# Publicatieblad C 424/7 no

| | ISSN 1977-0995 |
| --- | --- |
| Publicatieblad
  van de Europese Unie | C 424 |
| | |
| Uitgave in de Nederlandse taal | Mededelingen en bekendmakingen | 65e jaargang7 november 2022 |

ISSN 1977-0995

Publicatieblad

van de Europese Unie

C 424

Uitgave in de Nederlandse taal

Mededelingen en bekendmakingen

65e jaargang7 november 2022

---

| Inhoud | Bladzijde |
| --- | --- |
| | IV   Informatie |
| | INFORMATIE AFKOMSTIG VAN DE INSTELLINGEN, ORGANEN EN INSTANTIES VAN DE EUROPESE UNIE |
| | Hof van Justitie van de Europese Unie |
| 2022/C 424/01 | Laatste publicaties van het Hof van Justitie van de Europese Unie in het Publicatieblad van de Europese Unie | 1 |

Inhoud

Bladzijde

IV   Informatie

INFORMATIE AFKOMSTIG VAN DE INSTELLINGEN, ORGANEN EN INSTANTIES VAN DE EUROPESE UNIE

Hof van Justitie van de Europese Unie

2022/C 424/01

Laatste publicaties van het Hof van Justitie van de Europese Unie in het Publicatieblad van de Europese Unie

Publicatieblad van de Europese Unie

1

---

| | V   Bekendmakingen |
| --- | --- |
| | GERECHTELIJKE PROCEDURES |
| | Hof van Justitie |
| 2022/C 424/02 | Gevoegde zaken C-793/19 en 794/19: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 20 september 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Bundesverwaltungsgericht — Duitsland) — Bundesrepublik Deutschland/SpaceNet AG (C-793/19), Telekom Deutschland GmbH (C-794/19) (Prejudiciële verwijzing – Verwerking van persoonsgegevens in de sector elektronische communicatie – Vertrouwelijk karakter van de communicatie – Aanbieders van elektronische-communicatiediensten – Algemene en ongedifferentieerde bewaring van verkeers- en locatiegegevens – Richtlijn 2002/58/EG – Artikel 15, lid 1 – Handvest van de grondrechten van de Europese Unie – Artikelen 6, 7, 8 en 11 en artikel 52, lid 1 – Artikel 4, lid 2, VEU) | 2 |
| 2022/C 424/03 | Gevoegde zaken C-339/20 en C-397/20: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 20 september 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour de cassation — Frankrijk) — Strafzaken tegen VD (C-339/20), SR (C-397/20), [Prejudiciële verwijzing – Interne markt voor financiële diensten – Marktmisbruik – Handel met voorwetenschap – Richtlijn 2003/6/EG – Artikel 12, lid 2, onder a) en d) – Verordening (EU) nr. 596/2014 – Artikel 23, lid 2, onder g) en h) – Toezichts- en onderzoeksbevoegdheden van de Autorité des marchés financiers (AMF) – Doelstelling van algemeen belang om de integriteit van de financiële markten van de Europese Unie en het vertrouwen van het publiek in de financiële instrumenten te beschermen – Mogelijkheid voor de AMF om verkeersgegevensoverzichten te vorderen waarover een operator van elektronischecommunicatiediensten beschikt – Verwerking van persoonsgegevens in de sector elektronische communicatie – Richtlijn 2002/58/EG – Artikel 15, lid 1 – Handvest van de grondrechten van de Europese Unie – Artikelen 7, 8 en 11 en artikel 52, lid 1 – Vertrouwelijkheid van de communicatie – Beperkingen – Wetgeving die voorziet in een algemene en ongedifferentieerde bewaring van verkeersgegevens door operatoren van elektronischecommunicatiediensten – Mogelijkheid voor een nationale rechter om de gevolgen in de tijd te beperken van een ongeldigverklaring van met het Unierecht onverenigbare nationale wettelijke bepalingen – Uitgesloten] | 3 |
| 2022/C 424/04 | Gevoegde zaken C-475/20 tot en met C-482/20: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 22 september 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato — Italië) — Admiral Gaming Network Srl e.a. / Agenzia delle Dogane e dei Monopoli e.a (Prejudiciële verwijzing – Vrijheid van vestiging – Beperkingen – Kansspelen – Concessies voor het beheer van spelen die worden gespeeld op speelautomaten – Nationale wettelijke regeling die een heffing oplegt aan de concessiehouders – Beginsel van bescherming van het gewettigd vertrouwen) | 4 |
| 2022/C 424/05 | Gevoegde zaken C-518/20 en C-727/20: Arrest van het Hof (eerste kamer) van 22 september 2022 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesarbeitsgericht — Duitsland) — XP (C-518/20), en AR / St. Vincenz-Krankenhaus GmbH (C-727/20), / Fraport AG Frankfurt Airport Services Worldwide (Prejudiciële verwijzing – Sociaal beleid – Bescherming van de veiligheid en de gezondheid van werknemers – Organisatie van de arbeidstijd – Artikel 31, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie – Richtlijn 2003/88/EG – Artikel 7, lid 1 – Recht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon – Volledige invaliditeit of arbeidsongeschiktheid als gevolg van een ziekte die tijdens een referentieperiode is opgetreden – Nationale regeling die voorziet in het verlies van het recht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon aan het einde van een bepaalde periode – Verplichting van de werkgever om de werknemer in staat te stellen zijn recht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon uit te oefenen) | 5 |
| 2022/C 424/06 | Zaak C-538/20: Arrest van het Hof (vierde kamer) van 22 september 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Bundesfinanzhof — Duitsland) — Finanzamt B/W AG (Prejudiciële verwijzing – Vrijheid van vestiging – Artikelen 49 en 54 VWEU – Aftrek van de definitieve verliezen van een niet-ingezeten vaste inrichting – Staat die op grond van een dubbelbelastingverdrag afstand heeft gedaan van zijn heffingsbevoegdheid – Vergelijkbaarheid van situaties) | 6 |
| 2022/C 424/07 | Gevoegde zaken C-619/20 P en C-620/20 P: Arrest van het Hof (tweede kamer) van 22 september 2022 — International Management Group (IMG)/Europese Commissie (Hogere voorziening – Ontwikkelingssamenwerking – Uitvoering van de Uniebegroting in indirect beheer door een internationale organisatie – Besluit om taken tot uitvoering van de begroting niet langer toe te vertrouwen aan een entiteit wegens twijfel over de hoedanigheid van internationale organisatie van die entiteit – Beroep tot nietigverklaring – Uitvoering van een arrest houdende nietigverklaring – Gezag van gewijsde – Verplichtingen en bevoegdheden van de auteur van de nietig verklaarde handeling – Voorbereidende handeling – Ontvankelijkheid – Beroep tot schadevergoeding – Rechtsregel die ertoe strekt rechten toe te kennen aan particulieren – Financiële reglementen van de Unie – Zorgvuldigheidsplicht – Bestaan van een voldoende gekwalificeerde schending van deze plicht – Concreet onderzoek per geval – Immateriële schade – Passend en toereikend herstel door de nietigverklaring van de onrechtmatige handeling – Materiële schade – Zaak die niet in staat van wijzen is – Terugverwijzing van de zaak naar het Gerecht) | 7 |
| 2022/C 424/08 | Gevoegde zaken C-14/21 en C-15/21: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 1 augustus 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia — Italië) — Sea Watch eV / Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti (C-14/21 en C-15/21), Capitaneria di Porto di Palermo (C-14/21), Capitaneria di Porto di Porto Empedocle (C-15/21) [Prejudiciële verwijzing – Opsporings- en reddingsactiviteiten ten behoeve van mensen in gevaar of in nood op zee die worden uitgevoerd door een niet-gouvernementele organisatie (ngo) met een humanitair doel – Toepasselijke regeling voor schepen – Richtlijn 2009/16/EG – Verdrag van de Verenigde Naties inzake het recht van de zee – Internationaal Verdrag voor de beveiliging van mensenlevens op zee – Respectieve competenties en bevoegdheden van de vlaggenstaat en de havenstaat – Inspectie en aanhouding van schepen] | 8 |
| 2022/C 424/09 | Zaak C-120/21: Arrest van het Hof (zesde kamer) van 22 september 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesarbeitsgericht — Duitsland) — LB / TO (Prejudiciële verwijzing – Sociale politiek – Bescherming van de veiligheid en de gezondheid van de werknemers – Organisatie van de arbeidstijd – Artikel 31, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie – Richtlijn 2003/88/EG – Artikel 7 – Recht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon – Financiële vergoeding voor niet-opgenomen vakantie bij het einde van het dienstverband – Verjaringstermijn van drie jaar – Aanvang – Verstrekken van adequate informatie aan de werknemer) | 9 |
| 2022/C 424/10 | Zaak C-159/21: Arrest van het Hof (eerste kamer) van 22 september 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Fővárosi Törvényszék — Hongarije) — GM/Országos Idegenrendészeti Főigazgatóság, Alkotmányvédelmi Hivatal, Terrorelhárítási Központ (Prejudiciële verwijzing – Gemeenschappelijk asiel- en immigratiebeleid – Richtlijn 2011/95/EU – Normen voor erkenning als vluchteling of als persoon die voor subsidiaire bescherming in aanmerking komt – Intrekking van de status – Richtlijn 2013/32/EU – Gemeenschappelijke procedures voor de toekenning en intrekking van internationale bescherming – Gevaar voor de nationale veiligheid – Stellingname door een gespecialiseerd adviesorgaan – Toegang tot het dossier) | 10 |
| 2022/C 424/11 | Zaak C-215/21: Arrest van het Hof (Negende kamer) van 22 september 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de Primera Instancia no 2 de Las Palmas de Gran Canaria — Spanje) — Zulima / Servicios prescriptor y medios de pagos EFC SAU (Prejudiciële verwijzing – Oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten – Doorlopende kredietovereenkomst – Oneerlijk karakter van het beding inzake de vergoedende rente – Beroep van een consument tot vaststelling van de nietigheid van deze overeenkomst – Buiten het kader van de procedure tegemoetkomen aan de vorderingen van deze consument – Kosten die door de consument zijn gemaakt en door hem moeten worden gedragen – Doeltreffendheidsbeginsel – Nationale regeling die de consument kan ontmoedigen de door richtlijn 93/13/EEG verleende rechten uit te oefenen) | 11 |
| 2022/C 424/12 | Gevoegde zaken C-245/21 en C-248/21: Arrest van het Hof (eerste kamer) van 22 september 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesverwaltungsgericht — Duitsland) — Bundesrepublik Deutschland vertegenwoordigd door Bundesministerium des Innern, für Bau und Heimat/MA (C-245/21), PB (C-245/21), LE (C-248/21), [Prejudiciële verwijzing – Verordening (EU) nr. 604/2013 – Aanwijzing van de voor de behandeling van een verzoek om internationale bescherming verantwoordelijke lidstaat – Artikelen 27 en 29 – Overdracht van de betrokkene aan de voor de behandeling van zijn verzoek verantwoordelijke lidstaat – Opschorting van de overdracht als gevolg van de COVID-19-pandemie – Onmogelijkheid van de overdracht – Rechterlijke bescherming – Gevolgen voor de overdrachtstermijn] | 12 |
| 2022/C 424/13 | Zaak C-330/21: Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 22 september 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Rechtbank van eerste aanleg Oost-Vlaanderen Afdeling Gent — België) — The Escape Center BVBA / Belgische Staat [Prejudiciële verwijzing – Fiscale bepalingen – Belasting over de toegevoegde waarde (btw) – Richtlijn 2006/112/EG – Artikel 98 – Mogelijkheid voor de lidstaten om een verlaagd btw-tarief toe te passen op bepaalde goederenleveringen en diensten – Bijlage III, punt 14 – Begrip het recht gebruik te maken van sportaccommodaties – Fitnesscentra – Individuele begeleiding of begeleiding in groep] | 12 |
| 2022/C 424/14 | Zaak C-335/21: Arrest van het Hof (negende kamer) van 22 september 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de Primera Instancia no 10 bis de Sevilla — Spanje) — Vicente / Delia (Prejudiciële verwijzing – Oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten – Richtlijn 93/13/EEG – Oneerlijke handelspraktijken jegens consumenten – Doeltreffendheidsbeginsel – Artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie – Summiere procedure tot betaling van advocatenhonorarium – Mogelijk oneerlijk karakter van in een declaratie opgenomen bedingen – Nationale regeling die niet voorziet in de mogelijkheid van toetsing door de rechter – Artikel 4, lid 2 – Reikwijdte van de uitzondering – Richtlijn 2005/29/EG – Artikel 7 – Misleidende handelspraktijk – Overeenkomst tussen een advocaat en zijn cliënt op grond waarvan het de cliënt, op straffe van een financiële sanctie, verboden is om buiten medeweten van de advocaat of tegen diens advies in afstand te doen van instantie) | 13 |
| 2022/C 424/15 | Zaak C-497/21: Arrest van het Hof (tiende kamer) van 22 september 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Schleswig-Holsteinische Verwaltungsgericht — Duitsland) — SI e.a./Bundesrepublik Deutschland (Prejudiciële verwijzing – Ruimte van vrijheid, veiligheid en recht – Grenscontroles, asiel en immigratie – Asielbeleid – Richtlijn 2013/32/EU – Gemeenschappelijke procedures voor de toekenning en intrekking van de internationale bescherming – Verzoek om internationale bescherming – Niet-ontvankelijkheidsgronden – Artikel 2, onder q) – Begrip volgend verzoek – Artikel 33, lid 2, onder d) – Niet-ontvankelijkverklaring van een verzoek om internationale bescherming door een lidstaat omdat een eerder verzoek van de betrokkene in Denemarken is afgewezen – Definitieve beslissing van het Koninkrijk Denemarken) | 14 |
| 2022/C 424/16 | Zaak C-95/22: Beschikking van het Hof (Negende kamer) van 6 september 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Judecătoria Târgu-Mureş — Roemenië) –procedure ingeleid door Delgaz Grid SA (Prejudiciële verwijzing – Justitiële samenwerking in strafzaken – Artikel 82 VWEU – Recht op informatie in strafprocedures – Recht op informatie over de beschuldiging – Richtlijn 2012/13/EU – Artikel 6, lid 1 – Toepassingsgebied – Artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie – Effectieve rechterlijke bescherming – Klacht betreffende de buitensporig lange duur van de strafprocedure – Nationale regeling op grond waarvan een dergelijke klacht alleen kan worden ingediend door personen die de status van verdachte of beklaagde hebben – Artikel 267 VWEU – Artikel 53, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Kennelijke onbevoegdheid) | 15 |
| 2022/C 424/17 | Zaak C-271/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil de Prud’hommes d’Agen (Frankrijk) op 21 april 2022 — XT / Keolis Agen SARL | 16 |
| 2022/C 424/18 | Zaak C-272/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil de Prud’hommes d’Agen (Frankrijk) op 21 april 2022 — KH / Keolis Agen SARL | 16 |
| 2022/C 424/19 | Zaak C-273/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil de Prud’hommes d’Agen (Frankrijk) op 21 april 2022 — BX / Keolis Agen SARL | 17 |
| 2022/C 424/20 | Zaak C-274/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil de Prud’hommes d’Agen (Frankrijk) op 21 april 2022 — FH / Keolis Agen SARL | 17 |
| 2022/C 424/21 | Zaak C-275/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil de Prud’hommes d’Agen (Frankrijk) op 21 april 2022 — NW / Keolis Agen SARL | 18 |
| 2022/C 424/22 | Zaak C-320/22 P: Hogere voorziening ingesteld op 12 mei 2022 door the airscreen company GmbH & Co. KG tegen de beschikking van het Gerecht (Tweede kamer) van 7 maart 2022 in zaak T-382/21, the airscreen company GmbH & Co. KG /Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie | 19 |
| 2022/C 424/23 | Zaak C-327/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Visoki trgovački sud Republike Hrvatske (Kroatië) op 16 mei 2022 — Centar za restrukturiranje i prodaju / PROM-VIDIJA d.o.o. | 19 |
| 2022/C 424/24 | Zaak C-338/22 P: Hogere voorziening ingesteld op 24 mei 2022 door Anna Hrebenyuk tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 23 maart 2022 in zaak T-252/21, Hrebenyuk/EUIPO | 19 |
| 2022/C 424/25 | Zaak C-342/22 P: Hogere voorziening ingesteld op 25 mei 2022 door Laboratorios Ern, SA tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 16 maart 2022 in zaak T-315/21, Laboratorios Ern / EUIPO — Nordesta (APIAL) | 20 |
| 2022/C 424/26 | Zaak C-471/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Administrativen sad Sofia grad (Bulgarije) op 13 juli 2022 — Agentsia Patna infrastruktura / Rakovoditel na upravlyavashtia organ na operativna programa Transport 2007 — 2013 i direktor na direktsia Koordinatsia na programi i proekti v Ministerstvoto na transporta | 20 |
| 2022/C 424/27 | Zaak C-472/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD) (Portugal) op 14 juli 2022 — NO / Autoridade Tributária e Aduaneira | 21 |
| 2022/C 424/28 | Zaak C-501/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d’État (Frankrijk) op 22 juli 2022 — Association interprofessionnelle des fruits et légumes frais (Interfel) / Ministère de l’Agriculture et de la Souveraineté alimentaire | 23 |
| 2022/C 424/29 | Zaak C-502/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d’État (Frankrijk) op 22 juli 2022 — Association interprofessionnelle des fruits et légumes frais (Interfel) / Ministère de l’Agriculture et de la Souveraineté alimentaire | 23 |
| 2022/C 424/30 | Zaak C-503/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d’État (Frankrijk) op 22 juli 2022 — Association interprofessionnelle des fruits et légumes frais (Interfel) / Ministère de l’Agriculture et de la Souveraineté alimentaire | 24 |
| 2022/C 424/31 | Zaak C-504/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d’État (Frankrijk) op 22 juli 2022 — Association interprofessionnelle des fruits et légumes frais (Interfel) / Ministère de l’Agriculture et de la Souveraineté alimentaire | 24 |
| 2022/C 424/32 | Zaak C-505/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD) (Portugal) op 25 juli 2022 — Deco Proteste — Editores Lda / Autoridade Tributária e Aduaneira | 25 |
| 2022/C 424/33 | Zaak C-508/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curte de Apel Braşov (Roemenië) op 27 juli 2022 — KL, PO / Administrația Județeană a Finanțelor Publice Brașov | 26 |
| 2022/C 424/34 | Zaak C-510/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie (Roemenië) op 28 juli 2022 — Romaqua Group SA / Societatea Națională Apele Minerale, Agenția Națională pentru Resurse Minerale | 26 |
| 2022/C 424/35 | Zaak C-518/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesarbeitsgericht (Duitsland) op 3 augustus 2022 — J.M.P. / AP Assistenzprofis GmbH | 27 |
| 2022/C 424/36 | Zaak C-523/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Apelativen sad Veliko Tarnovo (Bulgarije) op 4 augustus 2022 — UT/SO | 27 |
| 2022/C 424/37 | Zaak C-531/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Rejonowy dla Warszawy — Śródmieścia w Warszawie (Polen) op 9 augustus 2022 — Getin Noble Bank e.a. | 28 |
| 2022/C 424/38 | Zaak C-545/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Düsseldorf (Duitsland) op 15 augustus 2022 — Air Europa Lineas Aereas / VO, GR | 29 |
| 2022/C 424/39 | Zaak C-548/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Giudice di pace di Fondi (Italië) op 18 augustus 2022 — M.M. / Presidenza del Consiglio dei ministri, Ministero della Giustizia, Ministero dell'Economia e delle Finanze | 29 |
| 2022/C 424/40 | Zaak C-562/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Rayonen sad Burgas (Bulgarije) op 25 augustus 2022 — JD / OB | 30 |
| 2022/C 424/41 | Zaak C-573/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Østre Landsret (Denemarken) op 26 augustus 2022 — A, B en Vereniging C/Skatteministeriet | 31 |
| 2022/C 424/42 | Zaak C-574/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sofiyski gradski sad (Bulgarije) op 26 augustus 2022 — Strafzaak tegen CI, VF, DY | 32 |
| 2022/C 424/43 | Zaak C-583/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof (Duitsland) op 7 september 2022 — Strafzaak tegen MV | 32 |
| 2022/C 424/44 | Zaak C-588/22 P: Hogere voorziening ingesteld op 7 september 2022 door Ryanair DAC tegen het arrest van het Gerecht (Tiende kamer — uitgebreid) van 22 juni 2022 in zaak T-657/20, Ryanair/Commissie (Finnair II; Covid-19) | 33 |
| 2022/C 424/45 | Zaak C-599/22: Beroep ingesteld op 16 september 2022 — Commissie/Griekenland | 34 |
| 2022/C 424/46 | Zaak C-602/22 P: Hogere voorziening ingesteld op 16 september 2022 door ABLV Bank AS, in liquidatie, tegen het arrest van het Gerecht (Tiende kamer, uitgebreid) van 6 juli 2022 in zaak T-280/18, ABLV Bank/SRB | 34 |
| 2022/C 424/47 | Zaak C-622/22: Beroep ingesteld op 29 september 2022 — Europese Commissie / Republiek Malta | 36 |
| | Gerecht |
| 2022/C 424/48 | Zaak T-500/22: Beroep ingesteld op 16 augustus 2022 — Vleuten Insects en New Generation Nutrition/Commissie | 37 |
| 2022/C 424/49 | Zaak T-550/22: Beroep ingesteld op 5 september 2022 — QW / Commissie | 38 |
| 2022/C 424/50 | Zaak T-551/22: Beroep ingesteld op 5 september 2022 — QY / Commissie | 39 |
| 2022/C 424/51 | Zaak T-553/22: Beroep ingesteld op 6 september 2022 — RC / Commissie | 39 |
| 2022/C 424/52 | Zaak T-556/22: Beroep ingesteld op 8 september 2022 — House Foods Group/CPVO (SK20) | 40 |
| 2022/C 424/53 | Zaak T-560/22: Beroep ingesteld op 5 september 2022 — Fachverband Eisenhüttenschlacken/Commissie | 40 |
| 2022/C 424/54 | Zaak T-563/22: Beroep ingesteld op 2 september 2022 — VP/Cedefop | 42 |
| 2022/C 424/55 | Zaak T-564/22: Beroep ingesteld op 13 september 2022 — Pierre Balmain / EUIPO — Story Time (Afbeelding van een leeuwenhoofd) | 43 |
| 2022/C 424/56 | Zaak T-566/22: Beroep ingesteld op 13 september 2022 — Sports Group Denmark / EUIPO (ENDURANCE) | 44 |
| 2022/C 424/57 | Zaak T-576/22: Beroep ingesteld op 15 september 2022 — Bora Creations / EUIPO — True Skincare (TRUE SKIN) | 44 |
| 2022/C 424/58 | Zaak T-578/22: Beroep ingesteld op 16 september 2022 — EDPS / Parlement en Raad | 45 |
| 2022/C 424/59 | Zaak T-582/22: Beroep ingesteld op 16 september 2022 — British Airways/Commissie | 46 |
| 2022/C 424/60 | Zaak T-587/22: Beroep ingesteld op 22 september 2022 — Crown Holdings en Crown Cork & Seal Deutschland / Commissie | 47 |
| 2022/C 424/61 | Zaak T-588/22: Beroep ingesteld op 22 september 2022 — Renco Valore / Commissie | 48 |
| 2022/C 424/62 | Zaak T-589/22: Beroep ingesteld op 22 september 2022 — Silgan Holdings e. a./Commissie | 49 |
| 2022/C 424/63 | Zaak T-590/22: Beroep ingesteld op 22 september 2022 — Cristescu/Commissie | 50 |
| 2022/C 424/64 | Zaak T-592/22: Beroep ingesteld op 22 september 2022 — Liquid Advertising/EUIPO — Liqui.do (Liquid+Arcade) | 51 |
| 2022/C 424/65 | Zaak T-599/22: Beroep ingesteld op 26 september 2022 — Hypo Vorarlberg Bank/GAR | 51 |
| 2022/C 424/66 | Zaak T-600/22: Beroep ingesteld op 26 september 2022 — ST / Frontex | 53 |
| 2022/C 424/67 | Zaak T-605/22: Beroep ingesteld op 27 september 2022 — RT France / Raad van de Europese Unie | 54 |

V   Bekendmakingen

GERECHTELIJKE PROCEDURES

Hof van Justitie

2022/C 424/02

Gevoegde zaken C-793/19 en 794/19: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 20 september 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Bundesverwaltungsgericht — Duitsland) — Bundesrepublik Deutschland/SpaceNet AG (C-793/19), Telekom Deutschland GmbH (C-794/19) (Prejudiciële verwijzing – Verwerking van persoonsgegevens in de sector elektronische communicatie – Vertrouwelijk karakter van de communicatie – Aanbieders van elektronische-communicatiediensten – Algemene en ongedifferentieerde bewaring van verkeers- en locatiegegevens – Richtlijn 2002/58/EG – Artikel 15, lid 1 – Handvest van de grondrechten van de Europese Unie – Artikelen 6, 7, 8 en 11 en artikel 52, lid 1 – Artikel 4, lid 2, VEU)

2

2022/C 424/03

Gevoegde zaken C-339/20 en C-397/20: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 20 september 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour de cassation — Frankrijk) — Strafzaken tegen VD (C-339/20), SR (C-397/20), [Prejudiciële verwijzing – Interne markt voor financiële diensten – Marktmisbruik – Handel met voorwetenschap – Richtlijn 2003/6/EG – Artikel 12, lid 2, onder a) en d) – Verordening (EU) nr. 596/2014 – Artikel 23, lid 2, onder g) en h) – Toezichts- en onderzoeksbevoegdheden van de Autorité des marchés financiers (AMF) – Doelstelling van algemeen belang om de integriteit van de financiële markten van de Europese Unie en het vertrouwen van het publiek in de financiële instrumenten te beschermen – Mogelijkheid voor de AMF om verkeersgegevensoverzichten te vorderen waarover een operator van elektronischecommunicatiediensten beschikt – Verwerking van persoonsgegevens in de sector elektronische communicatie – Richtlijn 2002/58/EG – Artikel 15, lid 1 – Handvest van de grondrechten van de Europese Unie – Artikelen 7, 8 en 11 en artikel 52, lid 1 – Vertrouwelijkheid van de communicatie – Beperkingen – Wetgeving die voorziet in een algemene en ongedifferentieerde bewaring van verkeersgegevens door operatoren van elektronischecommunicatiediensten – Mogelijkheid voor een nationale rechter om de gevolgen in de tijd te beperken van een ongeldigverklaring van met het Unierecht onverenigbare nationale wettelijke bepalingen – Uitgesloten]

3

2022/C 424/04

Gevoegde zaken C-475/20 tot en met C-482/20: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 22 september 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato — Italië) — Admiral Gaming Network Srl e.a. / Agenzia delle Dogane e dei Monopoli e.a (Prejudiciële verwijzing – Vrijheid van vestiging – Beperkingen – Kansspelen – Concessies voor het beheer van spelen die worden gespeeld op speelautomaten – Nationale wettelijke regeling die een heffing oplegt aan de concessiehouders – Beginsel van bescherming van het gewettigd vertrouwen)

4

2022/C 424/05

Gevoegde zaken C-518/20 en C-727/20: Arrest van het Hof (eerste kamer) van 22 september 2022 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesarbeitsgericht — Duitsland) — XP (C-518/20), en AR / St. Vincenz-Krankenhaus GmbH (C-727/20), / Fraport AG Frankfurt Airport Services Worldwide (Prejudiciële verwijzing – Sociaal beleid – Bescherming van de veiligheid en de gezondheid van werknemers – Organisatie van de arbeidstijd – Artikel 31, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie – Richtlijn 2003/88/EG – Artikel 7, lid 1 – Recht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon – Volledige invaliditeit of arbeidsongeschiktheid als gevolg van een ziekte die tijdens een referentieperiode is opgetreden – Nationale regeling die voorziet in het verlies van het recht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon aan het einde van een bepaalde periode – Verplichting van de werkgever om de werknemer in staat te stellen zijn recht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon uit te oefenen)

5

2022/C 424/06

Zaak C-538/20: Arrest van het Hof (vierde kamer) van 22 september 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Bundesfinanzhof — Duitsland) — Finanzamt B/W AG (Prejudiciële verwijzing – Vrijheid van vestiging – Artikelen 49 en 54 VWEU – Aftrek van de definitieve verliezen van een niet-ingezeten vaste inrichting – Staat die op grond van een dubbelbelastingverdrag afstand heeft gedaan van zijn heffingsbevoegdheid – Vergelijkbaarheid van situaties)

6

2022/C 424/07

Gevoegde zaken C-619/20 P en C-620/20 P: Arrest van het Hof (tweede kamer) van 22 september 2022 — International Management Group (IMG)/Europese Commissie (Hogere voorziening – Ontwikkelingssamenwerking – Uitvoering van de Uniebegroting in indirect beheer door een internationale organisatie – Besluit om taken tot uitvoering van de begroting niet langer toe te vertrouwen aan een entiteit wegens twijfel over de hoedanigheid van internationale organisatie van die entiteit – Beroep tot nietigverklaring – Uitvoering van een arrest houdende nietigverklaring – Gezag van gewijsde – Verplichtingen en bevoegdheden van de auteur van de nietig verklaarde handeling – Voorbereidende handeling – Ontvankelijkheid – Beroep tot schadevergoeding – Rechtsregel die ertoe strekt rechten toe te kennen aan particulieren – Financiële reglementen van de Unie – Zorgvuldigheidsplicht – Bestaan van een voldoende gekwalificeerde schending van deze plicht – Concreet onderzoek per geval – Immateriële schade – Passend en toereikend herstel door de nietigverklaring van de onrechtmatige handeling – Materiële schade – Zaak die niet in staat van wijzen is – Terugverwijzing van de zaak naar het Gerecht)

7

2022/C 424/08

Gevoegde zaken C-14/21 en C-15/21: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 1 augustus 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia — Italië) — Sea Watch eV / Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti (C-14/21 en C-15/21), Capitaneria di Porto di Palermo (C-14/21), Capitaneria di Porto di Porto Empedocle (C-15/21) [Prejudiciële verwijzing – Opsporings- en reddingsactiviteiten ten behoeve van mensen in gevaar of in nood op zee die worden uitgevoerd door een niet-gouvernementele organisatie (ngo) met een humanitair doel – Toepasselijke regeling voor schepen – Richtlijn 2009/16/EG – Verdrag van de Verenigde Naties inzake het recht van de zee – Internationaal Verdrag voor de beveiliging van mensenlevens op zee – Respectieve competenties en bevoegdheden van de vlaggenstaat en de havenstaat – Inspectie en aanhouding van schepen]

8

2022/C 424/09

Zaak C-120/21: Arrest van het Hof (zesde kamer) van 22 september 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesarbeitsgericht — Duitsland) — LB / TO (Prejudiciële verwijzing – Sociale politiek – Bescherming van de veiligheid en de gezondheid van de werknemers – Organisatie van de arbeidstijd – Artikel 31, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie – Richtlijn 2003/88/EG – Artikel 7 – Recht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon – Financiële vergoeding voor niet-opgenomen vakantie bij het einde van het dienstverband – Verjaringstermijn van drie jaar – Aanvang – Verstrekken van adequate informatie aan de werknemer)

9

2022/C 424/10

Zaak C-159/21: Arrest van het Hof (eerste kamer) van 22 september 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Fővárosi Törvényszék — Hongarije) — GM/Országos Idegenrendészeti Főigazgatóság, Alkotmányvédelmi Hivatal, Terrorelhárítási Központ (Prejudiciële verwijzing – Gemeenschappelijk asiel- en immigratiebeleid – Richtlijn 2011/95/EU – Normen voor erkenning als vluchteling of als persoon die voor subsidiaire bescherming in aanmerking komt – Intrekking van de status – Richtlijn 2013/32/EU – Gemeenschappelijke procedures voor de toekenning en intrekking van internationale bescherming – Gevaar voor de nationale veiligheid – Stellingname door een gespecialiseerd adviesorgaan – Toegang tot het dossier)

10

2022/C 424/11

Zaak C-215/21: Arrest van het Hof (Negende kamer) van 22 september 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de Primera Instancia no 2 de Las Palmas de Gran Canaria — Spanje) — Zulima / Servicios prescriptor y medios de pagos EFC SAU (Prejudiciële verwijzing – Oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten – Doorlopende kredietovereenkomst – Oneerlijk karakter van het beding inzake de vergoedende rente – Beroep van een consument tot vaststelling van de nietigheid van deze overeenkomst – Buiten het kader van de procedure tegemoetkomen aan de vorderingen van deze consument – Kosten die door de consument zijn gemaakt en door hem moeten worden gedragen – Doeltreffendheidsbeginsel – Nationale regeling die de consument kan ontmoedigen de door richtlijn 93/13/EEG verleende rechten uit te oefenen)

o

11

2022/C 424/12

Gevoegde zaken C-245/21 en C-248/21: Arrest van het Hof (eerste kamer) van 22 september 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesverwaltungsgericht — Duitsland) — Bundesrepublik Deutschland vertegenwoordigd door Bundesministerium des Innern, für Bau und Heimat/MA (C-245/21), PB (C-245/21), LE (C-248/21), [Prejudiciële verwijzing – Verordening (EU) nr. 604/2013 – Aanwijzing van de voor de behandeling van een verzoek om internationale bescherming verantwoordelijke lidstaat – Artikelen 27 en 29 – Overdracht van de betrokkene aan de voor de behandeling van zijn verzoek verantwoordelijke lidstaat – Opschorting van de overdracht als gevolg van de COVID-19-pandemie – Onmogelijkheid van de overdracht – Rechterlijke bescherming – Gevolgen voor de overdrachtstermijn]

12

2022/C 424/13

Zaak C-330/21: Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 22 september 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Rechtbank van eerste aanleg Oost-Vlaanderen Afdeling Gent — België) — The Escape Center BVBA / Belgische Staat [Prejudiciële verwijzing – Fiscale bepalingen – Belasting over de toegevoegde waarde (btw) – Richtlijn 2006/112/EG – Artikel 98 – Mogelijkheid voor de lidstaten om een verlaagd btw-tarief toe te passen op bepaalde goederenleveringen en diensten – Bijlage III, punt 14 – Begrip het recht gebruik te maken van sportaccommodaties – Fitnesscentra – Individuele begeleiding of begeleiding in groep]

12

2022/C 424/14

Zaak C-335/21: Arrest van het Hof (negende kamer) van 22 september 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de Primera Instancia no 10 bis de Sevilla — Spanje) — Vicente / Delia (Prejudiciële verwijzing – Oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten – Richtlijn 93/13/EEG – Oneerlijke handelspraktijken jegens consumenten – Doeltreffendheidsbeginsel – Artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie – Summiere procedure tot betaling van advocatenhonorarium – Mogelijk oneerlijk karakter van in een declaratie opgenomen bedingen – Nationale regeling die niet voorziet in de mogelijkheid van toetsing door de rechter – Artikel 4, lid 2 – Reikwijdte van de uitzondering – Richtlijn 2005/29/EG – Artikel 7 – Misleidende handelspraktijk – Overeenkomst tussen een advocaat en zijn cliënt op grond waarvan het de cliënt, op straffe van een financiële sanctie, verboden is om buiten medeweten van de advocaat of tegen diens advies in afstand te doen van instantie)

o

13

2022/C 424/15

Zaak C-497/21: Arrest van het Hof (tiende kamer) van 22 september 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Schleswig-Holsteinische Verwaltungsgericht — Duitsland) — SI e.a./Bundesrepublik Deutschland (Prejudiciële verwijzing – Ruimte van vrijheid, veiligheid en recht – Grenscontroles, asiel en immigratie – Asielbeleid – Richtlijn 2013/32/EU – Gemeenschappelijke procedures voor de toekenning en intrekking van de internationale bescherming – Verzoek om internationale bescherming – Niet-ontvankelijkheidsgronden – Artikel 2, onder q) – Begrip volgend verzoek – Artikel 33, lid 2, onder d) – Niet-ontvankelijkverklaring van een verzoek om internationale bescherming door een lidstaat omdat een eerder verzoek van de betrokkene in Denemarken is afgewezen – Definitieve beslissing van het Koninkrijk Denemarken)

14

2022/C 424/16

Zaak C-95/22: Beschikking van het Hof (Negende kamer) van 6 september 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Judecătoria Târgu-Mureş — Roemenië) –procedure ingeleid door Delgaz Grid SA (Prejudiciële verwijzing – Justitiële samenwerking in strafzaken – Artikel 82 VWEU – Recht op informatie in strafprocedures – Recht op informatie over de beschuldiging – Richtlijn 2012/13/EU – Artikel 6, lid 1 – Toepassingsgebied – Artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie – Effectieve rechterlijke bescherming – Klacht betreffende de buitensporig lange duur van de strafprocedure – Nationale regeling op grond waarvan een dergelijke klacht alleen kan worden ingediend door personen die de status van verdachte of beklaagde hebben – Artikel 267 VWEU – Artikel 53, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Kennelijke onbevoegdheid)

15

2022/C 424/17

Zaak C-271/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil de Prud’hommes d’Agen (Frankrijk) op 21 april 2022 — XT / Keolis Agen SARL

16

2022/C 424/18

Zaak C-272/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil de Prud’hommes d’Agen (Frankrijk) op 21 april 2022 — KH / Keolis Agen SARL

16

2022/C 424/19

Zaak C-273/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil de Prud’hommes d’Agen (Frankrijk) op 21 april 2022 — BX / Keolis Agen SARL

17

2022/C 424/20

Zaak C-274/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil de Prud’hommes d’Agen (Frankrijk) op 21 april 2022 — FH / Keolis Agen SARL

17

2022/C 424/21

Zaak C-275/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil de Prud’hommes d’Agen (Frankrijk) op 21 april 2022 — NW / Keolis Agen SARL

18

2022/C 424/22

Zaak C-320/22 P: Hogere voorziening ingesteld op 12 mei 2022 door the airscreen company GmbH & Co. KG tegen de beschikking van het Gerecht (Tweede kamer) van 7 maart 2022 in zaak T-382/21, the airscreen company GmbH & Co. KG /Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie

19

2022/C 424/23

Zaak C-327/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Visoki trgovački sud Republike Hrvatske (Kroatië) op 16 mei 2022 — Centar za restrukturiranje i prodaju / PROM-VIDIJA d.o.o.

19

2022/C 424/24

Zaak C-338/22 P: Hogere voorziening ingesteld op 24 mei 2022 door Anna Hrebenyuk tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 23 maart 2022 in zaak T-252/21, Hrebenyuk/EUIPO

19

2022/C 424/25

Zaak C-342/22 P: Hogere voorziening ingesteld op 25 mei 2022 door Laboratorios Ern, SA tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 16 maart 2022 in zaak T-315/21, Laboratorios Ern / EUIPO — Nordesta (APIAL)

20

2022/C 424/26

Zaak C-471/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Administrativen sad Sofia grad (Bulgarije) op 13 juli 2022 — Agentsia Patna infrastruktura / Rakovoditel na upravlyavashtia organ na operativna programa Transport 2007 — 2013 i direktor na direktsia Koordinatsia na programi i proekti v Ministerstvoto na transporta

20

2022/C 424/27

Zaak C-472/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD) (Portugal) op 14 juli 2022 — NO / Autoridade Tributária e Aduaneira

21

2022/C 424/28

Zaak C-501/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d’État (Frankrijk) op 22 juli 2022 — Association interprofessionnelle des fruits et légumes frais (Interfel) / Ministère de l’Agriculture et de la Souveraineté alimentaire

23

2022/C 424/29

Zaak C-502/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d’État (Frankrijk) op 22 juli 2022 — Association interprofessionnelle des fruits et légumes frais (Interfel) / Ministère de l’Agriculture et de la Souveraineté alimentaire

23

2022/C 424/30

Zaak C-503/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d’État (Frankrijk) op 22 juli 2022 — Association interprofessionnelle des fruits et légumes frais (Interfel) / Ministère de l’Agriculture et de la Souveraineté alimentaire

24

2022/C 424/31

Zaak C-504/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d’État (Frankrijk) op 22 juli 2022 — Association interprofessionnelle des fruits et légumes frais (Interfel) / Ministère de l’Agriculture et de la Souveraineté alimentaire

24

2022/C 424/32

Zaak C-505/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD) (Portugal) op 25 juli 2022 — Deco Proteste — Editores Lda / Autoridade Tributária e Aduaneira

25

2022/C 424/33

Zaak C-508/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curte de Apel Braşov (Roemenië) op 27 juli 2022 — KL, PO / Administrația Județeană a Finanțelor Publice Brașov

26

2022/C 424/34

Zaak C-510/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie (Roemenië) op 28 juli 2022 — Romaqua Group SA / Societatea Națională Apele Minerale, Agenția Națională pentru Resurse Minerale

26

2022/C 424/35

Zaak C-518/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesarbeitsgericht (Duitsland) op 3 augustus 2022 — J.M.P. / AP Assistenzprofis GmbH

27

2022/C 424/36

Zaak C-523/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Apelativen sad Veliko Tarnovo (Bulgarije) op 4 augustus 2022 — UT/SO

27

2022/C 424/37

Zaak C-531/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Rejonowy dla Warszawy — Śródmieścia w Warszawie (Polen) op 9 augustus 2022 — Getin Noble Bank e.a.

28

2022/C 424/38

Zaak C-545/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Düsseldorf (Duitsland) op 15 augustus 2022 — Air Europa Lineas Aereas / VO, GR

29

2022/C 424/39

Zaak C-548/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Giudice di pace di Fondi (Italië) op 18 augustus 2022 — M.M. / Presidenza del Consiglio dei ministri, Ministero della Giustizia, Ministero dell'Economia e delle Finanze

29

2022/C 424/40

Zaak C-562/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Rayonen sad Burgas (Bulgarije) op 25 augustus 2022 — JD / OB

30

2022/C 424/41

Zaak C-573/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Østre Landsret (Denemarken) op 26 augustus 2022 — A, B en Vereniging C/Skatteministeriet

31

2022/C 424/42

Zaak C-574/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sofiyski gradski sad (Bulgarije) op 26 augustus 2022 — Strafzaak tegen CI, VF, DY

32

2022/C 424/43

Zaak C-583/22: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof (Duitsland) op 7 september 2022 — Strafzaak tegen MV

32

2022/C 424/44

Zaak C-588/22 P: Hogere voorziening ingesteld op 7 september 2022 door Ryanair DAC tegen het arrest van het Gerecht (Tiende kamer — uitgebreid) van 22 juni 2022 in zaak T-657/20, Ryanair/Commissie (Finnair II; Covid-19)

33

2022/C 424/45

Zaak C-599/22: Beroep ingesteld op 16 september 2022 — Commissie/Griekenland

34

2022/C 424/46

Zaak C-602/22 P: Hogere voorziening ingesteld op 16 september 2022 door ABLV Bank AS, in liquidatie, tegen het arrest van het Gerecht (Tiende kamer, uitgebreid) van 6 juli 2022 in zaak T-280/18, ABLV Bank/SRB

34

2022/C 424/47

Zaak C-622/22: Beroep ingesteld op 29 september 2022 — Europese Commissie / Republiek Malta

36

Gerecht

2022/C 424/48

Zaak T-500/22: Beroep ingesteld op 16 augustus 2022 — Vleuten Insects en New Generation Nutrition/Commissie

37

2022/C 424/49

Zaak T-550/22: Beroep ingesteld op 5 september 2022 — QW / Commissie

38

2022/C 424/50

Zaak T-551/22: Beroep ingesteld op 5 september 2022 — QY / Commissie

39

2022/C 424/51

Zaak T-553/22: Beroep ingesteld op 6 september 2022 — RC / Commissie

39

2022/C 424/52

Zaak T-556/22: Beroep ingesteld op 8 september 2022 — House Foods Group/CPVO (SK20)

40

2022/C 424/53

Zaak T-560/22: Beroep ingesteld op 5 september 2022 — Fachverband Eisenhüttenschlacken/Commissie

40

2022/C 424/54

Zaak T-563/22: Beroep ingesteld op 2 september 2022 — VP/Cedefop

42

2022/C 424/55

Zaak T-564/22: Beroep ingesteld op 13 september 2022 — Pierre Balmain / EUIPO — Story Time (Afbeelding van een leeuwenhoofd)

43

2022/C 424/56

Zaak T-566/22: Beroep ingesteld op 13 september 2022 — Sports Group Denmark / EUIPO (ENDURANCE)

44

2022/C 424/57

Zaak T-576/22: Beroep ingesteld op 15 september 2022 — Bora Creations / EUIPO — True Skincare (TRUE SKIN)

44

2022/C 424/58

Zaak T-578/22: Beroep ingesteld op 16 september 2022 — EDPS / Parlement en Raad

45

2022/C 424/59

Zaak T-582/22: Beroep ingesteld op 16 september 2022 — British Airways/Commissie

46

2022/C 424/60

Zaak T-587/22: Beroep ingesteld op 22 september 2022 — Crown Holdings en Crown Cork & Seal Deutschland / Commissie

47

2022/C 424/61

Zaak T-588/22: Beroep ingesteld op 22 september 2022 — Renco Valore / Commissie

48

2022/C 424/62

Zaak T-589/22: Beroep ingesteld op 22 september 2022 — Silgan Holdings e. a./Commissie

49

2022/C 424/63

Zaak T-590/22: Beroep ingesteld op 22 september 2022 — Cristescu/Commissie

50

2022/C 424/64

Zaak T-592/22: Beroep ingesteld op 22 september 2022 — Liquid Advertising/EUIPO — Liqui.do (Liquid+Arcade)

51

2022/C 424/65

Zaak T-599/22: Beroep ingesteld op 26 september 2022 — Hypo Vorarlberg Bank/GAR

51

2022/C 424/66

Zaak T-600/22: Beroep ingesteld op 26 september 2022 — ST / Frontex

53

2022/C 424/67

Zaak T-605/22: Beroep ingesteld op 27 september 2022 — RT France / Raad van de Europese Unie

54

---

| NL | |
| --- | --- |

NL

---

IV Informatie

INFORMATIE AFKOMSTIG VAN DE INSTELLINGEN, ORGANEN EN INSTANTIES VAN DE EUROPESE UNIE

Hof van Justitie van de Europese Unie

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/1 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/1

---

Laatste publicaties van het Hof van Justitie van de Europese Unie in het Publicatieblad van de Europese Unie

(2022/C 424/01)

Laatste publicatie

PB C 418 van 31.10.2022

Historisch overzicht van de vroegere publicaties

PB C 408 van 24.10.2022

PB C 398 van 17.10.2022

PB C 389 van 10.10.2022

PB C 380 van 3.10.2022

PB C 368 van 26.9.2022

PB C 359 van 19.9.2022

Deze teksten zijn beschikbaar in:

EUR-Lex: https://eur-lex.europa.eu

---

V Bekendmakingen

GERECHTELIJKE PROCEDURES

Hof van Justitie

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/2 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/2

---

Arrest van het Hof (Grote kamer) van 20 september 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Bundesverwaltungsgericht — Duitsland) — Bundesrepublik Deutschland/SpaceNet AG (C-793/19), Telekom Deutschland GmbH (C-794/19)

(Gevoegde zaken C-793/19 en 794/19) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Verwerking van persoonsgegevens in de sector elektronische communicatie - Vertrouwelijk karakter van de communicatie - Aanbieders van elektronische-communicatiediensten - Algemene en ongedifferentieerde bewaring van verkeers- en locatiegegevens - Richtlijn 2002/58/EG - Artikel 15, lid 1 - Handvest van de grondrechten van de Europese Unie - Artikelen 6, 7, 8 en 11 en artikel 52, lid 1 - Artikel 4, lid 2, VEU)

(2022/C 424/02)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesverwaltungsgericht

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Bundesrepublik Deutschland

Verwerende partijen: SpaceNet AG (C-793/19), Telekom Deutschland GmbH (C-794/19

Dictum

Artikel 15, lid 1, van richtlijn 2002/58/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 juli 2002 betreffende de verwerking van persoonsgegevens en de bescherming van de persoonlijke levenssfeer in de sector elektronische communicatie (richtlijn betreffende privacy en elektronische communicatie), zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/136/EG van het Europees Parlement en de Raad van 25 november 2009, gelezen in het licht van de artikelen 7, 8 en 11 alsook artikel 52, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie,

moet aldus worden uitgelegd dat:

het zich verzet tegen nationale wettelijke maatregelen die met het oog op de bestrijding van zware criminaliteit en de voorkoming van ernstige bedreigingen voor de openbare veiligheid preventief voorzien in een algemene en ongedifferentieerde bewaring van verkeers- en locatiegegevens;

het zich niet verzet tegen nationale wettelijke maatregelen:

| — | op grond waarvan aan aanbieders van elektronische-communicatiediensten, ten behoeve van de bescherming van de nationale veiligheid, een bevel tot algemene en ongedifferentieerde bewaring van verkeers- en locatiegegevens kan worden gegeven in situaties waarin de betrokken lidstaat wordt geconfronteerd met een ernstige bedreiging voor de nationale veiligheid die reëel en actueel of voorzienbaar is, mits het besluit waarbij dit bevel wordt opgelegd, op doeltreffende wijze kan worden getoetst door een rechterlijke instantie of onafhankelijke bestuurlijke entiteit waarvan de beslissing bindend is — waarbij deze toetsing ertoe strekt na te gaan of een van die situaties zich voordoet en of de voorwaarden en waarborgen waarin moet worden voorzien in acht genomen zijn — en mits dat bevel slechts kan worden uitgevaardigd voor een periode die niet langer is dan strikt noodzakelijk, maar die kan worden verlengd als die bedreiging blijft bestaan; |
| --- | --- |

—

op grond waarvan aan aanbieders van elektronische-communicatiediensten, ten behoeve van de bescherming van de nationale veiligheid, een bevel tot algemene en ongedifferentieerde bewaring van verkeers- en locatiegegevens kan worden gegeven in situaties waarin de betrokken lidstaat wordt geconfronteerd met een ernstige bedreiging voor de nationale veiligheid die reëel en actueel of voorzienbaar is, mits het besluit waarbij dit bevel wordt opgelegd, op doeltreffende wijze kan worden getoetst door een rechterlijke instantie of onafhankelijke bestuurlijke entiteit waarvan de beslissing bindend is — waarbij deze toetsing ertoe strekt na te gaan of een van die situaties zich voordoet en of de voorwaarden en waarborgen waarin moet worden voorzien in acht genomen zijn — en mits dat bevel slechts kan worden uitgevaardigd voor een periode die niet langer is dan strikt noodzakelijk, maar die kan worden verlengd als die bedreiging blijft bestaan;

| — | die met het oog op de bescherming van de nationale veiligheid, de bestrijding van zware criminaliteit en de voorkoming van ernstige bedreigingen voor de openbare veiligheid voorzien in een gerichte bewaring van verkeers- en locatiegegevens die op basis van objectieve en niet-discriminatoire factoren wordt afgebakend aan de hand van categorieën betrokken personen of van een geografisch criterium, voor een periode die niet langer is dan strikt noodzakelijk maar die kan worden verlengd; |
| --- | --- |

—

die met het oog op de bescherming van de nationale veiligheid, de bestrijding van zware criminaliteit en de voorkoming van ernstige bedreigingen voor de openbare veiligheid voorzien in een gerichte bewaring van verkeers- en locatiegegevens die op basis van objectieve en niet-discriminatoire factoren wordt afgebakend aan de hand van categorieën betrokken personen of van een geografisch criterium, voor een periode die niet langer is dan strikt noodzakelijk maar die kan worden verlengd;

| — | die met het oog op de bescherming van de nationale veiligheid, de bestrijding van zware criminaliteit en de voorkoming van ernstige bedreigingen voor de openbare veiligheid voorzien in een algemene en ongedifferentieerde bewaring van de IP-adressen die zijn toegewezen aan de bron van een verbinding, voor een periode die niet langer is dan strikt noodzakelijk; |
| --- | --- |

—

die met het oog op de bescherming van de nationale veiligheid, de bestrijding van zware criminaliteit en de voorkoming van ernstige bedreigingen voor de openbare veiligheid voorzien in een algemene en ongedifferentieerde bewaring van de IP-adressen die zijn toegewezen aan de bron van een verbinding, voor een periode die niet langer is dan strikt noodzakelijk;

| — | die met het oog op de bescherming van de nationale veiligheid, de bestrijding van criminaliteit en de bescherming van de openbare veiligheid voorzien in een algemene en ongedifferentieerde bewaring van de gegevens die betrekking hebben op de burgerlijke identiteit van de gebruikers van elektronische-communicatiemiddelen, en |
| --- | --- |

—

die met het oog op de bescherming van de nationale veiligheid, de bestrijding van criminaliteit en de bescherming van de openbare veiligheid voorzien in een algemene en ongedifferentieerde bewaring van de gegevens die betrekking hebben op de burgerlijke identiteit van de gebruikers van elektronische-communicatiemiddelen, en

| — | die met het oog op de bestrijding van zware criminaliteit en, a fortiori, de bescherming van de nationale veiligheid voorzien in de mogelijkheid om bij een aan effectieve rechterlijke toetsing onderworpen besluit van de bevoegde autoriteit aan aanbieders van elektronische-communicatiediensten een bevel te geven tot spoedbewaring, gedurende een bepaalde periode, van de verkeers- en locatiegegevens waarover zij beschikken,
  mits die maatregelen, door middel van duidelijke en nauwkeurige regels, waarborgen dat de gegevens in kwestie slechts worden bewaard indien aan de daarvoor geldende materiële en procedurele voorwaarden is voldaan, en mits de betrokken personen beschikken over effectieve waarborgen tegen de risico’s op misbruik. |
| --- | --- |

—

die met het oog op de bestrijding van zware criminaliteit en, a fortiori, de bescherming van de nationale veiligheid voorzien in de mogelijkheid om bij een aan effectieve rechterlijke toetsing onderworpen besluit van de bevoegde autoriteit aan aanbieders van elektronische-communicatiediensten een bevel te geven tot spoedbewaring, gedurende een bepaalde periode, van de verkeers- en locatiegegevens waarover zij beschikken,

mits die maatregelen, door middel van duidelijke en nauwkeurige regels, waarborgen dat de gegevens in kwestie slechts worden bewaard indien aan de daarvoor geldende materiële en procedurele voorwaarden is voldaan, en mits de betrokken personen beschikken over effectieve waarborgen tegen de risico’s op misbruik.

---

(1)  PB C 45 van 10.2.2020.

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/3 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/3

---

Arrest van het Hof (Grote kamer) van 20 september 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour de cassation — Frankrijk) — Strafzaken tegen VD (C-339/20), SR (C-397/20),

(Gevoegde zaken C-339/20 en C-397/20) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Interne markt voor financiële diensten - Marktmisbruik - Handel met voorwetenschap - Richtlijn 2003/6/EG - Artikel 12, lid 2, onder a) en d) - Verordening (EU) nr. 596/2014 - Artikel 23, lid 2, onder g) en h) - Toezichts- en onderzoeksbevoegdheden van de Autorité des marchés financiers (AMF) - Doelstelling van algemeen belang om de integriteit van de financiële markten van de Europese Unie en het vertrouwen van het publiek in de financiële instrumenten te beschermen - Mogelijkheid voor de AMF om verkeersgegevensoverzichten te vorderen waarover een operator van elektronischecommunicatiediensten beschikt - Verwerking van persoonsgegevens in de sector elektronische communicatie - Richtlijn 2002/58/EG - Artikel 15, lid 1 - Handvest van de grondrechten van de Europese Unie - Artikelen 7, 8 en 11 en artikel 52, lid 1 - Vertrouwelijkheid van de communicatie - Beperkingen - Wetgeving die voorziet in een algemene en ongedifferentieerde bewaring van verkeersgegevens door operatoren van elektronischecommunicatiediensten - Mogelijkheid voor een nationale rechter om de gevolgen in de tijd te beperken van een ongeldigverklaring van met het Unierecht onverenigbare nationale wettelijke bepalingen - Uitgesloten)

(2022/C 424/03)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Cour de cassation

Partijen in de strafzaak

VD (C-339/20), SR (C-397/20)

Dictum

| 1) | Artikel 12, lid 2, onder a) en d), van richtlijn 2003/6/EG van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2003 betreffende handel met voorwetenschap en marktmanipulatie (marktmisbruik) en artikel 23, lid 2, onder g) en h), van verordening (EU) nr. 596/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 16 april 2014 betreffende marktmisbruik (verordening marktmisbruik) en houdende intrekking van richtlijn 2003/6 en richtlijnen 2003/124/EG, 2003/125/EG en 2004/72/EG van de Commissie, gelezen in samenhang met artikel 15, lid 1, van richtlijn 2002/58/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 juli 2002 betreffende de verwerking van persoonsgegevens en de bescherming van de persoonlijke levenssfeer in de sector elektronische communicatie (richtlijn betreffende privacy en elektronische communicatie), zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/136/EG van het Europees Parlement en de Raad van 25 november 2009, en tegen de achtergrond van de artikelen 7, 8 en 11 en artikel 52, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie,
  moeten aldus worden uitgelegd dat:
  zij zich verzetten tegen wettelijke maatregelen die ter bestrijding van marktmisbruik, waarvan handel met voorwetenschap deel uitmaakt, preventief voorzien in een algemene en ongedifferentieerde bewaring van verkeersgegevens gedurende een jaar te rekenen vanaf de datum van registratie. |
| --- | --- |

1)

Artikel 12, lid 2, onder a) en d), van richtlijn 2003/6/EG van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2003 betreffende handel met voorwetenschap en marktmanipulatie (marktmisbruik) en artikel 23, lid 2, onder g) en h), van verordening (EU) nr. 596/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 16 april 2014 betreffende marktmisbruik (verordening marktmisbruik) en houdende intrekking van richtlijn 2003/6 en richtlijnen 2003/124/EG, 2003/125/EG en 2004/72/EG van de Commissie, gelezen in samenhang met artikel 15, lid 1, van richtlijn 2002/58/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 juli 2002 betreffende de verwerking van persoonsgegevens en de bescherming van de persoonlijke levenssfeer in de sector elektronische communicatie (richtlijn betreffende privacy en elektronische communicatie), zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/136/EG van het Europees Parlement en de Raad van 25 november 2009, en tegen de achtergrond van de artikelen 7, 8 en 11 en artikel 52, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie,

moeten aldus worden uitgelegd dat:

zij zich verzetten tegen wettelijke maatregelen die ter bestrijding van marktmisbruik, waarvan handel met voorwetenschap deel uitmaakt, preventief voorzien in een algemene en ongedifferentieerde bewaring van verkeersgegevens gedurende een jaar te rekenen vanaf de datum van registratie.

| 2) | Het Unierecht moet aldus worden uitgelegd dat het zich ertegen verzet dat een nationale rechter de werking in de tijd beperkt van de ongeldigverklaring van nationale bepalingen die operatoren van elektronischecommunicatiediensten verplichten om verkeersgegevens algemeen en ongedifferentieerd te bewaren en die toestaan dat die gegevens worden meegedeeld aan de voor financiën bevoegde autoriteit zonder voorafgaande goedkeuring van een rechter of een onafhankelijke administratieve autoriteit, die hij op grond van het nationale recht dient uit te spreken wegens de onverenigbaarheid van die bepalingen met artikel 15, lid 1, van richtlijn 2002/58, zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/136, gelezen tegen de achtergrond van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie. De toelaatbaarheid van de bewijzen die verkregen zijn door middel van de met het Unierecht onverenigbare nationale wettelijke bepalingen, is een kwestie die overeenkomstig het beginsel van de procedurele autonomie van de lidstaten onder het nationale recht valt, onder de beperkende voorwaarde dat met name de beginselen van gelijkwaardigheid en doeltreffendheid worden geëerbiedigd. |
| --- | --- |

2)

Het Unierecht moet aldus worden uitgelegd dat het zich ertegen verzet dat een nationale rechter de werking in de tijd beperkt van de ongeldigverklaring van nationale bepalingen die operatoren van elektronischecommunicatiediensten verplichten om verkeersgegevens algemeen en ongedifferentieerd te bewaren en die toestaan dat die gegevens worden meegedeeld aan de voor financiën bevoegde autoriteit zonder voorafgaande goedkeuring van een rechter of een onafhankelijke administratieve autoriteit, die hij op grond van het nationale recht dient uit te spreken wegens de onverenigbaarheid van die bepalingen met artikel 15, lid 1, van richtlijn 2002/58, zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/136, gelezen tegen de achtergrond van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie. De toelaatbaarheid van de bewijzen die verkregen zijn door middel van de met het Unierecht onverenigbare nationale wettelijke bepalingen, is een kwestie die overeenkomstig het beginsel van de procedurele autonomie van de lidstaten onder het nationale recht valt, onder de beperkende voorwaarde dat met name de beginselen van gelijkwaardigheid en doeltreffendheid worden geëerbiedigd.

---

(1)  PB C 359 van 26.10.2020.

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/4 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/4

---

Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 22 september 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato — Italië) — Admiral Gaming Network Srl e.a. / Agenzia delle Dogane e dei Monopoli e.a

(Gevoegde zaken C-475/20 tot en met C-482/20) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Vrijheid van vestiging - Beperkingen - Kansspelen - Concessies voor het beheer van spelen die worden gespeeld op speelautomaten - Nationale wettelijke regeling die een heffing oplegt aan de concessiehouders - Beginsel van bescherming van het gewettigd vertrouwen)

(2022/C 424/04)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Consiglio di Stato

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Admiral Gaming Network Srl (C-475/20), Cirsa Italia SpA (C-476/20), Codere Network SpA (C-477/20), Gamenet SpA (C-478/20), NTS Network SpA (C-479/20), Sisal Entertainment SpA (C-480/20), Snaitech SpA, voorheen Cogetech SpA (C-481/20), Snaitech SpA, voorheen Snai SpA (C-482/20)

Verwerende partijen: Agenzia delle Dogane e dei Monopoli, Ministero dell’Economia e delle Finanze (C-475/20, C-477/20), Presidenza del Consiglio dei Ministri (C-475/20, C-477/20, C-481/20), IGT Lottery SpA, voorheen Lottomatica Holding Srl (C-475/20), Se. Ma. di Francesco Senese (C-481/20)

in tegenwoordigheid van: Lottomatica Videolot Rete SpA (C-475/20), Coordinamento delle associazioni per la tutela dell’ambiente e dei diritti degli utenti e consumatori (Codacons) (C-476/20, C-478/20, C-480/20, C-482/20) e.a.,

Dictum

| 1) | Artikel 49 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat — voor zover vaststaat dat een nationale wettelijke regeling waarbij een heffing wordt opgelegd die tot gevolg heeft dat de vergoeding van de concessiehouders die belast zijn met het beheer van spelen die worden gespeeld op speelautomaten, wordt verlaagd, een beperking van de door deze Verdragsbepaling gewaarborgde vrijheid met zich meebrengt — deze bepaling zich ertegen verzet dat een dergelijke beperking kan worden gerechtvaardigd door doelstellingen die uitsluitend zijn gebaseerd op overwegingen in verband met de verbetering van de overheidsfinanciën. |
| --- | --- |

1)

Artikel 49 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat — voor zover vaststaat dat een nationale wettelijke regeling waarbij een heffing wordt opgelegd die tot gevolg heeft dat de vergoeding van de concessiehouders die belast zijn met het beheer van spelen die worden gespeeld op speelautomaten, wordt verlaagd, een beperking van de door deze Verdragsbepaling gewaarborgde vrijheid met zich meebrengt — deze bepaling zich ertegen verzet dat een dergelijke beperking kan worden gerechtvaardigd door doelstellingen die uitsluitend zijn gebaseerd op overwegingen in verband met de verbetering van de overheidsfinanciën.

| 2) | Voor zover artikel 49 VWEU van toepassing is, moet het beginsel van bescherming van het gewettigd vertrouwen aldus worden uitgelegd dat het zich in beginsel niet verzet tegen een nationale wettelijke regeling die tijdens de looptijd van tussen ondernemingen en de overheid van de betrokken lidstaat gesloten concessieovereenkomsten tijdelijk de in die overeenkomsten bepaalde vergoeding van de concessiehouders verlaagt, tenzij blijkt dat de concessiehouders niet de nodige tijd hebben gekregen om zich aan deze nieuwe situatie aan te passen, gelet op de omvang van de gevolgen van deze verlaging voor de rentabiliteit van de door de concessiehouders gedane investeringen en het mogelijk plotselinge en onvoorziene karakter van deze maatregel. |
| --- | --- |

2)

Voor zover artikel 49 VWEU van toepassing is, moet het beginsel van bescherming van het gewettigd vertrouwen aldus worden uitgelegd dat het zich in beginsel niet verzet tegen een nationale wettelijke regeling die tijdens de looptijd van tussen ondernemingen en de overheid van de betrokken lidstaat gesloten concessieovereenkomsten tijdelijk de in die overeenkomsten bepaalde vergoeding van de concessiehouders verlaagt, tenzij blijkt dat de concessiehouders niet de nodige tijd hebben gekregen om zich aan deze nieuwe situatie aan te passen, gelet op de omvang van de gevolgen van deze verlaging voor de rentabiliteit van de door de concessiehouders gedane investeringen en het mogelijk plotselinge en onvoorziene karakter van deze maatregel.

---

(1)  PB C 28 van 25.1.2021.

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/5 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/5

---

Arrest van het Hof (eerste kamer) van 22 september 2022 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesarbeitsgericht — Duitsland) — XP (C-518/20), en AR / St. Vincenz-Krankenhaus GmbH (C-727/20), / Fraport AG Frankfurt Airport Services Worldwide

(Gevoegde zaken C-518/20 en C-727/20) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Sociaal beleid - Bescherming van de veiligheid en de gezondheid van werknemers - Organisatie van de arbeidstijd - Artikel 31, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie - Richtlijn 2003/88/EG - Artikel 7, lid 1 - Recht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon - Volledige invaliditeit of arbeidsongeschiktheid als gevolg van een ziekte die tijdens een referentieperiode is opgetreden - Nationale regeling die voorziet in het verlies van het recht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon aan het einde van een bepaalde periode - Verplichting van de werkgever om de werknemer in staat te stellen zijn recht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon uit te oefenen)

(2022/C 424/05)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesarbeitsgericht

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: XP C-518/20, AR C-727/20

Verwerende partijen: Fraport AG Frankfurt Airport Services Worldwide (C-518/20), St. Vincenz-Krankenhaus GmbH (C-727/20)

Dictum

Artikel 7 van richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd alsmede artikel 31, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie

moeten aldus worden uitgelegd dat:

zij zich verzetten tegen een nationale regeling op grond waarvan het recht van een werknemer op jaarlijkse vakantie met behoud van loon, welk recht is verworven in een referentieperiode waarin deze werknemer daadwerkelijk heeft gewerkt voordat hij volledig invalide of arbeidsongeschikt werd ten gevolge van een ziekte die sindsdien voortduurt, kan vervallen, hetzij na een door het nationale recht toegestane overdrachtsperiode, hetzij later, ook al heeft zijn werkgever hem niet tijdig in staat gesteld dit recht uit te oefenen.

---

(1)  PB C 19 van 18.1.2021

PB C 169 van 03.05.2021

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/6 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/6

---

Arrest van het Hof (vierde kamer) van 22 september 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Bundesfinanzhof — Duitsland) — Finanzamt B/W AG

(Zaak C-538/20) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Vrijheid van vestiging - Artikelen 49 en 54 VWEU - Aftrek van de definitieve verliezen van een niet-ingezeten vaste inrichting - Staat die op grond van een dubbelbelastingverdrag afstand heeft gedaan van zijn heffingsbevoegdheid - Vergelijkbaarheid van situaties)

(2022/C 424/06)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesfinanzhof

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Finanzamt B

Verwerende partij: W AG

In tegenwoordigheid van: Bundesministerium der Finanzen

Dictum

De artikelen 49 en 54 VWEU moeten aldus worden uitgelegd dat: zij zich niet verzetten tegen een belastingregeling van een lidstaat op grond waarvan een aldaar ingezeten vennootschap de definitieve verliezen van haar in een andere lidstaat gelegen vaste inrichting niet van haar belastbare winst mag aftrekken wanneer de lidstaat van vestiging op grond van een dubbelbelastingverdrag afstand heeft gedaan van zijn bevoegdheid om belasting te heffen over de resultaten van die vaste inrichting

---

(1)  PB C 35 van 1.2.2021.

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/7 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/7

---

Arrest van het Hof (tweede kamer) van 22 september 2022 — International Management Group (IMG)/Europese Commissie

(Gevoegde zaken C-619/20 P en C-620/20 P) (1)

(Hogere voorziening - Ontwikkelingssamenwerking - Uitvoering van de Uniebegroting in indirect beheer door een internationale organisatie - Besluit om taken tot uitvoering van de begroting niet langer toe te vertrouwen aan een entiteit wegens twijfel over de hoedanigheid van internationale organisatie van die entiteit - Beroep tot nietigverklaring - Uitvoering van een arrest houdende nietigverklaring - Gezag van gewijsde - Verplichtingen en bevoegdheden van de auteur van de nietig verklaarde handeling - Voorbereidende handeling - Ontvankelijkheid - Beroep tot schadevergoeding - Rechtsregel die ertoe strekt rechten toe te kennen aan particulieren - Financiële reglementen van de Unie - Zorgvuldigheidsplicht - Bestaan van een voldoende gekwalificeerde schending van deze plicht - Concreet onderzoek per geval - Immateriële schade - Passend en toereikend herstel door de nietigverklaring van de onrechtmatige handeling - Materiële schade - Zaak die niet in staat van wijzen is - Terugverwijzing van de zaak naar het Gerecht)

(2022/C 424/07)

Procestaal: Frans

Partijen

Rekwirante: International Management Group (IMG) (vertegenwoordigers: J.-Y. de Cara en L. Levi, avocats)

Andere partij in de procedure: Europese Commissie (vertegenwoordigd door: J. Baquero Cruz en J. Norris, gemachtigden)

Dictum

| 1) | De zaken C-619/20 P en C-620/20 P worden gevoegd voor het arrest. |
| --- | --- |

1)

De zaken C-619/20 P en C-620/20 P worden gevoegd voor het arrest.

| 2) | De hogere voorziening in zaak C-619/20 P wordt afgewezen. |
| --- | --- |

2)

De hogere voorziening in zaak C-619/20 P wordt afgewezen.

| 3) | Het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 9 september 2020, IMG/Commissie (T-381/15 RENV, EU:T:2020:406) wordt vernietigd voor zover daarbij het verzoek van International Management Group (IMG) tot vergoeding van de schade die zij zou hebben geleden door het besluit van de Europese Commissie om met haar geen nieuwe delegatieovereenkomsten voor indirect beheer meer te sluiten, zoals vervat in de brief van die instelling van 8 mei 2015, ongegrond is verklaard. |
| --- | --- |

3)

Het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 9 september 2020, IMG/Commissie (T-381/15 RENV, EU:T:2020:406) wordt vernietigd voor zover daarbij het verzoek van International Management Group (IMG) tot vergoeding van de schade die zij zou hebben geleden door het besluit van de Europese Commissie om met haar geen nieuwe delegatieovereenkomsten voor indirect beheer meer te sluiten, zoals vervat in de brief van die instelling van 8 mei 2015, ongegrond is verklaard.

| 4) | De hogere voorziening in zaak C-620/20 P wordt afgewezen voor het overige. |
| --- | --- |

4)

De hogere voorziening in zaak C-620/20 P wordt afgewezen voor het overige.

| 5) | Het beroep in zaak T-381/15 RENV wordt afgewezen voor zover het betrekking heeft op het verzoek tot vergoeding van de immateriële schade die International Management Group (IMG) heeft geleden als gevolg van het in punt 3 van dit dictum bedoelde besluit. |
| --- | --- |

5)

Het beroep in zaak T-381/15 RENV wordt afgewezen voor zover het betrekking heeft op het verzoek tot vergoeding van de immateriële schade die International Management Group (IMG) heeft geleden als gevolg van het in punt 3 van dit dictum bedoelde besluit.

| 6) | Zaak T-381/15 RENV wordt terugverwezen naar het Gerecht van de Europese Unie opdat het uitspraak doet over het in punt 3 van dit dictum bedoelde verzoek voor zover dat betrekking heeft op de door International Management Group (IMG) aangevoerde materiële schade. |
| --- | --- |

6)

Zaak T-381/15 RENV wordt terugverwezen naar het Gerecht van de Europese Unie opdat het uitspraak doet over het in punt 3 van dit dictum bedoelde verzoek voor zover dat betrekking heeft op de door International Management Group (IMG) aangevoerde materiële schade.

| 7) | International Management Group (IMG) wordt verwezen in de kosten in zaak C-619/20 P. |
| --- | --- |

7)

International Management Group (IMG) wordt verwezen in de kosten in zaak C-619/20 P.

| 8) | De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden in de zaken C-620/20 P en T-381/15 RENV. |
| --- | --- |

8)

De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden in de zaken C-620/20 P en T-381/15 RENV.

---

(1)  PB C 28 van 25.1.2021.

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/8 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/8

---

Arrest van het Hof (Grote kamer) van 1 augustus 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia — Italië) — Sea Watch eV / Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti (C-14/21 en C-15/21), Capitaneria di Porto di Palermo (C-14/21), Capitaneria di Porto di Porto Empedocle (C-15/21)

(Gevoegde zaken C-14/21 en C-15/21) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Opsporings- en reddingsactiviteiten ten behoeve van mensen in gevaar of in nood op zee die worden uitgevoerd door een niet-gouvernementele organisatie (ngo) met een humanitair doel - Toepasselijke regeling voor schepen - Richtlijn 2009/16/EG - Verdrag van de Verenigde Naties inzake het recht van de zee - Internationaal Verdrag voor de beveiliging van mensenlevens op zee - Respectieve competenties en bevoegdheden van de vlaggenstaat en de havenstaat - Inspectie en aanhouding van schepen)

(2022/C 424/08)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Sea Watch eV

Verwerende partij: Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti (C-14/21 en C-15/21), Capitaneria di Porto di Palermo (C-14/21), Capitaneria di Porto di Porto Empedocle (C-15/21),

Dictum

| 1) | Richtlijn 2009/16/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2009 betreffende havenstaatcontrole, zoals gewijzigd bij richtlijn (EU) 2017/2110 van het Europees Parlement en de Raad van 15 november 2017,

  moet aldus worden uitgelegd dat deze richtlijn:






  — | van toepassing is op schepen die weliswaar door de vlaggenstaat als vrachtschip zijn geclassificeerd en gecertificeerd, maar in de praktijk stelselmatig door een humanitaire organisatie worden gebruikt voor niet-commerciële opsporings- en reddingsactiviteiten ten behoeve van mensen in gevaar of in nood op zee, en |
| --- | --- | --- |

1)

Richtlijn 2009/16/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2009 betreffende havenstaatcontrole, zoals gewijzigd bij richtlijn (EU) 2017/2110 van het Europees Parlement en de Raad van 15 november 2017,

—

van toepassing is op schepen die weliswaar door de vlaggenstaat als vrachtschip zijn geclassificeerd en gecertificeerd, maar in de praktijk stelselmatig door een humanitaire organisatie worden gebruikt voor niet-commerciële opsporings- en reddingsactiviteiten ten behoeve van mensen in gevaar of in nood op zee, en

| — | eraan in de weg staat dat een nationale regeling tot omzetting van deze richtlijn in nationaal recht de toepasselijkheid ervan beperkt tot schepen die voor commerciële activiteiten worden gebruikt. |
| --- | --- |

—

eraan in de weg staat dat een nationale regeling tot omzetting van deze richtlijn in nationaal recht de toepasselijkheid ervan beperkt tot schepen die voor commerciële activiteiten worden gebruikt.

| 2) | Artikel 11, onder b), van richtlijn 2009/16, zoals gewijzigd bij richtlijn 2017/2110, gelezen in samenhang met bijlage I, deel II, bij deze richtlijn, zoals gewijzigd, moet aldus worden uitgelegd dat de havenstaat schepen aan een aanvullende inspectie mag onderwerpen als die schepen stelselmatige opsporings- en reddingsactiviteiten uitvoeren en zich in een haven of in wateren bevinden die onder zijn jurisdictie vallen na deze wateren te zijn binnengevaren en alle handelingen te hebben verricht voor het overstappen of van boord gaan van personen aan wie de respectieve kapiteins van deze schepen hebben besloten bijstand te verlenen, wanneer deze staat op basis van gedetailleerde juridische en feitelijke gegevens heeft aangetoond dat er ernstige aanwijzingen bestonden waaruit een gevaar kon blijken voor de gezondheid, de veiligheid, de arbeidsomstandigheden aan boord of het milieu, rekening houdend met de omstandigheden waarin deze schepen worden gebruikt. |
| --- | --- |

2)

Artikel 11, onder b), van richtlijn 2009/16, zoals gewijzigd bij richtlijn 2017/2110, gelezen in samenhang met bijlage I, deel II, bij deze richtlijn, zoals gewijzigd, moet aldus worden uitgelegd dat de havenstaat schepen aan een aanvullende inspectie mag onderwerpen als die schepen stelselmatige opsporings- en reddingsactiviteiten uitvoeren en zich in een haven of in wateren bevinden die onder zijn jurisdictie vallen na deze wateren te zijn binnengevaren en alle handelingen te hebben verricht voor het overstappen of van boord gaan van personen aan wie de respectieve kapiteins van deze schepen hebben besloten bijstand te verlenen, wanneer deze staat op basis van gedetailleerde juridische en feitelijke gegevens heeft aangetoond dat er ernstige aanwijzingen bestonden waaruit een gevaar kon blijken voor de gezondheid, de veiligheid, de arbeidsomstandigheden aan boord of het milieu, rekening houdend met de omstandigheden waarin deze schepen worden gebruikt.

| 3) | Artikel 13 van richtlijn 2009/16, zoals gewijzigd bij richtlijn 2017/2110, moet aldus worden uitgelegd dat de havenstaat bij meer gedetailleerde inspecties op grond van dit artikel bevoegd is om in het kader van een controle die bedoeld is om op basis van gedetailleerde juridische en feitelijke gegevens aan te tonen dat er, gelet op de omstandigheden waarin deze schepen worden gebruikt, gevaar bestaat voor personen, eigendommen of het milieu, rekening te houden met het feit dat schepen die de vlaggenstaat heeft geclassificeerd en gecertificeerd als vrachtschepen, in de praktijk worden gebruikt voor stelselmatige opsporings- en reddingsactiviteiten ten behoeve van mensen in gevaar of in nood op zee. De havenstaat is daarentegen niet bevoegd om het bewijs te verlangen dat deze schepen over andere dan de door de vlaggenstaat verstrekte certificaten beschikken of dat zij voldoen aan het geheel van voorschriften dat van toepassing is op een andere classificatie. |
| --- | --- |

3)

Artikel 13 van richtlijn 2009/16, zoals gewijzigd bij richtlijn 2017/2110, moet aldus worden uitgelegd dat de havenstaat bij meer gedetailleerde inspecties op grond van dit artikel bevoegd is om in het kader van een controle die bedoeld is om op basis van gedetailleerde juridische en feitelijke gegevens aan te tonen dat er, gelet op de omstandigheden waarin deze schepen worden gebruikt, gevaar bestaat voor personen, eigendommen of het milieu, rekening te houden met het feit dat schepen die de vlaggenstaat heeft geclassificeerd en gecertificeerd als vrachtschepen, in de praktijk worden gebruikt voor stelselmatige opsporings- en reddingsactiviteiten ten behoeve van mensen in gevaar of in nood op zee. De havenstaat is daarentegen niet bevoegd om het bewijs te verlangen dat deze schepen over andere dan de door de vlaggenstaat verstrekte certificaten beschikken of dat zij voldoen aan het geheel van voorschriften dat van toepassing is op een andere classificatie.

| 4) | Artikel 19 van richtlijn 2009/16, zoals gewijzigd bij richtlijn 2017/2110, moet aldus worden uitgelegd dat, ingeval met betrekking tot schepen die in de praktijk worden gebruikt voor stelselmatige opsporings- en reddingsactiviteiten ten behoeve van mensen in gevaar of in nood op zee, terwijl zij door een lidstaat die vlaggenstaat is, zijn geclassificeerd en gecertificeerd als vrachtschip, wordt vastgesteld dat die schepen op zodanige wijze zijn gebruikt dat zij gevaar voor personen, eigendommen of het milieu opleverden, de lidstaat die havenstaat is, de beslissing om deze schepen niet aan te houden of deze aanhouding op te heffen, niet ervan afhankelijk mag maken dat zij beschikken over voor deze activiteiten geschikte certificaten en voldoen aan de overeenkomstige voorschriften. Daarentegen kan deze staat bepaalde herstelmaatregelen opleggen op het gebied van veiligheid, het voorkomen van verontreiniging en de leef- en werkomstandigheden aan boord, mits die herstelmaatregelen erdoor worden gerechtvaardigd dat er tekortkomingen zijn die een duidelijk gevaar opleveren voor de veiligheid, de gezondheid of het milieu en met zich meebrengen dat het onmogelijk is te varen in omstandigheden waarin de veiligheid op zee gewaarborgd is. Dergelijke herstelmaatregelen moeten bovendien passend, noodzakelijk en evenredig aan dat doel zijn. Daarenboven moet de havenstaat deze maatregelen in loyale samenwerking met de vlaggenstaat vaststellen en uitvoeren, en daarbij de respectieve bevoegdheden van beide staten in acht nemen. |
| --- | --- |

4)

Artikel 19 van richtlijn 2009/16, zoals gewijzigd bij richtlijn 2017/2110, moet aldus worden uitgelegd dat, ingeval met betrekking tot schepen die in de praktijk worden gebruikt voor stelselmatige opsporings- en reddingsactiviteiten ten behoeve van mensen in gevaar of in nood op zee, terwijl zij door een lidstaat die vlaggenstaat is, zijn geclassificeerd en gecertificeerd als vrachtschip, wordt vastgesteld dat die schepen op zodanige wijze zijn gebruikt dat zij gevaar voor personen, eigendommen of het milieu opleverden, de lidstaat die havenstaat is, de beslissing om deze schepen niet aan te houden of deze aanhouding op te heffen, niet ervan afhankelijk mag maken dat zij beschikken over voor deze activiteiten geschikte certificaten en voldoen aan de overeenkomstige voorschriften. Daarentegen kan deze staat bepaalde herstelmaatregelen opleggen op het gebied van veiligheid, het voorkomen van verontreiniging en de leef- en werkomstandigheden aan boord, mits die herstelmaatregelen erdoor worden gerechtvaardigd dat er tekortkomingen zijn die een duidelijk gevaar opleveren voor de veiligheid, de gezondheid of het milieu en met zich meebrengen dat het onmogelijk is te varen in omstandigheden waarin de veiligheid op zee gewaarborgd is. Dergelijke herstelmaatregelen moeten bovendien passend, noodzakelijk en evenredig aan dat doel zijn. Daarenboven moet de havenstaat deze maatregelen in loyale samenwerking met de vlaggenstaat vaststellen en uitvoeren, en daarbij de respectieve bevoegdheden van beide staten in acht nemen.

---

(1)  PB C 98 van 22.03.2021.

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/9 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/9

---

Arrest van het Hof (zesde kamer) van 22 september 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesarbeitsgericht — Duitsland) — LB / TO

(Zaak C-120/21) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Sociale politiek - Bescherming van de veiligheid en de gezondheid van de werknemers - Organisatie van de arbeidstijd - Artikel 31, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie - Richtlijn 2003/88/EG - Artikel 7 - Recht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon - Financiële vergoeding voor niet-opgenomen vakantie bij het einde van het dienstverband - Verjaringstermijn van drie jaar - Aanvang - Verstrekken van adequate informatie aan de werknemer)

(2022/C 424/09)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesarbeitsgericht

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: LB

Verwerende partij: TO

Dictum

Artikel 7 van richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd en artikel 31, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie

moeten aldus worden uitgelegd dat:

zij zich verzetten tegen een nationale regeling op grond waarvan het recht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon dat een werknemer over een referentieperiode heeft verworven, verjaart aan het einde van een periode van drie jaar die begint te lopen aan het einde van het jaar waarin dit recht is ontstaan, wanneer de werkgever de werknemer niet daadwerkelijk in staat heeft gesteld om dit recht uit te oefenen.

---

(1)  PB C 182 van 10.5.2021.

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/10 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/10

---

Arrest van het Hof (eerste kamer) van 22 september 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Fővárosi Törvényszék — Hongarije) — GM/Országos Idegenrendészeti Főigazgatóság, Alkotmányvédelmi Hivatal, Terrorelhárítási Központ

(Zaak C-159/21) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Gemeenschappelijk asiel- en immigratiebeleid - Richtlijn 2011/95/EU - Normen voor erkenning als vluchteling of als persoon die voor subsidiaire bescherming in aanmerking komt - Intrekking van de status - Richtlijn 2013/32/EU - Gemeenschappelijke procedures voor de toekenning en intrekking van internationale bescherming - Gevaar voor de nationale veiligheid - Stellingname door een gespecialiseerd adviesorgaan - Toegang tot het dossier)

(2022/C 424/10)

Procestaal: Hongaars

Verwijzende rechter

Fővárosi Törvényszék

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: GM

Verwerende partijen: Országos Idegenrendészeti Főigazgatóság, Alkotmányvédelmi Hivatal, Terrorelhárítási Központ

Dictum

| 1) | Artikel 23, lid 1, juncto artikel 45, lid 4, van richtlijn 2013/32/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende gemeenschappelijke procedures voor de toekenning en intrekking van de internationale bescherming, gelezen in het licht van het algemene Unierechtelijke beginsel van behoorlijk bestuur en artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie,
  moet aldus worden uitgelegd dat:
  het zich verzet tegen een nationale regeling die bepaalt dat, wanneer een besluit tot afwijzing van een verzoek om internationale bescherming of een besluit tot intrekking van dergelijke bescherming is gebaseerd op gegevens waarvan openbaarmaking de nationale veiligheid van de betrokken lidstaat in gevaar zou brengen, de betrokkene of zijn raadsman slechts na daartoe toestemming te hebben gekregen toegang tot die gegevens kan verkrijgen, aan hen zelfs niet de kern van de gronden waarop het betrokken besluit is gebaseerd wordt meegedeeld en zij de gegevens waartoe zij eventueel toegang krijgen, hoe dan ook niet mogen gebruiken in het kader van een administratieve of gerechtelijke procedure. |
| --- | --- |

1)

Artikel 23, lid 1, juncto artikel 45, lid 4, van richtlijn 2013/32/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende gemeenschappelijke procedures voor de toekenning en intrekking van de internationale bescherming, gelezen in het licht van het algemene Unierechtelijke beginsel van behoorlijk bestuur en artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie,

moet aldus worden uitgelegd dat:

het zich verzet tegen een nationale regeling die bepaalt dat, wanneer een besluit tot afwijzing van een verzoek om internationale bescherming of een besluit tot intrekking van dergelijke bescherming is gebaseerd op gegevens waarvan openbaarmaking de nationale veiligheid van de betrokken lidstaat in gevaar zou brengen, de betrokkene of zijn raadsman slechts na daartoe toestemming te hebben gekregen toegang tot die gegevens kan verkrijgen, aan hen zelfs niet de kern van de gronden waarop het betrokken besluit is gebaseerd wordt meegedeeld en zij de gegevens waartoe zij eventueel toegang krijgen, hoe dan ook niet mogen gebruiken in het kader van een administratieve of gerechtelijke procedure.

| 2) | Artikel 4, leden 1 en 2, artikel 10, leden 2 en 3, artikel 11, lid 2, en artikel 45, lid 3, van richtlijn 2013/32 junctis artikel 14, lid 4, onder a), en artikel 17, lid 1, onder d), van richtlijn 2011/95/EU van het Europees Parlement en de Raad van 13 december 2011 inzake normen voor de erkenning van onderdanen van derde landen of staatlozen als personen die internationale bescherming genieten, voor een uniforme status voor vluchtelingen of voor personen die in aanmerking komen voor subsidiaire bescherming, en voor de inhoud van de verleende bescherming,
  moeten aldus worden uitgelegd dat:
  zij zich verzetten tegen een nationale regeling op grond waarvan de beslissingsautoriteit systematisch verplicht is om, wanneer met gespecialiseerde taken op het gebied van de nationale veiligheid belaste organen in een niet met redenen omkleed advies hebben vastgesteld dat iemand een bedreiging voor die veiligheid vormt, op basis van dat advies te weigeren diegene subsidiaire bescherming te verlenen of de eerder aan hem verleende internationale bescherming in te trekken. |
| --- | --- |

2)

Artikel 4, leden 1 en 2, artikel 10, leden 2 en 3, artikel 11, lid 2, en artikel 45, lid 3, van richtlijn 2013/32 junctis artikel 14, lid 4, onder a), en artikel 17, lid 1, onder d), van richtlijn 2011/95/EU van het Europees Parlement en de Raad van 13 december 2011 inzake normen voor de erkenning van onderdanen van derde landen of staatlozen als personen die internationale bescherming genieten, voor een uniforme status voor vluchtelingen of voor personen die in aanmerking komen voor subsidiaire bescherming, en voor de inhoud van de verleende bescherming,

moeten aldus worden uitgelegd dat:

zij zich verzetten tegen een nationale regeling op grond waarvan de beslissingsautoriteit systematisch verplicht is om, wanneer met gespecialiseerde taken op het gebied van de nationale veiligheid belaste organen in een niet met redenen omkleed advies hebben vastgesteld dat iemand een bedreiging voor die veiligheid vormt, op basis van dat advies te weigeren diegene subsidiaire bescherming te verlenen of de eerder aan hem verleende internationale bescherming in te trekken.

| 3) | Artikel 17, lid 1, onder b), van richtlijn 2011/95
  moet aldus worden uitgelegd dat:
  het zich er niet tegen verzet dat een verzoeker op grond van deze bepaling van subsidiaire bescherming wordt uitgesloten vanwege een strafrechtelijke veroordeling die reeds bekend was bij de bevoegde autoriteiten toen zij deze verzoeker na een eerdere procedure de vluchtelingenstatus toekenden, die vervolgens is ingetrokken. |
| --- | --- |

3)

Artikel 17, lid 1, onder b), van richtlijn 2011/95

moet aldus worden uitgelegd dat:

het zich er niet tegen verzet dat een verzoeker op grond van deze bepaling van subsidiaire bescherming wordt uitgesloten vanwege een strafrechtelijke veroordeling die reeds bekend was bij de bevoegde autoriteiten toen zij deze verzoeker na een eerdere procedure de vluchtelingenstatus toekenden, die vervolgens is ingetrokken.

---

(1)  PB C 228 van 14.6.2021.

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/11 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/11

---

Arrest van het Hof (Negende kamer) van 22 september 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de Primera Instancia no 2 de Las Palmas de Gran Canaria — Spanje) — Zulima / Servicios prescriptor y medios de pagos EFC SAU

(Zaak C-215/21) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten - Doorlopende kredietovereenkomst - Oneerlijk karakter van het beding inzake de vergoedende rente - Beroep van een consument tot vaststelling van de nietigheid van deze overeenkomst - Buiten het kader van de procedure tegemoetkomen aan de vorderingen van deze consument - Kosten die door de consument zijn gemaakt en door hem moeten worden gedragen - Doeltreffendheidsbeginsel - Nationale regeling die de consument kan ontmoedigen de door richtlijn 93/13/EEG verleende rechten uit te oefenen)

(2022/C 424/11)

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Juzgado de Primera Instancia no 2 de Las Palmas de Gran Canaria

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Zulima

Verwerende partij: Servicios prescriptor y medios de pagos EFC SAU

Dictum

Artikel 6, lid 1, en artikel 7, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten, gelezen in het licht van het doeltreffendheidsbeginsel,

moeten aldus worden uitgelegd dat:

zij zich niet verzetten tegen een nationale regeling volgens welke de consument, wanneer in een gerechtelijke procedure tot vaststelling van het oneerlijke karakter van een beding in een overeenkomst tussen hem en een verkoper, buiten het kader van die procedure wordt tegemoetgekomen aan zijn vorderingen, zijn eigen kosten moet dragen, op voorwaarde dat de aangezochte rechter verplicht is rekening te houden met de eventuele kwade trouw van de verkoper en hem in voorkomend geval veroordeelt in de kosten van de gerechtelijke procedure die de consument heeft moeten instellen om de rechten die hij aan richtlijn 93/13 ontleent te doen gelden.

---

(1)  PB C 320 van 9.8.2021.

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/12 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/12

---

Arrest van het Hof (eerste kamer) van 22 september 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesverwaltungsgericht — Duitsland) — Bundesrepublik Deutschland vertegenwoordigd door Bundesministerium des Innern, für Bau und Heimat/MA (C-245/21), PB (C-245/21), LE (C-248/21),

(Gevoegde zaken C-245/21 en C-248/21) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Verordening (EU) nr. 604/2013 - Aanwijzing van de voor de behandeling van een verzoek om internationale bescherming verantwoordelijke lidstaat - Artikelen 27 en 29 - Overdracht van de betrokkene aan de voor de behandeling van zijn verzoek verantwoordelijke lidstaat - Opschorting van de overdracht als gevolg van de COVID-19-pandemie - Onmogelijkheid van de overdracht - Rechterlijke bescherming - Gevolgen voor de overdrachtstermijn)

(2022/C 424/12)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesverwaltungsgericht

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Bundesrepublik Deutschland vertegenwoordigd door Bundesministerium des Innern, für Bau und Heimat

Verwerende partijen: MA (C-245/21), PB (C-245/21), LE (C-248/21),

Dictum

Artikel 27, lid 4, en artikel 29, lid 1, van verordening (EU) nr. 604/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 tot vaststelling van de criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een verzoek om internationale bescherming dat door een onderdaan van een derde land of een staatloze bij een van de lidstaten wordt ingediend,

moeten aldus worden uitgelegd dat:

de in deze laatste bepaling gestelde overdrachtstermijn niet wordt onderbroken wanneer de bevoegde autoriteiten van een lidstaat op basis van dat artikel 27, lid 4, een herroepbaar besluit tot opschorting van de uitvoering van een overdrachtsbesluit vaststellen op grond dat die uitvoering feitelijk onmogelijk is vanwege de COVID-19-pandemie.

---

(1)  PB C 278 van 12.7.2021.

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/12 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/12

---

Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 22 september 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Rechtbank van eerste aanleg Oost-Vlaanderen Afdeling Gent — België) — The Escape Center BVBA / Belgische Staat

(Zaak C-330/21) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Fiscale bepalingen - Belasting over de toegevoegde waarde (btw) - Richtlijn 2006/112/EG - Artikel 98 - Mogelijkheid voor de lidstaten om een verlaagd btw-tarief toe te passen op bepaalde goederenleveringen en diensten - Bijlage III, punt 14 - Begrip “het recht gebruik te maken van sportaccommodaties” - Fitnesscentra - Individuele begeleiding of begeleiding in groep)

(2022/C 424/13)

Procestaal: Nederlands

Verwijzende rechter

Rechtbank van eerste aanleg Oost-Vlaanderen Afdeling Gent

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: The Escape Center BVBA

Verwerende partij: Belgische Staat

Dictum

Artikel 98, lid 2, van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, gelezen in samenhang met punt 14 van bijlage III bij deze richtlijn,

moet aldus worden uitgelegd dat:

een dienst die bestaat in de toekenning van het recht gebruik te maken van de sportaccommodaties van een fitnesscentrum en in de verstrekking van individuele begeleiding of begeleiding in groep, mag worden onderworpen aan een verlaagd tarief van belasting over de toegevoegde waarde wanneer deze begeleiding verband houdt met het gebruik van deze accommodaties en noodzakelijk is voor de beoefening van sport en lichamelijke opvoeding of wanneer die begeleiding bijkomend is bij het recht gebruik te maken van die accommodaties of het daadwerkelijke gebruik van die accommodaties.

---

(1)  PB C 338 van 23.8.2021.

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/13 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/13

---

Arrest van het Hof (negende kamer) van 22 september 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de Primera Instancia no 10 bis de Sevilla — Spanje) — Vicente / Delia

(Zaak C-335/21) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten - Richtlijn 93/13/EEG - Oneerlijke handelspraktijken jegens consumenten - Doeltreffendheidsbeginsel - Artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie - Summiere procedure tot betaling van advocatenhonorarium - Mogelijk oneerlijk karakter van in een declaratie opgenomen bedingen - Nationale regeling die niet voorziet in de mogelijkheid van toetsing door de rechter - Artikel 4, lid 2 - Reikwijdte van de uitzondering - Richtlijn 2005/29/EG - Artikel 7 - Misleidende handelspraktijk - Overeenkomst tussen een advocaat en zijn cliënt op grond waarvan het de cliënt, op straffe van een financiële sanctie, verboden is om buiten medeweten van de advocaat of tegen diens advies in afstand te doen van instantie)

(2022/C 424/14)

Procestaal: Spaans

Verwijzende rechter

Juzgado de Primera Instancia no 10 bis de Sevilla

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Vicente

Verwerende partij: Delia

Dictum

| 1) | Richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten, zoals gewijzigd bij richtlijn 2011/83/EU van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2011, gelezen in het licht van het doeltreffendheidsbeginsel en artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie,
  moet aldus worden uitgelegd dat:
  zij zich verzet tegen een nationale regeling die ziet op een summiere procedure tot betaling van advocatenhonorarium, wanneer volgens die regeling over de tegen de cliënt/consument ingestelde vordering uitspraak wordt gedaan in een beschikking die door een niet-rechterlijk orgaan wordt gegeven en slechts in de tussenkomst van een rechter is voorzien in het stadium van het eventuele beroep tegen die beschikking, zonder dat de rechter bij wie beroep wordt ingesteld, zo nodig ambtshalve, kan nagaan of de bedingen in de overeenkomst die hebben geleid tot het gevorderde honorarium oneerlijk zijn of kan toestaan dat partijen andere bewijsmiddelen overleggen dan die welke reeds voor het niet-rechterlijke orgaan zijn overgelegd. |
| --- | --- |

1)

Richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten, zoals gewijzigd bij richtlijn 2011/83/EU van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2011, gelezen in het licht van het doeltreffendheidsbeginsel en artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie,

moet aldus worden uitgelegd dat:

zij zich verzet tegen een nationale regeling die ziet op een summiere procedure tot betaling van advocatenhonorarium, wanneer volgens die regeling over de tegen de cliënt/consument ingestelde vordering uitspraak wordt gedaan in een beschikking die door een niet-rechterlijk orgaan wordt gegeven en slechts in de tussenkomst van een rechter is voorzien in het stadium van het eventuele beroep tegen die beschikking, zonder dat de rechter bij wie beroep wordt ingesteld, zo nodig ambtshalve, kan nagaan of de bedingen in de overeenkomst die hebben geleid tot het gevorderde honorarium oneerlijk zijn of kan toestaan dat partijen andere bewijsmiddelen overleggen dan die welke reeds voor het niet-rechterlijke orgaan zijn overgelegd.

| 2) | Artikel 4, lid 2, van richtlijn 93/13, zoals gewijzigd bij richtlijn 2011/83,
  moet aldus worden uitgelegd dat:
  een beding in een tussen een advocaat en zijn cliënt gesloten overeenkomst waarbij de cliënt zich er, op straffe van een financiële sanctie, toe verplicht om de instructies van die advocaat te volgen, om niet buiten diens medeweten of tegen diens advies in op te treden en om zelf geen afstand te doen van de gerechtelijke procedure waarvoor hij die advocaat heeft ingeschakeld, niet onder de uitzondering van die bepaling valt. |
| --- | --- |

2)

Artikel 4, lid 2, van richtlijn 93/13, zoals gewijzigd bij richtlijn 2011/83,

moet aldus worden uitgelegd dat:

een beding in een tussen een advocaat en zijn cliënt gesloten overeenkomst waarbij de cliënt zich er, op straffe van een financiële sanctie, toe verplicht om de instructies van die advocaat te volgen, om niet buiten diens medeweten of tegen diens advies in op te treden en om zelf geen afstand te doen van de gerechtelijke procedure waarvoor hij die advocaat heeft ingeschakeld, niet onder de uitzondering van die bepaling valt.

| 3) | Richtlijn 2005/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2005 betreffende oneerlijke handelspraktijken van ondernemingen jegens consumenten op de interne markt en tot wijziging van richtlijn 84/450/EEG van de Raad, richtlijnen 97/7/EG, 98/27/EG en 2002/65/EG van het Europees Parlement en de Raad en van verordening (EG) nr. 2006/2004 van het Europees Parlement en de Raad
  moet aldus worden uitgelegd dat:
  er sprake is van een “misleidende” handelspraktijk in de zin van artikel 7 van deze richtlijn wanneer in een overeenkomst tussen een advocaat en zijn cliënt een beding wordt opgenomen dat voorziet in een financiële sanctie voor de cliënt indien deze zelf afstand doet van de gerechtelijke procedure waarvoor hij die advocaat heeft ingeschakeld en dit beding verwijst naar het tariefstelsel van een beroepsorganisatie en niet was vermeld in het commerciële aanbod of in de aan het sluiten van de overeenkomst voorafgaande informatie, indien de gemiddelde consument er hierdoor toe gebracht wordt of kan worden een besluit over een transactie te nemen dat hij anders niet had genomen, hetgeen de verwijzende rechterlijke instantie dient na te gaan. |
| --- | --- |

3)

Richtlijn 2005/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2005 betreffende oneerlijke handelspraktijken van ondernemingen jegens consumenten op de interne markt en tot wijziging van richtlijn 84/450/EEG van de Raad, richtlijnen 97/7/EG, 98/27/EG en 2002/65/EG van het Europees Parlement en de Raad en van verordening (EG) nr. 2006/2004 van het Europees Parlement en de Raad

moet aldus worden uitgelegd dat:

er sprake is van een “misleidende” handelspraktijk in de zin van artikel 7 van deze richtlijn wanneer in een overeenkomst tussen een advocaat en zijn cliënt een beding wordt opgenomen dat voorziet in een financiële sanctie voor de cliënt indien deze zelf afstand doet van de gerechtelijke procedure waarvoor hij die advocaat heeft ingeschakeld en dit beding verwijst naar het tariefstelsel van een beroepsorganisatie en niet was vermeld in het commerciële aanbod of in de aan het sluiten van de overeenkomst voorafgaande informatie, indien de gemiddelde consument er hierdoor toe gebracht wordt of kan worden een besluit over een transactie te nemen dat hij anders niet had genomen, hetgeen de verwijzende rechterlijke instantie dient na te gaan.

---

(1)  PB C 382 van 20.9.2021.

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/14 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/14

---

Arrest van het Hof (tiende kamer) van 22 september 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Schleswig-Holsteinische Verwaltungsgericht — Duitsland) — SI e.a./Bundesrepublik Deutschland

(Zaak C-497/21) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Ruimte van vrijheid, veiligheid en recht - Grenscontroles, asiel en immigratie - Asielbeleid - Richtlijn 2013/32/EU - Gemeenschappelijke procedures voor de toekenning en intrekking van de internationale bescherming - Verzoek om internationale bescherming - Niet-ontvankelijkheidsgronden - Artikel 2, onder q) - Begrip “volgend verzoek” - Artikel 33, lid 2, onder d) - Niet-ontvankelijkverklaring van een verzoek om internationale bescherming door een lidstaat omdat een eerder verzoek van de betrokkene in Denemarken is afgewezen - Definitieve beslissing van het Koninkrijk Denemarken)

(2022/C 424/15)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Schleswig-Holsteinisches Verwaltungsgericht

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: SI, TL, ND, VH, YT, HN

Verwerende partij: Bundesrepublik Deutschland

Dictum

Artikel 33, lid 2, onder d), van richtlijn 2013/32/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende gemeenschappelijke procedures voor de toekenning en intrekking van de internationale bescherming, gelezen in samenhang met artikel 2, onder q), van deze richtlijn en artikel 2 van het aan het VEU en het VWEU gehechte Protocol (nr. 22) betreffende de positie van Denemarken,

moet aldus worden uitgelegd dat:

het zich verzet tegen een regeling van een andere lidstaat dan het Koninkrijk Denemarken op grond waarvan een verzoek om internationale bescherming in de zin van artikel 2, onder b), van die richtlijn geheel of gedeeltelijk niet-ontvankelijk kan worden verklaard wanneer dit verzoek in die andere lidstaat is ingediend door een derdelander of staatloze van wie een eerder, in Denemarken ingediend verzoek om internationale bescherming door het Koninkrijk Denemarken is afgewezen.

---

(1)  PB C 502 van 13.12.2021.

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/15 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/15

---

Beschikking van het Hof (Negende kamer) van 6 september 2022 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Judecătoria Târgu-Mureş — Roemenië) –procedure ingeleid door Delgaz Grid SA

(Zaak C-95/22) (1)

(Prejudiciële verwijzing - Justitiële samenwerking in strafzaken - Artikel 82 VWEU - Recht op informatie in strafprocedures - Recht op informatie over de beschuldiging - Richtlijn 2012/13/EU - Artikel 6, lid 1 - Toepassingsgebied - Artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie - Effectieve rechterlijke bescherming - Klacht betreffende de buitensporig lange duur van de strafprocedure - Nationale regeling op grond waarvan een dergelijke klacht alleen kan worden ingediend door personen die de status van verdachte of beklaagde hebben - Artikel 267 VWEU - Artikel 53, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof - Kennelijke onbevoegdheid)

(2022/C 424/16)

Procestaal: Roemeens

Verwijzende rechter

Judecătoria Târgu-Mureş

Partij in de strafprocedure in het hoofdgeding

Delgaz Grid SA

Dictum

Het Hof van Justitie van de Europese Unie is kennelijk onbevoegd om te antwoorden op de vraag die de Judecătorie Târgu-Mureș (rechter in eerste aanleg Târgu-Mureș, Roemenië) bij beslissing van 28 januari 2022 heeft gesteld.

---

(1)  Datum van indiening: 11.02.2022

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/16 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/16

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil de Prud’hommes d’Agen (Frankrijk) op 21 april 2022 — XT / Keolis Agen SARL

(Zaak C-271/22)

(2022/C 424/17)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Conseil de Prud’hommes d’Agen

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: XT

Verwerende partij: Keolis Agen SARL

Prejudiciële vragen

| 1) | Moet artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd (1), aldus worden uitgelegd dat het rechtstreekse werking heeft in de relatie tussen een particuliere vervoerder, die beschikt over één concessie voor een openbare dienst, en zijn werknemers, gelet met name op de liberalisering van het spoorwegvervoer van reizigers? |
| --- | --- |

1)

Moet artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd (1), aldus worden uitgelegd dat het rechtstreekse werking heeft in de relatie tussen een particuliere vervoerder, die beschikt over één concessie voor een openbare dienst, en zijn werknemers, gelet met name op de liberalisering van het spoorwegvervoer van reizigers?

| 2) | Wat is een redelijke termijn voor de overdracht van de opgebouwde vakantie met behoud van loon van vier weken in de zin van artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003, wanneer de periode gedurende welke dat recht op vakantie met behoud van loon wordt verworven, een jaar bedraagt? |
| --- | --- |

2)

Wat is een redelijke termijn voor de overdracht van de opgebouwde vakantie met behoud van loon van vier weken in de zin van artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003, wanneer de periode gedurende welke dat recht op vakantie met behoud van loon wordt verworven, een jaar bedraagt?

| 3) | Is de toepassing van een onbeperkte overdrachtstermijn bij gebreke van een — wettelijke of contractuele — nationale bepaling die deze overdracht regelt, in strijd met artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003? |
| --- | --- |

3)

Is de toepassing van een onbeperkte overdrachtstermijn bij gebreke van een — wettelijke of contractuele — nationale bepaling die deze overdracht regelt, in strijd met artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003?

---

(1)  PB 2003, L 299, blz. 9.

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/16 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/16

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil de Prud’hommes d’Agen (Frankrijk) op 21 april 2022 — KH / Keolis Agen SARL

(Zaak C-272/22)

(2022/C 424/18)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Conseil de Prud’hommes d’Agen

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: KH

Verwerende partij: Keolis Agen SARL

Prejudiciële vragen

| 1) | Moet artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd (1) aldus worden uitgelegd dat het rechtstreekse werking heeft in de relatie tussen een particuliere vervoerder, die beschikt over één concessie voor een openbare dienst, en zijn werknemers, gelet met name op de liberalisering van het spoorwegvervoer van reizigers? |
| --- | --- |

1)

Moet artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd (1) aldus worden uitgelegd dat het rechtstreekse werking heeft in de relatie tussen een particuliere vervoerder, die beschikt over één concessie voor een openbare dienst, en zijn werknemers, gelet met name op de liberalisering van het spoorwegvervoer van reizigers?

| 2) | Wat is een redelijke termijn voor de overdracht van de opgebouwde vakantie met behoud van loon van vier weken in de zin van artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003, wanneer de periode gedurende welke dat recht op vakantie met behoud van loon wordt verworven, een jaar bedraagt? |
| --- | --- |

2)

Wat is een redelijke termijn voor de overdracht van de opgebouwde vakantie met behoud van loon van vier weken in de zin van artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003, wanneer de periode gedurende welke dat recht op vakantie met behoud van loon wordt verworven, een jaar bedraagt?

| 3) | Is de toepassing van een onbeperkte overdrachtstermijn bij gebreke van een — wettelijke of contractuele — nationale bepaling die deze overdracht regelt, in strijd met artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003? |
| --- | --- |

3)

Is de toepassing van een onbeperkte overdrachtstermijn bij gebreke van een — wettelijke of contractuele — nationale bepaling die deze overdracht regelt, in strijd met artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003?

---

(1)  PB 2003, L 299, blz. 9.

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/17 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/17

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil de Prud’hommes d’Agen (Frankrijk) op 21 april 2022 — BX / Keolis Agen SARL

(Zaak C-273/22)

(2022/C 424/19)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Conseil de Prud’hommes d’Agen

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: BX

Verwerende partij: Keolis Agen SARL

Prejudiciële vragen

| 1) | Moet artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd (1), aldus worden uitgelegd dat het rechtstreekse werking heeft in de relatie tussen een particuliere vervoerder, die beschikt over één concessie voor een openbare dienst, en zijn werknemers, gelet met name op de liberalisering van het spoorwegvervoer van reizigers? |
| --- | --- |

1)

Moet artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd (1), aldus worden uitgelegd dat het rechtstreekse werking heeft in de relatie tussen een particuliere vervoerder, die beschikt over één concessie voor een openbare dienst, en zijn werknemers, gelet met name op de liberalisering van het spoorwegvervoer van reizigers?

| 2) | Wat is een redelijke termijn voor de overdracht van de opgebouwde vakantie met behoud van loon van vier weken in de zin van artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003, wanneer de periode gedurende welke dat recht op vakantie met behoud van loon wordt verworven, een jaar bedraagt? |
| --- | --- |

2)

Wat is een redelijke termijn voor de overdracht van de opgebouwde vakantie met behoud van loon van vier weken in de zin van artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003, wanneer de periode gedurende welke dat recht op vakantie met behoud van loon wordt verworven, een jaar bedraagt?

| 3) | Is de toepassing van een onbeperkte overdrachtstermijn bij gebreke van een — wettelijke of contractuele — nationale bepaling die deze overdracht regelt, in strijd met artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003? |
| --- | --- |

3)

Is de toepassing van een onbeperkte overdrachtstermijn bij gebreke van een — wettelijke of contractuele — nationale bepaling die deze overdracht regelt, in strijd met artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003?

---

(1)  PB 2003, L 299, blz. 9.

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/17 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/17

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil de Prud’hommes d’Agen (Frankrijk) op 21 april 2022 — FH / Keolis Agen SARL

(Zaak C-274/22)

(2022/C 424/20)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Conseil de Prud’hommes d’Agen

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: FH

Verwerende partij: Keolis Agen SARL

Prejudiciële vragen

| 1) | Moet artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd (1), aldus worden uitgelegd dat het rechtstreekse werking heeft in de relatie tussen een particuliere vervoerder, die beschikt over één concessie voor een openbare dienst, en zijn werknemers, gelet met name op de liberalisering van het spoorwegvervoer van reizigers? |
| --- | --- |

1)

Moet artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd (1), aldus worden uitgelegd dat het rechtstreekse werking heeft in de relatie tussen een particuliere vervoerder, die beschikt over één concessie voor een openbare dienst, en zijn werknemers, gelet met name op de liberalisering van het spoorwegvervoer van reizigers?

| 2) | Wat is een redelijke termijn voor de overdracht van de opgebouwde vakantie met behoud van loon van vier weken in de zin van artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003, wanneer de periode gedurende welke dat recht op vakantie met behoud van loon wordt verworven, een jaar bedraagt? |
| --- | --- |

2)

Wat is een redelijke termijn voor de overdracht van de opgebouwde vakantie met behoud van loon van vier weken in de zin van artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003, wanneer de periode gedurende welke dat recht op vakantie met behoud van loon wordt verworven, een jaar bedraagt?

| 3) | Is de toepassing van een onbeperkte overdrachtstermijn bij gebreke van een — wettelijke of contractuele — nationale bepaling die deze overdracht regelt, in strijd met artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003? |
| --- | --- |

3)

Is de toepassing van een onbeperkte overdrachtstermijn bij gebreke van een — wettelijke of contractuele — nationale bepaling die deze overdracht regelt, in strijd met artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003?

---

(1)  PB 2003, L 299, blz. 9.

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/18 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/18

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil de Prud’hommes d’Agen (Frankrijk) op 21 april 2022 — NW / Keolis Agen SARL

(Zaak C-275/22)

(2022/C 424/21)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Conseil de Prud’hommes d’Agen

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: NW

Verwerende partij: Keolis Agen SARL

Prejudiciële vragen

| 1) | Moet artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd (1), aldus worden uitgelegd dat het rechtstreekse werking heeft in de relatie tussen een particuliere vervoerder, die beschikt over één concessie voor een openbare dienst, en zijn werknemers, gelet met name op de liberalisering van het spoorwegvervoer van reizigers? |
| --- | --- |

1)

Moet artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd (1), aldus worden uitgelegd dat het rechtstreekse werking heeft in de relatie tussen een particuliere vervoerder, die beschikt over één concessie voor een openbare dienst, en zijn werknemers, gelet met name op de liberalisering van het spoorwegvervoer van reizigers?

| 2) | Wat is een redelijke termijn voor de overdracht van de opgebouwde vakantie met behoud van loon van vier weken in de zin van artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003, wanneer de periode gedurende welke dat recht op vakantie met behoud van loon wordt verworven, een jaar bedraagt? |
| --- | --- |

2)

Wat is een redelijke termijn voor de overdracht van de opgebouwde vakantie met behoud van loon van vier weken in de zin van artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003, wanneer de periode gedurende welke dat recht op vakantie met behoud van loon wordt verworven, een jaar bedraagt?

| 3) | Is de toepassing van een onbeperkte overdrachtstermijn bij gebreke van een — wettelijke of contractuele — nationale bepaling die deze overdracht regelt, in strijd met artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003? |
| --- | --- |

3)

Is de toepassing van een onbeperkte overdrachtstermijn bij gebreke van een — wettelijke of contractuele — nationale bepaling die deze overdracht regelt, in strijd met artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003?

---

(1)  PB 2003, L 299, blz. 9.

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/19 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/19

---

Hogere voorziening ingesteld op 12 mei 2022 door the airscreen company GmbH & Co. KG tegen de beschikking van het Gerecht (Tweede kamer) van 7 maart 2022 in zaak T-382/21, the airscreen company GmbH & Co. KG /Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie

(Zaak C-320/22 P)

(2022/C 424/22)

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwirante: the airscreen company GmbH & Co. KG (vertegenwoordigers: O. Spieker, D. Mienert, J. Selbmann, Rechtsanwälte)

Andere partijen in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie, Moviescreens Rental GmbH

Het Hof van Justitie van de Europese Unie (Kamer voor toelating van hogere voorzieningen) heeft bij beschikking van 28 september 2022 de hogere voorziening niet toegelaten en rekwirante verwezen in haar eigen kosten.

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/19 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/19

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Visoki trgovački sud Republike Hrvatske (Kroatië) op 16 mei 2022 — Centar za restrukturiranje i prodaju / PROM-VIDIJA d.o.o.

(Zaak C-327/22)

(2022/C 424/23)

Procestaal: Kroatisch

Verwijzende rechter

Visoki trgovački sud Republike Hrvatske

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Centar za restrukturiranje i prodaju

Verwerende partij: PROM-VIDIJA d.o.o.

Prejudiciële vraag

Zijn de regel van artikel 121 van het Sudski poslovnik (reglement voor de procesvoering van de rechtbanken) en instructie Su-918/21-19 van de president van de Visoki trgovački sud (handelsrechter in tweede aanleg, Kroatië) van 20 januari 2022, die verbiedt dat beslissingen van rechters worden betekend indien zij de in deze instructie vastgestelde volgorde van behandeling niet volledig eerbiedigen, in overeenstemming met artikel 19, lid 1, VEU en artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie?

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/19 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/19

---

Hogere voorziening ingesteld op 24 mei 2022 door Anna Hrebenyuk tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 23 maart 2022 in zaak T-252/21, Hrebenyuk/EUIPO

(Zaak C-338/22 P)

(2022/C 424/24)

Procestaal: Duits

Partijen

Rekwirante: Anna Hrebenyuk (vertegenwoordigd door: H.-J. Ruhl, Rechtsanwalt)

Andere partij in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Bij beschikking van 22 september 2022 heeft het Hof van Justitie van de Europese Unie (Kamer voor toelating van hogere voorzieningen) de hogere voorziening niet toegelaten en rekwirante verwezen in haar eigen kosten.

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/20 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/20

---

Hogere voorziening ingesteld op 25 mei 2022 door Laboratorios Ern, SA tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 16 maart 2022 in zaak T-315/21, Laboratorios Ern / EUIPO — Nordesta (APIAL)

(Zaak C-342/22 P)

(2022/C 424/25)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirante: Laboratorios Ern, SA (vertegenwoordigd door: I. Miralles Llorca, abogada)

Andere partijen in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO), Nordesta GmbH

Bij beschikking van 28 september 2022 heeft het Hof van Justitie (Kamer voor toelating van hogere voorzieningen) de hogere voorziening niet toegelaten en beslist dat Laboratorios Ern, SA haar eigen kosten zal dragen.

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/20 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/20

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Administrativen sad Sofia grad (Bulgarije) op 13 juli 2022 — Agentsia “Patna infrastruktura” / Rakovoditel na upravlyavashtia organ na operativna programa “Transport” 2007 — 2013 i direktor na direktsia “Koordinatsia na programi i proekti” v Ministerstvoto na transporta

(Zaak C-471/22)

(2022/C 424/26)

Procestaal: Bulgaars

Verwijzende rechter

Administrativen sad Sofia grad

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Agentsia “Patna infrastruktura”

Verwerende partij: Rakovoditel na upravlyavashtia organ na operativna programa “Transport” 2007 — 2013 i direktor na direktsia “Koordinatsia na programi i proekti” v Ministerstvoto na transporta

Prejudiciële vragen

| 1) | Is het besluit van de Europese Commissie van 27 juli 2021, С(2021) 5739, tot gedeeltelijke intrekking van de bijdrage van het Cohesiefonds aan het operationele programma “Vervoer” 2007 — 2013 in het kader van de doelstelling “Convergentie” in Bulgarije, CCI2007BG161PO004, geldig, gelet op de vereisten inzake de rechtsgrondslag, de motivering, de volledigheid en de objectiviteit van het verrichte onderzoek, overeenkomstig artikel 296, lid 3, VWEU en het beginsel van behoorlijk bestuur, neergelegd in artikel 41 van het Handvest? |
| --- | --- |

1)

Is het besluit van de Europese Commissie van 27 juli 2021, С(2021) 5739, tot gedeeltelijke intrekking van de bijdrage van het Cohesiefonds aan het operationele programma “Vervoer” 2007 — 2013 in het kader van de doelstelling “Convergentie” in Bulgarije, CCI2007BG161PO004, geldig, gelet op de vereisten inzake de rechtsgrondslag, de motivering, de volledigheid en de objectiviteit van het verrichte onderzoek, overeenkomstig artikel 296, lid 3, VWEU en het beginsel van behoorlijk bestuur, neergelegd in artikel 41 van het Handvest?

| 2) | Moet artikel 100 van verordening (EG) nr. 1083/2006 (1) van de Raad aldus worden uitgelegd dat de Europese Commissie met het oog op de rechtmatigheid van haar besluiten niet verplicht is om alle rechtens relevante feiten in de procedure vast te stellen, te onderzoeken en te categoriseren, maar dat zij haar conclusies kan beperken tot en uitsluitend dient te baseren op de communicatie en de uitwisseling van standpunten of mededelingen met de lidstaat? |
| --- | --- |

2)

Moet artikel 100 van verordening (EG) nr. 1083/2006 (1) van de Raad aldus worden uitgelegd dat de Europese Commissie met het oog op de rechtmatigheid van haar besluiten niet verplicht is om alle rechtens relevante feiten in de procedure vast te stellen, te onderzoeken en te categoriseren, maar dat zij haar conclusies kan beperken tot en uitsluitend dient te baseren op de communicatie en de uitwisseling van standpunten of mededelingen met de lidstaat?

| 3) | Zijn de bevoegde nationale autoriteiten in een situatie als de onderhavige, waarin sprake is van een onherroepelijk vastgestelde rechtshandeling van de Europese Commissie waarbij aan een lidstaat een financiële correctie wordt opgelegd vanwege een onregelmatigheid bij de besteding van middelen van de Europese Unie in het kader van drie aparte aanbestedingsprocedures, verplicht om een eigen procedure voor de vaststelling van onregelmatigheden uit te voeren teneinde rechtmatig een financiële correctie overeenkomstig artikel 98 van verordening (EG) nr. 1083/2006 toe te passen? |
| --- | --- |

3)

Zijn de bevoegde nationale autoriteiten in een situatie als de onderhavige, waarin sprake is van een onherroepelijk vastgestelde rechtshandeling van de Europese Commissie waarbij aan een lidstaat een financiële correctie wordt opgelegd vanwege een onregelmatigheid bij de besteding van middelen van de Europese Unie in het kader van drie aparte aanbestedingsprocedures, verplicht om een eigen procedure voor de vaststelling van onregelmatigheden uit te voeren teneinde rechtmatig een financiële correctie overeenkomstig artikel 98 van verordening (EG) nr. 1083/2006 toe te passen?

| 4) | Indien de vorige vraag ontkennend wordt beantwoord, moet er dan van uitgegaan worden dat het recht van personen om deel te nemen aan de procedure voor de toepassing van een financiële correctie door de lidstaten, overeenkomstig het recht op behoorlijk bestuur van artikel 41 van het Handvest is gewaarborgd? |
| --- | --- |

4)

Indien de vorige vraag ontkennend wordt beantwoord, moet er dan van uitgegaan worden dat het recht van personen om deel te nemen aan de procedure voor de toepassing van een financiële correctie door de lidstaten, overeenkomstig het recht op behoorlijk bestuur van artikel 41 van het Handvest is gewaarborgd?

| 5) | Moet artikel 47 van het Handvest aldus worden uitgelegd dat in een situatie als de onderhavige, waarin sprake is van een onherroepelijk vastgestelde rechtshandeling van de Europese Commissie waarbij aan een lidstaat een financiële correctie wordt opgelegd vanwege een onregelmatigheid bij de besteding van middelen van de Europese Unie in het kader van drie aparte aanbestedingsprocedures, de nationale rechter gebonden is aan de bevindingen en conclusies van de Europese Commissie wanneer hij uitspraak moet doen over een beroep tegen de oplegging van een financiële correctie door de nationale autoriteit in het kader van een van deze aanbestedingsprocedures, of volgt uit dit artikel dat de rechter in het kader van een volledige gerechtelijke procedure en met alle middelen waarin de wet voorziet, de rechtens relevante feiten en omstandigheden van het geschil dient vast te stellen en te onderzoeken, en aldus de passende juridische oplossing moet bieden? |
| --- | --- |

5)

Moet artikel 47 van het Handvest aldus worden uitgelegd dat in een situatie als de onderhavige, waarin sprake is van een onherroepelijk vastgestelde rechtshandeling van de Europese Commissie waarbij aan een lidstaat een financiële correctie wordt opgelegd vanwege een onregelmatigheid bij de besteding van middelen van de Europese Unie in het kader van drie aparte aanbestedingsprocedures, de nationale rechter gebonden is aan de bevindingen en conclusies van de Europese Commissie wanneer hij uitspraak moet doen over een beroep tegen de oplegging van een financiële correctie door de nationale autoriteit in het kader van een van deze aanbestedingsprocedures, of volgt uit dit artikel dat de rechter in het kader van een volledige gerechtelijke procedure en met alle middelen waarin de wet voorziet, de rechtens relevante feiten en omstandigheden van het geschil dient vast te stellen en te onderzoeken, en aldus de passende juridische oplossing moet bieden?

| 6) | Indien de bovenstaande vraag aldus wordt beantwoord dat de nationale rechter gebonden is aan het besluit van de Europese Commissie, met inbegrip van haar feitelijke vaststellingen, kan dan worden aangenomen dat het recht van personen aan wie een financiële correctie is opgelegd op een doeltreffende voorziening in rechte en op een eerlijk proces overeenkomstig artikel 47 van het Handvest is gewaarborgd? |
| --- | --- |

6)

Indien de bovenstaande vraag aldus wordt beantwoord dat de nationale rechter gebonden is aan het besluit van de Europese Commissie, met inbegrip van haar feitelijke vaststellingen, kan dan worden aangenomen dat het recht van personen aan wie een financiële correctie is opgelegd op een doeltreffende voorziening in rechte en op een eerlijk proces overeenkomstig artikel 47 van het Handvest is gewaarborgd?

---

(1)  Verordening (EG) nr. 1083/2006 van de Raad van 11 juli 2006 houdende algemene bepalingen inzake het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling, het Europees Sociaal Fonds en het Cohesiefonds en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1260/1999 (PB 2006, L 210, blz. 25).

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/21 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/21

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD) (Portugal) op 14 juli 2022 — NO / Autoridade Tributária e Aduaneira

(Zaak C-472/22)

(2022/C 424/27)

Procestaal: Portugees

Verwijzende rechter

Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD)

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: NO

Verwerende partij: Autoridade Tributária e Aduaneira

Prejudiciële vragen

| 1) | Moeten artikel 49 VWEU (recht van vestiging) en/of artikel 63 VWEU (vrij verkeer van kapitaal) aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een wettelijke bepaling of een belastingpraktijk van een lidstaat op grond waarvan voor de inkomstenbelasting in die lidstaat een belastingvoordeel, erin bestaande dat slechts belasting wordt geheven over 50 % van de winst die voortvloeit uit de overdracht van aandelen, wel geldt voor de overdracht van aandelen in vennootschappen naar nationaal recht, maar niet voor de overdracht van aandelen in vennootschappen die in een andere lidstaat zijn opgericht? |
| --- | --- |

1)

Moeten artikel 49 VWEU (recht van vestiging) en/of artikel 63 VWEU (vrij verkeer van kapitaal) aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een wettelijke bepaling of een belastingpraktijk van een lidstaat op grond waarvan voor de inkomstenbelasting in die lidstaat een belastingvoordeel, erin bestaande dat slechts belasting wordt geheven over 50 % van de winst die voortvloeit uit de overdracht van aandelen, wel geldt voor de overdracht van aandelen in vennootschappen naar nationaal recht, maar niet voor de overdracht van aandelen in vennootschappen die in een andere lidstaat zijn opgericht?

| 2) | Moeten artikel 49 VWEU (recht van vestiging) en/of artikel 63 VWEU (vrij verkeer van kapitaal) aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een wettelijke bepaling of een belastingpraktijk van een lidstaat op grond waarvan voor de inkomstenbelasting van een natuurlijke persoon in die lidstaat een belastingvoordeel, erin bestaande dat slechts belasting wordt geheven over 50 % van de winst die voortvloeit uit de overdracht van aandelen, wel geldt bij de overdracht van aandelen in vennootschappen die hun werkelijke zetel hebben op het grondgebied van die lidstaat, maar niet bij de overdracht van aandelen in vennootschappen die hun werkelijke zetel hebben op het grondgebied van een andere lidstaat? |
| --- | --- |

2)

Moeten artikel 49 VWEU (recht van vestiging) en/of artikel 63 VWEU (vrij verkeer van kapitaal) aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een wettelijke bepaling of een belastingpraktijk van een lidstaat op grond waarvan voor de inkomstenbelasting van een natuurlijke persoon in die lidstaat een belastingvoordeel, erin bestaande dat slechts belasting wordt geheven over 50 % van de winst die voortvloeit uit de overdracht van aandelen, wel geldt bij de overdracht van aandelen in vennootschappen die hun werkelijke zetel hebben op het grondgebied van die lidstaat, maar niet bij de overdracht van aandelen in vennootschappen die hun werkelijke zetel hebben op het grondgebied van een andere lidstaat?

| 3) | Moeten artikel 49 VWEU (recht van vestiging) en/of artikel 63 VWEU (vrij verkeer van kapitaal) aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een wettelijke bepaling of een belastingpraktijk van een lidstaat op grond waarvan voor de inkomstenbelasting in die lidstaat een belastingvoordeel, erin bestaande dat slechts belasting wordt geheven over 50 % van de winst die voortvloeit uit de overdracht van aandelen, wel geldt bij de overdracht van aandelen van vennootschappen die hun fiscale woonplaats op het grondgebied van die staat hebben, maar niet bij de overdracht van aandelen van vennootschappen die hun fiscale woonplaats op het grondgebied van een andere lidstaat hebben? |
| --- | --- |

3)

Moeten artikel 49 VWEU (recht van vestiging) en/of artikel 63 VWEU (vrij verkeer van kapitaal) aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een wettelijke bepaling of een belastingpraktijk van een lidstaat op grond waarvan voor de inkomstenbelasting in die lidstaat een belastingvoordeel, erin bestaande dat slechts belasting wordt geheven over 50 % van de winst die voortvloeit uit de overdracht van aandelen, wel geldt bij de overdracht van aandelen van vennootschappen die hun fiscale woonplaats op het grondgebied van die staat hebben, maar niet bij de overdracht van aandelen van vennootschappen die hun fiscale woonplaats op het grondgebied van een andere lidstaat hebben?

| 4) | Moeten artikel 49 VWEU (recht van vestiging) en/of artikel 63 VWEU (vrij verkeer van kapitaal) aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een wettelijke bepaling of een belastingpraktijk van een lidstaat op grond waarvan voor de inkomstenbelasting in die lidstaat een belastingvoordeel, erin bestaande dat slechts belasting wordt geheven over 50 % van de winst die voortvloeit uit de overdracht van aandelen, wel geldt bij de overdracht van aandelen in vennootschappen die actief zijn op het nationale grondgebied, maar niet bij de overdracht van aandelen in vennootschappen die actief zijn op het grondgebied van een andere lidstaat? |
| --- | --- |

4)

Moeten artikel 49 VWEU (recht van vestiging) en/of artikel 63 VWEU (vrij verkeer van kapitaal) aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een wettelijke bepaling of een belastingpraktijk van een lidstaat op grond waarvan voor de inkomstenbelasting in die lidstaat een belastingvoordeel, erin bestaande dat slechts belasting wordt geheven over 50 % van de winst die voortvloeit uit de overdracht van aandelen, wel geldt bij de overdracht van aandelen in vennootschappen die actief zijn op het nationale grondgebied, maar niet bij de overdracht van aandelen in vennootschappen die actief zijn op het grondgebied van een andere lidstaat?

| 5) | Moet het beginsel van het verbod van misbruik aldus worden uitgelegd dat het van toepassing is op een overdracht van aandelen als die in de onderhavige zaak, die in wezen hetzelfde resultaat heeft als een betaling van dividend en waarvan de rechtsvorm door de belastingplichtige in hoofdzaak is gekozen om een uit het nationale recht voortvloeiend belastingvoordeel te verkrijgen dat uitsluitend geldt voor vermogenswinst op effecten, wanneer, in omstandigheden als die van het onderhavige geval, toekenning aan de belastingplichtige van het betrokken belastingvoordeel afhankelijk is van de mogelijkheid voor de belastingplichtige om zich te beroepen op en gebruik te maken van de vrijheid van vestiging van artikel 49 VWEU en/of het vrije verkeer van kapitaal krachtens artikel 63 VWEU? |
| --- | --- |

5)

Moet het beginsel van het verbod van misbruik aldus worden uitgelegd dat het van toepassing is op een overdracht van aandelen als die in de onderhavige zaak, die in wezen hetzelfde resultaat heeft als een betaling van dividend en waarvan de rechtsvorm door de belastingplichtige in hoofdzaak is gekozen om een uit het nationale recht voortvloeiend belastingvoordeel te verkrijgen dat uitsluitend geldt voor vermogenswinst op effecten, wanneer, in omstandigheden als die van het onderhavige geval, toekenning aan de belastingplichtige van het betrokken belastingvoordeel afhankelijk is van de mogelijkheid voor de belastingplichtige om zich te beroepen op en gebruik te maken van de vrijheid van vestiging van artikel 49 VWEU en/of het vrije verkeer van kapitaal krachtens artikel 63 VWEU?

| 6) | Moet het beginsel van het verbod van misbruik aldus worden uitgelegd dat het eraan in de weg staat dat een belastingplichtige zich beroept op het recht van vestiging (artikel 49 VWEU) of op de vrijheid van kapitaalverkeer (artikel 63 VWEU) en dit recht uitoefent om in aanmerking te komen voor een in het nationale recht voorzien belastingvoordeel dat geldt voor de vermogenswinst die voortvloeit uit de overdracht van aandelen, wanneer hij, hoofdzakelijk om dit belastingvoordeel te kunnen genieten, een transactie heeft verricht die in wezen hetzelfde resultaat heeft als een betaling van dividend, zoals een overdracht van aandelen? |
| --- | --- |

6)

Moet het beginsel van het verbod van misbruik aldus worden uitgelegd dat het eraan in de weg staat dat een belastingplichtige zich beroept op het recht van vestiging (artikel 49 VWEU) of op de vrijheid van kapitaalverkeer (artikel 63 VWEU) en dit recht uitoefent om in aanmerking te komen voor een in het nationale recht voorzien belastingvoordeel dat geldt voor de vermogenswinst die voortvloeit uit de overdracht van aandelen, wanneer hij, hoofdzakelijk om dit belastingvoordeel te kunnen genieten, een transactie heeft verricht die in wezen hetzelfde resultaat heeft als een betaling van dividend, zoals een overdracht van aandelen?

| 7) | Indien de vorige vraag bevestigend wordt beantwoord, kan een belastingplichtige dan met een beroep op de rechtszekerheid of het gewettigd vertrouwen opkomen tegen de weigering van erkenning van het recht van vestiging en/of de vrijheid van kapitaalverkeer op grond van het beginsel van het verbod van misbruik, en aldus dat misbruik legitimeren? |
| --- | --- |

7)

Indien de vorige vraag bevestigend wordt beantwoord, kan een belastingplichtige dan met een beroep op de rechtszekerheid of het gewettigd vertrouwen opkomen tegen de weigering van erkenning van het recht van vestiging en/of de vrijheid van kapitaalverkeer op grond van het beginsel van het verbod van misbruik, en aldus dat misbruik legitimeren?

| 8) | Moet het beginsel van het verbod van misbruik aldus worden uitgelegd dat de toepassing ervan afhankelijk is van het vervuld zijn van voorwaarden voor de toepassing van de algemene nationale antimisbruikwetgeving? |
| --- | --- |

8)

Moet het beginsel van het verbod van misbruik aldus worden uitgelegd dat de toepassing ervan afhankelijk is van het vervuld zijn van voorwaarden voor de toepassing van de algemene nationale antimisbruikwetgeving?

| 9) | Moet het beginsel van het verbod van misbruik aldus worden uitgelegd, dat de toepassing ervan afhangt van de vraag of de nationale diensten er een beroep op doen? |
| --- | --- |

9)

Moet het beginsel van het verbod van misbruik aldus worden uitgelegd, dat de toepassing ervan afhangt van de vraag of de nationale diensten er een beroep op doen?

| 10) | Moet het beginsel van het verbod van misbruik aldus worden uitgelegd dat de toepassing ervan afhankelijk is van de naleving door de nationale belastingdiensten van de procedure die is vastgesteld voor de toepassing van de algemene nationale antimisbruikwetgeving? |
| --- | --- |

10)

Moet het beginsel van het verbod van misbruik aldus worden uitgelegd dat de toepassing ervan afhankelijk is van de naleving door de nationale belastingdiensten van de procedure die is vastgesteld voor de toepassing van de algemene nationale antimisbruikwetgeving?

| 11) | Moet — gelet op het feit dat de nationale rechter slechts een beperkte bevoegdheid heeft om de wettigheid van belastingbesluiten te beoordelen en te beslissen of zij moeten worden nietig verklaard dan wel in de rechtsorde moeten worden gehandhaafd, en daarbij niet in de plaats van de belastingdienst mag treden — het beginsel van het verbod van misbruik aldus worden uitgelegd dat de Tribunal Arbitral (scheidsgerecht) bevoegd is om de transactie die misbruik inhoudt te herclassificeren/herdefiniëren/herkwalificeren, en de relevante nationale wetgeving toe te passen op de transactie die in de plaats daarvan zou bestaan? |
| --- | --- |

11)

Moet — gelet op het feit dat de nationale rechter slechts een beperkte bevoegdheid heeft om de wettigheid van belastingbesluiten te beoordelen en te beslissen of zij moeten worden nietig verklaard dan wel in de rechtsorde moeten worden gehandhaafd, en daarbij niet in de plaats van de belastingdienst mag treden — het beginsel van het verbod van misbruik aldus worden uitgelegd dat de Tribunal Arbitral (scheidsgerecht) bevoegd is om de transactie die misbruik inhoudt te herclassificeren/herdefiniëren/herkwalificeren, en de relevante nationale wetgeving toe te passen op de transactie die in de plaats daarvan zou bestaan?

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/23 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/23

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d’État (Frankrijk) op 22 juli 2022 — Association interprofessionnelle des fruits et légumes frais (Interfel) / Ministère de l’Agriculture et de la Souveraineté alimentaire

(Zaak C-501/22)

(2022/C 424/28)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Conseil d’État

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Association interprofessionnelle des fruits et légumes frais (Interfel)

Verwerende partij: Ministère de l’Agriculture et de la Souveraineté alimentaire

Prejudiciële vraag

Moet artikel 164 van verordening (EU) nr. 1308/2013 (1) aldus worden uitgelegd dat het de verbindendverklaring toestaat van sectorale overeenkomsten die stringentere voorschriften bevatten dan die welke in de Unieregelgeving zijn neergelegd, niet alleen op het gebied van de in punt b) van dit artikel genoemde “productievoorschriften”, maar ook op alle in a) en in c) tot en met n) vermelde gebieden, voor welke dit artikel bepaalt dat een verzoek tot verbindendverklaring kan worden ingediend, en, inzonderheid, of dat artikel, terwijl de Unieregelgeving voorziet in voorschriften voor de afzet van een bepaalde klasse groenten of fruit, toestaat dat — in de vorm van een sectorale overeenkomst — stringentere afzetvoorschriften worden vastgesteld en vervolgens voor alle marktdeelnemers verbindend worden verklaard?

---

(1)  Verordening (EU) nr. 1308/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 tot vaststelling van een gemeenschappelijke marktordening voor landbouwproducten en tot intrekking van de verordeningen (EEG) nr. 922/72, (EEG) nr. 234/79, (EG) nr. 1037/2001 en (EG) nr. 1234/2007 (PB 2013, L 347, blz. 671).

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/23 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/23

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d’État (Frankrijk) op 22 juli 2022 — Association interprofessionnelle des fruits et légumes frais (Interfel) / Ministère de l’Agriculture et de la Souveraineté alimentaire

(Zaak C-502/22)

(2022/C 424/29)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Conseil d’État

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Association interprofessionnelle des fruits et légumes frais (Interfel)

Verwerende partij: Ministère de l’Agriculture et de la Souveraineté alimentaire

Prejudiciële vragen

| 1) | Moet artikel 164 van verordening (EU) nr. 1308/2013 van 17 december 2013 tot vaststelling van een gemeenschappelijke marktordening voor landbouwproducten en tot intrekking van de verordeningen (EEG) nr. 922/72, (EEG) nr. 234/79, (EG) nr. 1037/2001 en (EG) nr. 1234/2007 (1), aldus worden uitgelegd dat het de verbindendverklaring toestaat van sectorale overeenkomsten die stringentere voorschriften bevatten dan die welke in de Unieregelgeving zijn neergelegd, niet alleen op het gebied van de in punt b) van dit artikel genoemde “productievoorschriften”, maar ook op alle, in a) en in c) tot en met n) vermelde gebieden, voor welke dit artikel bepaalt dat een verzoek tot verbindendverklaring kan worden ingediend? |
| --- | --- |

1)

Moet artikel 164 van verordening (EU) nr. 1308/2013 van 17 december 2013 tot vaststelling van een gemeenschappelijke marktordening voor landbouwproducten en tot intrekking van de verordeningen (EEG) nr. 922/72, (EEG) nr. 234/79, (EG) nr. 1037/2001 en (EG) nr. 1234/2007 (1), aldus worden uitgelegd dat het de verbindendverklaring toestaat van sectorale overeenkomsten die stringentere voorschriften bevatten dan die welke in de Unieregelgeving zijn neergelegd, niet alleen op het gebied van de in punt b) van dit artikel genoemde “productievoorschriften”, maar ook op alle, in a) en in c) tot en met n) vermelde gebieden, voor welke dit artikel bepaalt dat een verzoek tot verbindendverklaring kan worden ingediend?

| 2) | Moet artikel 164 van verordening (EU) nr. 1308/2013, bij gebreke van een specifieke Unieregeling voor een bepaalde categorie groenten en fruit, aldus worden uitgelegd dat het de verbindendverklaring toestaat van sectorale overeenkomsten die stringentere voorschriften bevatten dan de toepasselijke normen die zijn vastgesteld door de Economische Commissie voor Europa van de Verenigde Naties, waarnaar het Europees recht verwijst? |
| --- | --- |

2)

Moet artikel 164 van verordening (EU) nr. 1308/2013, bij gebreke van een specifieke Unieregeling voor een bepaalde categorie groenten en fruit, aldus worden uitgelegd dat het de verbindendverklaring toestaat van sectorale overeenkomsten die stringentere voorschriften bevatten dan de toepasselijke normen die zijn vastgesteld door de Economische Commissie voor Europa van de Verenigde Naties, waarnaar het Europees recht verwijst?

---

(1)  PB 2013, L 347, blz. 671.

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/24 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/24

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d’État (Frankrijk) op 22 juli 2022 — Association interprofessionnelle des fruits et légumes frais (Interfel) / Ministère de l’Agriculture et de la Souveraineté alimentaire

(Zaak C-503/22)

(2022/C 424/30)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Conseil d’État

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Association interprofessionnelle des fruits et légumes frais (Interfel)

Verwerende partij: Ministère de l’Agriculture et de la Souveraineté alimentaire

Prejudiciële vragen

| 1) | Moet artikel 164 van verordening (EU) nr. 1308/2013 van 17 december 2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 tot vaststelling van een gemeenschappelijke marktordening voor landbouwproducten en tot intrekking van de verordeningen (EEG) nr. 922/72, (EEG) nr. 234/79, (EG) nr. 1037/2001 en (EG) nr. 1234/2007 (1), aldus worden uitgelegd dat het de verbindendverklaring toestaat van sectorale overeenkomsten die stringentere voorschriften bevatten dan die welke in de Unieregelgeving zijn neergelegd, niet alleen op het gebied van de onder b) [van lid 4] van dit artikel genoemde “productievoorschriften”, maar ook op alle onder a) en onder c) tot en met n) vermelde gebieden, voor welke dit artikel bepaalt dat een verzoek tot verbindendverklaring kan worden ingediend, en, inzonderheid, dat het, terwijl de Unieregelgeving voorziet in voorschriften voor de afzet en verpakking van een bepaalde klasse groenten of fruit, toestaat dat — door middel van een sectorale overeenkomst — stringentere afzetvoorschriften worden vastgesteld en vervolgens voor alle marktdeelnemers verbindend worden verklaard? |
| --- | --- |

1)

Moet artikel 164 van verordening (EU) nr. 1308/2013 van 17 december 2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 tot vaststelling van een gemeenschappelijke marktordening voor landbouwproducten en tot intrekking van de verordeningen (EEG) nr. 922/72, (EEG) nr. 234/79, (EG) nr. 1037/2001 en (EG) nr. 1234/2007 (1), aldus worden uitgelegd dat het de verbindendverklaring toestaat van sectorale overeenkomsten die stringentere voorschriften bevatten dan die welke in de Unieregelgeving zijn neergelegd, niet alleen op het gebied van de onder b) [van lid 4] van dit artikel genoemde “productievoorschriften”, maar ook op alle onder a) en onder c) tot en met n) vermelde gebieden, voor welke dit artikel bepaalt dat een verzoek tot verbindendverklaring kan worden ingediend, en, inzonderheid, dat het, terwijl de Unieregelgeving voorziet in voorschriften voor de afzet en verpakking van een bepaalde klasse groenten of fruit, toestaat dat — door middel van een sectorale overeenkomst — stringentere afzetvoorschriften worden vastgesteld en vervolgens voor alle marktdeelnemers verbindend worden verklaard?

| 2) | Indien het antwoord op de vorige vraag verschilt naargelang het gaat om de in artikel 164, [lid 4, onder d),] genoemde voorschriften betreffende “de afzet” of om de onder k) [van lid 4] van dat artikel genoemde “minimumkenmerken en -normen voor verpakking en aanbiedingsvorm”, valt dan de vaststelling van sorteringsschalen ter waarborging van de eenvormigheid van de producten in een en dezelfde verpakking onder de afzetvoorschriften dan wel onder de kenmerken en normen voor verpakking [en aanbiedingsvorm]? |
| --- | --- |

2)

Indien het antwoord op de vorige vraag verschilt naargelang het gaat om de in artikel 164, [lid 4, onder d),] genoemde voorschriften betreffende “de afzet” of om de onder k) [van lid 4] van dat artikel genoemde “minimumkenmerken en -normen voor verpakking en aanbiedingsvorm”, valt dan de vaststelling van sorteringsschalen ter waarborging van de eenvormigheid van de producten in een en dezelfde verpakking onder de afzetvoorschriften dan wel onder de kenmerken en normen voor verpakking [en aanbiedingsvorm]?

---

(1)  PB 2013, L 347, blz. 671.

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/24 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/24

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d’État (Frankrijk) op 22 juli 2022 — Association interprofessionnelle des fruits et légumes frais (Interfel) / Ministère de l’Agriculture et de la Souveraineté alimentaire

(Zaak C-504/22)

(2022/C 424/31)

Procestaal: Frans

Verwijzende rechter

Conseil d’État

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Association interprofessionnelle des fruits et légumes frais (Interfel)

Verwerende partij: Ministère de l’Agriculture et de la Souveraineté alimentaire

Prejudiciële vragen

| 1) | Moet artikel 164 van verordening (EU) nr. 1308/2013 van 17 december 2013 (1) aldus worden uitgelegd dat het de verbindendverklaring toestaat van sectorale overeenkomsten die stringentere voorschriften bevatten dan die welke in de Unieregelgeving zijn neergelegd, niet alleen op het gebied van de in punt b) van dit artikel genoemde “productievoorschriften”, maar ook op alle in a) en in c) tot en met n) vermelde gebieden, voor welke dat artikel bepaalt dat een verzoek tot verbindendverklaring kan worden ingediend? |
| --- | --- |

1)

Moet artikel 164 van verordening (EU) nr. 1308/2013 van 17 december 2013 (1) aldus worden uitgelegd dat het de verbindendverklaring toestaat van sectorale overeenkomsten die stringentere voorschriften bevatten dan die welke in de Unieregelgeving zijn neergelegd, niet alleen op het gebied van de in punt b) van dit artikel genoemde “productievoorschriften”, maar ook op alle in a) en in c) tot en met n) vermelde gebieden, voor welke dat artikel bepaalt dat een verzoek tot verbindendverklaring kan worden ingediend?

| 2) | Behoort de vaststelling van oogstdata c.q. van afzetdata tot de voorschriften die op grond van artikel 164 van verordening (EU) nr. 1308/2013 van 17 december 2013 bij sectorale overeenkomst kunnen worden vastgesteld en verbindend kunnen worden verklaard en, zo ja, valt dan de vaststelling van dergelijke oogst- en afzetdata onder de in b) van dat artikel bedoelde “productievoorschriften” dan wel, zoals eerder was bepaald in bijlage XVI bis bij verordening (EG) nr. 1234/2007 van de Raad van 22 oktober 2007 (2), onder de “voorschriften inzake het in de handel brengen”, die thans onder d) “afzet” van hetzelfde artikel zijn ondergebracht? |
| --- | --- |

2)

Behoort de vaststelling van oogstdata c.q. van afzetdata tot de voorschriften die op grond van artikel 164 van verordening (EU) nr. 1308/2013 van 17 december 2013 bij sectorale overeenkomst kunnen worden vastgesteld en verbindend kunnen worden verklaard en, zo ja, valt dan de vaststelling van dergelijke oogst- en afzetdata onder de in b) van dat artikel bedoelde “productievoorschriften” dan wel, zoals eerder was bepaald in bijlage XVI bis bij verordening (EG) nr. 1234/2007 van de Raad van 22 oktober 2007 (2), onder de “voorschriften inzake het in de handel brengen”, die thans onder d) “afzet” van hetzelfde artikel zijn ondergebracht?

---

(1)  Verordening (EU) nr. 1308/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 tot vaststelling van een gemeenschappelijke ordening van de markten voor landbouwproducten en tot intrekking van de verordeningen (EEG) nr. 922/72, (EEG) nr. 234/79, (EG) nr. 1037/2001 en (EG) nr. 1234/2007 van de Raad (PB 2013, L 347, blz. 671).

(2)  Verordening (EG) nr. 1234/2007 van de Raad van 22 oktober 2007 houdende een gemeenschappelijke ordening van de landbouwmarkten en specifieke bepalingen voor een aantal landbouwproducten (Integrale-GMO-verordening) (PB 2007, L 299, blz. 1).

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/25 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/25

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD) (Portugal) op 25 juli 2022 — Deco Proteste — Editores Lda / Autoridade Tributária e Aduaneira

(Zaak C-505/22)

(2022/C 424/32)

Procestaal: Portugees

Verwijzende rechter

Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD)

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Deco Proteste — Editores Lda

Verwerende partij: Autoridade Tributária e Aduaneira

Prejudiciële vragen

| 1) | Wanneer aan nieuwe abonnees een geschenk (een “gadget”) wordt gegeven wanneer zij een tijdschriftenabonnement afsluiten, moet dat geschenk voor de toepassing van artikel 16 van de btw-richtlijn (1) worden beschouwd:






  a) | als een levering om niet die losstaat van de handeling van het afsluiten van een tijdschriftenabonnement,
  of |
| --- | --- | --- |

1)

Wanneer aan nieuwe abonnees een geschenk (een “gadget”) wordt gegeven wanneer zij een tijdschriftenabonnement afsluiten, moet dat geschenk voor de toepassing van artikel 16 van de btw-richtlijn (1) worden beschouwd:

a)

als een levering om niet die losstaat van de handeling van het afsluiten van een tijdschriftenabonnement,

of

| b) | als een onderdeel van een enkele handeling onder bezwarende titel,
  of |
| --- | --- |

b)

als een onderdeel van een enkele handeling onder bezwarende titel,

of

| c) | als een onderdeel van een commercieel pakket bestaande uit een hoofdhandeling (het abonnement op het tijdschrift) en een nevenhandeling (het verstrekken van het geschenk), waarbij deze laatste handeling wordt beschouwd als een levering onder bezwarende titel ten behoeve van het abonnement op het tijdschrift? |
| --- | --- |

c)

als een onderdeel van een commercieel pakket bestaande uit een hoofdhandeling (het abonnement op het tijdschrift) en een nevenhandeling (het verstrekken van het geschenk), waarbij deze laatste handeling wordt beschouwd als een levering onder bezwarende titel ten behoeve van het abonnement op het tijdschrift?

| 2) | Indien de eerste vraag aldus wordt beantwoord dat er sprake is van een levering om niet, is de vaststelling van een jaarlijks maximum van de totale waarde van de geschenken dat overeenkomt met vijf promille van de omzet van de belastingplichtige in het voorafgaande jaar (bovenop het maximum voor de eenheidswaarde) dan verenigbaar met het begrip “onttrekkingen van goederen [...] om te dienen als geschenken van geringe waarde” in artikel 16, tweede alinea, van de btw-richtlijn? |
| --- | --- |

2)

Indien de eerste vraag aldus wordt beantwoord dat er sprake is van een levering om niet, is de vaststelling van een jaarlijks maximum van de totale waarde van de geschenken dat overeenkomt met vijf promille van de omzet van de belastingplichtige in het voorafgaande jaar (bovenop het maximum voor de eenheidswaarde) dan verenigbaar met het begrip “onttrekkingen van goederen [...] om te dienen als geschenken van geringe waarde” in artikel 16, tweede alinea, van de btw-richtlijn?

| 3) | Indien de vorige vraag bevestigend wordt beantwoord, moet die waarde van vijf promille van de omzet van de belastingplichtige in het voorafgaande jaar dan worden geacht zo laag te zijn dat artikel 16, tweede alinea, van de btw-richtlijn zijn nuttig effect wordt ontnomen? |
| --- | --- |

3)

Indien de vorige vraag bevestigend wordt beantwoord, moet die waarde van vijf promille van de omzet van de belastingplichtige in het voorafgaande jaar dan worden geacht zo laag te zijn dat artikel 16, tweede alinea, van de btw-richtlijn zijn nuttig effect wordt ontnomen?

| 4) | Is dat maximum van vijf promille van de omzet van de belastingplichtige in het voorafgaande jaar, mede gelet op de doeleinden waarvoor het is ingevoerd, in strijd met de beginselen van neutraliteit, gelijke behandeling of non-discriminatie en evenredigheid? |
| --- | --- |

4)

Is dat maximum van vijf promille van de omzet van de belastingplichtige in het voorafgaande jaar, mede gelet op de doeleinden waarvoor het is ingevoerd, in strijd met de beginselen van neutraliteit, gelijke behandeling of non-discriminatie en evenredigheid?

---

(1)  Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB 2006, L 347, blz. 1).

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/26 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/26

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curte de Apel Braşov (Roemenië) op 27 juli 2022 — KL, PO / Administrația Județeană a Finanțelor Publice Brașov

(Zaak C-508/22)

(2022/C 424/33)

Procestaal: Roemeens

Verwijzende rechter

Curtea de Apel Braşov

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: KL, PO

Verwerende partij: Administrația Județeană a Finanțelor Publice Brașov

Prejudiciële vragen

| 1) | Kan het Unierecht (artikel 110 VWEU) aldus worden uitgelegd dat het bedrag van een door het Unierecht verboden heffing is vervat in de waarde van het voertuig en uitsluitend samen met het eigendomsrecht daarop aan derden-verkrijgers kan worden overgedragen? |
| --- | --- |

1)

Kan het Unierecht (artikel 110 VWEU) aldus worden uitgelegd dat het bedrag van een door het Unierecht verboden heffing is vervat in de waarde van het voertuig en uitsluitend samen met het eigendomsrecht daarop aan derden-verkrijgers kan worden overgedragen?

| 2) | Verzet de uitlegging [van artikel] 110 VWEU zich tegen een nationale regeling als die van artikel 1 van OUG nr. 52/2017, volgens welke teruggaaf van een door het Unierecht verboden heffing uitsluitend kan worden verleend aan de belastingplichtige die deze heeft betaald, en niet aan latere verkrijgers van het voertuig waarvoor zij is betaald in het geval dat de heffing niet is terugbetaald aan de persoon die deze heeft betaald? |
| --- | --- |

2)

Verzet de uitlegging [van artikel] 110 VWEU zich tegen een nationale regeling als die van artikel 1 van OUG nr. 52/2017, volgens welke teruggaaf van een door het Unierecht verboden heffing uitsluitend kan worden verleend aan de belastingplichtige die deze heeft betaald, en niet aan latere verkrijgers van het voertuig waarvoor zij is betaald in het geval dat de heffing niet is terugbetaald aan de persoon die deze heeft betaald?

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/26 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/26

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie (Roemenië) op 28 juli 2022 — Romaqua Group SA / Societatea Națională Apele Minerale, Agenția Națională pentru Resurse Minerale

(Zaak C-510/22)

(2022/C 424/34)

Procestaal: Roemeens

Verwijzende rechter

Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: Romaqua Group SA

Verwerende partijen: Societatea Națională Apele Minerale, Agenția Națională pentru Resurse Minerale

Prejudiciële vragen

| 1) | Moet artikel 106, lid 1, VWEU aldus worden uitgelegd dat deze bepaling in de weg staat aan een nationale regeling als die in het hoofdgeding, volgens welke een aanvankelijke rechtstreekse gunning, zonder mededinging, van de exploitatie van mineraalwaterbronnen aan een vennootschap waarvan het kapitaal volledig in handen is van de overheid, wordt gehandhaafd door de exclusieve vergunningen (waarover het staatsbedrijf beschikt) zonder temporele beperking steeds te verlengen? |
| --- | --- |

1)

Moet artikel 106, lid 1, VWEU aldus worden uitgelegd dat deze bepaling in de weg staat aan een nationale regeling als die in het hoofdgeding, volgens welke een aanvankelijke rechtstreekse gunning, zonder mededinging, van de exploitatie van mineraalwaterbronnen aan een vennootschap waarvan het kapitaal volledig in handen is van de overheid, wordt gehandhaafd door de exclusieve vergunningen (waarover het staatsbedrijf beschikt) zonder temporele beperking steeds te verlengen?

| 2) | Moeten artikel 16 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, de artikelen 49 en 119 VWEU en artikel 3 van richtlijn 2009/54/EG betreffende de exploitatie en het in de handel brengen van natuurlijk mineraalwater (1) aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale regeling als de bovenvermelde regeling die in het hoofdgeding aan de orde is, die een ongerechtvaardigde beperking stelt aan de vrijheid van uitoefening van een handelsactiviteit en aan de vrijheid van vestiging? |
| --- | --- |

2)

Moeten artikel 16 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, de artikelen 49 en 119 VWEU en artikel 3 van richtlijn 2009/54/EG betreffende de exploitatie en het in de handel brengen van natuurlijk mineraalwater (1) aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale regeling als de bovenvermelde regeling die in het hoofdgeding aan de orde is, die een ongerechtvaardigde beperking stelt aan de vrijheid van uitoefening van een handelsactiviteit en aan de vrijheid van vestiging?

---

(1)  Richtlijn 2009/54/EG van het Europees Parlement en de Raad van 18 juni 2009 betreffende de exploitatie en het in de handel brengen van natuurlijk mineraalwater (PB 2009, L 164, blz. 45).

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/27 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/27

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesarbeitsgericht (Duitsland) op 3 augustus 2022 — J.M.P. / AP Assistenzprofis GmbH

(Zaak C-518/22)

(2022/C 424/35)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesarbeitsgericht

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij tot“Revision”: J.M.P.

Verwerende partij in“Revision”: AP Assistenzprofis GmbH

Prejudiciële vraag

Kunnen artikel 4, lid 1, artikel 6, lid 1, artikel 7 en/of artikel 2, lid 5, van richtlijn 2000/78/EG (1) — in het licht van de vereisten van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en artikel 19 van het Verdrag van de Verenigde Naties inzake de rechten van personen met een handicap — aldus worden uitgelegd dat in een situatie als die van het hoofdgeding directe discriminatie op grond van leeftijd kan worden gerechtvaardigd?

---

(1)  Richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep (PB 2000, L 303, blz. 16).

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/27 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/27

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Apelativen sad Veliko Tarnovo (Bulgarije) op 4 augustus 2022 — UT/SO

(Zaak C-523/22)

(2022/C 424/36)

Procestaal: Bulgaars

Verwijzende rechter

Apelativen sad Veliko Tarnovo

Partijen in het hoofdgeding

Verdachte: UT

Burgerlijke partij: SO

Prejudiciële vragen

| 1) | Moet de definitie van een kredietinstelling in artikel 4, lid 1, punt 1, van verordening (EU) nr. 575/2013 (1) van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende prudentiële vereisten voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen en tot wijziging van verordening (EU) nr. 648/2012 aldus worden uitgelegd dat het verstrekken van leningen uitsluitend moet plaatsvinden met middelen die bij het publiek als deposito’s of andere terugbetaalbare gelden zijn aangetrokken, of mag een kredietinstelling ook uit andere bronnen leningen verstrekken? |
| --- | --- |

1)

Moet de definitie van een kredietinstelling in artikel 4, lid 1, punt 1, van verordening (EU) nr. 575/2013 (1) van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende prudentiële vereisten voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen en tot wijziging van verordening (EU) nr. 648/2012 aldus worden uitgelegd dat het verstrekken van leningen uitsluitend moet plaatsvinden met middelen die bij het publiek als deposito’s of andere terugbetaalbare gelden zijn aangetrokken, of mag een kredietinstelling ook uit andere bronnen leningen verstrekken?

| 2) | Hoe moet de inhoud van “een door de overheid afgegeven akte, ongeacht haar vorm, waaruit de bevoegdheid voortvloeit om de werkzaamheden uit te oefenen” in de zin van artikel 4, lid 1, punt 42, van verordening (EU) nr. 575/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende prudentiële vereisten voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen en tot wijziging van verordening (EU) nr. 648/2012 worden uitgelegd, en omvat deze zowel de toestemming op basis van een vergunningsregeling als de toestemming op basis van een registratieregeling voor krediettransacties? |
| --- | --- |

2)

Hoe moet de inhoud van “een door de overheid afgegeven akte, ongeacht haar vorm, waaruit de bevoegdheid voortvloeit om de werkzaamheden uit te oefenen” in de zin van artikel 4, lid 1, punt 42, van verordening (EU) nr. 575/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende prudentiële vereisten voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen en tot wijziging van verordening (EU) nr. 648/2012 worden uitgelegd, en omvat deze zowel de toestemming op basis van een vergunningsregeling als de toestemming op basis van een registratieregeling voor krediettransacties?

---

(1)  PB 2013, L 176, blz. 1.

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/28 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/28

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Rejonowy dla Warszawy — Śródmieścia w Warszawie (Polen) op 9 augustus 2022 — Getin Noble Bank e.a.

(Zaak C-531/22)

(2022/C 424/37)

Procestaal: Pools

Verwijzende rechter

Sąd Rejonowy dla Warszawy — Śródmieścia w Warszawie

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: Getin Noble Bank S.A., TF, C2, PI

Deelnemers aan de procedure: TL, EOS, Zakład Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie, MG, gerechtsdeurwaarder AC

Prejudiciële vragen

| 1) | Moeten artikel 6, lid 1, en artikel 7, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG (1) van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten, alsmede de beginselen van rechtszekerheid, onaantastbaarheid van definitieve rechterlijke beslissingen, doeltreffendheid en evenredigheid aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling die bepaalt dat de nationale rechter niet ambtshalve mag toetsen of een overeenkomst oneerlijke contractuele bedingen bevat en daaraan consequenties mag verbinden wanneer hij toezicht houdt op een executieprocedure die door een gerechtsdeurwaarder wordt gevoerd op grond van een definitief, van de tenuitvoerleggingsformule voorzien betalingsbevel dat is gegeven in een procedure zonder bewijsgaring? |
| --- | --- |

1)

Moeten artikel 6, lid 1, en artikel 7, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG (1) van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten, alsmede de beginselen van rechtszekerheid, onaantastbaarheid van definitieve rechterlijke beslissingen, doeltreffendheid en evenredigheid aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling die bepaalt dat de nationale rechter niet ambtshalve mag toetsen of een overeenkomst oneerlijke contractuele bedingen bevat en daaraan consequenties mag verbinden wanneer hij toezicht houdt op een executieprocedure die door een gerechtsdeurwaarder wordt gevoerd op grond van een definitief, van de tenuitvoerleggingsformule voorzien betalingsbevel dat is gegeven in een procedure zonder bewijsgaring?

| 2) | Moeten artikel 3, lid 1, artikel 6, lid 1, artikel 7, leden 1 en 2, en artikel 8 van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten, artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, alsmede de beginselen van rechtszekerheid, doeltreffendheid en evenredigheid alsook het recht om door een rechter te worden gehoord aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een aan de nationale regeling gegeven rechterlijke uitlegging volgens welke de inschrijving van een oneerlijk contractueel beding in het register van onrechtmatig bevonden bedingen, tot gevolg heeft dat dit beding als oneerlijk wordt beschouwd in elke procedure waarbij een consument is betrokken, daaronder begrepen:






  — | ten aanzien van een andere verkoper dan degene tegen wie de procedure tot inschrijving van het oneerlijk beding in het register van onrechtmatig bevonden bedingen is gevoerd; |
| --- | --- | --- |

2)

Moeten artikel 3, lid 1, artikel 6, lid 1, artikel 7, leden 1 en 2, en artikel 8 van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten, artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, alsmede de beginselen van rechtszekerheid, doeltreffendheid en evenredigheid alsook het recht om door een rechter te worden gehoord aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een aan de nationale regeling gegeven rechterlijke uitlegging volgens welke de inschrijving van een oneerlijk contractueel beding in het register van onrechtmatig bevonden bedingen, tot gevolg heeft dat dit beding als oneerlijk wordt beschouwd in elke procedure waarbij een consument is betrokken, daaronder begrepen:

—

ten aanzien van een andere verkoper dan degene tegen wie de procedure tot inschrijving van het oneerlijk beding in het register van onrechtmatig bevonden bedingen is gevoerd;

| — | met betrekking tot een beding waarvan de bewoordingen taalkundig niet identiek zijn, maar die dezelfde betekenis en dezelfde gevolgen hebben ten aanzien van de consument? |
| --- | --- |

—

met betrekking tot een beding waarvan de bewoordingen taalkundig niet identiek zijn, maar die dezelfde betekenis en dezelfde gevolgen hebben ten aanzien van de consument?

---

(1)  PB 1993, L 95, blz. 29.

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/29 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/29

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Düsseldorf (Duitsland) op 15 augustus 2022 — Air Europa Lineas Aereas / VO, GR

(Zaak C-545/22)

(2022/C 424/38)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Landgericht Düsseldorf

Partijen in het hoofdgeding

Appellante: Air Europa Lineas Aereas

Geïntimeerden: VO, GR

Prejudiciële vraag

Moet artikel 5, lid 3, van verordening (EG) nr. 261/2004 (1) aldus worden uitgelegd dat de annulering van een vlucht het gevolg is van buitengewone omstandigheden, wanneer een luchtvaartmaatschappij, na het uitbreken van de mondiale COVID-19-pandemie, als gevolg van de ineenstorting van het wereldwijde vliegverkeer vanaf maart 2020 haar vluchtschema drastisch reduceert en talrijke vluchten annuleert, omdat de vluchten niet rendabel zijn en om de gezondheid van de bemanning en de piloot te beschermen, zonder dat zij tot de annulering verplicht was door officiële maatregelen, zoals de sluiting van luchthavens, een vliegverbod of een inreisverbod?

---

(1)  Verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91 (PB 2004, L 46, blz. 1, met rectificatie in PB 2021, L 420, blz. 134).

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/29 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/29

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Giudice di pace di Fondi (Italië) op 18 augustus 2022 — M.M. / Presidenza del Consiglio dei ministri, Ministero della Giustizia, Ministero dell'Economia e delle Finanze

(Zaak C-548/22)

(2022/C 424/39)

Procestaal: Italiaans

Verwijzende rechter

Giudice di pace di Fondi

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: M.M.

Verwerende partijen: Presidenza del Consiglio dei ministri, Ministero della Giustizia, Ministero dell’Economia e delle Finanze

Prejudiciële vraag

Moeten artikel 288 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, de artikelen 17, 31, 34 en 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, en artikel 7 van richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd (1), clausule 4 van de op 6 juni 1997 gesloten raamovereenkomst inzake deeltijdarbeid, die is opgenomen in de bijlage bij richtlijn 97/81/EG van 15 december 1997 betreffende de door de Unice, het CEEP en het EVV (2) gesloten raamovereenkomst inzake deeltijdarbeid, zoals gewijzigd bij richtlijn 98/23/EG van de Raad van 7 april 1998 (3), en clausule 4 van de op 18 maart 1999 gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, die is opgenomen in de bijlage bij richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999 betreffende de door het EVV, de UNICE en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd (4), aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale regeling als die van artikel 29 van [decreto legislativo] nr. 116 van [13] juli 2017, zoals vervangen door artikel 1, lid 629, van wet nr. 234 van 30 december 2021, waarin is bepaald dat van rechtswege automatisch afstand wordt gedaan van elke aanspraak met betrekking tot de omzetting van de genoemde richtlijnen in nationaal recht, waarbij elke door het Unierecht gewaarborgde bescherming op het gebied van loon, arbeidsomstandigheden en sociale zekerheid teniet gaat:

| — | wanneer een honorair magistraat — als Europees werknemer voor bepaalde tijd en deeltijdwerker — die vergelijkbaar is met de beroepsrechter — als Europees werknemer voor onbepaalde tijd en voltijdwerker — louter een verzoek indient tot deelname aan de consolideringsprocedures waarmee formeel uitvoering is gegeven aan clausule 5, punt 1, van de op 18 maart 1999 gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, die is opgenomen in de bijlage bij richtlijn 1999/70/EG, |
| --- | --- |

—

wanneer een honorair magistraat — als Europees werknemer voor bepaalde tijd en deeltijdwerker — die vergelijkbaar is met de beroepsrechter — als Europees werknemer voor onbepaalde tijd en voltijdwerker — louter een verzoek indient tot deelname aan de consolideringsprocedures waarmee formeel uitvoering is gegeven aan clausule 5, punt 1, van de op 18 maart 1999 gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, die is opgenomen in de bijlage bij richtlijn 1999/70/EG,

| — | of wanneer een honorair magistraat, indien hij die procedures niet met goed gevolg heeft doorlopen of geen verzoek heeft ingediend, een vergoeding ontvangt die duidelijk niet passend is en niet in verhouding staat tot de schade die hij heeft geleden wegens de niet-omzetting van de genoemde richtlijnen? |
| --- | --- |

—

of wanneer een honorair magistraat, indien hij die procedures niet met goed gevolg heeft doorlopen of geen verzoek heeft ingediend, een vergoeding ontvangt die duidelijk niet passend is en niet in verhouding staat tot de schade die hij heeft geleden wegens de niet-omzetting van de genoemde richtlijnen?

---

(1)  PB 2003, L 299, blz. 9

(2)  PB 1998, L 14, blz. 9

(3)  Richtlijn 98/23/EG van de Raad van 7 april 1998 betreffende de uitbreiding tot het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland van richtlijn 97/81/EG betreffende de door de Unice, het CEEP en het EVV gesloten raamovereenkomst inzake deeltijdarbeid (PB 1998, L 131, blz. 10).

(4)  PB 1999, L 175, blz. 43.

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/30 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/30

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Rayonen sad Burgas (Bulgarije) op 25 augustus 2022 — JD / OB

(Zaak C-562/22)

(2022/C 424/40)

Procestaal: Bulgaars

Verwijzende rechter

Rayonen sad Burgas

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: JD

Verwerende partij: OB

Prejudiciële vragen

Op grond van artikel 19, lid 3, onder b), VEU en artikel 267, eerste alinea, onder b), en derde alinea, VWEU: Vormen de in het hoofdgeding aan de orde zijnde rechtsregels van de Republiek Bulgarije als lidstaat, volgens welke de mogelijkheid om in Bulgarije landbouwgrond in eigendom te verwerven afhankelijk wordt gesteld van de voorwaarde van een verblijf van vijf jaar op het grondgebied van deze lidstaat, een beperking die inbreuk maakt op de artikelen 18, 49, 63 en 345 VWEU?

Vormt deze voorwaarde voor eigendomsverwerving met name een onevenredige maatregel die principieel in strijd is met het non-discriminatiebeginsel van artikel 18 VWEU en met de in de artikelen 49 en 63 VWEU en artikel 45 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie neergelegde beginselen van vrij verkeer van kapitaal en vrijheid van vestiging binnen de Unie?

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/31 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/31

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Østre Landsret (Denemarken) op 26 augustus 2022 — A, B en Vereniging C/Skatteministeriet

(Zaak C-573/22)

(2022/C 424/41)

Procestaal: Deens

Verwijzende rechter

Østre Landsret

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partijen: A, B en Vereniging C

Verwerende partij: Skatteministeriet

Prejudiciële vragen

| 1) | Moet artikel 370 van richtlijn 2006/112/EG (1) van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, gelezen in samenhang met deel A, punt 2, van bijlage X bij deze richtlijn, aldus worden uitgelegd dat het de betrokken lidstaten de mogelijkheid biedt om belasting over de toegevoegde waarde te heffen over een wettelijke omroepbijdrage ter financiering van de niet-commerciële activiteiten van openbare omroeporganisaties, terwijl er geen sprake is van “diensten die onder bezwarende titel worden verricht” in de zin van artikel 2, lid 1, van die richtlijn?
  Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord, wordt het Hof verzocht de volgende prejudiciële vragen te beantwoorden: |
| --- | --- |

1)

Moet artikel 370 van richtlijn 2006/112/EG (1) van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, gelezen in samenhang met deel A, punt 2, van bijlage X bij deze richtlijn, aldus worden uitgelegd dat het de betrokken lidstaten de mogelijkheid biedt om belasting over de toegevoegde waarde te heffen over een wettelijke omroepbijdrage ter financiering van de niet-commerciële activiteiten van openbare omroeporganisaties, terwijl er geen sprake is van “diensten die onder bezwarende titel worden verricht” in de zin van artikel 2, lid 1, van die richtlijn?

Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord, wordt het Hof verzocht de volgende prejudiciële vragen te beantwoorden:

| 2) | Moet artikel 370 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, gelezen in samenhang met deel A, punt 2, van bijlage X bij deze richtlijn, aldus worden uitgelegd dat de mogelijkheid waarover een lidstaat beschikt om belasting over de toegevoegde waarde te heffen over een wettelijke omroepbijdrage als bedoeld in de eerste vraag, kan worden gehandhaafd indien de lidstaat na de inwerkingtreding, op 1 januari 1978, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) (2) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting de bijdragenregeling in die zin heeft gewijzigd dat een omroepbijdrage niet langer wordt geheven voor het bezit van radio- en televisieapparatuur, maar in de plaats daarvan voor het bezit van welk apparaat ook waarmee rechtstreeks audiovisuele programma’s en diensten kunnen worden ontvangen, waaronder smartphones, computers enzovoort? |
| --- | --- |

2)

Moet artikel 370 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, gelezen in samenhang met deel A, punt 2, van bijlage X bij deze richtlijn, aldus worden uitgelegd dat de mogelijkheid waarover een lidstaat beschikt om belasting over de toegevoegde waarde te heffen over een wettelijke omroepbijdrage als bedoeld in de eerste vraag, kan worden gehandhaafd indien de lidstaat na de inwerkingtreding, op 1 januari 1978, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) (2) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting de bijdragenregeling in die zin heeft gewijzigd dat een omroepbijdrage niet langer wordt geheven voor het bezit van radio- en televisieapparatuur, maar in de plaats daarvan voor het bezit van welk apparaat ook waarmee rechtstreeks audiovisuele programma’s en diensten kunnen worden ontvangen, waaronder smartphones, computers enzovoort?

| 3) | Moet artikel 370 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, gelezen in samenhang met deel A, punt 2, van bijlage X bij deze richtlijn, aldus worden uitgelegd dat de mogelijkheid waarover een lidstaat beschikt om belasting over de toegevoegde waarde te heffen over een wettelijke omroepbijdrage als bedoeld in de eerste vraag kan worden gehandhaafd indien de lidstaat na de inwerkingtreding, op 1 januari 1978, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting de bijdragenregeling in die zin heeft gewijzigd dat een klein deel van de opbrengsten uit de omroepbijdragen, ter beoordeling van de minister van Cultuur, wordt gebruikt voor de financiering van ten eerste omroeporganisaties die overheidssubsidies ontvangen maar zelf geen publieke instellingen zijn, en ten tweede media- en filmorganisaties die een bijdrage leveren aan radio- en televisieactiviteiten, maar deze niet zelf verrichten? |
| --- | --- |

3)

Moet artikel 370 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, gelezen in samenhang met deel A, punt 2, van bijlage X bij deze richtlijn, aldus worden uitgelegd dat de mogelijkheid waarover een lidstaat beschikt om belasting over de toegevoegde waarde te heffen over een wettelijke omroepbijdrage als bedoeld in de eerste vraag kan worden gehandhaafd indien de lidstaat na de inwerkingtreding, op 1 januari 1978, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting de bijdragenregeling in die zin heeft gewijzigd dat een klein deel van de opbrengsten uit de omroepbijdragen, ter beoordeling van de minister van Cultuur, wordt gebruikt voor de financiering van ten eerste omroeporganisaties die overheidssubsidies ontvangen maar zelf geen publieke instellingen zijn, en ten tweede media- en filmorganisaties die een bijdrage leveren aan radio- en televisieactiviteiten, maar deze niet zelf verrichten?

---

(1)  PB 2006, L 347, blz. 1.

(2)  PB 1977, L 145, blz. 1.

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/32 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/32

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sofiyski gradski sad (Bulgarije) op 26 augustus 2022 — Strafzaak tegen CI, VF, DY

(Zaak C-574/22)

(2022/C 424/42)

Procestaal: Bulgaars

Verwijzende rechter

Sofiyski gradski sad

Partijen in de strafzaak

CI,

VF,

DY

Prejudiciële vraag

Staan de bepalingen van verordening (EG) nr. 273/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 (1), die invulling geven aan de algemene bepaling van artikel 354a van de Nakazatelen kodeks (wetboek van strafrecht) juncto artikel 3, lid 4, van de Zakon za kontrol varhu narkotichnite veshtestva i prekursorite (wet inzake de controle op verdovende middelen en drugsprecursoren), toe dat een persoon schuldig wordt bevonden aan het bezit van een stof van categorie 3 van bijlage I, namelijk zoutzuur (waterstofchloride) in een hoeveelheid van 585 milliliter (0,585 liter)?

---

(1)  Verordening (EG) nr. 273/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 inzake drugsprecursoren (PB 2004, L 47, blz. 1).

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/32 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/32

---

Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof (Duitsland) op 7 september 2022 — Strafzaak tegen MV

(Zaak C-583/22)

(2022/C 424/43)

Procestaal: Duits

Verwijzende rechter

Bundesgerichtshof

Partij in de strafzaak

MV

in tegenwoordigheid van: Generalbundesanwalt beim Bundesgerichtshof

Prejudiciële vragen

| 1) | Kan, gelet op het beginsel van gelijke behandeling van artikel 3, lid 1, van kaderbesluit 2008/675 (1) en op artikel 3, lid 5, van kaderbesluit 2008/675, in het geval van vaststelling van een totaalstraf wegens veroordelingen in Duitsland en in een andere lidstaat van de Europese Unie, ook een straf worden opgelegd voor het in Duitsland gepleegde strafbare feit wanneer een fictieve samenvoeging met de in een andere lidstaat van de Unie opgelegde straf tot gevolg zou kunnen hebben dat de maximumstraf voor tijdelijke vrijheidsstraffen naar Duits recht wordt overschreden? |
| --- | --- |

1)

Kan, gelet op het beginsel van gelijke behandeling van artikel 3, lid 1, van kaderbesluit 2008/675 (1) en op artikel 3, lid 5, van kaderbesluit 2008/675, in het geval van vaststelling van een totaalstraf wegens veroordelingen in Duitsland en in een andere lidstaat van de Europese Unie, ook een straf worden opgelegd voor het in Duitsland gepleegde strafbare feit wanneer een fictieve samenvoeging met de in een andere lidstaat van de Unie opgelegde straf tot gevolg zou kunnen hebben dat de maximumstraf voor tijdelijke vrijheidsstraffen naar Duits recht wordt overschreden?

| 2) | Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord:
  Moet de in artikel 3, lid 5, tweede volzin, van kaderbesluit 2008/675 geregelde inaanmerkingneming van in andere lidstaten van de Europese Unie opgelegde straffen op zodanige wijze plaatsvinden dat het nadeel dat voortvloeit uit het ontbreken van de mogelijkheid om achteraf een totaalstraf vast te stellen bij de straftoemeting voor het in Duitsland gepleegde strafbare feit concreet moet worden aangetoond en onderbouwd, overeenkomstig de grondregels voor de vaststelling van totaalstraffen volgens Duits recht? |
| --- | --- |

2)

Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord:

Moet de in artikel 3, lid 5, tweede volzin, van kaderbesluit 2008/675 geregelde inaanmerkingneming van in andere lidstaten van de Europese Unie opgelegde straffen op zodanige wijze plaatsvinden dat het nadeel dat voortvloeit uit het ontbreken van de mogelijkheid om achteraf een totaalstraf vast te stellen bij de straftoemeting voor het in Duitsland gepleegde strafbare feit concreet moet worden aangetoond en onderbouwd, overeenkomstig de grondregels voor de vaststelling van totaalstraffen volgens Duits recht?

---

(1)  Kaderbesluit 2008/675/JBZ van de Raad van 24 juli 2008 betreffende de wijze waarop bij een nieuwe strafrechtelijke procedure rekening wordt gehouden met veroordelingen in andere lidstaten van de Europese Unie (PB 2008, L 220, blz. 32).

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/33 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/33

---

Hogere voorziening ingesteld op 7 september 2022 door Ryanair DAC tegen het arrest van het Gerecht (Tiende kamer — uitgebreid) van 22 juni 2022 in zaak T-657/20, Ryanair/Commissie (Finnair II; Covid-19)

(Zaak C-588/22 P)

(2022/C 424/44)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirante: Ryanair DAC (vertegenwoordigers: V. Blanc en F.-C. Laprévote, avocats, D. Pérez de Lamo en S. Rating, abogados, E. Vahida, avocat)

Andere partijen in de procedure: Europese Commissie, Franse Republiek, Republiek Finland

Conclusies

| — | het bestreden arrest vernietigen; |
| --- | --- |

—

het bestreden arrest vernietigen;

| — | besluit C(2020) 3970 final van de Europese Commissie van 9 juni 2020 betreffende steunmaatregel SA.57410 (2020/N) — Finland COVID-19: Herkapitalisatie van Finnair, nietig verklaren volgens de artikelen 263 en 264 VWEU; |
| --- | --- |

—

besluit C(2020) 3970 final van de Europese Commissie van 9 juni 2020 betreffende steunmaatregel SA.57410 (2020/N) — Finland COVID-19: Herkapitalisatie van Finnair, nietig verklaren volgens de artikelen 263 en 264 VWEU;

| — | de Commissie verwijzen in haar eigen kosten en in die van rekwirante, en de interveniënten in eerste aanleg en in deze hogere voorziening (voor zover aanwezig) verwijzen in hun eigen kosten. |
| --- | --- |

—

de Commissie verwijzen in haar eigen kosten en in die van rekwirante, en de interveniënten in eerste aanleg en in deze hogere voorziening (voor zover aanwezig) verwijzen in hun eigen kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar hogere voorziening voert rekwirante vier middelen aan.

Ten eerste heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting en de feiten kennelijk onjuist opgevat door te ontkennen dat er sprake was van “ernstige twijfels” over de onjuiste toepassing van de tijdelijke kaderregeling en artikel 107, lid 3, onder b), VWEU.

Ten tweede heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting en de feiten kennelijk onjuist opgevat door te ontkennen dat er sprake was van “ernstige twijfels” over schending van het non-discriminatiebeginsel en het evenredigheidsbeginsel.

Ten derde heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting en de feiten kennelijk onjuist opgevat door te ontkennen dat er sprake was van “ernstige twijfels” over schending van de fundamentele vrijheden van vestiging en het vrij verrichten van diensten.

Ten vierde hebben het Gerecht en de Commissie geen toereikende motivering gegeven.

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/34 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/34

---

Beroep ingesteld op 16 september 2022 — Commissie/Griekenland

(Zaak C-599/22)

(2022/C 424/45)

Procestaal: Grieks

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: D. Triantafyllou, B. Sasinowska en G. Wilms, gemachtigden)

Verwerende partij: Helleense Republiek

Conclusies

| — | vaststelling dat de Helleense Republiek, door niet de maatregelen te nemen die nodig zijn om te garanderen dat de door haar aangewezen verlener van luchtverkeersdiensten voldoet aan artikel 3, lid 1, van verordening (EG) nr. 29/2009 van de Commissie (1), de verplichtingen niet is nagekomen die krachtens artikel 4, lid 3, VEU juncto artikel 3, lid 1, van verordening (EG) nr. 29/2009 van de Commissie op haar rusten; |
| --- | --- |

—

vaststelling dat de Helleense Republiek, door niet de maatregelen te nemen die nodig zijn om te garanderen dat de door haar aangewezen verlener van luchtverkeersdiensten voldoet aan artikel 3, lid 1, van verordening (EG) nr. 29/2009 van de Commissie (1), de verplichtingen niet is nagekomen die krachtens artikel 4, lid 3, VEU juncto artikel 3, lid 1, van verordening (EG) nr. 29/2009 van de Commissie op haar rusten;

| — | verwijzing van de Helleense Republiek in de kosten. |
| --- | --- |

—

verwijzing van de Helleense Republiek in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De Helleense Republiek heeft meer dan drie jaar nodig gehad om te voldoen aan verordening nr. 29/2009 wat betreft de garantie voor de levering van datalinkdiensten voor het gemeenschappelijke Europese luchtruim.

---

(1)  Verordening (EG) nr. 29/2009 van de Commissie van 16 januari 2009 tot vaststelling van de eisen inzake datalinkdiensten voor het gemeenschappelijke Europese luchtruim (voor de EER relevante tekst) (PB 2009, L 13, blz. 3).

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/34 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/34

---

Hogere voorziening ingesteld op 16 september 2022 door ABLV Bank AS, in liquidatie, tegen het arrest van het Gerecht (Tiende kamer, uitgebreid) van 6 juli 2022 in zaak T-280/18, ABLV Bank/SRB

(Zaak C-602/22 P)

(2022/C 424/46)

Procestaal: Engels

Partijen

Rekwirante: ABLV Bank AS, in liquidatie (vertegenwoordigd door: O. Behrends, Rechtsanwalt)

Andere partijen in de procedure: Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad (GAR), Europese Centrale Bank (ECB)

Conclusies

| — | het bestreden arrest vernietigen; |
| --- | --- |

—

het bestreden arrest vernietigen;

| — | de besluiten van de GAR van 23 februari 2018 met betrekking tot rekwirante en haar Luxemburgse dochteronderneming nietig verklaren; |
| --- | --- |

—

de besluiten van de GAR van 23 februari 2018 met betrekking tot rekwirante en haar Luxemburgse dochteronderneming nietig verklaren;

| — | de GAR verwijzen in de kosten van rekwirante alsmede in de kosten van deze hogere voorziening, en |
| --- | --- |

—

de GAR verwijzen in de kosten van rekwirante alsmede in de kosten van deze hogere voorziening, en

| — | voor zover het Hof niet in staat is om ten gronde te beslissen, de zaak terugverwijzen naar het Gerecht. |
| --- | --- |

—

voor zover het Hof niet in staat is om ten gronde te beslissen, de zaak terugverwijzen naar het Gerecht.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van de hogere voorziening voert rekwirante vier middelen aan.

Eerste middel: het Gerecht heeft artikel 18 van de GAM-verordening (1) onjuist uitgelegd en toegepast en heeft blijk gegeven van onjuiste opvattingen in dat verband alsook in verband met de feiten. Rekwirante betoogt:

| — | dat het Gerecht voorbij is gegaan aan de duidelijke beschrijving van de grenzen van de bevoegdheden van de GAR in artikel 18 van de GAM-verordening, waarin is bepaald dat de GAR alleen met externe rechtsgevolgen mag handelen indien is voldaan aan de drie in dat artikel gestelde voorwaarden en indien de Europese Commissie en de Raad van de Europese Unie daar geen bezwaar tegen maken; |
| --- | --- |

—

dat het Gerecht voorbij is gegaan aan de duidelijke beschrijving van de grenzen van de bevoegdheden van de GAR in artikel 18 van de GAM-verordening, waarin is bepaald dat de GAR alleen met externe rechtsgevolgen mag handelen indien is voldaan aan de drie in dat artikel gestelde voorwaarden en indien de Europese Commissie en de Raad van de Europese Unie daar geen bezwaar tegen maken;

| — | dat de tekst van artikel 18 van de GAM-verordening geen steun biedt voor de aanname dat de GAR een maatregel met externe rechtsgevolgen mag vaststellen wanneer aan alleen de eerste twee voorwaarden is voldaan; |
| --- | --- |

—

dat de tekst van artikel 18 van de GAM-verordening geen steun biedt voor de aanname dat de GAR een maatregel met externe rechtsgevolgen mag vaststellen wanneer aan alleen de eerste twee voorwaarden is voldaan;

| — | dat de GAR in wezen zijn fout heeft erkend door in de meest recente vergelijkbare zaken een andere benadering te kiezen; |
| --- | --- |

—

dat de GAR in wezen zijn fout heeft erkend door in de meest recente vergelijkbare zaken een andere benadering te kiezen;

| — | dat het Gerecht heeft verzuimd de rechtmatigheid van de litigieuze besluiten (SRB/EES/2018/09 en SRB/EES/2018/10 van 23 februari 2018) volledig te onderzoeken, door niet exact te bepalen hoe, op basis van zijn uitlegging van die besluiten, de rechtspositie van rekwirante en haar dochteronderneming was gewijzigd; |
| --- | --- |

—

dat het Gerecht heeft verzuimd de rechtmatigheid van de litigieuze besluiten (SRB/EES/2018/09 en SRB/EES/2018/10 van 23 februari 2018) volledig te onderzoeken, door niet exact te bepalen hoe, op basis van zijn uitlegging van die besluiten, de rechtspositie van rekwirante en haar dochteronderneming was gewijzigd;

| — | dat het Gerecht de duidelijke inhoud van de litigieuze besluiten onjuist heeft opgevat door niet te erkennen dat zij besluiten omvatten om rekwirante en haar dochteronderneming te liquideren, en |
| --- | --- |

—

dat het Gerecht de duidelijke inhoud van de litigieuze besluiten onjuist heeft opgevat door niet te erkennen dat zij besluiten omvatten om rekwirante en haar dochteronderneming te liquideren, en

| — | dat het Gerecht een aantal gerelateerde fouten heeft begaan door, onder meer, de litigieuze besluiten te verwarren met de maatregelen die de GAR tot de nationale afwikkelingsautoriteiten had gericht met het oog op de tenuitvoerlegging van de litigieuze besluiten. |
| --- | --- |

—

dat het Gerecht een aantal gerelateerde fouten heeft begaan door, onder meer, de litigieuze besluiten te verwarren met de maatregelen die de GAR tot de nationale afwikkelingsautoriteiten had gericht met het oog op de tenuitvoerlegging van de litigieuze besluiten.

Tweede middel: het Gerecht heeft blijk gegeven van een aantal juridische en procedurele fouten alsmede onjuiste opvattingen van de feiten in verband met de inhoudelijke bevindingen. Rekwirante betoogt:

| — | dat het Gerecht de inhoud van het dossier verkeerd heeft opgevat door zich te beroepen op een impliciete beoordeling van het falen of waarschijnlijk zullen falen en niet te erkennen dat de GAR in zijn verweer uitdrukkelijk heeft aangegeven dat hij geen dergelijke beoordeling had uitgevoerd, en |
| --- | --- |

—

dat het Gerecht de inhoud van het dossier verkeerd heeft opgevat door zich te beroepen op een impliciete beoordeling van het falen of waarschijnlijk zullen falen en niet te erkennen dat de GAR in zijn verweer uitdrukkelijk heeft aangegeven dat hij geen dergelijke beoordeling had uitgevoerd, en

| — | dat het Gerecht in diezelfde context blijk heeft gegeven van verdere gerelateerde fouten en onjuiste opvattingen alsmede heeft nagelaten op rekwirantes argumenten te reageren door, onder meer, niet in te gaan op het feit dat het moratorium heeft geleid tot opschorting van de betalingsverplichtingen en door het begrip “liquiditeit” in de zin van artikel 18 van de GAM-verordening onjuist uit te leggen. |
| --- | --- |

—

dat het Gerecht in diezelfde context blijk heeft gegeven van verdere gerelateerde fouten en onjuiste opvattingen alsmede heeft nagelaten op rekwirantes argumenten te reageren door, onder meer, niet in te gaan op het feit dat het moratorium heeft geleid tot opschorting van de betalingsverplichtingen en door het begrip “liquiditeit” in de zin van artikel 18 van de GAM-verordening onjuist uit te leggen.

Derde middel: het Gerecht heeft blijk gegeven van een aantal onjuiste rechtsopvattingen en onjuiste opvattingen van de feiten, en heeft verzuimd in te gaan op rekwirantes middelen in verband met de kennisgeving van de Financial Crimes Enforcement Network (netwerk voor de bestrijding van financiële criminaliteit, Verenigde Staten) en met de daaropvolgende onthullingen naar aanleiding van de bevindingen van het Letse bureau voor corruptiepreventie en -bestrijding.

Vierde middel: het Gerecht heeft ten onrechte geoordeeld dat de vordering tot nietigverklaring van het litigieuze besluit dat betrekking heeft op rekwirantes dochteronderneming, niet-ontvankelijk is. Rekwirante betoogt dat het Gerecht ten onrechte heeft aangenomen dat de litigieuze besluiten niet moeten worden uitgelegd in overeenstemming met de ten tijde van die besluiten openbaargemaakte mededelingen en dat daarentegen de enige relevante tekst de tekst was die de GAR naar de nationale afwikkelingsautoriteiten had gestuurd met het oog op de tenuitvoerlegging van de litigieuze besluiten, en dat het Gerecht hoe dan ook de duidelijke inhoud van die tekst verkeerd heeft opgevat.

---

(1)  Verordening (EU) nr. 806/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2014 tot vaststelling van eenvormige regels en een eenvormige procedure voor de afwikkeling van kredietinstellingen en bepaalde beleggingsondernemingen in het kader van een gemeenschappelijk afwikkelingsmechanisme en een gemeenschappelijk afwikkelingsfonds en tot wijziging van verordening (EU) nr. 1093/2010 (PB 2014, L 225, blz. 1).

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/36 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/36

---

Beroep ingesteld op 29 september 2022 — Europese Commissie / Republiek Malta

(Zaak C-622/22)

(2022/C 424/47)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: B. Sasinowska, G. Wilms, gemachtigden)

Verwerende partij: Republiek Malta

Conclusies

| — | vaststellen dat de Republiek Malta haar verplichtingen volgens artikel 4, lid 3, VEU juncto artikel 3, lid 1 van verordening (EG) nr. 29/2009 van de Commissie (1) niet is nagekomen aangezien zij heeft nagelaten de maatregelen te nemen die nodig zijn om te verzekeren dat de door haar aangewezen verlener van luchtverkeersdiensten artikel 3, lid 1, van die verordening in acht neemt; en |
| --- | --- |

—

vaststellen dat de Republiek Malta haar verplichtingen volgens artikel 4, lid 3, VEU juncto artikel 3, lid 1 van verordening (EG) nr. 29/2009 van de Commissie (1) niet is nagekomen aangezien zij heeft nagelaten de maatregelen te nemen die nodig zijn om te verzekeren dat de door haar aangewezen verlener van luchtverkeersdiensten artikel 3, lid 1, van die verordening in acht neemt; en

| — | de Republiek Malta verwijzen in de kosten. |
| --- | --- |

—

de Republiek Malta verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

De Republiek Malta maakt al gedurende meer dan drie jaar inbreuk op verordening (EG) nr. 29/2009 van de Commissie van 16 januari 2009 tot vaststelling van de eisen inzake datalinkdiensten voor het gemeenschappelijke Europese luchtruim.

---

(1)  Verordening van 16 januari 2009 tot vaststelling van de eisen inzake datalinkdiensten voor het gemeenschappelijke Europese luchtruim (PB 2009, L 13, blz. 3).

---

Gerecht

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/37 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/37

---

Beroep ingesteld op 16 augustus 2022 — Vleuten Insects en New Generation Nutrition/Commissie

(Zaak T-500/22)

(2022/C 424/48)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partijen: Vleuten Insects vof (Hoogeloon, Nederland), New Generation Nutrition BV (Helvoirt, Nederland) (vertegenwoordigd door: N. Carbonnelle, advocaat)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

| — | het uitvoeringsbesluit van de Commissie van 2 juni 2022 tot beëindiging van de toelatingsprocedure voor het in de handel brengen van Alphitobius diaperinus als nieuw voedingsmiddel zonder de Unielijst van nieuwe voedingsmiddelen bij te werken (1), nietig verklaren; |
| --- | --- |

—

het uitvoeringsbesluit van de Commissie van 2 juni 2022 tot beëindiging van de toelatingsprocedure voor het in de handel brengen van Alphitobius diaperinus als nieuw voedingsmiddel zonder de Unielijst van nieuwe voedingsmiddelen bij te werken (1), nietig verklaren;

| — | de Commissie verwijzen in de kosten. |
| --- | --- |

—

de Commissie verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van het beroep voeren verzoeksters drie middelen aan.

| 1. | Schending van artikel 6, lid 3, van uitvoeringsverordening (EU) 2017/2469 van de Commissie (2) voor zover het besluit is vastgesteld zonder te voldoen aan de in deze bepaling vastgestelde procedurele vereisten en waarborgen, en aldus onrechtmatig is. |
| --- | --- |

1.

Schending van artikel 6, lid 3, van uitvoeringsverordening (EU) 2017/2469 van de Commissie (2) voor zover het besluit is vastgesteld zonder te voldoen aan de in deze bepaling vastgestelde procedurele vereisten en waarborgen, en aldus onrechtmatig is.

| 2. | Schending van het beginsel van behoorlijk bestuur en van artikel 41 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, en meer in het bijzonder:






  — | Niet-inachtneming van de plicht tot procedurele loyaliteit alsmede schending van het rechtszekerheidsbeginsel en het beginsel van gewettigd vertrouwen (eerste onderdeel van het tweede middel); |
| --- | --- | --- |

2.

Schending van het beginsel van behoorlijk bestuur en van artikel 41 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, en meer in het bijzonder:

—

Niet-inachtneming van de plicht tot procedurele loyaliteit alsmede schending van het rechtszekerheidsbeginsel en het beginsel van gewettigd vertrouwen (eerste onderdeel van het tweede middel);

| — | niet-inachtneming van de toepasselijke vormvereisten en van de plicht om een geldige en wettelijk toelaatbare motivering te verstrekken (tweede onderdeel van het tweede middel), en |
| --- | --- |

—

niet-inachtneming van de toepasselijke vormvereisten en van de plicht om een geldige en wettelijk toelaatbare motivering te verstrekken (tweede onderdeel van het tweede middel), en

| — | schending van het evenredigheidsbeginsel (derde onderdeel van het tweede middel). |
| --- | --- |

—

schending van het evenredigheidsbeginsel (derde onderdeel van het tweede middel).

| 3. | Subsidiair, als de eerste twee middelen niet worden aanvaard, werpen verzoeksters op grond van artikel 277 VWEU een exceptie van onwettigheid op tegen artikel 10, lid 6, van verordening 2015/2283 (3) en artikel 6 van uitvoeringsverordening 2017/2469 van de Commissie, waarbij zij betogen dat deze bepalingen nietig zijn wegens inbreuk op het rechtszekerheidsbeginsel en het beginsel van gelijke behandeling. |
| --- | --- |

3.

Subsidiair, als de eerste twee middelen niet worden aanvaard, werpen verzoeksters op grond van artikel 277 VWEU een exceptie van onwettigheid op tegen artikel 10, lid 6, van verordening 2015/2283 (3) en artikel 6 van uitvoeringsverordening 2017/2469 van de Commissie, waarbij zij betogen dat deze bepalingen nietig zijn wegens inbreuk op het rechtszekerheidsbeginsel en het beginsel van gelijke behandeling.

---

(1)  Referentienummer: C(2022)3478.

(2)  Uitvoeringsverordening (EU) 2017/2469 van de Commissie van 20 december 2017 tot vaststelling van administratieve en wetenschappelijke voorschriften voor aanvragen bedoeld in artikel 10 van verordening (EU) 2015/2283 van het Europees Parlement en de Raad betreffende nieuwe voedingsmiddelen (PB 2017, L 351, blz. 64).

(3)  Verordening (EU) 2015/2283 van het Europees Parlement en de Raad van 25 november 2015 betreffende nieuwe voedingsmiddelen, tot wijziging van verordening (EU) nr. 1169/2011 van het Europees Parlement en de Raad en tot intrekking van verordening (EG) nr. 258/97 van het Europees Parlement en de Raad en verordening (EG) nr. 1852/2001 van de Commissie (PB 2015, L 327, blz. 1).

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/38 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/38

---

Beroep ingesteld op 5 september 2022 — QW / Commissie

(Zaak T-550/22)

(2022/C 424/49)

Procestaal: Portugees

Partijen

Verzoekende partij: QW (vertegenwoordigd door: S. Gemas Donário en S. Soares, advocaten)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

| — | nietigverklaring van besluit C(2020) 8550 final van de Commissie van 4 december 2020 betreffende steunmaatregel SA.21259 (2018/C) (ex 2018/NN) door Portugal ten uitvoer gelegd ten gunste van de vrijhandelszone van Madeira (Zona Franca da Madeira, ZFM) — Regeling III; |
| --- | --- |

—

nietigverklaring van besluit C(2020) 8550 final van de Commissie van 4 december 2020 betreffende steunmaatregel SA.21259 (2018/C) (ex 2018/NN) door Portugal ten uitvoer gelegd ten gunste van de vrijhandelszone van Madeira (Zona Franca da Madeira, ZFM) — Regeling III;

| — | verwijzing van de Commissie in de kosten. |
| --- | --- |

—

verwijzing van de Commissie in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij zes middelen aan.

| 1. | Eerste middel, ontleend aan de vraag of is voldaan aan de voorwaarden voor verenigbaarheid van regeling III voor de vrijhandelszone van Madeira, met name wat betreft de oorsprong van de winst en het scheppen en behouden van banen in de regio. |
| --- | --- |

1.

Eerste middel, ontleend aan de vraag of is voldaan aan de voorwaarden voor verenigbaarheid van regeling III voor de vrijhandelszone van Madeira, met name wat betreft de oorsprong van de winst en het scheppen en behouden van banen in de regio.

| 2. | Tweede middel, ontleend aan de ongerechtvaardigde late reactie van de Commissie. |
| --- | --- |

2.

Tweede middel, ontleend aan de ongerechtvaardigde late reactie van de Commissie.

| 3. | Derde middel, ontleend aan niet-nakoming van de motiveringsplicht. |
| --- | --- |

3.

Derde middel, ontleend aan niet-nakoming van de motiveringsplicht.

| 4. | Vierde middel, ontleend aan het recht op een eerlijk proces. |
| --- | --- |

4.

Vierde middel, ontleend aan het recht op een eerlijk proces.

| 5. | Vijfde middel, ontleend aan de bescherming van het gewettigd vertrouwen. |
| --- | --- |

5.

Vijfde middel, ontleend aan de bescherming van het gewettigd vertrouwen.

| 6. | Zesde middel, ontleend aan het rechtszekerheidsbeginsel. |
| --- | --- |

6.

Zesde middel, ontleend aan het rechtszekerheidsbeginsel.

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/39 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/39

---

Beroep ingesteld op 5 september 2022 — QY / Commissie

(Zaak T-551/22)

(2022/C 424/50)

Procestaal: Portugees

Partijen

Verzoekende partij: QY (vertegenwoordigd door: S. Gemas Donário en S. Soares, advocaten)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

| — | nietigverklaring van besluit C(2020) 8550 final van de Commissie van 4 december 2020 betreffende steunmaatregel SA.21259 (2018/C) (ex 2018/NN) door Portugal ten uitvoer gelegd ten gunste van de vrijhandelszone van Madeira (Zona Franca de Madeira, ZFM) — Regeling III; |
| --- | --- |

—

nietigverklaring van besluit C(2020) 8550 final van de Commissie van 4 december 2020 betreffende steunmaatregel SA.21259 (2018/C) (ex 2018/NN) door Portugal ten uitvoer gelegd ten gunste van de vrijhandelszone van Madeira (Zona Franca de Madeira, ZFM) — Regeling III;

| — | verwijzing van de Commissie in de kosten. |
| --- | --- |

—

verwijzing van de Commissie in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij zes middelen aan.

| 1. | Eerste middel, ontleend aan de vraag of is voldaan aan de voorwaarden voor verenigbaarheid van regeling III voor de vrijhandelszone van Madeira, met name wat betreft de oorsprong van de winst en het scheppen en behouden van banen in de regio. |
| --- | --- |

1.

Eerste middel, ontleend aan de vraag of is voldaan aan de voorwaarden voor verenigbaarheid van regeling III voor de vrijhandelszone van Madeira, met name wat betreft de oorsprong van de winst en het scheppen en behouden van banen in de regio.

| 2. | Tweede middel, ontleend aan de ongerechtvaardigde late reactie van de Commissie. |
| --- | --- |

2.

Tweede middel, ontleend aan de ongerechtvaardigde late reactie van de Commissie.

| 3. | Derde middel, ontleend aan niet-nakoming van de motiveringsplicht. |
| --- | --- |

3.

Derde middel, ontleend aan niet-nakoming van de motiveringsplicht.

| 4. | Vierde middel, ontleend aan het recht op een eerlijk proces. |
| --- | --- |

4.

Vierde middel, ontleend aan het recht op een eerlijk proces.

| 5. | Vijfde middel, ontleend aan de bescherming van het gewettigd vertrouwen. |
| --- | --- |

5.

Vijfde middel, ontleend aan de bescherming van het gewettigd vertrouwen.

| 6. | Zesde middel, ontleend aan het rechtszekerheidsbeginsel. |
| --- | --- |

6.

Zesde middel, ontleend aan het rechtszekerheidsbeginsel.

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/39 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/39

---

Beroep ingesteld op 6 september 2022 — RC / Commissie

(Zaak T-553/22)

(2022/C 424/51)

Procestaal: Portugees

Partijen

Verzoekende partij: RC (vertegenwoordigd door: S. Gemas Donário en S. Soares, advocaten)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

| — | nietigverklaring van besluit C(2020) 8550 final van de Commissie van 4 december 2020 betreffende steunmaatregel SA.21259 (2018/C) (ex 2018/NN) door Portugal ten uitvoer gelegd ten gunste van de vrijhandelszone van Madeira (Zona Franca de Madeira, ZFM) — Regeling III; |
| --- | --- |

—

nietigverklaring van besluit C(2020) 8550 final van de Commissie van 4 december 2020 betreffende steunmaatregel SA.21259 (2018/C) (ex 2018/NN) door Portugal ten uitvoer gelegd ten gunste van de vrijhandelszone van Madeira (Zona Franca de Madeira, ZFM) — Regeling III;

| — | verwijzing van de Commissie in de kosten. |
| --- | --- |

—

verwijzing van de Commissie in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij zes middelen aan.

| 1. | Eerste middel, ontleend aan de vraag of is voldaan aan de voorwaarden voor verenigbaarheid van regeling III voor de vrijhandelszone van Madeira, met name wat betreft de oorsprong van de winst en het scheppen en behouden van banen in de regio. |
| --- | --- |

1.

Eerste middel, ontleend aan de vraag of is voldaan aan de voorwaarden voor verenigbaarheid van regeling III voor de vrijhandelszone van Madeira, met name wat betreft de oorsprong van de winst en het scheppen en behouden van banen in de regio.

| 2. | Tweede middel, ontleend aan de ongerechtvaardigde late reactie van de Commissie. |
| --- | --- |

2.

Tweede middel, ontleend aan de ongerechtvaardigde late reactie van de Commissie.

| 3. | Derde middel, ontleend aan niet-nakoming van de motiveringsplicht. |
| --- | --- |

3.

Derde middel, ontleend aan niet-nakoming van de motiveringsplicht.

| 4. | Vierde middel, ontleend aan het recht op een eerlijk proces. |
| --- | --- |

4.

Vierde middel, ontleend aan het recht op een eerlijk proces.

| 5. | Vijfde middel, ontleend aan de bescherming van het gewettigd vertrouwen. |
| --- | --- |

5.

Vijfde middel, ontleend aan de bescherming van het gewettigd vertrouwen.

| 6. | Zesde middel, ontleend aan het rechtszekerheidsbeginsel. |
| --- | --- |

6.

Zesde middel, ontleend aan het rechtszekerheidsbeginsel.

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/40 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/40

---

Beroep ingesteld op 8 september 2022 — House Foods Group/CPVO (SK20)

(Zaak T-556/22)

(2022/C 424/52)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: House Foods Group, Inc. (Osaka, Japan) (vertegenwoordigers: G. Würtenberger en T. Wuttke, advocaten)

Verwerende partij: Communautair Bureau voor Plantenrassen (CPVO)

Gegevens betreffende de procedure voor het CVPO

Betrokken communautair kwekersrecht: SK20 — aanvraag voor een communautair kwekersrecht nr. 2017/3314

Bestreden beslissing: beslissing van de kamer van beroep van het CVPO van 1 juli 2022 in zaak A 018/2021

Conclusies

| — | de bestreden beslissing vernietigen; |
| --- | --- |

—

de bestreden beslissing vernietigen;

| — | het CVPO verwijzen in de kosten. |
| --- | --- |

—

het CVPO verwijzen in de kosten.

Aangevoerde middelen

| — | schending van artikel 6 van verordening (EG) nr. 2100/94 van de Raad; |
| --- | --- |

—

schending van artikel 6 van verordening (EG) nr. 2100/94 van de Raad;

| — | schending van artikel 7 van verordening (EG) nr. 2100/94 van de Raad; |
| --- | --- |

—

schending van artikel 7 van verordening (EG) nr. 2100/94 van de Raad;

| — | schending van artikel 76 van verordening (EG) nr. 2100/94 van de Raad; |
| --- | --- |

—

schending van artikel 76 van verordening (EG) nr. 2100/94 van de Raad;

| — | schending van artikel 81 van verordening (EG) nr. 2100/94 van de Raad. |
| --- | --- |

—

schending van artikel 81 van verordening (EG) nr. 2100/94 van de Raad.

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/40 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/40

---

Beroep ingesteld op 5 september 2022 — Fachverband Eisenhüttenschlacken/Commissie

(Zaak T-560/22)

(2022/C 424/53)

Procestaal: Duits

Partijen

Verzoekende partij: Fachverband Eisenhüttenschlacken eV (Duisburg, Duitsland) (vertegenwoordiger: G. Franßen en professor C. Koenig, advocaten)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

| — | artikel 2, lid 3, van gedelegeerde verordening (EU) 2022/973 van de Europese Commissie van 14 maart 2022 tot aanvulling van verordening (EU) 2019/1009 van het Europees Parlement en de Raad door criteria inzake agronomische efficiëntie en veiligheid vast te leggen voor het gebruik van bijproducten in EU-bemestingsproducten nietig verklaren en |
| --- | --- |

—

artikel 2, lid 3, van gedelegeerde verordening (EU) 2022/973 van de Europese Commissie van 14 maart 2022 tot aanvulling van verordening (EU) 2019/1009 van het Europees Parlement en de Raad door criteria inzake agronomische efficiëntie en veiligheid vast te leggen voor het gebruik van bijproducten in EU-bemestingsproducten nietig verklaren en

| — | verweerster verwijzen in de kosten van de procedure. |
| --- | --- |

—

verweerster verwijzen in de kosten van de procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van het beroep worden zeven middelen aangevoerd.

| 1. | Eerste middel: verweerster heeft de haar toegekende bevoegdheden overschreden of misbruik gemaakt van deze bevoegdheden, doordat zij artikel 2, lid 3, van gedelegeerde verordening (EU) 2022/973 (1) heeft vastgesteld op grond van de bij artikel 42, lid 7, eerste volzin, van verordening (EU) 2019/1009 (2) verleende machtiging.
  Krachtens artikel 42, lid 7, eerste volzin, van verordening (EU) 2019/1009 mag verweerster slechts gedelegeerde rechtshandelingen vaststellen met het oog op agronomische efficiëntie en veiligheid. Verweerster heeft de grenswaarden voor de parameters “totaal chroom” en “vanadium” in artikel 2, lid 3, onder a) en c), van gedelegeerde verordening (EU) 2022/973 in de plaats daarvan evenwel vastgesteld met het oog op de bescherming van de menselijke gezondheid en het milieu. De vaststelling van de grenswaarden voor totaal chroom en vanadium wordt niet gedekt door de rechtsgrondslag van artikel 42, lid 7, eerste volzin, van verordening (EU) 2019/1009. |
| --- | --- |

1.

Eerste middel: verweerster heeft de haar toegekende bevoegdheden overschreden of misbruik gemaakt van deze bevoegdheden, doordat zij artikel 2, lid 3, van gedelegeerde verordening (EU) 2022/973 (1) heeft vastgesteld op grond van de bij artikel 42, lid 7, eerste volzin, van verordening (EU) 2019/1009 (2) verleende machtiging.

Krachtens artikel 42, lid 7, eerste volzin, van verordening (EU) 2019/1009 mag verweerster slechts gedelegeerde rechtshandelingen vaststellen met het oog op agronomische efficiëntie en veiligheid. Verweerster heeft de grenswaarden voor de parameters “totaal chroom” en “vanadium” in artikel 2, lid 3, onder a) en c), van gedelegeerde verordening (EU) 2022/973 in de plaats daarvan evenwel vastgesteld met het oog op de bescherming van de menselijke gezondheid en het milieu. De vaststelling van de grenswaarden voor totaal chroom en vanadium wordt niet gedekt door de rechtsgrondslag van artikel 42, lid 7, eerste volzin, van verordening (EU) 2019/1009.

| 2. | Tweede middel: verweerster heeft het in artikel 42, lid 7, tweede volzin, van verordening (EU) 2019/1009 bedoelde voorzorgsbeginsel geschonden door voorbij te gaan aan de huidige stand van de wetenschappelijke kennis.
  Verweerster heeft bij de vaststelling van artikel 2, lid 3, onder a) en c), van gedelegeerde verordening (EU) 2022/973 niet de recentste wetenschappelijke gegevens vastgesteld, onderzocht, beoordeeld en aan haar beslissing tot vaststelling van die verordening ten grondslag gelegd. |
| --- | --- |

2.

Tweede middel: verweerster heeft het in artikel 42, lid 7, tweede volzin, van verordening (EU) 2019/1009 bedoelde voorzorgsbeginsel geschonden door voorbij te gaan aan de huidige stand van de wetenschappelijke kennis.

Verweerster heeft bij de vaststelling van artikel 2, lid 3, onder a) en c), van gedelegeerde verordening (EU) 2022/973 niet de recentste wetenschappelijke gegevens vastgesteld, onderzocht, beoordeeld en aan haar beslissing tot vaststelling van die verordening ten grondslag gelegd.

| 3. | Derde middel: verweerster heeft het onderzoeksbeginsel geschonden, met name doordat zij is tekortgeschoten in haar verplichting om ambtshalve te onderzoeken wat de huidige stand van de wetenschappelijke kennis is en daarmee rekening te houden.
  Verweerster heeft de recentste wetenschappelijke gegevens niet voldoende onderzocht en heeft deze gegevens niet in aanmerking genomen bij haar beslissing om gedelegeerde verordening (EU) 2022/973 vast te stellen. |
| --- | --- |

3.

Derde middel: verweerster heeft het onderzoeksbeginsel geschonden, met name doordat zij is tekortgeschoten in haar verplichting om ambtshalve te onderzoeken wat de huidige stand van de wetenschappelijke kennis is en daarmee rekening te houden.

Verweerster heeft de recentste wetenschappelijke gegevens niet voldoende onderzocht en heeft deze gegevens niet in aanmerking genomen bij haar beslissing om gedelegeerde verordening (EU) 2022/973 vast te stellen.

| 4. | Vierde middel: verweerster heeft het rechtzekerheidsbeginsel niet in acht genomen, doordat zij geen rekening heeft gehouden met de recentste wetenschappelijke gegevens.
  De ondernemingen die gevolgen ondervinden van gedelegeerde verordening (EU) 2022/973, hebben erop vertrouwd dat verweerster enkel criteria zou vaststellen die technisch kunnen worden afgeleid uit de recentste wetenschappelijke gegevens. Bovendien hebben zij erop vertrouwd dat verweerster alleen criteria inzake agronomische efficiëntie en veiligheid zou vastleggen. De grenswaarden voor totaal chroom en vanadium zijn geen dergelijke criteria. Degenen tot wie artikel 2, lid 3, van gedelegeerde verordening (EU) 2022/973 gericht is, konden niet voorzien dat grenswaarden voor totaal chroom en vanadium zouden worden vastgelegd. |
| --- | --- |

4.

Vierde middel: verweerster heeft het rechtzekerheidsbeginsel niet in acht genomen, doordat zij geen rekening heeft gehouden met de recentste wetenschappelijke gegevens.

De ondernemingen die gevolgen ondervinden van gedelegeerde verordening (EU) 2022/973, hebben erop vertrouwd dat verweerster enkel criteria zou vaststellen die technisch kunnen worden afgeleid uit de recentste wetenschappelijke gegevens. Bovendien hebben zij erop vertrouwd dat verweerster alleen criteria inzake agronomische efficiëntie en veiligheid zou vastleggen. De grenswaarden voor totaal chroom en vanadium zijn geen dergelijke criteria. Degenen tot wie artikel 2, lid 3, van gedelegeerde verordening (EU) 2022/973 gericht is, konden niet voorzien dat grenswaarden voor totaal chroom en vanadium zouden worden vastgelegd.

| 5. | Vijfde middel: het evenredigheidsbeginsel is geschonden doordat kalkhoudende bemestingsproducten van de staalindustrie zijn verboden ten gevolge van de vaststelling van artikel 2, lid 3, onder a) en c), van gedelegeerde verordening (EU) 2022/973.
  De door verweerster vastgestelde grenswaarden voor totaal chroom en vanadium stroken niet met het evenredigheidsbeginsel dat is neergelegd in artikel 5, lid 1, tweede volzin, en lid 4, VEU, omdat zij kalkhoudende bemestingsproducten uit de staalindustrie uitsluiten, wat in tal van opzichten nadelige gevolgen zal hebben voor het milieu, de gezondheid van mensen, dieren en planten, het openbaar belang bij een veilige en gunstige aanvoer van bemestings- en levensmiddelen, en de belangen van producenten en distributeurs. |
| --- | --- |

5.

Vijfde middel: het evenredigheidsbeginsel is geschonden doordat kalkhoudende bemestingsproducten van de staalindustrie zijn verboden ten gevolge van de vaststelling van artikel 2, lid 3, onder a) en c), van gedelegeerde verordening (EU) 2022/973.

De door verweerster vastgestelde grenswaarden voor totaal chroom en vanadium stroken niet met het evenredigheidsbeginsel dat is neergelegd in artikel 5, lid 1, tweede volzin, en lid 4, VEU, omdat zij kalkhoudende bemestingsproducten uit de staalindustrie uitsluiten, wat in tal van opzichten nadelige gevolgen zal hebben voor het milieu, de gezondheid van mensen, dieren en planten, het openbaar belang bij een veilige en gunstige aanvoer van bemestings- en levensmiddelen, en de belangen van producenten en distributeurs.

| 6. | Zesde middel: verweerster is de formele motiveringsplicht niet nagekomen.
  De vaststelling van grenswaarden voor totaal chroom en vanadium wordt niet voldoende gemotiveerd in de overwegingen van gedelegeerde verordening (EU) 2022/973. Verweerster heeft niet bekendgemaakt wat de beslissende (doorslaggevende) omstandigheden zijn op basis waarvan zij de grenswaarden heeft vastgesteld. Zij heeft ter motivering van de vaststelling van de grenswaarden verwezen naar aspecten die verband houden met de bescherming van de menselijke gezondheid en het milieu. Aan de krachtens de rechtsgrondslag van artikel 42, lid 7, eerste volzin, van verordening (EU) 2019/1009 vereiste criteria inzake agronomische efficiëntie en veiligheid is daarentegen geen aandacht besteed. De motiveringselementen die uit de overwegingen kunnen worden afgeleid, zijn dus reeds in formeel opzicht ontoereikend en onvolledig. De overwegingen voldoen niet aan de in artikel 296, tweede alinea, VWEU neergelegde motiveringsplicht. |
| --- | --- |

6.

Zesde middel: verweerster is de formele motiveringsplicht niet nagekomen.

De vaststelling van grenswaarden voor totaal chroom en vanadium wordt niet voldoende gemotiveerd in de overwegingen van gedelegeerde verordening (EU) 2022/973. Verweerster heeft niet bekendgemaakt wat de beslissende (doorslaggevende) omstandigheden zijn op basis waarvan zij de grenswaarden heeft vastgesteld. Zij heeft ter motivering van de vaststelling van de grenswaarden verwezen naar aspecten die verband houden met de bescherming van de menselijke gezondheid en het milieu. Aan de krachtens de rechtsgrondslag van artikel 42, lid 7, eerste volzin, van verordening (EU) 2019/1009 vereiste criteria inzake agronomische efficiëntie en veiligheid is daarentegen geen aandacht besteed. De motiveringselementen die uit de overwegingen kunnen worden afgeleid, zijn dus reeds in formeel opzicht ontoereikend en onvolledig. De overwegingen voldoen niet aan de in artikel 296, tweede alinea, VWEU neergelegde motiveringsplicht.

| 7. | Zevende middel: de motivering is feitelijk onjuist en onvolledig, hetgeen voortvloeit uit het feit dat de wijze waarop de grenswaarden voor totaal chroom en vanadium zijn afgeleid, technisch onjuist en onvolledig is. |
| --- | --- |

7.

Zevende middel: de motivering is feitelijk onjuist en onvolledig, hetgeen voortvloeit uit het feit dat de wijze waarop de grenswaarden voor totaal chroom en vanadium zijn afgeleid, technisch onjuist en onvolledig is.

---

(1)  Gedelegeerde verordening (EU) 2022/973 van de Commissie van 14 maart 2022 tot aanvulling van verordening (EU) 2019/1009 van het Europees Parlement en de Raad door criteria inzake agronomische efficiëntie en veiligheid vast te leggen voor het gebruik van bijproducten in EU-bemestingsproducten (PB 2022, L 167, blz. 29)

(2)  Verordening (EU) 2019/1009 van het Europees Parlement en de Raad van 5 juni 2019 tot vaststelling van voorschriften inzake het op de markt aanbieden van EU-bemestingsproducten en tot wijziging van de verordeningen (EG) nr. 1069/2009 en (EG) nr. 1107/2009 en tot intrekking van verordening (EG) nr. 2003/2003 (PB 2019, L 170, blz. 1).

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/42 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/42

---

Beroep ingesteld op 2 september 2022 — VP/Cedefop

(Zaak T-563/22)

(2022/C 424/54)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: VP (vertegenwoordiger: L. Levi, advocaat)

Verwerende partij: Europees Centrum voor de ontwikkeling van de beroepsopleiding

Conclusies

| — | nietigverklaring van het besluit van de verwerende partij van 17 december 2021 om de onderdelen 1 en 2 van het dictum van het arrest van het Gerecht van de EU van 16 december 2020, VP/Cedefop, T-187/18, niet uit te voeren; |
| --- | --- |

—

nietigverklaring van het besluit van de verwerende partij van 17 december 2021 om de onderdelen 1 en 2 van het dictum van het arrest van het Gerecht van de EU van 16 december 2020, VP/Cedefop, T-187/18, niet uit te voeren;

| — | nietigverklaring van het daarmee verbonden besluit om de arbeidsovereenkomst van de verzoekende partij met ingang van 16 november 2017 voor onbepaalde tijd niet te verlengen; |
| --- | --- |

—

nietigverklaring van het daarmee verbonden besluit om de arbeidsovereenkomst van de verzoekende partij met ingang van 16 november 2017 voor onbepaalde tijd niet te verlengen;

| — | nietigverklaring van het besluit van 17 juni 2022 van de verwerende partij waarbij de klacht van de verzoekende partij van 3 maart 2022 tegen het besluit van 17 december 2021 is afgewezen; |
| --- | --- |

—

nietigverklaring van het besluit van 17 juni 2022 van de verwerende partij waarbij de klacht van de verzoekende partij van 3 maart 2022 tegen het besluit van 17 december 2021 is afgewezen;

| — | veroordeling tot vergoeding van de immateriële schade die de verzoekende partij heeft geleden, ex aequo et bono te waarderen op honderdduizend euro; |
| --- | --- |

—

veroordeling tot vergoeding van de immateriële schade die de verzoekende partij heeft geleden, ex aequo et bono te waarderen op honderdduizend euro;

| — | verwijzing van de verwerende partij in de kosten. |
| --- | --- |

—

verwijzing van de verwerende partij in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij vier middelen aan.

| 1. | Eerste middel: het besluit van verweerder om de kernonderdelen 1 en 2 van het dictum van het arrest van 16 december 2020, VP/Cedefop, T-187/18, niet uit te voeren en dientengevolge de arbeidsovereenkomst van de verzoekende partij niet te verlengen is aangetast door niet-nakoming van de verplichting uit artikel 266 VWEU om te voldoen aan het arrest van 16 december 2020 in zaak T-187/18 en door een kennelijke beoordelingsfout. |
| --- | --- |

1.

Eerste middel: het besluit van verweerder om de kernonderdelen 1 en 2 van het dictum van het arrest van 16 december 2020, VP/Cedefop, T-187/18, niet uit te voeren en dientengevolge de arbeidsovereenkomst van de verzoekende partij niet te verlengen is aangetast door niet-nakoming van de verplichting uit artikel 266 VWEU om te voldoen aan het arrest van 16 december 2020 in zaak T-187/18 en door een kennelijke beoordelingsfout.

| 2. | Tweede middel: verweerder is zijn zorgplicht niet nagekomen. |
| --- | --- |

2.

Tweede middel: verweerder is zijn zorgplicht niet nagekomen.

| 3. | Derde middel: verweerder heeft het beginsel van gelijke behandeling en het vertrouwensbeginsel geschonden. |
| --- | --- |

3.

Derde middel: verweerder heeft het beginsel van gelijke behandeling en het vertrouwensbeginsel geschonden.

| 4. | Vierde middel: verweerder heeft misbruik gemaakt van zijn bevoegdheid. |
| --- | --- |

4.

Vierde middel: verweerder heeft misbruik gemaakt van zijn bevoegdheid.

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/43 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/43

---

Beroep ingesteld op 13 september 2022 — Pierre Balmain / EUIPO — Story Time (Afbeelding van een leeuwenhoofd)

(Zaak T-564/22)

(2022/C 424/55)

Taal van het verzoekschrift: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Pierre Balmain (Parijs, Frankrijk) (vertegenwoordigers: J. Iglesias Monravá en S. Mainar Roger, advocaten)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Story Time sp. z o.o. (Poznań, Polen)

Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

Aanvrager van het betrokken merk: verzoekende partij voor het Gerecht

Betrokken merk: aanvraag voor Uniebeeldmerk (afbeelding van een leeuwenhoofd) — inschrijvingsaanvraag nr. 17 515 099

Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

Bestreden beslissing: beslissing van de Vierde kamer van beroep van het EUIPO van 21 juni 2022 in zaak R 96/2022-4

Conclusies

| — | vernietiging van de bestreden beslissing; |
| --- | --- |

—

vernietiging van de bestreden beslissing;

| — | verwijzing van de verwerende partij(en) in de kosten. |
| --- | --- |

—

verwijzing van de verwerende partij(en) in de kosten.

Aangevoerd middel

| — | schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad. |
| --- | --- |

—

schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/44 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/44

---

Beroep ingesteld op 13 september 2022 — Sports Group Denmark / EUIPO (ENDURANCE)

(Zaak T-566/22)

(2022/C 424/56)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Sports Group Denmark A/S (Silkeborg, Denemarken) (vertegenwoordiger: T. Kruse Lie, advocaat)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

Betrokken merk: internationale inschrijving met aanduiding van de Europese Unie van het Uniebeeldmerk ENDURANCE — inschrijvingsaanvraag nr. 1 542 490

Bestreden beslissing: beslissing van de Tweede kamer van beroep van het EUIPO van 8 juli 2022 in zaak R 1779/2021-2

Conclusies

| — | de bestreden beslissing vernietigen voor zover daarbij is geweigerd om het beeldteken ENDURANCE als een Uniebeeldmerk in te schrijven voor de waren en diensten van de klassen 9, 25, 28 en 35; |
| --- | --- |

—

de bestreden beslissing vernietigen voor zover daarbij is geweigerd om het beeldteken ENDURANCE als een Uniebeeldmerk in te schrijven voor de waren en diensten van de klassen 9, 25, 28 en 35;

| — | het EUIPO verwijzen in zijn eigen kosten en in die van verzoekster, met inbegrip van de kosten die noodzakelijkerwijs zijn gemaakt in verband met de beroepsprocedure bij de kamer van beroep van het EUIPO. |
| --- | --- |

—

het EUIPO verwijzen in zijn eigen kosten en in die van verzoekster, met inbegrip van de kosten die noodzakelijkerwijs zijn gemaakt in verband met de beroepsprocedure bij de kamer van beroep van het EUIPO.

Aangevoerd middel

| — | schending van artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad. |
| --- | --- |

—

schending van artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/44 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/44

---

Beroep ingesteld op 15 september 2022 — Bora Creations / EUIPO — True Skincare (TRUE SKIN)

(Zaak T-576/22)

(2022/C 424/57)

Taal van het verzoekschrift: Engels

Partijen

Verzoekende partij: Bora Creations, SL (Andratx, Spanje) (vertegenwoordigd door: R. Lange en M. Ebner, advocaten)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: True Skincare Ltd (Ascot, Verenigd Koninkrijk)

Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

Aanvrager van het betrokken merk: verzoekende partij in de procedure voor het Gerecht

Betrokken merk: aanvraag voor het Uniewoordmerk TRUE SKIN — inschrijvingsaanvraag nr. 18 170 353

Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

Bestreden beslissing: beslissing van de Vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 21 juni 2022 in zaak R 1712/2021-5

Conclusies

| — | vernietiging van de bestreden beslissing; |
| --- | --- |

—

vernietiging van de bestreden beslissing;

| — | verwijzing van het EUIPO en interveniënte in de kosten. |
| --- | --- |

—

verwijzing van het EUIPO en interveniënte in de kosten.

Aangevoerd middel

| — | Schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad. |
| --- | --- |

—

Schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/45 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/45

---

Beroep ingesteld op 16 september 2022 — EDPS / Parlement en Raad

(Zaak T-578/22)

(2022/C 424/58)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: European Data Protection Supervisor (vertegenwoordigd door: D. Nardi, T. Zerdick, A. Buchta en F. Coudert als gemachtigden)

Verwerende partijen: Europees Parlement, Raad van de Europese Unie

Conclusies

| — | de artikelen 74 bis en 74 ter van verordening 2016/794 (1), zoals gewijzigd bij verordening 2022/991 (2), nietig verklaren; |
| --- | --- |

—

de artikelen 74 bis en 74 ter van verordening 2016/794 (1), zoals gewijzigd bij verordening 2022/991 (2), nietig verklaren;

| — | de verweerders verwijzen in de proceskosten. |
| --- | --- |

—

de verweerders verwijzen in de proceskosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster één middel aan: schending van haar onafhankelijkheid en bevoegdheden als toezichthoudende autoriteit omdat inbreuk is gemaakt op het rechtszekerheidsbeginsel en het verbod van terugwerkende kracht van rechtshandelingen. Verzoekster voert schending aan van artikel 8, lid 3, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en van artikel 55 van verordening (EU) 2018/1725 (3), gelezen in samenhang met artikel 43, lid 1 en lid 3, onder e), van verordening (EU) 2016/794, zoals gewijzigd bij verordening (EU) 2022/991.

In hoofdorde voert verzoekster aan dat haar bevoegdheid om een beroep tot nietigverklaring in te stellen krachtens artikel 263 VWEU gerechtvaardigd wordt door de noodzaak om over een rechtsmiddel te beschikken ter verdediging van haar institutionele prerogatieven, met name haar onafhankelijkheid als toezichthoudende autoriteit krachtens artikel 8, lid 3, van het Handvest van de grondrechten, en door het institutioneel evenwicht tussen de rol van de toezichthoudende autoriteiten en die van de wetgever.

In ondergeschikte orde voert verzoekster aan dat zij een duidelijk en reëel belang heeft om de bestreden bepalingen te laten nietigverklaren, aangezien zij hierdoor op rechtstreekse en individuele wijze wordt geraakt.

---

(1)  Verordening (EU) 2016/794 van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2016 betreffende het Agentschap van de Europese Unie voor samenwerking op het gebied van rechtshandhaving (Europol) en tot vervanging en intrekking van de besluiten 2009/371/JBZ, 2009/934/JBZ, 2009/935/JBZ, 2009/936/JBZ en 2009/968/JBZ van de Raad (PB 2016, L 135, blz. 53).

(2)  Verordening (EU) 2022/991 van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2022 tot wijziging van verordening (EU) 2016/794, wat betreft de samenwerking van Europol met particuliere partijen, de verwerking van persoonsgegevens door Europol ter ondersteuning van strafrechtelijke onderzoeken, en de rol van Europol bij onderzoek en innovatie (PB 2022, L 169, blz. 1).

(3)  Verordening (EU) 2018/1725 van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2018 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens door de instellingen, organen en instanties van de Unie en betreffende het vrije verkeer van die gegevens, en tot intrekking van verordening (EG) nr. 45/2001 en besluit nr. 1247/2002/EG (PB 2018, L 295, blz. 39).

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/46 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/46

---

Beroep ingesteld op 16 september 2022 — British Airways/Commissie

(Zaak T-582/22)

(2022/C 424/59)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij): British Airways (Harmondsworth, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordigers: A. Lyle-Smythe, R. O’Donoghue, advocaten, en C. Thomas, Barrister-at-Law)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

| — | de Commissie gelasten onverwijld de vertragingsrente te betalen ten belope van 3 382 129,97 EUR tegen de herfinancieringsrentevoet van de ECB vermeerderd met 3,5 % voor de periode van 19 juni 2017 tot en met 25 mei 2022, of, subsidiair, tegen een rentevoet en voor een periode die door het Gerecht in goede justitie wordt vastgesteld (eerste en tweede middel van verzoekster); |
| --- | --- |

—

de Commissie gelasten onverwijld de vertragingsrente te betalen ten belope van 3 382 129,97 EUR tegen de herfinancieringsrentevoet van de ECB vermeerderd met 3,5 % voor de periode van 19 juni 2017 tot en met 25 mei 2022, of, subsidiair, tegen een rentevoet en voor een periode die door het Gerecht in goede justitie wordt vastgesteld (eerste en tweede middel van verzoekster);

| — | de Commissie gelasten onverwijld samengestelde interest te betalen over de vertragingsrente ten belope van 3 382 129,97 EUR (of van het verschuldigde bedrag dat het Gerecht vaststelt) tegen de herfinancieringsrentevoet van de ECB vermeerderd met 3,5 % voor de periode van 25 mei 2022 tot en met de dag van betaling van de vertragingsrente, of, subsidiair, tegen een rentevoet en voor een periode die door het Gerecht in goede justitie wordt vastgesteld; |
| --- | --- |

—

de Commissie gelasten onverwijld samengestelde interest te betalen over de vertragingsrente ten belope van 3 382 129,97 EUR (of van het verschuldigde bedrag dat het Gerecht vaststelt) tegen de herfinancieringsrentevoet van de ECB vermeerderd met 3,5 % voor de periode van 25 mei 2022 tot en met de dag van betaling van de vertragingsrente, of, subsidiair, tegen een rentevoet en voor een periode die door het Gerecht in goede justitie wordt vastgesteld;

| — | meer subsidiair, het weigeringsbesluit van de Commissie van 7 juli 2022 nietig verklaren, op grond waarvan de Commissie verzoekster met onmiddellijke ingang vertragingsrente en samengestelde rente daarover moet betalen; nog meer subsidiair, verklaren dat de nalatigheid van de Commissie om vertragingsrente en samengestelde interest daarover (of enige rente) te betalen onrechtmatig is; |
| --- | --- |

—

meer subsidiair, het weigeringsbesluit van de Commissie van 7 juli 2022 nietig verklaren, op grond waarvan de Commissie verzoekster met onmiddellijke ingang vertragingsrente en samengestelde rente daarover moet betalen; nog meer subsidiair, verklaren dat de nalatigheid van de Commissie om vertragingsrente en samengestelde interest daarover (of enige rente) te betalen onrechtmatig is;

| — | de Commissie verwijzen in de kosten van rechtsbijstand en andere proceskosten van verzoekster. |
| --- | --- |

—

de Commissie verwijzen in de kosten van rechtsbijstand en andere proceskosten van verzoekster.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij vijf middelen aan.

| 1. | Eerste middel: verzoekster heeft recht op vertragingsrente ten belope van 3 382 129,97 EUR, of subsidiair, rente berekend over een periode en tegen een rentevoet die het Gerecht in goede justitie vaststelt, te vorderen door een beroep krachtens artikel 266, eerste alinea, VWEU, op grond dat de Commissie gehouden was dergelijke rente te betalen om het arrest van het Gerecht in zaak T-341/17 uit te voeren. In dit verband beroept verzoekster zich subsidiair op artikel 277 VWEU voor het geval de Commissie zich beroept op afgeleide regelgeving en die regelgeving wordt uitgelegd op een manier die niet in overeenstemming is met de Verdragsrechten van verzoekster. |
| --- | --- |

1.

Eerste middel: verzoekster heeft recht op vertragingsrente ten belope van 3 382 129,97 EUR, of subsidiair, rente berekend over een periode en tegen een rentevoet die het Gerecht in goede justitie vaststelt, te vorderen door een beroep krachtens artikel 266, eerste alinea, VWEU, op grond dat de Commissie gehouden was dergelijke rente te betalen om het arrest van het Gerecht in zaak T-341/17 uit te voeren. In dit verband beroept verzoekster zich subsidiair op artikel 277 VWEU voor het geval de Commissie zich beroept op afgeleide regelgeving en die regelgeving wordt uitgelegd op een manier die niet in overeenstemming is met de Verdragsrechten van verzoekster.

| 2. | Tweede middel: verzoekster heeft daarnaast of subsidiair recht op vertragingsrente, te vorderen door een beroep krachtens artikel 266, tweede alinea, artikel 268 en artikel 340 VWEU en krachtens artikel 41, lid 3, van het Handvest, op grond van niet-contractuele aansprakelijkheid van de Europese Unie als gevolg van de nalatigheid van de Commissie om dergelijke rente te betalen ter uitvoering van het arrest van het Gerecht in zaak T-341/17. In dit verband beroept verzoekster zich opnieuw subsidiair op artikel 277 VWEU voor het geval de Commissie zich beroept op afgeleide regelgeving en die regelgeving wordt uitgelegd op een manier die niet in overeenstemming is met de Verdragsrechten van verzoekster. |
| --- | --- |

2.

Tweede middel: verzoekster heeft daarnaast of subsidiair recht op vertragingsrente, te vorderen door een beroep krachtens artikel 266, tweede alinea, artikel 268 en artikel 340 VWEU en krachtens artikel 41, lid 3, van het Handvest, op grond van niet-contractuele aansprakelijkheid van de Europese Unie als gevolg van de nalatigheid van de Commissie om dergelijke rente te betalen ter uitvoering van het arrest van het Gerecht in zaak T-341/17. In dit verband beroept verzoekster zich opnieuw subsidiair op artikel 277 VWEU voor het geval de Commissie zich beroept op afgeleide regelgeving en die regelgeving wordt uitgelegd op een manier die niet in overeenstemming is met de Verdragsrechten van verzoekster.

| 3. | Derde middel: verzoekster heeft recht op samengestelde interest als gevolg van de nalatigheid van de Commissie om dergelijke vertragingsrente te betalen, te vorderen door beroepen krachtens artikel 266, eerste alinea, of subsidiair, artikel 266, tweede alinea, artikel 268 en artikel 340 VWEU en krachtens artikel 41, lid 3, van het Handvest. In dit verband beroept verzoekster zich opnieuw subsidiair op artikel 277 VWEU voor het geval de Commissie zich beroept op afgeleide regelgeving en die regelgeving wordt uitgelegd op een manier die niet in overeenstemming is met de Verdragsrechten van BA. |
| --- | --- |

3.

Derde middel: verzoekster heeft recht op samengestelde interest als gevolg van de nalatigheid van de Commissie om dergelijke vertragingsrente te betalen, te vorderen door beroepen krachtens artikel 266, eerste alinea, of subsidiair, artikel 266, tweede alinea, artikel 268 en artikel 340 VWEU en krachtens artikel 41, lid 3, van het Handvest. In dit verband beroept verzoekster zich opnieuw subsidiair op artikel 277 VWEU voor het geval de Commissie zich beroept op afgeleide regelgeving en die regelgeving wordt uitgelegd op een manier die niet in overeenstemming is met de Verdragsrechten van BA.

| 4. | Daarnaast verzoekt verzoekster, voor zover nodig, met haar vierde middel krachtens artikel 263, vierde alinea, VWEU om nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 7 juli 2022 houdende weigering om vertragingsrente en samengestelde interest daarover te betalen, op grond van schending van artikel 266 VWEU en/of het algemene beginsel van EU-recht dat EU-instellingen restitutie moeten betalen na een arrest waarbij een maatregel nietig wordt verklaard. |
| --- | --- |

4.

Daarnaast verzoekt verzoekster, voor zover nodig, met haar vierde middel krachtens artikel 263, vierde alinea, VWEU om nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 7 juli 2022 houdende weigering om vertragingsrente en samengestelde interest daarover te betalen, op grond van schending van artikel 266 VWEU en/of het algemene beginsel van EU-recht dat EU-instellingen restitutie moeten betalen na een arrest waarbij een maatregel nietig wordt verklaard.

| 5. | Subsidiair ten opzichte van het vierde middel verzoekt verzoekster, voor zover nodig, met haar vijfde middel om een verklaring in rechte krachtens artikel 265 VWEU dat de Commissie onrechtmatig heeft gehandeld door na te laten verzoekster vertragingsrente en samengestelde interest daarover te betalen na verzoeksters verzoek daarom van 8 juni 2022, in strijd met artikel 266 VWEU en/of het algemene beginsel van EU-recht dat EU-instellingen restitutie moeten betalen na een arrest waarbij een maatregel nietig wordt verklaard. |
| --- | --- |

5.

Subsidiair ten opzichte van het vierde middel verzoekt verzoekster, voor zover nodig, met haar vijfde middel om een verklaring in rechte krachtens artikel 265 VWEU dat de Commissie onrechtmatig heeft gehandeld door na te laten verzoekster vertragingsrente en samengestelde interest daarover te betalen na verzoeksters verzoek daarom van 8 juni 2022, in strijd met artikel 266 VWEU en/of het algemene beginsel van EU-recht dat EU-instellingen restitutie moeten betalen na een arrest waarbij een maatregel nietig wordt verklaard.

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/47 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/47

---

Beroep ingesteld op 22 september 2022 — Crown Holdings en Crown Cork & Seal Deutschland / Commissie

(Zaak T-587/22)

(2022/C 424/60)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partijen: Crown Holdings, Inc. (Yardley, Pennsylvania, Verenigde Staten), Crown Cork & Seal Deutschland Holdings GmbH (Seesen, Duitsland) (vertegenwoordigers: A. Burnside, C. Graf York von Wartenburg, A. Kidane en D. Strohl, advocaten)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

| — | besluit C(2022) 4761 final van de Europese Commissie van 12 juli 2022 inzake een procedure op grond van artikel 101 VWEU (zaak AT.40.522 — Metalen verpakkingen) nietig verklaren, voor zover dit besluit op verzoeksters van toepassing is; en |
| --- | --- |

—

besluit C(2022) 4761 final van de Europese Commissie van 12 juli 2022 inzake een procedure op grond van artikel 101 VWEU (zaak AT.40.522 — Metalen verpakkingen) nietig verklaren, voor zover dit besluit op verzoeksters van toepassing is; en

| — | de Europese Commissie verwijzen in de proceskosten. |
| --- | --- |

—

de Europese Commissie verwijzen in de proceskosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van hun beroep voeren verzoeksters zes middelen aan.

| 1. | Schending van het algemeen beginsel van Unierecht patere legem quam ipse fecisti, doordat de Commissie heeft aanvaard dat de bij het Duitse Bundeskartellamt (Duitse mededingingsautoriteit; hierna “DB”) aanhangige zaak opnieuw wordt toegewezen, en zodoende is afgeweken van de vaste praktijk zoals die is beschreven in de mededeling van de Commissie over de samenwerking binnen het netwerk van mededingingsautoriteiten. |
| --- | --- |

1.

Schending van het algemeen beginsel van Unierecht patere legem quam ipse fecisti, doordat de Commissie heeft aanvaard dat de bij het Duitse Bundeskartellamt (Duitse mededingingsautoriteit; hierna “DB”) aanhangige zaak opnieuw wordt toegewezen, en zodoende is afgeweken van de vaste praktijk zoals die is beschreven in de mededeling van de Commissie over de samenwerking binnen het netwerk van mededingingsautoriteiten.

| 2. | Schending van het gewettigd vertrouwen van verzoeksters dat de Commissie de vaste praktijk zou toepassen doordat zij heeft aanvaard dat de bij het DB aanhangige zaak opnieuw wordt toegewezen. |
| --- | --- |

2.

Schending van het gewettigd vertrouwen van verzoeksters dat de Commissie de vaste praktijk zou toepassen doordat zij heeft aanvaard dat de bij het DB aanhangige zaak opnieuw wordt toegewezen.

| 3. | Schending van het subsidiariteitsbeginsel doordat de Commissie in een dermate vergevorderd stadium van de procedure voor het DB heeft aanvaard dat de zaak opnieuw wordt toegewezen. |
| --- | --- |

3.

Schending van het subsidiariteitsbeginsel doordat de Commissie in een dermate vergevorderd stadium van de procedure voor het DB heeft aanvaard dat de zaak opnieuw wordt toegewezen.

| 4. | Schending van de rechten van verdediging van verzoeksters doordat de Commissie de hertoewijzing van de bij het DB aanhangige zaak heeft aanvaard verschillende jaren nadat de aanvankelijke toewijzingstermijn van twee maanden was verstreken. |
| --- | --- |

4.

Schending van de rechten van verdediging van verzoeksters doordat de Commissie de hertoewijzing van de bij het DB aanhangige zaak heeft aanvaard verschillende jaren nadat de aanvankelijke toewijzingstermijn van twee maanden was verstreken.

| 5. | Verzuim om een evenwichtige afweging te maken tussen de doelstellingen van toepassing van het mededingingsrecht en die van rechtszekerheid, gewettigd vertrouwen en de rechten van verdediging van verzoeksters, en dus schending van het evenredigheidsbeginsel doordat de Commissie heeft aanvaard dat de zaak opnieuw wordt toegewezen nadat de aanvankelijke toewijzingstermijn van twee maanden was verstreken. |
| --- | --- |

5.

Verzuim om een evenwichtige afweging te maken tussen de doelstellingen van toepassing van het mededingingsrecht en die van rechtszekerheid, gewettigd vertrouwen en de rechten van verdediging van verzoeksters, en dus schending van het evenredigheidsbeginsel doordat de Commissie heeft aanvaard dat de zaak opnieuw wordt toegewezen nadat de aanvankelijke toewijzingstermijn van twee maanden was verstreken.

| 6. | Schending van het beginsel van behoorlijk bestuur doordat de Commissie de hertoewijzing van de bij het DB aanhangige zaak heeft aanvaard nadat de aanvankelijke toewijzingstermijn van twee maanden was verstreken. |
| --- | --- |

6.

Schending van het beginsel van behoorlijk bestuur doordat de Commissie de hertoewijzing van de bij het DB aanhangige zaak heeft aanvaard nadat de aanvankelijke toewijzingstermijn van twee maanden was verstreken.

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/48 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/48

---

Beroep ingesteld op 22 september 2022 — Renco Valore / Commissie

(Zaak T-588/22)

(2022/C 424/61)

Procestaal: Portugees

Partijen

Verzoekende partij: Renco Valore SpA (Pesaro, Italië) (vertegenwoordigd door: A. Gaspar Schwalbach, C. Pinto Xavier en M. Cotrim, advocaten)

Verwerende partij: Commissie

Conclusies

| — | De artikelen 1, 4 en 5 van het besluit van de Commissie van 4 december 2020 betreffende steunregeling SA.21259 (2018/C) (ex 2018/NN) door Portugal ten uitvoer gelegd ten gunste van de vrijhandelszone van Madeira (Zona Franca da Madeira, ZFM) — Regeling III nietig verklaren; |
| --- | --- |

—

De artikelen 1, 4 en 5 van het besluit van de Commissie van 4 december 2020 betreffende steunregeling SA.21259 (2018/C) (ex 2018/NN) door Portugal ten uitvoer gelegd ten gunste van de vrijhandelszone van Madeira (Zona Franca da Madeira, ZFM) — Regeling III nietig verklaren;

| — | de Europese Commissie verwijzen in alle kosten van de procedure. |
| --- | --- |

—

de Europese Commissie verwijzen in alle kosten van de procedure.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij drie middelen aan.

| 1. | De Commissie heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting, doordat het criterium “activiteiten die daadwerkelijk en materieel op Madeira zijn uitgevoerd” bij de uitvoering van regeling III van de vrijhandelszone van Madeira (hierna: “ZFM”) correct is uitgelegd en toegepast. Verzoekster betoogt dat de Commissie het criterium van de “daadwerkelijk en materieel uit activiteiten op Madeira voortvloeiende winst” onjuist heeft uitgelegd. De winst van de in de ZFM geregistreerde ondernemingen die voor het belastingvoordeel in aanmerking komen, is niet beperkt tot de winst uit activiteiten waarvoor extra kosten worden gemaakt in verband met de afgelegen ligging, dat wil zeggen, activiteiten die uitsluitend in het geografische gebied van de autonome regio Madeira worden uitgevoerd. Gelet op de doelstellingen en de context van regeling III van de ZFM, maakt de juiste uitlegging van dit criterium het mogelijk activiteiten van in de ZFM toegelaten ondernemingen die daar hun besluitvormingscentrum hebben, ongeacht of zij internationaal actief zijn, te beschouwen als activiteiten die daadwerkelijk en materieel op Madeira worden uitgevoerd. |
| --- | --- |

1.

De Commissie heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting, doordat het criterium “activiteiten die daadwerkelijk en materieel op Madeira zijn uitgevoerd” bij de uitvoering van regeling III van de vrijhandelszone van Madeira (hierna: “ZFM”) correct is uitgelegd en toegepast. Verzoekster betoogt dat de Commissie het criterium van de “daadwerkelijk en materieel uit activiteiten op Madeira voortvloeiende winst” onjuist heeft uitgelegd. De winst van de in de ZFM geregistreerde ondernemingen die voor het belastingvoordeel in aanmerking komen, is niet beperkt tot de winst uit activiteiten waarvoor extra kosten worden gemaakt in verband met de afgelegen ligging, dat wil zeggen, activiteiten die uitsluitend in het geografische gebied van de autonome regio Madeira worden uitgevoerd. Gelet op de doelstellingen en de context van regeling III van de ZFM, maakt de juiste uitlegging van dit criterium het mogelijk activiteiten van in de ZFM toegelaten ondernemingen die daar hun besluitvormingscentrum hebben, ongeacht of zij internationaal actief zijn, te beschouwen als activiteiten die daadwerkelijk en materieel op Madeira worden uitgevoerd.

| 2. | De Commissie heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting, doordat het criterium “behoud van arbeidsplaatsen” bij de uitvoering van regeling III van de ZFM correct is uitgelegd en toegepast. Verzoekster stelt dat de Commissie het criterium “behoud van arbeidsplaatsen” onjuist heeft uitgelegd. Aangezien er in de Europese Unie geen begrip “arbeidsplaats” bestaat en een dergelijk begrip niet is verduidelijkt voor de toepassing van regime III, noch in de besluiten van 2007 en 2013, noch in de richtsnoeren van 2007, moet worden uitgegaan van het begrip “arbeidsplaats” zoals dit voortvloeit uit de nationale arbeidswetgeving. De methode om banen te definiëren in termen van “VTE’s” (voltijdse equivalenten) en “ACU’s” (jaarlijkse arbeidseenheden) is niet van toepassing op regeling III van de ZFM. |
| --- | --- |

2.

De Commissie heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting, doordat het criterium “behoud van arbeidsplaatsen” bij de uitvoering van regeling III van de ZFM correct is uitgelegd en toegepast. Verzoekster stelt dat de Commissie het criterium “behoud van arbeidsplaatsen” onjuist heeft uitgelegd. Aangezien er in de Europese Unie geen begrip “arbeidsplaats” bestaat en een dergelijk begrip niet is verduidelijkt voor de toepassing van regime III, noch in de besluiten van 2007 en 2013, noch in de richtsnoeren van 2007, moet worden uitgegaan van het begrip “arbeidsplaats” zoals dit voortvloeit uit de nationale arbeidswetgeving. De methode om banen te definiëren in termen van “VTE’s” (voltijdse equivalenten) en “ACU’s” (jaarlijkse arbeidseenheden) is niet van toepassing op regeling III van de ZFM.

| 3. | De Commissie heeft de algemene beginselen van Unierecht inzake rechtszekerheid en bescherming van het gewettigd vertrouwen geschonden. Verzoekster betoogt dat het besluit van de Commissie van 4 december 2020 betreffende steunregeling SA.21259 (2018/C) (ex 2018/NN) door Portugal ten uitvoer gelegd ten gunste van de vrijhandelszone van Madeira (Zona Franca da Madeira, ZFM) — Regeling III, in strijd is met de algemene beginselen van Unierecht inzake rechtszekerheid en bescherming van het gewettigd vertrouwen, en dat de Commissie dus niet bevoegd is om van de Portugese nationale autoriteiten te verlangen dat zij de betrokken steun van de begunstigden, met name van verzoekster, terugvorderen. |
| --- | --- |

3.

De Commissie heeft de algemene beginselen van Unierecht inzake rechtszekerheid en bescherming van het gewettigd vertrouwen geschonden. Verzoekster betoogt dat het besluit van de Commissie van 4 december 2020 betreffende steunregeling SA.21259 (2018/C) (ex 2018/NN) door Portugal ten uitvoer gelegd ten gunste van de vrijhandelszone van Madeira (Zona Franca da Madeira, ZFM) — Regeling III, in strijd is met de algemene beginselen van Unierecht inzake rechtszekerheid en bescherming van het gewettigd vertrouwen, en dat de Commissie dus niet bevoegd is om van de Portugese nationale autoriteiten te verlangen dat zij de betrokken steun van de begunstigden, met name van verzoekster, terugvorderen.

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/49 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/49

---

Beroep ingesteld op 22 september 2022 — Silgan Holdings e. a./Commissie

(Zaak T-589/22)

(2022/C 424/62)

Procestaal: Duits

Partijen

Verzoekende partijen: Silgan Holdings, Inc. (Stamford, Connecticut, Verenigde Staten), Silgan Holdings Austria GmbH (Wenen, Oostenrijk), Silgan International Holdings BV (Amsterdam, Nederland), Silgan Metal Packaging Distribution GmbH (Meißen, Duitsland), Silgan White Cap Manufacturing GmbH (Hannover, Duitsland) (vertegenwoordigers: D. Seeliger, H. Wollmann, R. Grafunder, Y.-K. Gürer en E. Venot, advocaten)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

| — | het bestreden besluit overeenkomstig artikel 264 VWEU nietig verklaren voor zover het betrekking heeft op verzoeksters, en |
| --- | --- |

—

het bestreden besluit overeenkomstig artikel 264 VWEU nietig verklaren voor zover het betrekking heeft op verzoeksters, en

| — | de Commissie overeenkomstig artikel 134 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht verwijzen in de kosten van verzoeksters. |
| --- | --- |

—

de Commissie overeenkomstig artikel 134 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht verwijzen in de kosten van verzoeksters.

Middelen en voornaamste argumenten

Met het onderhavige beroep vorderen verzoeksters de nietigverklaring van besluit C(2022) 4761 final van de Commissie van 12 juli 2022 inzake een procedure op grond van artikel 101 VWEU [AT.40522 — Metal Packaging (oorspronkelijk “Pandora”)].

Ter ondersteuning van het beroep worden drie middelen aangevoerd.

| 1. | Eerste middel: verweerster is onbevoegd wegens schending van het subsidiariteitsbeginsel.
  Verweerster was niet bevoegd om de procedure tegen Silgan te voeren en het bestreden besluit vast te stellen. Het Bundeskartellamt (Duitse mededingingsautoriteit) was in staat om het onderzoek in deze zaak te voltooien gelet op de omvang van het reeds verrichte onderzoek en het feit dat de nationale procedure reeds zo ver was gevorderd dat in die procedure een besluit kon worden genomen. Verweerster verkeerde niet in een betere positie om de procedure te voeren. |
| --- | --- |

1.

Eerste middel: verweerster is onbevoegd wegens schending van het subsidiariteitsbeginsel.

Verweerster was niet bevoegd om de procedure tegen Silgan te voeren en het bestreden besluit vast te stellen. Het Bundeskartellamt (Duitse mededingingsautoriteit) was in staat om het onderzoek in deze zaak te voltooien gelet op de omvang van het reeds verrichte onderzoek en het feit dat de nationale procedure reeds zo ver was gevorderd dat in die procedure een besluit kon worden genomen. Verweerster verkeerde niet in een betere positie om de procedure te voeren.

| 2. | Tweede middel: misbruik van bevoegdheid
  De inleiding van de procedure en de vaststelling van het besluit door verweerster waren gebaseerd op niet ter zake dienende overwegingen. Zij waren ingegeven door het oogmerk de bepalingen van het Duitse recht inzake de bestraffing van inbreuken op artikel 101 VWEU te omzeilen en een vermeende leemte in het Duitse sanctierecht op te vullen. |
| --- | --- |

2.

Tweede middel: misbruik van bevoegdheid

De inleiding van de procedure en de vaststelling van het besluit door verweerster waren gebaseerd op niet ter zake dienende overwegingen. Zij waren ingegeven door het oogmerk de bepalingen van het Duitse recht inzake de bestraffing van inbreuken op artikel 101 VWEU te omzeilen en een vermeende leemte in het Duitse sanctierecht op te vullen.

| 3. | Derde middel: schending van het in artikel 41 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie neergelegde recht op behoorlijk bestuur
  Verweerster heeft inbreuk gemaakt op het beginsel van behoorlijk bestuur en heeft aldus het krachtens artikel 41 van het Handvest aan verzoeksters toekomende grondrecht geschonden, omdat het bestreden besluit onevenredig is, het gewettigd vertrouwen van verzoeksters schendt en indruist tegen het beginsel dat het bestuur gebonden is aan zijn eigen besluitvorming. |
| --- | --- |

3.

Derde middel: schending van het in artikel 41 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie neergelegde recht op behoorlijk bestuur

Verweerster heeft inbreuk gemaakt op het beginsel van behoorlijk bestuur en heeft aldus het krachtens artikel 41 van het Handvest aan verzoeksters toekomende grondrecht geschonden, omdat het bestreden besluit onevenredig is, het gewettigd vertrouwen van verzoeksters schendt en indruist tegen het beginsel dat het bestuur gebonden is aan zijn eigen besluitvorming.

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/50 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/50

---

Beroep ingesteld op 22 september 2022 — Cristescu/Commissie

(Zaak T-590/22)

(2022/C 424/63)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: Adrian Sorin Cristescu (Luxemburg, Luxemburg) (vertegenwoordiger: S. Orlandi, advocaat)

Verwerende partij: Europese Commissie

Conclusies

| — | nietigverklaring van het besluit van 17 november 2021 waarbij aan verzoeker voor een periode van zes maanden de sanctie opschorting van de plaatsing in een hogere salaristrap is opgelegd; |
| --- | --- |

—

nietigverklaring van het besluit van 17 november 2021 waarbij aan verzoeker voor een periode van zes maanden de sanctie opschorting van de plaatsing in een hogere salaristrap is opgelegd;

| — | verwijzing van de Europese Commissie in de kosten en tot betaling van een bedrag van 1 EUR aan verzoeker. |
| --- | --- |

—

verwijzing van de Europese Commissie in de kosten en tot betaling van een bedrag van 1 EUR aan verzoeker.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij drie middelen aan.

| 1. | Eerste middel: kennelijke beoordelingsfouten die de onrechtmatigheid van het bestreden besluit meebrengen. Verzoeker stelt in dit verband dat de vermeende gebreken die aan het bestreden besluit ten grondslag liggen, niet zijn vastgesteld en dat zulks met name blijkt uit het unanieme advies van de tuchtraad. |
| --- | --- |

1.

Eerste middel: kennelijke beoordelingsfouten die de onrechtmatigheid van het bestreden besluit meebrengen. Verzoeker stelt in dit verband dat de vermeende gebreken die aan het bestreden besluit ten grondslag liggen, niet zijn vastgesteld en dat zulks met name blijkt uit het unanieme advies van de tuchtraad.

| 2. | Tweede middel: schending van de rechten van de verdediging. Verzoeker beroept zich met name op het recht om te worden gehoord. Hij voert aan dat de leden van het Bureau voor onderzoek en disciplinaire maatregelen, aan wie in de loop van de procedure de bevoegdheden van het tot aanstelling bevoegde gezag zijn gedelegeerd en die het onderzoeksverslag hebben opgesteld waarvan de conclusies door de tuchtraad ter discussie zijn gesteld, naderhand een beslissende rol hebben gespeeld bij de vaststelling van het besluit dat door het uit drie partijen bestaande tot aanstelling bevoegde gezag op niet-transparante wijze is vastgesteld. |
| --- | --- |

2.

Tweede middel: schending van de rechten van de verdediging. Verzoeker beroept zich met name op het recht om te worden gehoord. Hij voert aan dat de leden van het Bureau voor onderzoek en disciplinaire maatregelen, aan wie in de loop van de procedure de bevoegdheden van het tot aanstelling bevoegde gezag zijn gedelegeerd en die het onderzoeksverslag hebben opgesteld waarvan de conclusies door de tuchtraad ter discussie zijn gesteld, naderhand een beslissende rol hebben gespeeld bij de vaststelling van het besluit dat door het uit drie partijen bestaande tot aanstelling bevoegde gezag op niet-transparante wijze is vastgesteld.

| 3. | Derde middel: schending van het evenredigheidsbeginsel. |
| --- | --- |

3.

Derde middel: schending van het evenredigheidsbeginsel.

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/51 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/51

---

Beroep ingesteld op 22 september 2022 — Liquid Advertising/EUIPO — Liqui.do (Liquid+Arcade)

(Zaak T-592/22)

(2022/C 424/64)

Taal van het verzoekschrift: Pools

Partijen

Verzoekende partij: Liquid Advertising Inc (El Segundo, Californië, Verenigde Staten) (vertegenwoordiger: M. Czarnecki, advocaat)

Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Liqui.do SA (Lissabon, Portugal)

Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

Aanvrager van het betrokken merk: verzoekende partij

Betrokken merk: Uniewoordmerk “Liquid+Arcade”- inschrijvingsaanvraag nr. 18 317 971

Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

Bestreden beslissing: beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 28 juni 2022 in zaak R 2231/2021-2

Conclusies

| — | vernietiging van de bestreden beslissing en van de beslissing van de oppositieafdeling van het EUIPO van 12 november 2021 in hun geheel; eventueel, wijziging van de bestreden beslissing door toewijzing van het beroep van de verzoekende partij; |
| --- | --- |

—

vernietiging van de bestreden beslissing en van de beslissing van de oppositieafdeling van het EUIPO van 12 november 2021 in hun geheel; eventueel, wijziging van de bestreden beslissing door toewijzing van het beroep van de verzoekende partij;

| — | verwijzing van de verwerende partij in de kosten overeenkomstig de voorschriften. |
| --- | --- |

—

verwijzing van de verwerende partij in de kosten overeenkomstig de voorschriften.

Aangevoerd middel

Schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/51 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/51

---

Beroep ingesteld op 26 september 2022 — Hypo Vorarlberg Bank/GAR

(Zaak T-599/22)

(2022/C 424/65)

Procestaal: Duits

Partijen

Verzoekende partij: Hypo Vorarlberg Bank (Bregenz, Oostenrijk) (vertegenwoordigd door: G. Eisenberger en A. Brenneis, advocaten)

Verwerende partij: Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad (GAR)

Conclusies

| — | het besluit van de Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad van 25 juli 2022 over de berekening van de voor 2022 vooraf aan die raad te betalen bijdragen van Hypo Vorarlberg AG en Portigon AG, met inbegrip van de bijlagen bij dat besluit, nietig verklaren, althans voor zover het verzoekster betreft, en |
| --- | --- |

—

het besluit van de Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad van 25 juli 2022 over de berekening van de voor 2022 vooraf aan die raad te betalen bijdragen van Hypo Vorarlberg AG en Portigon AG, met inbegrip van de bijlagen bij dat besluit, nietig verklaren, althans voor zover het verzoekster betreft, en

| — | het Gemeenschappelijk Afwikkelingsfonds verwijzen in de kosten. |
| --- | --- |

—

het Gemeenschappelijk Afwikkelingsfonds verwijzen in de kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster tien middelen aan.

| 1. | Eerste middel: schending van wezenlijke vormvoorschriften doordat het bestreden besluit niet volledig ter kennis is gebracht
  Het bestreden besluit is verzoekster niet volledig ter kennis gebracht, hetgeen in strijd is met artikel 1, tweede alinea, VEU, de artikelen 15, 296 en 298 VWEU alsook de artikelen 42 en 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: “Handvest”). De kennis van de niet-meegedeelde gegevens is als centraal bestanddeel van het besluit vereist om te kunnen begrijpen hoe verzoeksters individuele situatie bij de berekening van de bijdragen in aanmerking is genomen, gelet op de situatie van alle andere betrokken instellingen. |
| --- | --- |

1.

Eerste middel: schending van wezenlijke vormvoorschriften doordat het bestreden besluit niet volledig ter kennis is gebracht

Het bestreden besluit is verzoekster niet volledig ter kennis gebracht, hetgeen in strijd is met artikel 1, tweede alinea, VEU, de artikelen 15, 296 en 298 VWEU alsook de artikelen 42 en 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: “Handvest”). De kennis van de niet-meegedeelde gegevens is als centraal bestanddeel van het besluit vereist om te kunnen begrijpen hoe verzoeksters individuele situatie bij de berekening van de bijdragen in aanmerking is genomen, gelet op de situatie van alle andere betrokken instellingen.

| 2. | Tweede middel: schending van het rechtszekerheidsbeginsel doordat het bestreden besluit is vastgesteld met terugwerkende kracht
  Het rechtszekerheidsbeginsel is geschonden doordat het bestreden besluit is vastgesteld met terugwerkende kracht. Dat was immers niet nodig om de nagestreefde doelstelling te bereiken. |
| --- | --- |

2.

Tweede middel: schending van het rechtszekerheidsbeginsel doordat het bestreden besluit is vastgesteld met terugwerkende kracht

Het rechtszekerheidsbeginsel is geschonden doordat het bestreden besluit is vastgesteld met terugwerkende kracht. Dat was immers niet nodig om de nagestreefde doelstelling te bereiken.

| 3. | Derde middel: schending van artikel 102 van richtlijn 2014/59/EU (1), artikel 69, leden 1 en 2, en artikel 70, lid 2, van verordening (EU) nr. 806/2014 (2), artikel 3 en artikel 4, lid 2, van gedelegeerde verordening (EU) 2015/63 (3) alsook het evenredigheidsbeginsel, doordat het streefbedrag niet correct is vastgesteld. Verweerder heeft immers in strijd met de toepasselijke Unierechtelijke voorschriften een te hoog streefbedrag vastgesteld |
| --- | --- |

3.

Derde middel: schending van artikel 102 van richtlijn 2014/59/EU (1), artikel 69, leden 1 en 2, en artikel 70, lid 2, van verordening (EU) nr. 806/2014 (2), artikel 3 en artikel 4, lid 2, van gedelegeerde verordening (EU) 2015/63 (3) alsook het evenredigheidsbeginsel, doordat het streefbedrag niet correct is vastgesteld. Verweerder heeft immers in strijd met de toepasselijke Unierechtelijke voorschriften een te hoog streefbedrag vastgesteld

| 4. | Vierde middel: schending van wezenlijke vormvoorschriften doordat het besluit gebrekkig is gemotiveerd
  Het bestreden besluit druist in tegen de in artikel 296, tweede alinea, VWEU en artikel 41, lid 1, en lid 2, onder c), van het Handvest neergelegde motiveringsplicht, doordat slechts enkele geselecteerde gedeeltelijke resultaten zijn bekendgemaakt. De door het Hof in zaak C-584/20 P (4) aan de omvang van de motiveringsplicht gestelde eisen zijn niet nageleefd. |
| --- | --- |

4.

Vierde middel: schending van wezenlijke vormvoorschriften doordat het besluit gebrekkig is gemotiveerd

Het bestreden besluit druist in tegen de in artikel 296, tweede alinea, VWEU en artikel 41, lid 1, en lid 2, onder c), van het Handvest neergelegde motiveringsplicht, doordat slechts enkele geselecteerde gedeeltelijke resultaten zijn bekendgemaakt. De door het Hof in zaak C-584/20 P (4) aan de omvang van de motiveringsplicht gestelde eisen zijn niet nageleefd.

| 5. | Vijfde middel: schending van wezenlijke vormvoorschriften doordat geen motivering is aangedragen met betrekking tot de uitoefening van aanzienlijke discretionaire bevoegdheden
  Het bestreden besluit schendt de motiveringsplicht doordat met betrekking tot verweerders discretionaire bevoegdheden niet is uiteengezet welke beoordelingen verweerder om welke redenen heeft verricht. Derhalve kan niet worden uitgesloten dat verweerder zijn discretionaire bevoegdheden heeft uitgeoefend op een willekeurige wijze. |
| --- | --- |

5.

Vijfde middel: schending van wezenlijke vormvoorschriften doordat geen motivering is aangedragen met betrekking tot de uitoefening van aanzienlijke discretionaire bevoegdheden

Het bestreden besluit schendt de motiveringsplicht doordat met betrekking tot verweerders discretionaire bevoegdheden niet is uiteengezet welke beoordelingen verweerder om welke redenen heeft verricht. Derhalve kan niet worden uitgesloten dat verweerder zijn discretionaire bevoegdheden heeft uitgeoefend op een willekeurige wijze.

| 6. | Zesde middel: schending van artikel 102 van richtlijn 2014/59/EU, artikel 69, leden 1 en 2, en artikel 70, leden 2 en 3, van verordening (EU) nr. 806/2014, artikel 4, lid 2, artikel 6, lid 2, onder a), artikel 7, lid 2, onder a), en artikel 17, leden 3 en 4, van gedelegeerde verordening (EU) 2015/63 alsook bijlage I bij deze verordening, het beginsel van effectieve rechterlijke bescherming en het evenredigheidsbeginsel, doordat geen rekening is gehouden met de feitelijke situatie
  Het bestreden besluit schendt de toepasselijke Unierechtelijke voorschriften alsook het beginsel van effectieve rechterlijke bescherming en het evenredigheidsbeginsel, doordat verweerder de ten tijde van de vaststelling van dat besluit bestaande feitelijke situatie niet in aanmerking heeft genomen en zich heeft gebaseerd op onjuiste prognoses (met name ten aanzien van het streefbedrag) |
| --- | --- |

6.

Zesde middel: schending van artikel 102 van richtlijn 2014/59/EU, artikel 69, leden 1 en 2, en artikel 70, leden 2 en 3, van verordening (EU) nr. 806/2014, artikel 4, lid 2, artikel 6, lid 2, onder a), artikel 7, lid 2, onder a), en artikel 17, leden 3 en 4, van gedelegeerde verordening (EU) 2015/63 alsook bijlage I bij deze verordening, het beginsel van effectieve rechterlijke bescherming en het evenredigheidsbeginsel, doordat geen rekening is gehouden met de feitelijke situatie

Het bestreden besluit schendt de toepasselijke Unierechtelijke voorschriften alsook het beginsel van effectieve rechterlijke bescherming en het evenredigheidsbeginsel, doordat verweerder de ten tijde van de vaststelling van dat besluit bestaande feitelijke situatie niet in aanmerking heeft genomen en zich heeft gebaseerd op onjuiste prognoses (met name ten aanzien van het streefbedrag)

| 7. | Zevende middel: schending van wezenlijke vormvoorschriften doordat geen overleg is gepleegd en het recht om te worden gehoord is geschonden
  Verzoekster is noch vóór de vaststelling van het bestreden besluit noch vóór de vaststelling van de daarop gebaseerde bijdragekennisgeving gehoord, wat in strijd is met artikel 41, lid 1, en lid 2, onder a), van het Handvest. De raadpleging die heeft plaatsgevonden, bood niet de mogelijkheid om op doeltreffende en uitgebreide wijze een standpunt kenbaar te maken. |
| --- | --- |

7.

Zevende middel: schending van wezenlijke vormvoorschriften doordat geen overleg is gepleegd en het recht om te worden gehoord is geschonden

Verzoekster is noch vóór de vaststelling van het bestreden besluit noch vóór de vaststelling van de daarop gebaseerde bijdragekennisgeving gehoord, wat in strijd is met artikel 41, lid 1, en lid 2, onder a), van het Handvest. De raadpleging die heeft plaatsgevonden, bood niet de mogelijkheid om op doeltreffende en uitgebreide wijze een standpunt kenbaar te maken.

| 8. | Achtste middel: onrechtmatigheid van gedelegeerde verordening (EU) 2015/63 als rechtsgrondslag voor het bestreden besluit, alsmede onrechtmatigheid van de in die verordening vastgelegde methode voor de risicoaanpassing en van de aan de GAR toegekende discretionaire bevoegdheden
  De artikelen 4 tot en met 7 en artikel 9 van gedelegeerde verordening (EU) 2015/63 alsook bijlage I bij deze verordening — de bepalingen waarop het bestreden besluit gebaseerd is — hebben een ondoorzichtig systeem voor de vaststelling van de bijdragen in het leven geroepen dat in strijd is met de artikelen 16, 17, 41 en 47 van het Handvest en dat niet waarborgt dat de artikelen 20 en 21 van het Handvest alsook het evenredigheidsbeginsel en het rechtszekerheidsbeginsel worden geëerbiedigd. Verweerder beschikt over tal van discretionaire bevoegdheden, waarvan de uitoefening niet kan worden getoetst. |
| --- | --- |

8.

Achtste middel: onrechtmatigheid van gedelegeerde verordening (EU) 2015/63 als rechtsgrondslag voor het bestreden besluit, alsmede onrechtmatigheid van de in die verordening vastgelegde methode voor de risicoaanpassing en van de aan de GAR toegekende discretionaire bevoegdheden

De artikelen 4 tot en met 7 en artikel 9 van gedelegeerde verordening (EU) 2015/63 alsook bijlage I bij deze verordening — de bepalingen waarop het bestreden besluit gebaseerd is — hebben een ondoorzichtig systeem voor de vaststelling van de bijdragen in het leven geroepen dat in strijd is met de artikelen 16, 17, 41 en 47 van het Handvest en dat niet waarborgt dat de artikelen 20 en 21 van het Handvest alsook het evenredigheidsbeginsel en het rechtszekerheidsbeginsel worden geëerbiedigd. Verweerder beschikt over tal van discretionaire bevoegdheden, waarvan de uitoefening niet kan worden getoetst.

| 9. | Negende middel: onrechtmatigheid van uitvoeringsverordening (EU) 2015/81 (5) als grondslag voor het bestreden besluit
  Het bestreden besluit schendt de Verdragen doordat artikel 8 van uitvoeringsverordening (EU) 2015/81 de door artikel 70, lid 7, van verordening (EU) nr. 806/2014 juncto artikel 291 VWEU getrokken grenzen overschrijdt en de uitvoeringsverordening noch de rechtsgrondslag een motivering bevat die voldoet aan het vereiste van artikel 296, tweede alinea, VWEU. Deze onrechtmatigheid brengt met zich mee dat ook het bestreden besluit onrechtmatig is. |
| --- | --- |

9.

Negende middel: onrechtmatigheid van uitvoeringsverordening (EU) 2015/81 (5) als grondslag voor het bestreden besluit

Het bestreden besluit schendt de Verdragen doordat artikel 8 van uitvoeringsverordening (EU) 2015/81 de door artikel 70, lid 7, van verordening (EU) nr. 806/2014 juncto artikel 291 VWEU getrokken grenzen overschrijdt en de uitvoeringsverordening noch de rechtsgrondslag een motivering bevat die voldoet aan het vereiste van artikel 296, tweede alinea, VWEU. Deze onrechtmatigheid brengt met zich mee dat ook het bestreden besluit onrechtmatig is.

| 10. | Tiende middel: onrechtmatigheid van richtlijn 2014/59/EU en verordening (EU) nr. 806/2014 als rechtsgrondslag voor gedelegeerde verordening (EU) 2015/63 alsook uitvoeringsverordening (EU) 2015/81 en dus voor het bestreden besluit
  Subsidiair wordt betoogd dat de bepalingen van richtlijn 2014/59/EU en verordening (EU) nr. 806/2014 waarbij het bijdragestelsel verplicht wordt gesteld en verweerder te verregaande discretionaire bevoegdheden worden toegekend, onrechtmatig zijn. Voor zover deze bepalingen niet kunnen worden uitgelegd in overeenstemming met het primaire recht, zijn zij in strijd met het motiveringsbeginsel, het rechtszekerheidsbeginsel, de Verdragen (met name artikel 1, tweede alinea, VEU en de artikelen 15, 296 en 298 AEUV) en het Handvest (met name de artikelen 16, 17, 41, 42 en 47 van het Handvest). |
| --- | --- |

10.

Tiende middel: onrechtmatigheid van richtlijn 2014/59/EU en verordening (EU) nr. 806/2014 als rechtsgrondslag voor gedelegeerde verordening (EU) 2015/63 alsook uitvoeringsverordening (EU) 2015/81 en dus voor het bestreden besluit

Subsidiair wordt betoogd dat de bepalingen van richtlijn 2014/59/EU en verordening (EU) nr. 806/2014 waarbij het bijdragestelsel verplicht wordt gesteld en verweerder te verregaande discretionaire bevoegdheden worden toegekend, onrechtmatig zijn. Voor zover deze bepalingen niet kunnen worden uitgelegd in overeenstemming met het primaire recht, zijn zij in strijd met het motiveringsbeginsel, het rechtszekerheidsbeginsel, de Verdragen (met name artikel 1, tweede alinea, VEU en de artikelen 15, 296 en 298 AEUV) en het Handvest (met name de artikelen 16, 17, 41, 42 en 47 van het Handvest).

---

(1)  Richtlijn 2014/59/EU van het Europees Parlement en de Raad van 15 mei 2014 betreffende de totstandbrenging van een kader voor het herstel en de afwikkeling van kredietinstellingen en beleggingsondernemingen en tot wijziging van richtlijn 82/891/EEG van de Raad en de richtlijnen 2001/24/EG, 2002/47/EG, 2004/25/EG, 2005/56/EG, 2007/36/EG, 2011/35/EU, 2012/30/EU en 2013/36/EU en de verordeningen (EU) nr. 1093/2010 en (EU) nr. 648/2012, van het Europees Parlement en de Raad (PB 2014, L 173, blz. 190).

(2)  Verordening (EU) nr. 806/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2014 tot vaststelling van eenvormige regels en een eenvormige procedure voor de afwikkeling van kredietinstellingen en bepaalde beleggingsondernemingen in het kader van een gemeenschappelijk afwikkelingsmechanisme en een gemeenschappelijk afwikkelingsfonds en tot wijziging van verordening (EU) nr. 1093/2010 (PB 2014, L 225, blz. 1).

(3)  Gedelegeerde Verordening (EU) 2015/63 van de Commissie van 21 oktober 2014 tot aanvulling van richtlijn 2014/59/EU van het Europees Parlement en de Raad van wat de vooraf te betalen bijdragen aan afwikkelingsfinancieringsregelingen betreft (PB 2015, L 11, blz. 44)

(4)  Arrest van 15 juli 2021, Commissie/Landesbank Baden-Württemberg en GAR, C-584/20 P en C-621/20 P, EU:C:2021:601.

(5)  Uitvoeringsverordening (EU) 2015/81 van de Raad van 19 december 2014 tot vaststelling van eenvormige voorwaarden voor de toepassing van verordening (EU) nr. 806/2014 van het Europees Parlement en de Raad wat vooraf te betalen bijdragen aan het gemeenschappelijk afwikkelingsfonds betreft (PB 2015, L 15, blz. 1).

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/53 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/53

---

Beroep ingesteld op 26 september 2022 — ST / Frontex

(Zaak T-600/22)

(2022/C 424/66)

Procestaal: Engels

Partijen

Verzoekende partij: ST (vertegenwoordigd door: F. Gatta, advocaat)

Verwerende partij: Europees Grens- en kustwachtagentschap

Conclusies

| — | vaststellen dat Frontex, nadat het overeenkomstig de procedure van artikel 265 VWEU was uitgenodigd tot handelen, onrechtmatig heeft nagelaten te handelen, omdat het niet heeft besloten de financiering van zijn activiteiten in het gebied van de Egeïsche Zee geheel of gedeeltelijk in te trekken, deze activiteiten te schorsen of geheel of gedeeltelijk te beëindigen, overeenkomstig artikel 46, lid 4, van verordening 2019/1896 (1), of omdat het geen naar behoren gemotiveerde gronden heeft aangevoerd voor het niet uitvoeren van de betrokken maatregel in de zin van artikel 46, lid 6, van die verordening, en voorts dat het zijn standpunt niet heeft bepaald in antwoord op het inleidende verzoek van verzoekster; |
| --- | --- |

—

vaststellen dat Frontex, nadat het overeenkomstig de procedure van artikel 265 VWEU was uitgenodigd tot handelen, onrechtmatig heeft nagelaten te handelen, omdat het niet heeft besloten de financiering van zijn activiteiten in het gebied van de Egeïsche Zee geheel of gedeeltelijk in te trekken, deze activiteiten te schorsen of geheel of gedeeltelijk te beëindigen, overeenkomstig artikel 46, lid 4, van verordening 2019/1896 (1), of omdat het geen naar behoren gemotiveerde gronden heeft aangevoerd voor het niet uitvoeren van de betrokken maatregel in de zin van artikel 46, lid 6, van die verordening, en voorts dat het zijn standpunt niet heeft bepaald in antwoord op het inleidende verzoek van verzoekster;

| — | subsidiair, het besluit van Frontex van 27 juli 2022 houdende weigering om gevolg te geven aan de uitnodiging tot handelen overeenkomstig artikel 46, lid 4, nietig verklaren. |
| --- | --- |

—

subsidiair, het besluit van Frontex van 27 juli 2022 houdende weigering om gevolg te geven aan de uitnodiging tot handelen overeenkomstig artikel 46, lid 4, nietig verklaren.

| — | de verwerende partij overeenkomstig artikel 134, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht verwijzen in alle kosten. |
| --- | --- |

—

de verwerende partij overeenkomstig artikel 134, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht verwijzen in alle kosten.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij twee middelen aan.

| 1. | Met het eerste middel wordt aangevoerd dat Frontex, nadat het overeenkomstig de procedure van artikel 265 VWEU was uitgenodigd tot handelen, onrechtmatig heeft nagelaten te handelen omdat het niet heeft besloten om de financiering van zijn activiteiten in het gebied van de Egeïsche Zee geheel of gedeeltelijk in te trekken, deze activiteiten te schorsen of geheel of gedeeltelijk te beëindigen, overeenkomstig artikel 46, lid 4, van verordening 2019/1896, of omdat het geen naar behoren gemotiveerde gronden heeft aangevoerd voor het niet uitvoeren van de betrokken maatregel in de zin van artikel 46, lid 6, van die verordening. |
| --- | --- |

1.

Met het eerste middel wordt aangevoerd dat Frontex, nadat het overeenkomstig de procedure van artikel 265 VWEU was uitgenodigd tot handelen, onrechtmatig heeft nagelaten te handelen omdat het niet heeft besloten om de financiering van zijn activiteiten in het gebied van de Egeïsche Zee geheel of gedeeltelijk in te trekken, deze activiteiten te schorsen of geheel of gedeeltelijk te beëindigen, overeenkomstig artikel 46, lid 4, van verordening 2019/1896, of omdat het geen naar behoren gemotiveerde gronden heeft aangevoerd voor het niet uitvoeren van de betrokken maatregel in de zin van artikel 46, lid 6, van die verordening.

| 2. | Met het tweede middel wordt subsidiair aangevoerd dat, mocht het Hof van oordeel zijn dat het antwoord van Frontex op het inleidend verzoek overeenkomstig artikel 265 VWEU een standpuntbepaling vormt die een einde maakt aan het stilzitten, zijn weigering om te handelen overeenkomstig verzoeksters uitnodiging tot handelen de grondslag vormt van een beroep tot nietigverklaring krachtens artikel 263, vierde alinea, VWEU. |
| --- | --- |

2.

Met het tweede middel wordt subsidiair aangevoerd dat, mocht het Hof van oordeel zijn dat het antwoord van Frontex op het inleidend verzoek overeenkomstig artikel 265 VWEU een standpuntbepaling vormt die een einde maakt aan het stilzitten, zijn weigering om te handelen overeenkomstig verzoeksters uitnodiging tot handelen de grondslag vormt van een beroep tot nietigverklaring krachtens artikel 263, vierde alinea, VWEU.

---

(1)  Verordening (EU) 2019/1896 van het Europees Parlement en de Raad van 13 november 2019 betreffende de Europese grens- en kustwacht en tot intrekking van verordening (EU) nr. 1052/2013 en verordening (EU) 2016/1624 (PB 2019, L 295, blz. 1).

---

| 7.11.2022 | NL | Publicatieblad van de Europese Unie | C 424/54 |
| --- | --- | --- | --- |

7.11.2022

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 424/54

---

Beroep ingesteld op 27 september 2022 — RT France / Raad van de Europese Unie

(Zaak T-605/22)

(2022/C 424/67)

Procestaal: Frans

Partijen

Verzoekende partij: RT France (Boulogne-Billancourt, Frankrijk) (vertegenwoordiger: E. Piwnica, advocaat)

Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

Conclusies

| — | het besluit van de Raad van de Europese Unie van 27 juli 2022 nietig verklaren; |
| --- | --- |

—

het besluit van de Raad van de Europese Unie van 27 juli 2022 nietig verklaren;

| — | de Raad van de Europese Unie verwijzen in de kosten; |
| --- | --- |

—

de Raad van de Europese Unie verwijzen in de kosten;

| — | met alle middelen rechtens. |
| --- | --- |

—

met alle middelen rechtens.

Middelen en voornaamste argumenten

Ter ondersteuning van haar beroep tot nietigverklaring van het besluit van de Raad van 27 juli 2022 waarbij verzoeksters naam werd gehandhaafd in bijlage IX bij besluit 2014/512/GBVB van de Raad van 31 juli 2014 van de Raad van 31 juli 2014 betreffende beperkende maatregelen naar aanleiding van acties van Rusland die de situatie in Oekraïne destabiliseren (PB 2014, L 229, blz. 13) en in bijlage XV bij verordening (EU) nr. 833/2014 van de Raad van 31 juli 2014 betreffende beperkende maatregelen naar aanleiding van de acties van Rusland die de situatie in Oekraïne destabiliseren (PB 2014, L 229, blz. 1), voert verzoekster drie middelen aan.

| 1. | Eerste middel, ontleend aan schending van de vrijheid van meningsuiting en van informatie. |
| --- | --- |

1.

Eerste middel, ontleend aan schending van de vrijheid van meningsuiting en van informatie.

| 2. | Tweede middel, ontleend aan schending van de vrijheid van ondernemerschap. |
| --- | --- |

2.

Tweede middel, ontleend aan schending van de vrijheid van ondernemerschap.

| 3. | Derde middel, ontleend aan schending van het non-discriminatiebeginsel. |
| --- | --- |

3.

Derde middel, ontleend aan schending van het non-discriminatiebeginsel.

---