpoznania. |
| --- | --- |

—

posiłkowo, w wypadku niestwierdzenia nieważności spornego znaku towarowego, przekazanie sprawy Izbie Odwoławczej do ponownego rozpoznania.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 4 rozporządzenia Rady (WE) Nr 40/94 i art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 4 rozporządzenia Rady (WE) Nr 40/94 i art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | Dokonanie niedopuszczalnej wykładni spornego znaku towarowego poprzez odniesienie się do okoliczności zewnętrznych; |
| --- | --- |

—

Dokonanie niedopuszczalnej wykładni spornego znaku towarowego poprzez odniesienie się do okoliczności zewnętrznych;

| — | Niezgodne z prawem pominięcie przedstawionego opisu przy określaniu przedmiotu prawa do spornego znaku towarowego; |
| --- | --- |

—

Niezgodne z prawem pominięcie przedstawionego opisu przy określaniu przedmiotu prawa do spornego znaku towarowego;

| — | Błędne przyjęcie, że graficzne przedstawienie, jako takie, spełnia wymogi z art. 4 rozporządzenia Rady (WE) Nr 40/94; |
| --- | --- |

—

Błędne przyjęcie, że graficzne przedstawienie, jako takie, spełnia wymogi z art. 4 rozporządzenia Rady (WE) Nr 40/94;

| — | Błędne przyjęcie, że EUIPO określiło uzasadnione wymagania; |
| --- | --- |

—

Błędne przyjęcie, że EUIPO określiło uzasadnione wymagania;

| — | Błędne ustalenie właściwego kręgu odbiorców i poziomu ich uwagi; |
| --- | --- |

—

Błędne ustalenie właściwego kręgu odbiorców i poziomu ich uwagi;

| — | Błędne ograniczenie rozpatrywanego rynku do win typy szampan; |
| --- | --- |

—

Błędne ograniczenie rozpatrywanego rynku do win typy szampan;

| — | Błędna wykładnia pojęcia uzyskania charakteru odróżniającego w następstwie używania i nieuwzględnienie znaczenia analiz rynku; |
| --- | --- |

—

Błędna wykładnia pojęcia uzyskania charakteru odróżniającego w następstwie używania i nieuwzględnienie znaczenia analiz rynku;

| — | Nieuwzględnienie istotnych uwag przedłożonych przez skarżącego; |
| --- | --- |

—

Nieuwzględnienie istotnych uwag przedłożonych przez skarżącego;

| — | Przyjęcie niewystarczającej podstawy w odniesieniu do charakteru odróżniającego dla Grecji, Portugalii, Luxemburga i Irlandii. |
| --- | --- |

—

Przyjęcie niewystarczającej podstawy w odniesieniu do charakteru odróżniającego dla Grecji, Portugalii, Luxemburga i Irlandii.

---

| 12.12.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 472/46 |
| --- | --- | --- | --- |

12.12.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 472/46

---

Skarga wniesiona w dniu 25 października 2022 r. – M&T 1997/EUIPO – VDS Czmyr Kowalik (Klamki do drzwi i okien)

(Sprawa T-654/22)

(2022/C 472/53)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: M&T 1997, a.s. (Dobruška, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat T. Dobřichovský)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: VDS Czmyr Kowalik sp.k. (Świętochłowice, Polska)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego wzoru: Strona skarżąca

Sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 2 138 008-0031

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru

Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 sierpnia 2022 r. w sprawie R 29/2022-3

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | zmianę zaskarżonej decyzji w taki sposób, aby uwzględnić odwołanie wniesione przez skarżącą, oddalić wniosek o unieważnienie prawa do wzoru i obciążyć drugą stronę w postępowaniu przed izbą odwoławczą kosztami poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą i Wydziałem Unieważnień; |
| --- | --- |

—

zmianę zaskarżonej decyzji w taki sposób, aby uwzględnić odwołanie wniesione przez skarżącą, oddalić wniosek o unieważnienie prawa do wzoru i obciążyć drugą stronę w postępowaniu przed izbą odwoławczą kosztami poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą i Wydziałem Unieważnień;

| — | obciążenie drugiej strony w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą kosztami poniesionymi przez skarżącą. |
| --- | --- |

—

obciążenie drugiej strony w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą kosztami poniesionymi przez skarżącą.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 w związku z art. 6 tego rozporządzenia; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 w związku z art. 6 tego rozporządzenia;

| — | Naruszenie art. 64 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 w związku z art. 65 ust. 1 tego rozporządzenia. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 64 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 w związku z art. 65 ust. 1 tego rozporządzenia.

---

| 12.12.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 472/47 |
| --- | --- | --- | --- |

12.12.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 472/47

---

Skarga wniesiona w dniu 25 października 2022 r. – Torre Oria/EUIPO – Giramondi and Antonelli (WINE TALES RACCONTI DI VINO)

(Sprawa T-655/22)

(2022/C 472/54)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Torre Oria, SL (Derramador-Requena, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci Á. González López-Menchero i V. Valero Piña)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Simone Giramondi (Mediolan, Włochy), Damiano Antonelli (Vignate, Włochy)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy „WINE TALES RACCONTI DI VINO” – zgłoszenie nr 18 194 623

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 sierpnia 2022 r. w sprawie R 822/2022-5

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w części; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w części;

| — | oddalenie spornego zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 18 194 623 dla wskazanych usług z klasy 35: „Reklama; zarządzanie działalnością gospodarczą, administrowanie działalnością gospodarczą, usługi w zakresie czynności biurowych”; |
| --- | --- |

—

oddalenie spornego zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 18 194 623 dla wskazanych usług z klasy 35: „Reklama; zarządzanie działalnością gospodarczą, administrowanie działalnością gospodarczą, usługi w zakresie czynności biurowych”;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 12.12.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 472/47 |
| --- | --- | --- | --- |

12.12.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 472/47

---

Skarga wniesiona w dniu 27 października 2022 r. – moderne Stadt / EUIPO (DEUTZER HAFEN)

(Sprawa T-656/22)

(2022/C 472/55)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: moderne Stadt Gesellschaft zur Förderung des Städtebaues und der Gemeindeentwicklung mbH (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci G. Simon i L. Daams)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „DEUTZER HAFEN” – zgłoszenie nr 18 316 145

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 sierpnia 2022 r. w sprawie R 2195/2021-5

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | naruszenie zasady równego traktowania. |
| --- | --- |

—

naruszenie zasady równego traktowania.

---

| 12.12.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 472/48 |
| --- | --- | --- | --- |

12.12.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 472/48

---

Skarga wniesiona w dniu 27 października 2022 r. – moderne Stadt / EUIPO (DEUTZER HAFEN KÖLN)

(Sprawa T-657/22)

(2022/C 472/56)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: moderne Stadt Gesellschaft zur Förderung des Städtebaues und der Gemeindeentwicklung mbH (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci G. Simon i L. Daams)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „DEUTZER HAFEN KÖLN” – zgłoszenie nr 18 401 434

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 sierpnia 2022 r. w sprawie R 2196/2021-5

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | naruszenie zasady równego traktowania. |
| --- | --- |

—

naruszenie zasady równego traktowania.

---

| 12.12.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 472/49 |
| --- | --- | --- | --- |

12.12.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 472/49

---

Skarga wniesiona w dniu 1 listopada 2022 r. – SkinIdent/EUIPO – Beiersdorf (NIVEA SKIN-IDENTICAL Q10)

(Sprawa T-665/22)

(2022/C 472/57)

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: SkinIdent AG (Freienbach, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat U. Hildebrandt)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Beiersdorf AG (Hamburg, Niemcy)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy NIVEA SKIN-IDENTICAL Q10 – zgłoszenie nr 18 041 739

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 sierpnia 2022 r. w sprawie R 1499/2021-5

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 1 lipca 2021 r. w sprawie B 3 091 527; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 1 lipca 2021 r. w sprawie B 3 091 527;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 12.12.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 472/49 |
| --- | --- | --- | --- |

12.12.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 472/49

---

Skarga wniesiona w dniu 2 listopada 2022 r. – United Shipping Group/EUIPO – Baulies Gómez (UNITED WIND LOGISTICS)

(Sprawa T-666/22)

(2022/C 472/58)

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: United Shipping Group Gmbh & Co. KG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Bornholdt)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Pablo Baulies Gómez (Rocafort, Hiszpania)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego UNITED WIND LOGISTICS w kolorach niebieskim i czarnym – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 531 891

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 sierpnia 2022 r. w sprawie R 134/2022-1

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | zmianę zaskarżonej decyzji w ten sposób, by odwołanie zostało uznane za zasadne, a decyzja Wydziału Sprzeciwów nr B3 131 303 z dnia 30 listopada 2021 r. została uchylona, a sprzeciw wobec wskazania Unii Europejskiej w ramach rejestracji międzynarodowej nr 1 531 891 został oddalony. |
| --- | --- |

—

zmianę zaskarżonej decyzji w ten sposób, by odwołanie zostało uznane za zasadne, a decyzja Wydziału Sprzeciwów nr B3 131 303 z dnia 30 listopada 2021 r. została uchylona, a sprzeciw wobec wskazania Unii Europejskiej w ramach rejestracji międzynarodowej nr 1 531 891 został oddalony.

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 12.12.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 472/50 |
| --- | --- | --- | --- |

12.12.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 472/50

---

Postanowienie Sądu z dnia 21 października 2022 r. – Iccrea Banca/Komisja i SRB

(Sprawy połączone T-386/18 i T-400/19) (1)

(2022/C 472/59)

Język postępowania: włoski

Prezes dziesiątej izby w składzie powiększonym zarządził wykreślenie spraw.

---

(1)  Dz.U. C 294 z 20.8.2018.

---

| 12.12.2022 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 472/50 |
| --- | --- | --- | --- |

12.12.2022

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 472/50

---

Postanowienie Sądu z dnia 20 października 2022 r. – Cecoforma i Sopexa/REA

(Sprawa T-493/22) (1)

(2022/C 472/60)

Język postępowania: francuski

Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 380 z 3.10.2022.

---