# Dziennik Urzędowy L 58/2016

| | ISSN 1977-0766 |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | L 58 |
| | |
| Wydanie polskie | Legislacja | Rocznik 594 marca 2016 |

ISSN 1977-0766

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

L 58

Wydanie polskie

Legislacja

Rocznik 594 marca 2016

---

| Spis treści | | II   Akty o charakterze nieustawodawczym | Strona |
| --- | --- | --- | --- |
| | | ROZPORZĄDZENIA |
| | * | Rozporządzenie Rady (UE) 2016/300 z dnia 29 lutego 2016 r. w sprawie ustalenia uposażenia osób zajmujących wysokie stanowiska publiczne w UE | 1 |
| | * | Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2016/301 z dnia 30 listopada 2015 r. uzupełniające dyrektywę 2003/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących zatwierdzenia i publikacji prospektu emisyjnego oraz upowszechniania reklam i zmieniające rozporządzenie Komisji (WE) nr 809/2004 (
  1
  ) | 13 |
| | * | Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/302 z dnia 25 lutego 2016 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej | 21 |
| | * | Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/303 z dnia 1 marca 2016 r. rejestrujące w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych nazwę [Pane Toscano (ChNP)] | 24 |
| | * | Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/304 z dnia 2 marca 2016 r. rejestrujące w rejestrze gwarantowanych tradycyjnych specjalności nazwę [Heumilch/Haymilk/Latte fieno/Lait de foin/Leche de heno (GTS)] | 28 |
| | * | Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/305 z dnia 3 marca 2016 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 37/2010 w odniesieniu do substancji gentamycyna (
  1
  ) | 35 |
| | * | Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/306 z dnia 3 marca 2016 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1283/2014 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych łączników rur i przewodów rurowych z żeliwa lub stali pochodzących z Republiki Korei i Malezji, w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 | 38 |
| | * | Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/307 z dnia 3 marca 2016 r. zmieniające po raz 243. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z siecią Al-Kaida | 45 |
| | | Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/308 z dnia 3 marca 2016 r. ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw | 48 |
| | | DECYZJE |
| | * | Decyzja delegowana Komisji (UE) 2016/309 z dnia 26 listopada 2015 r. w sprawie równoważności systemu nadzoru dla zakładów ubezpieczeń i reasekuracji obowiązującego na Bermudach z systemem ustanowionym w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE oraz w sprawie zmiany decyzji delegowanej Komisji (UE) 2015/2290 | 50 |
| | * | Decyzja delegowana Komisji (UE) 2016/310 z dnia 26 listopada 2015 r. w sprawie równoważności systemu wypłacalności dla zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji obowiązującego w Japonii z systemem ustanowionym w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE | 55 |

Spis treści

II   Akty o charakterze nieustawodawczym

Strona

ROZPORZĄDZENIA

*

Rozporządzenie Rady (UE) 2016/300 z dnia 29 lutego 2016 r. w sprawie ustalenia uposażenia osób zajmujących wysokie stanowiska publiczne w UE

1

*

Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2016/301 z dnia 30 listopada 2015 r. uzupełniające dyrektywę 2003/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących zatwierdzenia i publikacji prospektu emisyjnego oraz upowszechniania reklam i zmieniające rozporządzenie Komisji (WE) nr 809/2004 (
  1
  )

1

13

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/302 z dnia 25 lutego 2016 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej

21

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/303 z dnia 1 marca 2016 r. rejestrujące w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych nazwę [Pane Toscano (ChNP)]

24

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/304 z dnia 2 marca 2016 r. rejestrujące w rejestrze gwarantowanych tradycyjnych specjalności nazwę [Heumilch/Haymilk/Latte fieno/Lait de foin/Leche de heno (GTS)]

28

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/305 z dnia 3 marca 2016 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 37/2010 w odniesieniu do substancji gentamycyna (
  1
  )

1

35

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/306 z dnia 3 marca 2016 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1283/2014 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych łączników rur i przewodów rurowych z żeliwa lub stali pochodzących z Republiki Korei i Malezji, w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009

38

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/307 z dnia 3 marca 2016 r. zmieniające po raz 243. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z siecią Al-Kaida

45

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/308 z dnia 3 marca 2016 r. ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

48

DECYZJE

*

Decyzja delegowana Komisji (UE) 2016/309 z dnia 26 listopada 2015 r. w sprawie równoważności systemu nadzoru dla zakładów ubezpieczeń i reasekuracji obowiązującego na Bermudach z systemem ustanowionym w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE oraz w sprawie zmiany decyzji delegowanej Komisji (UE) 2015/2290

50

*

Decyzja delegowana Komisji (UE) 2016/310 z dnia 26 listopada 2015 r. w sprawie równoważności systemu wypłacalności dla zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji obowiązującego w Japonii z systemem ustanowionym w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE

55

| | |
| --- | --- |
| | (1)   Tekst mający znaczenie dla EOG |

---

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG

1

| PL | Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.
  Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną. |
| --- | --- |

PL

Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.

Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną.

---

II Akty o charakterze nieustawodawczym

ROZPORZĄDZENIA

| 4.3.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 58/1 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 58/1

---

ROZPORZĄDZENIE RADY (UE) 2016/300

z dnia 29 lutego 2016 r.

w sprawie ustalenia uposażenia osób zajmujących wysokie stanowiska publiczne w UE

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 243 i art. 286 ust. 7,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Zadaniem Rady jest ustalanie wynagrodzenia, dodatków i emerytur osób zajmujących wysokie stanowiska publiczne w UE (zwanych dalej „osobami zajmującymi stanowiska publiczne”), w tym przewodniczącego Rady Europejskiej (1), przewodniczącego i członków Komisji (2), wysokiego przedstawiciela Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa (3), prezesów, sędziów, rzeczników generalnych i sekretarzy Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (4), prezesa i członków Trybunału Obrachunkowego (5) oraz sekretarza generalnego Rady (6), wraz z wszelkimi należnościami płatnymi zamiast wynagrodzenia. |
| --- | --- |

(1)

Zadaniem Rady jest ustalanie wynagrodzenia, dodatków i emerytur osób zajmujących wysokie stanowiska publiczne w UE (zwanych dalej „osobami zajmującymi stanowiska publiczne”), w tym przewodniczącego Rady Europejskiej (1), przewodniczącego i członków Komisji (2), wysokiego przedstawiciela Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa (3), prezesów, sędziów, rzeczników generalnych i sekretarzy Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (4), prezesa i członków Trybunału Obrachunkowego (5) oraz sekretarza generalnego Rady (6), wraz z wszelkimi należnościami płatnymi zamiast wynagrodzenia.

| (2) | Stosowne jest, by uposażenia i inne świadczenia przysługujące osobom zajmującym stanowiska publiczne odzwierciedlały wysoki poziom spoczywającej na nich odpowiedzialności, a zatem takie uposażenia i inne świadczenia mogą różnić się od tych, o których mowa w Regulaminie pracowniczym urzędników Unii Europejskiej (zwanym dalej „regulaminem pracowniczym”). |
| --- | --- |

(2)

Stosowne jest, by uposażenia i inne świadczenia przysługujące osobom zajmującym stanowiska publiczne odzwierciedlały wysoki poziom spoczywającej na nich odpowiedzialności, a zatem takie uposażenia i inne świadczenia mogą różnić się od tych, o których mowa w Regulaminie pracowniczym urzędników Unii Europejskiej (zwanym dalej „regulaminem pracowniczym”).

| (3) | Niemniej jednak właściwe jest wprowadzenie pewnych dostosowań uposażeń i innych świadczeń przysługujących obecnie osobom zajmującym stanowiska publiczne, tak aby uwzględnić zmiany instytucjonalne w Unii oraz zmodernizować strukturę uposażeń, w szczególności poprzez uwzględnienie – w razie potrzeby – zmian wprowadzonych rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 1023/2013 (7) („regulamin pracowniczy”). W świetle reformy regulaminu pracowniczego trzeba dokonać kilku zmian w rozporządzeniu nr 422/67/EWG, nr 5/67/Euratom. Należy też uaktualnić rozporządzenie (EWG, Euratom, EWWiS) nr 2290/77 (8), tak aby uwzględnić reformę regulaminu pracowniczego. W związku z licznymi istotnymi zmianami zarówno w rozporządzeniu (EWG, Euratom, EWWiS) nr 2290/77, jak i rozporządzeniu nr 422/67/EWG, nr 5/67/Euratom, w których uregulowano uposażenia różnych osób zajmujących stanowiska publiczne, należy – w celu zapewnienia jasności, przejrzystości i dobrych praktyk ustawodawczych – scalić oba te rozporządzenia. |
| --- | --- |

(3)

Niemniej jednak właściwe jest wprowadzenie pewnych dostosowań uposażeń i innych świadczeń przysługujących obecnie osobom zajmującym stanowiska publiczne, tak aby uwzględnić zmiany instytucjonalne w Unii oraz zmodernizować strukturę uposażeń, w szczególności poprzez uwzględnienie – w razie potrzeby – zmian wprowadzonych rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 1023/2013 (7) („regulamin pracowniczy”). W świetle reformy regulaminu pracowniczego trzeba dokonać kilku zmian w rozporządzeniu nr 422/67/EWG, nr 5/67/Euratom. Należy też uaktualnić rozporządzenie (EWG, Euratom, EWWiS) nr 2290/77 (8), tak aby uwzględnić reformę regulaminu pracowniczego. W związku z licznymi istotnymi zmianami zarówno w rozporządzeniu (EWG, Euratom, EWWiS) nr 2290/77, jak i rozporządzeniu nr 422/67/EWG, nr 5/67/Euratom, w których uregulowano uposażenia różnych osób zajmujących stanowiska publiczne, należy – w celu zapewnienia jasności, przejrzystości i dobrych praktyk ustawodawczych – scalić oba te rozporządzenia.

| (4) | Aby zapewnić równowagę pod względem uposażeń między pracownikami UE a osobami zajmującymi stanowiska publiczne, należy wprowadzić środki służące ujednoliceniu traktowania osób zajmujących stanowiska publiczne i pracowników UE, w sytuacjach gdy pracownicy UE zostali objęci zmodernizowaną strukturą uposażeń, np. w odniesieniu do automatycznego aktualizowania dodatków oraz możliwości korzystania ze wspólnego systemu ubezpieczenia chorobowego, także po wygaśnięciu mandatu. |
| --- | --- |

(4)

Aby zapewnić równowagę pod względem uposażeń między pracownikami UE a osobami zajmującymi stanowiska publiczne, należy wprowadzić środki służące ujednoliceniu traktowania osób zajmujących stanowiska publiczne i pracowników UE, w sytuacjach gdy pracownicy UE zostali objęci zmodernizowaną strukturą uposażeń, np. w odniesieniu do automatycznego aktualizowania dodatków oraz możliwości korzystania ze wspólnego systemu ubezpieczenia chorobowego, także po wygaśnięciu mandatu.

| (5) | Ponadto należy dostosować roczną stopę przyrostu świadczeń emerytalno-rentowych i wiek emerytalny do zmian wprowadzonych w regulaminie pracowniczym, a także określić obowiązującą stopę przyrostu poprzez odesłanie do regulaminu pracowniczego, aby zapewnić automatyczne dostosowanie w przypadku przyszłych zmian w regulaminie pracowniczym. |
| --- | --- |

(5)

Ponadto należy dostosować roczną stopę przyrostu świadczeń emerytalno-rentowych i wiek emerytalny do zmian wprowadzonych w regulaminie pracowniczym, a także określić obowiązującą stopę przyrostu poprzez odesłanie do regulaminu pracowniczego, aby zapewnić automatyczne dostosowanie w przypadku przyszłych zmian w regulaminie pracowniczym.

| (6) | Inne zmiany powinny zapewnić, by okres, w którym uprawnienie dotyczące miesięcznego świadczenia przejściowego przysługuje osobom, które zajmowały stanowiska publiczne, został bezpośrednio powiązany z okresem zajmowania stanowiska publicznego. Niemniej jednak okres, w którym przysługuje to uprawnienie, nie powinien być krótszy niż sześć miesięcy ani dłuższy niż dwa lata, przyjmując, że celem takiego świadczenia przejściowego w przypadku osób zajmujących stanowiska publiczne jest zapewnienie – przez określony czas następujący bezpośrednio po zakończeniu zajmowania stanowiska publicznego – pewnego poziomu bezpieczeństwa finansowego do czasu podjęcia kolejnego zatrudnienia o podobnym poziomie wynagrodzenia lub uzyskania innego źródła dochodu, np. świadczenia emerytalnego. |
| --- | --- |

(6)

Inne zmiany powinny zapewnić, by okres, w którym uprawnienie dotyczące miesięcznego świadczenia przejściowego przysługuje osobom, które zajmowały stanowiska publiczne, został bezpośrednio powiązany z okresem zajmowania stanowiska publicznego. Niemniej jednak okres, w którym przysługuje to uprawnienie, nie powinien być krótszy niż sześć miesięcy ani dłuższy niż dwa lata, przyjmując, że celem takiego świadczenia przejściowego w przypadku osób zajmujących stanowiska publiczne jest zapewnienie – przez określony czas następujący bezpośrednio po zakończeniu zajmowania stanowiska publicznego – pewnego poziomu bezpieczeństwa finansowego do czasu podjęcia kolejnego zatrudnienia o podobnym poziomie wynagrodzenia lub uzyskania innego źródła dochodu, np. świadczenia emerytalnego.

| (7) | Należy też dostosować dodatki i zwrot kosztów związanych z objęciem stanowiska i zaprzestaniem jego zajmowania do dodatków i zwrotu kosztów przysługujących urzędnikom i innym pracownikom na podstawie regulaminu pracowniczego, zapewniając przy tym – w razie potrzeby – pewną elastyczność, w szczególności w przypadku zwrotu kosztów przeprowadzki z uwzględnieniem funkcji reprezentacyjnych sprawowanych przez osoby zajmujące stanowiska publiczne. |
| --- | --- |

(7)

Należy też dostosować dodatki i zwrot kosztów związanych z objęciem stanowiska i zaprzestaniem jego zajmowania do dodatków i zwrotu kosztów przysługujących urzędnikom i innym pracownikom na podstawie regulaminu pracowniczego, zapewniając przy tym – w razie potrzeby – pewną elastyczność, w szczególności w przypadku zwrotu kosztów przeprowadzki z uwzględnieniem funkcji reprezentacyjnych sprawowanych przez osoby zajmujące stanowiska publiczne.

| (8) | Należy dostosować warunki objęcia systemem ubezpieczenia chorobowego osób zajmujących stanowiska publiczne i osób, które zajmowały stanowiska publiczne, poprzez ujednolicenie ich z warunkami objęcia systemem ubezpieczenia, które mają zastosowanie do urzędników i innych pracowników na mocy art. 72 i 73 regulaminu pracowniczego. |
| --- | --- |

(8)

Należy dostosować warunki objęcia systemem ubezpieczenia chorobowego osób zajmujących stanowiska publiczne i osób, które zajmowały stanowiska publiczne, poprzez ujednolicenie ich z warunkami objęcia systemem ubezpieczenia, które mają zastosowanie do urzędników i innych pracowników na mocy art. 72 i 73 regulaminu pracowniczego.

| (9) | Z tych samych względów, ponieważ zasady określone w niniejszym rozporządzeniu powinny zastąpić zasady ustanowione w rozporządzeniu nr 422/67/EWG, nr 5/67/Euratom, rozporządzeniu (EWG, Euratom, EWWiS) nr 2290/77 oraz decyzjach 2009/909/UE, 2009/910/UE i 2009/912/UE, z wyjątkiem art. 5 decyzji 2009/912/UE, te akty prawne należy uchylić, z zastrzeżeniem ich dalszego stosowania do wszystkich osób zajmujących stanowiska publiczne, do których znajduje zastosowanie co najmniej jeden z tych aktów i które wykonują swój mandat w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia lub których mandat wygasł przed tym dniem, |
| --- | --- |

(9)

Z tych samych względów, ponieważ zasady określone w niniejszym rozporządzeniu powinny zastąpić zasady ustanowione w rozporządzeniu nr 422/67/EWG, nr 5/67/Euratom, rozporządzeniu (EWG, Euratom, EWWiS) nr 2290/77 oraz decyzjach 2009/909/UE, 2009/910/UE i 2009/912/UE, z wyjątkiem art. 5 decyzji 2009/912/UE, te akty prawne należy uchylić, z zastrzeżeniem ich dalszego stosowania do wszystkich osób zajmujących stanowiska publiczne, do których znajduje zastosowanie co najmniej jeden z tych aktów i które wykonują swój mandat w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia lub których mandat wygasł przed tym dniem,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

ROZDZIAŁ I

PRZEPISY OGÓLNE

Artykuł 1

Zakres stosowania

1.   Niniejsze rozporządzenie stosuje się do następujących osób zajmujących wysokie stanowiska publiczne w UE (zwanych dalej „osobami zajmującymi stanowiska publiczne”):

| a) | przewodniczącego Rady Europejskiej; |
| --- | --- |

a)

przewodniczącego Rady Europejskiej;

| b) | przewodniczącego i członków Komisji Europejskiej, w tym wysokiego przedstawiciela Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa; |
| --- | --- |

b)

przewodniczącego i członków Komisji Europejskiej, w tym wysokiego przedstawiciela Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa;

| c) | prezesa i członków oraz sekretarza Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w tym prezesa i członków oraz sekretarza Sądu i sądów wyspecjalizowanych; |
| --- | --- |

c)

prezesa i członków oraz sekretarza Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w tym prezesa i członków oraz sekretarza Sądu i sądów wyspecjalizowanych;

| d) | sekretarza generalnego Rady; |
| --- | --- |

d)

sekretarza generalnego Rady;

| e) | prezesa i członków Trybunału Obrachunkowego. |
| --- | --- |

e)

prezesa i członków Trybunału Obrachunkowego.

2.   Niniejsze rozporządzenie stosuje się do wszystkich osób zajmujących stanowiska publiczne mianowanych lub ponownie mianowanych ze skutkiem po dniu 4 marca 2016 r.

3.   Na potrzeby niniejszego rozporządzenia osoby pozostające w konkubinacie uznaje się za osoby pozostające w związku małżeńskim, o ile spełnione są wszystkie warunki wymienione w art. 1 ust. 2 lit. c) załącznika VII do regulaminu pracowniczego. Niepozostający w związku małżeńskim partner osoby zajmującej stanowisko publiczne lub osoby, która zajmowała stanowisko publiczne, uznawany jest za małżonka takiej osoby na potrzeby systemu ubezpieczenia chorobowego, jeżeli spełnione są warunki określone w ust. 2 lit. c) ppkt (i), (ii) oraz (iii) tego artykułu.

ROZDZIAŁ II

WYNAGRODZENIE

Artykuł 2

Wynagrodzenia

Osoby zajmujące stanowiska publiczne są uprawnione, od dnia objęcia stanowiska do ostatniego dnia miesiąca, w którym zaprzestają jego zajmowania, do wynagrodzenia podstawowego równego kwocie wynikającej z zastosowania następujących wartości procentowych do wynagrodzenia podstawowego urzędnika Unii mającego trzeci stopień w grupie zaszeregowania 16:

| Wynagrodzenie |
| --- |
| Instytucja | Prezes/przewodniczący | Wiceprezes/wiceprzewodniczący | Wysoki przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa | Członek | Sekretarz | Sekretarz generalny |
| Rada Europejska | 138 % | | | | | |
| Rada | | | | | | 100 % |
| Komisja Europejska | 138 % | 125 % | 130 % | 112,5 % | | |
| Trybunał Sprawiedliwości | 138 % | 125 % | | 112,5 % | 101 % | |
| Sąd | 112,5 % | 108 % | | 104 % | 95 % | |
| Sądy wyspecjalizowane | 104 % | | | 100 % | 90 % | |
| Trybunał Obrachunkowy | 115 % | | | 108 % | | |

Wynagrodzenie

Instytucja

Prezes/przewodniczący

Wiceprezes/wiceprzewodniczący

Wysoki przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa

Członek

Sekretarz

Sekretarz generalny

Rada Europejska

138 %

Rada

100 %

Komisja Europejska

138 %

125 %

130 %

112,5 %

Trybunał Sprawiedliwości

138 %

125 %

112,5 %

101 %

Sąd

112,5 %

108 %

104 %

95 %

Sądy wyspecjalizowane

104 %

100 %

90 %

Trybunał Obrachunkowy

115 %

108 %

Artykuł 3

Podatek na rzecz Unii – składka solidarnościowa

1.   Rozporządzenie Rady (EWG, Euratom, EWWS) nr 260/68 (9) stosuje się do osób zajmujących stanowiska publiczne.

2.   Art. 66a regulaminu pracowniczego stosuje się odpowiednio do osób zajmujących stanowiska publiczne.

ROZDZIAŁ III

DODATKI

Artykuł 4

Dodatek na zagospodarowanie i dodatek na ponowne zagospodarowanie – koszty przeprowadzki i koszty podróży

Osoby zajmujące stanowiska publiczne są uprawnione do:

| a) | dodatku na zagospodarowanie przy obejmowaniu stanowiska, zgodnie z art. 5 załącznika VII do regulaminu pracowniczego, który stosuje się odpowiednio; |
| --- | --- |

a)

dodatku na zagospodarowanie przy obejmowaniu stanowiska, zgodnie z art. 5 załącznika VII do regulaminu pracowniczego, który stosuje się odpowiednio;

| b) | dodatku na ponowne zagospodarowanie przy zaprzestaniu zajmowania stanowiska, zgodnie z art. 24 ust. 2 Warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej, który stosuje się odpowiednio; |
| --- | --- |

b)

dodatku na ponowne zagospodarowanie przy zaprzestaniu zajmowania stanowiska, zgodnie z art. 24 ust. 2 Warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej, który stosuje się odpowiednio;

| c) | zwrotu kosztów podróży poniesionych przez nich samych i członków ich rodzin;
  oraz |
| --- | --- |

c)

zwrotu kosztów podróży poniesionych przez nich samych i członków ich rodzin;

oraz

| d) | zwrotu kosztów związanych z przeprowadzką mienia osobistego oraz mebli, włącznie z kosztami ubezpieczenia od zwykłych ryzyk, takich jak kradzież, zniszczenie, pożar, w granicach pułapów kosztowych określonych dla urzędników instytucji, w których dane osoby zajmujące stanowiska publiczne zostały mianowane, zgodnie z art. 9 załącznika VII do regulaminu pracowniczego. Po przedstawieniu faktur instytucje mogą przewidzieć odstępstwa dotyczące zwrotu faktycznie poniesionych kosztów przeprowadzki, które w żadnym przypadku nie mogą przekroczyć 50 % pułapu określonego przez odpowiednie instytucje względem ich pracowników. |
| --- | --- |

d)

zwrotu kosztów związanych z przeprowadzką mienia osobistego oraz mebli, włącznie z kosztami ubezpieczenia od zwykłych ryzyk, takich jak kradzież, zniszczenie, pożar, w granicach pułapów kosztowych określonych dla urzędników instytucji, w których dane osoby zajmujące stanowiska publiczne zostały mianowane, zgodnie z art. 9 załącznika VII do regulaminu pracowniczego. Po przedstawieniu faktur instytucje mogą przewidzieć odstępstwa dotyczące zwrotu faktycznie poniesionych kosztów przeprowadzki, które w żadnym przypadku nie mogą przekroczyć 50 % pułapu określonego przez odpowiednie instytucje względem ich pracowników.

W przypadku odnowienia mandatu osoba zajmująca stanowisko publiczne nie jest uprawniona do żadnego z dodatków określonych w niniejszym artykule. Prawo takie nie przysługuje również takiej osobie w przypadku jej mianowania jako osoby zajmującej stanowisko publiczne lub jej wybrania na członka w innej instytucji Unii, jeżeli siedziba tej instytucji znajduje się w mieście, w którym osoba ta była wcześniej zobowiązana zamieszkiwać w związku z zajmowanym stanowiskiem, oraz jeżeli w momencie nowego mianowania lub wyboru nie dokonała jeszcze ponownego zagospodarowania.

Artykuł 5

Dodatek zagraniczny

Osoby zajmujące stanowiska publiczne są uprawnione, od dnia objęcia stanowiska do ostatniego dnia miesiąca, w którym zaprzestają jego zajmowania, do dodatku zagranicznego stanowiącego 15 % ich wynagrodzenia podstawowego.

Artykuł 6

Dodatki rodzinne

Osoby zajmujące stanowiska publiczne są uprawnione, od dnia objęcia stanowiska do ostatniego dnia miesiąca, w którym zaprzestają jego zajmowania, do dodatków rodzinnych określonych poprzez stosowanie w drodze analogii art. 67 regulaminu pracowniczego i art. 1–3 załącznika VII do tego regulaminu.

Artykuł 7

Dodatek reprezentacyjny

Osoby zajmujące stanowiska publiczne są uprawnione do miesięcznego dodatku reprezentacyjnego, w euro, w wysokości:

| Instytucja | Prezes/przewodniczący | Wiceprezes/wiceprzewodniczący | Wysoki przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa | Członek | Sekretarz |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Rada Europejska | 1 418,07 | | | | |
| Komisja Europejska | 1 418,07 | 911,38 | 911,38 | 607,71 | |
| Trybunał Sprawiedliwości | 1 418,07 | 911,38 | | 607,71 | 554,17 |
| Sąd | 607,71 | 573,98 | | 554,17 | 471,37 |
| Sądy wyspecjalizowane | 554 | | | 500 | 400 |

Instytucja

Prezes/przewodniczący

Wiceprezes/wiceprzewodniczący

Wysoki przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa

Członek

Sekretarz

Rada Europejska

1 418,07

Komisja Europejska

1 418,07

911,38

911,38

607,71

Trybunał Sprawiedliwości

1 418,07

911,38

607,71

554,17

Sąd

607,71

573,98

554,17

471,37

Sądy wyspecjalizowane

554

500

400

Artykuł 8

Dodatek funkcyjny

Sędziowie będący prezesami izb Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz pierwszy rzecznik generalny – oprócz dodatków określonych w art. 4–7 – otrzymują w czasie zajmowania stanowiska publicznego miesięczny dodatek funkcyjny, w euro, zgodnie z następującą tabelą:

| Dodatek funkcyjny |
| --- |
| Trybunał Sprawiedliwości | Sąd | Sądy wyspecjalizowane |
| sędziowie-prezesi i pierwszy rzecznik generalny | sędziowie-prezesi | sędziowie-prezesi |
| 810,74 | 739,47 | 500 |

Dodatek funkcyjny

Trybunał Sprawiedliwości

Sąd

Sądy wyspecjalizowane

sędziowie-prezesi i pierwszy rzecznik generalny

sędziowie-prezesi

sędziowie-prezesi

810,74

739,47

500

Artykuł 9

Koszty podróży służbowych

Osoby zajmujące stanowiska publiczne, które w ramach wykonywania swoich obowiązków muszą udać się poza miejsce będące siedzibą ich instytucji, są uprawnione do:

| a) | zwrotu kosztów podróży; |
| --- | --- |

a)

zwrotu kosztów podróży;

| b) | zwrotu wydatków hotelowych (wyłącznie pokój hotelowy, obsługa i podatki); |
| --- | --- |

b)

zwrotu wydatków hotelowych (wyłącznie pokój hotelowy, obsługa i podatki);

| c) | dziennej diety służbowej w trakcie podróży służbowej stanowiącej – za każdy pełny dzień nieobecności – 105 % diety dziennej, zgodnie z regulaminem pracowniczym. |
| --- | --- |

c)

dziennej diety służbowej w trakcie podróży służbowej stanowiącej – za każdy pełny dzień nieobecności – 105 % diety dziennej, zgodnie z regulaminem pracowniczym.

Artykuł 10

Świadczenie przejściowe

1.   Od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym osoba zajmująca stanowisko publiczne zaprzestała jego zajmowania, przysługuje jej miesięczne świadczenie przejściowe. Okres, w którym przysługuje uprawnienie do miesięcznego świadczenia przejściowego, jest równy okresowi zajmowania stanowiska publicznego. Okres, w którym przysługuje to uprawnienie, nie powinien być jednak krótszy niż sześć miesięcy ani dłuższy niż dwa lata.

Wysokość tego świadczenia określa się na podstawie wynagrodzenia podstawowego otrzymywanego przez osobę zajmującą stanowisko publiczne w momencie zaprzestania jego zajmowania; świadczenie to wynosi:

| — | 40 % wynagrodzenia podstawowego, jeżeli okres zajmowania stanowiska publicznego nie przekracza dwóch lat, |
| --- | --- |

—

40 % wynagrodzenia podstawowego, jeżeli okres zajmowania stanowiska publicznego nie przekracza dwóch lat,

| — | 45 % wynagrodzenia podstawowego, jeżeli okres zajmowania stanowiska publicznego jest dłuższy niż dwa lata, ale nie przekracza trzech lat, |
| --- | --- |

—

45 % wynagrodzenia podstawowego, jeżeli okres zajmowania stanowiska publicznego jest dłuższy niż dwa lata, ale nie przekracza trzech lat,

| — | 50 % wynagrodzenia podstawowego, jeżeli okres zajmowania stanowiska publicznego jest dłuższy niż trzy lata, ale nie przekracza pięciu lat, |
| --- | --- |

—

50 % wynagrodzenia podstawowego, jeżeli okres zajmowania stanowiska publicznego jest dłuższy niż trzy lata, ale nie przekracza pięciu lat,

| — | 55 % wynagrodzenia podstawowego, jeżeli okres zajmowania stanowiska publicznego jest dłuższy niż pięć lat, ale nie przekracza dziesięciu lat, |
| --- | --- |

—

55 % wynagrodzenia podstawowego, jeżeli okres zajmowania stanowiska publicznego jest dłuższy niż pięć lat, ale nie przekracza dziesięciu lat,

| — | 60 % wynagrodzenia podstawowego, jeżeli okres zajmowania stanowiska publicznego jest dłuższy niż dziesięć lat, ale nie przekracza piętnastu lat, |
| --- | --- |

—

60 % wynagrodzenia podstawowego, jeżeli okres zajmowania stanowiska publicznego jest dłuższy niż dziesięć lat, ale nie przekracza piętnastu lat,

| — | 65 % wynagrodzenia podstawowego, jeżeli okres zajmowania stanowiska publicznego jest dłuższy niż piętnaście lat. |
| --- | --- |

—

65 % wynagrodzenia podstawowego, jeżeli okres zajmowania stanowiska publicznego jest dłuższy niż piętnaście lat.

2.   Uprawnienie do świadczenia przejściowego ustaje, jeżeli osoba, która zajmowała stanowisko publiczne, zostanie ponownie mianowana na stanowisko publiczne w instytucjach Unii, zostanie wybrana do Parlamentu Europejskiego, osiągnie wiek emerytalny, o którym mowa w art. 11, lub wraz z jej śmiercią. W przypadku ponownego mianowania lub wyboru do Parlamentu Europejskiego świadczenie jest wypłacane do dnia rozpoczęcia wykonywania obowiązków, a w przypadku śmierci ostatnia wypłata jest dokonywana za miesiąc, w którym nastąpiła śmierć.

3.   Jeżeli osoba, która zajmowała stanowisko publiczne, podejmie działalność zarobkową w okresie, w którym przysługuje jej miesięczne świadczenie przejściowe, wówczas kwota, o którą jej miesięczne wynagrodzenie brutto (tzn. przed odliczeniem podatków) wraz ze świadczeniem określonym w ust. 1 niniejszego artykułu przekracza wynagrodzenie, przed odliczeniem podatku, jakie otrzymywała w czasie zajmowania stanowiska publicznego na podstawie art. 2, 5 i 6, jest odejmowana od świadczenia. Przy określaniu wysokości wynagrodzenia otrzymywanego z tytułu nowej działalności uwzględnia się wszystkie formy wynagrodzenia, z wyjątkiem tych, które stanowią zwrot kosztów.

4.   Osoby, które zajmowały stanowiska publiczne, w dniu zaprzestania zajmowania stanowiska, w dniu 1 stycznia każdego kolejnego roku, a także przy każdej zmianie swojej sytuacji finansowej, składają przewodniczącemu/prezesowi instytucji, w której byli zatrudnieni, deklarację obejmującą wszystkie elementy wynagrodzenia za świadczone usługi, z wyjątkiem elementów, które stanowią zwrot kosztów.

Deklaracja ta musi być sporządzona w dobrej wierze i ma charakter poufny. Zawarte w niej informacje nie mogą zostać użyte do celów innych niż przewidziane w niniejszym rozporządzeniu ani być przekazane osobom trzecim.

Od świadczenia przejściowego nie odejmuje się dodatkowego wynagrodzenia, jakie osoby, które zajmowały stanowiska publiczne, otrzymywały zgodnie z prawem w czasie zajmowania przez nie stanowiska publicznego.

5.   Osoby, które zajmowały stanowiska publiczne, uprawnione do świadczenia przejściowego są również uprawnione do dodatków rodzinnych, o których mowa w art. 6, o ile spełniają warunki określone w tym artykule.

ROZDZIAŁ IV

EMERYTURY

Artykuł 11

Wiek emerytalny

1.   Po zaprzestaniu zajmowania stanowiska osoby, które zajmowały stanowiska publiczne, są uprawnione do dożywotnej emerytury należnej od dnia osiągnięcia wieku emerytalnego określonego w art. 77 regulaminu pracowniczego, który stosuje się odpowiednio.

2.   Osoby, które zajmowały stanowiska publiczne, mogą jednak złożyć wniosek o rozpoczęcie pobierania takiej emerytury nie wcześniej niż sześć lat przed osiągnięciem wieku emerytalnego, o którym mowa w ust. 1. W takim przypadku do emerytury, obliczanej w momencie złożenia stosownego wniosku, zastosowanie znajduje współczynnik korygujący zgodnie z poniższą tabelą:

| od 6 do 4 lat wcześniej | 0,70 |
| --- | --- |
| mniej niż od 4 do 3 lat wcześniej | 0,75 |
| mniej niż od 3 do 2 lat wcześniej | 0,80 |
| mniej niż od 2 lat do 1 roku wcześniej | 0,87 |
| mniej niż 1 rok wcześniej | 0,95 |

od 6 do 4 lat wcześniej

0,70

mniej niż od 4 do 3 lat wcześniej

0,75

mniej niż od 3 do 2 lat wcześniej

0,80

mniej niż od 2 lat do 1 roku wcześniej

0,87

mniej niż 1 rok wcześniej

0,95

Artykuł 12

Emerytura

Art. 77 akapit drugi zdanie pierwsze regulaminu pracowniczego stosuje się odpowiednio. Wysokość emerytury jest równa dwukrotności stawki, o której mowa w art. 77 akapit drugi zdanie drugie regulaminu pracowniczego, zastosowanej do ostatniego otrzymanego wynagrodzenia podstawowego – za każdy pełny rok zajmowania stanowiska, oraz jednej dwunastej tej kwoty – za każdy pełny miesiąc.

Jeżeli osoba zajmująca stanowisko publiczne zajmowała różne stanowiska w instytucjach Unii, w wynagrodzeniu, na podstawie którego obliczana jest jej emerytura, uwzględnia się bezpośrednio proporcjonalnie okresy zajmowania przez tę osobę różnych stanowisk.

Artykuł 13

Udział budżetu

Wypłaty świadczeń w ramach systemu emerytalnego przewidzianego w niniejszym rozporządzeniu pokrywane są z budżetu ogólnego Unii. Państwa członkowskie wspólnie gwarantują wypłatę tych świadczeń zgodnie z kluczem ustanowionym do celów finansowania takich wydatków.

ROZDZIAŁ V

PRZEPISY SOCJALNE

Artykuł 14

Inwalidztwo

Osoby zajmujące stanowiska publiczne dotknięte inwalidztwem uznanym za całkowite i uniemożliwiającym wykonywanie obowiązków, które z tego powodu rezygnują lub są zmuszone do rezygnacji z zajmowanego stanowiska, od dnia rezygnacji lub przymusowej rezygnacji są uprawnione do następujących świadczeń:

| a) | jeżeli inwalidztwo jest uznane za trwałe – do dożywotniej emerytury obliczonej zgodnie z art. 12, przy czym emerytura ta nie może być niższa niż 30 % ostatniego otrzymanego wynagrodzenia podstawowego. Osoby te są uprawnione do maksymalnej emerytury, jeżeli niezdolność do pracy wynika z inwalidztwa, jakim zostały dotknięte, lub choroby, na jaką zapadły, w ramach wykonywania obowiązków służbowych; |
| --- | --- |

a)

jeżeli inwalidztwo jest uznane za trwałe – do dożywotniej emerytury obliczonej zgodnie z art. 12, przy czym emerytura ta nie może być niższa niż 30 % ostatniego otrzymanego wynagrodzenia podstawowego. Osoby te są uprawnione do maksymalnej emerytury, jeżeli niezdolność do pracy wynika z inwalidztwa, jakim zostały dotknięte, lub choroby, na jaką zapadły, w ramach wykonywania obowiązków służbowych;

| b) | jeżeli inwalidztwo jest czasowe – do renty inwalidzkiej, do czasu odzyskania sprawności, w wysokości równej 60 % ostatniego otrzymanego wynagrodzenia podstawowego, jeżeli dana osoba została dotknięta inwalidztwem lub zapadła na chorobę w ramach wykonywania obowiązków służbowych, a 30 % w innych przypadkach. Renta inwalidzka zostaje zastąpiona dożywotnią emeryturą obliczoną zgodnie z art. 12, jeżeli beneficjent renty osiągnął wiek emerytalny, o którym mowa w art. 11, lub po upływie siedmiu lat od przyznania tej renty. |
| --- | --- |

b)

jeżeli inwalidztwo jest czasowe – do renty inwalidzkiej, do czasu odzyskania sprawności, w wysokości równej 60 % ostatniego otrzymanego wynagrodzenia podstawowego, jeżeli dana osoba została dotknięta inwalidztwem lub zapadła na chorobę w ramach wykonywania obowiązków służbowych, a 30 % w innych przypadkach. Renta inwalidzka zostaje zastąpiona dożywotnią emeryturą obliczoną zgodnie z art. 12, jeżeli beneficjent renty osiągnął wiek emerytalny, o którym mowa w art. 11, lub po upływie siedmiu lat od przyznania tej renty.

Artykuł 15

Ubezpieczenie chorobowe i inne formy ubezpieczenia oraz odpowiednie świadczenia

1.   Art. 72 i 73 regulaminu pracowniczego stosuje się odpowiednio do osób zajmujących stanowiska publiczne. Osoby zajmujące stanowiska publiczne, które są uprawnione do świadczeń na podstawie art. 72 regulaminu pracowniczego, składają oświadczenie dotyczące wysokości wszelkich otrzymanych zwrotów lub kwot zwrotów, o które mogą się ubiegać, na swoją rzecz lub na rzecz osób objętych ich ubezpieczeniem, w ramach dowolnego innego systemu ubezpieczeń chorobowych ustanowionego w przepisach ustawodawczych lub wykonawczych. Jeżeli łączna kwota należna z tytułu zwrotów jest większa niż kwota zwrotów przewidziana w art. 72 ust. 1 regulaminu pracowniczego, to taką różnicę odlicza się od kwoty podlegającej zwrotowi zgodnie z art. 72 ust. 1 regulaminu pracowniczego, z wyjątkiem zwrotów otrzymanych w ramach prywatnego dodatkowego systemu ubezpieczenia chorobowego, które pokrywają część wydatków niepodlegających zwrotowi w ramach unijnego systemu ubezpieczenia chorobowego.

2.   Osoby, które zajmowały stanowiska publiczne i które pobierają świadczenia w ramach systemu emerytalnego, o którym mowa w art. 12 niniejszego rozporządzenia, świadczenia przejściowe, o których mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia, lub świadczenia w ramach systemu rent inwalidzkich, o którym mowa w art. 14 niniejszego rozporządzenia, mogą również wystąpić z wnioskiem o objęcie ich systemem świadczeń na podstawie art. 72 regulaminu pracowniczego, zgodnie z ustępem pierwszym niniejszego artykułu.

3.   Osoby, które zajmowały stanowiska publiczne i które nie pobierają świadczeń w ramach systemu emerytalnego, o którym mowa w art. 12 niniejszego rozporządzenia, świadczeń przejściowych, o których mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia, ani świadczeń w ramach systemu rent inwalidzkich, o którym mowa w art. 14 niniejszego rozporządzenia, mogą wystąpić z wnioskiem o objęcie ich systemem świadczeń na podstawie art. 72 regulaminu pracowniczego, zgodnie z ustępem pierwszym niniejszego artykułu, pod warunkiem że nie prowadzą działalności zarobkowej. W takim przypadku płacą pełną kwotę składek niezbędnych do objęcia takim systemem świadczeń. Składki takie oblicza się na podstawie wysokości miesięcznego świadczenia przejściowego przysługującego na podstawie art. 10 niniejszego rozporządzenia, z należytym uwzględnieniem kolejnych aktualizacji tej kwoty.

4.   Art. 74 i 75 regulaminu pracowniczego, przewidujące między innymi świadczenie porodowe i pogrzebowe, stosuje się odpowiednio do osób zajmujących stanowiska publiczne.

Artykuł 16

Śmierć w trakcie zajmowania stanowiska

W przypadku śmierci osoby zajmującej stanowisko publiczne przed wygaśnięciem mandatu jej żyjący małżonek lub dzieci będące na utrzymaniu są uprawnieni, do końca trzeciego miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła śmierć, do wynagrodzenia, do którego dana osoba zajmująca stanowisko publiczne byłaby uprawniona na podstawie art. 2, 5 i 6.

Artykuł 17

Subrogacja praw

Jeżeli za inwalidztwo lub śmierć osoby zajmującej stanowisko publiczne odpowiedzialność ponosi osoba trzecia, prawo do dochodzenia w postępowaniu sądowym roszczeń tej osoby zajmującej stanowisko publiczne lub jej następców prawnych przeciwko osobie trzeciej przechodzi na Unię, w zakresie zobowiązań, które na niej ciążą w ramach systemu emerytalno-rentowego.

Artykuł 18

Renta rodzinna

1.   Żyjącemu małżonkowi i pozostającym na utrzymaniu dzieciom osoby zajmującej stanowisko publiczne lub osoby, która zajmowała stanowisko publiczne, która posiadała w chwili śmierci prawo do emerytury, przysługuje renta rodzinna.

Renta ta jest równa wartości procentowej emerytury przysługującej w dniu śmierci, na podstawie art. 12, osobie zajmującej stanowisko publiczne lub osobie, która zajmowała stanowisko publiczne; renta ta wynosi:

| Dla żyjącego małżonka | 60 % |
| --- | --- |
| Dla każdego dziecka, gdy jeden z rodziców nie żyje | 10 % |
| Dla każdego dziecka, gdy oboje rodzice nie żyją | 20 % |

Dla żyjącego małżonka

60 %

Dla każdego dziecka, gdy jeden z rodziców nie żyje

10 %

Dla każdego dziecka, gdy oboje rodzice nie żyją

20 %

Jednak w przypadku śmierci osoby zajmującej stanowisko publiczne w trakcie sprawowania mandatu:

| — | renta rodzinna dla żyjącego małżonka stanowi 36 % wynagrodzenia podstawowego, do którego osoba zajmująca stanowisko publiczne była uprawniona w momencie śmierci; |
| --- | --- |

—

renta rodzinna dla żyjącego małżonka stanowi 36 % wynagrodzenia podstawowego, do którego osoba zajmująca stanowisko publiczne była uprawniona w momencie śmierci;

| — | renta rodzinna dla pierwszej sieroty po obu rodzicach stanowi nie mniej niż 12 % wynagrodzenia podstawowego, do którego osoba zajmująca stanowisko publiczne była uprawniona w momencie śmierci. W przypadku gdy pozostało kilka sierot po obu rodzicach, łączna wysokość renty rodzinnej jest rozdzielana równo między te sieroty. |
| --- | --- |

—

renta rodzinna dla pierwszej sieroty po obu rodzicach stanowi nie mniej niż 12 % wynagrodzenia podstawowego, do którego osoba zajmująca stanowisko publiczne była uprawniona w momencie śmierci. W przypadku gdy pozostało kilka sierot po obu rodzicach, łączna wysokość renty rodzinnej jest rozdzielana równo między te sieroty.

2.   Łączna wysokość rent rodzinnych nie może przekroczyć wysokości emerytury osoby zajmującej stanowisko publiczne lub osoby, która zajmowała stanowisko publiczne, na podstawie której świadczenia te zostały obliczone. Maksymalna kwota rent rodzinnych do wypłaty jest rozdzielana, w stosownych przypadkach, między beneficjentów zgodnie z wartościami procentowymi określonymi w ust. 1.

3.   Renty rodzinne są przyznawane, począwszy od pierwszego dnia miesiąca kalendarzowego następującego po dniu śmierci. Jeżeli jednak art. 16 znajduje zastosowanie, prawo do renty rodzinnej powstaje pierwszego dnia czwartego miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła śmierć.

4.   W przypadku śmierci osoby uprawnionej prawo do renty rodzinnej ustaje z końcem miesiąca kalendarzowego, w którym nastąpiła śmierć. Ponadto prawo do renty sierocej ustaje z końcem miesiąca, w którym dziecko ukończyło 21 lat. Prawo to zostaje jednak przedłużone na czas trwania kształcenia lub szkolenia zawodowego dziecka, najpóźniej do końca miesiąca, w którym ukończyło ono 25 lat.

Renta jest nadal wypłacana sierocie, która z powodu choroby lub niepełnosprawności nie może samodzielnie się utrzymywać.

5.   W przypadku gdy osoba, która zajmowała stanowisko publiczne, zawiera związek małżeński i w dniu zawarcia takiego związku posiada prawo do emerytury na mocy niniejszego rozporządzenia, małżonkowi ani dzieciom pochodzącym z tego związku nie przysługuje prawo do renty rodzinnej, chyba że śmierć osoby, która zajmowała stanowisko publiczne, nastąpi co najmniej po pięciu latach od zawarcia związku małżeńskiego.

6.   Prawo do renty rodzinnej wygasa z chwilą zawarcia przez żyjącego małżonka nowego związku małżeńskiego. Żyjący małżonek jest wówczas uprawniony do otrzymania ryczałtowej kwoty stanowiącej dwukrotność rocznej renty rodzinnej.

7.   W przypadku gdy osoba zajmująca stanowisko publiczne pozostawi żyjącego małżonka, a także sieroty z poprzedniego małżeństwa lub inne osoby uprawnione do renty po nim, lub w przypadku gdy pozostawi sieroty z innych małżeństw, całkowita kwota renty rodzinnej jest rozdzielana przez odpowiednie stosowanie art. 22, 27 i 28 załącznika VIII regulaminu pracowniczego.

8.   Żyjący małżonek i pozostające na utrzymaniu dzieci osoby zajmującej stanowisko publiczne są uprawnione do świadczeń chorobowych w ramach systemu zabezpieczenia społecznego przewidzianego w regulaminie pracowniczym.

Składają oni oświadczenie dotyczące wysokości wszelkich otrzymanych zwrotów lub kwot zwrotów, o które mogą się ubiegać, na swoją rzecz lub na rzecz osób objętych ich ubezpieczeniem, w ramach dowolnego innego systemu ubezpieczeń chorobowych ustanowionego w przepisach ustawowych lub wykonawczych. Jeżeli łączna kwota należna z tytułu zwrotów jest większa niż kwota zwrotów przewidziana w art. 72 ust. 1 regulaminu pracowniczego, to taką różnicę odlicza się od kwoty podlegającej zwrotowi zgodnie z art. 72 ust. 1 regulaminu pracowniczego, z wyjątkiem zwrotów otrzymanych w ramach prywatnego dodatkowego systemu ubezpieczenia chorobowego, które pokrywają część wydatków niepodlegających zwrotowi w ramach unijnego systemu ubezpieczenia chorobowego.

ROZDZIAŁ VI

AKTUALIZACJE I METODY OBLICZANIA

Artykuł 19

Aktualizacja dodatków i świadczeń emerytalno-rentowych

Dodatki, o których mowa w art. 7 i 8 niniejszego rozporządzenia, oraz świadczenia emerytalno-rentowe, o których mowa w art. 12, 14 i 18 niniejszego rozporządzenia, są aktualizowane o kwotę aktualizacji wynikającą z zastosowania art. 65 regulaminu pracowniczego i załącznika XI do tego regulaminu, które stosuje się odpowiednio.

Przepis ten stosuje się do świadczeń emerytalno-rentowych osób zajmujących stanowiska publiczne, które wykonują swój mandat w dniu 4 marca 2016 r. lub których mandat wygasł przed tym dniem.

Artykuł 20

Współczynniki korygujące

Wynagrodzenia podstawowe, o których mowa w art. 2 niniejszego rozporządzenia, dodatek, o którym mowa w art. 5 niniejszego rozporządzenia, oraz dodatki rodzinne, o których mowa w art. 6 niniejszego rozporządzenia, są korygowane, w stosownych przypadkach, zgodnie z art. 64 regulaminu pracowniczego.

Artykuł 21

Zakaz kumulacji

Ta sama osoba nie może równocześnie pobierać świadczenia przejściowego, o którym mowa w art. 10, emerytury, o której mowa w art. 12, oraz emerytury lub renty, o których mowa w art. 14. Jeżeli osoba zajmująca stanowisko publiczne jest uprawniona do ubiegania się o świadczenia na podstawie więcej niż jednego z tych przepisów, stosuje się wyłącznie przepis najbardziej dla niej korzystny. Niemniej jednak uprawnienie do świadczenia przejściowego wygasa w chwili osiągnięcia przez osobę zajmującą stanowisko publiczne wieku emerytalnego, o którym mowa w art. 11.

ROZDZIAŁ VII

ZASADY DOTYCZĄCE WYPŁAT

Artykuł 22

Miejsce i realizacja płatności

1.   Kwoty należne na podstawie art. 2, 4, 5, 6, 7, 15 i 16 są wypłacane w państwie i w walucie państwa, w którym osoby zajmujące stanowiska publiczne wykonują swoje obowiązki lub, na ich wniosek, w euro, na rachunek bankowy w Unii.

2.   Art. 17 ust. 2–4 załącznika VII regulaminu pracowniczego stosuje się – odpowiednio – do osób zajmujących stanowiska publiczne.

3.   Do kwot należnych na podstawie art. 10, 12, 14 i 18 nie stosuje się współczynnika korygującego. Kwoty te są wypłacane na rzecz beneficjentów zamieszkałych w Unii w euro, na rachunek bankowy w Unii.

Dla beneficjentów zamieszkałych poza Unią emerytury i renty są wypłacane w euro, na rachunek bankowy w Unii lub w kraju zamieszkania. W drodze wyjątku emerytura lub renta może być wypłacana w obcej walucie w kraju zamieszkania emeryta lub rencisty, przeliczonej po najbardziej aktualnych kursach wymiany wykorzystywanych przy wykonywaniu budżetu ogólnego Unii Europejskiej.

ROZDZIAŁ VIII

PRZEPISY KOŃCOWE

Artykuł 23

Dyskwalifikacja

Osoby zajmujące stanowiska publiczne, które zostały zwolnione ze stanowiska z powodu poważnego uchybienia na podstawie właściwych postanowień Traktatu, mogą zostać pozbawione prawa do świadczenia przejściowego, do emerytury lub renty. Skutki stosowania niniejszego przepisu nie mogą jednak zostać rozciągnięte na pozostałe osoby, które wywodzą swoje uprawnienia od takich osób zajmujących stanowiska publiczne.

Artykuł 24

Klauzula opt-in

1.   Nie naruszając art. 1 ust. 2, osoby zajmujące stanowiska publiczne przed dniem 4 marca 2016 r. oraz osoby, które zajmowały stanowiska publiczne przed tą datą, mogą wystąpić z wnioskiem, aby art. 15 znajdował do nich zastosowanie. Wniosek taki należy złożyć w terminie sześciu miesięcy od dnia 4 marca 2016 r.

2.   Art. 20, 24 i 25 oraz art. 24a zdanie pierwsze załącznika XIII do regulaminu pracowniczego stosuje się – odpowiednio – do beneficjentów kwot należnych na podstawie art. 10, 11, 12, 14 i 18 niniejszego rozporządzenia. Uznaje się jednak, że data 1 stycznia 2014 r., o której mowa w art. 24a załącznika XIII do regulaminu pracowniczego, to data 4 marca 2016 r.

Artykuł 25

Uchylenie i przepisy pozostające w mocy

1.   Z zastrzeżeniem dalszego stosowania do osób zajmujących stanowiska publiczne, które wykonują swój mandat w dniu 4 marca 2016 r. lub których mandat wygasł przed tym dniem, niniejszym tracą moc następujące akty:

| a) | rozporządzenie nr 422/67/EWG, nr 5/67/EURATOM; |
| --- | --- |

a)

rozporządzenie nr 422/67/EWG, nr 5/67/EURATOM;

| b) | rozporządzenie (EWG, Euratom, EWWiS) nr 2290/77; |
| --- | --- |

b)

rozporządzenie (EWG, Euratom, EWWiS) nr 2290/77;

| c) | decyzja 2009/909/UE; |
| --- | --- |

c)

decyzja 2009/909/UE;

| d) | decyzja 2009/910/UE; |
| --- | --- |

d)

decyzja 2009/910/UE;

| e) | decyzja 2009/912/UE, z wyjątkiem jej art. 5. |
| --- | --- |

e)

decyzja 2009/912/UE, z wyjątkiem jej art. 5.

2.   Odesłania do uchylonych aktów odczytuje się jako odesłania do niniejszego rozporządzenia.

3.   Rozporządzenia Rady nr 63 (EWG) (10) i nr 14 (Euratom) (11), decyzja Specjalnej Rady Ministrów Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali z dnia 22 maja 1962 r. (12) oraz rozporządzenie Rady nr 62 (EWG), nr 13 (Euratom) (13), z wyjątkiem jego art. 20, niniejszym tracą moc.

4.   Decyzja Specjalnej Rady Ministrów Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali z dnia 13 i 14 października 1958 r. pozostaje w mocy.

Artykuł 26

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 4 marca 2016 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 29 lutego 2016 r.

W imieniu Rady

H.G.J. KAMP

Przewodniczący

---

(1)  Decyzja Rady 2009/909/UE z dnia 1 grudnia 2009 r. ustanawiająca warunki zatrudnienia Przewodniczącego Rady Europejskiej (Dz.U. L 322 z 9.12.2009, s. 35).

1

(2)  Rozporządzenie Rady nr 422/67/EWG, nr 5/67/Euratom z dnia 25 lipca 1967 r. określające uposażenie przewodniczącego i członków Komisji, a także prezesa, sędziów, rzeczników generalnych i sekretarza Trybunału Sprawiedliwości, prezesa, członków i sekretarza Sądu oraz prezesa, członków i sekretarza Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (Dz.U. L 187 z 8.8.1967, s. 1).

2

(3)  Decyzja Rady 2009/910/UE z dnia 1 grudnia 2009 r. ustanawiająca warunki zatrudnienia Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (Dz.U. L 322 z 9.12.2009, s. 36).

3

(4)  Zob. powyżej przypis 2.

4

(5)  Rozporządzenie Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 2290/77 z dnia 18 października 1977 r. określające uposażenie członków Trybunału Obrachunkowego (Dz.U. L 268 z 20.10.1977, s. 1).

5

(6)  Decyzja Rady 2009/912/UE z dnia 1 grudnia 2009 r. ustanawiająca warunki zatrudnienia sekretarza generalnego Rady Unii Europejskiej (Dz.U. L 322 z 9.12.2009, s. 38).

6

(7)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 1023/2013 z dnia 22 października 2013 r. zmieniające regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej i warunki zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej (Dz.U. L 287 z 29.10.2013, s. 15).

7

(8)  Zob. powyżej przypis 5.

8

(9)  Rozporządzenie Rady (EWG, Euratom, EWWS) nr 260/68 z dnia 29 lutego 1968 r. ustanawiające warunki i procedurę stosowania podatku na rzecz Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 56 z 4.3.1968, s. 8).

9

(10)  Rozporządzenie Rady nr 63 ustalające uposażenie członków Komisji (Dz.U. 62 z 19.7.1962, s. 1724/62).

10

(11)  Rozporządzenie Rady nr 14 ustalające uposażenie członków Komisji (Dz.U. 62 z 19.7.1962, s. 1730/62).

11

(12)  Decyzja Specjalnej Rady Ministrów Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali ustalająca uposażenie członków Wysokiej Władzy (Dz.U. 62 z 19.7.1962, s. 1734/62).

12

(13)  Rozporządzenie Rady nr 62 (EWG), nr 13 (Euratom) ustalające uposażenie członków Trybunału Sprawiedliwości (Dz.U. 62 z 19.7.1962, s. 1713/62).

13

---

| 4.3.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 58/13 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 58/13

---

ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE) 2016/301

z dnia 30 listopada 2015 r.

uzupełniające dyrektywę 2003/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących zatwierdzenia i publikacji prospektu emisyjnego oraz upowszechniania reklam i zmieniające rozporządzenie Komisji (WE) nr 809/2004

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę 2003/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie prospektu emisyjnego publikowanego w związku z publiczną ofertą lub dopuszczeniem do obrotu papierów wartościowych i zmieniającą dyrektywę 2001/34/WE (1), w szczególności jej art. 13 ust. 7 zdanie trzecie, art. 14 ust. 8 zdanie trzecie oraz art. 15 ust. 7 zdanie trzecie,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Celem dyrektywy 2003/71/WE jest harmonizacja wymogów dotyczących sporządzania, zatwierdzania i rozpowszechniania prospektów emisyjnych. W celu zapewnienia spójnej harmonizacji i uwzględnienia technicznego rozwoju rynków finansowych konieczne jest szczegółowe określenie tych wymogów, w szczególności wymogów dotyczących procesu zatwierdzania, publikacji oraz upowszechnianych informacji na temat oferty lub dopuszczenia do obrotu poza prospektem emisyjnym, z uwzględnieniem reklam. |
| --- | --- |

(1)

Celem dyrektywy 2003/71/WE jest harmonizacja wymogów dotyczących sporządzania, zatwierdzania i rozpowszechniania prospektów emisyjnych. W celu zapewnienia spójnej harmonizacji i uwzględnienia technicznego rozwoju rynków finansowych konieczne jest szczegółowe określenie tych wymogów, w szczególności wymogów dotyczących procesu zatwierdzania, publikacji oraz upowszechnianych informacji na temat oferty lub dopuszczenia do obrotu poza prospektem emisyjnym, z uwzględnieniem reklam.

| (2) | Proces przeglądu i zatwierdzenia prospektu emisyjnego jest procesem wieloetapowym, w ramach którego decyzja właściwego organu krajowego o zatwierdzeniu prospektu pociąga za sobą kolejne rundy analizy i opracowywania projektu prospektu po stronie emitenta, oferującego lub osoby wnioskującej o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym w celu zagwarantowania, że prospekt spełnia wymóg kompletności, w tym spójności i zrozumiałości przedstawionych w nim informacji. W celu zapewnienia emitentom, oferującym lub osobom wnioskującym o dopuszczenie do obrotu większej pewności co do procesu zatwierdzania konieczne jest określenie, jakie dokumenty należy przedstawiać właściwym organom krajowym na różnych etapach cyklu zatwierdzania prospektu emisyjnego. |
| --- | --- |

(2)

Proces przeglądu i zatwierdzenia prospektu emisyjnego jest procesem wieloetapowym, w ramach którego decyzja właściwego organu krajowego o zatwierdzeniu prospektu pociąga za sobą kolejne rundy analizy i opracowywania projektu prospektu po stronie emitenta, oferującego lub osoby wnioskującej o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym w celu zagwarantowania, że prospekt spełnia wymóg kompletności, w tym spójności i zrozumiałości przedstawionych w nim informacji. W celu zapewnienia emitentom, oferującym lub osobom wnioskującym o dopuszczenie do obrotu większej pewności co do procesu zatwierdzania konieczne jest określenie, jakie dokumenty należy przedstawiać właściwym organom krajowym na różnych etapach cyklu zatwierdzania prospektu emisyjnego.

| (3) | Projekt prospektu emisyjnego należy zawsze przedkładać właściwemu organowi krajowemu w formacie elektronicznym umożliwiającym wyszukiwanie oraz za pośrednictwem środków elektronicznych akceptowanych przez ten organ. Ponieważ format elektroniczny umożliwiający wyszukiwanie pozwala właściwym organom krajowym wyszukiwać konkretne terminy lub słowa w prospekcie, ułatwia on szybszą weryfikację i przyczynia się do zapewnienia efektywnego i terminowego procesu przeglądu. |
| --- | --- |

(3)

Projekt prospektu emisyjnego należy zawsze przedkładać właściwemu organowi krajowemu w formacie elektronicznym umożliwiającym wyszukiwanie oraz za pośrednictwem środków elektronicznych akceptowanych przez ten organ. Ponieważ format elektroniczny umożliwiający wyszukiwanie pozwala właściwym organom krajowym wyszukiwać konkretne terminy lub słowa w prospekcie, ułatwia on szybszą weryfikację i przyczynia się do zapewnienia efektywnego i terminowego procesu przeglądu.

| (4) | Z wyjątkiem pierwszego projektu prospektu emisyjnego konieczne jest, aby każdy projekt prospektu przedłożony właściwemu organowi krajowemu zawierał wyraźne wskazanie zmian dokonanych w stosunku do uprzednio przedłożonego projektu oraz wyjaśnienie sposobu, w jaki wprowadzone zmiany eliminują wszelkie przypadki niekompletności, o których powiadomił właściwy organ krajowy. Przy każdym przedłożeniu projektu prospektu emisyjnego właściwemu organowi krajowemu należy przedłożyć zarówno wersję oznaczoną z wyróżnionymi wszystkimi zmianami w stosunku do uprzednio przedłożonego projektu, jak i wersję nieoznaczoną, w której takie zmiany nie są wyróżnione. |
| --- | --- |

(4)

Z wyjątkiem pierwszego projektu prospektu emisyjnego konieczne jest, aby każdy projekt prospektu przedłożony właściwemu organowi krajowemu zawierał wyraźne wskazanie zmian dokonanych w stosunku do uprzednio przedłożonego projektu oraz wyjaśnienie sposobu, w jaki wprowadzone zmiany eliminują wszelkie przypadki niekompletności, o których powiadomił właściwy organ krajowy. Przy każdym przedłożeniu projektu prospektu emisyjnego właściwemu organowi krajowemu należy przedłożyć zarówno wersję oznaczoną z wyróżnionymi wszystkimi zmianami w stosunku do uprzednio przedłożonego projektu, jak i wersję nieoznaczoną, w której takie zmiany nie są wyróżnione.

| (5) | Jeżeli informacje podlegające ujawnieniu zawarte w odpowiednich załącznikach do rozporządzenia Komisji (WE) nr 809/2004 (2) nie mają zastosowania lub, zważywszy na charakter emisji lub emitenta, nie mają znaczenia w przypadku konkretnego prospektu emisyjnego, informacje takie należy wskazać właściwemu organowi krajowemu w celu zminimalizowania ewentualnych opóźnień w procesie przeglądu. |
| --- | --- |

(5)

Jeżeli informacje podlegające ujawnieniu zawarte w odpowiednich załącznikach do rozporządzenia Komisji (WE) nr 809/2004 (2) nie mają zastosowania lub, zważywszy na charakter emisji lub emitenta, nie mają znaczenia w przypadku konkretnego prospektu emisyjnego, informacje takie należy wskazać właściwemu organowi krajowemu w celu zminimalizowania ewentualnych opóźnień w procesie przeglądu.

| (6) | W celu zapewnienia efektywnego wykorzystania zasobów właściwy organ krajowy powinien mieć prawo zakończyć proces przeglądu bez zatwierdzenia prospektu emisyjnego, jeżeli stanie się dla niego oczywiste, że emitent, oferujący lub osoba wnioskująca o dopuszczenie do obrotu nie jest w stanie spełnić wymogów systemu prospektu emisyjnego. |
| --- | --- |

(6)

W celu zapewnienia efektywnego wykorzystania zasobów właściwy organ krajowy powinien mieć prawo zakończyć proces przeglądu bez zatwierdzenia prospektu emisyjnego, jeżeli stanie się dla niego oczywiste, że emitent, oferujący lub osoba wnioskująca o dopuszczenie do obrotu nie jest w stanie spełnić wymogów systemu prospektu emisyjnego.

| (7) | Elektroniczna publikacja prospektów emisyjnych, w tym ostatecznych warunków, zapewnia inwestorom szybki i łatwy dostęp do zawartych w nich informacji. Wymaganie od inwestorów, aby zaakceptowali zastrzeżenie prawne, uiścili opłatę lub przeszli proces rejestracji w celu uzyskania dostępu do prospektu emisyjnego, utrudnia łatwy dostęp i nie powinno być dozwolone. Filtrów ostrzegających o tym, w których jurysdykcjach oferta jest przeprowadzana, oraz zobowiązujących inwestorów do ujawnienia ich państwa zamieszkania lub wskazania, że nie zamieszkują w określonym państwie lub na terytorium objętym konkretną jurysdykcją, nie należy uznawać za zastrzeżenia prawne. |
| --- | --- |

(7)

Elektroniczna publikacja prospektów emisyjnych, w tym ostatecznych warunków, zapewnia inwestorom szybki i łatwy dostęp do zawartych w nich informacji. Wymaganie od inwestorów, aby zaakceptowali zastrzeżenie prawne, uiścili opłatę lub przeszli proces rejestracji w celu uzyskania dostępu do prospektu emisyjnego, utrudnia łatwy dostęp i nie powinno być dozwolone. Filtrów ostrzegających o tym, w których jurysdykcjach oferta jest przeprowadzana, oraz zobowiązujących inwestorów do ujawnienia ich państwa zamieszkania lub wskazania, że nie zamieszkują w określonym państwie lub na terytorium objętym konkretną jurysdykcją, nie należy uznawać za zastrzeżenia prawne.

| (8) | Reklamy dotyczące oferty publicznej lub dopuszczenia do obrotu mogą stać się niedokładne lub wprowadzające w błąd w przypadku pojawienia się lub zauważenia nowego znaczącego czynnika, istotnego błędu lub niedokładności odnoszących się do informacji zawartych w prospekcie emisyjnym. Należy określić wymogi mające na celu zapewnienie, aby w przypadkach, w których reklamy staną się niedokładne lub wprowadzające w błąd ze względu na wystąpienie takiego nowego czynnika, istotnego błędu lub takiej niedokładności, reklamy takie były zmienianie. |
| --- | --- |

(8)

Reklamy dotyczące oferty publicznej lub dopuszczenia do obrotu mogą stać się niedokładne lub wprowadzające w błąd w przypadku pojawienia się lub zauważenia nowego znaczącego czynnika, istotnego błędu lub niedokładności odnoszących się do informacji zawartych w prospekcie emisyjnym. Należy określić wymogi mające na celu zapewnienie, aby w przypadkach, w których reklamy staną się niedokładne lub wprowadzające w błąd ze względu na wystąpienie takiego nowego czynnika, istotnego błędu lub takiej niedokładności, reklamy takie były zmienianie.

| (9) | Ponieważ prospekt emisyjny stanowi nadrzędne źródło informacji o ofercie publicznej lub dopuszczeniu do obrotu, wszelkie informacje rozpowszechniane na temat takich ofert i dopuszczeń do obrotu, niezależnie od tego, czy służą do celów reklamowych czy innych oraz czy są przekazywane ustnie czy na piśmie, powinny być zgodne z informacjami zawartymi w prospekcie emisyjnym. Należy to zapewnić poprzez nałożenie wymogu, aby wszelkie rozpowszechniane informacje nie były sprzeczne ani nie odnosiły się do informacji, które są sprzeczne, z treścią prospektu emisyjnego. Ponadto należy zakazać rozpowszechniania informacji, które przedstawiają wyraźnie jednostronny pogląd na temat informacji zawartych w prospekcie emisyjnym. Co więcej, ponieważ alternatywne wskaźniki wyników mogą mieć nieproporcjonalny wpływ na decyzję inwestycyjną, należy zakazać umieszczania takich wskaźników w informacjach dotyczących oferty publicznej lub dopuszczenia do obrotu rozpowszechnianych poza prospektem emisyjnym, jeżeli nie są one zawarte w prospekcie. |
| --- | --- |

(9)

Ponieważ prospekt emisyjny stanowi nadrzędne źródło informacji o ofercie publicznej lub dopuszczeniu do obrotu, wszelkie informacje rozpowszechniane na temat takich ofert i dopuszczeń do obrotu, niezależnie od tego, czy służą do celów reklamowych czy innych oraz czy są przekazywane ustnie czy na piśmie, powinny być zgodne z informacjami zawartymi w prospekcie emisyjnym. Należy to zapewnić poprzez nałożenie wymogu, aby wszelkie rozpowszechniane informacje nie były sprzeczne ani nie odnosiły się do informacji, które są sprzeczne, z treścią prospektu emisyjnego. Ponadto należy zakazać rozpowszechniania informacji, które przedstawiają wyraźnie jednostronny pogląd na temat informacji zawartych w prospekcie emisyjnym. Co więcej, ponieważ alternatywne wskaźniki wyników mogą mieć nieproporcjonalny wpływ na decyzję inwestycyjną, należy zakazać umieszczania takich wskaźników w informacjach dotyczących oferty publicznej lub dopuszczenia do obrotu rozpowszechnianych poza prospektem emisyjnym, jeżeli nie są one zawarte w prospekcie.

| (10) | Rozporządzenie (WE) nr 809/2004 zawiera przepisy dotyczące publikacji prospektu emisyjnego i upowszechniania reklam. Aby uniknąć powielania wymogów, należy skreślić niektóre przepisy rozporządzenia (WE) nr 809/2004. |
| --- | --- |

(10)

Rozporządzenie (WE) nr 809/2004 zawiera przepisy dotyczące publikacji prospektu emisyjnego i upowszechniania reklam. Aby uniknąć powielania wymogów, należy skreślić niektóre przepisy rozporządzenia (WE) nr 809/2004.

| (11) | Podstawę niniejszego rozporządzenia stanowią projekty regulacyjnych standardów technicznych przedstawione Komisji przez Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (ESMA). |
| --- | --- |

(11)

Podstawę niniejszego rozporządzenia stanowią projekty regulacyjnych standardów technicznych przedstawione Komisji przez Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (ESMA).

| (12) | Zgodnie z art. 10 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1095/2010 (3) urząd ten przeprowadził otwarte konsultacje publiczne na temat takich projektów regulacyjnych standardów technicznych, dokonał analizy potencjalnych powiązanych kosztów i korzyści oraz zwrócił się o wydanie opinii do Grupy Interesariuszy z Sektora Giełd i Papierów Wartościowych ustanowionej na mocy art. 37 tego rozporządzenia, |
| --- | --- |

(12)

Zgodnie z art. 10 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1095/2010 (3) urząd ten przeprowadził otwarte konsultacje publiczne na temat takich projektów regulacyjnych standardów technicznych, dokonał analizy potencjalnych powiązanych kosztów i korzyści oraz zwrócił się o wydanie opinii do Grupy Interesariuszy z Sektora Giełd i Papierów Wartościowych ustanowionej na mocy art. 37 tego rozporządzenia,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

ROZDZIAŁ I

PRZEPISY OGÓLNE I ZATWIERDZENIE PROSPEKTU EMISYJNEGO

Artykuł 1

Przedmiot

W niniejszym rozporządzeniu ustanawia się regulacyjne standardy techniczne, które określają szczegółowo:

| 1. | reguły dotyczące zatwierdzania prospektu emisyjnego, o których mowa w art. 13 dyrektywy 2003/71/WE; |
| --- | --- |

1.

reguły dotyczące zatwierdzania prospektu emisyjnego, o których mowa w art. 13 dyrektywy 2003/71/WE;

| 2. | reguły dotyczące publikacji prospektu emisyjnego określone w art. 14 ust. 1–4 dyrektywy 2003/71/WE; |
| --- | --- |

2.

reguły dotyczące publikacji prospektu emisyjnego określone w art. 14 ust. 1–4 dyrektywy 2003/71/WE;

| 3. | kwestię upowszechniania reklam, o których mowa w art. 15 dyrektywy 2003/71/WE; |
| --- | --- |

3.

kwestię upowszechniania reklam, o których mowa w art. 15 dyrektywy 2003/71/WE;

| 4. | kwestię zgodności między ujawnianymi informacjami dotyczącymi oferty publicznej lub dopuszczenia do obrotu na rynku regulowanym, z jednej strony, a informacjami zawartymi w prospekcie emisyjnym z drugiej, jak określono w art. 15 ust. 4 dyrektywy 2003/71/WE. |
| --- | --- |

4.

kwestię zgodności między ujawnianymi informacjami dotyczącymi oferty publicznej lub dopuszczenia do obrotu na rynku regulowanym, z jednej strony, a informacjami zawartymi w prospekcie emisyjnym z drugiej, jak określono w art. 15 ust. 4 dyrektywy 2003/71/WE.

Artykuł 2

Złożenie wniosku o zatwierdzenie

1.   Emitent, oferujący lub osoba wnioskująca o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym przedkłada właściwemu organowi drogą elektroniczną wszystkie projekty prospektu emisyjnego w formacie umożliwiającym wyszukiwanie. W momencie przedłożenia pierwszego projektu prospektu emisyjnego określa się punkt kontaktowy, któremu właściwy organ może przekazywać wszelkie pisemne powiadomienia drogą elektroniczną.

2.   Wraz z pierwszym projektem prospektu emisyjnego przedłożonym właściwemu organowi lub w trakcie procesu przeglądu emitent, oferujący lub osoba wnioskująca o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym przedkładają również w formacie elektronicznym umożliwiającym wyszukiwanie:

| a) | w przypadku gdy wymaga tego właściwy organ macierzystego państwa członkowskiego zgodnie z art. 25 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 809/2004 lub z własnej inicjatywy – wykaz odniesień, w którym należy również wskazać wszelkie elementy określone w załącznikach I–XXX do rozporządzenia (WE) nr 809/2004, których nie uwzględniono w prospekcie emisyjnym, ponieważ ze względu na charakter emitenta, oferującego lub osoby wnioskującej o dopuszczenie do obrotu lub ze względu na charakter papierów wartościowych objętych ofertą publiczną lub dopuszczonych do obrotu nie miały one zastosowania.
  W przypadku gdy nie przedkłada się wykazu odniesień i gdy kolejność elementów w projekcie prospektu emisyjnego nie pokrywa się z kolejnością informacji określonych w załącznikach do rozporządzenia (WE) nr 809/2004, w projekcie prospektu dodaje się adnotację na marginesie w celu wskazania, które sekcje prospektu odnoszą się do poszczególnych wymogów w zakresie ujawniania informacji. Do prospektu emisyjnego zawierającego adnotacje na marginesie dołącza się dokument wskazujący wszelkie elementy zawarte w odpowiednich załącznikach do rozporządzenia (WE) nr 809/2004, które nie zostały uwzględnione w prospekcie, ponieważ nie miały zastosowania ze względu na charakter emitenta, oferującego lub osoby wnioskującej o dopuszczenie do obrotu lub papierów wartościowych objętych ofertą publiczną lub dopuszczonych do obrotu; |
| --- | --- |

a)

w przypadku gdy wymaga tego właściwy organ macierzystego państwa członkowskiego zgodnie z art. 25 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 809/2004 lub z własnej inicjatywy – wykaz odniesień, w którym należy również wskazać wszelkie elementy określone w załącznikach I–XXX do rozporządzenia (WE) nr 809/2004, których nie uwzględniono w prospekcie emisyjnym, ponieważ ze względu na charakter emitenta, oferującego lub osoby wnioskującej o dopuszczenie do obrotu lub ze względu na charakter papierów wartościowych objętych ofertą publiczną lub dopuszczonych do obrotu nie miały one zastosowania.

W przypadku gdy nie przedkłada się wykazu odniesień i gdy kolejność elementów w projekcie prospektu emisyjnego nie pokrywa się z kolejnością informacji określonych w załącznikach do rozporządzenia (WE) nr 809/2004, w projekcie prospektu dodaje się adnotację na marginesie w celu wskazania, które sekcje prospektu odnoszą się do poszczególnych wymogów w zakresie ujawniania informacji. Do prospektu emisyjnego zawierającego adnotacje na marginesie dołącza się dokument wskazujący wszelkie elementy zawarte w odpowiednich załącznikach do rozporządzenia (WE) nr 809/2004, które nie zostały uwzględnione w prospekcie, ponieważ nie miały zastosowania ze względu na charakter emitenta, oferującego lub osoby wnioskującej o dopuszczenie do obrotu lub papierów wartościowych objętych ofertą publiczną lub dopuszczonych do obrotu;

| b) | w przypadku gdy emitent, oferujący lub osoba wnioskująca o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym zwraca się do właściwego organu macierzystego państwa członkowskiego o zezwolenie na pominięcie informacji w prospekcie emisyjnym na podstawie art. 8 ust. 2 dyrektywy 2003/71/WE – stosowny uzasadniony wniosek; |
| --- | --- |

b)

w przypadku gdy emitent, oferujący lub osoba wnioskująca o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym zwraca się do właściwego organu macierzystego państwa członkowskiego o zezwolenie na pominięcie informacji w prospekcie emisyjnym na podstawie art. 8 ust. 2 dyrektywy 2003/71/WE – stosowny uzasadniony wniosek;

| c) | w przypadku gdy emitent, oferujący lub osoba wnioskująca o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym zwraca się do właściwego organu macierzystego państwa członkowskiego o powiadomienie właściwego organu przyjmującego państwa członkowskiego, po zatwierdzeniu prospektu, poprzez przekazanie świadectwa zatwierdzenia na podstawie art. 18 ust. 1 dyrektywy 2003/71/WE – stosowny wniosek; |
| --- | --- |

c)

w przypadku gdy emitent, oferujący lub osoba wnioskująca o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym zwraca się do właściwego organu macierzystego państwa członkowskiego o powiadomienie właściwego organu przyjmującego państwa członkowskiego, po zatwierdzeniu prospektu, poprzez przekazanie świadectwa zatwierdzenia na podstawie art. 18 ust. 1 dyrektywy 2003/71/WE – stosowny wniosek;

| d) | wszelkie informacje włączone do prospektu emisyjnego przez odniesienie, chyba że informacje takie zostały już zatwierdzone przez ten sam właściwy organ lub przedstawione mu zgodnie z art. 11 dyrektywy 2003/71/WE; |
| --- | --- |

d)

wszelkie informacje włączone do prospektu emisyjnego przez odniesienie, chyba że informacje takie zostały już zatwierdzone przez ten sam właściwy organ lub przedstawione mu zgodnie z art. 11 dyrektywy 2003/71/WE;

| e) | wszelkie inne informacje uznane przez właściwy organ macierzystego państwa członkowskiego, w sposób uzasadniony, za niezbędne do przeprowadzenia przeglądu i wyraźnie zażądane przez właściwy organ do tego celu. |
| --- | --- |

e)

wszelkie inne informacje uznane przez właściwy organ macierzystego państwa członkowskiego, w sposób uzasadniony, za niezbędne do przeprowadzenia przeglądu i wyraźnie zażądane przez właściwy organ do tego celu.

Artykuł 3

Zmiany w projekcie prospektu emisyjnego

1.   Po przedłożeniu właściwemu organowi macierzystego państwa członkowskiego pierwszego projektu prospektu emisyjnego, w przypadku gdy emitent, oferujący lub osoba wnioskująca o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym składa kolejne projekty prospektu, kolejne projekty należy oznaczyć, tak aby wyróżnić wszystkie zmiany, których dokonano w poprzednim nieoznaczonym projekcie prospektu przedłożonym właściwemu organowi. Jeżeli wprowadzono jedynie nieznaczne zmiany, za dopuszczalne uznaje się oznaczenie fragmentów projektu prospektu emisyjnego ze wskazaniem wszystkich zmian w stosunku do poprzedniej wersji. Nieoznaczony projekt prospektu emisyjnego zawsze przedkłada się razem z projektem, w którym wyróżniono wszystkie zmiany.

W przypadku gdy emitent, oferujący lub osoba wnioskująca o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym nie jest w stanie spełnić wymogu określonego w akapicie pierwszym ze względu na trudności techniczne związane z oznaczeniem prospektu emisyjnego, o każdej zmianie dokonanej w stosunku do poprzedniego projektu prospektu należy poinformować właściwy organ macierzystego państwa członkowskiego na piśmie.

2.   W przypadku gdy właściwy organ macierzystego państwa członkowskiego powiadomił, zgodnie z art. 5 ust. 2 niniejszego rozporządzenia, emitenta, oferującego lub osobę wnioskującą o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym o tym, że jego zdaniem projekt prospektu emisyjnego nie spełnia wymogów kompletności, w tym spójności i zrozumiałości zawartych w nim informacji, do kolejnego składanego projektu prospektu dołącza się wyjaśnienie dotyczące środków zastosowanych w celu wyeliminowania przypadków niekompletności, o których powiadomił właściwy organ.

W przypadku gdy zmiany dokonane w stosunku do uprzednio złożonego projektu prospektu emisyjnego nie wymagają wyjaśnień lub w sposób oczywisty służą wyeliminowaniu przypadków niekompletności, o których powiadomił właściwy organ, za wystarczające uznaje się wskazanie, w których miejscach dokonano zmian w celu wyeliminowania przypadków niekompletności.

Artykuł 4

Ostateczne złożenie

1.   Z wyjątkiem wykazu odniesień, o którym mowa w art. 2 ust. 2 lit. a), do wniosku o zatwierdzenie ostatecznego projektu prospektu emisyjnego dołącza się wszelkie informacje, o których mowa w art. 2 ust. 2, które uległy zmianie w stosunku do poprzedniego wniosku. Ostateczny projekt prospektu emisyjnego nie może zawierać adnotacji na marginesie.

2.   W przypadku gdy nie dokonano żadnych zmian w uprzednio przedstawionych informacjach, o których mowa w art. 2 ust. 2, emitent, oferujący lub osoba wnioskująca o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym potwierdza na piśmie, że nie dokonano żadnych zmian w uprzednio przedstawionych informacjach.

Artykuł 5

Otrzymanie i przetwarzanie wniosku

1.   Właściwy organ macierzystego państwa członkowskiego potwierdza otrzymanie wstępnego wniosku o zatwierdzenie prospektu emisyjnego na piśmie drogą elektroniczną jak najszybciej i nie później niż do końca godzin pracy w drugim dniu roboczym po otrzymaniu wniosku. W potwierdzeniu informuje się emitenta, oferującego lub osobę wnioskującą o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym o ewentualnym numerze referencyjnym wniosku o zatwierdzenie oraz o punkcie kontaktowym w ramach właściwego organu, do którego można kierować zapytania dotyczące wniosku. Data potwierdzenia nie wpływa na datę złożenia projektu prospektu emisyjnego w rozumieniu art. 13 ust. 2 dyrektywy 2003/71/WE, od której rozpoczynają bieg terminy powiadomień.

2.   Jeżeli właściwy organ macierzystego państwa członkowskiego uzna, w sposób uzasadniony, że przedstawione mu dokumenty są niekompletne lub że potrzebne są dodatkowe informacje, na przykład ze względu na niespójność lub niezrozumiałość niektórych zawartych w nich informacji, wówczas powiadamia – pisemnie drogą elektroniczną – emitenta, oferującego lub osobę wnioskującą o dopuszczenie do obrotu o konieczności dostarczenia dodatkowych informacji oraz o przyczynach takiej konieczności.

3.   Jeżeli właściwy organ macierzystego państwa członkowskiego uzna, że niekompletność ma niewielkie znaczenie lub że czas jest kwestią najwyższej wagi, może powiadomić emitenta, oferującego lub osobę wnioskującą o dopuszczenie do obrotu ustnie i wówczas nie następuje przerwanie biegu terminów zatwierdzenia prospektu, o których mowa w art. 13 ust. 4 dyrektywy 2003/71/WE.

4.   Jeżeli emitent, oferujący lub osoba wnioskująca o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym nie jest w stanie lub nie chce dostarczyć dodatkowych informacji zgodnie z ust. 2, właściwy organ macierzystego państwa członkowskiego ma prawo odmówić zatwierdzenia prospektu i zakończyć proces przeglądu.

5.   Właściwy organ macierzystego państwa członkowskiego powiadamia emitenta, oferującego lub osobę wnioskującą o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym o swojej decyzji dotyczącej zatwierdzenia prospektu emisyjnego pisemnie drogą elektroniczną w dniu podjęcia decyzji. W przypadku odmowy zatwierdzenia prospektu emisyjnego decyzja właściwego organu musi zawierać przyczyny takiej odmowy.

ROZDZIAŁ II

PUBLIKACJA PROSPEKTU EMISYJNEGO

Artykuł 6

Publikacja prospektu emisyjnego w formie elektronicznej

1.   W przypadku publikacji w formie elektronicznej na podstawie art. 14 ust. 2 lit. c), d) lub e) dyrektywy 2003/71/WE prospekt emisyjny, czy to w formie pojedynczego dokumentu, czy składający się z kilku dokumentów:

| a) | musi być łatwo dostępny po wejściu na stronę internetową; |
| --- | --- |

a)

musi być łatwo dostępny po wejściu na stronę internetową;

| b) | musi być zapisany w formacie elektronicznym umożliwiającym wyszukiwanie, którego nie można modyfikować; |
| --- | --- |

b)

musi być zapisany w formacie elektronicznym umożliwiającym wyszukiwanie, którego nie można modyfikować;

| c) | nie może zawierać hiperłączy z wyjątkiem linków do adresów elektronicznych, pod którymi dostępne są informacje włączone przez odniesienie; |
| --- | --- |

c)

nie może zawierać hiperłączy z wyjątkiem linków do adresów elektronicznych, pod którymi dostępne są informacje włączone przez odniesienie;

| d) | musi być zapisany w sposób umożliwiający jego pobranie i wydrukowanie. |
| --- | --- |

d)

musi być zapisany w sposób umożliwiający jego pobranie i wydrukowanie.

2.   W przypadku gdy prospekt emisyjny zawierający informacje włączone przez odniesienie jest publikowany w formie elektronicznej, musi zawierać hiperłącza do każdego dokumentu zawierającego informacje włączone przez odniesienie lub do każdej strony internetowej, na której taki dokument opublikowano.

3.   Jeżeli prospekt emisyjny dotyczący papierów wartościowych objętych ofertą publiczną jest udostępniony na stronach internetowych emitentów lub pośredników finansowych lub na stronach rynków regulowanych, podmioty takie stosują środki, aby uniknąć kierowania oferty do rezydentów państw członkowskich lub państw trzecich, w których oferta publiczna papierów wartościowych nie jest prowadzona, takie jak zamieszczenie zastrzeżenia regulującego kwestię tego, kim są adresaci oferty.

4.   Dostęp do prospektu emisyjnego opublikowanego w formie elektronicznej nie może być uzależniony od:

| a) | zakończenia procesu rejestracji; |
| --- | --- |

a)

zakończenia procesu rejestracji;

| b) | akceptacji zastrzeżenia prawnego; |
| --- | --- |

b)

akceptacji zastrzeżenia prawnego;

| c) | uiszczenia opłaty. |
| --- | --- |

c)

uiszczenia opłaty.

Artykuł 7

Publikacja ostatecznych warunków

Metoda publikacji ostatecznych warunków związanych z podstawowym prospektem emisyjnym nie musi być identyczna z metodą publikacji podstawowego prospektu emisyjnego, o ile wykorzystywana metoda publikacji jest jedną z metod wskazanych w art. 14 dyrektywy 2003/71/WE.

Artykuł 8

Publikacja w gazetach

1.   W celu zachowania zgodności z art. 14 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2003/71/WE publikacja prospektu emisyjnego odbywa się przez zamieszczenie w gazecie o tematyce ogólnej lub finansowej o zasięgu ogólnokrajowym lub ponadregionalnym.

2.   Jeżeli właściwy organ jest zdania, że wybrana do publikacji gazeta nie spełnia wymogów określonych w ust. 1, wówczas wskazuje gazetę, której nakład jest uważany za odpowiedni do tego celu, biorąc pod uwagę zwłaszcza obszar geograficzny, liczbę mieszkańców oraz nawyki czytelnicze w każdym państwie członkowskim.

Artykuł 9

Publikacja ogłoszenia

1.   Jeżeli państwo członkowskie skorzysta z możliwości, o której mowa w art. 14 ust. 3 dyrektywy 2003/71/WE, dotyczącej wymogu publikacji ogłoszenia wskazującego, w jaki sposób prospekt emisyjny został podany do publicznej wiadomości i gdzie może zostać uzyskany, ogłoszenie takie zamieszcza się w gazecie, która spełnia wymogi dotyczące publikacji prospektów emisyjnych zgodnie z art. 8 niniejszego rozporządzenia.

Jeżeli ogłoszenie odnosi się do prospektu emisyjnego opublikowanego tylko do celu dopuszczenia papierów wartościowych do obrotu na rynku regulowanym, w przypadku gdy papiery wartościowe tej samej klasy są już dopuszczone, można je umieścić w biuletynie takiego rynku regulowanego, niezależnie od tego, czy jest on wydawany w formie papierowej czy elektronicznej.

2.   Ogłoszenie publikuje się nie później niż w następnym dniu roboczym po dacie publikacji prospektu emisyjnego na podstawie art. 14 ust. 1 dyrektywy 2003/71/WE.

3.   Ogłoszenie zawiera następujące informacje:

| a) | oznaczenie emitenta; |
| --- | --- |

a)

oznaczenie emitenta;

| b) | typ, klasę oraz ilość papierów wartościowych, które mają zostać objęte ofertą lub których dotyczy wniosek o dopuszczenie do obrotu, zakładając, że informacje te są znane w momencie publikacji ogłoszenia; |
| --- | --- |

b)

typ, klasę oraz ilość papierów wartościowych, które mają zostać objęte ofertą lub których dotyczy wniosek o dopuszczenie do obrotu, zakładając, że informacje te są znane w momencie publikacji ogłoszenia;

| c) | planowany harmonogram oferty/dopuszczenia do obrotu; |
| --- | --- |

c)

planowany harmonogram oferty/dopuszczenia do obrotu;

| d) | oświadczenie, że prospekt emisyjny został opublikowany, oraz określenie miejsca, w którym można go uzyskać; |
| --- | --- |

d)

oświadczenie, że prospekt emisyjny został opublikowany, oraz określenie miejsca, w którym można go uzyskać;

| e) | adresy, pod którymi można uzyskać wersję papierową prospektu, oraz okres, przez jaki będzie ona publicznie dostępna; |
| --- | --- |

e)

adresy, pod którymi można uzyskać wersję papierową prospektu, oraz okres, przez jaki będzie ona publicznie dostępna;

| f) | datę publikacji ogłoszenia. |
| --- | --- |

f)

datę publikacji ogłoszenia.

Artykuł 10

Wykaz zatwierdzonych prospektów emisyjnych

Wykaz zatwierdzonych prospektów opublikowany na stronie internetowej właściwego organu, zgodnie z art. 14 ust. 4 dyrektywy 2003/71/WE, zawiera informacje o sposobie udostępnienia takich prospektów emisyjnych oraz o tym, gdzie można je uzyskać.

ROZDZIAŁ III

REKLAMY

Artykuł 11

Upowszechnianie reklam

1.   Jeżeli została upowszechniona reklama dotycząca oferty publicznej lub dopuszczenia do obrotu na rynku regulowanym, a następnie opublikowano suplement do prospektu emisyjnego ze względu na powstanie lub zauważenie nowego znaczącego czynnika, istotnego błędu lub niedokładności odnoszącej się do informacji zawartych w prospekcie emisyjnym, wówczas należy upowszechnić zmienioną reklamę, jeżeli nowy znaczący czynnik, istotny błąd lub niedokładność odnosząca się do informacji zawartych w prospekcie emisyjnym sprawiają, że treść uprzednio upowszechnionej reklamy jest niedokładna lub wprowadza w błąd.

2.   Zmieniona reklama zawiera odniesienie do poprzedniej reklamy z zaznaczeniem, że poprzednią reklamę zmieniono ze względu na to, iż zawierała niedokładne lub wprowadzające w błąd informacje, oraz ze wskazaniem różnic pomiędzy obydwoma wersjami reklamy.

3.   Zmienioną reklamę upowszechnia się bez zbędnej zwłoki po publikacji suplementu. Z wyjątkiem reklam upowszechnianych ustnie zmienioną reklamę upowszechnia się przynajmniej z wykorzystaniem takich samych środków jak reklamę pierwotną.

Obowiązek zmiany reklamy nie ma zastosowania po ostatecznym zamknięciu oferty publicznej lub po upływie terminu, w którym rozpoczyna się obrót na rynku regulowanym, w zależności od tego, co wydarzy się później.

4.   Jeżeli zgodnie z dyrektywą 2003/71/WE prospekt emisyjny nie jest wymagany, każda reklama zawiera stosowne ostrzeżenie w tym zakresie, chyba że emitent, oferujący lub osoba wnioskująca o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym zdecyduje się opublikować prospekt emisyjny, który spełnia wymogi dyrektywy 2003/71/WE, rozporządzenia (WE) nr 809/2004 oraz niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 12

Zgodność do celów art. 15 ust. 4 dyrektywy 2003/71/WE

Informacje dotyczące oferty publicznej lub dopuszczenia do obrotu na rynku regulowanym ujawnione w formie ustnej lub pisemnej czy to do celów reklamowych, czy innych nie mogą:

| a) | być sprzeczne z informacjami zawartymi w prospekcie emisyjnym; |
| --- | --- |

a)

być sprzeczne z informacjami zawartymi w prospekcie emisyjnym;

| b) | odnosić się do informacji, które są sprzeczne z informacjami zawartymi w prospekcie emisyjnym; |
| --- | --- |

b)

odnosić się do informacji, które są sprzeczne z informacjami zawartymi w prospekcie emisyjnym;

| c) | przedstawiać wyraźnie jednostronnego poglądu na temat informacji zawartych w prospekcie emisyjnym, w tym przez ominięcie negatywnych aspektów takich informacji lub położenie na nie mniejszego nacisku niż na aspekty pozytywne; |
| --- | --- |

c)

przedstawiać wyraźnie jednostronnego poglądu na temat informacji zawartych w prospekcie emisyjnym, w tym przez ominięcie negatywnych aspektów takich informacji lub położenie na nie mniejszego nacisku niż na aspekty pozytywne;

| d) | zawierać alternatywnych wskaźników wyników dotyczących emitenta, chyba że zawarto je w prospekcie emisyjnym. |
| --- | --- |

d)

zawierać alternatywnych wskaźników wyników dotyczących emitenta, chyba że zawarto je w prospekcie emisyjnym.

Do celów lit. a)–d) informacje zawarte w prospekcie emisyjnym obejmują informacje zawarte w prospekcie emisyjnym, jeżeli został on już opublikowany, lub informacje, które mają zostać zawarte w prospekcie emisyjnym, jeżeli prospekt emisyjny zostanie opublikowany w późniejszym terminie.

Do celów lit. d) alternatywne wskaźniki wyników obejmują wskaźniki wyników, które są wskaźnikami finansowymi przeszłych lub przyszłych wyników finansowych, sytuacji finansowej lub przepływów środków pieniężnych innymi niż wskaźniki finansowe określone w mających zastosowanie ramach sprawozdawczości finansowej.

ROZDZIAŁ IV

PRZEPISY KOŃCOWE

Artykuł 13

Zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 809/2004

W rozporządzeniu (WE) nr 809/2004 wprowadza się następujące zmiany:

| 1. | w art. 1 skreśla się pkt 5 i 6; |
| --- | --- |

1.

w art. 1 skreśla się pkt 5 i 6;

| 2. | skreśla się art. 29–34. |
| --- | --- |

2.

skreśla się art. 29–34.

Artykuł 14

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 30 listopada 2015 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący

---

(1)  
  Dz.U. L 345 z 31.12.2003, s. 64.

1

(2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 809/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. wykonujące dyrektywę 2003/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie informacji zawartych w prospektach emisyjnych oraz formy, włączenia przez odniesienie i publikacji takich prospektów emisyjnych oraz rozpowszechniania reklam (Dz.U. L 149 z 30.4.2004, s. 1).

2

(3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1095/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych), zmiany decyzji nr 716/2009/WE i uchylenia decyzji Komisji 2009/77/WE (Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 84).

3

---

| 4.3.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 58/21 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 58/21

---

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2016/302

z dnia 25 lutego 2016 r.

dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (1), w szczególności jego art. 9 ust. 1 lit. a),

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury scalonej, stanowiącej załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towaru określonego w załączniku do niniejszego rozporządzenia. |
| --- | --- |

(1)

W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury scalonej, stanowiącej załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towaru określonego w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

| (2) | Rozporządzeniem (EWG) nr 2658/87 ustanowiono Ogólne reguły interpretacji Nomenklatury scalonej. Reguły te stosuje się także do każdej innej nomenklatury, która jest w całości lub w części oparta na Nomenklaturze scalonej bądź która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która została ustanowiona szczególnymi przepisami unijnymi, w celu stosowania środków taryfowych i innych środków odnoszących się do obrotu towarowego. |
| --- | --- |

(2)

Rozporządzeniem (EWG) nr 2658/87 ustanowiono Ogólne reguły interpretacji Nomenklatury scalonej. Reguły te stosuje się także do każdej innej nomenklatury, która jest w całości lub w części oparta na Nomenklaturze scalonej bądź która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która została ustanowiona szczególnymi przepisami unijnymi, w celu stosowania środków taryfowych i innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.

| (3) | Stosownie do wymienionych wyżej ogólnych reguł towar opisany w kolumnie 1 tabeli zamieszczonej w załączniku należy klasyfikować do kodu CN wskazanego w kolumnie 2, na podstawie uzasadnień określonych w kolumnie 3 tej tabeli. |
| --- | --- |

(3)

Stosownie do wymienionych wyżej ogólnych reguł towar opisany w kolumnie 1 tabeli zamieszczonej w załączniku należy klasyfikować do kodu CN wskazanego w kolumnie 2, na podstawie uzasadnień określonych w kolumnie 3 tej tabeli.

| (4) | Należy zagwarantować, aby wiążąca informacja taryfowa wydana odnośnie do towaru, o którym mowa w niniejszym rozporządzeniu, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, mogła być nadal przywoływana przez osobę, której udzielono tej informacji, przez pewien okres, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 (2). Okres ten powinien wynosić trzy miesiące. |
| --- | --- |

(4)

Należy zagwarantować, aby wiążąca informacja taryfowa wydana odnośnie do towaru, o którym mowa w niniejszym rozporządzeniu, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, mogła być nadal przywoływana przez osobę, której udzielono tej informacji, przez pewien okres, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 (2). Okres ten powinien wynosić trzy miesiące.

| (5) | Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego, |
| --- | --- |

(5)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Towar opisany w kolumnie 1 tabeli zamieszczonej w załączniku klasyfikuje się w Nomenklaturze scalonej do kodu CN wskazanego w kolumnie 2 tej tabeli.

Artykuł 2

Wiążąca informacja taryfowa, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, może być nadal przywoływana przez okres trzech miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.

Artykuł 3

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia dnia 25 lutego 2016 r.

W imieniu Komisji,

za Przewodniczącego,

Stephen QUEST

Dyrektor Generalny ds. Podatków i Unii Celnej

---

(1)  
  Dz.U. L 256 z 7.9.1987, s. 1.

1

(2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 302 z 19.10.1992, s. 1).

2

---

ZAŁĄCZNIK

| Opis towarów | Klasyfikacja (kod CN) | Uzasadnienie |
| --- | --- | --- |
| (1) | (2) | (3) |
| Artykuł w postaci tablicy z tworzywa sztucznego o wymiarach w przybliżeniu 31 cm × 32 cm, o błyszczącej, warstwowej, magnetycznej powierzchni z tworzywa sztucznego, do rysowania i zmazywania. Powierzchnia jest obramowana i umieszczona w ramie z tworzywa sztucznego.
  Do tablicy przymocowany jest sznurkiem pisak z tworzywa sztucznego z metalową końcówką, który przyciska się do powierzchni i tworzy obrazy, litery itp., wykorzystując magnetyczną właściwość powierzchni. W ramie z tworzywa sztucznego są luźno ułożone cztery małe, magnetyczne stemple wykonane z tworzywa sztucznego, wzory których mogą być stemplowane na powierzchni.
  Funkcja zmazywania działa poprzez podniesienie górnej warstwy z tworzywa sztucznego; mechanizm do podnoszenia górnej warstwy wbudowany jest na spodzie tablicy do rysowania i odłącza funkcję magnetyczną.
  Artykuł przeznaczony jest do zabawy dla dzieci.
  Zobacz fotografia (*1). | 9503 00 95 | Klasyfikacja wyznaczona jest przez reguły 1, 3 a), 3 b) i 6 Ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej (ORI) oraz brzmienie kodów CN 9503 00 i 9503 00 95 .
  Klasyfikacja jako tabliczki i tablice z powierzchniami do pisania, kreślenia lub rysowania do pozycji 9610 jest wykluczona, ponieważ artykuł nie jest przeznaczony do pisania, kreślenia lub rysowania rysikiem, kredą lub pisakami zakończonymi filcem (zob. również Noty wyjaśniające do Systemu Zharmonizowanego (HS) do pozycji 9610 ).
  Artykuł ma cechy zabawki objętej pozycją 9503 . Klasyfikacja do pozycji 3926 jako pozostałe artykuły z tworzyw sztucznych jest również wykluczona, ponieważ pozycja 9503 zapewnia najbardziej szczegółowy opis.
  Artykuł jest towarem złożonym w rozumieniu ORI 3b). Składa się z tworzyw sztucznych i powierzchni magnetycznej, które razem tworzą całość (zob. także Noty wyjaśniające do HS do ORI 3 b), pkt (IX)).
  Rama i powierzchnia są wykonane z tworzywa sztucznego. Komponenty z tworzywa sztucznego dominują i nadają artykułowi jego zasadniczy charakter w rozumieniu ORI 3 b).
  Zatem artykuł należy klasyfikować do kodu CN 9503 00 95 , jako pozostałe zabawki z tworzyw sztucznych. |

Opis towarów

Klasyfikacja (kod CN)

Uzasadnienie

(1)

(2)

(3)

Artykuł w postaci tablicy z tworzywa sztucznego o wymiarach w przybliżeniu 31 cm × 32 cm, o błyszczącej, warstwowej, magnetycznej powierzchni z tworzywa sztucznego, do rysowania i zmazywania. Powierzchnia jest obramowana i umieszczona w ramie z tworzywa sztucznego.

Do tablicy przymocowany jest sznurkiem pisak z tworzywa sztucznego z metalową końcówką, który przyciska się do powierzchni i tworzy obrazy, litery itp., wykorzystując magnetyczną właściwość powierzchni. W ramie z tworzywa sztucznego są luźno ułożone cztery małe, magnetyczne stemple wykonane z tworzywa sztucznego, wzory których mogą być stemplowane na powierzchni.

Funkcja zmazywania działa poprzez podniesienie górnej warstwy z tworzywa sztucznego; mechanizm do podnoszenia górnej warstwy wbudowany jest na spodzie tablicy do rysowania i odłącza funkcję magnetyczną.

Artykuł przeznaczony jest do zabawy dla dzieci.

Zobacz fotografia (*1).

9503 00 95

Klasyfikacja wyznaczona jest przez reguły 1, 3 a), 3 b) i 6 Ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej (ORI) oraz brzmienie kodów CN 9503 00 i 9503 00 95 .

Klasyfikacja jako tabliczki i tablice z powierzchniami do pisania, kreślenia lub rysowania do pozycji 9610 jest wykluczona, ponieważ artykuł nie jest przeznaczony do pisania, kreślenia lub rysowania rysikiem, kredą lub pisakami zakończonymi filcem (zob. również Noty wyjaśniające do Systemu Zharmonizowanego (HS) do pozycji 9610 ).

Artykuł ma cechy zabawki objętej pozycją 9503 . Klasyfikacja do pozycji 3926 jako pozostałe artykuły z tworzyw sztucznych jest również wykluczona, ponieważ pozycja 9503 zapewnia najbardziej szczegółowy opis.

Artykuł jest towarem złożonym w rozumieniu ORI 3b). Składa się z tworzyw sztucznych i powierzchni magnetycznej, które razem tworzą całość (zob. także Noty wyjaśniające do HS do ORI 3 b), pkt (IX)).

Rama i powierzchnia są wykonane z tworzywa sztucznego. Komponenty z tworzywa sztucznego dominują i nadają artykułowi jego zasadniczy charakter w rozumieniu ORI 3 b).

Zatem artykuł należy klasyfikować do kodu CN 9503 00 95 , jako pozostałe zabawki z tworzyw sztucznych.

---

(*1)  Fotografia ma charakter wyłącznie informacyjny.

---

| 4.3.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 58/24 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 58/24

---

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2016/303

z dnia 1 marca 2016 r.

rejestrujące w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych nazwę [Pane Toscano (ChNP)]

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (1), w szczególności jego art. 52 ust. 3 lit. b),

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 wniosek Włoch o rejestrację nazwy „Pane Toscano” został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (2). |
| --- | --- |

(1)

Zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 wniosek Włoch o rejestrację nazwy „Pane Toscano” został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (2).

| (2) | W drodze powiadomienia o sprzeciwie z dnia 12 listopada 2013 r. i uzasadnionego oświadczenia o sprzeciwie z dnia 10 grudnia 2013 r. Zjednoczone Królestwo sprzeciwiło się rejestracji zgodnie z art. 51 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012. W drodze powiadomienia o sprzeciwie z dnia 12 listopada 2013 r. zarejestrowanego w rejestrze poczty Komisji dnia 19 listopada 2013 r. Belgia sprzeciwiła się rejestracji zgodnie z art. 51 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012. Powiadomienie o sprzeciwie przesłane przez Belgię zawierało już wszystkie elementy uzasadnionego oświadczenia o sprzeciwie. Pismem z dnia 15 stycznia 2014 r. Belgia przesłała szersze uzasadnione oświadczenie o sprzeciwie zgodnie z art. 51 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012. Oba sprzeciwy zostały uznane za dopuszczalne. |
| --- | --- |

(2)

W drodze powiadomienia o sprzeciwie z dnia 12 listopada 2013 r. i uzasadnionego oświadczenia o sprzeciwie z dnia 10 grudnia 2013 r. Zjednoczone Królestwo sprzeciwiło się rejestracji zgodnie z art. 51 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012. W drodze powiadomienia o sprzeciwie z dnia 12 listopada 2013 r. zarejestrowanego w rejestrze poczty Komisji dnia 19 listopada 2013 r. Belgia sprzeciwiła się rejestracji zgodnie z art. 51 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012. Powiadomienie o sprzeciwie przesłane przez Belgię zawierało już wszystkie elementy uzasadnionego oświadczenia o sprzeciwie. Pismem z dnia 15 stycznia 2014 r. Belgia przesłała szersze uzasadnione oświadczenie o sprzeciwie zgodnie z art. 51 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012. Oba sprzeciwy zostały uznane za dopuszczalne.

| (3) | Pismami z dnia 24 stycznia 2014 r. i z dnia 13 lutego 2014 r. Komisja wezwała Włochy i Zjednoczone Królestwo z jednej strony oraz Włochy i Belgię z drugiej strony do rozpoczęcia odpowiednich konsultacji w celu osiągnięcia porozumienia zgodnie z ich procedurami wewnętrznymi. |
| --- | --- |

(3)

Pismami z dnia 24 stycznia 2014 r. i z dnia 13 lutego 2014 r. Komisja wezwała Włochy i Zjednoczone Królestwo z jednej strony oraz Włochy i Belgię z drugiej strony do rozpoczęcia odpowiednich konsultacji w celu osiągnięcia porozumienia zgodnie z ich procedurami wewnętrznymi.

| (4) | Strony nie osiągnęły porozumienia. |
| --- | --- |

(4)

Strony nie osiągnęły porozumienia.

| (5) | W związku z tym, że nie osiągnięto porozumienia, Komisja powinna przyjąć decyzję zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 52 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1151/2012. |
| --- | --- |

(5)

W związku z tym, że nie osiągnięto porozumienia, Komisja powinna przyjąć decyzję zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 52 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1151/2012.

| (6) | Zgodnie z art. 10 ust. 1 lit. a) i d) rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 sprzeciwiające się strony stwierdziły, że rejestracja nazwy „Pane Toscano” jako chronionej nazwy pochodzenia jest sprzeczna z art. 5 i 7 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 i że nazwa „Pane Toscano” jest nazwą rodzajową. |
| --- | --- |

(6)

Zgodnie z art. 10 ust. 1 lit. a) i d) rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 sprzeciwiające się strony stwierdziły, że rejestracja nazwy „Pane Toscano” jako chronionej nazwy pochodzenia jest sprzeczna z art. 5 i 7 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 i że nazwa „Pane Toscano” jest nazwą rodzajową.

| (7) | Sprzeciwiające się strony twierdzą, że pszenica miękka zbierana w Toskanii składa się z odmian, które są powszechnie uprawiane w przeważającej części kraju. Odmiany te nie mogą być uznane za odmiany rodzime lub specyficzne odmiany toskańskie. Przetwarzanie ziarna w celu uzyskania mąki pełnoziarnistej typu „0”, które odbywa się na określonym obszarze geograficznym, jest zwykle podobne do przetwarzania, które ma miejsce wszędzie we Włoszech i ogólnie w Europie. Ponieważ mieszanie różnych właściwości pszenicy miękkiej jest niezbędne, aby osiągnąć właściwą mieszankę nadającą się do zamierzonego wykorzystania wymaganej mąki, to raczej właściwości techniczne mąki wyróżniają produkt niż pochodzenie pszenicy miękkiej. Właściwości techniczne mąki pełnoziarnistej z pszenicy miękkiej typu „0”, której wykorzystanie jest obowiązkowe w produkcji „Pane Toscano”, są ogólne, a nie specyficzne dla Toskanii. Wniosek zawiera sprzeczność w pkt 5.2, w którym stwierdza się, że wysoka wartość odżywcza i strawność produktu wynikają z wykorzystania mieszanki mąk, podczas gdy w pkt 3.3 wskazano, że wykorzystuje się tylko jedną mąkę pełnoziarnistą z pszenicy miękkiej typu „0”. We wniosku nie wykazano związku przyczynowego między obszarem geograficznym a jakością lub właściwościami produktu. Potwierdza to fakt, że jednolity dokument musi uwzględnić „gruntowną wiedzę”„piekarniczą”, postrzeganą jako „najważniejsza” w „kontekście różnych wzajemnie oddziałujących elementów”. Przechowywanie mąki w zakładzie młynarskim przez odpowiedni czas w celu zapewnienia dojrzewania nie ma charakteru szczególnego. Jest to powszechna praktyka, szeroko stosowana w całej Unii Europejskiej. Zaproponowana do rejestracji nazwa „Pane Toscano” jest powszechnie używana w Toskanii w odniesieniu do kilku rodzajów chleba, które prawdopodobnie są produkowane zgodnie z procesem określonym we wniosku. Ponadto we Włoszech „Pane Toscano” uznaje się za synonim chleba bez soli. |
| --- | --- |

(7)

Sprzeciwiające się strony twierdzą, że pszenica miękka zbierana w Toskanii składa się z odmian, które są powszechnie uprawiane w przeważającej części kraju. Odmiany te nie mogą być uznane za odmiany rodzime lub specyficzne odmiany toskańskie. Przetwarzanie ziarna w celu uzyskania mąki pełnoziarnistej typu „0”, które odbywa się na określonym obszarze geograficznym, jest zwykle podobne do przetwarzania, które ma miejsce wszędzie we Włoszech i ogólnie w Europie. Ponieważ mieszanie różnych właściwości pszenicy miękkiej jest niezbędne, aby osiągnąć właściwą mieszankę nadającą się do zamierzonego wykorzystania wymaganej mąki, to raczej właściwości techniczne mąki wyróżniają produkt niż pochodzenie pszenicy miękkiej. Właściwości techniczne mąki pełnoziarnistej z pszenicy miękkiej typu „0”, której wykorzystanie jest obowiązkowe w produkcji „Pane Toscano”, są ogólne, a nie specyficzne dla Toskanii. Wniosek zawiera sprzeczność w pkt 5.2, w którym stwierdza się, że wysoka wartość odżywcza i strawność produktu wynikają z wykorzystania mieszanki mąk, podczas gdy w pkt 3.3 wskazano, że wykorzystuje się tylko jedną mąkę pełnoziarnistą z pszenicy miękkiej typu „0”. We wniosku nie wykazano związku przyczynowego między obszarem geograficznym a jakością lub właściwościami produktu. Potwierdza to fakt, że jednolity dokument musi uwzględnić „gruntowną wiedzę”„piekarniczą”, postrzeganą jako „najważniejsza” w „kontekście różnych wzajemnie oddziałujących elementów”. Przechowywanie mąki w zakładzie młynarskim przez odpowiedni czas w celu zapewnienia dojrzewania nie ma charakteru szczególnego. Jest to powszechna praktyka, szeroko stosowana w całej Unii Europejskiej. Zaproponowana do rejestracji nazwa „Pane Toscano” jest powszechnie używana w Toskanii w odniesieniu do kilku rodzajów chleba, które prawdopodobnie są produkowane zgodnie z procesem określonym we wniosku. Ponadto we Włoszech „Pane Toscano” uznaje się za synonim chleba bez soli.

| (8) | W ramach monitorowania procedury sprzeciwu sprzeciwiające się strony twierdziły również, że specyfikacja produktu powinna była zawierać zasady dotyczące pochodzenia nasion oraz że wpływ temperatury na właściwości mąki, jak twierdzi wnioskodawca, nie został poparty żadnymi dowodami naukowymi. |
| --- | --- |

(8)

W ramach monitorowania procedury sprzeciwu sprzeciwiające się strony twierdziły również, że specyfikacja produktu powinna była zawierać zasady dotyczące pochodzenia nasion oraz że wpływ temperatury na właściwości mąki, jak twierdzi wnioskodawca, nie został poparty żadnymi dowodami naukowymi.

| (9) | Pomimo wyżej wymienionych zarzutów przedstawionych przez sprzeciwiające się strony należy zarejestrować nazwę „Pane Toscano” jako chronioną nazwę pochodzenia ze względów, o których mowa poniżej. |
| --- | --- |

(9)

Pomimo wyżej wymienionych zarzutów przedstawionych przez sprzeciwiające się strony należy zarejestrować nazwę „Pane Toscano” jako chronioną nazwę pochodzenia ze względów, o których mowa poniżej.

| (10) | Nazwa, która ma być zarejestrowana, odnosi się do produktu „chleb”, a nie do mąki lub pszenicy. Należy zatem skoncentrować się na produkcie „chleb” w celu sprawdzenia, czy posiada on jakość lub właściwości, które zawdzięcza głównie lub wyłącznie szczególnemu środowisku geograficznemu z jego nieodłącznymi czynnikami naturalnymi i ludzkimi. |
| --- | --- |

(10)

Nazwa, która ma być zarejestrowana, odnosi się do produktu „chleb”, a nie do mąki lub pszenicy. Należy zatem skoncentrować się na produkcie „chleb” w celu sprawdzenia, czy posiada on jakość lub właściwości, które zawdzięcza głównie lub wyłącznie szczególnemu środowisku geograficznemu z jego nieodłącznymi czynnikami naturalnymi i ludzkimi.

| (11) | Właściwości i cechy charakterystyczne produktu o nazwie „Pane Toscano” związane zasadniczo ze szczególnym środowiskiem geograficznym są wyczerpująco opisane w jednolitym dokumencie oraz w specyfikacji produktu: jego trwałość, aromat prażonych orzechów laskowych, „neutralny”, tj. niesłony, smak jego miąższu, chrupka skórka, nieregularne otwory w miąższu oraz barwa biała do kości słoniowej, duża wartość odżywcza i strawność spowodowana użyciem mieszanki różnych odmian pszenicy o niskiej zawartości glutenu i o wartości odżywczej mąki naturalnie zawierającej zarodki pszenne (w przeciwieństwie do zwyczajowo dziś stosowanej praktyki dodawania zarodków pszennych podczas przetwarzania). |
| --- | --- |

(11)

Właściwości i cechy charakterystyczne produktu o nazwie „Pane Toscano” związane zasadniczo ze szczególnym środowiskiem geograficznym są wyczerpująco opisane w jednolitym dokumencie oraz w specyfikacji produktu: jego trwałość, aromat prażonych orzechów laskowych, „neutralny”, tj. niesłony, smak jego miąższu, chrupka skórka, nieregularne otwory w miąższu oraz barwa biała do kości słoniowej, duża wartość odżywcza i strawność spowodowana użyciem mieszanki różnych odmian pszenicy o niskiej zawartości glutenu i o wartości odżywczej mąki naturalnie zawierającej zarodki pszenne (w przeciwieństwie do zwyczajowo dziś stosowanej praktyki dodawania zarodków pszennych podczas przetwarzania).

| (12) | Te szczególne właściwości i cechy charakterystyczne są zasadniczo związane z czynnikami naturalnymi i ludzkimi dominującymi w środowisku geograficznym określonego obszaru geograficznego. |
| --- | --- |

(12)

Te szczególne właściwości i cechy charakterystyczne są zasadniczo związane z czynnikami naturalnymi i ludzkimi dominującymi w środowisku geograficznym określonego obszaru geograficznego.

| (13) | Jak wskazał wnioskodawca, związek między obszarem geograficznym a jakością i właściwościami produktu „Pane Toscano” ChNP jest nieodłącznie związany z długim procesem przetwarzania, w ramach którego zakwas wydobywa z mąki zawierającej zarodki pszenicy i pozbawionej soli składniki, które – podczas pieczenia chleba – nadają mu charakterystyczny smak, wygląd i trwałość. Zarodki pszenne, naturalnie występujące w mące w wyniku procesu mielenia opisanego szczegółowo w specyfikacji produktu, wpływają jednocześnie na wartość odżywczą „Pane Toscano” oraz proces wyrastania, ponieważ zarodki pszenne są bogate w enzymy, które pomagają rozbić cukry złożone. Umiejętne wykorzystanie zakwasu stwarza warunki do fermentacji mlekowej, w wyniku czego powstają związki, które w trakcie pieczenia nadają chlebowi charakterystyczny aromat i smak. W szczególności zakwas musi wejść w reakcję z mąkami o szczególnych cechach charakterystycznych określonych w specyfikacji produktu (niska twardość, niski wskaźnik W i średni wskaźnik P/L). Z uwagi na znaczną specyfikę klimatu takie właściwości występują raczej w mąkach produkowanych z pszenicy odmian uprawianych w Toskanii niż na obszarach sąsiadujących. Brak soli wpływa na proces fermentacji, a ponadto wyraźnie charakteryzuje smak produktu. W kontekście różnych wzajemnie oddziałujących elementów wiedza i umiejętności piekarzy, w szczególności w odniesieniu do parametrów jakościowych, przygotowania zakwasu oraz etapu wyrastania i pieczenia, mają ogromne znaczenie. Czynniki naturalne i ludzkie są ze sobą głęboko powiązane i połączone w dynamicznej strukturze, która całościowo stanowi związek między obszarem a właściwościami produktu. |
| --- | --- |

(13)

Jak wskazał wnioskodawca, związek między obszarem geograficznym a jakością i właściwościami produktu „Pane Toscano” ChNP jest nieodłącznie związany z długim procesem przetwarzania, w ramach którego zakwas wydobywa z mąki zawierającej zarodki pszenicy i pozbawionej soli składniki, które – podczas pieczenia chleba – nadają mu charakterystyczny smak, wygląd i trwałość. Zarodki pszenne, naturalnie występujące w mące w wyniku procesu mielenia opisanego szczegółowo w specyfikacji produktu, wpływają jednocześnie na wartość odżywczą „Pane Toscano” oraz proces wyrastania, ponieważ zarodki pszenne są bogate w enzymy, które pomagają rozbić cukry złożone. Umiejętne wykorzystanie zakwasu stwarza warunki do fermentacji mlekowej, w wyniku czego powstają związki, które w trakcie pieczenia nadają chlebowi charakterystyczny aromat i smak. W szczególności zakwas musi wejść w reakcję z mąkami o szczególnych cechach charakterystycznych określonych w specyfikacji produktu (niska twardość, niski wskaźnik W i średni wskaźnik P/L). Z uwagi na znaczną specyfikę klimatu takie właściwości występują raczej w mąkach produkowanych z pszenicy odmian uprawianych w Toskanii niż na obszarach sąsiadujących. Brak soli wpływa na proces fermentacji, a ponadto wyraźnie charakteryzuje smak produktu. W kontekście różnych wzajemnie oddziałujących elementów wiedza i umiejętności piekarzy, w szczególności w odniesieniu do parametrów jakościowych, przygotowania zakwasu oraz etapu wyrastania i pieczenia, mają ogromne znaczenie. Czynniki naturalne i ludzkie są ze sobą głęboko powiązane i połączone w dynamicznej strukturze, która całościowo stanowi związek między obszarem a właściwościami produktu.

| (14) | W odniesieniu do argumentacji przedstawionej przez wnioskodawcę sprzeciwiające się strony wypracowały nieprzekonujące uzasadnienie, które nie jest w stanie podważyć zasadności wniosku. |
| --- | --- |

(14)

W odniesieniu do argumentacji przedstawionej przez wnioskodawcę sprzeciwiające się strony wypracowały nieprzekonujące uzasadnienie, które nie jest w stanie podważyć zasadności wniosku.

| (15) | Fakt, że odmiany pszenicy miękkiej wykorzystane do wytworzenia produktu o nazwie „Pane Toscano” nie są specyficzne dla Toskanii i występują w innych regionach włoskich i europejskich, nie ma znaczenia. Odmiany pszenicy dopuszczone do produkcji „Pane Toscano” nie są wymienione w specyfikacji produktu jako element stanowiący o szczególnym charakterze produktu same w sobie. Kilka odmian pszenicy, które mogą być wykorzystywane do produkcji mąki używanej do wytworzenia „Pane Toscano”, w rzeczywistości pochodzi w Toskanii, ale nie jest to najważniejsza kwestia. W specyfikacji produktu i jednolitym dokumencie wyjaśnia się, że najważniejszym elementem jest wpływ środowiska na pszenicę. Posiadając to samo dziedzictwo genetyczne, odmiany pszenicy rozwijają szczególne właściwości ze względu na wpływ warunków klimatycznych. Te same odmiany uprawiane na innych obszarach, również tych sąsiadujących z Toskanią, nie mają takich samych parametrów handlowych i technicznych niezbędnych do produkcji „Pane Toscano”. W tym konkretnym przypadku fenotypy tych odmian pszenicy, z uwagi na działanie warunków klimatycznych, w szczególności w związku z minimalnymi temperaturami, skutkują mąkami o określonych parametrach (twardość, wskaźnik W i P/L), które są odpowiednie do produkcji „Pane Toscano”. |
| --- | --- |

(15)

Fakt, że odmiany pszenicy miękkiej wykorzystane do wytworzenia produktu o nazwie „Pane Toscano” nie są specyficzne dla Toskanii i występują w innych regionach włoskich i europejskich, nie ma znaczenia. Odmiany pszenicy dopuszczone do produkcji „Pane Toscano” nie są wymienione w specyfikacji produktu jako element stanowiący o szczególnym charakterze produktu same w sobie. Kilka odmian pszenicy, które mogą być wykorzystywane do produkcji mąki używanej do wytworzenia „Pane Toscano”, w rzeczywistości pochodzi w Toskanii, ale nie jest to najważniejsza kwestia. W specyfikacji produktu i jednolitym dokumencie wyjaśnia się, że najważniejszym elementem jest wpływ środowiska na pszenicę. Posiadając to samo dziedzictwo genetyczne, odmiany pszenicy rozwijają szczególne właściwości ze względu na wpływ warunków klimatycznych. Te same odmiany uprawiane na innych obszarach, również tych sąsiadujących z Toskanią, nie mają takich samych parametrów handlowych i technicznych niezbędnych do produkcji „Pane Toscano”. W tym konkretnym przypadku fenotypy tych odmian pszenicy, z uwagi na działanie warunków klimatycznych, w szczególności w związku z minimalnymi temperaturami, skutkują mąkami o określonych parametrach (twardość, wskaźnik W i P/L), które są odpowiednie do produkcji „Pane Toscano”.

| (16) | W związku z powyższym bezpodstawne okazuje się twierdzenie, że właściwości techniczne mąki z pszenicy miękkiej konieczne do produkcji „Pane Toscano”, niebędącej mąką pełnoziarnistą – jak oświadczyły sprzeciwiające się strony – lecz jedynie mąką zawierającą zarodki pszenne, mają charakter ogólny. |
| --- | --- |

(16)

W związku z powyższym bezpodstawne okazuje się twierdzenie, że właściwości techniczne mąki z pszenicy miękkiej konieczne do produkcji „Pane Toscano”, niebędącej mąką pełnoziarnistą – jak oświadczyły sprzeciwiające się strony – lecz jedynie mąką zawierającą zarodki pszenne, mają charakter ogólny.

| (17) | Definicja chronionej nazwy pochodzenia nie wymaga, aby produkt był wytwarzany w procesie, który jest specyficzny dla określonego obszaru geograficznego. W związku z tym mielenie ziarna w celu uzyskania mąki oraz przechowywanie mąki w zakładzie młynarskim nie może być kwestionowane w tym zakresie. Procesy te są opisane w specyfikacji produktu, ponieważ konieczne jest, by producenci mogli uzyskać konkretne szczegółowe informacje dotyczące tych procesów. W każdym razie w tym konkretnym przypadku proces mielenia ma szczególny charakter, ponieważ przyczynia się do jednej z głównych cech produktu końcowego, pozwalając na zachowanie w mące naturalnie w niej występujących zarodków pszennych. |
| --- | --- |

(17)

Definicja chronionej nazwy pochodzenia nie wymaga, aby produkt był wytwarzany w procesie, który jest specyficzny dla określonego obszaru geograficznego. W związku z tym mielenie ziarna w celu uzyskania mąki oraz przechowywanie mąki w zakładzie młynarskim nie może być kwestionowane w tym zakresie. Procesy te są opisane w specyfikacji produktu, ponieważ konieczne jest, by producenci mogli uzyskać konkretne szczegółowe informacje dotyczące tych procesów. W każdym razie w tym konkretnym przypadku proces mielenia ma szczególny charakter, ponieważ przyczynia się do jednej z głównych cech produktu końcowego, pozwalając na zachowanie w mące naturalnie w niej występujących zarodków pszennych.

| (18) | Zasada dotycząca mieszania odmian pszenicy w celu osiągnięcia właściwej mieszanki koniecznej do produkcji „Pane Toscano” nie kwestionuje znaczenia pochodzenia pszenicy. Natomiast nie można jej traktować jako potwierdzenia faktu, że odmiany same w sobie nie są istotne. Ponadto wiedzę z zakresu mieszania odmian należy zakwalifikować jako czynnik ludzki stanowiący część środowiska geograficznego. |
| --- | --- |

(18)

Zasada dotycząca mieszania odmian pszenicy w celu osiągnięcia właściwej mieszanki koniecznej do produkcji „Pane Toscano” nie kwestionuje znaczenia pochodzenia pszenicy. Natomiast nie można jej traktować jako potwierdzenia faktu, że odmiany same w sobie nie są istotne. Ponadto wiedzę z zakresu mieszania odmian należy zakwalifikować jako czynnik ludzki stanowiący część środowiska geograficznego.

| (19) | Nie ma sprzeczności w pkt 5.2 jednolitego dokumentu: fragment „z powodu wykorzystania mieszanki mąk o niskiej zawartości glutenu” należy odczytywać jako „z powodu wykorzystania mieszanki odmian pszenicy”, jak wyraźnie wynika z ogólnej interpretacji zarówno jednolitego dokumentu, jak i specyfikacji produktu, w szczególności z pkt 5.1 tej ostatniej. |
| --- | --- |

(19)

Nie ma sprzeczności w pkt 5.2 jednolitego dokumentu: fragment „z powodu wykorzystania mieszanki mąk o niskiej zawartości glutenu” należy odczytywać jako „z powodu wykorzystania mieszanki odmian pszenicy”, jak wyraźnie wynika z ogólnej interpretacji zarówno jednolitego dokumentu, jak i specyfikacji produktu, w szczególności z pkt 5.1 tej ostatniej.

| (20) | Nie jest prawdą, że wiedza i umiejętności piekarzy są określone jako „najważniejszy” element związku. W rzeczywistości jest to błąd w tłumaczeniu w angielskiej wersji tekstu jednolitego. W jednolitym dokumencie stwierdza się, że w kontekście różnych wzajemnie oddziałujących elementów wiedza i umiejętności piekarzy mają kluczowe znaczenie. Nie można kwestionować, że duże znaczenie czynnika ludzkiego jako elementu związku między właściwościami produktu objętego chronioną nazwą pochodzenia i jego określonym obszarem geograficznym jest zgodne z art. 5 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012. |
| --- | --- |

(20)

Nie jest prawdą, że wiedza i umiejętności piekarzy są określone jako „najważniejszy” element związku. W rzeczywistości jest to błąd w tłumaczeniu w angielskiej wersji tekstu jednolitego. W jednolitym dokumencie stwierdza się, że w kontekście różnych wzajemnie oddziałujących elementów wiedza i umiejętności piekarzy mają kluczowe znaczenie. Nie można kwestionować, że duże znaczenie czynnika ludzkiego jako elementu związku między właściwościami produktu objętego chronioną nazwą pochodzenia i jego określonym obszarem geograficznym jest zgodne z art. 5 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012.

| (21) | Zarzut, że zaproponowana do rejestracji nazwa „Pane Toscano” jest powszechnie używana w Toskanii w odniesieniu do kilku rodzajów chleba, które prawdopodobnie nie są produkowane zgodnie z procesem określonym we wniosku, jest bezpodstawny. Fakt, że nazwa, w odniesieniu do której złożono wniosek o rejestrację, okazuje się stosowana w odniesieniu do produktów, które nie są objęte zasadami zawartymi w specyfikacji proponowanego produktu, nie uniemożliwia rejestracji tej nazwy. Zgodnie z prawem celem rejestracji może być harmonizacja metod produkcji produktu wprowadzanego do obrotu pod pewną nazwą. Zarzut, iż we Włoszech nazwa „Pane Toscano” oznacza to samo co chleb bez dodatku soli, nie jest poparty żadnym dowodem. Ponadto należy zauważyć, że nie wniesiono sprzeciwu wobec rejestracji nazwy „Pane Toscano” jako chronionej nazwy pochodzenia w ramach krajowej procedury sprzeciwu. |
| --- | --- |

(21)

Zarzut, że zaproponowana do rejestracji nazwa „Pane Toscano” jest powszechnie używana w Toskanii w odniesieniu do kilku rodzajów chleba, które prawdopodobnie nie są produkowane zgodnie z procesem określonym we wniosku, jest bezpodstawny. Fakt, że nazwa, w odniesieniu do której złożono wniosek o rejestrację, okazuje się stosowana w odniesieniu do produktów, które nie są objęte zasadami zawartymi w specyfikacji proponowanego produktu, nie uniemożliwia rejestracji tej nazwy. Zgodnie z prawem celem rejestracji może być harmonizacja metod produkcji produktu wprowadzanego do obrotu pod pewną nazwą. Zarzut, iż we Włoszech nazwa „Pane Toscano” oznacza to samo co chleb bez dodatku soli, nie jest poparty żadnym dowodem. Ponadto należy zauważyć, że nie wniesiono sprzeciwu wobec rejestracji nazwy „Pane Toscano” jako chronionej nazwy pochodzenia w ramach krajowej procedury sprzeciwu.

| (22) | Konieczność określania zasad pochodzenia nasion nie jest wystarczająco uzasadniona. Wnioski dotyczące wpływu temperatury na właściwości pszenicy uprawianej w Toskanii wynikają z badania na temat wpływu klimatu na podstawie danych statystycznych zebranych w ciągu 29 lat. Sprzeciwiające się strony nie przedstawiły żadnego pozytywnego dowodu będącego w stanie podważyć to badanie. |
| --- | --- |

(22)

Konieczność określania zasad pochodzenia nasion nie jest wystarczająco uzasadniona. Wnioski dotyczące wpływu temperatury na właściwości pszenicy uprawianej w Toskanii wynikają z badania na temat wpływu klimatu na podstawie danych statystycznych zebranych w ciągu 29 lat. Sprzeciwiające się strony nie przedstawiły żadnego pozytywnego dowodu będącego w stanie podważyć to badanie.

| (23) | W świetle powyższego należy wpisać nazwę „Pane Toscano” do rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych. |
| --- | --- |

(23)

W świetle powyższego należy wpisać nazwę „Pane Toscano” do rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych.

| (24) | Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Polityki Jakości Produktów Rolnych, |
| --- | --- |

(24)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Polityki Jakości Produktów Rolnych,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Nazwa „Pane Toscano” (ChNP) zostaje zarejestrowana.

Nazwa w akapicie pierwszym określa produkt należący do klasy 2.3 Chleb, ciasto, ciastka, wyroby cukiernicze, herbatniki i inne wyroby piekarnicze, zgodnie z załącznikiem XI do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 668/2014 (3).

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 1 marca 2016 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący

---

(1)  
  Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1.

1

(2)  
  Dz.U. C 235 z 14.8.2013, s. 19.

2

(3)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 668/2014 z dnia 13 czerwca 2014 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 179 z 19.6.2014, s. 36).

3

---

| 4.3.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 58/28 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 58/28

---

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2016/304

z dnia 2 marca 2016 r.

rejestrujące w rejestrze gwarantowanych tradycyjnych specjalności nazwę [Heumilch/Haymilk/Latte fieno/Lait de foin/Leche de heno (GTS)]

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (1), w szczególności jego art. 15 ust. 1 i art. 52 ust. 3 lit. a),

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 wniosek Austrii o rejestrację nazwy „Heumilch”/„Haymilk”/„Latte fieno”/„Lait de foin”/„Leche de heno” został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (2). |
| --- | --- |

(1)

Zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 wniosek Austrii o rejestrację nazwy „Heumilch”/„Haymilk”/„Latte fieno”/„Lait de foin”/„Leche de heno” został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (2).

| (2) | W dniu 17 grudnia 2014 r. do Komisji wpłynęły trzy zawiadomienia o sprzeciwie z Niemiec (złożone przez Naturland: od Verband für ökologischen Landbau e.V., Gläeserne Molkerei GmbH i Bauernverband Mecklenburg-Vorpommern e.V.), zawierające również odnośne uzasadnione oświadczenia o sprzeciwie. W dniu 30 grudnia 2014 r. niemieckie stowarzyszenie VHM (Verband für handwerkliche Milchverarbeitung im ökologischen Landbau e.V.) przesłało zawiadomienie o sprzeciwie bezpośrednio Komisji. W dniu 5 stycznia 2015 r. Niemcy przesłały Komisji kolejne zawiadomienie o sprzeciwie (złożone przez Deutsche Heumilchgesellschaft mbH). |
| --- | --- |

(2)

W dniu 17 grudnia 2014 r. do Komisji wpłynęły trzy zawiadomienia o sprzeciwie z Niemiec (złożone przez Naturland: od Verband für ökologischen Landbau e.V., Gläeserne Molkerei GmbH i Bauernverband Mecklenburg-Vorpommern e.V.), zawierające również odnośne uzasadnione oświadczenia o sprzeciwie. W dniu 30 grudnia 2014 r. niemieckie stowarzyszenie VHM (Verband für handwerkliche Milchverarbeitung im ökologischen Landbau e.V.) przesłało zawiadomienie o sprzeciwie bezpośrednio Komisji. W dniu 5 stycznia 2015 r. Niemcy przesłały Komisji kolejne zawiadomienie o sprzeciwie (złożone przez Deutsche Heumilchgesellschaft mbH).

| (3) | W oparciu o zawiadomienie przesłane Komisji bezpośrednio przez VHM nie rozpoczęto postępowania w sprawie sprzeciwu. Zgodnie z art. 51 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 osoba fizyczna lub prawna, która ma uzasadniony interes, mająca siedzibę lub miejsce pobytu na terytorium państwa członkowskiego innego niż państwo, z którego pochodzi złożony wniosek, może złożyć zawiadomienie o sprzeciwie w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę. Dlatego VHM nie zezwolono na złożenie zawiadomienia o sprzeciwie lub oświadczenia o sprzeciwie bezpośrednio do Komisji. |
| --- | --- |

(3)

W oparciu o zawiadomienie przesłane Komisji bezpośrednio przez VHM nie rozpoczęto postępowania w sprawie sprzeciwu. Zgodnie z art. 51 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 osoba fizyczna lub prawna, która ma uzasadniony interes, mająca siedzibę lub miejsce pobytu na terytorium państwa członkowskiego innego niż państwo, z którego pochodzi złożony wniosek, może złożyć zawiadomienie o sprzeciwie w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę. Dlatego VHM nie zezwolono na złożenie zawiadomienia o sprzeciwie lub oświadczenia o sprzeciwie bezpośrednio do Komisji.

| (4) | W oparciu o zawiadomienie przesłane Komisji przez Niemcy w dniu 5 stycznia 2015 r. nie rozpoczęto procedury sprzeciwu. Zgodnie z art. 51 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 zawiadomienie o sprzeciwie należy złożyć w ciągu trzech miesięcy od daty publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Zawiadomienie o sprzeciwie otrzymane w dniu 5 stycznia 2015 r. wpłynęło po upływie tego terminu. |
| --- | --- |

(4)

W oparciu o zawiadomienie przesłane Komisji przez Niemcy w dniu 5 stycznia 2015 r. nie rozpoczęto procedury sprzeciwu. Zgodnie z art. 51 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 zawiadomienie o sprzeciwie należy złożyć w ciągu trzech miesięcy od daty publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Zawiadomienie o sprzeciwie otrzymane w dniu 5 stycznia 2015 r. wpłynęło po upływie tego terminu.

| (5) | Komisja przeanalizowała wszystkie trzy sprzeciwy przekazane przez Niemcy w dniu 17 grudnia 2014 r. i uznała je za dopuszczalne. Pismem z dnia 19 lutego 2015 r. Komisja wezwała w związku z tym zainteresowane strony do rozpoczęcia odpowiednich konsultacji w celu osiągnięcia porozumienia zgodnie z ich procedurami wewnętrznymi. |
| --- | --- |

(5)

Komisja przeanalizowała wszystkie trzy sprzeciwy przekazane przez Niemcy w dniu 17 grudnia 2014 r. i uznała je za dopuszczalne. Pismem z dnia 19 lutego 2015 r. Komisja wezwała w związku z tym zainteresowane strony do rozpoczęcia odpowiednich konsultacji w celu osiągnięcia porozumienia zgodnie z ich procedurami wewnętrznymi.

| (6) | Sprzeciw oparty na zawiadomieniu przekazanym przez Niemcy w dniu 17 grudnia 2014 r., w odniesieniu do sprzeciwu wniesionego przez Naturland – Verband für ökologischen Landbau e.V., wycofano. |
| --- | --- |

(6)

Sprzeciw oparty na zawiadomieniu przekazanym przez Niemcy w dniu 17 grudnia 2014 r., w odniesieniu do sprzeciwu wniesionego przez Naturland – Verband für ökologischen Landbau e.V., wycofano.

| (7) | Ostateczny termin konsultacji przedłużono o dodatkowe trzy miesiące. |
| --- | --- |

(7)

Ostateczny termin konsultacji przedłużono o dodatkowe trzy miesiące.

| (8) | Austria i Niemcy osiągnęły porozumienie, o którym powiadomiono Komisję w dniu 10 sierpnia 2015 r. |
| --- | --- |

(8)

Austria i Niemcy osiągnęły porozumienie, o którym powiadomiono Komisję w dniu 10 sierpnia 2015 r.

| (9) | Treść umowy zawartej pomiędzy Austrią i Niemcami należy uwzględnić, gdyż jest ona zgodna z przepisami rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 i przepisami Unii. |
| --- | --- |

(9)

Treść umowy zawartej pomiędzy Austrią i Niemcami należy uwzględnić, gdyż jest ona zgodna z przepisami rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 i przepisami Unii.

| (10) | Zmieniono niektóre szczegóły w specyfikacji produktu. Dotyczą one możliwości wydzielenia w gospodarstwach produkujących odrębnych jednostek, włączenia substancji pomocniczych do 75 % obowiązkowych pasz objętościowych obliczanych jako średnia w skali roku, dopuszczenia stosowania zielonego kompostu do nawożenia oraz złagodzenia warunków produkcji wilgotnego siana, fermentowanego siana oraz produkcji i przechowywania kiszonki. |
| --- | --- |

(10)

Zmieniono niektóre szczegóły w specyfikacji produktu. Dotyczą one możliwości wydzielenia w gospodarstwach produkujących odrębnych jednostek, włączenia substancji pomocniczych do 75 % obowiązkowych pasz objętościowych obliczanych jako średnia w skali roku, dopuszczenia stosowania zielonego kompostu do nawożenia oraz złagodzenia warunków produkcji wilgotnego siana, fermentowanego siana oraz produkcji i przechowywania kiszonki.

| (11) | Zgodnie z art. 51 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 elementy te nie stanowią istotnych zmian. W związku z tym nie jest konieczna publikacja zmienionej specyfikacji produktu na potrzeby procedury sprzeciwu. Do niniejszego rozporządzenia należy jednak załączyć odpowiednie informacje. |
| --- | --- |

(11)

Zgodnie z art. 51 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 elementy te nie stanowią istotnych zmian. W związku z tym nie jest konieczna publikacja zmienionej specyfikacji produktu na potrzeby procedury sprzeciwu. Do niniejszego rozporządzenia należy jednak załączyć odpowiednie informacje.

| (12) | W porozumieniu osiągniętym przez zainteresowane strony stwierdzono także, że obecnym producentom produktów opatrzonych nazwą „Heumilch”/„Haymilk”/„Latte fieno”/„Lait de foin”/„Leche de heno” należy przyznać dwuletni okres przejściowy, aby umożliwić im stopniowe doprowadzenie do zgodności ze specyfikacją produktu. Należy ponadto przewidzieć możliwość sprzedaży do wyczerpania zapasów produktów, które do tej daty nie zostaną wprowadzone do obrotu. |
| --- | --- |

(12)

W porozumieniu osiągniętym przez zainteresowane strony stwierdzono także, że obecnym producentom produktów opatrzonych nazwą „Heumilch”/„Haymilk”/„Latte fieno”/„Lait de foin”/„Leche de heno” należy przyznać dwuletni okres przejściowy, aby umożliwić im stopniowe doprowadzenie do zgodności ze specyfikacją produktu. Należy ponadto przewidzieć możliwość sprzedaży do wyczerpania zapasów produktów, które do tej daty nie zostaną wprowadzone do obrotu.

| (13) | Komisja uważa, że ochrona gwarantowanych tradycyjnych specjalności powinna dostosowywać się, uwzględniając interesów producentów i podmiotów gospodarczych, które do tej pory legalnie stosowały tę nazwę. W związku z tym, biorąc pod uwagę wyżej opisane wnioski uzgodnione przez strony i cele rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, na podstawie art. 15 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 stosowanego przez analogię także do gwarantowanych tradycyjnych specjalności, w celu umożliwienia producentom stopniowego przystosowania się do specyfikacji produktu należy przyznać im dwuletni okres przejściowy na stosowanie nazwy „Heumilch”/„Haymilk”/„Latte fieno”/„Lait de foin”/„Leche de heno” bez konieczności spełnienia warunków specyfikacji produktu oraz zezwolić im na dalsze wprowadzanie na rynek produktów niezgodnych ze specyfikacją produktu po upływie okresu dwóch lat, aż do wyczerpania zapasów. Produkty takie nie powinny jednak być wprowadzane do obrotu opatrzone oznaczeniem „gwarantowana tradycyjna specjalność”, skrótem „GTS” ani powiązanym symbolem unijnym. |
| --- | --- |

(13)

Komisja uważa, że ochrona gwarantowanych tradycyjnych specjalności powinna dostosowywać się, uwzględniając interesów producentów i podmiotów gospodarczych, które do tej pory legalnie stosowały tę nazwę. W związku z tym, biorąc pod uwagę wyżej opisane wnioski uzgodnione przez strony i cele rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, na podstawie art. 15 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 stosowanego przez analogię także do gwarantowanych tradycyjnych specjalności, w celu umożliwienia producentom stopniowego przystosowania się do specyfikacji produktu należy przyznać im dwuletni okres przejściowy na stosowanie nazwy „Heumilch”/„Haymilk”/„Latte fieno”/„Lait de foin”/„Leche de heno” bez konieczności spełnienia warunków specyfikacji produktu oraz zezwolić im na dalsze wprowadzanie na rynek produktów niezgodnych ze specyfikacją produktu po upływie okresu dwóch lat, aż do wyczerpania zapasów. Produkty takie nie powinny jednak być wprowadzane do obrotu opatrzone oznaczeniem „gwarantowana tradycyjna specjalność”, skrótem „GTS” ani powiązanym symbolem unijnym.

| (14) | W świetle powyższego do rejestru gwarantowanych tradycyjnych specjalności należy wpisać nazwę „Heumilch”/„Haymilk”/„Latte fieno”/„Lait de foin”/„Leche de heno”. |
| --- | --- |

(14)

W świetle powyższego do rejestru gwarantowanych tradycyjnych specjalności należy wpisać nazwę „Heumilch”/„Haymilk”/„Latte fieno”/„Lait de foin”/„Leche de heno”.

| (15) | Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Polityki Jakości Produktów Rolnych, |
| --- | --- |

(15)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Polityki Jakości Produktów Rolnych,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Rejestruje się nazwę „Heumilch”/„Haymilk”/„Latte fieno”/„Lait de foin”/„Leche de heno” (GTS).

Nazwa wskazana w ust. 1 określa produkt należący do klasy 1.4. Inne produkty pochodzenia zwierzęcego (jaja, miód, różne przetwory mleczne z wyjątkiem masła itd.), określonej w załączniku XI do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 668/2014 (3).

Artykuł 2

Skonsolidowana specyfikacja produktu znajduje się w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 3

Nazwę „Heumilch”/„Haymilk”/„Latte fieno”/„Lait de foin”/„Leche de heno” można stosować w odniesieniu do produktów niezgodnych ze specyfikacją produktu „Heumilch”/„Haymilk”/„Latte fieno”/„Lait de foin”/„Leche de heno” przez okres dwóch lat od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia. Stosowana w odniesieniu do produktów niezgodnych ze specyfikacją produktu nazwa te nie może być opatrzona oznaczeniem „gwarantowana tradycyjna specjalność”, skrótem „GTS” ani powiązanym symbolem unijnym.

Po upływie dwóch lat producentom „Heumilch”/„Haymilk”/„Latte fieno”/„Lait de foin”/„Leche de heno” zezwala się na dalsze wprowadzanie na rynek produktów noszących tę nazwę, wyprodukowanych przed końcem tego okresu i niezgodnych ze specyfikacją produktu, o której mowa w art. 2, aż do wyczerpania zapasów.

Artykuł 4

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 2 marca 2016 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący

---

(1)  
  Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1.

1

(2)  
  Dz.U. C 340 z 30.9.2014, s. 6.

2

(3)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 668/2014 z dnia 13 czerwca 2014 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 179 z 19.6.2014, s. 36).

3

---

ZAŁĄCZNIK

WNIOSEK O REJESTRACJĘ GTS

Rozporządzenie Rady (WE) nr 509/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie w sprawie produktów rolnych i środków spożywczych będących gwarantowanymi tradycyjnymi specjalnościami (*1)

„HEUMILCH”/„HAYMILK”/„LATTE FIENO”/„LAIT DE FOIN”/„LECHE DE HENO”

Nr WE: AT-TSG-0007-01035 – 27.8.2012

1.   Nazwa i adres grupy składającej wniosek

| Nazwa | : | ARGE Heumilch Österreich |
| --- | --- | --- |
| Adres | : | Grabenweg 68, A-6020 Innsbruck |
| Tel. | : | +43 (0)512345245 |
| E-mail | : | office@heumilch.at |

Nazwa

:

ARGE Heumilch Österreich

Adres

:

Grabenweg 68, A-6020 Innsbruck

Tel.

:

+43 (0)512345245

E-mail

:

office@heumilch.at

2.   Państwo członkowskie lub państwo trzecie

Austria

3.   Specyfikacja produktu

3.1.   Nazwa przeznaczona do rejestracji

„Heumilch” (de); „Haymilk” (en); „Latte fieno” (it); „Lait de foin” (fr); „Leche de heno” (es)

3.2.   Należy określić, czy nazwa

| ☐ | jest specyficzna sama w sobie |
| --- | --- |

☐

jest specyficzna sama w sobie

| ☒ | wyraża specyficzny charakter produktu rolnego lub środka spożywczego |
| --- | --- |

☒

wyraża specyficzny charakter produktu rolnego lub środka spożywczego

Produkcja mleka w oparciu o karmienie sianem jest najbardziej naturalną formą wytwarzania mleka. Mleko pochodzi od zwierząt z tradycyjnej zrównoważonej gospodarki mleczarskiej. Najważniejsza różnica między zwykłym mlekiem a „mlekiem siennym” i tradycyjny charakter tego ostatniego polegają na tym, że w przypadku produkcji mleka w oparciu o karmienie sianem, tak jak w pierwotnej produkcji mleka, zwierzętom nie podaje się pasz kiszonych. Uprzemysłowienie rolnictwa od lat 60. XX w. doprowadziło dzięki mechanizacji do coraz powszechniejszej produkcji kiszonek (pasz kiszonych), co ograniczyło gospodarkę opartą na wykorzystaniu siana. Ponadto w świetle regulacji obowiązuje zakaz chowu zwierząt i stosowania pasz genetycznie zmodyfikowanych, które zgodnie z obowiązującymi przepisami podlegają obowiązkowi odpowiedniego znakowania.

Karmienie odbywa się odpowiednio do pór roku: w okresie dostępności zielonki zwierzęta otrzymują świeżą trawę i liście, a także siano i dozwolone pasze, wymienione w pkt 3.6, zaś w okresie zimowym siano i dozwolone pasze, o których mowa w pkt 3.6.

3.3.   Czy wniosek obejmuje zastrzeżenie nazwy na mocy art. 13 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 509/2006

| ☒ | Rejestracja z zastrzeżeniem nazwy |
| --- | --- |

☒

Rejestracja z zastrzeżeniem nazwy

| ☐ | Rejestracja bez zastrzegania nazwy |
| --- | --- |

☐

Rejestracja bez zastrzegania nazwy

3.4.   Rodzaj produktu

Klasa 1.4. Pozostałe produkty pochodzenia zwierzęcego

3.5.   Opis produktu rolnego lub środka spożywczego, którego dotyczy nazwa w pkt 3.1

Mleko krowie zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

3.6.   Opis metody produkcji produktu rolnego lub środka spożywczego, którego dotyczy nazwa w pkt 3.1

„Mleko sienne” jest wytwarzane w tradycyjnych warunkach produkcji zgodnie z przepisami „Heumilchregulativ” (wytycznych dotyczących „mleka siennego”), a w jego produkcji zakazane jest stosowanie pasz kiszonych oraz wykorzystywanie zwierząt i pasz genetycznie zmodyfikowanych, które zgodnie z obowiązującymi przepisami podlegają obowiązkowi odpowiedniego znakowania.

„Heumilchregulativ”

„Mleko sienne” to mleko krowie produkowane przez wytwórców mleka, którzy zobowiązali się do przestrzegania niżej wymienionych kryteriów. Obowiązuje zakaz wykorzystywania zwierząt i stosowania pasz genetycznie zmodyfikowanych, które zgodnie z obowiązującymi przepisami podlegają obowiązkowi odpowiedniego znakowania.

Całe gospodarstwo rolne należy prowadzić według zasad produkcji „mleka siennego”.

| a) | Gospodarstwo można jednak podzielić na wyraźnie odrębne jednostki produkcyjne, z których nie wszystkie muszą być prowadzone według tych zasad. Muszą one jednak przy tym działać w różnych sektorach produkcji. |
| --- | --- |

a)

Gospodarstwo można jednak podzielić na wyraźnie odrębne jednostki produkcyjne, z których nie wszystkie muszą być prowadzone według tych zasad. Muszą one jednak przy tym działać w różnych sektorach produkcji.

| b) | Jeżeli zgodnie z lit. a) nie wszystkie jednostki gospodarstwa są prowadzone według zasad produkcji „mleka siennego”, przedsiębiorca musi trzymać zwierzęta, które są wykorzystywane w jednostkach prowadzonych według zasad produkcji „mleka siennego”, oddzielnie od tych, które są wykorzystywane w innych jednostkach, i prowadzić odpowiednią ewidencję tego rozdziału. |
| --- | --- |

b)

Jeżeli zgodnie z lit. a) nie wszystkie jednostki gospodarstwa są prowadzone według zasad produkcji „mleka siennego”, przedsiębiorca musi trzymać zwierzęta, które są wykorzystywane w jednostkach prowadzonych według zasad produkcji „mleka siennego”, oddzielnie od tych, które są wykorzystywane w innych jednostkach, i prowadzić odpowiednią ewidencję tego rozdziału.

Pasze dozwolone

| — | Pasze składają się zasadniczo ze świeżej trawy, roślin strączkowych i liści w okresie dostępności pasz zielonych oraz siana w okresie zimowym. |
| --- | --- |

—

Pasze składają się zasadniczo ze świeżej trawy, roślin strączkowych i liści w okresie dostępności pasz zielonych oraz siana w okresie zimowym.

| — | Do uzupełniających pasz objętościowych zaliczają się i są dozwolone: zielony rzepak, zielona kukurydza, zielone żyto i buraki pastewne oraz pelety z siana, lucerny i kukurydzy oraz podobne pasze. |
| --- | --- |

—

Do uzupełniających pasz objętościowych zaliczają się i są dozwolone: zielony rzepak, zielona kukurydza, zielone żyto i buraki pastewne oraz pelety z siana, lucerny i kukurydzy oraz podobne pasze.

| — | Udział pasz objętościowych w rocznej racji paszy musi wynosić co najmniej 75 % masy suchej. |
| --- | --- |

—

Udział pasz objętościowych w rocznej racji paszy musi wynosić co najmniej 75 % masy suchej.

| — | Jeśli chodzi o zboża, dozwolone są: pszenica, jęczmień, owies, pszenżyto, żyto i kukurydza w formie konwencjonalnej dostępnej na rynku oraz w postaci mieszanek z substancjami mineralnymi, jak np. otręby, pelety itp. |
| --- | --- |

—

Jeśli chodzi o zboża, dozwolone są: pszenica, jęczmień, owies, pszenżyto, żyto i kukurydza w formie konwencjonalnej dostępnej na rynku oraz w postaci mieszanek z substancjami mineralnymi, jak np. otręby, pelety itp.

| — | W paszach można stosować również bób, groch polny, łubin, owoce oleiste oraz śrutę poekstrakcyjną i makuchy. |
| --- | --- |

—

W paszach można stosować również bób, groch polny, łubin, owoce oleiste oraz śrutę poekstrakcyjną i makuchy.

Pasze niedozwolone

| — | Niedozwolone jest karmienie kiszonką (paszami kiszonymi), mokrym sianem i sianokiszonką. |
| --- | --- |

—

Niedozwolone jest karmienie kiszonką (paszami kiszonymi), mokrym sianem i sianokiszonką.

| — | Niedozwolone jest karmienie produktami ubocznymi z browarów, gorzelni, tłoczni moszczu oraz produktami ubocznymi przemysłu spożywczego, jak np. wilgotnym młótem browarnianym czy wysłodkami mokrymi. Wyjątek stanowią wysłodki suszone i melasa jako produkt uboczny produkcji cukru oraz pasze białkowe z przetwarzania zboża w postaci suchej. |
| --- | --- |

—

Niedozwolone jest karmienie produktami ubocznymi z browarów, gorzelni, tłoczni moszczu oraz produktami ubocznymi przemysłu spożywczego, jak np. wilgotnym młótem browarnianym czy wysłodkami mokrymi. Wyjątek stanowią wysłodki suszone i melasa jako produkt uboczny produkcji cukru oraz pasze białkowe z przetwarzania zboża w postaci suchej.

| — | Niedozwolone jest podawanie krowom dojnym pasz w postaci zmiękczonej. |
| --- | --- |

—

Niedozwolone jest podawanie krowom dojnym pasz w postaci zmiękczonej.

| — | Niedozwolone jest podawanie pasz pochodzenia zwierzęcego (mleka, serwatki, mączek zwierzęcych itp.) – wyjątek stanowią młode krowy, którym można podawać mleko i serwatkę. |
| --- | --- |

—

Niedozwolone jest podawanie pasz pochodzenia zwierzęcego (mleka, serwatki, mączek zwierzęcych itp.) – wyjątek stanowią młode krowy, którym można podawać mleko i serwatkę.

| — | Niedozwolone jest karmienie odpadami z ogrodnictwa i sadownictwa, ziemniakami i mocznikiem. |
| --- | --- |

—

Niedozwolone jest karmienie odpadami z ogrodnictwa i sadownictwa, ziemniakami i mocznikiem.

Zasady dotyczące nawożenia

| — | Na wszelkich użytkach rolnych dostawcy mleka niedozwolone jest stosowanie jako nawozu osadów ściekowych, produktów z tych osadów oraz kompostu z komunalnych zakładów przetwarzania odpadów z wyjątkiem kompostu z odpadów zielonych. |
| --- | --- |

—

Na wszelkich użytkach rolnych dostawcy mleka niedozwolone jest stosowanie jako nawozu osadów ściekowych, produktów z tych osadów oraz kompostu z komunalnych zakładów przetwarzania odpadów z wyjątkiem kompostu z odpadów zielonych.

| — | Konieczne jest zachowanie przez dostawcę mleka minimalnego okresu przejściowego wynoszącego trzy tygodnie między wywiezieniem nawozu naturalnego na swoje areały paszowe a korzystaniem z nich do celów wypasu. |
| --- | --- |

—

Konieczne jest zachowanie przez dostawcę mleka minimalnego okresu przejściowego wynoszącego trzy tygodnie między wywiezieniem nawozu naturalnego na swoje areały paszowe a korzystaniem z nich do celów wypasu.

Zastosowanie chemicznych substancji pomocniczych

| — | Na wszystkich areałach producenta mleka dostarczających zielonki możliwe jest tylko selektywne stosowanie syntetycznych substancji chemicznych ochrony roślin pod profesjonalnym kierownictwem agronoma i punktowe zwalczanie szkodników. |
| --- | --- |

—

Na wszystkich areałach producenta mleka dostarczających zielonki możliwe jest tylko selektywne stosowanie syntetycznych substancji chemicznych ochrony roślin pod profesjonalnym kierownictwem agronoma i punktowe zwalczanie szkodników.

| — | Zastosowanie dopuszczonych środków do oprysku w celu zwalczania much w oborach przeznaczonych dla krów jest dozwolone tylko podczas nieobecności krów dojnych. |
| --- | --- |

—

Zastosowanie dopuszczonych środków do oprysku w celu zwalczania much w oborach przeznaczonych dla krów jest dozwolone tylko podczas nieobecności krów dojnych.

Zakazy w odniesieniu do dostaw

| — | W ciągu pierwszych dziesięciu dni po ocieleniu nie można dostarczać mleka jako „mleka siennego”. |
| --- | --- |

—

W ciągu pierwszych dziesięciu dni po ocieleniu nie można dostarczać mleka jako „mleka siennego”.

| — | W przypadku pobierania mleka od krów, które były uprzednio karmione kiszonką (paszą kiszoną), należy zachować okres przejściowy wynoszący co najmniej 14 dni. |
| --- | --- |

—

W przypadku pobierania mleka od krów, które były uprzednio karmione kiszonką (paszą kiszoną), należy zachować okres przejściowy wynoszący co najmniej 14 dni.

| — | Jeżeli chodzi o zwierzęta wypędzane na pastwiska górskie/hale, które podczas pobytu w zagrodzie były karmione kiszonką (paszą kiszoną), należy albo przestawić je na 14 dni przed wypędem na pastwisko/halę na karmę bezkiszonkową, albo też ich mleko może być zaklasyfikowane jako „mleko sienne” dopiero po 14 dniach ich pobytu na pastwisku/hali (w prywatnym gospodarstwie dostarczającym „mleka siennego”). Na pastwisku górskim/hali niedozwolona jest ani produkcja kiszonki, ani jej podawanie zwierzętom. |
| --- | --- |

—

Jeżeli chodzi o zwierzęta wypędzane na pastwiska górskie/hale, które podczas pobytu w zagrodzie były karmione kiszonką (paszą kiszoną), należy albo przestawić je na 14 dni przed wypędem na pastwisko/halę na karmę bezkiszonkową, albo też ich mleko może być zaklasyfikowane jako „mleko sienne” dopiero po 14 dniach ich pobytu na pastwisku/hali (w prywatnym gospodarstwie dostarczającym „mleka siennego”). Na pastwisku górskim/hali niedozwolona jest ani produkcja kiszonki, ani jej podawanie zwierzętom.

Zakaz dotyczący genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy

| — | W celu zachowania tradycyjnych metod produkcji „mleka siennego” obowiązuje zakaz wykorzystywania zwierząt i stosowania pasz genetycznie zmodyfikowanych, które zgodnie z obowiązującymi przepisami podlegają obowiązkowi odpowiedniego znakowania. |
| --- | --- |

—

W celu zachowania tradycyjnych metod produkcji „mleka siennego” obowiązuje zakaz wykorzystywania zwierząt i stosowania pasz genetycznie zmodyfikowanych, które zgodnie z obowiązującymi przepisami podlegają obowiązkowi odpowiedniego znakowania.

Pozostałe przepisy

| — | Produkcja i przechowywanie kiszonki (pasz kiszonych) są niedozwolone. |
| --- | --- |

—

Produkcja i przechowywanie kiszonki (pasz kiszonych) są niedozwolone.

| — | Niedozwolone są produkcja i przechowywanie jakiegokolwiek rodzaju bel owiniętych w folię. |
| --- | --- |

—

Niedozwolone są produkcja i przechowywanie jakiegokolwiek rodzaju bel owiniętych w folię.

| — | Niedozwolona jest produkcja mokrego siana i sianokiszonki. |
| --- | --- |

—

Niedozwolona jest produkcja mokrego siana i sianokiszonki.

3.7.   Specyficzny charakter produktu rolnego lub środka spożywczego

„Mleko sienne” różni się od zwykłego mleka krowiego szczególnymi warunkami produkcji zgodnie z „Heumilchregulativ”, o którym mowa w pkt 3.6.

W ramach badań przeprowadzonych w latach 1995 i 2001 przez Federalny Urząd ds. Mleczarstwa Alpejskiego w Rotholz dr Ginzinger i jego współpracownicy stwierdzili w przypadku 65 % próbek „mleka kiszonkowego” ponad 1 000 zarodników clostridium na litr. Podczas badania mleka dostarczanego do jednej z dużych wytwórni sera w przypadku aż 52 % próbek stwierdzono ponad 10 000 takich zarodników na litr. Natomiast badanie „mleka bezkiszonkowego” wykazało, że 85 % próbek zawierało poniżej 200, a 15 % między 200 a 300 zarodników clostridium na litr. Dzięki szczególnemu rodzajowi karmienia zwierząt „mleko sienne” ma wyjątkowo niską zawartość zarodników clostridium. W związku z tym przy produkcji sera twardego z surowego „mleka siennego” występuje mniej poważnych nieprawidłowości dotyczących dziur i nieprawidłowości w smaku.

W ramach projektu badawczego „Wpływ kiszonki na jakość mleka” dokonano badania smaku mleka produkowanego metodą karmienia kiszonką i metodą bezkiszonkową (Ginzinger i Tschager, Federalny Urząd ds. Mleczarstwa Alpejskiego w Rotholz, 1993). Smak 77 % próbek mleka produkowanego na bazie karmienia sianem nie wykazał żadnej nieprawidłowości. W przypadku mleka produkowanego na bazie karmienia kiszonką odsetek próbek bez nieprawidłowości w smaku wyniósł natomiast tylko 29 %. Również w przypadku próbek mleka pobieranych ze zbiorników mlekowozów dało się stwierdzić zdecydowaną różnicę. Smak 94 % próbek bezkiszonkowego „mleka siennego” nie wykazał żadnej nieprawidłowości. W przypadku „mleka kiszonkowego” odsetek prawidłowych próbek wyniósł natomiast tylko 45 %.

W jednej z prac dyplomowych na Uniwersytecie Wiedeńskim autorzy (Schreiner, Seiz, Ginzinger, 2011) udowodnili, że „mleko sienne” ze względu na karmienie zwierząt oparte na paszach objętościowych i zielonce wykazuje dwa razy większą zawartość kwasów tłuszczowych omega-3 i sprzężonego kwasu linolowego niż mleko standardowe.

3.8.   Tradycyjny charakter produktu rolnego lub środka spożywczego

Produkcja „mleka siennego” i jego dalsze przetwórstwo są tak stare jak tradycja chowu krów mlecznych w rolnictwie (od ok. V w. p.n.e.). Już w średniowieczu na terenach pogórza alpejskiego i w górach Tyrolu wytwarzano z „mleka siennego” ser w gospodarstwach zwanych „Schwaighöfe”. Słowo „Schwaig” pochodzi ze średniowysokoniemieckiego i oznacza specjalną formę osiedla, a przede wszystkim formę gospodarstwa w regionie alpejskim. „Schwaighöfe” były często tworzone przez samych właścicieli gruntów jako miejsca stałego zamieszkania i służyły jako gospodarstwa chowu bydła przede wszystkim do celów mleczarskich (szczególnie produkcji sera). W Tyrolu i Salzburgu ich istnienie datuje się od XII w. Na obszarach górskich „mleko sienne” było pierwotnie związane z wytwarzaniem sera twardego z surowego mleka. Już około 1900 r. wydano przepisy („Milchregulative”) dotyczące mleka produkowanego na bazie pasz bezkiszonkowych, nadającego się do produkcji twardego sera. Na ich podstawie ok. 1950 r. opracowano w Austrii stosowne przepisy („Milchregulative”) dla krajów związkowych Vorarlberg, Tyrol i Salzburg. W 1975 r. przepisy te zostały ujednolicone i uznane przez fundusz mleczarski (Milchwirtschaftsfonds) za wytyczne w zakresie mleka nadającego się do produkcji twardego sera (Bestimmungen über die Übernahme von hartkäsetauglicher Milch, Österreichische Milchwirtschaft zeszyt 14, załącznik 6 nr 23c, z dnia 21 lipca 1975 r.). Wcześniejszy austriacki organ planowania w dziedzinie mleczarstwa wyznaczył do 1993 r. niektóre obszary produkcji jako tak zwane „obszary bezkiszonkowe”, by utrzymać „mleko sienne” (zwane też „mlekiem bezkiszonkowym” lub „mlekiem nadającym się do produkcji twardego sera”) jako surowiec dla zakładów serowarskich prowadzących produkcję w oparciu o mleko surowe. W 1995 r. przedłużono okres obowiązywania obszarów bezkiszonkowych w odniesieniu do „mleka siennego” na mocy dyrektywy specjalnej Federalnego Ministerstwa Rolnictwa, Leśnictwa, Gospodarki Wodnej i Ochrony Środowiska dotyczącej wspierania rolnictwa przyjaznego dla środowiska, ekstensywnego i chroniącego naturalne siedliska (Österreichisches Programm für umweltgerechte Landwirtschaft: ÖPUL) – działanie dotyczące niestosowania kiszonek.

Na pastwiskach górskich/halach tradycyjnie od dawien dawna prowadzi się karmienie zwierząt zgodnie z kryteriami obowiązującymi w odniesieniu do„mleka siennego”. Najstarsze pojedyncze dokumenty i świadectwa dotyczące wytwarzania sera na alpejskich pastwiskach górskich datują się od 1544 r., a dotyczą Wildschönauer Holzalm w Tyrolu.

Od początku lat 80. ubiegłego wieku niektórzy z rolników prowadzą swoje gospodarstwa produkujące „mleko sienne” dodatkowo według zasad rolnictwa biologicznego/ekologicznego.

3.9.   Minimalne wymogi i procedury sprawdzania specyficznego charakteru

—

4.   Organy lub jednostki kontrolujące zgodność ze specyfikacją produktu

4.1.   Nazwa i adres

—

4.2.   Szczególne zadania organu lub jednostki

—

---

(*1)  
  Dz.U. L 93 z 31.3.2006, s. 1. Zastąpione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012

---

| 4.3.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 58/35 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 58/35

---

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2016/305

z dnia 3 marca 2016 r.

zmieniające rozporządzenie (UE) nr 37/2010 w odniesieniu do substancji „gentamycyna”

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 470/2009 z dnia 6 maja 2009 r. ustanawiające wspólnotowe procedury określania maksymalnych limitów pozostałości substancji farmakologicznie czynnych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 oraz zmieniające dyrektywę 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (1), w szczególności jego art. 14 w związku z art. 17,

uwzględniając opinię Europejskiej Agencji Leków wydaną przez Komitet ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Art. 17 rozporządzenia (WE) nr 470/2009 zawiera wymóg określania w drodze rozporządzenia maksymalnego limitu pozostałości (dalej „MLP”) substancji farmakologicznie czynnych przeznaczonych do stosowania w Unii w weterynaryjnych produktach leczniczych dla zwierząt, od których lub z których pozyskuje się żywność, bądź w produktach biobójczych stosowanych w produkcji zwierzęcej. |
| --- | --- |

(1)

Art. 17 rozporządzenia (WE) nr 470/2009 zawiera wymóg określania w drodze rozporządzenia maksymalnego limitu pozostałości (dalej „MLP”) substancji farmakologicznie czynnych przeznaczonych do stosowania w Unii w weterynaryjnych produktach leczniczych dla zwierząt, od których lub z których pozyskuje się żywność, bądź w produktach biobójczych stosowanych w produkcji zwierzęcej.

| (2) | W tabeli 1 w załączniku do rozporządzenia Komisji (UE) nr 37/2010 (2) określono substancje farmakologicznie czynne i ich klasyfikację w odniesieniu do MLP w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego. |
| --- | --- |

(2)

W tabeli 1 w załączniku do rozporządzenia Komisji (UE) nr 37/2010 (2) określono substancje farmakologicznie czynne i ich klasyfikację w odniesieniu do MLP w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego.

| (3) | Gentamycyna jest już zawarta w tej tabeli jako substancja dozwolona, w odniesieniu do bydła i świń, w mięśniach, tłuszczu, wątrobie i nerkach oraz w mleku bydła. |
| --- | --- |

(3)

Gentamycyna jest już zawarta w tej tabeli jako substancja dozwolona, w odniesieniu do bydła i świń, w mięśniach, tłuszczu, wątrobie i nerkach oraz w mleku bydła.

| (4) | Zgodnie z art. 27 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 470/2009 Komisja złożyła do Europejskiej Agencji Leków (EMA) wniosek o ekstrapolację istniejących MLP dotyczących gentamycyny na inne gatunki lub tkanki. |
| --- | --- |

(4)

Zgodnie z art. 27 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 470/2009 Komisja złożyła do Europejskiej Agencji Leków (EMA) wniosek o ekstrapolację istniejących MLP dotyczących gentamycyny na inne gatunki lub tkanki.

| (5) | Na podstawie opinii wydanej przez Komitet ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych EMA zaleciła ekstrapolację MLP dotyczących gentamycyny na wszystkie gatunki ssaków, od których lub z których pozyskuje się żywność, oraz na ryby. |
| --- | --- |

(5)

Na podstawie opinii wydanej przez Komitet ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych EMA zaleciła ekstrapolację MLP dotyczących gentamycyny na wszystkie gatunki ssaków, od których lub z których pozyskuje się żywność, oraz na ryby.

| (6) | Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (UE) nr 37/2010. |
| --- | --- |

(6)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (UE) nr 37/2010.

| (7) | Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych, |
| --- | --- |

(7)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W załączniku do rozporządzenia (UE) nr 37/2010 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 3 marca 2016 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący

---

(1)  
  Dz.U. L 152 z 16.6.2009, s. 11.

1

(2)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 37/2010 z dnia 22 grudnia 2009 r. w sprawie substancji farmakologicznie czynnych i ich klasyfikacji w odniesieniu do maksymalnych limitów pozostałości w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. L 15 z 20.1.2010, s. 1).

2

---

ZAŁĄCZNIK

W tabeli 1 w załączniku do rozporządzenia (UE) nr 37/2010 wpis dotyczący substancji „gentamycyna” otrzymuje brzmienie:

| Substancja farmakologicznie czynna | Pozostałość znacznikowa | Gatunki zwierząt | MLP | Tkanki docelowe | Inne przepisy (na podstawie art. 14 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 470/2009) | Klasyfikacja terapeutyczna |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| „Gentamycyna | Suma gentamycyny C1, gentamycyny C1a, gentamycyny C2 i gentamycyny C2a | Wszystkie gatunki ssaków, od których lub z których pozyskuje się żywność, oraz ryby | 50 μg/kg
  50 μg/kg
  200 μg/kg
  750 μg/kg
  100 μg/kg | Mięśnie
  Tłuszcz
  Wątroba
  Nerki
  Mleko | W przypadku ryb MLP w mięśniach odnosi się do »skóry i mięśni w naturalnych proporcjach«
  W przypadku świń tłuszcz odnosi się do »skóry i tłuszczu w naturalnych proporcjach« | Środki przeciwzakaźne/Antybiotyki” |

Substancja farmakologicznie czynna

Pozostałość znacznikowa

Gatunki zwierząt

MLP

Tkanki docelowe

Inne przepisy (na podstawie art. 14 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 470/2009)

Klasyfikacja terapeutyczna

„Gentamycyna

Suma gentamycyny C1, gentamycyny C1a, gentamycyny C2 i gentamycyny C2a

Wszystkie gatunki ssaków, od których lub z których pozyskuje się żywność, oraz ryby

50 μg/kg

50 μg/kg

200 μg/kg

750 μg/kg

100 μg/kg

Mięśnie

Tłuszcz

Wątroba

Nerki

Mleko

W przypadku ryb MLP w mięśniach odnosi się do »skóry i mięśni w naturalnych proporcjach«

W przypadku świń tłuszcz odnosi się do »skóry i tłuszczu w naturalnych proporcjach«

Środki przeciwzakaźne/Antybiotyki”

---

| 4.3.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 58/38 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 58/38

---

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2016/306

z dnia 3 marca 2016 r.

zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1283/2014 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych łączników rur i przewodów rurowych z żeliwa lub stali pochodzących z Republiki Korei i Malezji, w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 11 ust. 3,

a także mając na uwadze, co następuje:

1.   PROCEDURA

PROCEDURA

1.1.   Wcześniejsze dochodzenia oraz obowiązujące środki antydumpingowe

Wcześniejsze dochodzenia oraz obowiązujące środki antydumpingowe

| (1) | Obowiązujące środki antydumpingowe w odniesieniu do przywozu niektórych łączników rur i przewodów rurowych pochodzących, między innymi, z Republiki Korei zostały ustanowione rozporządzeniem Rady (WE) nr 1514/2002 (2) („dochodzenie pierwotne” i „środki pierwotne”). |
| --- | --- |

(1)

Obowiązujące środki antydumpingowe w odniesieniu do przywozu niektórych łączników rur i przewodów rurowych pochodzących, między innymi, z Republiki Korei zostały ustanowione rozporządzeniem Rady (WE) nr 1514/2002 (2) („dochodzenie pierwotne” i „środki pierwotne”).

2

| (2) | W październiku 2008 r. okres obowiązywania tych środków został przedłużony rozporządzeniem Rady (WE) nr 1001/2008 (3) w następstwie przeglądu wygaśnięcia przeprowadzonego zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. |
| --- | --- |

(2)

W październiku 2008 r. okres obowiązywania tych środków został przedłużony rozporządzeniem Rady (WE) nr 1001/2008 (3) w następstwie przeglądu wygaśnięcia przeprowadzonego zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.

3

| (3) | W grudniu 2014 r. okres obowiązywania tych środków został ponownie przedłużony rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 1283/2014 (4) w następstwie drugiego przeglądu wygaśnięcia przeprowadzonego zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego („obowiązujące środki”). |
| --- | --- |

(3)

W grudniu 2014 r. okres obowiązywania tych środków został ponownie przedłużony rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 1283/2014 (4) w następstwie drugiego przeglądu wygaśnięcia przeprowadzonego zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego („obowiązujące środki”).

4

| (4) | Cło antydumpingowe mające obecnie zastosowanie do wywozu realizowanego przez wszystkie przedsiębiorstwa w Republice Korei wynosi 44 % i został obliczony w oparciu o margines szkody ustalony w dochodzeniu pierwotnym. |
| --- | --- |

(4)

Cło antydumpingowe mające obecnie zastosowanie do wywozu realizowanego przez wszystkie przedsiębiorstwa w Republice Korei wynosi 44 % i został obliczony w oparciu o margines szkody ustalony w dochodzeniu pierwotnym.

1.2.   Wniosek o dokonanie częściowego przeglądu okresowego

Wniosek o dokonanie częściowego przeglądu okresowego

| (5) | W styczniu 2015 r. Komisja otrzymała wniosek o przeprowadzenie częściowego przeglądu okresowego zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego. Zakres wniosku ograniczony jest do badania dumpingu w odniesieniu do TK Corporation (koreańskiego producenta eksportującego), a wniosek został złożony przez tego producenta. We wniosku producent eksportujący argumentował, że okoliczności, na podstawie których wprowadzono środki, uległy zmianie i że są to zmiany o charakterze trwałym. Producent eksportujący przedstawił dowody prima facie świadczące o tym, iż utrzymywanie środka na dotychczasowym poziomie nie jest już konieczne do wyrównania szkody spowodowanej przez dumping. |
| --- | --- |

(5)

W styczniu 2015 r. Komisja otrzymała wniosek o przeprowadzenie częściowego przeglądu okresowego zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego. Zakres wniosku ograniczony jest do badania dumpingu w odniesieniu do TK Corporation (koreańskiego producenta eksportującego), a wniosek został złożony przez tego producenta. We wniosku producent eksportujący argumentował, że okoliczności, na podstawie których wprowadzono środki, uległy zmianie i że są to zmiany o charakterze trwałym. Producent eksportujący przedstawił dowody prima facie świadczące o tym, iż utrzymywanie środka na dotychczasowym poziomie nie jest już konieczne do wyrównania szkody spowodowanej przez dumping.

prima facie

1.3.   Wszczęcie częściowego przeglądu okresowego

Wszczęcie częściowego przeglądu okresowego

| (6) | Ustaliwszy, po poinformowaniu państw członkowskich, że istnieją wystarczające dowody do wszczęcia częściowego przeglądu okresowego ograniczonego do zbadania dumpingu w odniesieniu do producenta eksportującego, Komisja ogłosiła w drodze zawiadomienia opublikowanego w dniu 18 lutego 2015 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (5) („zawiadomienie o wszczęciu”) wszczęcie częściowego przeglądu okresowego, zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, w zakresie ograniczonym do zbadania dumpingu w odniesieniu do producenta eksportującego. |
| --- | --- |

(6)

Ustaliwszy, po poinformowaniu państw członkowskich, że istnieją wystarczające dowody do wszczęcia częściowego przeglądu okresowego ograniczonego do zbadania dumpingu w odniesieniu do producenta eksportującego, Komisja ogłosiła w drodze zawiadomienia opublikowanego w dniu 18 lutego 2015 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (5) („zawiadomienie o wszczęciu”) wszczęcie częściowego przeglądu okresowego, zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, w zakresie ograniczonym do zbadania dumpingu w odniesieniu do producenta eksportującego.

Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

5

| (7) | Komisja oficjalnie powiadomiła producenta eksportującego, władze państwa wywozu oraz przemysł unijny o wszczęciu częściowego przeglądu okresowego. Zainteresowanym stronom umożliwiono wyrażenie opinii na piśmie i ustnie. |
| --- | --- |

(7)

Komisja oficjalnie powiadomiła producenta eksportującego, władze państwa wywozu oraz przemysł unijny o wszczęciu częściowego przeglądu okresowego. Zainteresowanym stronom umożliwiono wyrażenie opinii na piśmie i ustnie.

1.4.   Dochodzenie

Dochodzenie

| (8) | W celu uzyskania informacji niezbędnych dla dochodzenia Komisja przesłała producentowi eksportującemu kwestionariusz i otrzymała odpowiedź w ustalonym terminie. |
| --- | --- |

(8)

W celu uzyskania informacji niezbędnych dla dochodzenia Komisja przesłała producentowi eksportującemu kwestionariusz i otrzymała odpowiedź w ustalonym terminie.

| (9) | Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszelkie informacje, które uznała za niezbędne do stwierdzenia dumpingu. Na terenie przedsiębiorstwa eksportującego przeprowadzono wizytę weryfikacyjną. |
| --- | --- |

(9)

Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszelkie informacje, które uznała za niezbędne do stwierdzenia dumpingu. Na terenie przedsiębiorstwa eksportującego przeprowadzono wizytę weryfikacyjną.

1.5.   Okres objęty dochodzeniem przeglądowym

Okres objęty dochodzeniem przeglądowym

| (10) | Dochodzenie w sprawie poziomu dumpingu obejmowało okres od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2014 r. („okres objęty dochodzeniem przeglądowym”). |
| --- | --- |

(10)

Dochodzenie w sprawie poziomu dumpingu obejmowało okres od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2014 r. („okres objęty dochodzeniem przeglądowym”).

| (11) | Oprócz danych dotyczących tego okresu producent eksportujący dostarczył również dane dotyczące kosztów i sprzedaży za 2013 r.; zaproponował on również przedłużenie okresu dochodzenia przeglądowego poprzez dodanie roku 2013 w celu zwiększenia reprezentatywności wielkości jego sprzedaży do Unii. Komisja ustaliła jednak, że dodanie sprzedaży unijnej w 2013 r. nie zwiększyłoby reprezentatywności pod względem wielkości sprzedaży (w porównaniu do całkowitej sprzedaży lub wielkości produkcji) ani rodzajów sprzedawanych produktów (zob. motyw 29 poniżej). W związku z tym Komisja nie miała wystarczających podstaw, by odstąpić od zwykłego 12-miesięcznego okresu jako okresu objętego dochodzeniem przeglądowym do celów reprezentatywnych ustaleń dotyczących dumpingu. |
| --- | --- |

(11)

Oprócz danych dotyczących tego okresu producent eksportujący dostarczył również dane dotyczące kosztów i sprzedaży za 2013 r.; zaproponował on również przedłużenie okresu dochodzenia przeglądowego poprzez dodanie roku 2013 w celu zwiększenia reprezentatywności wielkości jego sprzedaży do Unii. Komisja ustaliła jednak, że dodanie sprzedaży unijnej w 2013 r. nie zwiększyłoby reprezentatywności pod względem wielkości sprzedaży (w porównaniu do całkowitej sprzedaży lub wielkości produkcji) ani rodzajów sprzedawanych produktów (zob. motyw 29 poniżej). W związku z tym Komisja nie miała wystarczających podstaw, by odstąpić od zwykłego 12-miesięcznego okresu jako okresu objętego dochodzeniem przeglądowym do celów reprezentatywnych ustaleń dotyczących dumpingu.

| (12) | Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń producent eksportujący powtórzył swój wniosek, zgodnie z którym rok 2013 powinien być dodany do okresu objętego dochodzeniem przeglądowym, tak by zwiększyć reprezentatywność tego okresu. Argumentował on, że porównanie z takimi czynnikami jak łączna wielkość produkcji nie było istotne oraz że dodanie roku 2013 do okresu objętego dochodzeniem przeglądowym uczyniłoby ten okres bardziej reprezentatywnym pod względem dodatkowych rodzajów produktu, wielkości sprzedaży i obrotów. |
| --- | --- |

(12)

Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń producent eksportujący powtórzył swój wniosek, zgodnie z którym rok 2013 powinien być dodany do okresu objętego dochodzeniem przeglądowym, tak by zwiększyć reprezentatywność tego okresu. Argumentował on, że porównanie z takimi czynnikami jak łączna wielkość produkcji nie było istotne oraz że dodanie roku 2013 do okresu objętego dochodzeniem przeglądowym uczyniłoby ten okres bardziej reprezentatywnym pod względem dodatkowych rodzajów produktu, wielkości sprzedaży i obrotów.

| (13) | Rozporządzenie podstawowe nie wskazuje wyraźnie, w jak sposób należy zmierzyć reprezentatywność okresu objętego dochodzeniem przeglądowym. W niniejszym przypadku ilości produktu rzekomo sprzedawane przez producenta eksportującego na rynku unijnym w 2013 r. stanowiły mniej niż połowę ilości rzekomo sprzedawanych na rynku unijnym w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym, a jego całkowita wielkość produkcji i sprzedaży była na podobnym poziomie w obu latach. Należy zatem stwierdzić, że w niniejszym przypadku dodanie roku 2013 obniżyłoby reprezentatywność sprzedaży unijnej producenta eksportującego w wartościach względnych, natomiast w wartościach bezwzględnych mogłoby poprawić reprezentatywność jedynie w ograniczonym zakresie. |
| --- | --- |

(13)

Rozporządzenie podstawowe nie wskazuje wyraźnie, w jak sposób należy zmierzyć reprezentatywność okresu objętego dochodzeniem przeglądowym. W niniejszym przypadku ilości produktu rzekomo sprzedawane przez producenta eksportującego na rynku unijnym w 2013 r. stanowiły mniej niż połowę ilości rzekomo sprzedawanych na rynku unijnym w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym, a jego całkowita wielkość produkcji i sprzedaży była na podobnym poziomie w obu latach. Należy zatem stwierdzić, że w niniejszym przypadku dodanie roku 2013 obniżyłoby reprezentatywność sprzedaży unijnej producenta eksportującego w wartościach względnych, natomiast w wartościach bezwzględnych mogłoby poprawić reprezentatywność jedynie w ograniczonym zakresie.

| (14) | Komisja potwierdza zatem, że nie ma odpowiedniego uzasadnienia dla przedłużenia okresu dochodzenia przeglądowego poza jednoroczny okres zwykle stosowany przez Komisję. |
| --- | --- |

(14)

Komisja potwierdza zatem, że nie ma odpowiedniego uzasadnienia dla przedłużenia okresu dochodzenia przeglądowego poza jednoroczny okres zwykle stosowany przez Komisję.

2.   PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY

PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY

2.1.   Produkt objęty postępowaniem

Produkt objęty postępowaniem

| (15) | Produktem objętym przeglądem są łączniki rur i przewodów rurowych (inne niż łączniki odlewane, kołnierze i łączniki gwintowane), z żeliwa lub stali (z wyłączeniem stali nierdzewnej), o największej średnicy zewnętrznej nieprzekraczającej 609,6 mm, w rodzaju stosowanych do spawania doczołowego lub do innych celów, pochodzące z Republiki Korei, obecnie objęte kodami CN ex 7307 93 11, ex 7307 93 19 oraz ex 7307 99 80 („produkt objęty postępowaniem”). |
| --- | --- |

(15)

Produktem objętym przeglądem są łączniki rur i przewodów rurowych (inne niż łączniki odlewane, kołnierze i łączniki gwintowane), z żeliwa lub stali (z wyłączeniem stali nierdzewnej), o największej średnicy zewnętrznej nieprzekraczającej 609,6 mm, w rodzaju stosowanych do spawania doczołowego lub do innych celów, pochodzące z Republiki Korei, obecnie objęte kodami CN ex 7307 93 11, ex 7307 93 19 oraz ex 7307 99 80 („produkt objęty postępowaniem”).

2.2.   Produkt podobny

Produkt podobny

| (16) | W dochodzeniu przeglądowym potwierdzono, że produkt objęty postępowaniem produkowany przez producenta eksportującego, sprzedawany na rynku krajowym i wywożony do Unii oraz na inne rynki eksportowe ma te same podstawowe właściwości fizyczne, techniczne i chemiczne oraz to samo podstawowe przeznaczenie co produkty sprzedawane w Unii przez przemysł unijny. |
| --- | --- |

(16)

W dochodzeniu przeglądowym potwierdzono, że produkt objęty postępowaniem produkowany przez producenta eksportującego, sprzedawany na rynku krajowym i wywożony do Unii oraz na inne rynki eksportowe ma te same podstawowe właściwości fizyczne, techniczne i chemiczne oraz to samo podstawowe przeznaczenie co produkty sprzedawane w Unii przez przemysł unijny.

| (17) | Komisja zdecydowała, że wymienione produkty są zatem produktami podobnymi w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. |
| --- | --- |

(17)

Komisja zdecydowała, że wymienione produkty są zatem produktami podobnymi w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

3.   DUMPING

DUMPING

a)   Wartość normalna

Wartość normalna

| (18) | Komisja najpierw przeanalizowała, czy łączna wartość sprzedaży krajowej w przypadku producenta eksportującego jest reprezentatywna w rozumieniu art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Sprzedaż krajową uznaje się za reprezentatywną, jeśli łączna wielkość sprzedaży krajowej produktu podobnego niezależnym klientom na rynku krajowym na jednego producenta eksportującego stanowi co najmniej 5 % łącznej wielkości sprzedaży eksportowej produktu objętego postępowaniem do Unii w okresie objętym dochodzeniem. Na tej podstawie łączna sprzedaż produktu podobnego na rynku krajowym dokonana przez przedmiotowego producenta eksportującego była reprezentatywna. |
| --- | --- |

(18)

Komisja najpierw przeanalizowała, czy łączna wartość sprzedaży krajowej w przypadku producenta eksportującego jest reprezentatywna w rozumieniu art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Sprzedaż krajową uznaje się za reprezentatywną, jeśli łączna wielkość sprzedaży krajowej produktu podobnego niezależnym klientom na rynku krajowym na jednego producenta eksportującego stanowi co najmniej 5 % łącznej wielkości sprzedaży eksportowej produktu objętego postępowaniem do Unii w okresie objętym dochodzeniem. Na tej podstawie łączna sprzedaż produktu podobnego na rynku krajowym dokonana przez przedmiotowego producenta eksportującego była reprezentatywna.

| (19) | Następnie Komisja określiła te rodzaje produktu sprzedawane na rynku krajowym, które były identyczne lub porównywalne z rodzajami produktów sprzedawanymi na wywóz do Unii. |
| --- | --- |

(19)

Następnie Komisja określiła te rodzaje produktu sprzedawane na rynku krajowym, które były identyczne lub porównywalne z rodzajami produktów sprzedawanymi na wywóz do Unii.

| (20) | W dalszej kolejności Komisja przeanalizowała, czy krajowa sprzedaż dokonywana przez producenta eksportującego na rynku krajowym w przypadku każdego rodzaju produktu, który jest identyczny lub porównywalny z rodzajem produktu sprzedawanym na wywóz do Unii, była reprezentatywna zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Sprzedaż krajowa danego rodzaju produktu jest reprezentatywna, jeżeli całkowita wielkość sprzedaży krajowej tego rodzaju produktu niezależnym klientom w okresie objętym dochodzeniem stanowi co najmniej 5 % całkowitej sprzedaży eksportowej identycznego lub porównywalnego rodzaju produktu do Unii. Komisja ustaliła, że w przypadku większości rodzajów produktu dane były reprezentatywne. |
| --- | --- |

(20)

W dalszej kolejności Komisja przeanalizowała, czy krajowa sprzedaż dokonywana przez producenta eksportującego na rynku krajowym w przypadku każdego rodzaju produktu, który jest identyczny lub porównywalny z rodzajem produktu sprzedawanym na wywóz do Unii, była reprezentatywna zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Sprzedaż krajowa danego rodzaju produktu jest reprezentatywna, jeżeli całkowita wielkość sprzedaży krajowej tego rodzaju produktu niezależnym klientom w okresie objętym dochodzeniem stanowi co najmniej 5 % całkowitej sprzedaży eksportowej identycznego lub porównywalnego rodzaju produktu do Unii. Komisja ustaliła, że w przypadku większości rodzajów produktu dane były reprezentatywne.

| (21) | Następnie Komisja określiła w odniesieniu do każdego rodzaju produktu udział sprzedaży z zyskiem niezależnym klientom na rynku krajowym w okresie objętym dochodzeniem, by móc zdecydować, czy do obliczenia wartości normalnej zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego należy zastosować rzeczywistą sprzedaż krajową. |
| --- | --- |

(21)

Następnie Komisja określiła w odniesieniu do każdego rodzaju produktu udział sprzedaży z zyskiem niezależnym klientom na rynku krajowym w okresie objętym dochodzeniem, by móc zdecydować, czy do obliczenia wartości normalnej zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego należy zastosować rzeczywistą sprzedaż krajową.

| (22) | Wartość normalna opiera się na rzeczywistej cenie krajowej każdego rodzaju produktu niezależnie od tego, czy sprzedaż ta jest dokonywana z zyskiem, jeżeli:






  a) | wielkość sprzedaży danego rodzaju produktu, sprzedawanego po cenie sprzedaży netto równej lub wyższej od obliczonych kosztów produkcji, stanowiła ponad 80 % łącznej wielkości sprzedaży tego rodzaju produktu; oraz |
| --- | --- | --- |

(22)

Wartość normalna opiera się na rzeczywistej cenie krajowej każdego rodzaju produktu niezależnie od tego, czy sprzedaż ta jest dokonywana z zyskiem, jeżeli:

a)

wielkość sprzedaży danego rodzaju produktu, sprzedawanego po cenie sprzedaży netto równej lub wyższej od obliczonych kosztów produkcji, stanowiła ponad 80 % łącznej wielkości sprzedaży tego rodzaju produktu; oraz

| b) | średnia ważona cena sprzedaży tego rodzaju produktu jest równa jednostkowym kosztom produkcji lub od nich wyższa. |
| --- | --- |

b)

średnia ważona cena sprzedaży tego rodzaju produktu jest równa jednostkowym kosztom produkcji lub od nich wyższa.

| (23) | W tym przypadku wartość normalna jest średnią ważoną cen całej sprzedaży krajowej tego rodzaju produktu w okresie objętym dochodzeniem. |
| --- | --- |

(23)

W tym przypadku wartość normalna jest średnią ważoną cen całej sprzedaży krajowej tego rodzaju produktu w okresie objętym dochodzeniem.

| (24) | Za wartość normalną przyjmuje się rzeczywistą cenę krajową danego rodzaju produktu wyłącznie dla krajowej sprzedaży z zyskiem w okresie objętym dochodzeniem, jeżeli:






  a) | wielkość sprzedaży z zyskiem tego rodzaju produktu odpowiada nie więcej niż 80 % całkowitej wielkości sprzedaży tego rodzaju; lub |
| --- | --- | --- |

(24)

Za wartość normalną przyjmuje się rzeczywistą cenę krajową danego rodzaju produktu wyłącznie dla krajowej sprzedaży z zyskiem w okresie objętym dochodzeniem, jeżeli:

a)

wielkość sprzedaży z zyskiem tego rodzaju produktu odpowiada nie więcej niż 80 % całkowitej wielkości sprzedaży tego rodzaju; lub

| b) | średnia ważona cena tego rodzaju produktu jest niższa od jednostkowych kosztów produkcji. |
| --- | --- |

b)

średnia ważona cena tego rodzaju produktu jest niższa od jednostkowych kosztów produkcji.

| (25) | Analiza sprzedaży krajowej wykazała, że duża część sprzedaży krajowej przynosiła zysk, a średnia ważona cena sprzedaży była wyższa od kosztów produkcji. W związku z tym wartość normalna została obliczona jako średnia cena ważona tylko tej sprzedaży, która przyniosła zysk. |
| --- | --- |

(25)

Analiza sprzedaży krajowej wykazała, że duża część sprzedaży krajowej przynosiła zysk, a średnia ważona cena sprzedaży była wyższa od kosztów produkcji. W związku z tym wartość normalna została obliczona jako średnia cena ważona tylko tej sprzedaży, która przyniosła zysk.

| (26) | W przypadkach, w których sprzedaż danego rodzaju produktu podobnego w zwykłym obrocie handlowym nie miała miejsca lub była niedostateczna, bądź jeżeli danego rodzaju produktu nie sprzedawano w reprezentatywnych ilościach na rynku krajowym, Komisja konstruowała wartość normalną zgodnie z art. 2 ust. 3 i 6 rozporządzenia podstawowego. |
| --- | --- |

(26)

W przypadkach, w których sprzedaż danego rodzaju produktu podobnego w zwykłym obrocie handlowym nie miała miejsca lub była niedostateczna, bądź jeżeli danego rodzaju produktu nie sprzedawano w reprezentatywnych ilościach na rynku krajowym, Komisja konstruowała wartość normalną zgodnie z art. 2 ust. 3 i 6 rozporządzenia podstawowego.

| (27) | Wartość normalną konstruowano poprzez dodanie do średniego kosztu produkcji produktu podobnego wytwarzanego przez producenta eksportującego w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym następujących elementów:






  a) | średniej ważonej kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych ponoszonych przez producenta eksportującego przy krajowej sprzedaży produktu podobnego w zwykłym obrocie handlowym w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym; oraz |
| --- | --- | --- |

(27)

Wartość normalną konstruowano poprzez dodanie do średniego kosztu produkcji produktu podobnego wytwarzanego przez producenta eksportującego w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym następujących elementów:

a)

średniej ważonej kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych ponoszonych przez producenta eksportującego przy krajowej sprzedaży produktu podobnego w zwykłym obrocie handlowym w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym; oraz

| b) | średniej ważonej zysku osiąganego przez producenta eksportującego z tytułu krajowej sprzedaży produktu podobnego w zwykłym obrocie handlowym w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym. |
| --- | --- |

b)

średniej ważonej zysku osiąganego przez producenta eksportującego z tytułu krajowej sprzedaży produktu podobnego w zwykłym obrocie handlowym w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym.

| (28) | W przypadku rodzajów produktu, które nie były sprzedawane w reprezentatywnych ilościach na rynku krajowym, dodano średnie koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne oraz zysk z transakcji dokonywanych w zwykłym obrocie handlowym tymi rodzajami produktu na rynku krajowym. W przypadku rodzajów produktu, które nie były sprzedawane na rynku krajowym, dodano średnie ważone koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne oraz zysk z wszystkich transakcji dokonywanych w zwykłym obrocie handlowym na rynku krajowym. |
| --- | --- |

(28)

W przypadku rodzajów produktu, które nie były sprzedawane w reprezentatywnych ilościach na rynku krajowym, dodano średnie koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne oraz zysk z transakcji dokonywanych w zwykłym obrocie handlowym tymi rodzajami produktu na rynku krajowym. W przypadku rodzajów produktu, które nie były sprzedawane na rynku krajowym, dodano średnie ważone koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne oraz zysk z wszystkich transakcji dokonywanych w zwykłym obrocie handlowym na rynku krajowym.

b)   Cena eksportowa

Cena eksportowa

| (29) | W okresie objętym dochodzeniem przeglądowym producent eksportujący sprzedawał do Unii jedynie nieznaczne ilości produktu objętego postępowaniem; stanowiły one między 0,1 % a 0,3 % jego wielkości produkcji (przedział podano ze względu na poufność danych). Ponadto w odniesieniu do szeregu transakcji producent eksportujący nie wykazał w sposób przekonujący, że cła antydumpingowe zostały faktycznie uiszczone, co wzbudza wątpliwości, czy odnośne towary zostały faktycznie dopuszczone do swobodnego obrotu na terytorium celnym Unii. Co więcej, sprzedaż ta została w całości dokonana na rzecz klientów w ramach trzech konkretnych projektów, które miały odrębną specyfikację dla przewodów rurowych. Ponadto została ona zrealizowana „w pakiecie”, który obejmował również inne przewody i produkty niebędące produktem objętym postępowaniem. W związku z tym ryzyko wzajemnej kompensacji uznano za znaczące. Z powyższych powodów niemożliwe było przeprowadzenie miarodajnej analizy dumpingu w oparciu o sprzedaż unijną produktu objętego postępowaniem dokonywaną przez producenta eksportującego w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym. |
| --- | --- |

(29)

W okresie objętym dochodzeniem przeglądowym producent eksportujący sprzedawał do Unii jedynie nieznaczne ilości produktu objętego postępowaniem; stanowiły one między 0,1 % a 0,3 % jego wielkości produkcji (przedział podano ze względu na poufność danych). Ponadto w odniesieniu do szeregu transakcji producent eksportujący nie wykazał w sposób przekonujący, że cła antydumpingowe zostały faktycznie uiszczone, co wzbudza wątpliwości, czy odnośne towary zostały faktycznie dopuszczone do swobodnego obrotu na terytorium celnym Unii. Co więcej, sprzedaż ta została w całości dokonana na rzecz klientów w ramach trzech konkretnych projektów, które miały odrębną specyfikację dla przewodów rurowych. Ponadto została ona zrealizowana „w pakiecie”, który obejmował również inne przewody i produkty niebędące produktem objętym postępowaniem. W związku z tym ryzyko wzajemnej kompensacji uznano za znaczące. Z powyższych powodów niemożliwe było przeprowadzenie miarodajnej analizy dumpingu w oparciu o sprzedaż unijną produktu objętego postępowaniem dokonywaną przez producenta eksportującego w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym.

| (30) | W przypadku braku wystarczającej wielkości wywozu do Unii, przy określaniu ceny eksportowej uwzględniono wywóz do innych państw trzecich. Ustalono, że producent eksportujący dokonuje wywozu na cztery główne rynki eksportowe, które w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym odpowiadały ponad 50 % sprzedaży eksportowej producenta eksportującego do państw trzecich. Pozostałą część stanowi sprzedaż na 39 innych rynków eksportowych, z których każdemu odpowiadało od 0,1 % do 5 % sprzedaży eksportowej producenta eksportującego. Ceny eksportowe wywozu do tych państw różnią się w bardzo dużym stopniu i odzwierciedlają odmienny charakter poszczególnych rynków. Znaczna część tych różnorodnych czynników (takich jak warunki konkurencji na każdym rynku) nie jest znana. W związku z tym zdecydowano się przeanalizować, czy jako wskaźnika zastępczego dla rynku unijnego nie można by wykorzystać jednego z głównych miejsc przeznaczenia wywozu producenta eksportującego. |
| --- | --- |

(30)

W przypadku braku wystarczającej wielkości wywozu do Unii, przy określaniu ceny eksportowej uwzględniono wywóz do innych państw trzecich. Ustalono, że producent eksportujący dokonuje wywozu na cztery główne rynki eksportowe, które w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym odpowiadały ponad 50 % sprzedaży eksportowej producenta eksportującego do państw trzecich. Pozostałą część stanowi sprzedaż na 39 innych rynków eksportowych, z których każdemu odpowiadało od 0,1 % do 5 % sprzedaży eksportowej producenta eksportującego. Ceny eksportowe wywozu do tych państw różnią się w bardzo dużym stopniu i odzwierciedlają odmienny charakter poszczególnych rynków. Znaczna część tych różnorodnych czynników (takich jak warunki konkurencji na każdym rynku) nie jest znana. W związku z tym zdecydowano się przeanalizować, czy jako wskaźnika zastępczego dla rynku unijnego nie można by wykorzystać jednego z głównych miejsc przeznaczenia wywozu producenta eksportującego.

| (31) | Największym rynkiem eksportowym producenta eksportującego są Zjednoczone Emiraty Arabskie („ZEA”); w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym sprzedaż do tego państwa stanowiła 15–18 % sprzedaży eksportowej producenta eksportującego pod względem masy oraz 15–18 % pod względem wartości. W ZEA nie istnieją jednak producenci krajowi produktu objętego postępowaniem. Dlatego państwo to uznaje się je za dość odmienne pod względem struktury gospodarczej w stosunku do rynku unijnego. |
| --- | --- |

(31)

Największym rynkiem eksportowym producenta eksportującego są Zjednoczone Emiraty Arabskie („ZEA”); w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym sprzedaż do tego państwa stanowiła 15–18 % sprzedaży eksportowej producenta eksportującego pod względem masy oraz 15–18 % pod względem wartości. W ZEA nie istnieją jednak producenci krajowi produktu objętego postępowaniem. Dlatego państwo to uznaje się je za dość odmienne pod względem struktury gospodarczej w stosunku do rynku unijnego.

| (32) | Podobnie jak w przypadku przeglądu wygaśnięcia, który doprowadził do przyjęcia rozporządzenia (UE) nr 1283/2014, uznano, że należy przeanalizować sprzedaż producenta eksportującego do Stanów Zjednoczonych („USA”), które stanowiły drugi co do wielkości rynek eksportowy producenta eksportującego w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym. Dochodzenie potwierdziło, że rynek USA jest podobnej wielkości co rynek unijny i charakteryzuje się dużą liczbą producentów krajowych, ale również znacznym odsetkiem przywożonych towarów. Potwierdzono także, że w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym na rynku USA obowiązywały niskie stawki ceł przywozowych oraz nie obowiązywały cła antydumpingowe wobec przywozu z Korei, co sprawiło, że był to bardzo konkurencyjny rynek. Rynek USA stanowi ważny kierunek wywozu z Korei w ogóle, a w przypadku producenta eksportującego objętego postępowaniem w szczególności (7–12 % wielkości jego produkcji oraz 11–14 % jego sprzedaży eksportowej w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym). |
| --- | --- |

(32)

Podobnie jak w przypadku przeglądu wygaśnięcia, który doprowadził do przyjęcia rozporządzenia (UE) nr 1283/2014, uznano, że należy przeanalizować sprzedaż producenta eksportującego do Stanów Zjednoczonych („USA”), które stanowiły drugi co do wielkości rynek eksportowy producenta eksportującego w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym. Dochodzenie potwierdziło, że rynek USA jest podobnej wielkości co rynek unijny i charakteryzuje się dużą liczbą producentów krajowych, ale również znacznym odsetkiem przywożonych towarów. Potwierdzono także, że w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym na rynku USA obowiązywały niskie stawki ceł przywozowych oraz nie obowiązywały cła antydumpingowe wobec przywozu z Korei, co sprawiło, że był to bardzo konkurencyjny rynek. Rynek USA stanowi ważny kierunek wywozu z Korei w ogóle, a w przypadku producenta eksportującego objętego postępowaniem w szczególności (7–12 % wielkości jego produkcji oraz 11–14 % jego sprzedaży eksportowej w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym).

| (33) | Dlatego też w oparciu o charakterystykę i specyfikę rynku USA uznano, że w tym konkretnym dochodzeniu państwo to stanowiłoby odpowiednią podstawę do ustalenia ceny eksportowej w przypadku braku dostatecznej wielkości wywozu do Unii. Zweryfikowaną cenę eksportową producenta eksportującego do USA wykorzystano więc do ustalenia ceny eksportowej, skorygowanej do poziomu ceny ex-works poprzez uwzględnienie, w stosownych przypadkach, między innymi kosztów transportu, ceł i podatków. |
| --- | --- |

(33)

Dlatego też w oparciu o charakterystykę i specyfikę rynku USA uznano, że w tym konkretnym dochodzeniu państwo to stanowiłoby odpowiednią podstawę do ustalenia ceny eksportowej w przypadku braku dostatecznej wielkości wywozu do Unii. Zweryfikowaną cenę eksportową producenta eksportującego do USA wykorzystano więc do ustalenia ceny eksportowej, skorygowanej do poziomu ceny ex-works poprzez uwzględnienie, w stosownych przypadkach, między innymi kosztów transportu, ceł i podatków.

ex-works

| (34) | Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń producent eksportujący zakwestionował fakt, że jego transakcje sprzedaży do Unii nie mogły zostać wykorzystane do ustalenia reprezentatywnej ceny eksportowej, powołując się zarówno na argumenty prawne, jak i faktyczne. |
| --- | --- |

(34)

Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń producent eksportujący zakwestionował fakt, że jego transakcje sprzedaży do Unii nie mogły zostać wykorzystane do ustalenia reprezentatywnej ceny eksportowej, powołując się zarówno na argumenty prawne, jak i faktyczne.

| (35) | Producent ten twierdził po pierwsze, że cena eksportowa może być uznana przez Komisję za niewiarygodną jedynie w przypadku, gdyby ustalono, zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, że miało miejsce powiązanie lub porozumienie kompensacyjne między nim a importerem lub stroną trzecią. We wszystkich innych przypadkach Komisja powinna oprzeć obliczenie dumpingu na (unijnych) cenach eksportowych; w przeciwnym razie stanowiłoby to naruszenie w rozumieniu art. 2.3 Porozumienia antydumpingowego WTO. |
| --- | --- |

(35)

Producent ten twierdził po pierwsze, że cena eksportowa może być uznana przez Komisję za niewiarygodną jedynie w przypadku, gdyby ustalono, zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, że miało miejsce powiązanie lub porozumienie kompensacyjne między nim a importerem lub stroną trzecią. We wszystkich innych przypadkach Komisja powinna oprzeć obliczenie dumpingu na (unijnych) cenach eksportowych; w przeciwnym razie stanowiłoby to naruszenie w rozumieniu art. 2.3 Porozumienia antydumpingowego WTO.

| (36) | W tej kwestii Komisja nie zgadza się z wąską wykładnią art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, która nie znajduje potwierdzenia w orzecznictwie. Nie istnieje żaden element przepisu art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, który nakazywałby organowi prowadzącemu dochodzenie oparcie ustaleń na niereprezentatywnej wielkości sprzedaży eksportowej, której poziom cen nie mógłby w żadnym wypadku być uznany za odpowiedni, biorąc pod uwagę okoliczności wyjaśnione w motywie 29 oraz szczegółowo omówione w niniejszej sekcji. W związku z powyższym argumenty producenta eksportującego powinny zostać oddalone. |
| --- | --- |

(36)

W tej kwestii Komisja nie zgadza się z wąską wykładnią art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, która nie znajduje potwierdzenia w orzecznictwie. Nie istnieje żaden element przepisu art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, który nakazywałby organowi prowadzącemu dochodzenie oparcie ustaleń na niereprezentatywnej wielkości sprzedaży eksportowej, której poziom cen nie mógłby w żadnym wypadku być uznany za odpowiedni, biorąc pod uwagę okoliczności wyjaśnione w motywie 29 oraz szczegółowo omówione w niniejszej sekcji. W związku z powyższym argumenty producenta eksportującego powinny zostać oddalone.

| (37) | Po drugie, wymieniony producent eksportujący twierdził, że zgodnie ze stanem faktycznym jego sprzedaż unijna nie była nieznaczna, zważywszy na liczbę transakcji, rodzajów produktu i państwa członkowskie, których dotyczyła jego rzekoma sprzedaż do Unii w latach 2013 i 2014. Jednakże w okresie dochodzenia przeglądowego producent eksportujący wystawił tylko 14 faktur sprzedaży do Unii. Jak wspomniano w motywie 29 powyżej, ta rzekoma sprzedaż obejmowała ograniczone ilości produktu, czego producent eksportujący nie kwestionował. |
| --- | --- |

(37)

Po drugie, wymieniony producent eksportujący twierdził, że zgodnie ze stanem faktycznym jego sprzedaż unijna nie była nieznaczna, zważywszy na liczbę transakcji, rodzajów produktu i państwa członkowskie, których dotyczyła jego rzekoma sprzedaż do Unii w latach 2013 i 2014. Jednakże w okresie dochodzenia przeglądowego producent eksportujący wystawił tylko 14 faktur sprzedaży do Unii. Jak wspomniano w motywie 29 powyżej, ta rzekoma sprzedaż obejmowała ograniczone ilości produktu, czego producent eksportujący nie kwestionował.

| (38) | Po trzecie, producent eksportujący twierdził, że nie jest istotny fakt, iż jego sprzedaż eksportowa do Unii była przeznaczona dla konkretnych projektów o odrębnych specyfikacjach oraz że dostarczył dowody na to, iż nie miała miejsca wzajemna kompensacja. W tym względzie należy zaznaczyć, iż w ujawnieniu ustaleń stwierdzono, że charakter sprzedaży na rynku unijnym wskazywał, iż istnieje ryzyko wzajemnej kompensacji z innymi produktami; przyznano jednak, że w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym nie znaleziono dowodów potwierdzających lub negujących stosowanie wzajemnej kompensacji. Biorąc pod uwagę fakt, że w ujawnieniu ustaleń wzajemną kompensację przedstawiono jedynie jako potencjalne zagrożenie, była ona tylko jednym z elementów, które Komisja uwzględniła przy określaniu reprezentatywności sprzedaży unijnej (zob. motyw 29). |
| --- | --- |

(38)

Po trzecie, producent eksportujący twierdził, że nie jest istotny fakt, iż jego sprzedaż eksportowa do Unii była przeznaczona dla konkretnych projektów o odrębnych specyfikacjach oraz że dostarczył dowody na to, iż nie miała miejsca wzajemna kompensacja. W tym względzie należy zaznaczyć, iż w ujawnieniu ustaleń stwierdzono, że charakter sprzedaży na rynku unijnym wskazywał, iż istnieje ryzyko wzajemnej kompensacji z innymi produktami; przyznano jednak, że w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym nie znaleziono dowodów potwierdzających lub negujących stosowanie wzajemnej kompensacji. Biorąc pod uwagę fakt, że w ujawnieniu ustaleń wzajemną kompensację przedstawiono jedynie jako potencjalne zagrożenie, była ona tylko jednym z elementów, które Komisja uwzględniła przy określaniu reprezentatywności sprzedaży unijnej (zob. motyw 29).

| (39) | Po czwarte, producent eksportujący twierdził, że zgodnie ze stanem faktycznym Komisja otrzymała dowody na to, że wszystkie towary zostały dopuszczone do swobodnego obrotu na rynku unijnym i że cła antydumpingowe zostały uiszczone lub są należne. |
| --- | --- |

(39)

Po czwarte, producent eksportujący twierdził, że zgodnie ze stanem faktycznym Komisja otrzymała dowody na to, że wszystkie towary zostały dopuszczone do swobodnego obrotu na rynku unijnym i że cła antydumpingowe zostały uiszczone lub są należne.

| (40) | Po ujawnieniu ustaleń producent eksportujący odpowiedział na wezwanie Komisji do wyjaśnienia swojego stanowiska w tej sprawie poprzez odesłanie do dokumentów źródłowych dostępnych Komisji. Dostarczone dokumenty potwierdziły, że w przypadku transakcji obejmujących około połowy wielkości sprzedaży do Unii występowały niewyjaśnione nieprawidłowości dotyczące uiszczania ceł. W szczególności w przypadku transakcji, dla których nie przedstawiono żadnych dowodów w odniesieniu do zapłaty cła antydumpingowego (wynoszącego 44 %), ceny sprzedaży do Unii są w wysokim stopniu niewiarygodne, ponieważ zostały one najprawdopodobniej ustalone w oparciu o błędne założenie, że cła antydumpingowe nie są należne. |
| --- | --- |

(40)

Po ujawnieniu ustaleń producent eksportujący odpowiedział na wezwanie Komisji do wyjaśnienia swojego stanowiska w tej sprawie poprzez odesłanie do dokumentów źródłowych dostępnych Komisji. Dostarczone dokumenty potwierdziły, że w przypadku transakcji obejmujących około połowy wielkości sprzedaży do Unii występowały niewyjaśnione nieprawidłowości dotyczące uiszczania ceł. W szczególności w przypadku transakcji, dla których nie przedstawiono żadnych dowodów w odniesieniu do zapłaty cła antydumpingowego (wynoszącego 44 %), ceny sprzedaży do Unii są w wysokim stopniu niewiarygodne, ponieważ zostały one najprawdopodobniej ustalone w oparciu o błędne założenie, że cła antydumpingowe nie są należne.

| (41) | Po piąte, przedsiębiorstwo TK Corporation twierdziło, że ze względu na fakt, iż przegląd okresowy został wszczęty przy wykorzystaniu dowodów prima facie dotyczących sprzedaży eksportowej do Unii, które wskazywały na niższy margines dumpingu, obliczenie marginesu dumpingu na podstawie sprzedaży unijnej musiało być możliwe (w ramach ostatecznej oceny dumpingu). Argument ten odrzucono. Po pierwsze, dowody wymagane do wszczęcia przeglądu okresowego z natury różnią się od tych, na których organ dochodzeniowy opiera swoje ustalenia końcowe. Po drugie, dochodzenie wykazało, że sprzedaż ta nie może zostać w sposób ważny wykorzystana ze względu na wszystkie powody omówione w niniejszej części. Należy również zauważyć, że sama możliwość obliczenia marginesu dumpingu nie sprawia, że margines dumpingu jest zgodny ze stosownymi przepisami rozporządzenia podstawowego. |
| --- | --- |

(41)

Po piąte, przedsiębiorstwo TK Corporation twierdziło, że ze względu na fakt, iż przegląd okresowy został wszczęty przy wykorzystaniu dowodów prima facie dotyczących sprzedaży eksportowej do Unii, które wskazywały na niższy margines dumpingu, obliczenie marginesu dumpingu na podstawie sprzedaży unijnej musiało być możliwe (w ramach ostatecznej oceny dumpingu). Argument ten odrzucono. Po pierwsze, dowody wymagane do wszczęcia przeglądu okresowego z natury różnią się od tych, na których organ dochodzeniowy opiera swoje ustalenia końcowe. Po drugie, dochodzenie wykazało, że sprzedaż ta nie może zostać w sposób ważny wykorzystana ze względu na wszystkie powody omówione w niniejszej części. Należy również zauważyć, że sama możliwość obliczenia marginesu dumpingu nie sprawia, że margines dumpingu jest zgodny ze stosownymi przepisami rozporządzenia podstawowego.

prima facie

| (42) | Mając na uwadze fakt, że sprzedaż unijna dokonywana była w tak niewielkich ilościach bezwzględnych i względnych, a ponadto, że istnieją uzasadnione powody, by wątpić w wiarygodność znacznej części tej sprzedaży ze względów innych niż jej wielkość, zarzut, zgodnie z którym Komisja niesłusznie pominęła sprzedaż eksportową do Unii przy ustalaniu ceny eksportowej, zostaje odrzucony. |
| --- | --- |

(42)

Mając na uwadze fakt, że sprzedaż unijna dokonywana była w tak niewielkich ilościach bezwzględnych i względnych, a ponadto, że istnieją uzasadnione powody, by wątpić w wiarygodność znacznej części tej sprzedaży ze względów innych niż jej wielkość, zarzut, zgodnie z którym Komisja niesłusznie pominęła sprzedaż eksportową do Unii przy ustalaniu ceny eksportowej, zostaje odrzucony.

| (43) | Wreszcie analiza i ustalenia zawarte w motywach 32 i 33 powyżej, które nie zostały zakwestionowane przez producenta eksportującego, wyraźnie wykazują, że przywiązywano należytą uwagę do skonstruowania ceny eksportowej, a USA można uznać za odpowiednie państwo do celów ustalenia cen eksportowych w przypadku braku wiarygodnych cen unijnych. |
| --- | --- |

(43)

Wreszcie analiza i ustalenia zawarte w motywach 32 i 33 powyżej, które nie zostały zakwestionowane przez producenta eksportującego, wyraźnie wykazują, że przywiązywano należytą uwagę do skonstruowania ceny eksportowej, a USA można uznać za odpowiednie państwo do celów ustalenia cen eksportowych w przypadku braku wiarygodnych cen unijnych.

c)   Porównanie

Porównanie

| (44) | Komisja porównała wartość normalną z ceną eksportową producenta eksportującego na podstawie ceny ex-works. |
| --- | --- |

(44)

Komisja porównała wartość normalną z ceną eksportową producenta eksportującego na podstawie ceny ex-works.

ex-works

| (45) | W przypadkach uzasadnionych potrzebą zapewnienia uczciwego porównania Komisja skorygowała wartość normalną lub cenę eksportową o różnice mające wpływ na ceny i ich porównywalność, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego. Dokonano korekt z tytułu kosztów przewozów lądowych i morskich, ubezpieczenia, przeładunku, załadunku oraz kosztów dodatkowych. |
| --- | --- |

(45)

W przypadkach uzasadnionych potrzebą zapewnienia uczciwego porównania Komisja skorygowała wartość normalną lub cenę eksportową o różnice mające wpływ na ceny i ich porównywalność, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego. Dokonano korekt z tytułu kosztów przewozów lądowych i morskich, ubezpieczenia, przeładunku, załadunku oraz kosztów dodatkowych.

d)   Margines dumpingu

Margines dumpingu

| (46) | W przypadku przedmiotowego producenta eksportującego Komisja porównała średnią ważoną wartość normalną każdego rodzaju produktu podobnego ze średnią ważoną ceną eksportową odpowiedniego rodzaju produktu objętego postępowaniem, zgodnie z art. 2 ust. 11 i 12 rozporządzenia podstawowego. |
| --- | --- |

(46)

W przypadku przedmiotowego producenta eksportującego Komisja porównała średnią ważoną wartość normalną każdego rodzaju produktu podobnego ze średnią ważoną ceną eksportową odpowiedniego rodzaju produktu objętego postępowaniem, zgodnie z art. 2 ust. 11 i 12 rozporządzenia podstawowego.

| (47) | Na tej podstawie średni ważony margines dumpingu, wyrażony jako wartość procentowa ceny CIF na granicy Unii przed ocleniem, wyniósł 32,4 %. |
| --- | --- |

(47)

Na tej podstawie średni ważony margines dumpingu, wyrażony jako wartość procentowa ceny CIF na granicy Unii przed ocleniem, wyniósł 32,4 %.

4.   TRWAŁY CHARAKTER ZMIENIONYCH OKOLICZNOŚCI

TRWAŁY CHARAKTER ZMIENIONYCH OKOLICZNOŚCI

| (48) | Zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała również, czy zmianę okoliczności można w sposób uzasadniony uznać za trwałą. |
| --- | --- |

(48)

Zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała również, czy zmianę okoliczności można w sposób uzasadniony uznać za trwałą.

| (49) | W tym względzie dochodzenie wykazało, że przedsiębiorstwo TK Corporation rzeczywiście przeprowadziło zmiany strukturalne, które doprowadziły do redukcji kosztów i poprawy wydajności. W szczególności w 2010 r. przedsiębiorstwo uruchomiło drugą fabrykę, a w 2012 r. trzecią. W wyniku znacznego wzrostu mocy produkcyjnych linie produkcyjne i magazynowe mogły zostać zreorganizowane w sposób bardziej efektywny, co umożliwiło znaczną redukcję kosztów. Ta redukcja kosztów miała bezpośredni wpływ na margines dumpingu. Jest mało prawdopodobne, by opisana powyżej okoliczność uległa zmianie w najbliższej przyszłości w sposób, który wpłynąłby na przedstawione ustalenia. |
| --- | --- |

(49)

W tym względzie dochodzenie wykazało, że przedsiębiorstwo TK Corporation rzeczywiście przeprowadziło zmiany strukturalne, które doprowadziły do redukcji kosztów i poprawy wydajności. W szczególności w 2010 r. przedsiębiorstwo uruchomiło drugą fabrykę, a w 2012 r. trzecią. W wyniku znacznego wzrostu mocy produkcyjnych linie produkcyjne i magazynowe mogły zostać zreorganizowane w sposób bardziej efektywny, co umożliwiło znaczną redukcję kosztów. Ta redukcja kosztów miała bezpośredni wpływ na margines dumpingu. Jest mało prawdopodobne, by opisana powyżej okoliczność uległa zmianie w najbliższej przyszłości w sposób, który wpłynąłby na przedstawione ustalenia.

| (50) | W związku z powyższym opisana zmiana okoliczności może zostać uznana za trwałą, a stosowanie środka na obecnym poziomie nie jest już uzasadnione. |
| --- | --- |

(50)

W związku z powyższym opisana zmiana okoliczności może zostać uznana za trwałą, a stosowanie środka na obecnym poziomie nie jest już uzasadnione.

| (51) | Komitet Obrony Europejskiego Przemysłu Stalowych Łączników Rur Spawanych Doczołowo (ang. Defence Committee of the EU Steel Butt-Welding Fittings Industry) stwierdził, że pomimo zmian strukturalnych, dzięki którym TK Corporation zostało uznane za przedsiębiorstwo redukujące koszty i poprawiające wydajność, jego rentowność (ogólna rentowność przedsiębiorstwa) w latach 2012–2014 nie uległa poprawie. W związku z tym Komitet Obrony Europejskiego Przemysłu Stalowych Łączników Rur Spawanych Doczołowo wyraził wątpliwości odnośnie do trwałego charakteru zmiany okoliczności i ich wpływu na margines dumpingu. |
| --- | --- |

(51)

Komitet Obrony Europejskiego Przemysłu Stalowych Łączników Rur Spawanych Doczołowo (ang. Defence Committee of the EU Steel Butt-Welding Fittings Industry) stwierdził, że pomimo zmian strukturalnych, dzięki którym TK Corporation zostało uznane za przedsiębiorstwo redukujące koszty i poprawiające wydajność, jego rentowność (ogólna rentowność przedsiębiorstwa) w latach 2012–2014 nie uległa poprawie. W związku z tym Komitet Obrony Europejskiego Przemysłu Stalowych Łączników Rur Spawanych Doczołowo wyraził wątpliwości odnośnie do trwałego charakteru zmiany okoliczności i ich wpływu na margines dumpingu.

| (52) | Komisja przeanalizowała ten argument. Należy zauważyć po pierwsze, że kwestia trwałego charakteru zmiany okoliczności jest oceniana w odniesieniu do pierwotnego dochodzenia z 2002 r. Po drugie, rentowność przedsiębiorstwa i jej tendencja zależą od wielu czynników, z których wydajność jest tylko jednym. Po trzecie, jak wspomniano w motywie 49, redukcja dotyczy jedynie kosztów, które mogą zostać powiązane ze zmianami strukturalnymi wspomnianymi w tym samym motywie. Przykładowo, tendencji dotyczących średnich kosztów surowca, kosztów pracy i kosztów energii nie można bezpośrednio powiązać ze wzrostem wydajności spowodowanym uruchomieniem dwóch nowych fabryk. Ponadto Komitet Obrony Europejskiego Przemysłu Stalowych Łączników Rur Spawanych Doczołowo poparł swoją argumentację, odnosząc się do danych dotyczących ogólnej rentowności przedsiębiorstwa TK Corporation, a nie do danych dotyczących produktu objętego postępowaniem. W związku z powyższym Komisja odrzuciła ten argument. |
| --- | --- |

(52)

Komisja przeanalizowała ten argument. Należy zauważyć po pierwsze, że kwestia trwałego charakteru zmiany okoliczności jest oceniana w odniesieniu do pierwotnego dochodzenia z 2002 r. Po drugie, rentowność przedsiębiorstwa i jej tendencja zależą od wielu czynników, z których wydajność jest tylko jednym. Po trzecie, jak wspomniano w motywie 49, redukcja dotyczy jedynie kosztów, które mogą zostać powiązane ze zmianami strukturalnymi wspomnianymi w tym samym motywie. Przykładowo, tendencji dotyczących średnich kosztów surowca, kosztów pracy i kosztów energii nie można bezpośrednio powiązać ze wzrostem wydajności spowodowanym uruchomieniem dwóch nowych fabryk. Ponadto Komitet Obrony Europejskiego Przemysłu Stalowych Łączników Rur Spawanych Doczołowo poparł swoją argumentację, odnosząc się do danych dotyczących ogólnej rentowności przedsiębiorstwa TK Corporation, a nie do danych dotyczących produktu objętego postępowaniem. W związku z powyższym Komisja odrzuciła ten argument.

5.   ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE

ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE

| (53) | Zainteresowane strony zostały poinformowane o podstawowych faktach i względach, w oparciu o które zamierzano wnioskować o zmianę stawki cła mającej zastosowanie do producenta eksportującego; miały także możliwość przedstawienia swoich uwag. |
| --- | --- |

(53)

Zainteresowane strony zostały poinformowane o podstawowych faktach i względach, w oparciu o które zamierzano wnioskować o zmianę stawki cła mającej zastosowanie do producenta eksportującego; miały także możliwość przedstawienia swoich uwag.

| (54) | W następstwie dochodzenia przeglądowego proponowany zmieniony margines dumpingu i stawka cła antydumpingowego, która miałaby zastosowanie do przywozu produktu objętego dochodzeniem, produkowanego przez przedsiębiorstwo TK Corporation, wynosi 32,4 %. |
| --- | --- |

(54)

W następstwie dochodzenia przeglądowego proponowany zmieniony margines dumpingu i stawka cła antydumpingowego, która miałaby zastosowanie do przywozu produktu objętego dochodzeniem, produkowanego przez przedsiębiorstwo TK Corporation, wynosi 32,4 %.

| (55) | Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy art. 15 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009, |
| --- | --- |

(55)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy art. 15 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Tabela w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1283/2014 zostaje zmieniona poprzez wprowadzenie następującej treści:

| Państwo | Przedsiębiorstwo | Stawka należności celnej (%) | Kod dodatkowy TARIC |
| --- | --- | --- | --- |
| Republika Korei | TK Corporation, 1499-1, Songjeong-Dong, Gangseo-Gu, Pusan | 32,4 | C066 |
| Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa | 44,0 | C999 |

Państwo

Przedsiębiorstwo

Stawka należności celnej (%)

Kod dodatkowy TARIC

Republika Korei

TK Corporation, 1499-1, Songjeong-Dong, Gangseo-Gu, Pusan

32,4

C066

Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa

44,0

C999

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 3 marca 2016 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący

---

(1)  
  Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 51.

1

(2)  
  Dz.U. L 228 z 24.8.2002, s. 1.

2

(3)  
  Dz.U. L 275 z 16.10.2008, s. 18, ostatnio zmienione rozporządzeniem (UE) nr 363/2010 (Dz.U. L 107 z 29.4.2010, s. 1).

3

(4)  
  Dz.U. L 347 z 3.12.2014, s. 17.

4

(5)  
  Dz.U. C 58 z 18.2.2015, s. 9.

5

---

| 4.3.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 58/45 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 58/45

---

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2016/307

z dnia 3 marca 2016 r.

zmieniające po raz 243. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z siecią Al-Kaida

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z siecią Al-Kaida (1), w szczególności jego art. 7 ust. 1 lit. a) i art. 7a ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zawiera wykaz osób, grup i podmiotów, których fundusze oraz zasoby gospodarcze podlegają zamrożeniu na mocy tego rozporządzenia. |
| --- | --- |

(1)

Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zawiera wykaz osób, grup i podmiotów, których fundusze oraz zasoby gospodarcze podlegają zamrożeniu na mocy tego rozporządzenia.

| (2) | Dnia 29 lutego 2016 r. Komitet ds. Sankcji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych podjął decyzję o dodaniu jedenastu osób fizycznych i jednego podmiotu do wykazu osób, grup i podmiotów, w odniesieniu do których należy stosować zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych. Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002. |
| --- | --- |

(2)

Dnia 29 lutego 2016 r. Komitet ds. Sankcji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych podjął decyzję o dodaniu jedenastu osób fizycznych i jednego podmiotu do wykazu osób, grup i podmiotów, w odniesieniu do których należy stosować zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych. Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002.

| (3) | W celu zapewnienia skuteczności środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu powinno ono wejść w życie w trybie natychmiastowym, |
| --- | --- |

(3)

W celu zapewnienia skuteczności środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu powinno ono wejść w życie w trybie natychmiastowym,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 3 marca 2016 r.

W imieniu Komisji,

za Przewodniczącego,

Szef Służby ds. Instrumentów Polityki Zagranicznej

---

(1)  
  Dz.U. L 139 z 29.5.2002, s. 9.

1

---

ZAŁĄCZNIK

W załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 wprowadza się następujące zmiany:

| 1) | do tytułu „Osoby fizyczne” w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 dodaje się wpisy w brzmieniu:






  a) | „Abd Al-Baset Azzouz (alias a) Abdelbassed Azouz, b) Abdul Baset Azouz, c) AA (inicjały)). Data urodzenia: 7.2.1966 r. Miejsce urodzenia: Doma, Libia. Obywatelstwo: libijskie. Nr paszportu: a) 223611 (paszport libijski), b) C00146605 (paszport brytyjski). Adres: Libia (ostatnie znane miejsce pobytu). Data wyznaczenia, o której mowa w art. 7d ust. 2 lit. i): 29.2.2016 r.
  ”; |
| --- | --- | --- |

1)

do tytułu „Osoby fizyczne” w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 dodaje się wpisy w brzmieniu:

a)

„Abd Al-Baset Azzouz (alias a) Abdelbassed Azouz, b) Abdul Baset Azouz, c) AA (inicjały)). Data urodzenia: 7.2.1966 r. Miejsce urodzenia: Doma, Libia. Obywatelstwo: libijskie. Nr paszportu: a) 223611 (paszport libijski), b) C00146605 (paszport brytyjski). Adres: Libia (ostatnie znane miejsce pobytu). Data wyznaczenia, o której mowa w art. 7d ust. 2 lit. i): 29.2.2016 r.
  ”;

| b) | „Gulmurod Khalimov. Data urodzenia a) 14.5.1975 r., b) ok. 1975 r. Miejsce urodzenia: a) Varzob, Tadżykistan, b) Duszanbe, Tadżykistan. Obywatelstwo: tadżykistańskie. Adres: Syryjska Republika Arabska (miejsce pobytu we wrześniu 2015 r.). Data wyznaczenia, o której mowa w art. 7d ust. 2 lit. i): 29.2.2016 r.
  ”; |
| --- | --- |

b)

„Gulmurod Khalimov. Data urodzenia a) 14.5.1975 r., b) ok. 1975 r. Miejsce urodzenia: a) Varzob, Tadżykistan, b) Duszanbe, Tadżykistan. Obywatelstwo: tadżykistańskie. Adres: Syryjska Republika Arabska (miejsce pobytu we wrześniu 2015 r.). Data wyznaczenia, o której mowa w art. 7d ust. 2 lit. i): 29.2.2016 r.
  ”;

| c) | „Nusret Imamovic (alias Nusret Sulejman Imamovic). Data urodzenia: a) 26.9.1971 r., b) 26.9.1977 r. Obywatelstwo: Paszport wydany przez Bośnię i Hercegowinę nr a) 349054 (paszport wydany przez Bośnię i Hercegowinę), b) 3490054 (paszport wydany przez Bośnię i Hercegowinę). Adres: Syryjska Republika Arabska (miejsce pobytu we wrześniu 2015 r.). Data wyznaczenia, o której mowa w art. 7d ust. 2 lit. i): 29.2.2016 r.
  ”; |
| --- | --- |

c)

„Nusret Imamovic (alias Nusret Sulejman Imamovic). Data urodzenia: a) 26.9.1971 r., b) 26.9.1977 r. Obywatelstwo: Paszport wydany przez Bośnię i Hercegowinę nr a) 349054 (paszport wydany przez Bośnię i Hercegowinę), b) 3490054 (paszport wydany przez Bośnię i Hercegowinę). Adres: Syryjska Republika Arabska (miejsce pobytu we wrześniu 2015 r.). Data wyznaczenia, o której mowa w art. 7d ust. 2 lit. i): 29.2.2016 r.
  ”;

| d) | „Muhannad Al-Najdi (alias a) 'Ali Manahi 'Ali al-Mahaydali al-'Utaybi, b) Ghassan al-Tajiki. Data urodzenia: 19.5.1984 r. Miejsce urodzenia: al-Duwadmi, Arabia Saudyjska. Obywatelstwo: saudyjskie. Data wyznaczenia, o której mowa w art. 7d ust. 2 lit. i): 29.2.2016 r.
  ”; |
| --- | --- |

d)

„Muhannad Al-Najdi (alias a) 'Ali Manahi 'Ali al-Mahaydali al-'Utaybi, b) Ghassan al-Tajiki. Data urodzenia: 19.5.1984 r. Miejsce urodzenia: al-Duwadmi, Arabia Saudyjska. Obywatelstwo: saudyjskie. Data wyznaczenia, o której mowa w art. 7d ust. 2 lit. i): 29.2.2016 r.
  ”;

| e) | „Morad Laaboudi (alias a) Abu Ismail, b) Abu Ismail al-Maghribi. Data urodzenia: 26.2.1993 r. Miejsce urodzenia: Maroko. Obywatelstwo: marokańskie. Nr paszportu: a) UZ6430184 (paszport marokański), b) CD595054 (marokański numer dowodu tożsamości). Adres: Turcja. Data wyznaczenia, o której mowa w art. 7d ust. 2 lit. i): 29.2.2016 r.
  ”; |
| --- | --- |

e)

„Morad Laaboudi (alias a) Abu Ismail, b) Abu Ismail al-Maghribi. Data urodzenia: 26.2.1993 r. Miejsce urodzenia: Maroko. Obywatelstwo: marokańskie. Nr paszportu: a) UZ6430184 (paszport marokański), b) CD595054 (marokański numer dowodu tożsamości). Adres: Turcja. Data wyznaczenia, o której mowa w art. 7d ust. 2 lit. i): 29.2.2016 r.
  ”;

| f) | „Ali Musa Al-Shawakh (alias a) 'Ali Musa al-Shawagh, b) 'Ali Musa al-Shawagh, c) Ali al-Hamoud al-Shawakh, d) Ibrahim al-Shawwakh, e) Muhammad 'Ali al-Shawakh, f) Abu Luqman, g) Ali Hammud, h) Abdullah Shuwar al-Aujayd, i) Ali Awas, j) 'Ali Derwish, k) 'Ali al-Hamud, l) Abu Luqman al- Sahl, m) Abu Luqman al-Suri, n) Abu Ayyub. Data urodzenia: 1973 r. Miejsce urodzenia: Sahl, Prowincja Rakka, Syryjska Republika Arabska. Obywatelstwo: syryjskie. Adres: Syryjska Republika Arabska. Data wyznaczenia, o której mowa w art. 7d ust. 2 lit. i): 29.2.2016 r.
  ”; |
| --- | --- |

f)

„Ali Musa Al-Shawakh (alias a) 'Ali Musa al-Shawagh, b) 'Ali Musa al-Shawagh, c) Ali al-Hamoud al-Shawakh, d) Ibrahim al-Shawwakh, e) Muhammad 'Ali al-Shawakh, f) Abu Luqman, g) Ali Hammud, h) Abdullah Shuwar al-Aujayd, i) Ali Awas, j) 'Ali Derwish, k) 'Ali al-Hamud, l) Abu Luqman al- Sahl, m) Abu Luqman al-Suri, n) Abu Ayyub. Data urodzenia: 1973 r. Miejsce urodzenia: Sahl, Prowincja Rakka, Syryjska Republika Arabska. Obywatelstwo: syryjskie. Adres: Syryjska Republika Arabska. Data wyznaczenia, o której mowa w art. 7d ust. 2 lit. i): 29.2.2016 r.
  ”;

| g) | „Hasan Al-Salahayn Salih Al-Sha'ari (alias a) Husayn al-Salihin Salih al-Sha'iri, b) Abu Habib al-Libi, c) Hasan Abu Habib). Data urodzenia: 1975 r. Miejsce urodzenia: Derna, Libia. Obywatelstwo: libijskie. Nr paszportu: a) 542858 (paszport libijski), b) 55252 (libijski numer dowodu tożsamości, wydanego w Dernie, Libia). Adres: Libia. Data wyznaczenia, o której mowa w art. 7d ust. 2 lit. i): 29.2.2016 r.
  ”; |
| --- | --- |

g)

„Hasan Al-Salahayn Salih Al-Sha'ari (alias a) Husayn al-Salihin Salih al-Sha'iri, b) Abu Habib al-Libi, c) Hasan Abu Habib). Data urodzenia: 1975 r. Miejsce urodzenia: Derna, Libia. Obywatelstwo: libijskie. Nr paszportu: a) 542858 (paszport libijski), b) 55252 (libijski numer dowodu tożsamości, wydanego w Dernie, Libia). Adres: Libia. Data wyznaczenia, o której mowa w art. 7d ust. 2 lit. i): 29.2.2016 r.
  ”;

| h) | „Mounir Ben Dhaou Ben Brahim Ben Helal (alias a) Mounir Helel, b) Mounir Hilel, c) Abu Rahmah, d) Abu Maryam al-Tunisi. Data urodzenia: 10.5.1983 r. Miejsce urodzenia: Ben Guerdane, Tunezja. Obywatelstwo: tunezyjskie. Data wyznaczenia, o której mowa w art. 7d ust. 2 lit. i): 29.2.2016 r.
  ”; |
| --- | --- |

h)

„Mounir Ben Dhaou Ben Brahim Ben Helal (alias a) Mounir Helel, b) Mounir Hilel, c) Abu Rahmah, d) Abu Maryam al-Tunisi. Data urodzenia: 10.5.1983 r. Miejsce urodzenia: Ben Guerdane, Tunezja. Obywatelstwo: tunezyjskie. Data wyznaczenia, o której mowa w art. 7d ust. 2 lit. i): 29.2.2016 r.
  ”;

| i) | „Mohammed Abdel-Halim Hemaida Saleh (alias a) Muhammad Hameida Saleh, b) Muhammad Abd-al-Halim Humaydah, c) Faris Baluchistan). Data urodzenia: a) 22.9.1988 r., b) 22.9.1989 r. Miejsce urodzenia: Aleksandria, Egipt. Obywatelstwo: egipskie. Adres: Egipt. Data wyznaczenia, o której mowa w art. 7d ust. 2 lit. i): 29.2.2016 r.
  ”; |
| --- | --- |

i)

„Mohammed Abdel-Halim Hemaida Saleh (alias a) Muhammad Hameida Saleh, b) Muhammad Abd-al-Halim Humaydah, c) Faris Baluchistan). Data urodzenia: a) 22.9.1988 r., b) 22.9.1989 r. Miejsce urodzenia: Aleksandria, Egipt. Obywatelstwo: egipskie. Adres: Egipt. Data wyznaczenia, o której mowa w art. 7d ust. 2 lit. i): 29.2.2016 r.
  ”;

| j) | „Salim Benghalem. Data urodzenia: 6.7.1980 r. Miejsce urodzenia: Bourg la Reine, Francja. Obywatelstwo: francuskie. Adres: Syryjska Republika Arabska (we wrześniu 2015 r.). Data wyznaczenia, o której mowa w art. 7d ust. 2 lit. i): 29.2.2016 r.
  ”; |
| --- | --- |

j)

„Salim Benghalem. Data urodzenia: 6.7.1980 r. Miejsce urodzenia: Bourg la Reine, Francja. Obywatelstwo: francuskie. Adres: Syryjska Republika Arabska (we wrześniu 2015 r.). Data wyznaczenia, o której mowa w art. 7d ust. 2 lit. i): 29.2.2016 r.
  ”;

| k) | „Abu Ubaydah Yusuf Al-Anabi (alias a) Abou ObeJda Youssef AI-Annabi, b) Abu- Ubaydah Yusuf Al-lnabi, c) Mebrak Yazid, d) Youcef Abu Obeida, e) Mibrak Yazid, f) Yousif Abu Obayda Yazid, g) Yazid Mebrak, h) Yazid Mabrak, i) Yusuf Abu Ubaydah, j) Abou Youcef). Data urodzenia: 7.2.1969 r. Miejsce urodzenia: Annaba, Algieria. Obywatelstwo: algierskie. Adres: Algieria. Inne informacje: Zdjęcie dostępne do załączenia w specjalnym ogłoszeniu Interpolu i Rady Bezpieczeństwa ONZ. Data wyznaczenia, o której mowa w art. 7d ust. 2 lit. i): 29.2.2016 r.
  ”; |
| --- | --- |

k)

„Abu Ubaydah Yusuf Al-Anabi (alias a) Abou ObeJda Youssef AI-Annabi, b) Abu- Ubaydah Yusuf Al-lnabi, c) Mebrak Yazid, d) Youcef Abu Obeida, e) Mibrak Yazid, f) Yousif Abu Obayda Yazid, g) Yazid Mebrak, h) Yazid Mabrak, i) Yusuf Abu Ubaydah, j) Abou Youcef). Data urodzenia: 7.2.1969 r. Miejsce urodzenia: Annaba, Algieria. Obywatelstwo: algierskie. Adres: Algieria. Inne informacje: Zdjęcie dostępne do załączenia w specjalnym ogłoszeniu Interpolu i Rady Bezpieczeństwa ONZ. Data wyznaczenia, o której mowa w art. 7d ust. 2 lit. i): 29.2.2016 r.
  ”;

| 2) | w tytule „Osoby prawne, grupy i podmioty” dodaje się wpis w brzmieniu:

  „Harakat Sham Al-Islam (alias a) Haraket Sham al-Islam, b) Sham al- Islam, c) Sham al-Islam Movement. Adres: Syryjska Republika Arabska. Data wyznaczenia, o której mowa w art. 7d ust. 2 lit. i): 29.2.2016 r.
  ”. |
| --- | --- |

2)

w tytule „Osoby prawne, grupy i podmioty” dodaje się wpis w brzmieniu:

„Harakat Sham Al-Islam (alias a) Haraket Sham al-Islam, b) Sham al- Islam, c) Sham al-Islam Movement. Adres: Syryjska Republika Arabska. Data wyznaczenia, o której mowa w art. 7d ust. 2 lit. i): 29.2.2016 r.
  ”.

alias

---

| 4.3.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 58/48 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 58/48

---

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2016/308

z dnia 3 marca 2016 r.

ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (1),

uwzględniając rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektorów owoców i warzyw oraz przetworzonych owoców i warzyw (2), w szczególności jego art. 136 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 przewiduje – zgodnie z wynikami wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej – kryteria, na których podstawie Komisja ustala standardowe wartości dla przywozu z państw trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XVI do wspomnianego rozporządzenia. |
| --- | --- |

(1)

Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 przewiduje – zgodnie z wynikami wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej – kryteria, na których podstawie Komisja ustala standardowe wartości dla przywozu z państw trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XVI do wspomnianego rozporządzenia.

| (2) | Standardowa wartość w przywozie jest obliczana każdego dnia roboczego, zgodnie z art. 136 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, przy uwzględnieniu podlegających zmianom danych dziennych. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, |
| --- | --- |

(2)

Standardowa wartość w przywozie jest obliczana każdego dnia roboczego, zgodnie z art. 136 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, przy uwzględnieniu podlegających zmianom danych dziennych. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Standardowe wartości celne w przywozie, o których mowa w art. 136 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, są ustalone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 3 marca 2016 r.

W imieniu Komisji,

za Przewodniczącego,

Jerzy PLEWA

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich

---

(1)  
  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671.

1

(2)  
  Dz.U. L 157 z 15.6.2011, s. 1.

2

---

ZAŁĄCZNIK

Standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

| (EUR/100 kg) |
| --- |
| Kod CN | Kod państw trzecich (1) | Standardowa wartość w przywozie |
| 0702 00 00 | EG | 371,5 |
| IL | 154,0 |
| MA | 95,7 |
| SN | 174,9 |
| TN | 110,7 |
| TR | 106,0 |
| ZZ | 168,8 |
| 0707 00 05 | JO | 194,1 |
| MA | 84,0 |
| TR | 165,9 |
| ZZ | 148,0 |
| 0709 93 10 | MA | 55,5 |
| TR | 163,7 |
| ZZ | 109,6 |
| 0805 10 20 | EG | 47,2 |
| IL | 76,2 |
| MA | 60,2 |
| TN | 55,6 |
| TR | 66,0 |
| ZZ | 61,0 |
| 0805 50 10 | MA | 119,2 |
| TN | 91,8 |
| TR | 97,7 |
| ZZ | 102,9 |
| 0808 10 80 | CL | 92,5 |
| US | 133,9 |
| ZZ | 113,2 |
| 0808 30 90 | CL | 213,7 |
| CN | 59,3 |
| ZA | 98,7 |
| ZZ | 123,9 |

(EUR/100 kg)

Kod CN

Kod państw trzecich (1)

Standardowa wartość w przywozie

0702 00 00

EG

371,5

IL

154,0

MA

95,7

SN

174,9

TN

110,7

TR

106,0

ZZ

168,8

0707 00 05

JO

194,1

MA

84,0

TR

165,9

ZZ

148,0

0709 93 10

MA

55,5

TR

163,7

ZZ

109,6

0805 10 20

EG

47,2

IL

76,2

MA

60,2

TN

55,6

TR

66,0

ZZ

61,0

0805 50 10

MA

119,2

TN

91,8

TR

97,7

ZZ

102,9

0808 10 80

CL

92,5

US

133,9

ZZ

113,2

0808 30 90

CL

213,7

CN

59,3

ZA

98,7

ZZ

123,9

---

(1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1106/2012 z dnia 27 listopada 2012 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 471/2009 w sprawie statystyk Wspólnoty dotyczących handlu zagranicznego z państwami trzecimi, w odniesieniu do aktualizacji nazewnictwa państw i terytoriów (Dz.U. L 328 z 28.11.2012, s. 7). Kod „ZZ” odpowiada „innym pochodzeniom”.

---

DECYZJE

| 4.3.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 58/50 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 58/50

---

DECYZJA DELEGOWANA KOMISJI (UE) 2016/309

z dnia 26 listopada 2015 r.

w sprawie równoważności systemu nadzoru dla zakładów ubezpieczeń i reasekuracji obowiązującego na Bermudach z systemem ustanowionym w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE oraz w sprawie zmiany decyzji delegowanej Komisji (UE) 2015/2290

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II) (1), w szczególności jej art. 172 ust. 2, art. 227 ust. 4 i 5 oraz art. 260 ust. 3,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Dyrektywą 2009/138/WE ustanowiono oparty na ocenie ryzyka system nadzoru ostrożnościowego nad zakładami ubezpieczeń i zakładami reasekuracji w Unii. W odniesieniu do zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji dyrektywa 2009/138/WE zacznie w pełni obowiązywać w dniu 1 stycznia 2016 r. |
| --- | --- |

(1)

Dyrektywą 2009/138/WE ustanowiono oparty na ocenie ryzyka system nadzoru ostrożnościowego nad zakładami ubezpieczeń i zakładami reasekuracji w Unii. W odniesieniu do zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji dyrektywa 2009/138/WE zacznie w pełni obowiązywać w dniu 1 stycznia 2016 r.

| (2) | Zgodnie z art. 311 dyrektywy 2009/138/WE Komisja może przyjmować akty delegowane przewidziane w tej dyrektywie także przed datą rozpoczęcia jej stosowania. |
| --- | --- |

(2)

Zgodnie z art. 311 dyrektywy 2009/138/WE Komisja może przyjmować akty delegowane przewidziane w tej dyrektywie także przed datą rozpoczęcia jej stosowania.

| (3) | Artykuł 172 dyrektywy 2009/138/WE dotyczy równoważności systemu wypłacalności państwa trzeciego stosowanego w odniesieniu do działalności reasekuracyjnej zakładów, których siedziba znajduje się w tym państwie trzecim. Stwierdzenie równoważności pozwala na traktowanie umów reasekuracji zawartych z zakładami, których siedziba znajduje się w tym państwie trzecim, w taki sam sposób jak umów reasekuracji zawartych z zakładami, które posiadają zezwolenie wydane zgodnie ze wspomnianą dyrektywą. |
| --- | --- |

(3)

Artykuł 172 dyrektywy 2009/138/WE dotyczy równoważności systemu wypłacalności państwa trzeciego stosowanego w odniesieniu do działalności reasekuracyjnej zakładów, których siedziba znajduje się w tym państwie trzecim. Stwierdzenie równoważności pozwala na traktowanie umów reasekuracji zawartych z zakładami, których siedziba znajduje się w tym państwie trzecim, w taki sam sposób jak umów reasekuracji zawartych z zakładami, które posiadają zezwolenie wydane zgodnie ze wspomnianą dyrektywą.

| (4) | Artykuł 227 dyrektywy 2009/138/WE dotyczy równoważności zakładów ubezpieczeń z państw trzecich, które należą do grup ubezpieczeniowych z siedzibą w Unii. Stwierdzenie równoważności pozwala takim grupom, jeżeli na potrzeby ich sprawozdawczości w odniesieniu do grupy stosują odliczenia i agregację jako metodę konsolidacji, na uwzględnianie – do celów obliczenia kapitałowego wymogu wypłacalności grupy oraz dopuszczalnych środków własnych – obliczenia wymogów kapitałowych i dostępnego kapitału (środków własnych) zgodnie z zasadami jurysdykcji spoza Unii zamiast obliczania ich na podstawie dyrektywy 2009/138/WE. |
| --- | --- |

(4)

Artykuł 227 dyrektywy 2009/138/WE dotyczy równoważności zakładów ubezpieczeń z państw trzecich, które należą do grup ubezpieczeniowych z siedzibą w Unii. Stwierdzenie równoważności pozwala takim grupom, jeżeli na potrzeby ich sprawozdawczości w odniesieniu do grupy stosują odliczenia i agregację jako metodę konsolidacji, na uwzględnianie – do celów obliczenia kapitałowego wymogu wypłacalności grupy oraz dopuszczalnych środków własnych – obliczenia wymogów kapitałowych i dostępnego kapitału (środków własnych) zgodnie z zasadami jurysdykcji spoza Unii zamiast obliczania ich na podstawie dyrektywy 2009/138/WE.

| (5) | Artykuł 260 dyrektywy 2009/138/WE odnosi się do równoważności zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji, których jednostka dominująca posiada siedzibę poza Unią. Zgodnie z art. 261 ust. 1 dyrektywy 2009/138/WE w przypadku stwierdzenia równoważności państwa członkowskie polegają na równoważnym nadzorze nad grupą sprawowanym przez organy nadzoru państwa trzeciego właściwe dla grupy. |
| --- | --- |

(5)

Artykuł 260 dyrektywy 2009/138/WE odnosi się do równoważności zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji, których jednostka dominująca posiada siedzibę poza Unią. Zgodnie z art. 261 ust. 1 dyrektywy 2009/138/WE w przypadku stwierdzenia równoważności państwa członkowskie polegają na równoważnym nadzorze nad grupą sprawowanym przez organy nadzoru państwa trzeciego właściwe dla grupy.

| (6) | System prawny państwa trzeciego uznaje się za w pełni równoważny z systemem ustanowionym w dyrektywie 2009/138/WE, jeżeli spełnia on wymogi zapewniające porównywalny poziom ochrony ubezpieczających i beneficjentów. |
| --- | --- |

(6)

System prawny państwa trzeciego uznaje się za w pełni równoważny z systemem ustanowionym w dyrektywie 2009/138/WE, jeżeli spełnia on wymogi zapewniające porównywalny poziom ochrony ubezpieczających i beneficjentów.

| (7) | Dnia 11 marca 2015 r. Europejski Organ Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych (EIOPA) przedstawił Komisji opinię zgodnie z art. 33 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010 (2) w sprawie obowiązującego na Bermudach systemu regulacji i nadzoru dla zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji oraz grup ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych. Po przyjęciu zmienionych przepisów ubezpieczeniowych przez Bermudy w lipcu 2015 r. EIOPA przyjęła zaktualizowaną opinię w dniu 31 lipca 2015 r. Opinia EIOPA opiera się na stosownych ramach prawnych Bermudów, w tym ustawie zmieniającej w sprawie ubezpieczeń (nr 2) z 2015 r. (zwanej dalej „ustawą”), przyjętej w lipcu 2015 r. i wchodzącej w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., kodeksie postępowania w dziedzinie ubezpieczeń, który został zmieniony ze skutkiem od lipca 2015 r., oraz zmienionych zasadach ostrożnościowych dotyczących ubezpieczeń przyjętych przez bermudzkie władze monetarne (zwane dalej „BMA”) i wchodzących w życie z dniem 1 stycznia 2016 r. Podstawą oceny Komisji są informacje przedstawione przez EIOPA. |
| --- | --- |

(7)

Dnia 11 marca 2015 r. Europejski Organ Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych (EIOPA) przedstawił Komisji opinię zgodnie z art. 33 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010 (2) w sprawie obowiązującego na Bermudach systemu regulacji i nadzoru dla zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji oraz grup ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych. Po przyjęciu zmienionych przepisów ubezpieczeniowych przez Bermudy w lipcu 2015 r. EIOPA przyjęła zaktualizowaną opinię w dniu 31 lipca 2015 r. Opinia EIOPA opiera się na stosownych ramach prawnych Bermudów, w tym ustawie zmieniającej w sprawie ubezpieczeń (nr 2) z 2015 r. (zwanej dalej „ustawą”), przyjętej w lipcu 2015 r. i wchodzącej w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., kodeksie postępowania w dziedzinie ubezpieczeń, który został zmieniony ze skutkiem od lipca 2015 r., oraz zmienionych zasadach ostrożnościowych dotyczących ubezpieczeń przyjętych przez bermudzkie władze monetarne (zwane dalej „BMA”) i wchodzących w życie z dniem 1 stycznia 2016 r. Podstawą oceny Komisji są informacje przedstawione przez EIOPA.

| (8) | Uwzględniając przepisy rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/35 (3), w szczególności art. 378, 379 i 380, jak również opinię EIOPA, przy ocenie równoważności na podstawie art. 172 ust. 2, art. 227 ust. 4 i art. 260 ust. 3 dyrektywy 2009/138/WE należy zastosować szereg kryteriów. |
| --- | --- |

(8)

Uwzględniając przepisy rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/35 (3), w szczególności art. 378, 379 i 380, jak również opinię EIOPA, przy ocenie równoważności na podstawie art. 172 ust. 2, art. 227 ust. 4 i art. 260 ust. 3 dyrektywy 2009/138/WE należy zastosować szereg kryteriów.

| (9) | Kryteria te obejmują niektóre wymogi, które są wspólne dla co najmniej dwóch artykułów spośród art. 378, 379 i 380 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/35, które obowiązują na poziomie pojedynczych zakładów ubezpieczeń lub zakładów reasekuracji i grup ubezpieczeniowych lub reasekuracyjnych. W niniejszym akcie prawnym określa się, czy zakłady ubezpieczeń są uwzględniane na poziomie indywidualnym czy na poziomie grupy, jako że pojedyncze zakłady mogą, lecz nie muszą wchodzić w skład grup. Kryteria te obejmują dziedziny kompetencji, wypłacalności, zarządzania, przejrzystości oraz współpracę między organami i traktowanie informacji poufnych, jak również wpływ decyzji na stabilność finansową. |
| --- | --- |

(9)

Kryteria te obejmują niektóre wymogi, które są wspólne dla co najmniej dwóch artykułów spośród art. 378, 379 i 380 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/35, które obowiązują na poziomie pojedynczych zakładów ubezpieczeń lub zakładów reasekuracji i grup ubezpieczeniowych lub reasekuracyjnych. W niniejszym akcie prawnym określa się, czy zakłady ubezpieczeń są uwzględniane na poziomie indywidualnym czy na poziomie grupy, jako że pojedyncze zakłady mogą, lecz nie muszą wchodzić w skład grup. Kryteria te obejmują dziedziny kompetencji, wypłacalności, zarządzania, przejrzystości oraz współpracę między organami i traktowanie informacji poufnych, jak również wpływ decyzji na stabilność finansową.

| (10) | W odniesieniu do środków, uprawnień i obowiązków miejscowy organ nadzoru – BMA – ma prawo do skutecznego nadzorowania działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej i do nakładania sankcji lub podejmowania, w stosownych przypadkach, działań egzekwujących przepisy, takich jak cofnięcie zezwolenia zakładu na prowadzenie działalności lub wymianę całości lub części jego kierownictwa. BMA dysponuje niezbędnymi środkami finansowymi i zasobami ludzkimi, wiedzą fachową i potencjałem, a także upoważnieniem do skutecznej ochrony wszystkich ubezpieczających i beneficjentów. |
| --- | --- |

(10)

W odniesieniu do środków, uprawnień i obowiązków miejscowy organ nadzoru – BMA – ma prawo do skutecznego nadzorowania działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej i do nakładania sankcji lub podejmowania, w stosownych przypadkach, działań egzekwujących przepisy, takich jak cofnięcie zezwolenia zakładu na prowadzenie działalności lub wymianę całości lub części jego kierownictwa. BMA dysponuje niezbędnymi środkami finansowymi i zasobami ludzkimi, wiedzą fachową i potencjałem, a także upoważnieniem do skutecznej ochrony wszystkich ubezpieczających i beneficjentów.

| (11) | W odniesieniu do wypłacalności bermudzki kapitałowy wymóg wypłacalności (BSCR), który jest podstawą do oceny sytuacji finansowej zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji lub grup takich zakładów, opiera się na solidnych zasadach ekonomicznych, a wymogi dotyczące wypłacalności opierają się na wycenie ekonomicznej wszystkich aktywów i zobowiązań, zwanej bilansem ekonomicznym. Zapewnia to porównywalność między ubezpieczycielami. BSCR nakłada na zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji wymóg posiadania odpowiednich środków finansowych i ustanawia kryteria dotyczące rezerw techniczno-ubezpieczeniowych, inwestycji, wymogów kapitałowych (w tym minimalnego poziomu kapitału) oraz środków własnych, wymagając szybkiej interwencji BMA, jeżeli wymogi kapitałowe nie są spełnione lub jeżeli interes ubezpieczających jest zagrożony. Wymogi kapitałowe opierają się na analizie ryzyka w celu uwzględnienia mierzalnych rodzajów ryzyka. Główny wymóg kapitałowy, zwany wzmocnionym wymogiem kapitałowym (ECR), jest obliczany w celu pokrycia nieoczekiwanych strat wynikających z prowadzonej działalności. Ponadto absolutny minimalny wymóg kapitałowy, zwany minimalnym marginesem wypłacalności, nie opiera się obecnie na ryzyku, ale BMA zmieni to i zastosuje dolny limit równy 25 % ECR do wszystkich ubezpieczycieli na życie, ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2017 r. BMA wprowadzi te ustawowe wymogi kapitałowe i wymogi w sprawie nadwyżek z końcem roku 2015 w odniesieniu do wszystkich klas ubezpieczycieli, z wyjątkiem wewnętrznych zakładów ubezpieczeń i zakładów ubezpieczeń specjalnego przeznaczenia. Jeśli chodzi o modele, zakłady ubezpieczeń mogą korzystać ze wzoru standardowego lub modelu wewnętrznego. |
| --- | --- |

(11)

W odniesieniu do wypłacalności bermudzki kapitałowy wymóg wypłacalności (BSCR), który jest podstawą do oceny sytuacji finansowej zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji lub grup takich zakładów, opiera się na solidnych zasadach ekonomicznych, a wymogi dotyczące wypłacalności opierają się na wycenie ekonomicznej wszystkich aktywów i zobowiązań, zwanej bilansem ekonomicznym. Zapewnia to porównywalność między ubezpieczycielami. BSCR nakłada na zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji wymóg posiadania odpowiednich środków finansowych i ustanawia kryteria dotyczące rezerw techniczno-ubezpieczeniowych, inwestycji, wymogów kapitałowych (w tym minimalnego poziomu kapitału) oraz środków własnych, wymagając szybkiej interwencji BMA, jeżeli wymogi kapitałowe nie są spełnione lub jeżeli interes ubezpieczających jest zagrożony. Wymogi kapitałowe opierają się na analizie ryzyka w celu uwzględnienia mierzalnych rodzajów ryzyka. Główny wymóg kapitałowy, zwany wzmocnionym wymogiem kapitałowym (ECR), jest obliczany w celu pokrycia nieoczekiwanych strat wynikających z prowadzonej działalności. Ponadto absolutny minimalny wymóg kapitałowy, zwany minimalnym marginesem wypłacalności, nie opiera się obecnie na ryzyku, ale BMA zmieni to i zastosuje dolny limit równy 25 % ECR do wszystkich ubezpieczycieli na życie, ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2017 r. BMA wprowadzi te ustawowe wymogi kapitałowe i wymogi w sprawie nadwyżek z końcem roku 2015 w odniesieniu do wszystkich klas ubezpieczycieli, z wyjątkiem wewnętrznych zakładów ubezpieczeń i zakładów ubezpieczeń specjalnego przeznaczenia. Jeśli chodzi o modele, zakłady ubezpieczeń mogą korzystać ze wzoru standardowego lub modelu wewnętrznego.

| (12) | W odniesieniu do zarządzania bermudzki system wypłacalności wymaga od zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji skutecznego systemu zarządzania, nakładając na nie w szczególności wymóg posiadania jasnej struktury organizacyjnej, wymogi dotyczące kompetencji i reputacji osób faktycznie zarządzających zakładami oraz wymóg posiadania skutecznej procedury przekazywania informacji do BMA i w ramach zakładów. Ponadto BMA skutecznie nadzoruje funkcje i działania zlecone w drodze outsourcingu. |
| --- | --- |

(12)

W odniesieniu do zarządzania bermudzki system wypłacalności wymaga od zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji skutecznego systemu zarządzania, nakładając na nie w szczególności wymóg posiadania jasnej struktury organizacyjnej, wymogi dotyczące kompetencji i reputacji osób faktycznie zarządzających zakładami oraz wymóg posiadania skutecznej procedury przekazywania informacji do BMA i w ramach zakładów. Ponadto BMA skutecznie nadzoruje funkcje i działania zlecone w drodze outsourcingu.

| (13) | BSCR wymaga również od zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji oraz grup ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych utrzymywania funkcji zarządzania ryzykiem, funkcji zgodności z przepisami, funkcji audytu wewnętrznego oraz funkcji aktuarialnej. BSCR wymaga posiadania systemu zarządzania ryzykiem umożliwiającego identyfikowanie, pomiar i monitorowanie ryzyka, zarządzanie nim i sprawozdawczość w tym zakresie, oraz posiadania skutecznego systemu kontroli wewnętrznej. |
| --- | --- |

(13)

BSCR wymaga również od zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji oraz grup ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych utrzymywania funkcji zarządzania ryzykiem, funkcji zgodności z przepisami, funkcji audytu wewnętrznego oraz funkcji aktuarialnej. BSCR wymaga posiadania systemu zarządzania ryzykiem umożliwiającego identyfikowanie, pomiar i monitorowanie ryzyka, zarządzanie nim i sprawozdawczość w tym zakresie, oraz posiadania skutecznego systemu kontroli wewnętrznej.

| (14) | System obowiązujący na Bermudach wymaga, aby zmiany dotyczące polityki prowadzenia działalności zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji lub ich grup lub zarządzania nimi bądź zmian dotyczących znacznych pakietów akcji takich zakładów lub grup były zgodne z zasadami należytego i ostrożnego zarządzania tymi podmiotami. W szczególności nabycia, zmiany w planie biznesowym lub w znacznych pakietach akcji zakładów ubezpieczeń, zakładów reasekuracji lub grup ubezpieczeniowych są zgłaszane BMA, który może, w uzasadnionych przypadkach, nałożyć odpowiednie sankcje, np. zakazać nabycia. W szczególności ustawa zawiera przepisy rozszerzające wymogi dla akcjonariuszy dotyczące informowania o zbyciu udziałów w przedsiębiorstwach publicznych i prywatnych. |
| --- | --- |

(14)

System obowiązujący na Bermudach wymaga, aby zmiany dotyczące polityki prowadzenia działalności zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji lub ich grup lub zarządzania nimi bądź zmian dotyczących znacznych pakietów akcji takich zakładów lub grup były zgodne z zasadami należytego i ostrożnego zarządzania tymi podmiotami. W szczególności nabycia, zmiany w planie biznesowym lub w znacznych pakietach akcji zakładów ubezpieczeń, zakładów reasekuracji lub grup ubezpieczeniowych są zgłaszane BMA, który może, w uzasadnionych przypadkach, nałożyć odpowiednie sankcje, np. zakazać nabycia. W szczególności ustawa zawiera przepisy rozszerzające wymogi dla akcjonariuszy dotyczące informowania o zbyciu udziałów w przedsiębiorstwach publicznych i prywatnych.

| (15) | W odniesieniu do przejrzystości zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji oraz grupy ubezpieczeniowe są zobowiązane przedstawić BMA wszelkie niezbędne do sprawowania nadzoru informacje oraz publikować, co najmniej raz w roku, sprawozdanie o swojej wypłacalności i sytuacji finansowej. Rodzaje jakościowych i ilościowych informacji, które mają być ujawniane, są zgodne z dyrektywą 2009/138/WE. Wymogi dla ubezpieczycieli i grup dotyczące publikowania sprawozdań odzwierciedlają w dużej mierze przepisy dyrektywy 2009/138/WE. Możliwe jest przyznanie zwolnienia, jeżeli ujawnienie mogłoby spowodować niekorzystne warunki konkurencji dla przedsiębiorstw, jednak nawet w tym przypadku istotne informacje na temat wypłacalności i kondycji finansowej zostaną opublikowane zgodnie z przepisami bermudzkimi. |
| --- | --- |

(15)

W odniesieniu do przejrzystości zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji oraz grupy ubezpieczeniowe są zobowiązane przedstawić BMA wszelkie niezbędne do sprawowania nadzoru informacje oraz publikować, co najmniej raz w roku, sprawozdanie o swojej wypłacalności i sytuacji finansowej. Rodzaje jakościowych i ilościowych informacji, które mają być ujawniane, są zgodne z dyrektywą 2009/138/WE. Wymogi dla ubezpieczycieli i grup dotyczące publikowania sprawozdań odzwierciedlają w dużej mierze przepisy dyrektywy 2009/138/WE. Możliwe jest przyznanie zwolnienia, jeżeli ujawnienie mogłoby spowodować niekorzystne warunki konkurencji dla przedsiębiorstw, jednak nawet w tym przypadku istotne informacje na temat wypłacalności i kondycji finansowej zostaną opublikowane zgodnie z przepisami bermudzkimi.

| (16) | W odniesieniu do tajemnicy zawodowej i współpracy oraz wymiany informacji system obowiązujący na Bermudach zobowiązuje wszystkie osoby, które są lub były pracownikami BMA, w tym audytorów i ekspertów działających w imieniu BMA, do zachowania tajemnicy zawodowej. Obowiązki te przewidują również, że informacje poufne nie mogą być ujawniane, chyba że w postaci skróconej lub zbiorczej, bez uszczerbku dla spraw podlegających prawu karnemu. Ponadto BMA będzie wykorzystywać informacje poufne otrzymane od innych organów nadzoru wyłącznie na potrzeby wykonywania swoich obowiązków i do celów przewidzianych przez prawo. System obowiązujący na Bermudach wymaga również, aby w przypadku gdy zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji ogłosi upadłość lub zostanie przymusowo postawiony w stan likwidacji, poufne informacje mogły być ujawniane, jeżeli nie dotyczą osób trzecich uczestniczących w ratowaniu tego zakładu. BMA może udostępniać informacje poufne otrzymane od innego organu nadzoru organom, instytucjom lub osobom podlegającym obowiązkowi zachowania tajemnicy zawodowej na Bermudach, wyłącznie po uzyskaniu wyraźnej zgody tego organu nadzoru. W celu koordynowania współpracy międzynarodowej, w szczególności w dziedzinie wymiany informacji poufnych, BMA podpisała protokoły ustaleń z Międzynarodowym Stowarzyszeniem Organów Nadzoru Ubezpieczeniowego i ze wszystkimi państwami członkowskimi Unii. |
| --- | --- |

(16)

W odniesieniu do tajemnicy zawodowej i współpracy oraz wymiany informacji system obowiązujący na Bermudach zobowiązuje wszystkie osoby, które są lub były pracownikami BMA, w tym audytorów i ekspertów działających w imieniu BMA, do zachowania tajemnicy zawodowej. Obowiązki te przewidują również, że informacje poufne nie mogą być ujawniane, chyba że w postaci skróconej lub zbiorczej, bez uszczerbku dla spraw podlegających prawu karnemu. Ponadto BMA będzie wykorzystywać informacje poufne otrzymane od innych organów nadzoru wyłącznie na potrzeby wykonywania swoich obowiązków i do celów przewidzianych przez prawo. System obowiązujący na Bermudach wymaga również, aby w przypadku gdy zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji ogłosi upadłość lub zostanie przymusowo postawiony w stan likwidacji, poufne informacje mogły być ujawniane, jeżeli nie dotyczą osób trzecich uczestniczących w ratowaniu tego zakładu. BMA może udostępniać informacje poufne otrzymane od innego organu nadzoru organom, instytucjom lub osobom podlegającym obowiązkowi zachowania tajemnicy zawodowej na Bermudach, wyłącznie po uzyskaniu wyraźnej zgody tego organu nadzoru. W celu koordynowania współpracy międzynarodowej, w szczególności w dziedzinie wymiany informacji poufnych, BMA podpisała protokoły ustaleń z Międzynarodowym Stowarzyszeniem Organów Nadzoru Ubezpieczeniowego i ze wszystkimi państwami członkowskimi Unii.

| (17) | W odniesieniu do wpływu swoich decyzji BMA i inne bermudzkie organy, których zadaniem jest zapewnianie prawidłowego funkcjonowania rynków finansowych, zostały przeszkolone z zakresu wpływu decyzji na stabilność systemów finansowych w skali globalnej, zwłaszcza w sytuacjach nadzwyczajnych, i uwzględniania ich potencjalnych efektów procyklicznych w okresach wyjątkowych zdarzeń na rynkach finansowych. Zgodnie z systemem obowiązującym na Bermudach wyżej wymienione organy regularnie spotykają się w celu wymiany informacji na temat zagrożeń dla stabilności finansowej oraz koordynowania działań. To samo ma miejsce na poziomie międzynarodowym, tzn. organy bermudzkie wymieniają informacje na temat kwestii związanych ze stabilnością finansową z kolegiami organów nadzoru państw członkowskich Unii i z EIOPA. |
| --- | --- |

(17)

W odniesieniu do wpływu swoich decyzji BMA i inne bermudzkie organy, których zadaniem jest zapewnianie prawidłowego funkcjonowania rynków finansowych, zostały przeszkolone z zakresu wpływu decyzji na stabilność systemów finansowych w skali globalnej, zwłaszcza w sytuacjach nadzwyczajnych, i uwzględniania ich potencjalnych efektów procyklicznych w okresach wyjątkowych zdarzeń na rynkach finansowych. Zgodnie z systemem obowiązującym na Bermudach wyżej wymienione organy regularnie spotykają się w celu wymiany informacji na temat zagrożeń dla stabilności finansowej oraz koordynowania działań. To samo ma miejsce na poziomie międzynarodowym, tzn. organy bermudzkie wymieniają informacje na temat kwestii związanych ze stabilnością finansową z kolegiami organów nadzoru państw członkowskich Unii i z EIOPA.

| (18) | Artykuły 378 i 380 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/35 określają również szczegółowe kryteria dotyczące równoważności w odniesieniu do działalności reasekuracyjnej oraz nadzoru nad grupą. |
| --- | --- |

(18)

Artykuły 378 i 380 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/35 określają również szczegółowe kryteria dotyczące równoważności w odniesieniu do działalności reasekuracyjnej oraz nadzoru nad grupą.

| (19) | W odniesieniu do szczegółowych kryteriów dotyczących działalności reasekuracyjnej na podstawie art. 378 rozporządzenia (UE) 2015/35 podjęcie działalności reasekuracyjnej wymaga uprzedniego uzyskania zezwolenia ze strony BMA. |
| --- | --- |

(19)

W odniesieniu do szczegółowych kryteriów dotyczących działalności reasekuracyjnej na podstawie art. 378 rozporządzenia (UE) 2015/35 podjęcie działalności reasekuracyjnej wymaga uprzedniego uzyskania zezwolenia ze strony BMA.

| (20) | W odniesieniu do szczegółowych kryteriów nadzoru nad grupą na podstawie art. 380 rozporządzenia (UE) 2015/35 BMA jest uprawniona do określenia, które zakłady podlegają nadzorowi na poziomie grupy, i sprawowania nadzoru nad zakładami ubezpieczeń lub zakładami reasekuracji należącymi do grupy. BMA nadzoruje wszystkie zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji, na które zakład posiadający udziały kapitałowe w innym zakładzie, zdefiniowany w art. 212 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2009/138/WE, wywiera dominujący lub znaczący wpływ. |
| --- | --- |

(20)

W odniesieniu do szczegółowych kryteriów nadzoru nad grupą na podstawie art. 380 rozporządzenia (UE) 2015/35 BMA jest uprawniona do określenia, które zakłady podlegają nadzorowi na poziomie grupy, i sprawowania nadzoru nad zakładami ubezpieczeń lub zakładami reasekuracji należącymi do grupy. BMA nadzoruje wszystkie zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji, na które zakład posiadający udziały kapitałowe w innym zakładzie, zdefiniowany w art. 212 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2009/138/WE, wywiera dominujący lub znaczący wpływ.

| (21) | BMA jest w stanie ocenić profil ryzyka, sytuację finansową oraz wypłacalność zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji należących do grupy, a także strategię działalności tej grupy. |
| --- | --- |

(21)

BMA jest w stanie ocenić profil ryzyka, sytuację finansową oraz wypłacalność zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji należących do grupy, a także strategię działalności tej grupy.

| (22) | Przepisy dotyczące sprawozdawczości i rachunkowości umożliwiają monitorowanie transakcji wewnątrzgrupowych i koncentracji ryzyka, które grupy ubezpieczeniowe i reasekuracyjne muszą zgłaszać co najmniej raz w roku. |
| --- | --- |

(22)

Przepisy dotyczące sprawozdawczości i rachunkowości umożliwiają monitorowanie transakcji wewnątrzgrupowych i koncentracji ryzyka, które grupy ubezpieczeniowe i reasekuracyjne muszą zgłaszać co najmniej raz w roku.

| (23) | BMA ogranicza stosowanie środków własnych zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji, jeżeli środki te nie mogą zostać faktycznie udostępnione do celów pokrycia wymogu kapitałowego zakładu posiadającego udziały kapitałowe w innym zakładzie, dla którego obliczana jest wypłacalność grupy. Obliczanie wypłacalności grupy prowadzi do wyników co najmniej równoważnych z wynikami osiągniętymi w wyniku zastosowania metod określonych w art. 230 i 233 dyrektywy 2009/138/WE, przy czym zakazane jest podwójne obliczanie środków własnych oraz po usunięciu wewnątrzgrupowego tworzenia kapitału poprzez finansowanie wzajemne. |
| --- | --- |

(23)

BMA ogranicza stosowanie środków własnych zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji, jeżeli środki te nie mogą zostać faktycznie udostępnione do celów pokrycia wymogu kapitałowego zakładu posiadającego udziały kapitałowe w innym zakładzie, dla którego obliczana jest wypłacalność grupy. Obliczanie wypłacalności grupy prowadzi do wyników co najmniej równoważnych z wynikami osiągniętymi w wyniku zastosowania metod określonych w art. 230 i 233 dyrektywy 2009/138/WE, przy czym zakazane jest podwójne obliczanie środków własnych oraz po usunięciu wewnątrzgrupowego tworzenia kapitału poprzez finansowanie wzajemne.

| (24) | W związku z powyższym, ponieważ obowiązujący na Bermudach system regulacyjny i system nadzoru spełnia wszystkie kryteria określone w art. 378, 379 i 380 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/35 w odniesieniu do zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji oraz grup tych zakładów, należy uznać, że spełnia on kryteria pełnej równoważności określone w art. 172 ust. 2, art. 227 ust. 4 i art. 260 ust. 3 dyrektywy 2009/138/WE, z wyjątkiem przepisów dotyczących wewnętrznych zakładów ubezpieczeń i zakładów ubezpieczeń specjalnego przeznaczenia, które podlegają innemu systemowi regulacyjnemu. |
| --- | --- |

(24)

W związku z powyższym, ponieważ obowiązujący na Bermudach system regulacyjny i system nadzoru spełnia wszystkie kryteria określone w art. 378, 379 i 380 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/35 w odniesieniu do zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji oraz grup tych zakładów, należy uznać, że spełnia on kryteria pełnej równoważności określone w art. 172 ust. 2, art. 227 ust. 4 i art. 260 ust. 3 dyrektywy 2009/138/WE, z wyjątkiem przepisów dotyczących wewnętrznych zakładów ubezpieczeń i zakładów ubezpieczeń specjalnego przeznaczenia, które podlegają innemu systemowi regulacyjnemu.

| (25) | Dyrektywa 2009/138/WE ma zastosowanie od dnia 1 stycznia 2016 r. Niniejszą decyzją również należy zatem stwierdzić również od tej daty równoważność obowiązującego na Bermudach systemu wypłacalności i systemu nadzoru ostrożnościowego. |
| --- | --- |

(25)

Dyrektywa 2009/138/WE ma zastosowanie od dnia 1 stycznia 2016 r. Niniejszą decyzją również należy zatem stwierdzić również od tej daty równoważność obowiązującego na Bermudach systemu wypłacalności i systemu nadzoru ostrożnościowego.

| (26) | Decyzją delegowaną Komisji (UE) 2015/2290 (4) z dnia 5 czerwca 2015 r. przyznano tymczasową równoważność systemom wypłacalności obowiązującym w Australii, na Bermudach, w Brazylii, Kanadzie, Meksyku i Stanach Zjednoczonych. Dla zachowania pewności prawnej oraz zważywszy, że system wypłacalności obowiązujący na Bermudach dla zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji oraz ich grup spełnia kryteria pełnej równoważności, z wyjątkiem przepisów dotyczących wewnętrznych zakładów ubezpieczeń i zakładów ubezpieczeń specjalnego przeznaczenia, konieczna jest zmiana tej decyzji, |
| --- | --- |

(26)

Decyzją delegowaną Komisji (UE) 2015/2290 (4) z dnia 5 czerwca 2015 r. przyznano tymczasową równoważność systemom wypłacalności obowiązującym w Australii, na Bermudach, w Brazylii, Kanadzie, Meksyku i Stanach Zjednoczonych. Dla zachowania pewności prawnej oraz zważywszy, że system wypłacalności obowiązujący na Bermudach dla zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji oraz ich grup spełnia kryteria pełnej równoważności, z wyjątkiem przepisów dotyczących wewnętrznych zakładów ubezpieczeń i zakładów ubezpieczeń specjalnego przeznaczenia, konieczna jest zmiana tej decyzji,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

System wypłacalności obowiązujący na Bermudach, który ma zastosowanie do działalności reasekuracyjnej zakładów, których siedziba znajduje się na Bermudach, uznaje się za równoważny z systemem ustanowionym w tytule I dyrektywy 2009/138/WE, z wyjątkiem przepisów dotyczących wewnętrznych zakładów ubezpieczeń i zakładów ubezpieczeń specjalnego przeznaczenia.

Artykuł 2

System nadzoru obowiązujący na Bermudach, który ma zastosowanie do działalności ubezpieczeniowej zakładów, których siedziba znajduje się na Bermudach, uznaje się za równoważny z systemem ustanowionym w tytule I rozdział VI dyrektywy 2009/138/WE, z wyjątkiem przepisów dotyczących wewnętrznych zakładów ubezpieczeń i zakładów ubezpieczeń specjalnego przeznaczenia.

Artykuł 3

System nadzoru ostrożnościowego obowiązujący na Bermudach, który ma zastosowanie do nadzoru nad zakładami ubezpieczeń lub zakładami reasekuracji w grupach, uznaje się za równoważny z systemem ustanowionym w tytule III dyrektywy 2009/138/WE, z wyjątkiem przepisów dotyczących wewnętrznych zakładów ubezpieczeń i zakładów ubezpieczeń specjalnego przeznaczenia.

Artykuł 4

W decyzji delegowanej (UE) 2015/2290 w sprawie tymczasowej równoważności systemów wypłacalności obowiązujących w Australii, na Bermudach, w Brazylii, Kanadzie, Meksyku i Stanach Zjednoczonych i mających zastosowanie do zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji, których siedziba znajduje się w tych państwach wprowadza się następujące zmiany:

| 1) | tytuł otrzymuje brzmienie:

  „Decyzja delegowana Komisji (UE) 2015/2290 z dnia 5 czerwca 2015 r. w sprawie tymczasowej równoważności systemów wypłacalności obowiązujących w Australii, Brazylii, Kanadzie, Meksyku i Stanach Zjednoczonych i mających zastosowanie do zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji, których siedziba znajduje się w tych państwach”; |
| --- | --- |

1)

tytuł otrzymuje brzmienie:

„Decyzja delegowana Komisji (UE) 2015/2290 z dnia 5 czerwca 2015 r. w sprawie tymczasowej równoważności systemów wypłacalności obowiązujących w Australii, Brazylii, Kanadzie, Meksyku i Stanach Zjednoczonych i mających zastosowanie do zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji, których siedziba znajduje się w tych państwach”;

| 2) | artykuł 1 otrzymuje brzmienie:

  „Artykuł 1
  Systemy wypłacalności obowiązujące w Australii, Brazylii, Kanadzie, Meksyku oraz Stanach Zjednoczonych i mające zastosowanie do zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji, których siedziby zarządu mieszczą się w tych państwach, są uważane za tymczasowo równoważne z systemem ustanowionym w tytule I rozdział VI dyrektywy 2009/138/WE.”. |
| --- | --- |

2)

artykuł 1 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 1

Systemy wypłacalności obowiązujące w Australii, Brazylii, Kanadzie, Meksyku oraz Stanach Zjednoczonych i mające zastosowanie do zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji, których siedziby zarządu mieszczą się w tych państwach, są uważane za tymczasowo równoważne z systemem ustanowionym w tytule I rozdział VI dyrektywy 2009/138/WE.”.

Artykuł 5

Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2016 r.

Sporządzono w Brukseli dnia 26 listopada 2015 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący

---

(1)  
  Dz.U. L 335 z 17.12.2009, s. 1.

1

(2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych), zmiany decyzji nr 716/2009/WE i uchylenia decyzji Komisji 2009/79/WE (Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 48).

2

(3)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/35 z dnia 10 października 2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II) (Dz.U. L 12 z 17.1.2015, s. 1).

3

(4)  Decyzja delegowana Komisji (UE) 2015/2290 z dnia 5 czerwca 2015 r. w sprawie tymczasowej równoważności systemów wypłacalności obowiązujących w Australii, na Bermudach, w Brazylii, Kanadzie, Meksyku i Stanach Zjednoczonych i mających zastosowanie do zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji, których siedziba znajduje się w tych państwach (Dz.U. L 323 z 9.12.2015, s. 22).

4

---

| 4.3.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 58/55 |
| --- | --- | --- | --- |

4.3.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 58/55

---

DECYZJA DELEGOWANA KOMISJI (UE) 2016/310

z dnia 26 listopada 2015 r.

w sprawie równoważności systemu wypłacalności dla zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji obowiązującego w Japonii z systemem ustanowionym w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II) (1), w szczególności jej art. 172 ust. 4 i art. 227 ust. 5,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Dyrektywą 2009/138/WE ustanowiono oparty na ocenie ryzyka system wypłacalności dotyczący zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji w Unii. W odniesieniu do zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji dyrektywa 2009/138/WE zacznie w pełni obowiązywać w dniu 1 stycznia 2016 r. |
| --- | --- |

(1)

Dyrektywą 2009/138/WE ustanowiono oparty na ocenie ryzyka system wypłacalności dotyczący zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji w Unii. W odniesieniu do zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji dyrektywa 2009/138/WE zacznie w pełni obowiązywać w dniu 1 stycznia 2016 r.

| (2) | Zgodnie z art. 311 dyrektywy 2009/138/WE Komisja może również przyjmować akty delegowane przewidziane w tej dyrektywie przed datą rozpoczęcia jej stosowania. |
| --- | --- |

(2)

Zgodnie z art. 311 dyrektywy 2009/138/WE Komisja może również przyjmować akty delegowane przewidziane w tej dyrektywie przed datą rozpoczęcia jej stosowania.

| (3) | Artykuł 172 dyrektywy 2009/138/WE dotyczy równoważności systemu wypłacalności państwa trzeciego lub jurysdykcji, stosowanego w odniesieniu do działalności reasekuracyjnej zakładów, których siedziba znajduje się w tym państwie trzecim. Stwierdzenie równoważności pozwala na traktowanie umów reasekuracji zawartych z zakładami, których siedziba znajduje się w tej jurysdykcji, w taki sam sposób jak umów reasekuracji zawartych z zakładami, które posiadają zezwolenie wydane zgodnie ze wspomnianą dyrektywą. |
| --- | --- |

(3)

Artykuł 172 dyrektywy 2009/138/WE dotyczy równoważności systemu wypłacalności państwa trzeciego lub jurysdykcji, stosowanego w odniesieniu do działalności reasekuracyjnej zakładów, których siedziba znajduje się w tym państwie trzecim. Stwierdzenie równoważności pozwala na traktowanie umów reasekuracji zawartych z zakładami, których siedziba znajduje się w tej jurysdykcji, w taki sam sposób jak umów reasekuracji zawartych z zakładami, które posiadają zezwolenie wydane zgodnie ze wspomnianą dyrektywą.

| (4) | Artykuł 172 ust. 4 dyrektywy 2009/138/WE przewiduje stwierdzenie czasowej równoważności na czas określony w odniesieniu do państw trzecich lub jurysdykcji, których systemy wypłacalności w sektorze reasekuracji spełniają określone kryteria. Stwierdzenie czasowej równoważności jest ważne do dnia 31 grudnia 2020 r. z możliwością przedłużenia maksymalnie o jeden rok, jak określono w art. 172 ust. 5. |
| --- | --- |

(4)

Artykuł 172 ust. 4 dyrektywy 2009/138/WE przewiduje stwierdzenie czasowej równoważności na czas określony w odniesieniu do państw trzecich lub jurysdykcji, których systemy wypłacalności w sektorze reasekuracji spełniają określone kryteria. Stwierdzenie czasowej równoważności jest ważne do dnia 31 grudnia 2020 r. z możliwością przedłużenia maksymalnie o jeden rok, jak określono w art. 172 ust. 5.

| (5) | Artykuł 227 dyrektywy 2009/138/WE dotyczy równoważności w odniesieniu do zakładów ubezpieczeń z państw trzecich, które to zakłady należą do grup z siedzibą w Unii. Stwierdzenie równoważności pozwala takim grupom, jeżeli odliczenia i agregacja są dopuszczone jako metoda konsolidacji na potrzeby ich sprawozdawczości na poziomie grupy, na uwzględnianie – do celów obliczenia kapitałowego wymogu wypłacalności grupy oraz dopuszczalnych środków własnych – obliczenia wymogów kapitałowych i dostępnego kapitału (środków własnych) zgodnie z zasadami jurysdykcji spoza Unii zamiast obliczania ich na podstawie dyrektywy 2009/138/WE. |
| --- | --- |

(5)

Artykuł 227 dyrektywy 2009/138/WE dotyczy równoważności w odniesieniu do zakładów ubezpieczeń z państw trzecich, które to zakłady należą do grup z siedzibą w Unii. Stwierdzenie równoważności pozwala takim grupom, jeżeli odliczenia i agregacja są dopuszczone jako metoda konsolidacji na potrzeby ich sprawozdawczości na poziomie grupy, na uwzględnianie – do celów obliczenia kapitałowego wymogu wypłacalności grupy oraz dopuszczalnych środków własnych – obliczenia wymogów kapitałowych i dostępnego kapitału (środków własnych) zgodnie z zasadami jurysdykcji spoza Unii zamiast obliczania ich na podstawie dyrektywy 2009/138/WE.

| (6) | Artykuł 227 ust. 5 dyrektywy 2009/138/WE przewiduje stwierdzenie tymczasowej równoważności na czas określony w odniesieniu do państw trzecich lub jurysdykcji, których systemy wypłacalności w sektorze ubezpieczeń spełniają określone kryteria. Stwierdzenie tymczasowej równoważności jest ważne przez okres 10 lat z możliwością przedłużenia. |
| --- | --- |

(6)

Artykuł 227 ust. 5 dyrektywy 2009/138/WE przewiduje stwierdzenie tymczasowej równoważności na czas określony w odniesieniu do państw trzecich lub jurysdykcji, których systemy wypłacalności w sektorze ubezpieczeń spełniają określone kryteria. Stwierdzenie tymczasowej równoważności jest ważne przez okres 10 lat z możliwością przedłużenia.

| (7) | Aby ocenić czasową równoważność zgodnie z art. 172 ust. 4 dyrektywy 2009/138/WE i tymczasową równoważność zgodnie z art. 227 ust. 5 dyrektywy 2009/138/WE, należy uwzględnić szereg kryteriów. Kryteria te obejmują pewne wspólne wymogi, w szczególności dotyczące istniejącego systemu wypłacalności oraz uprawnień, zasobów i obowiązków organu nadzoru. Inne kryteria są różne dla obu rodzajów równoważności; w szczególności są to kryteria dotyczące spójności z całkowicie równoważnym systemem, wymiany informacji z organami nadzoru i tajemnicy zawodowej. |
| --- | --- |

(7)

Aby ocenić czasową równoważność zgodnie z art. 172 ust. 4 dyrektywy 2009/138/WE i tymczasową równoważność zgodnie z art. 227 ust. 5 dyrektywy 2009/138/WE, należy uwzględnić szereg kryteriów. Kryteria te obejmują pewne wspólne wymogi, w szczególności dotyczące istniejącego systemu wypłacalności oraz uprawnień, zasobów i obowiązków organu nadzoru. Inne kryteria są różne dla obu rodzajów równoważności; w szczególności są to kryteria dotyczące spójności z całkowicie równoważnym systemem, wymiany informacji z organami nadzoru i tajemnicy zawodowej.

| (8) | Japoński system wypłacalności jest ustanowiony w ustawie o działalności ubezpieczeniowej i rozporządzeniu o działalności ubezpieczeniowej, ostatnio zmienionych w 2010 r. W celu udzielania zezwoleń zakładom ubezpieczeń istnieje kompleksowy system licencji. Aby prowadzić działalność reasekuracyjną w Japonii, konieczne jest posiadanie licencji na działalność w zakresie ubezpieczeń innych niż na życie. Zarządzanie, zarządzanie ryzykiem i standardy informacyjne są częściowo określone w wytycznych w sprawie nadzoru wydanych przez japońską Agencję Usług Finansowych (JFSA). Wytyczne w sprawie nadzoru nie mają mocy prawnej, lecz ich przestrzeganie jest ściśle monitorowane przez JFSA, która jest uprawniona do podejmowania działań zaradczych, jeżeli uzna je za stosowne. |
| --- | --- |

(8)

Japoński system wypłacalności jest ustanowiony w ustawie o działalności ubezpieczeniowej i rozporządzeniu o działalności ubezpieczeniowej, ostatnio zmienionych w 2010 r. W celu udzielania zezwoleń zakładom ubezpieczeń istnieje kompleksowy system licencji. Aby prowadzić działalność reasekuracyjną w Japonii, konieczne jest posiadanie licencji na działalność w zakresie ubezpieczeń innych niż na życie. Zarządzanie, zarządzanie ryzykiem i standardy informacyjne są częściowo określone w wytycznych w sprawie nadzoru wydanych przez japońską Agencję Usług Finansowych (JFSA). Wytyczne w sprawie nadzoru nie mają mocy prawnej, lecz ich przestrzeganie jest ściśle monitorowane przez JFSA, która jest uprawniona do podejmowania działań zaradczych, jeżeli uzna je za stosowne.

| (9) | W marcu 2015 r. Europejski Organ Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych (EIOPA) przedstawił Komisji opinię zgodnie z art. 33 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010 (2) dotyczącą obowiązującego w Japonii systemu regulacji i nadzoru dla zakładów reasekuracji i zakładów ubezpieczeń. Następnie EIOPA pomagała również Komisji i wniosła dodatkowy wkład w odniesieniu do oceny japońskiego sektora ubezpieczeń zgodnie z art. 227 ust. 5 dyrektywy 2009/138/WE. Podstawą oceny Komisji są informacje przedstawione przez EIOPA. |
| --- | --- |

(9)

W marcu 2015 r. Europejski Organ Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych (EIOPA) przedstawił Komisji opinię zgodnie z art. 33 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010 (2) dotyczącą obowiązującego w Japonii systemu regulacji i nadzoru dla zakładów reasekuracji i zakładów ubezpieczeń. Następnie EIOPA pomagała również Komisji i wniosła dodatkowy wkład w odniesieniu do oceny japońskiego sektora ubezpieczeń zgodnie z art. 227 ust. 5 dyrektywy 2009/138/WE. Podstawą oceny Komisji są informacje przedstawione przez EIOPA.

| (10) | Japonia posiada niezależny organ nadzoru ubezpieczeniowego – JFSA, dysponujący niezbędnymi uprawnieniami i zasobami na potrzeby wykonywania swych zadań. W 2013 r. JFSA posiadała około 100 pracowników zajmujących się w pełnym wymiarze czasu pracy nadzorem nad ubezpieczeniami, z możliwością korzystania z innych pracowników z innych działów organizacji. Uprawnienia dochodzeniowe obejmują kontrole na miejscu, a sankcje obejmują nakazy administracyjne, które mogą nawet przybrać postać cofnięcia licencji lub nałożenia indywidualnych sankcji. JFSA może również kierować sprawy do prokuratury. |
| --- | --- |

(10)

Japonia posiada niezależny organ nadzoru ubezpieczeniowego – JFSA, dysponujący niezbędnymi uprawnieniami i zasobami na potrzeby wykonywania swych zadań. W 2013 r. JFSA posiadała około 100 pracowników zajmujących się w pełnym wymiarze czasu pracy nadzorem nad ubezpieczeniami, z możliwością korzystania z innych pracowników z innych działów organizacji. Uprawnienia dochodzeniowe obejmują kontrole na miejscu, a sankcje obejmują nakazy administracyjne, które mogą nawet przybrać postać cofnięcia licencji lub nałożenia indywidualnych sankcji. JFSA może również kierować sprawy do prokuratury.

| (11) | Zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji muszą przedkładać do JFSA obszerne sprawozdania, a JFSA posiada szerokie uprawnienia w zakresie restrukturyzacji lub likwidacji zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji doświadczających trudności i korzystała skutecznie z tych uprawnień w ostatnich dziesięcioleciach w odniesieniu do szeregu zakładów ubezpieczeń na życie, które doświadczyły poważnych trudności. |
| --- | --- |

(11)

Zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji muszą przedkładać do JFSA obszerne sprawozdania, a JFSA posiada szerokie uprawnienia w zakresie restrukturyzacji lub likwidacji zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji doświadczających trudności i korzystała skutecznie z tych uprawnień w ostatnich dziesięcioleciach w odniesieniu do szeregu zakładów ubezpieczeń na życie, które doświadczyły poważnych trudności.

| (12) | JFSA zawarła szereg umów o współpracy z innymi organami nadzoru na całym świecie. Od 2011 r. JFSA jest sygnatariuszem wielostronnego protokołu ustaleń Międzynarodowego Stowarzyszenia Organów Nadzoru Ubezpieczeniowego w sprawie wymiany informacji między organami nadzoru ubezpieczeniowego. JFSA zawarła szereg dwustronnych lub wielostronnych umów o współpracy z innymi organami nadzoru, w tym z kilkoma organami nadzoru w Unii. |
| --- | --- |

(12)

JFSA zawarła szereg umów o współpracy z innymi organami nadzoru na całym świecie. Od 2011 r. JFSA jest sygnatariuszem wielostronnego protokołu ustaleń Międzynarodowego Stowarzyszenia Organów Nadzoru Ubezpieczeniowego w sprawie wymiany informacji między organami nadzoru ubezpieczeniowego. JFSA zawarła szereg dwustronnych lub wielostronnych umów o współpracy z innymi organami nadzoru, w tym z kilkoma organami nadzoru w Unii.

| (13) | Pracownicy JFSA podlegają rygorystycznym wymogom tajemnicy zawodowej. Reguły i praktyki JFSA odpowiednio chronią poufne informacje przekazane przez zagraniczne organy nadzoru. Wszyscy obecni i byli pracownicy JFSA zobowiązani są do zachowania poufności wszelkich informacji, które uzyskali w trakcie wykonywania swych obowiązków. Nieuprawnione ujawnienie informacji może skutkować sankcjami dyscyplinarnymi, dochodzeniem i karami. Informacje otrzymane od zagranicznych organów nadzoru i określone jako poufne są odpowiednio traktowane i wykorzystywane jedynie do celów uzgodnionych z zagranicznym organem nadzoru. |
| --- | --- |

(13)

Pracownicy JFSA podlegają rygorystycznym wymogom tajemnicy zawodowej. Reguły i praktyki JFSA odpowiednio chronią poufne informacje przekazane przez zagraniczne organy nadzoru. Wszyscy obecni i byli pracownicy JFSA zobowiązani są do zachowania poufności wszelkich informacji, które uzyskali w trakcie wykonywania swych obowiązków. Nieuprawnione ujawnienie informacji może skutkować sankcjami dyscyplinarnymi, dochodzeniem i karami. Informacje otrzymane od zagranicznych organów nadzoru i określone jako poufne są odpowiednio traktowane i wykorzystywane jedynie do celów uzgodnionych z zagranicznym organem nadzoru.

| (14) | Wycena aktywów w przypadku zarówno zakładów ubezpieczeń na życie, jak i ubezpieczeń innych niż na życie dokonywana jest zgodnie z japońskimi ogólnie przyjętymi zasadami rachunkowości. Większość aktywów – lecz nie wszystkie – wycenia się według wartości godziwej. W pewnych okolicznościach niektóre klasy aktywów (takie jak obligacje oraz kredyty i pożyczki) wycenia się według wartości księgowej. W przypadku gdy aktywa wycenia się według kosztu historycznego, większość niezrealizowanych zysków i strat uwzględnia się w celu ustalenia dostępnych środków własnych. Dyskontuje się rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe ubezpieczeń na życie i długoterminowych ubezpieczeń innych niż na życie. Stopa dyskontowa stosowana do dyskontowania rezerw techniczno-ubezpieczeniowych jest okresowo ustalana przez JFSA. Począwszy od daty umowy, rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe można ponownie przeliczać jedynie wzwyż (nie są one nigdy wyceniane poniżej wartości ustalonej w dacie umowy). Dlatego też pomija się wydarzenia na rynku i inne wydarzenia, które powodowałyby zmniejszenie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych (takie jak wzrost stóp procentowych). Zakłady ubezpieczeń są również zobowiązane do przeprowadzania analizy przyszłych przepływów pieniężnych w każdym roku obrotowym z perspektywy stosowności rezerw techniczno-ubezpieczeniowych oraz – jeżeli zostanie to uznane za konieczne – do gromadzenia dodatkowych rezerw. |
| --- | --- |

(14)

Wycena aktywów w przypadku zarówno zakładów ubezpieczeń na życie, jak i ubezpieczeń innych niż na życie dokonywana jest zgodnie z japońskimi ogólnie przyjętymi zasadami rachunkowości. Większość aktywów – lecz nie wszystkie – wycenia się według wartości godziwej. W pewnych okolicznościach niektóre klasy aktywów (takie jak obligacje oraz kredyty i pożyczki) wycenia się według wartości księgowej. W przypadku gdy aktywa wycenia się według kosztu historycznego, większość niezrealizowanych zysków i strat uwzględnia się w celu ustalenia dostępnych środków własnych. Dyskontuje się rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe ubezpieczeń na życie i długoterminowych ubezpieczeń innych niż na życie. Stopa dyskontowa stosowana do dyskontowania rezerw techniczno-ubezpieczeniowych jest okresowo ustalana przez JFSA. Począwszy od daty umowy, rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe można ponownie przeliczać jedynie wzwyż (nie są one nigdy wyceniane poniżej wartości ustalonej w dacie umowy). Dlatego też pomija się wydarzenia na rynku i inne wydarzenia, które powodowałyby zmniejszenie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych (takie jak wzrost stóp procentowych). Zakłady ubezpieczeń są również zobowiązane do przeprowadzania analizy przyszłych przepływów pieniężnych w każdym roku obrotowym z perspektywy stosowności rezerw techniczno-ubezpieczeniowych oraz – jeżeli zostanie to uznane za konieczne – do gromadzenia dodatkowych rezerw.

| (15) | Zarówno w przypadku zakładów ubezpieczeń na życie, jak i zakładów ubezpieczeń innych niż na życie interwencję nadzorczą może spowodować przekroczenie trzech różnych progów, określonych jako różne „współczynniki marginesu wypłacalności” (SRM), wyrażone jako stosunek dwukrotności środków własnych do wymogu kapitałowego o nazwie „ryzyko całkowite”. Wskaźnik „ryzyko całkowite” obejmuje ryzyko ubezpieczeniowe, ryzyko stopy procentowej i ryzyko rynkowe, ryzyko operacyjne oraz ryzyko katastroficzne. Dopuszcza się modele wewnętrzne w odniesieniu do ryzyka katastroficznego i ryzyka z tytułu minimalnej gwarancji. JFSA ma prawo nakładać pewne środki zaradcze, nawet jeżeli nie został naruszony najwyższy próg powodujący interwencję nadzorczą (SRM powyżej 200 %), na przykład poprzez zobowiązanie zakładów ubezpieczeń do przyjęcia środków służących poprawie ich rentowności, ryzyka kredytowego, stabilności lub ryzyka płynności. Jeżeli SRM wynosi mniej niż 0 %, JFSA może zarządzić całkowite lub częściowe zawieszenie działalności. |
| --- | --- |

(15)

Zarówno w przypadku zakładów ubezpieczeń na życie, jak i zakładów ubezpieczeń innych niż na życie interwencję nadzorczą może spowodować przekroczenie trzech różnych progów, określonych jako różne „współczynniki marginesu wypłacalności” (SRM), wyrażone jako stosunek dwukrotności środków własnych do wymogu kapitałowego o nazwie „ryzyko całkowite”. Wskaźnik „ryzyko całkowite” obejmuje ryzyko ubezpieczeniowe, ryzyko stopy procentowej i ryzyko rynkowe, ryzyko operacyjne oraz ryzyko katastroficzne. Dopuszcza się modele wewnętrzne w odniesieniu do ryzyka katastroficznego i ryzyka z tytułu minimalnej gwarancji. JFSA ma prawo nakładać pewne środki zaradcze, nawet jeżeli nie został naruszony najwyższy próg powodujący interwencję nadzorczą (SRM powyżej 200 %), na przykład poprzez zobowiązanie zakładów ubezpieczeń do przyjęcia środków służących poprawie ich rentowności, ryzyka kredytowego, stabilności lub ryzyka płynności. Jeżeli SRM wynosi mniej niż 0 %, JFSA może zarządzić całkowite lub częściowe zawieszenie działalności.

| (16) | Poprzez zakładowe plany zarządzania ryzykiem japońskie zakłady ubezpieczeń zobowiązane są do indywidualnego i kompleksowego zarządzania różnymi rodzajami ryzyka. Od zakładów ubezpieczeń wymaga się prowadzenia odpowiedniego zarządzania ryzykiem w systematyczny i kompleksowy sposób. Obejmuje ono obserwację, czy poszczególne rodzaje ryzyka spotykają się z reakcją, weryfikację obiektywności i odpowiedniości standardów kwantyfikacji oraz analizę przyszłej adekwatności kapitałowej w świetle kwestii związanych ze średnio- i długoterminowymi strategiami biznesowymi i z otoczeniem biznesowym. JFSA wymaga również od zakładów ubezpieczeń przeprowadzania własnej oceny ryzyka i wypłacalności i przekazywania jej wyników zarządowi. |
| --- | --- |

(16)

Poprzez zakładowe plany zarządzania ryzykiem japońskie zakłady ubezpieczeń zobowiązane są do indywidualnego i kompleksowego zarządzania różnymi rodzajami ryzyka. Od zakładów ubezpieczeń wymaga się prowadzenia odpowiedniego zarządzania ryzykiem w systematyczny i kompleksowy sposób. Obejmuje ono obserwację, czy poszczególne rodzaje ryzyka spotykają się z reakcją, weryfikację obiektywności i odpowiedniości standardów kwantyfikacji oraz analizę przyszłej adekwatności kapitałowej w świetle kwestii związanych ze średnio- i długoterminowymi strategiami biznesowymi i z otoczeniem biznesowym. JFSA wymaga również od zakładów ubezpieczeń przeprowadzania własnej oceny ryzyka i wypłacalności i przekazywania jej wyników zarządowi.

| (17) | Japońskie zakłady ubezpieczeń zobowiązane są na mocy prawa do przedkładania do JFSA półrocznych i rocznych sprawozdań z działalności. Ponadto co roku każdy zakład ubezpieczeń zobowiązany jest do sporządzenia pewnych dokumentów wyjaśniających i przechowywania ich do wglądu dla zainteresowanych osób w swej siedzibie. |
| --- | --- |

(17)

Japońskie zakłady ubezpieczeń zobowiązane są na mocy prawa do przedkładania do JFSA półrocznych i rocznych sprawozdań z działalności. Ponadto co roku każdy zakład ubezpieczeń zobowiązany jest do sporządzenia pewnych dokumentów wyjaśniających i przechowywania ich do wglądu dla zainteresowanych osób w swej siedzibie.

| (18) | Japoński system wypłacalności rozwija się. Wymogi w zakresie wypłacalności na poziomie grupy wprowadzono w 2010 r. Od czasu rozpoczęcia przez EIOPA w 2011 r. oceny równoważności japońskiego systemu nadzoru w związku z art. 172 dyrektywy 2009/138/WE Japonia zaangażowała się w reformy, które usprawnią jej system wypłacalności. W latach 2011, 2012 i 2014 sporządzono szereg sprawozdań i przeprowadzono szereg badań rozpoznawczych w oparciu o bilans, którego podstawą były wyceny ekonomiczne. Planowane modyfikacje pozwalają wierzyć, że przyszłe zmiany w japońskim systemie wypłacalności doprowadzą do większej zbieżności z dyrektywą 2009/138/WE. |
| --- | --- |

(18)

Japoński system wypłacalności rozwija się. Wymogi w zakresie wypłacalności na poziomie grupy wprowadzono w 2010 r. Od czasu rozpoczęcia przez EIOPA w 2011 r. oceny równoważności japońskiego systemu nadzoru w związku z art. 172 dyrektywy 2009/138/WE Japonia zaangażowała się w reformy, które usprawnią jej system wypłacalności. W latach 2011, 2012 i 2014 sporządzono szereg sprawozdań i przeprowadzono szereg badań rozpoznawczych w oparciu o bilans, którego podstawą były wyceny ekonomiczne. Planowane modyfikacje pozwalają wierzyć, że przyszłe zmiany w japońskim systemie wypłacalności doprowadzą do większej zbieżności z dyrektywą 2009/138/WE.

| (19) | Po dokonaniu powyższej oceny japoński system wypłacalności w sektorze ubezpieczeń i reasekuracji należy uznać za spełniający kryteria czasowej równoważności ustanowione w art. 172 ust. 4 dyrektywy 2009/138/WE oraz tymczasowej równoważności ustanowione w art. 227 ust. 5 dyrektywy 2009/138/WE. |
| --- | --- |

(19)

Po dokonaniu powyższej oceny japoński system wypłacalności w sektorze ubezpieczeń i reasekuracji należy uznać za spełniający kryteria czasowej równoważności ustanowione w art. 172 ust. 4 dyrektywy 2009/138/WE oraz tymczasowej równoważności ustanowione w art. 227 ust. 5 dyrektywy 2009/138/WE.

| (20) | Okres czasowej równoważności stwierdzonej na mocy niniejszej decyzji ma upłynąć z dniem 31 grudnia 2020 r., zgodnie z art. 172 ust. 5 dyrektywy 2009/138/WE. |
| --- | --- |

(20)

Okres czasowej równoważności stwierdzonej na mocy niniejszej decyzji ma upłynąć z dniem 31 grudnia 2020 r., zgodnie z art. 172 ust. 5 dyrektywy 2009/138/WE.

| (21) | Okres tymczasowej równoważności stwierdzonej na mocy niniejszej decyzji powinien wynosić dziesięć lat, zgodnie z art. 227 ust. 6 dyrektywy 2009/138/WE, |
| --- | --- |

(21)

Okres tymczasowej równoważności stwierdzonej na mocy niniejszej decyzji powinien wynosić dziesięć lat, zgodnie z art. 227 ust. 6 dyrektywy 2009/138/WE,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

System wypłacalności obowiązujący w Japonii w odniesieniu do działalności reasekuracyjnej zakładów posiadających siedziby w Japonii i podlegających regulacjom ustawy o działalności ubezpieczeniowej uznaje się za czasowo równoważny z systemem ustanowionym w tytule I dyrektywy 2009/138/WE.

Okres obowiązywania czasowej równoważności, o której mowa w akapicie pierwszym, upływa z dniem 31 grudnia 2020 r.

Artykuł 2

System wypłacalności obowiązujący w Japonii w odniesieniu do działalności ubezpieczeniowej zakładów posiadających siedziby w Japonii i podlegających regulacjom ustawy o działalności ubezpieczeniowej uznaje się za tymczasowo równoważny z systemem ustanowionym w tytule I rozdział VI dyrektywy 2009/138/WE.

Okres obowiązywania tymczasowej równoważności, o której mowa w akapicie pierwszym, wynosi 10 lat, począwszy od dnia 1 stycznia 2016 r.

Artykuł 3

Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sporządzono w Brukseli dnia 26 listopada 2015 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący

---

(1)  
  Dz.U. L 335 z 17.12.2009, s. 1.

1

(2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych), zmiany decyzji nr 716/2009/WE i uchylenia decyzji Komisji 2009/79/WE (Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 48).

2

---