# Dziennik Urzędowy C 112/14 k

| | ISSN 1977-1002 |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | C 112 |
| | |
| Wydanie polskie | Informacje i zawiadomienia | Tom 5714 kwietnia 2014 |

ISSN 1977-1002

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 112

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Tom 5714 kwietnia 2014

---

| Powiadomienie nr | Spis treśći | Strona |
| --- | --- | --- |
| | IV   Informacje |
| | INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ |
| | Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej |
| 2014/C 112/01 | Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii EuropejskiejDz.U. C 102 z 7.4.2014 | 1 |

Powiadomienie nr

Spis treśći

Strona

IV   Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

2014/C 112/01

Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii EuropejskiejDz.U. C 102 z 7.4.2014

Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

1

| | V   Ogłoszenia |
| --- | --- |
| | POSTĘPOWANIA SĄDOWE |
| | Trybunał Sprawiedliwości |
| 2014/C 112/02 | Sprawa C-656/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 lutego 2014 r. – Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego — Umowa zawarta między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony a Konfederacją Szwajcarską z drugiej strony w sprawie swobodnego przepływu osób — Decyzja Rady — Wybór podstawy prawnej — Artykuł 48 TFUE — Artykuł 79 ust. 2 lit. b) TFUE) | 2 |
| 2014/C 112/03 | Sprawa C-82/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Cataluña – Hiszpania) – Transportes Jordi Besora, SL przeciwko Generalitat de Catalunya (Podatki pośrednie — Podatki akcyzowe — Dyrektywa 92/12/EWG — Artykuł 3 ust. 2 — Oleje mineralne — Podatek od sprzedaży detalicznej — Pojęcie szczególnego celu — Przekazanie kompetencji wspólnotom autonomicznym — Finansowanie — Uprzednie przypisanie — Wydatki na opiekę zdrowotną i środowisko) | 3 |
| 2014/C 112/04 | Sprawa C-132/12 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 27 lutego 2014 r. – Stichting Woonpunt, Stichting Havensteder, dawniej Stichting Com.wonen, Woningstichting Haag Wonen, Stichting Woonbedrijf SWS.Hhvl przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Pomoc państwa — System pomocy przyznanej na rzecz spółek mieszkalnictwa społecznego — Decyzja o zgodności — Zobowiązania podjęte przez władze krajowe, aby dostosować się do prawa Unii — Artykuł 263 akapit czwarty TFUE — Skarga o stwierdzenie nieważności — Przesłanki dopuszczalności — Interes prawny — Legitymacja procesowa — Beneficjenci, których decyzja dotyczy indywidualnie i bezpośrednio — Pojęcie zamkniętej grupy) | 3 |
| 2014/C 112/05 | Sprawa C-133/12 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 27 lutego 2014 r. – Stichting Woonlinie, Stichting Allee Wonen, Woningstichting Volksbelang, Stichting WoonInvest, Stichting Woonstede przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Pomoc państwa — System pomocy przyznanej na rzecz spółek mieszkalnictwa społecznego — Decyzja o zgodności — Zobowiązania podjęte przez władze krajowe, aby dostosować się do prawa Unii — Artykuł 263 akapit czwarty TFUE — Skarga o stwierdzenie nieważności — Przesłanki dopuszczalności — Interes prawny — Legitymacja procesowa — Beneficjenci, których decyzja dotyczy indywidualnie i bezpośrednio — Pojęcie zamkniętej grupy) | 4 |
| 2014/C 112/06 | Sprawa C-351/12: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Plzni – Republika Czeska) – Ochranný svaz autorský pro práva k dílům hudebním o. s. (OSA) przeciwko Léčebné lázně Mariánské Lázně a.s. (Dyrektywa 2001/29/WE — Prawo autorskie i prawa pokrewne w społeczeństwie informacyjnym — Pojęcie publicznego udostępniania — Utwory transmitowane w pokojach zakładu uzdrowiskowego — Bezpośrednia skuteczność przepisów dyrektywy — Artykuły 56 TFUE i 102 TFUE — Dyrektywa 2006/123/WE — Swoboda świadczenia usług — Konkurencja — Wyłączne prawo zbiorowego zarządzania prawami autorskimi) | 5 |
| 2014/C 112/07 | Sprawa C-365/12 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 lutego 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko EnBW Energie Baden-Württemberg AG, Królestwu Szwecji, Siemens AG, ABB Ltd (Odwołanie — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dostęp do dokumentów instytucji — Dokumenty związane z postępowaniem na podstawie art. 81 WE — Rozporządzenia (WE) nr 1/2003 i (WE) nr 773/2004 — Odmowa dostępu — Wyjątki związane z ochroną dochodzenia, interesami handlowymi oraz procesem podejmowania decyzji przez instytucje — Obowiązek przeprowadzenia przez daną instytucję konkretnej i indywidualnej analizy treści każdego z dokumentów, których dotyczy wniosek o udzielenie dostępu) | 6 |
| 2014/C 112/08 | Sprawa C-396/12: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – A.M. van der Ham, A.H. van der Ham-Reijersen van Buuren przeciwko College van Gedeputeerde Staten van Zuid-Holland (Wspólna polityka rolna — Finansowanie z EFRROW — Wsparcie rozwoju obszarów wiejskich — Redukcja lub anulowanie płatności w razie nieprzestrzegania zasad wzajemnej zgodności — Pojęcie umyślnej niezgodności) | 7 |
| 2014/C 112/09 | Sprawy połączone C-454/12 et C-455/12: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 27 lutego 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Pro Med Logistik GmbH (C-454/12) przeciwko Finanzamt Dresden-Süd, i Eckard Pongratz, działający w charakterze syndyka masy upadłościowej Karin Oertel (C-455/12) przeciwko Finanzamt Würzburg mit Außenstelle Ochsenfurt (Odesłanie prejudycjalne — Podatek VAT — Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 12 ust. 3 — Kategoria 5 w załączniku H — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 98 ust. 1 i 2 — Punkt 5 załącznika III — Zasada neutralności — Przewóz osób i ich bagażu — Przepisy państwa członkowskiego przewidujące w odniesieniu do przewozu taksówką inną stawkę podatku VAT niż w odniesieniu do przewozu wynajmowanym samochodem z kierowcą) | 8 |
| 2014/C 112/10 | Sprawa C-470/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd vo Svidníku – Słowacja) – Pohotovosť s.r.o. przeciwko Miroslavowi Vašucie (Odesłanie prejudycjalne — Umowa kredytu konsumenckiego — Nieuczciwe warunki umowne — Dyrektywa 93/13/EWG — Przymusowa egzekucja wyroku sądu polubownego — Wniosek o dopuszczenie interwencji w postępowaniu egzekucyjnym — Stowarzyszenie ochrony konsumentów — Ustawodawstwo krajowe niezezwalające na taką interwencję — Autonomia proceduralna państw członkowskich) | 9 |
| 2014/C 112/11 | Sprawa C-571/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts – Łotwa) – SIA Greencarrier Freight Services Latvia przeciwko Valsts ieņēmumu dienests (Odesłanie prejudycjalne — Wspólnotowy kodeks celny — Artykuł 70 ust. 1 i art. 78 — Zgłoszenia celne — Częściowa rewizja towarów — Pobranie próbek — Nieprawidłowy kod — Rozciągnięcie wyników na identyczne towary objęte wcześniejszymi zgłoszeniami celnymi po zwolnieniu tych towarów — Kontrola po zwolnieniu towarów — Brak możliwości zwrócenia się z wnioskiem o przeprowadzenie dodatkowej rewizji) | 10 |
| 2014/C 112/12 | Sprawa C-588/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Antwerpen – Belgia) – Lyreco Belgium NV przeciwko Sophie Rogiers (Polityka społeczna — Dyrektywa 96/34/WE — Porozumienie ramowe dotyczące urlopu rodzicielskiego — Klauzule 1 i 2.4 — Urlop rodzicielski w niepełnym wymiarze — Zwolnienie pracownika bez ważnego lub wystarczającego powodu — Ryczałtowe odszkodowanie z tytułu naruszenia ochrony w związku ze skorzystaniem z urlopu rodzicielskiego — Podstawa obliczania odszkodowania) | 11 |
| 2014/C 112/13 | Sprawa C-601/12 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 27 lutego 2014 r. – Ningbo Yonghong Fasteners Co. Ltd przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Komisji Europejskiej, European Industrial Fasteners Institute AISBL (EIFI) [Odwołanie — Dumping — Rozporządzenie (WE) nr 384/96 — Artykuł 2 ust. 7 lit. c) akapit drugi — Przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chin — Statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej — Przekroczenie terminu na przyjęcie decyzji dotyczącej tego statusu — Skutek] | 12 |
| 2014/C 112/14 | Sprawa C-1/13: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – Cartier parfums – lunettes SAS, Axa Corporate Solutions Assurance SA przeciwko Ziegler France SA, Montgomery transports Sàrl, Inko Trade s.r.o., Jaroslav Mateja, Groupama transport (Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Artykuł 27 ust. 2 — Zawisłość sporu — Artykuł 24 — Umowa dotycząca jurysdykcji — Stwierdzenie jurysdykcji sądu, przed który najpierw wytoczono powództwo, z powodu wdania się w spór bez podniesienia zarzutu braku jurysdykcji przez strony bądź z powodu wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia) | 12 |
| 2014/C 112/15 | Sprawa C-32/13: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sozialgericht Nürnberg – Niemcy) – Petra Würker przeciwko Familienkasse Nürnberg [Zabezpieczenie społeczne — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Zasiłki rodzinne — Artykuły 77 i 78 — Świadczenia dla dzieci pozostających na utrzymaniu emerytów lub rencistów oraz dla sierot — Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 — Świadczenia rodzinne — Artykuł 67 — Członkowie rodziny zamieszkujący w innym państwie członkowskim — Pojęcie emerytury lub renty — Osoba uprawniona do renty wychowawczej przyznanej na podstawie przepisów niemieckich po śmierci rozwiedzionego małżonka tej osoby uprawnionej (Erziehungsrente)] | 13 |
| 2014/C 112/16 | Sprawa C-79/13: Wyrok Trybunału (czwarty izba) z dnia 27 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Brussel – Belgia) – Federaal agentschap voor de opvang van asielzoekers przeciwko Selverowi Saciriemu, Danijeli Dordevic, Danjelowi Saciriemu reprezentowanemu przez Selvera Saciriego i Danijelę Dordevic, Saneli Saciri reprezentowanej przez Selvera Saciriego i Danijelę Dordevic, Denisowi Saciriemu reprezentowanemu przez Selvera Saciriego i Danijelę Dordevic, Openbaar Centrum voor Maatschappelijk Welzijn van Diest (Dyrektywa 2003/9/WE — Minimalne normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o azyl — Artykuł 13 ust. 1 — Termin przyznania materialnych warunków przyjmowania — Artykuł 13 ust. 2 — Przepisy w sprawie materialnych warunków przyjmowania — Gwarancje — Artykuł 13 ust. 5 — Ustalenie i przyznanie minimalnych warunków przyjmowania osobom ubiegającym się o azyl — Wysokość przyznanej pomocy — Artykuł 14 — Formy dotyczące materialnych warunków przyjmowania — Przeciążenie struktur przyjmujących — Odesłanie do krajowych systemów ochrony społecznej — Dostarczanie materialnych warunków przyjmowania w postaci zasiłków pieniężnych) | 14 |
| 2014/C 112/17 | Sprawa C-110/13: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 27 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – HaTeFo GmbH przeciwko Finanzamt Haldensleben (Odesłanie prejudycjalne — Prawo przedsiębiorstw — Zalecenie 2003/361/WE — Definicja przedsiębiorstw mikro, małych i średnich — Rodzaje przedsiębiorstw branych pod uwagę przy obliczaniu liczby zatrudnionych osób i kwot finansowych — Przedsiębiorstwa powiązane — Pojęcie grupy osób fizycznych działających łącznie) | 15 |
| 2014/C 112/18 | Sprawa C-422/12 P: Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 30 stycznia 2014 r. – Industrias Alen SA de CV przeciwko The Clorox Company; Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) [Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania — Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego CLORALEX — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy CLOROX — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Odwołanie wzajemne — Artykuł 176 regulaminu postępowania — Obowiązek sporządzenia odwołania wzajemnego w odrębnym piśmie] | 16 |
| 2014/C 112/19 | Sprawy połączone C-614/12 i C-10/13: Postanowienie Trybunału ósma izba) z dnia 16 stycznia 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Debreceni Munkaügyi Bíróság, Fővárosi Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Dutka József (C-614/12), Csilla Sajtos (C-10/13) przeciwko Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal (C-614/12), Budapest Főváros VI. Ker. Önkormányzata (C-10/13). (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 30 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Wprowadzenie w życie prawa Unii — Brak — Oczywisty brak właściwości Trybunału) | 16 |
| 2014/C 112/20 | Sprawa C-24/13: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 16 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Dél-Zempléni Nektár Leader Nonprofit kft przeciwko Vidékfejlesztési Miniszter (Rolnictwo — Rozporządzenie (WE) nr 1698/2005 — EFRROW — Wymogi dotyczące formy prawnej lokalnych grup działania — Zmiana wspomnianych wymogów — Kompetencje państw członkowskich — Granice) | 17 |
| 2014/C 112/21 | Sprawa C-25/13: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 30 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo no 17 de Barcelona – Hiszpania) – France Telecom España, SA przeciwko Organismo de Gestión Tributaria de la Diputación de Barcelona (Odesłanie prejudycjalne — Sieci i usługi łączności elektronicznej — Dyrektywa 2002/20/WE — Pobierana od operatorów świadczących usługi łączności elektronicznej opłata za użytkowanie dla celów prywatnych i za szczególne korzystanie z lokalnego mienia publicznego — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Odpowiedź, która może zostać w sposób jednoznaczny wyprowadzona z orzecznictwa) | 18 |
| 2014/C 112/22 | Sprawa C-122/13: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 30 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Ordinario di Firenze – Włochy) – Paola C. przeciwko Presidenza del Consiglio dei Ministri (Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach karnych — Dyrektywa 2004/80/WE — Artykuł 12 — Kompensata dla ofiar umyślnych przestępstw z użyciem przemocy — Sytuacja czysto krajowa — Oczywisty brak właściwości Trybunału) | 19 |
| 2014/C 112/23 | Sprawa C-193/13 P: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 16 stycznia 2014 r. – nfon AG przeciwko Fon Wireless Ltd, Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) [Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Graficzny znak towarowy zawierający element słowny nfon — Sprzeciw właściciela graficznego wspólnotowego znaku towarowego zawierającego element słowny fon i słownego krajowego znaku towarowego FON — Oddalenie sprzeciwu przez izbę odwoławczą OHIM] | 19 |
| 2014/C 112/24 | Sprawa C-332/13: Postanowienie Trybunału ósma izba) z dnia 16 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria – Węgry) – Ferenc Weigl przeciwko Nemzeti Innovációs Hivatal (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 30 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Wprowadzenie w życie prawa Unii — Brak — Oczywisty brak właściwości Trybunału) | 20 |
| 2014/C 112/25 | Sprawa C-430/13: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 16 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Ítélőtábla – Węgry) – Ilona Baradics i in. przeciwko QBE Insurance (Europe) Ltd Magyarországi Fióktelepe, Magyar Állam (Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Zorganizowane podróże, wakacje i wycieczki — Uregulowanie krajowe ustalające minimalne kwoty gwarancji, które powinien zapewnić organizator podróży, by w razie niewypłacalności móc zwrócić pieniądze zapłacone przez konsumentów) | 21 |
| 2014/C 112/26 | Sprawa C-651/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 9 grudnia 2013 r. – Lb Group Ltd przeciwko Ministero dell'Economia e delle Finanze i in. (AAMS), Galassia Game Srl | 21 |
| 2014/C 112/27 | Sprawa C-652/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Ordinario di Cagliari (Włochy) w dniu 9 grudnia 2013 r. – postępowanie karne przeciwko Mircowi Sabie | 22 |
| 2014/C 112/28 | Sprawa C-689/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Giustizia Amministrativa per la Regione siciliana (Włochy) w dniu 24 grudnia 2013 r. – PFE przeciwko Airgest | 22 |
| 2014/C 112/29 | Sprawa C-18/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 16 stycznia 2014 r. – CO Sociedad de Gestion y Participación SA i in. przeciwko De Nederlandsche Bank NV, De Nederlandsche Bank NV przeciwko CO Sociedad de Gestion y Participación SA i in. | 24 |
| 2014/C 112/30 | Sprawa C-27/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Duisburg (Niemcy) w dniu 20 stycznia 2014 r. – Elfriede Stermann, Hans Gerd Stermann przeciwko Zurich Deutscher Herold Lebensversicherung AG | 24 |
| 2014/C 112/31 | Sprawa C-99/14 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 10 grudnia 2013 r. w sprawie T-176/11 Federación Nacional de Empresarios de Minas de Carbón (Carbunión) przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 28 lutego 2014 r. przez Federación Nacional de Empresarios de Minas de Carbón (Carbunión) | 25 |
| 2014/C 112/32 | Sprawa C-477/12: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht – Niemcy) – Hogan Lovells International LLP przeciwko Bayer CropScience K.K. | 26 |
| 2014/C 112/33 | Sprawa C-259/13: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 6 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Elena Recinto-PfingstenG przeciwko Swiss International Air Lines A | 26 |
| | Sąd |
| 2014/C 112/34 | Sprawa T-91/11: Wyrok Sądu z dnia 27 lutego 2014 r. – InnoLux przeciwko Komisji [Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Światowy rynek wyświetlaczy ciekłokrystalicznych (LCD) — Porozumienia i uzgodnione praktyki w dziedzinie cen i zdolności produkcyjnych — Właściwość miejscowa — Sprzedaż wewnętrzna — Sprzedaż wyrobów gotowych zawierających produkty objęte kartelem — Jednolite i ciągłe naruszenie — Grzywny — Metoda zaokrąglania — Niegraniczone prawo orzekania] | 27 |
| 2014/C 112/35 | Sprawa T-520/11: Wyrok Sądu z dnia 28 lutego 2014 r. – Genebre przeciwko OHIM – General Electric (GE) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego GE — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy GE — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009] | 27 |
| 2014/C 112/36 | Sprawa T-602/11: Wyrok Sądu z dnia 27 lutego 2014 r. – Pêra-Grave przeciwko OHIM – Fundação Eugénio de Almeida (QTA S. JOSÉ DE PERAMANCA) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego QTA S. JOSÉ DE PERAMANCA — Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe VINHO PERA-MANCA TINTO, VINHO PERA-MANCA BRANCO i PÊRA-MANCA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009] | 28 |
| 2014/C 112/37 | Sprawa T-229/12: Wyrok Sądu z dnia 27 lutego 2014 r. – Advance Magazine Publishers przeciwko OHIM – López Cabré (VOGUE) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego VOGUE — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy VOGUE — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Identyczność lub podobieństwo towarów — Identyczność lub podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Niedokładność zgłoszenia znaku towarowego — Artykuł 26 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Zasada 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 — Częściowa odmowa rejestracji] | 29 |
| 2014/C 112/38 | Sprawa T-416/12: Wyrok Sądu z dnia 5 marca 2014 r. – HP Health Clubs Iberia przeciwko OHIM – Shiseido (ZENSATIONS) [Wspólnotowy znak towarowy — P ostępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego ZENSATIONS — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy ZEN — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Dopuszczalność żądań interwenienta — Artykuł 46 regulaminu postępowania — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009 — Badanie stanu faktycznego z urzędu — Artykuł 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009] | 29 |
| 2014/C 112/39 | Sprawa T-25/13: Wyrok Sądu z dnia 27 lutego 2014 r. – Mäurer & Wirtz przeciwko OHIM – Sacra (4711 Aqua Mirabilis) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego 4711 Aqua Mirabilis — Wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy AQUA ADMIRABILIS — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Charakter odróżniający wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009] | 30 |
| 2014/C 112/40 | Sprawa T-71/13: Wyrok Sądu z dnia 6 marca 2014 r. – Anapurna przeciwko OHIM – Annapurna (ANNAPURNA) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy ANNAPURNA — Żądanie stwierdzenia nieważności podniesione przez interwenienta — Artykuł 134 § 1-3 regulaminu postępowania przed Sądem — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Artykuł 15 ust. 1 lit. a) i art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Postać, w jakiej używany jest znak towarowy — Dowód używania znaku towarowego w odniesieniu do towarów, dla których został on zarejestrowany] | 31 |
| 2014/C 112/41 | Sprawa T-79/09: Postanowienie Sądu z dnia 31 stycznia 2014 r. – Francja przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Ramowy program działań prowadzonych przez uznane we Francji rolnicze organizacje międzybranżowe na rzecz członków reprezentowanych sektorów rolnych — Finansowanie z dobrowolnych składek, które stały się obowiązkowe — Decyzja uznająca system pomocy za zgodny ze wspólnym rynkiem — Cofnięcie decyzji — Umorzenie postępowania) | 31 |
| 2014/C 112/42 | Sprawy połączone T-162/11 i T-163/11: Postanowienie Sądu z dnia 12 lutego 2014 r. – Cofra przeciwko OHIM – O2 (can do) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania) | 32 |
| 2014/C 112/43 | Sprawa T-87/12: Postanowienie Sądu z dnia 6 lutego 2014 r. – Duff Beer przeciwko OHIM – Twentieth Century Fox Film (Duff) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania) | 33 |
| 2014/C 112/44 | Sprawa T-470/12: Postanowienie Sądu z dnia 29 stycznia 2014 r. – Sothys Auriac przeciwko OHIM – Grand Hotel Primavera (BEAUTY GARDEN) (Wspólnotowy znak towarowy — Wniosek o unieważnienie — Cofnięcie wniosku o unieważnienie — Umorzenie postępowania) | 33 |
| 2014/C 112/45 | Sprawa T-180/13: Postanowienie Sądu z dnia 7 lutego 2014 r. – Pesquerias Riveirenses i in. przeciwko Radzie [Skarga o stwierdzenie nieważności — Polityka rybołówstwa — Rozporządzenie (UE) nr 40/2013 — Łączne uwzględnienie dla celów ustalenia TAC sektora północnego i południowego zasobów błękitka w Atlantyku Północno-Wschodnim — Brak bezpośredniego oddziaływania — Oczywista niedopuszczalność] | 34 |
| 2014/C 112/46 | Sprawa T-646/13: Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2013 r. Minority SafePack – one million signatures for diversity in Europe i in. przeciwko Komisji | 34 |
| 2014/C 112/47 | Sprawa T-664/13: Skarga wniesiona w dniu 10 grudnia 2013 r. – Petco Animal Supplies Stores przeciwko OHIM – Gutiérrez Ariza (PETCO) | 35 |
| 2014/C 112/48 | Sprawa T-673/13: Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2013 r. – European Coalition to End Animal Experiments przeciwko ECHA | 36 |
| 2014/C 112/49 | Sprawa T-711/13: Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2013 r. – Harrys Pubar przeciwko OHIM – Harry’s New York Bar (HARRY’S BAR) | 37 |
| 2014/C 112/50 | Sprawa T-716/13: Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2013 r. – Harry’s New York Bar przeciwko OHIM – Harrys Pubar (HARRY’S BAR) | 38 |
| 2014/C 112/51 | Sprawa T-721/13: Skarga wniesiona w dniu 31 grudnia 2013 r. – The Directv Group przeciwko OHIM – Bolloré (DIRECTV) | 39 |
| 2014/C 112/52 | Sprawa T-722/13: Skarga wniesiona w dniu 31 grudnia 2013 r. – The Directv Group przeciwko OHIM – Bolloré (DIRECTV) | 39 |
| 2014/C 112/53 | Sprawa T-7/14 P: Odwołanie wniesione w dniu 2 stycznia 2014 r. przez BQ od wyroku wydanego w dniu 23 października 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F - 39/12 BQ przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu | 40 |
| 2014/C 112/54 | Sprawa T-17/14: Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2014 r. – U4U i in. przeciwko Parlamentowi i Radzie | 41 |
| 2014/C 112/55 | Sprawa T-20/14: Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2014 r. – Nguyen przeciwko Parlamentowi i Radzie | 42 |
| 2014/C 112/56 | Sprawa T-22/14: Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2014 r. – Bergallou przeciwko Parlamentowi i Radzie | 43 |
| 2014/C 112/57 | Sprawa T-23/14: Skarga wniesiona w dniu 6 stycznia 2014 r. – Bos i in. przeciwko Parlamentowi i Radzie | 44 |
| 2014/C 112/58 | Sprawa T-40/14: Skarga wniesiona w dniu 10 stycznia 2014 r. – Electrabel i Dunamenti Erőmű przeciwko Komisji | 45 |
| 2014/C 112/59 | Sprawa T-49/14: Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2014 r. – Zentralverband des Deutschen Bäckerhandwerks przeciwko Komisji | 46 |
| 2014/C 112/60 | Sprawa T-66/14: Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2014 r. – Bredenkamp i in. przeciwko Radzie i Komisji | 47 |
| 2014/C 112/61 | Sprawa T-67/14: Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2014 r. – Viraj Profiles przeciwko Radzie | 48 |
| 2014/C 112/62 | Sprawa T-69/14: Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2014 r. – UAB MELT WATER przeciwko OHIM (MELT WATER Original) | 48 |
| 2014/C 112/63 | Sprawa T-70/14: Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2014 r. – UAB MELT WATER przeciwko OHIM (Kształt butelki) | 49 |
| 2014/C 112/64 | Sprawa T-82/14: Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2014 r. – Copernicus-Trademarks przeciwko OHIM – Maquet (LUCEO) | 50 |
| 2014/C 112/65 | Sprawa T-83/14: Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2014 r. – LTJ Diffusion przeciwko OHIM – Arthur et Aston (ARTHUR & ASTON) | 51 |
| 2014/C 112/66 | Sprawa T-100/14: Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2014 r. – Tecalan przeciwko OHIM – Ensinger (TECALAN) | 51 |
| 2014/C 112/67 | Sprawa T-101/14: Skarga wniesiona w dniu 10 lutego 2014 r. – British Aggregates przeciwko Komisji | 52 |
| 2014/C 112/68 | Sprawa T-102/14: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2014 r. – Deutsche Post przeciwko OHIM –PostNL Holding (TPG POST) | 53 |
| 2014/C 112/69 | Sprawa T-103/14: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2014 r. – Frucona Košice przeciwko Komisji Europejskiej | 53 |
| 2014/C 112/70 | Sprawa T-105/14: Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2014 r. – TrekStor przeciwko OHIM –Scanlab (iDrive) | 54 |
| 2014/C 112/71 | Sprawa T-111/14: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2014 r. – Unitec Bio przeciwko Radzie | 55 |
| 2014/C 112/72 | Sprawa T-112/14: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2014 r. – Molinos Río de la Plata przeciwko Radzie | 55 |
| 2014/C 112/73 | Sprawa T-113/14: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2014 r. – Oleaginosa Moreno Hermanos przeciwko Radzie | 56 |
| 2014/C 112/74 | Sprawa T-114/14: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2014 r. – Vicentin przeciwko Radzie | 57 |
| 2014/C 112/75 | Sprawa T-115/14: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2014 r. – Aceitera General Deheza przeciwko Radzie | 58 |
| 2014/C 112/76 | Sprawa T-120/14: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2014 r. – PT Ciliandra Perkasa przeciwko Radzie | 58 |
| 2014/C 112/77 | Sprawa T-121/14: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2014 r. – PT Pelita Agung Agrindustri przeciwko Radzie | 60 |
| 2014/C 112/78 | Sprawa T-126/14: Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2014 r. – Niderlandy przeciwko Komisji | 61 |

V   Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

2014/C 112/02

Sprawa C-656/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 lutego 2014 r. – Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego — Umowa zawarta między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony a Konfederacją Szwajcarską z drugiej strony w sprawie swobodnego przepływu osób — Decyzja Rady — Wybór podstawy prawnej — Artykuł 48 TFUE — Artykuł 79 ust. 2 lit. b) TFUE)

2

2014/C 112/03

Sprawa C-82/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Cataluña – Hiszpania) – Transportes Jordi Besora, SL przeciwko Generalitat de Catalunya (Podatki pośrednie — Podatki akcyzowe — Dyrektywa 92/12/EWG — Artykuł 3 ust. 2 — Oleje mineralne — Podatek od sprzedaży detalicznej — Pojęcie szczególnego celu — Przekazanie kompetencji wspólnotom autonomicznym — Finansowanie — Uprzednie przypisanie — Wydatki na opiekę zdrowotną i środowisko)

3

2014/C 112/04

Sprawa C-132/12 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 27 lutego 2014 r. – Stichting Woonpunt, Stichting Havensteder, dawniej Stichting Com.wonen, Woningstichting Haag Wonen, Stichting Woonbedrijf SWS.Hhvl przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Pomoc państwa — System pomocy przyznanej na rzecz spółek mieszkalnictwa społecznego — Decyzja o zgodności — Zobowiązania podjęte przez władze krajowe, aby dostosować się do prawa Unii — Artykuł 263 akapit czwarty TFUE — Skarga o stwierdzenie nieważności — Przesłanki dopuszczalności — Interes prawny — Legitymacja procesowa — Beneficjenci, których decyzja dotyczy indywidualnie i bezpośrednio — Pojęcie zamkniętej grupy)

3

2014/C 112/05

Sprawa C-133/12 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 27 lutego 2014 r. – Stichting Woonlinie, Stichting Allee Wonen, Woningstichting Volksbelang, Stichting WoonInvest, Stichting Woonstede przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Pomoc państwa — System pomocy przyznanej na rzecz spółek mieszkalnictwa społecznego — Decyzja o zgodności — Zobowiązania podjęte przez władze krajowe, aby dostosować się do prawa Unii — Artykuł 263 akapit czwarty TFUE — Skarga o stwierdzenie nieważności — Przesłanki dopuszczalności — Interes prawny — Legitymacja procesowa — Beneficjenci, których decyzja dotyczy indywidualnie i bezpośrednio — Pojęcie zamkniętej grupy)

4

2014/C 112/06

Sprawa C-351/12: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Plzni – Republika Czeska) – Ochranný svaz autorský pro práva k dílům hudebním o. s. (OSA) przeciwko Léčebné lázně Mariánské Lázně a.s. (Dyrektywa 2001/29/WE — Prawo autorskie i prawa pokrewne w społeczeństwie informacyjnym — Pojęcie publicznego udostępniania — Utwory transmitowane w pokojach zakładu uzdrowiskowego — Bezpośrednia skuteczność przepisów dyrektywy — Artykuły 56 TFUE i 102 TFUE — Dyrektywa 2006/123/WE — Swoboda świadczenia usług — Konkurencja — Wyłączne prawo zbiorowego zarządzania prawami autorskimi)

5

2014/C 112/07

Sprawa C-365/12 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 lutego 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko EnBW Energie Baden-Württemberg AG, Królestwu Szwecji, Siemens AG, ABB Ltd (Odwołanie — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dostęp do dokumentów instytucji — Dokumenty związane z postępowaniem na podstawie art. 81 WE — Rozporządzenia (WE) nr 1/2003 i (WE) nr 773/2004 — Odmowa dostępu — Wyjątki związane z ochroną dochodzenia, interesami handlowymi oraz procesem podejmowania decyzji przez instytucje — Obowiązek przeprowadzenia przez daną instytucję konkretnej i indywidualnej analizy treści każdego z dokumentów, których dotyczy wniosek o udzielenie dostępu)

6

2014/C 112/08

Sprawa C-396/12: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – A.M. van der Ham, A.H. van der Ham-Reijersen van Buuren przeciwko College van Gedeputeerde Staten van Zuid-Holland (Wspólna polityka rolna — Finansowanie z EFRROW — Wsparcie rozwoju obszarów wiejskich — Redukcja lub anulowanie płatności w razie nieprzestrzegania zasad wzajemnej zgodności — Pojęcie umyślnej niezgodności)

7

2014/C 112/09

Sprawy połączone C-454/12 et C-455/12: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 27 lutego 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Pro Med Logistik GmbH (C-454/12) przeciwko Finanzamt Dresden-Süd, i Eckard Pongratz, działający w charakterze syndyka masy upadłościowej Karin Oertel (C-455/12) przeciwko Finanzamt Würzburg mit Außenstelle Ochsenfurt (Odesłanie prejudycjalne — Podatek VAT — Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 12 ust. 3 — Kategoria 5 w załączniku H — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 98 ust. 1 i 2 — Punkt 5 załącznika III — Zasada neutralności — Przewóz osób i ich bagażu — Przepisy państwa członkowskiego przewidujące w odniesieniu do przewozu taksówką inną stawkę podatku VAT niż w odniesieniu do przewozu wynajmowanym samochodem z kierowcą)

8

2014/C 112/10

Sprawa C-470/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd vo Svidníku – Słowacja) – Pohotovosť s.r.o. przeciwko Miroslavowi Vašucie (Odesłanie prejudycjalne — Umowa kredytu konsumenckiego — Nieuczciwe warunki umowne — Dyrektywa 93/13/EWG — Przymusowa egzekucja wyroku sądu polubownego — Wniosek o dopuszczenie interwencji w postępowaniu egzekucyjnym — Stowarzyszenie ochrony konsumentów — Ustawodawstwo krajowe niezezwalające na taką interwencję — Autonomia proceduralna państw członkowskich)

9

2014/C 112/11

Sprawa C-571/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts – Łotwa) – SIA Greencarrier Freight Services Latvia przeciwko Valsts ieņēmumu dienests (Odesłanie prejudycjalne — Wspólnotowy kodeks celny — Artykuł 70 ust. 1 i art. 78 — Zgłoszenia celne — Częściowa rewizja towarów — Pobranie próbek — Nieprawidłowy kod — Rozciągnięcie wyników na identyczne towary objęte wcześniejszymi zgłoszeniami celnymi po zwolnieniu tych towarów — Kontrola po zwolnieniu towarów — Brak możliwości zwrócenia się z wnioskiem o przeprowadzenie dodatkowej rewizji)

10

2014/C 112/12

Sprawa C-588/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Antwerpen – Belgia) – Lyreco Belgium NV przeciwko Sophie Rogiers (Polityka społeczna — Dyrektywa 96/34/WE — Porozumienie ramowe dotyczące urlopu rodzicielskiego — Klauzule 1 i 2.4 — Urlop rodzicielski w niepełnym wymiarze — Zwolnienie pracownika bez ważnego lub wystarczającego powodu — Ryczałtowe odszkodowanie z tytułu naruszenia ochrony w związku ze skorzystaniem z urlopu rodzicielskiego — Podstawa obliczania odszkodowania)

11

2014/C 112/13

Sprawa C-601/12 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 27 lutego 2014 r. – Ningbo Yonghong Fasteners Co. Ltd przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Komisji Europejskiej, European Industrial Fasteners Institute AISBL (EIFI) [Odwołanie — Dumping — Rozporządzenie (WE) nr 384/96 — Artykuł 2 ust. 7 lit. c) akapit drugi — Przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chin — Statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej — Przekroczenie terminu na przyjęcie decyzji dotyczącej tego statusu — Skutek]

12

2014/C 112/14

Sprawa C-1/13: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – Cartier parfums – lunettes SAS, Axa Corporate Solutions Assurance SA przeciwko Ziegler France SA, Montgomery transports Sàrl, Inko Trade s.r.o., Jaroslav Mateja, Groupama transport (Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Artykuł 27 ust. 2 — Zawisłość sporu — Artykuł 24 — Umowa dotycząca jurysdykcji — Stwierdzenie jurysdykcji sądu, przed który najpierw wytoczono powództwo, z powodu wdania się w spór bez podniesienia zarzutu braku jurysdykcji przez strony bądź z powodu wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia)

12

2014/C 112/15

Sprawa C-32/13: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sozialgericht Nürnberg – Niemcy) – Petra Würker przeciwko Familienkasse Nürnberg [Zabezpieczenie społeczne — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Zasiłki rodzinne — Artykuły 77 i 78 — Świadczenia dla dzieci pozostających na utrzymaniu emerytów lub rencistów oraz dla sierot — Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 — Świadczenia rodzinne — Artykuł 67 — Członkowie rodziny zamieszkujący w innym państwie członkowskim — Pojęcie emerytury lub renty — Osoba uprawniona do renty wychowawczej przyznanej na podstawie przepisów niemieckich po śmierci rozwiedzionego małżonka tej osoby uprawnionej (Erziehungsrente)]

13

2014/C 112/16

Sprawa C-79/13: Wyrok Trybunału (czwarty izba) z dnia 27 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Brussel – Belgia) – Federaal agentschap voor de opvang van asielzoekers przeciwko Selverowi Saciriemu, Danijeli Dordevic, Danjelowi Saciriemu reprezentowanemu przez Selvera Saciriego i Danijelę Dordevic, Saneli Saciri reprezentowanej przez Selvera Saciriego i Danijelę Dordevic, Denisowi Saciriemu reprezentowanemu przez Selvera Saciriego i Danijelę Dordevic, Openbaar Centrum voor Maatschappelijk Welzijn van Diest (Dyrektywa 2003/9/WE — Minimalne normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o azyl — Artykuł 13 ust. 1 — Termin przyznania materialnych warunków przyjmowania — Artykuł 13 ust. 2 — Przepisy w sprawie materialnych warunków przyjmowania — Gwarancje — Artykuł 13 ust. 5 — Ustalenie i przyznanie minimalnych warunków przyjmowania osobom ubiegającym się o azyl — Wysokość przyznanej pomocy — Artykuł 14 — Formy dotyczące materialnych warunków przyjmowania — Przeciążenie struktur przyjmujących — Odesłanie do krajowych systemów ochrony społecznej — Dostarczanie materialnych warunków przyjmowania w postaci zasiłków pieniężnych)

14

2014/C 112/17

Sprawa C-110/13: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 27 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – HaTeFo GmbH przeciwko Finanzamt Haldensleben (Odesłanie prejudycjalne — Prawo przedsiębiorstw — Zalecenie 2003/361/WE — Definicja przedsiębiorstw mikro, małych i średnich — Rodzaje przedsiębiorstw branych pod uwagę przy obliczaniu liczby zatrudnionych osób i kwot finansowych — Przedsiębiorstwa powiązane — Pojęcie grupy osób fizycznych działających łącznie)

15

2014/C 112/18

Sprawa C-422/12 P: Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 30 stycznia 2014 r. – Industrias Alen SA de CV przeciwko The Clorox Company; Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) [Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania — Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego CLORALEX — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy CLOROX — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Odwołanie wzajemne — Artykuł 176 regulaminu postępowania — Obowiązek sporządzenia odwołania wzajemnego w odrębnym piśmie]

16

2014/C 112/19

Sprawy połączone C-614/12 i C-10/13: Postanowienie Trybunału ósma izba) z dnia 16 stycznia 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Debreceni Munkaügyi Bíróság, Fővárosi Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Dutka József (C-614/12), Csilla Sajtos (C-10/13) przeciwko Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal (C-614/12), Budapest Főváros VI. Ker. Önkormányzata (C-10/13). (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 30 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Wprowadzenie w życie prawa Unii — Brak — Oczywisty brak właściwości Trybunału)

16

2014/C 112/20

Sprawa C-24/13: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 16 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Dél-Zempléni Nektár Leader Nonprofit kft przeciwko Vidékfejlesztési Miniszter (Rolnictwo — Rozporządzenie (WE) nr 1698/2005 — EFRROW — Wymogi dotyczące formy prawnej lokalnych grup działania — Zmiana wspomnianych wymogów — Kompetencje państw członkowskich — Granice)

17

2014/C 112/21

Sprawa C-25/13: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 30 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo no 17 de Barcelona – Hiszpania) – France Telecom España, SA przeciwko Organismo de Gestión Tributaria de la Diputación de Barcelona (Odesłanie prejudycjalne — Sieci i usługi łączności elektronicznej — Dyrektywa 2002/20/WE — Pobierana od operatorów świadczących usługi łączności elektronicznej opłata za użytkowanie dla celów prywatnych i za szczególne korzystanie z lokalnego mienia publicznego — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Odpowiedź, która może zostać w sposób jednoznaczny wyprowadzona z orzecznictwa)

o

18

2014/C 112/22

Sprawa C-122/13: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 30 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Ordinario di Firenze – Włochy) – Paola C. przeciwko Presidenza del Consiglio dei Ministri (Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach karnych — Dyrektywa 2004/80/WE — Artykuł 12 — Kompensata dla ofiar umyślnych przestępstw z użyciem przemocy — Sytuacja czysto krajowa — Oczywisty brak właściwości Trybunału)

19

2014/C 112/23

Sprawa C-193/13 P: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 16 stycznia 2014 r. – nfon AG przeciwko Fon Wireless Ltd, Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) [Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Graficzny znak towarowy zawierający element słowny nfon — Sprzeciw właściciela graficznego wspólnotowego znaku towarowego zawierającego element słowny fon i słownego krajowego znaku towarowego FON — Oddalenie sprzeciwu przez izbę odwoławczą OHIM]

19

2014/C 112/24

Sprawa C-332/13: Postanowienie Trybunału ósma izba) z dnia 16 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria – Węgry) – Ferenc Weigl przeciwko Nemzeti Innovációs Hivatal (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 30 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Wprowadzenie w życie prawa Unii — Brak — Oczywisty brak właściwości Trybunału)

20

2014/C 112/25

Sprawa C-430/13: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 16 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Ítélőtábla – Węgry) – Ilona Baradics i in. przeciwko QBE Insurance (Europe) Ltd Magyarországi Fióktelepe, Magyar Állam (Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Zorganizowane podróże, wakacje i wycieczki — Uregulowanie krajowe ustalające minimalne kwoty gwarancji, które powinien zapewnić organizator podróży, by w razie niewypłacalności móc zwrócić pieniądze zapłacone przez konsumentów)

21

2014/C 112/26

Sprawa C-651/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 9 grudnia 2013 r. – Lb Group Ltd przeciwko Ministero dell'Economia e delle Finanze i in. (AAMS), Galassia Game Srl

21

2014/C 112/27

Sprawa C-652/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Ordinario di Cagliari (Włochy) w dniu 9 grudnia 2013 r. – postępowanie karne przeciwko Mircowi Sabie

22

2014/C 112/28

Sprawa C-689/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Giustizia Amministrativa per la Regione siciliana (Włochy) w dniu 24 grudnia 2013 r. – PFE przeciwko Airgest

22

2014/C 112/29

Sprawa C-18/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 16 stycznia 2014 r. – CO Sociedad de Gestion y Participación SA i in. przeciwko De Nederlandsche Bank NV, De Nederlandsche Bank NV przeciwko CO Sociedad de Gestion y Participación SA i in.

24

2014/C 112/30

Sprawa C-27/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Duisburg (Niemcy) w dniu 20 stycznia 2014 r. – Elfriede Stermann, Hans Gerd Stermann przeciwko Zurich Deutscher Herold Lebensversicherung AG

24

2014/C 112/31

Sprawa C-99/14 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 10 grudnia 2013 r. w sprawie T-176/11 Federación Nacional de Empresarios de Minas de Carbón (Carbunión) przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 28 lutego 2014 r. przez Federación Nacional de Empresarios de Minas de Carbón (Carbunión)

25

2014/C 112/32

Sprawa C-477/12: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht – Niemcy) – Hogan Lovells International LLP przeciwko Bayer CropScience K.K.

26

2014/C 112/33

Sprawa C-259/13: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 6 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Elena Recinto-PfingstenG przeciwko Swiss International Air Lines A

26

Sąd

2014/C 112/34

Sprawa T-91/11: Wyrok Sądu z dnia 27 lutego 2014 r. – InnoLux przeciwko Komisji [Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Światowy rynek wyświetlaczy ciekłokrystalicznych (LCD) — Porozumienia i uzgodnione praktyki w dziedzinie cen i zdolności produkcyjnych — Właściwość miejscowa — Sprzedaż wewnętrzna — Sprzedaż wyrobów gotowych zawierających produkty objęte kartelem — Jednolite i ciągłe naruszenie — Grzywny — Metoda zaokrąglania — Niegraniczone prawo orzekania]

27

2014/C 112/35

Sprawa T-520/11: Wyrok Sądu z dnia 28 lutego 2014 r. – Genebre przeciwko OHIM – General Electric (GE) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego GE — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy GE — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

27

2014/C 112/36

Sprawa T-602/11: Wyrok Sądu z dnia 27 lutego 2014 r. – Pêra-Grave przeciwko OHIM – Fundação Eugénio de Almeida (QTA S. JOSÉ DE PERAMANCA) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego QTA S. JOSÉ DE PERAMANCA — Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe VINHO PERA-MANCA TINTO, VINHO PERA-MANCA BRANCO i PÊRA-MANCA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

TA

28

2014/C 112/37

Sprawa T-229/12: Wyrok Sądu z dnia 27 lutego 2014 r. – Advance Magazine Publishers przeciwko OHIM – López Cabré (VOGUE) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego VOGUE — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy VOGUE — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Identyczność lub podobieństwo towarów — Identyczność lub podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Niedokładność zgłoszenia znaku towarowego — Artykuł 26 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Zasada 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 — Częściowa odmowa rejestracji]

29

2014/C 112/38

Sprawa T-416/12: Wyrok Sądu z dnia 5 marca 2014 r. – HP Health Clubs Iberia przeciwko OHIM – Shiseido (ZENSATIONS) [Wspólnotowy znak towarowy — P ostępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego ZENSATIONS — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy ZEN — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Dopuszczalność żądań interwenienta — Artykuł 46 regulaminu postępowania — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009 — Badanie stanu faktycznego z urzędu — Artykuł 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009]

29

2014/C 112/39

Sprawa T-25/13: Wyrok Sądu z dnia 27 lutego 2014 r. – Mäurer & Wirtz przeciwko OHIM – Sacra (4711 Aqua Mirabilis) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego 4711 Aqua Mirabilis — Wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy AQUA ADMIRABILIS — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Charakter odróżniający wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

30

2014/C 112/40

Sprawa T-71/13: Wyrok Sądu z dnia 6 marca 2014 r. – Anapurna przeciwko OHIM – Annapurna (ANNAPURNA) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy ANNAPURNA — Żądanie stwierdzenia nieważności podniesione przez interwenienta — Artykuł 134 § 1-3 regulaminu postępowania przed Sądem — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Artykuł 15 ust. 1 lit. a) i art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Postać, w jakiej używany jest znak towarowy — Dowód używania znaku towarowego w odniesieniu do towarów, dla których został on zarejestrowany]

31

2014/C 112/41

Sprawa T-79/09: Postanowienie Sądu z dnia 31 stycznia 2014 r. – Francja przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Ramowy program działań prowadzonych przez uznane we Francji rolnicze organizacje międzybranżowe na rzecz członków reprezentowanych sektorów rolnych — Finansowanie z dobrowolnych składek, które stały się obowiązkowe — Decyzja uznająca system pomocy za zgodny ze wspólnym rynkiem — Cofnięcie decyzji — Umorzenie postępowania)

31

2014/C 112/42

Sprawy połączone T-162/11 i T-163/11: Postanowienie Sądu z dnia 12 lutego 2014 r. – Cofra przeciwko OHIM – O2 (can do) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

32

2014/C 112/43

Sprawa T-87/12: Postanowienie Sądu z dnia 6 lutego 2014 r. – Duff Beer przeciwko OHIM – Twentieth Century Fox Film (Duff) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

33

2014/C 112/44

Sprawa T-470/12: Postanowienie Sądu z dnia 29 stycznia 2014 r. – Sothys Auriac przeciwko OHIM – Grand Hotel Primavera (BEAUTY GARDEN) (Wspólnotowy znak towarowy — Wniosek o unieważnienie — Cofnięcie wniosku o unieważnienie — Umorzenie postępowania)

33

2014/C 112/45

Sprawa T-180/13: Postanowienie Sądu z dnia 7 lutego 2014 r. – Pesquerias Riveirenses i in. przeciwko Radzie [Skarga o stwierdzenie nieważności — Polityka rybołówstwa — Rozporządzenie (UE) nr 40/2013 — Łączne uwzględnienie dla celów ustalenia TAC sektora północnego i południowego zasobów błękitka w Atlantyku Północno-Wschodnim — Brak bezpośredniego oddziaływania — Oczywista niedopuszczalność]

34

2014/C 112/46

Sprawa T-646/13: Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2013 r. Minority SafePack – one million signatures for diversity in Europe i in. przeciwko Komisji

34

2014/C 112/47

Sprawa T-664/13: Skarga wniesiona w dniu 10 grudnia 2013 r. – Petco Animal Supplies Stores przeciwko OHIM – Gutiérrez Ariza (PETCO)

35

2014/C 112/48

Sprawa T-673/13: Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2013 r. – European Coalition to End Animal Experiments przeciwko ECHA

36

2014/C 112/49

Sprawa T-711/13: Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2013 r. – Harrys Pubar przeciwko OHIM – Harry’s New York Bar (HARRY’S BAR)

37

2014/C 112/50

Sprawa T-716/13: Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2013 r. – Harry’s New York Bar przeciwko OHIM – Harrys Pubar (HARRY’S BAR)

38

2014/C 112/51

Sprawa T-721/13: Skarga wniesiona w dniu 31 grudnia 2013 r. – The Directv Group przeciwko OHIM – Bolloré (DIRECTV)

39

2014/C 112/52

Sprawa T-722/13: Skarga wniesiona w dniu 31 grudnia 2013 r. – The Directv Group przeciwko OHIM – Bolloré (DIRECTV)

39

2014/C 112/53

Sprawa T-7/14 P: Odwołanie wniesione w dniu 2 stycznia 2014 r. przez BQ od wyroku wydanego w dniu 23 października 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F - 39/12 BQ przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu

40

2014/C 112/54

Sprawa T-17/14: Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2014 r. – U4U i in. przeciwko Parlamentowi i Radzie

41

2014/C 112/55

Sprawa T-20/14: Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2014 r. – Nguyen przeciwko Parlamentowi i Radzie

42

2014/C 112/56

Sprawa T-22/14: Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2014 r. – Bergallou przeciwko Parlamentowi i Radzie

43

2014/C 112/57

Sprawa T-23/14: Skarga wniesiona w dniu 6 stycznia 2014 r. – Bos i in. przeciwko Parlamentowi i Radzie

44

2014/C 112/58

Sprawa T-40/14: Skarga wniesiona w dniu 10 stycznia 2014 r. – Electrabel i Dunamenti Erőmű przeciwko Komisji

45

2014/C 112/59

Sprawa T-49/14: Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2014 r. – Zentralverband des Deutschen Bäckerhandwerks przeciwko Komisji

46

2014/C 112/60

Sprawa T-66/14: Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2014 r. – Bredenkamp i in. przeciwko Radzie i Komisji

47

2014/C 112/61

Sprawa T-67/14: Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2014 r. – Viraj Profiles przeciwko Radzie

48

2014/C 112/62

Sprawa T-69/14: Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2014 r. – UAB MELT WATER przeciwko OHIM (MELT WATER Original)

48

2014/C 112/63

Sprawa T-70/14: Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2014 r. – UAB MELT WATER przeciwko OHIM (Kształt butelki)

49

2014/C 112/64

Sprawa T-82/14: Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2014 r. – Copernicus-Trademarks przeciwko OHIM – Maquet (LUCEO)

50

2014/C 112/65

Sprawa T-83/14: Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2014 r. – LTJ Diffusion przeciwko OHIM – Arthur et Aston (ARTHUR & ASTON)

51

2014/C 112/66

Sprawa T-100/14: Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2014 r. – Tecalan przeciwko OHIM – Ensinger (TECALAN)

51

2014/C 112/67

Sprawa T-101/14: Skarga wniesiona w dniu 10 lutego 2014 r. – British Aggregates przeciwko Komisji

52

2014/C 112/68

Sprawa T-102/14: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2014 r. – Deutsche Post przeciwko OHIM –PostNL Holding (TPG POST)

53

2014/C 112/69

Sprawa T-103/14: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2014 r. – Frucona Košice przeciwko Komisji Europejskiej

53

2014/C 112/70

Sprawa T-105/14: Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2014 r. – TrekStor przeciwko OHIM –Scanlab (iDrive)

54

2014/C 112/71

Sprawa T-111/14: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2014 r. – Unitec Bio przeciwko Radzie

55

2014/C 112/72

Sprawa T-112/14: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2014 r. – Molinos Río de la Plata przeciwko Radzie

55

2014/C 112/73

Sprawa T-113/14: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2014 r. – Oleaginosa Moreno Hermanos przeciwko Radzie

56

2014/C 112/74

Sprawa T-114/14: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2014 r. – Vicentin przeciwko Radzie

57

2014/C 112/75

Sprawa T-115/14: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2014 r. – Aceitera General Deheza przeciwko Radzie

58

2014/C 112/76

Sprawa T-120/14: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2014 r. – PT Ciliandra Perkasa przeciwko Radzie

58

2014/C 112/77

Sprawa T-121/14: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2014 r. – PT Pelita Agung Agrindustri przeciwko Radzie

60

2014/C 112/78

Sprawa T-126/14: Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2014 r. – Niderlandy przeciwko Komisji

61

| PL | |
| --- | --- |

PL

---

IV Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/1 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/1

---

2014/C 112/01

Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

Dz.U. C 102 z 7.4.2014

Wcześniejsze publikacje

Dz.U. C 93 z 29.3.2014

Dz.U. C 85 z 22.3.2014

Dz.U. C 78 z 15.3.2014

Dz.U. C 71 z 8.3.2014

Dz.U. C 61 z 1.3.2014

Dz.U. C 52 z 22.2.2014

Teksty te są dostępne na stronie internetowej:

EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu

---

V Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/2 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/2

---

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 lutego 2014 r. – Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Radzie Unii Europejskiej

(Sprawa C-656/11) (1)

((Koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego - Umowa zawarta między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony a Konfederacją Szwajcarską z drugiej strony w sprawie swobodnego przepływu osób - Decyzja Rady - Wybór podstawy prawnej - Artykuł 48 TFUE - Artykuł 79 ust. 2 lit. b) TFUE))

2014/C 112/02

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: początkowo C. Murrell, a następnie M. Holt, pełnomocnicy, wspierani przez A. Dashwooda, QC)

Interwenient, popierający żądania strony skarżącej: Irlandia (przedstawiciele: E. Creedon, L. Williams oraz J. Stanley, pełnomocnicy, wspierani przez N.J. Traversa, BL)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo G. Marhic oraz M. Veiga, a następnie A. De Elera, pełnomocnicy)

Interwenient, popierający żądania strony pozwanej: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues oraz N. Rouam, pełnomocnicy) i Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo V. Kreuschitz, a następnie S. Pardo Quintillán oraz J. Enegren, pełnomocnicy)

Przedmiot

Skarga o stwierdzenie nieważności – Decyzja Rady z dnia 16 grudnia 2011 r. w sprawie stanowiska, jakie ma zająć Unia Europejska w ramach Wspólnego Komitetu utworzonego na podstawie Umowy zawartej między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób, w odniesieniu do zastąpienia załącznika II do tej umowy dotyczącego koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 341, s. 1) – Wybór podstawy prawnej – Artykuł 48 TFUE (przyjęcie w dziedzinie zabezpieczenia społecznego środków niezbędnych do ustanowienia swobodnego przepływu pracowników) albo art. 79 ust. 2 lit. b) TFUE (prawa obywateli państw trzecich przebywających legalnie w państwie członkowskim) – Wpływ tego wyboru w praktyce na prawa i obowiązki Zjednoczonego Królestwa ze względu na protokół 21 w sprawie stanowiska tego państwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami postępowania.

| 3) | Irlandia, Republika Francuska i Komisja Europejska pokrywają własne koszty. |
| --- | --- |

3)

Irlandia, Republika Francuska i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 49 z 18.2.2012.

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/3 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/3

---

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Cataluña – Hiszpania) – Transportes Jordi Besora, SL przeciwko Generalitat de Catalunya

(Sprawa C-82/12) (1)

((Podatki pośrednie - Podatki akcyzowe - Dyrektywa 92/12/EWG - Artykuł 3 ust. 2 - Oleje mineralne - Podatek od sprzedaży detalicznej - Pojęcie szczególnego celu - Przekazanie kompetencji wspólnotom autonomicznym - Finansowanie - Uprzednie przypisanie - Wydatki na opiekę zdrowotną i środowisko))

2014/C 112/03

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Tribunal Superior de Justicia de Cataluña

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Transportes Jordi Besora, SL

Strona pozwana: Generalitat de Catalunya

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Tribunal Superior de Justicia de Cataluña – Interpretacja art. 3 ust. 2 dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (Dz.U. L 76, s. 1) – Oleje mineralne – Podatek akcyzowy od sprzedaży detalicznej niektórych węglowodorów – Podatki pośrednie inne niż akcyza, realizujące szczególne cele – Podatek realizujący cel, który można osiągnąć przy pomocy innego zharmonizowanego podatku – Podatek wprowadzony równocześnie z przekazaniem określonych kompetencji regionom, mający w części na celu pokrycie wydatków regionów związanych z tymi nowo przekazanymi kompetencjami – Cel o charakterze wyłącznie budżetowym

Sentencja

| 1) | Artykuł 3 ust. 2 dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania należy intepretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym ustanawiającym podatek od sprzedaży detalicznej olejów mineralnych taki jak podatek od sprzedaży niektórych olejów mineralnych (Impuesto sobre las Ventas Minoristas de Determinados Hidrocarburos) rozpatrywany w postępowaniu głównym, ponieważ nie można uznać, że taki podatek realizuje szczególny cel w rozumieniu wspomnianego przepisu w wypadku, gdy ów podatek, przeznaczany na finansowanie wykonywania przez dane jednostki samorządu terytorialnego ich kompetencji w dziedzinie zdrowia i środowiska, nie ma sam w sobie na celu zapewnienia ochrony zdrowia i środowiska. |
| --- | --- |

1)

Artykuł 3 ust. 2 dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania należy intepretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym ustanawiającym podatek od sprzedaży detalicznej olejów mineralnych taki jak podatek od sprzedaży niektórych olejów mineralnych (Impuesto sobre las Ventas Minoristas de Determinados Hidrocarburos) rozpatrywany w postępowaniu głównym, ponieważ nie można uznać, że taki podatek realizuje szczególny cel w rozumieniu wspomnianego przepisu w wypadku, gdy ów podatek, przeznaczany na finansowanie wykonywania przez dane jednostki samorządu terytorialnego ich kompetencji w dziedzinie zdrowia i środowiska, nie ma sam w sobie na celu zapewnienia ochrony zdrowia i środowiska.

---

(1)  Dz.U. C 138 z 12. 5.2012.

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/3 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/3

---

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 27 lutego 2014 r. – Stichting Woonpunt, Stichting Havensteder, dawniej Stichting Com.wonen, Woningstichting Haag Wonen, Stichting Woonbedrijf SWS.Hhvl przeciwko Komisji Europejskiej

(Sprawa C-132/12 P) (1)

((Odwołanie - Pomoc państwa - System pomocy przyznanej na rzecz spółek mieszkalnictwa społecznego - Decyzja o zgodności - Zobowiązania podjęte przez władze krajowe, aby dostosować się do prawa Unii - Artykuł 263 akapit czwarty TFUE - Skarga o stwierdzenie nieważności - Przesłanki dopuszczalności - Interes prawny - Legitymacja procesowa - Beneficjenci, których decyzja dotyczy indywidualnie i bezpośrednio - Pojęcie zamkniętej grupy))

2014/C 112/04

Język postępowania: niderlandzki

Strony

Wnoszący odwołanie: Stichting Woonpunt, Stichting Havensteder, dawniej Stichting Com.wonen, Woningstichting Haag Wonen, Stichting Woonbedrijf SWS.Hhvl (przedstawiciele: P. Glazener i E. Henny, advocaten)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet, S. Noë i S. Thomas, pełnomocnicy)

Przedmiot

Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) z dnia 16 grudnia 2011 r. w sprawie T-203/10 Stichting Woonpunt i in. przeciwko Komisji, w którym Sąd odrzucił jako niedopuszczalne żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2009) 9963 wersja ostateczna z dnia 15 grudnia 2009 r. dotyczącej pomocy państwa E 2/2005 i N 642/2009 – Niderlandy – Pomoc istniejąca i pomoc specjalna na projekty dla spółek mieszkalnictwa społecznego

Sentencja

| 1) | Postanowienie Sądu Unii Europejskiej z dnia 16 grudnia 2011 r. w sprawie T-203/10 Stichting Woonpunt i in. przeciwko Komisji zostaje uchylone w części, w której uznaje za niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez Stichting Woonpunt, Stichting Havensteder, Woningstichting Haag Wonen i Stichting Woonbedrijf SWS.Hhvl na decyzję Komisji C(2009) 9963 wersja ostateczna z dnia 15 grudnia 2009 r. dotyczącą pomocy państwa E 2/2005 i N 642/2009 – Niderlandy – Pomoc istniejąca i pomoc specjalna na projekty dla spółek mieszkalnictwa społecznego w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy systemu pomocy E 2/2005. |
| --- | --- |

1)

Postanowienie Sądu Unii Europejskiej z dnia 16 grudnia 2011 r. w sprawie T-203/10 Stichting Woonpunt i in. przeciwko Komisji zostaje uchylone w części, w której uznaje za niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez Stichting Woonpunt, Stichting Havensteder, Woningstichting Haag Wonen i Stichting Woonbedrijf SWS.Hhvl na decyzję Komisji C(2009) 9963 wersja ostateczna z dnia 15 grudnia 2009 r. dotyczącą pomocy państwa E 2/2005 i N 642/2009 – Niderlandy – Pomoc istniejąca i pomoc specjalna na projekty dla spółek mieszkalnictwa społecznego w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy systemu pomocy E 2/2005.

| 2) | W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone. |
| --- | --- |

2)

W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone.

| 3) | Skarga o stwierdzenie nieważności, o której mowa w pkt 1 niniejszej sentencji, jest dopuszczalna. |
| --- | --- |

3)

Skarga o stwierdzenie nieważności, o której mowa w pkt 1 niniejszej sentencji, jest dopuszczalna.

| 4) | Sprawa zostaje skierowana do Sądu Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania, by orzekł on co do istoty w przedmiocie skargi o stwierdzenie nieważności, o której mowa w pkt 1 niniejszej sentencji. |
| --- | --- |

4)

Sprawa zostaje skierowana do Sądu Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania, by orzekł on co do istoty w przedmiocie skargi o stwierdzenie nieważności, o której mowa w pkt 1 niniejszej sentencji.

| 5) | Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. |
| --- | --- |

5)

Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

---

(1)  Dz.U. C 138 z 12.5.2012.

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/4 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/4

---

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 27 lutego 2014 r. – Stichting Woonlinie, Stichting Allee Wonen, Woningstichting Volksbelang, Stichting WoonInvest, Stichting Woonstede przeciwko Komisji Europejskiej

(Sprawa C-133/12 P) (1)

((Odwołanie - Pomoc państwa - System pomocy przyznanej na rzecz spółek mieszkalnictwa społecznego - Decyzja o zgodności - Zobowiązania podjęte przez władze krajowe, aby dostosować się do prawa Unii - Artykuł 263 akapit czwarty TFUE - Skarga o stwierdzenie nieważności - Przesłanki dopuszczalności - Interes prawny - Legitymacja procesowa - Beneficjenci, których decyzja dotyczy indywidualnie i bezpośrednio - Pojęcie zamkniętej grupy))

2014/C 112/05

Język postępowania: niderlandzki

Strony

Wnoszący odwołanie: Stichting Woonlinie, Stichting Allee Wonen, Woningstichting Volksbelang, Stichting WoonInvest, Stichting Woonstede (przedstawiciele: P. Glazener i E. Henny, advocaten)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet, S. Noë i S. Thomas, pełnomocnicy)

Przedmiot

Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) z dnia 16 grudnia 2011 r. w sprawie T-202/10 Stichting Woonlinie i in. przeciwko Komisji, w którym Sąd odrzucił jako niedopuszczalne żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji C(2009) 9963 wersja ostateczna z dnia 15 grudnia 2009 r. dotyczącej pomocy państwa E 2/2005 i N 642/2009 – Niderlandy – Pomoc istniejąca i pomoc specjalna na projekty dla spółek mieszkalnictwa społecznego

Sentencja

| 1) | Postanowienie Sądu Unii Europejskiej z dnia 16 grudnia 2011 r. w sprawie T–202/10 Stichting Woonlinie i in. przeciwko Komisji zostaje uchylone w części, w której uznaje za niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez Stichting Woonlinie, Stichting Allee Wonen, Woningstichting Volksbelang, Stichting WoonInvest i Stichting Woonstede na decyzję Komisji C(2009) 9963 wersja ostateczna z dnia 15 grudnia 2009 r. dotyczącą pomocy państwa E 2/2005 i N 642/2009 – Niderlandy – Pomoc istniejąca i pomoc specjalna na projekty dla spółek mieszkalnictwa społecznego w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy systemu pomocy E 2/2005. |
| --- | --- |

1)

Postanowienie Sądu Unii Europejskiej z dnia 16 grudnia 2011 r. w sprawie T–202/10 Stichting Woonlinie i in. przeciwko Komisji zostaje uchylone w części, w której uznaje za niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez Stichting Woonlinie, Stichting Allee Wonen, Woningstichting Volksbelang, Stichting WoonInvest i Stichting Woonstede na decyzję Komisji C(2009) 9963 wersja ostateczna z dnia 15 grudnia 2009 r. dotyczącą pomocy państwa E 2/2005 i N 642/2009 – Niderlandy – Pomoc istniejąca i pomoc specjalna na projekty dla spółek mieszkalnictwa społecznego w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy systemu pomocy E 2/2005.

| 2) | Skarga o stwierdzenie nieważności, o której mowa w pkt 1 niniejszej sentencji, jest dopuszczalna. |
| --- | --- |

2)

Skarga o stwierdzenie nieważności, o której mowa w pkt 1 niniejszej sentencji, jest dopuszczalna.

| 3) | Sprawa zostaje skierowana do Sądu Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania, by orzekł on co do istoty w przedmiocie skargi o stwierdzenie nieważności, o której mowa w pkt 1 niniejszej sentencji. |
| --- | --- |

3)

Sprawa zostaje skierowana do Sądu Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania, by orzekł on co do istoty w przedmiocie skargi o stwierdzenie nieważności, o której mowa w pkt 1 niniejszej sentencji.

| 4) | Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. |
| --- | --- |

4)

Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

---

(1)  Dz.U. C 138 z 12.5.2012.

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/5 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/5

---

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Plzni – Republika Czeska) – Ochranný svaz autorský pro práva k dílům hudebním o. s. (OSA) przeciwko Léčebné lázně Mariánské Lázně a.s.

(Sprawa C-351/12) (1)

((Dyrektywa 2001/29/WE - Prawo autorskie i prawa pokrewne w społeczeństwie informacyjnym - Pojęcie publicznego udostępniania - Utwory transmitowane w pokojach zakładu uzdrowiskowego - Bezpośrednia skuteczność przepisów dyrektywy - Artykuły 56 TFUE i 102 TFUE - Dyrektywa 2006/123/WE - Swoboda świadczenia usług - Konkurencja - Wyłączne prawo zbiorowego zarządzania prawami autorskimi))

2014/C 112/06

Język postępowania: czeski

Sąd odsyłający

Krajský soud v Plzni

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Ochranný svaz autorský pro práva k dílům hudebním o. s. (OSA)

Strona pozwana: Léčebné lázně Mariánské Lázně a.s.

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Krajský soud v Plzni – Wykładnia art. 3 i 5 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, s. 10), art. 56, 101 i 102 TFUE oraz art. 14 i 16 dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie usług na rynku wewnętrznym (Dz.U. L 376, s. 36) – Wyjątki i ograniczenia dotyczące praw do zwielokrotniania i udostępniania – Utwory transmitowane poprzez aparaty telewizyjne i radiowe zainstalowane w pokojach pacjentów zakładu uzdrowiskowego – Bezpośrednia skuteczność przepisów dyrektywy – Ustawodawstwo krajowe powierzające wnioskodawcy wyłączne prawo zbiorowego zarządzania prawami autorskimi na terytorium krajowym

Sentencja

| 1) | Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego wyłączającemu prawo autorów do zezwalania na publiczne udostępnianie ich utworów lub do zakazywania takiego udostępniania przez zakład uzdrowiskowy, działający jako przedsiębiorstwo handlowe, w drodze celowego doprowadzania, za pośrednictwem odbiorników telewizyjnych lub radiowych, sygnału do pokoi pacjentów tego zakładu. Na powyższą wykładnię nie mają wpływu art. 5 ust. 2 lit. e), art. 5 ust. 3 lit. b) i art. 5 ust. 5 tej dyrektywy. |
| --- | --- |

1)

Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego wyłączającemu prawo autorów do zezwalania na publiczne udostępnianie ich utworów lub do zakazywania takiego udostępniania przez zakład uzdrowiskowy, działający jako przedsiębiorstwo handlowe, w drodze celowego doprowadzania, za pośrednictwem odbiorników telewizyjnych lub radiowych, sygnału do pokoi pacjentów tego zakładu. Na powyższą wykładnię nie mają wpływu art. 5 ust. 2 lit. e), art. 5 ust. 3 lit. b) i art. 5 ust. 5 tej dyrektywy.

| 2) | Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29 należy interpretować w ten sposób, że nie może być on powoływany przez organizację zbiorowego zarządzania w sporze pomiędzy jednostkami w celu wyłączenia stosowania sprzecznego z tym przepisem uregulowania państwa członkowskiego. Sąd rozpoznający taki spór ma jednak obowiązek dokonywania wykładni wspomnianego uregulowania tak dalece, jak to możliwe, w świetle treści oraz zamierzeń powyższego przepisu dyrektywy, aby uzyskać rozstrzygnięcie zgodne z realizowanym przez niego celem. |
| --- | --- |

2)

Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29 należy interpretować w ten sposób, że nie może być on powoływany przez organizację zbiorowego zarządzania w sporze pomiędzy jednostkami w celu wyłączenia stosowania sprzecznego z tym przepisem uregulowania państwa członkowskiego. Sąd rozpoznający taki spór ma jednak obowiązek dokonywania wykładni wspomnianego uregulowania tak dalece, jak to możliwe, w świetle treści oraz zamierzeń powyższego przepisu dyrektywy, aby uzyskać rozstrzygnięcie zgodne z realizowanym przez niego celem.

| 3) | Artykuł 16 dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym, a także art. 56 TFUE i 102 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego takiemu jak omawiane w postępowaniu głównym, które zastrzega wykonywanie zbiorowego zarządzania prawami autorskimi odnoszącymi się do określonych rodzajów chronionych utworów na terytorium tego państwa członkowskiego na rzecz jednej tylko organizacji zbiorowego zarządzania, uniemożliwiając tym samym użytkownikowi takich utworów, takiemu jak zakład uzdrowiskowy będący stroną w postępowaniu głównym, skorzystanie z usług organizacji zbiorowego zarządzania mającej siedzibę w innym państwie członkowskim. |
| --- | --- |

3)

Artykuł 16 dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym, a także art. 56 TFUE i 102 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego takiemu jak omawiane w postępowaniu głównym, które zastrzega wykonywanie zbiorowego zarządzania prawami autorskimi odnoszącymi się do określonych rodzajów chronionych utworów na terytorium tego państwa członkowskiego na rzecz jednej tylko organizacji zbiorowego zarządzania, uniemożliwiając tym samym użytkownikowi takich utworów, takiemu jak zakład uzdrowiskowy będący stroną w postępowaniu głównym, skorzystanie z usług organizacji zbiorowego zarządzania mającej siedzibę w innym państwie członkowskim.

Jednakże art. 102 TFUE należy interpretować ten sposób, że o nadużyciu pozycji dominującej może świadczyć narzucanie przez tę pierwszą organizację zbiorowego zarządzania za jej usługi stawek cenowych znacząco wyższych od tych stosowanych w innych państwach członkowskich, pod warunkiem że porównanie stawek cenowych zostało przeprowadzone na jednorodnej podstawie, lub stosowanie wygórowanych stawek cenowych, które nie pozostają w rozsądnym związku z wartością ekonomiczną wykonanego świadczenia.

---

(1)  Dz.U. C 295 z 29.9.2012.

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/6 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/6

---

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 lutego 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko EnBW Energie Baden-Württemberg AG, Królestwu Szwecji, Siemens AG, ABB Ltd

(Sprawa C-365/12 P) (1)

((Odwołanie - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dostęp do dokumentów instytucji - Dokumenty związane z postępowaniem na podstawie art. 81 WE - Rozporządzenia (WE) nr 1/2003 i (WE) nr 773/2004 - Odmowa dostępu - Wyjątki związane z ochroną dochodzenia, interesami handlowymi oraz procesem podejmowania decyzji przez instytucje - Obowiązek przeprowadzenia przez daną instytucję konkretnej i indywidualnej analizy treści każdego z dokumentów, których dotyczy wniosek o udzielenie dostępu))

2014/C 112/07

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Smulders, P. Costa de Oliveira i A. Antoniadis, pełnomocnicy)

Druga strona postępowania: EnBW Energie Baden-Württemberg AG (przedstawiciele: A. Hahn i A. Bach, Rechtsanwälte), Królestwo Szwecji (przedstawiciel: C. Meyer-Seitz, pełnomocnik), Siemens AG (przedstawiciele: I. Brinker, C. Steinle i M. Holm-Hadulla, Rechtsanwälte), ABB Ltd (przedstawiciele: J. Lawrence, solicitor, H. Bergmann i A. Huttenlauch, Rechtsanwälte)

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie T-344/08 EnBW Energie Baden-Württemberg przeciwko Komisji, którym Sąd stwierdził nieważność decyzji Komisji SG.E.3/MV/psi D (2008) 4931 z dnia 16 czerwca 2008 r. odmawiającej dostępu do akt postępowania w sprawie COMP/F/38.899 – Rozdzielnice z izolacją gazową – Błędna wykładnia rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43), a w szczególności art. 4 ust. 2 i 3 tego aktu.

Sentencja

| 1) | Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie T-344/08 EnBW Energie Baden-Württemberg przeciwko Komisji zostaje uchylony. |
| --- | --- |

1)

Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie T-344/08 EnBW Energie Baden-Württemberg przeciwko Komisji zostaje uchylony.

| 2) | Stwierdza się nieważność decyzji Komisji SG.E.3/MV/psi D(2008) 4931 z dnia 16 czerwca 2008 r. oddalającej wniosek EnBW Energie Baden-Württemberg AG o udzielenie dostępu do akt postępowania COMP/F/38.899 – Rozdzielnice z izolacją gazową w zakresie, w jakim Komisja Europejska zaniechała orzec w przedmiocie wniosku EnBW Energie Baden-Württemberg AG w odniesieniu do żądania udzielenia dostępu do dokumentów objętych kategorią 5 lit. b) akt sprawy. |
| --- | --- |

2)

Stwierdza się nieważność decyzji Komisji SG.E.3/MV/psi D(2008) 4931 z dnia 16 czerwca 2008 r. oddalającej wniosek EnBW Energie Baden-Württemberg AG o udzielenie dostępu do akt postępowania COMP/F/38.899 – Rozdzielnice z izolacją gazową w zakresie, w jakim Komisja Europejska zaniechała orzec w przedmiocie wniosku EnBW Energie Baden-Württemberg AG w odniesieniu do żądania udzielenia dostępu do dokumentów objętych kategorią 5 lit. b) akt sprawy.

| 3) | Skarga wniesiona do Sądu przez EnBW Energie Baden-Württemberg AG w sprawie T-344/08 zostaje w pozostałym zakresie oddalona. |
| --- | --- |

3)

Skarga wniesiona do Sądu przez EnBW Energie Baden-Württemberg AG w sprawie T-344/08 zostaje w pozostałym zakresie oddalona.

| 4) | Komisja Europejska i EnBW Energie Baden-Württemberg AG pokrywają własne koszty. |
| --- | --- |

4)

Komisja Europejska i EnBW Energie Baden-Württemberg AG pokrywają własne koszty.

| 5) | Królestwo Szwecji, Siemens AG i ABB Ltd pokrywają własne koszty. |
| --- | --- |

5)

Królestwo Szwecji, Siemens AG i ABB Ltd pokrywają własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 287 z 22.9.2012.

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/7 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/7

---

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – A.M. van der Ham, A.H. van der Ham-Reijersen van Buuren przeciwko College van Gedeputeerde Staten van Zuid-Holland

(Sprawa C-396/12) (1)

((Wspólna polityka rolna - Finansowanie z EFRROW - Wsparcie rozwoju obszarów wiejskich - Redukcja lub anulowanie płatności w razie nieprzestrzegania zasad wzajemnej zgodności - Pojęcie „umyślnej niezgodności”))

2014/C 112/08

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Raad van State

Strony w postępowaniu głównym

Strony skarżące: A.M. van der Ham, A.H. van der Ham-Reijersen van Buuren

Strona pozwana: College van Gedeputeerde Staten van Zuid-Holland

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Raad van State – Niderlandy – Wykładnia art. 51 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 277), zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 74/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. (Dz.U. L 30, s. 100), art. 23 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. L 368, s. 74) oraz art. 67 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiając[ym] wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz.U. L 141, s. 18) – Wsparcie rozwoju obszarów wiejskich – Redukcja lub anulowanie płatności w przypadku nieprzestrzegania norm – Pojęcie umyślnej niezgodności

Sentencja

| 1) | Pojęcie „umyślnej niezgodności” w rozumieniu art. 67 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiając[ym] wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników i art. 23 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich należy interpretować w ten sposób, że wymaga ono naruszenia zasad wzajemnej zgodności przez beneficjenta pomocy, który zmierza do stanu niezgodności z tymi zasadami lub – nie zmierzając do takiego stanu – godzi się na ewentualność, że może on nastąpić. Z prawem Unii nie jest sprzeczny przepis krajowy, który tak jak ten, którego dotyczy postępowanie główne, wiąże podwyższoną moc dowodową z kryterium istnienia długoterminowej trwałej polityki, pod warunkiem że beneficjent pomocy dysponuje w danym wypadku możliwością przeprowadzenia dowodu na brak elementu umyślności w swoim zachowaniu. |
| --- | --- |

1)

Pojęcie „umyślnej niezgodności” w rozumieniu art. 67 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiając[ym] wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników i art. 23 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich należy interpretować w ten sposób, że wymaga ono naruszenia zasad wzajemnej zgodności przez beneficjenta pomocy, który zmierza do stanu niezgodności z tymi zasadami lub – nie zmierzając do takiego stanu – godzi się na ewentualność, że może on nastąpić. Z prawem Unii nie jest sprzeczny przepis krajowy, który tak jak ten, którego dotyczy postępowanie główne, wiąże podwyższoną moc dowodową z kryterium istnienia długoterminowej trwałej polityki, pod warunkiem że beneficjent pomocy dysponuje w danym wypadku możliwością przeprowadzenia dowodu na brak elementu umyślności w swoim zachowaniu.

| 2) | Artykuł 67 ust. 1 rozporządzenia nr 796/2004 i art. 23 rozporządzenia nr 1975/2006 należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji naruszenia wymogów wzajemnej zgodności przez osobę trzecią, która wykonuje prace na zlecenie beneficjenta pomocy, wspomnianego beneficjenta można uznać za odpowiedzialnego za to naruszenie, jeżeli jego działanie miało znamiona umyślności lub niedbalstwa w formie wyboru tej osoby trzeciej, nadzoru nad nią lub udzielonych jej instrukcji, i to niezależnie od znamion umyślności lub niedbalstwa w zachowaniu wspomnianej osoby trzeciej. |
| --- | --- |

2)

Artykuł 67 ust. 1 rozporządzenia nr 796/2004 i art. 23 rozporządzenia nr 1975/2006 należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji naruszenia wymogów wzajemnej zgodności przez osobę trzecią, która wykonuje prace na zlecenie beneficjenta pomocy, wspomnianego beneficjenta można uznać za odpowiedzialnego za to naruszenie, jeżeli jego działanie miało znamiona umyślności lub niedbalstwa w formie wyboru tej osoby trzeciej, nadzoru nad nią lub udzielonych jej instrukcji, i to niezależnie od znamion umyślności lub niedbalstwa w zachowaniu wspomnianej osoby trzeciej.

---

(1)  Dz.U. C 379 z 8.12.2012.

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/8 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/8

---

Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 27 lutego 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Pro Med Logistik GmbH (C-454/12) przeciwko Finanzamt Dresden-Süd, i Eckard Pongratz, działający w charakterze syndyka masy upadłościowej Karin Oertel (C-455/12) przeciwko Finanzamt Würzburg mit Außenstelle Ochsenfurt

(Sprawy połączone C-454/12 et C-455/12) (1)

((Odesłanie prejudycjalne - Podatek VAT - Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 12 ust. 3 - Kategoria 5 w załączniku H - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 98 ust. 1 i 2 - Punkt 5 załącznika III - Zasada neutralności - Przewóz osób i ich bagażu - Przepisy państwa członkowskiego przewidujące w odniesieniu do przewozu taksówką inną stawkę podatku VAT niż w odniesieniu do przewozu wynajmowanym samochodem z kierowcą))

2014/C 112/09

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesfinanzhof

Strony w postępowaniu głównym

Strony skarżące: Pro Med Logistik GmbH (C-454/12), Eckard Pongratz, działający w charakterze syndyka masy upadłościowej Karin Oertel (C-455/12)

Strony pozwane: Finanzamt Dresden-Süd (C-454/12), Finanzamt Würzburg mit Außenstelle Ochsenfurt (C-455/12)

Przedmiot

Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Bundesfinanzhof – Niemcy – Wykładnia art. 98 ust. 1 w związku z pkt 5 załącznika III do dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) oraz art. 12 ust. 3 lit. a) akapit trzeci w związku z pkt 5 załącznika H do szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1), ze zmianami – Zasada neutralności – Uregulowanie państwa członkowskiego przewidujące odmienne traktowanie do celów podatku VAT usług identycznych z punktu widzenia konsumenta i zaspokajających te same potrzeby – Odmienne traktowanie przewozów chorych dokonywanych taksówką w stosunku do przewozów chorych dokonywanych wynajmowanym samochodem z kierowcą

Sentencja

| 1) | Artykuł 12 ust. 3 lit. a) akapit trzeci szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 2001/4/WE z dnia 19 stycznia 2001 r. w związku z kategorią 5 w załączniku H do tej dyrektywy i art. 98 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w związku z pkt 5 załącznika III do tej dyrektywy, z uwzględnieniem zasady neutralności podatkowej, należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, aby dwa rodzaje usług przewozu osób i ich bagażu w komunikacji lokalnej, czyli po pierwsze, taksówką, a po drugie, wynajmowanym samochodem z kierowcą, podlegały różnym stawkom podatku VAT, obniżonej i podstawowej, o ile, po pierwsze, ze względu na odmienne wymogi prawne, jakim podlegają obydwa rodzaje przewozu, przewóz osób taksówką stanowi określony i swoisty aspekt kategorii usług przewozu osób i ich bagażu, o którym mowa we wspomnianej kategorii i pkt 5 ww. załączników do tych dyrektyw, a po drugie, różnice te mają decydujący wpływ na podejmowaną przez przeciętnego konsumenta decyzję o skorzystaniu z jednego lub drugiego z tych dwóch rodzajów przewozu. Do sądu krajowego należy ustalenie, czy przesłanki te zostały spełnione w sprawach w postępowaniach głównych. |
| --- | --- |

1)

Artykuł 12 ust. 3 lit. a) akapit trzeci szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 2001/4/WE z dnia 19 stycznia 2001 r. w związku z kategorią 5 w załączniku H do tej dyrektywy i art. 98 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w związku z pkt 5 załącznika III do tej dyrektywy, z uwzględnieniem zasady neutralności podatkowej, należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, aby dwa rodzaje usług przewozu osób i ich bagażu w komunikacji lokalnej, czyli po pierwsze, taksówką, a po drugie, wynajmowanym samochodem z kierowcą, podlegały różnym stawkom podatku VAT, obniżonej i podstawowej, o ile, po pierwsze, ze względu na odmienne wymogi prawne, jakim podlegają obydwa rodzaje przewozu, przewóz osób taksówką stanowi określony i swoisty aspekt kategorii usług przewozu osób i ich bagażu, o którym mowa we wspomnianej kategorii i pkt 5 ww. załączników do tych dyrektyw, a po drugie, różnice te mają decydujący wpływ na podejmowaną przez przeciętnego konsumenta decyzję o skorzystaniu z jednego lub drugiego z tych dwóch rodzajów przewozu. Do sądu krajowego należy ustalenie, czy przesłanki te zostały spełnione w sprawach w postępowaniach głównych.

| 2) | Artykuł 12 ust. 3 lit. a) akapit trzeci szóstej dyrektywy 77/388, zmienionej dyrektywą 2001/4, w związku z kategorią 5 w załączniku H do tej dyrektywy i art. 98 ust. 1 i 2 dyrektywy 2006/112 w związku z pkt 5 załącznika III do tej dyrektywy, z uwzględnieniem zasady neutralności podatkowej, należy natomiast interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, aby dwa rodzaje usług przewozu osób i ich bagażu w komunikacji lokalnej, czyli po pierwsze, taksówką, a po drugie, wynajmowanym samochodem z kierowcą, podlegały różnym stawkom podatku od wartości dodanej, w przypadku gdy na mocy szczególnego porozumienia, które ma zastosowanie bez rozróżnienia do przedsiębiorstw taksówkarskich i przedsiębiorstw wynajmujących samochody z kierowcą, będących stronami wspomnianego porozumienia, przewóz osób taksówką nie stanowi określonego i swoistego aspektu kategorii usług przewozu osób i ich bagażu i – gdy jest wykonywany w ramach wspomnianego porozumienia – należy go uznać za podobny z punku widzenia przeciętnego konsumenta do przewozu osób wynajmowanym samochodem z kierowcą w komunikacji lokalnej. Do sądu krajowego należy ustalenie, czy przesłanki te zostały spełnione. |
| --- | --- |

2)

Artykuł 12 ust. 3 lit. a) akapit trzeci szóstej dyrektywy 77/388, zmienionej dyrektywą 2001/4, w związku z kategorią 5 w załączniku H do tej dyrektywy i art. 98 ust. 1 i 2 dyrektywy 2006/112 w związku z pkt 5 załącznika III do tej dyrektywy, z uwzględnieniem zasady neutralności podatkowej, należy natomiast interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, aby dwa rodzaje usług przewozu osób i ich bagażu w komunikacji lokalnej, czyli po pierwsze, taksówką, a po drugie, wynajmowanym samochodem z kierowcą, podlegały różnym stawkom podatku od wartości dodanej, w przypadku gdy na mocy szczególnego porozumienia, które ma zastosowanie bez rozróżnienia do przedsiębiorstw taksówkarskich i przedsiębiorstw wynajmujących samochody z kierowcą, będących stronami wspomnianego porozumienia, przewóz osób taksówką nie stanowi określonego i swoistego aspektu kategorii usług przewozu osób i ich bagażu i – gdy jest wykonywany w ramach wspomnianego porozumienia – należy go uznać za podobny z punku widzenia przeciętnego konsumenta do przewozu osób wynajmowanym samochodem z kierowcą w komunikacji lokalnej. Do sądu krajowego należy ustalenie, czy przesłanki te zostały spełnione.

---

(1)  Dz.U. C 399 z 22.12.2012.

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/9 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/9

---

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd vo Svidníku – Słowacja) – Pohotovosť s.r.o. przeciwko Miroslavowi Vašucie

(Sprawa C-470/12) (1)

((Odesłanie prejudycjalne - Umowa kredytu konsumenckiego - Nieuczciwe warunki umowne - Dyrektywa 93/13/EWG - Przymusowa egzekucja wyroku sądu polubownego - Wniosek o dopuszczenie interwencji w postępowaniu egzekucyjnym - Stowarzyszenie ochrony konsumentów - Ustawodawstwo krajowe niezezwalające na taką interwencję - Autonomia proceduralna państw członkowskich))

2014/C 112/10

Język postępowania: słowacki

Sąd odsyłający

Okresný súd vo Svidníku

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Pohotovosť s.r.o.

Strona pozwana: Miroslav Vašuta

Przy udziale: Združenie na ochranu občana spotrebiteľa HOOS

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Okresný súd vo Svidníku – Wykładnia art. 6 ust. 1 i art. 8 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29) oraz art. 38 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Umowa kredytu konsumenckiego – Przymusowa egzekucja wyroku sądu polubownego – Wniosek o dopuszczenie interwencji stowarzyszenia ochrony praw konsumentów w postępowaniu egzekucyjnym – Ustawodawstwo krajowe nieprzewidujące możliwości interwencji osób trzecich – Możliwość dopuszczenia takiej interwencji przez sąd krajowy

Sentencja

Dyrektywę Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, a w szczególności jej art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 1 i art. 8 w związku z art. 38 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, na podstawie którego nie jest dopuszczalna interwencja stowarzyszenia ochrony konsumentów w celu poparcia konsumenta, przeciwko któremu wszczęte zostało postępowanie egzekucyjne o wykonanie prawomocnego wyroku sądu polubownego.

---

(1)  Dz.U. C 46 z 16.2.2013.

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/10 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/10

---

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts – Łotwa) – SIA Greencarrier Freight Services Latvia przeciwko Valsts ieņēmumu dienests

(Sprawa C-571/12) (1)

((Odesłanie prejudycjalne - Wspólnotowy kodeks celny - Artykuł 70 ust. 1 i art. 78 - Zgłoszenia celne - Częściowa rewizja towarów - Pobranie próbek - Nieprawidłowy kod - Rozciągnięcie wyników na identyczne towary objęte wcześniejszymi zgłoszeniami celnymi po zwolnieniu tych towarów - Kontrola po zwolnieniu towarów - Brak możliwości zwrócenia się z wnioskiem o przeprowadzenie dodatkowej rewizji))

2014/C 112/11

Język postępowania: łotewski

Sąd odsyłający

Augstākās tiesas Senāts

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: SIA Greencarrier Freight Services Latvia

Strona pozwana: Valsts ieņēmumu dienests

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego – Augstākās tiesas Senāts – Wykładnia art. 70 ust. 1 akapit pierwszy i art. 78 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1) – Zastosowanie wyników częściowej weryfikacji dotyczącej towarów wskazanych w zgłoszeniach celnych do identycznych towarów wskazanych w innych zgłoszeniach – Dopuszczalność takiej praktyki organów celnych – Kontrola po zwolnieniu towarów – Rozciągnięcie wyników weryfikacji na zgłoszenia, które nie mogą być już zweryfikowane

Sentencja

Artykuł 70 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny należy interpretować w ten sposób, że ponieważ przepis ten znajduje zastosowanie wyłącznie do towarów objętych „tym samym zgłoszeniem”, podczas gdy towary te są poddawane rewizji przez organy celne w okresie poprzedzającym zwolnienie przez nie wspomnianych towarów, nie zezwala on tym organom, w sprawie takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, na rozciągnięcie wyników rewizji częściowej towarów objętych zgłoszeniem celnym na towary objęte wcześniejszymi zgłoszeniami celnymi, które już zostały zwolnione przez te same organy celne.

Natomiast art. 78 wspomnianego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że zezwala on organom celnym na rozciągnięcie wyników rewizji częściowej towarów objętych zgłoszeniem celnym przeprowadzonej w oparciu o próbki tych towarów na towary objęte wcześniejszymi zgłoszeniami celnymi dokonanymi przez tego samego zgłaszającego, które nie zostały i nie mogą już być poddane rewizji, ponieważ zostały już zwolnione, w przypadku gdy towary te są identyczne, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

---

(1)  Dz.U. C 38 z 9.2.2013.

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/11 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/11

---

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Antwerpen – Belgia) – Lyreco Belgium NV przeciwko Sophie Rogiers

(Sprawa C-588/12) (1)

((Polityka społeczna - Dyrektywa 96/34/WE - Porozumienie ramowe dotyczące urlopu rodzicielskiego - Klauzule 1 i 2.4 - Urlop rodzicielski w niepełnym wymiarze - Zwolnienie pracownika bez ważnego lub wystarczającego powodu - Ryczałtowe odszkodowanie z tytułu naruszenia ochrony w związku ze skorzystaniem z urlopu rodzicielskiego - Podstawa obliczania odszkodowania))

2014/C 112/12

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Arbeidshof te Antwerpen

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Lyreco Belgium NV

Strona pozwana: Sophie Rogiers

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Arbeidshof te Antwerpen – Belgia – Wykładnia klauzul 1 i 2.4 Porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC, stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 96/34/WE z dnia 3 czerwca 1996 r. (Dz.U. L 145, s. 4) – Urlop rodzicielski w niepełnym wymiarze – Zmniejszenie wymiaru świadczonej pracy – Zwolnienie pracownika przed zakończeniem odbywania przez niego urlopu rodzicielskiego bez ważnego powodu – Sposób obliczania wysokości odszkodowania z tytułu zwolnienia

Sentencja

Klauzulę 2.4 Porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego, zawartego w dniu 14 grudnia 1995 r., które stanowi załącznik do dyrektywy Rady 96/34/WE z dnia 3 czerwca 1996 r. w sprawie Porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez UNICE, CEEP i ETUC, zmienionej dyrektywą Rady 97/75/WE z dnia 15 grudnia 1997 r., postrzeganą zarówno w świetle celów zamierzonych przez to porozumienie ramowe, jak i w związku z klauzulą 2.6 tego aktu, należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie temu, by ryczałtowe odszkodowanie z tytułu naruszenia ochrony należne pracownikowi korzystającemu z urlopu rodzicielskiego w niepełnym wymiarze w wypadku jednostronnego rozwiązania przez pracodawcę bez ważnego lub wystarczającego powodu umowy z tym pracownikiem, który był zatrudniony na czas nieokreślony i w pełnym wymiarze czasu pracy, było określane na podstawie zmniejszonego wynagrodzenia pobieranego przez tego ostatniego w dniu jego zwolnienia.

---

(1)  Dz.U. C 79 z 16.3.2013.

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/12 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/12

---

Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 27 lutego 2014 r. – Ningbo Yonghong Fasteners Co. Ltd przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Komisji Europejskiej, European Industrial Fasteners Institute AISBL (EIFI)

(Sprawa C-601/12 P) (1)

([Odwołanie - Dumping - Rozporządzenie (WE) nr 384/96 - Artykuł 2 ust. 7 lit. c) akapit drugi - Przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chin - Statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej - Przekroczenie terminu na przyjęcie decyzji dotyczącej tego statusu - Skutek])

2014/C 112/13

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Ningbo Yonghong Fasteners Co. Ltd (przedstawiciele: F. Graafsma i J. Cornelis, advocaten)

Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix i S. Boelaert, pełnomocnicy, wspierani przez G. Berrischa, Rechtsanwalt), Komisja Europejska (przedstawiciele: M. França i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy), European Industrial Fasteners Institute AISBL (EIFI) (przedstawiciel: J. Bourgeois, adwokat)

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu z dnia 10 października 2012 r. (siódma izba) w sprawie T-150/09 Ningbo Yonghong Fasteners Co. Ltd przeciwko Radzie, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności części rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009 z dnia 26 stycznia 2009 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 29, s. 1).

Sentencja

| 1) | Odwołanie zostaje oddalone. |
| --- | --- |

1)

Odwołanie zostaje oddalone.

| 2) | Ningbo Yonghong Fasteners Co. Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej w ramach odwołania. |
| --- | --- |

2)

Ningbo Yonghong Fasteners Co. Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej w ramach odwołania.

| 3) | Komisja Europejska i European Industrial Fasteners Institute AISBL (EIFI) pokrywają własne koszty. |
| --- | --- |

3)

Komisja Europejska i European Industrial Fasteners Institute AISBL (EIFI) pokrywają własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 71 z 9.3.2013.

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/12 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/12

---

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – Cartier parfums – lunettes SAS, Axa Corporate Solutions Assurance SA przeciwko Ziegler France SA, Montgomery transports Sàrl, Inko Trade s.r.o., Jaroslav Mateja, Groupama transport

(Sprawa C-1/13) (1)

((Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Artykuł 27 ust. 2 - Zawisłość sporu - Artykuł 24 - Umowa dotycząca jurysdykcji - Stwierdzenie jurysdykcji sądu, przed który najpierw wytoczono powództwo, z powodu wdania się w spór bez podniesienia zarzutu braku jurysdykcji przez strony bądź z powodu wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia))

2014/C 112/14

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Cour de cassation

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Cartier parfums – lunettes SAS, Axa Corporate Solutions Assurance SA

Strona pozwana: Ziegler France SA, Montgomery transports Sàrl, Inko Trade s.r.o., Jaroslav Mateja, Groupama transport

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Cour de cassation (Francja) – Wykładnia art. 27 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1) – Zawisłość sporu – Stwierdzenie jurysdykcji sądu, przed który najpierw wytoczono powództwo, jeżeli strony nie podniosły zarzutu braku jego jurysdykcji, bądź z powodu wydania przez ten sąd orzeczenia prawomocnego z jakiegokolwiek powodu

Sentencja

Artykuł 27 ust 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że – z wyłączeniem sytuacji, w której sąd, przed który powództwo wytoczono później, miałby posiadać jurysdykcję wyłączną na podstawie tego rozporządzenia – jurysdykcję sądu, przed który najpierw wytoczono powództwo, należy uważać za stwierdzoną w rozumieniu tego przepisu, gdy nie stwierdził on z urzędu braku swojej jurysdykcji i gdy żadna ze stron nie podniosła zarzutu braku jego jurysdykcji przed zajęciem stanowiska względnie do czasu zajęcia stanowiska uznawanego przez krajowe prawo procesowe za podjęcie przed tym sądem po raz pierwszy obrony co do istoty.

---

(1)  Dz.U. C 63 z 2.3.2013.

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/13 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/13

---

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sozialgericht Nürnberg – Niemcy) – Petra Würker przeciwko Familienkasse Nürnberg

(Sprawa C-32/13) (1)

([Zabezpieczenie społeczne - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Zasiłki rodzinne - Artykuły 77 i 78 - Świadczenia dla dzieci pozostających na utrzymaniu emerytów lub rencistów oraz dla sierot - Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 - Świadczenia rodzinne - Artykuł 67 - Członkowie rodziny zamieszkujący w innym państwie członkowskim - Pojęcie „emerytury lub renty” - Osoba uprawniona do renty wychowawczej przyznanej na podstawie przepisów niemieckich po śmierci rozwiedzionego małżonka tej osoby uprawnionej („Erziehungsrente”)])

2014/C 112/15

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Sozialgericht Nürnberg

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Petra Würker

Strona pozwana: Familienkasse Nürnberg

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Sozialgericht Nürnberg – Wykładnia art. 77 i 78 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i do ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2) oraz art. 67 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 166, s. 1) – Prawo emeryta lub rencisty do świadczeń rodzinnych – Pojęcie emerytury lub renty – Renta wychowawcza po śmierci rozwiedzionego małżonka („Erziehungsrente”)

Sentencja

| 1) | Artykuł 77 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 592/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r., należy interpretować w ten sposób, że świadczenie takie jak renta wychowawcza określona w § 47 ust. 1 Sozialgesetzbuch, Sechstes Buch (księgi szóstej kodeksu socjalnego), która przyznawana jest w wypadku śmierci rozwiedzionemu małżonkowi zmarłego do celów wychowywania dzieci tego rozwiedzionego małżonka, nie może być traktowane na równi z „emeryturą, rentą inwalidzką, rentą z tytułu wypadku przy pracy lub z tytułu choroby zawodowej” w rozumieniu tego przepisu wspominanego rozporządzenia. |
| --- | --- |

1)

Artykuł 77 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 592/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r., należy interpretować w ten sposób, że świadczenie takie jak renta wychowawcza określona w § 47 ust. 1 Sozialgesetzbuch, Sechstes Buch (księgi szóstej kodeksu socjalnego), która przyznawana jest w wypadku śmierci rozwiedzionemu małżonkowi zmarłego do celów wychowywania dzieci tego rozwiedzionego małżonka, nie może być traktowane na równi z „emeryturą, rentą inwalidzką, rentą z tytułu wypadku przy pracy lub z tytułu choroby zawodowej” w rozumieniu tego przepisu wspominanego rozporządzenia.

| 2) | Artykuł 67 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego należy interpretować w ten sposób, że świadczenie takie jak renta wychowawcza określona w § 47 ust. 1 Sozialgesetzbuch, Sechstes Buch jest objęte pojęciem „emerytury lub renty” w rozumieniu tego art. 67. |
| --- | --- |

2)

Artykuł 67 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego należy interpretować w ten sposób, że świadczenie takie jak renta wychowawcza określona w § 47 ust. 1 Sozialgesetzbuch, Sechstes Buch jest objęte pojęciem „emerytury lub renty” w rozumieniu tego art. 67.

---

(1)  Dz.U. C 147 z 25.5.2013.

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/14 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/14

---

Wyrok Trybunału (czwarty izba) z dnia 27 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Brussel – Belgia) – Federaal agentschap voor de opvang van asielzoekers przeciwko Selverowi Saciriemu, Danijeli Dordevic, Danjelowi Saciriemu reprezentowanemu przez Selvera Saciriego i Danijelę Dordevic, Saneli Saciri reprezentowanej przez Selvera Saciriego i Danijelę Dordevic, Denisowi Saciriemu reprezentowanemu przez Selvera Saciriego i Danijelę Dordevic, Openbaar Centrum voor Maatschappelijk Welzijn van Diest

(Sprawa C-79/13) (1)

((Dyrektywa 2003/9/WE - Minimalne normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o azyl - Artykuł 13 ust. 1 - Termin przyznania materialnych warunków przyjmowania - Artykuł 13 ust. 2 - Przepisy w sprawie materialnych warunków przyjmowania - Gwarancje - Artykuł 13 ust. 5 - Ustalenie i przyznanie minimalnych warunków przyjmowania osobom ubiegającym się o azyl - Wysokość przyznanej pomocy - Artykuł 14 - Formy dotyczące materialnych warunków przyjmowania - Przeciążenie struktur przyjmujących - Odesłanie do krajowych systemów ochrony społecznej - Dostarczanie materialnych warunków przyjmowania w postaci zasiłków pieniężnych))

2014/C 112/16

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Arbeidshof te Brussel

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Federaal agentschap voor de opvang van asielzoekers

Strona pozwana: Selver Saciri, Danijela Dordevic, Danjel Saciri reprezentowany przez Selvera Saciriego i Danijelę Dordevic, Sanela Saciri reprezentowana przez Selvera Saciriego i Danijelę Dordevic, Denis Saciri reprezentowany przez Selvera Saciriego i Danijelę Dordevic, Openbaar Centrum voor Maatschappelijk Welzijn van Diest

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Arbeidshof te Brussel – Wykładnia art. 13 ust. 1, 2 i 5 oraz art. 14 ust. 1, 3, 5 i 8 dyrektywy Rady 2003/9/WE z dnia 27 stycznia 2003 r. ustanawiającej minimalne normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o azyl (Dz.U. L 31, s. 18) – Przyznanie zasiłków pieniężnych – Obowiązki państw członkowskich – Przeciążenie krajowych struktur przyjmujących przeznaczonych do zakwaterowania osób ubiegających się o azyl

Sentencja

| 1) | Artykuł 13 ust. 5 dyrektywy Rady 2003/9/WE z dnia 27 stycznia 2003 r. ustanawiającej minimalne normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o azyl należy interpretować w ten sposób, że gdy państwo członkowskie postanowiło zapewnić materialne warunki przyjmowania w postaci zasiłków pieniężnych lub talonów, zasiłki te powinny być dostarczane od chwili złożenia wniosku o udzielenie azylu zgodnie z przepisami art. 13 ust. 1 tej dyrektywy i spełniać minimalne normy określone przepisami art. 13 ust. 2 wspomnianej dyrektywy. Owo państwo członkowskie powinno czuwać nad tym, by łączna wysokość zasiłków pieniężnych obejmujących materialne warunki przyjmowania wystarczała do zapewnienia godnego poziomu życia odpowiedniego dla stanu zdrowia osób ubiegających się o azyl oraz ich utrzymania, umożliwiając im w szczególności dysponowanie zakwaterowaniem przy uwzględnieniu w razie potrzeby zachowania interesu osób mających specjalne potrzeby na mocy przepisów art. 17 tejże dyrektywy. Materialne warunki przyjmowania przewidziane w art. 14 ust. 1, 3, 5 i 8 dyrektywy 2003/9 nie obciążają państw członkowskich, gdy postanowiły one przyznawać te warunki wyłącznie w postaci zasiłków pieniężnych. Jednakże wysokość tych zasiłków musi być wystarczająca do tego, by umożliwić zakwaterowanie małoletnich dzieci z ich rodzicami, tak aby mogła zostać utrzymana jedność rodziny osób ubiegających się o azyl. |
| --- | --- |

1)

Artykuł 13 ust. 5 dyrektywy Rady 2003/9/WE z dnia 27 stycznia 2003 r. ustanawiającej minimalne normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o azyl należy interpretować w ten sposób, że gdy państwo członkowskie postanowiło zapewnić materialne warunki przyjmowania w postaci zasiłków pieniężnych lub talonów, zasiłki te powinny być dostarczane od chwili złożenia wniosku o udzielenie azylu zgodnie z przepisami art. 13 ust. 1 tej dyrektywy i spełniać minimalne normy określone przepisami art. 13 ust. 2 wspomnianej dyrektywy. Owo państwo członkowskie powinno czuwać nad tym, by łączna wysokość zasiłków pieniężnych obejmujących materialne warunki przyjmowania wystarczała do zapewnienia godnego poziomu życia odpowiedniego dla stanu zdrowia osób ubiegających się o azyl oraz ich utrzymania, umożliwiając im w szczególności dysponowanie zakwaterowaniem przy uwzględnieniu w razie potrzeby zachowania interesu osób mających specjalne potrzeby na mocy przepisów art. 17 tejże dyrektywy. Materialne warunki przyjmowania przewidziane w art. 14 ust. 1, 3, 5 i 8 dyrektywy 2003/9 nie obciążają państw członkowskich, gdy postanowiły one przyznawać te warunki wyłącznie w postaci zasiłków pieniężnych. Jednakże wysokość tych zasiłków musi być wystarczająca do tego, by umożliwić zakwaterowanie małoletnich dzieci z ich rodzicami, tak aby mogła zostać utrzymana jedność rodziny osób ubiegających się o azyl.

| 2) | Dyrektywę 2003/9 należy intepretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie temu, by w razie przeciążenia struktur zakwaterowania przeznaczonych dla osób ubiegających się o azyl państwa członkowskie mogły odsyłać te osoby do instytucji systemu ogólnej pomocy społecznej, o ile system ten zapewnia osobom ubiegającym się o azyl poszanowanie minimalnych norm przewidzianych przez tę dyrektywę. |
| --- | --- |

2)

Dyrektywę 2003/9 należy intepretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie temu, by w razie przeciążenia struktur zakwaterowania przeznaczonych dla osób ubiegających się o azyl państwa członkowskie mogły odsyłać te osoby do instytucji systemu ogólnej pomocy społecznej, o ile system ten zapewnia osobom ubiegającym się o azyl poszanowanie minimalnych norm przewidzianych przez tę dyrektywę.

---

(1)  Dz.U. C 114 z 20.4.2013.

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/15 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/15

---

Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 27 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – HaTeFo GmbH przeciwko Finanzamt Haldensleben

(Sprawa C-110/13) (1)

((Odesłanie prejudycjalne - Prawo przedsiębiorstw - Zalecenie 2003/361/WE - Definicja przedsiębiorstw mikro, małych i średnich - Rodzaje przedsiębiorstw branych pod uwagę przy obliczaniu liczby zatrudnionych osób i kwot finansowych - Przedsiębiorstwa powiązane - Pojęcie „grupy osób fizycznych działających łącznie”))

2014/C 112/17

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesfinanzhof

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: HaTeFo GmbH

Strona pozwana: Finanzamt Haldensleben

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Bundesfinanzhof – Wykładnia art. 3 ust. 3 akapit czwarty załącznika do zalecenia Komisji z dnia 6 maja 2003 r. dotyczącego definicji przedsiębiorstw mikro, małych i średnich (Dz.U. L 124, s. 36) – Rodzaje przedsiębiorstw branych pod uwagę przy obliczaniu liczby zatrudnionych osób i kwot finansowych – Przedsiębiorstwa powiązane – Pojęcie grupy osób fizycznych działających łącznie

Sentencja

Artykuł 3 ust. 3 akapit czwarty załącznika do zalecenia Komisji 2003/361/WE z dnia 6 maja 2003 r. dotyczącego definicji przedsiębiorstw mikro, małych i średnich należy interpretować w ten sposób, że przedsiębiorstwa można uważać za „powiązane” w rozumieniu tego artykułu, jeżeli z analizy nawiązanych między nimi stosunków prawnych i gospodarczych wynika, iż za pośrednictwem jednej osoby fizycznej lub grupy osób fizycznych działających łącznie stanowią one jeden podmiot gospodarczy, nawet jeśli formalnie nie pozostają w jednej z relacji, o których mowa w art. 3 ust. 3 akapit pierwszy tego załącznika.

Za działające łącznie w rozumieniu art. 3 ust. 3 akapit czwarty tego załącznika uważa się osoby fizyczne, które porozumiewają się w celu wywierania wpływu na decyzje handlowe danych przedsiębiorstw, co wyklucza, aby te przedsiębiorstwa mogły być uważane za niezależne gospodarczo od siebie. Realizacja tego warunku zależy od okoliczności sprawy i nie musi być koniecznie podporządkowana istnieniu więzów umownych między tymi osobami ani stwierdzeniu ich zamiaru obejścia definicji przedsiębiorstw mikro, małych lub średnich w rozumieniu powyższego zalecenia.

---

(1)  Dz.U. C 147 z 25.5.2013.

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/16 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/16

---

Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 30 stycznia 2014 r. – Industrias Alen SA de CV przeciwko The Clorox Company; Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

(Sprawa C-422/12 P) (1)

([Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania - Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego CLORALEX - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy CLOROX - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Odwołanie wzajemne - Artykuł 176 regulaminu postępowania - Obowiązek sporządzenia odwołania wzajemnego w odrębnym piśmie])

2014/C 112/18

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Industrias Alen SA de CV (przedstawiciel: adwokat A. Padial Martinez)

Strona pozwana: The Clorox Company (przedstawiciel: S. Malynicz, barrister), Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) z dnia 10 lipca 2012 r. w sprawie T-135/11 Clorox przeciwko OHIM – Industrias Alen (CLORALEX), na mocy którego Sąd stwierdził nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 16 grudnia 2010 r. (sprawa R 521/2009-4)

Sentencja

| 1) | Odwołanie główne zostaje w części odrzucone i w pozostałym zakresie oddalone; odwołanie wzajemne zostaje odrzucone. |
| --- | --- |

1)

Odwołanie główne zostaje w części odrzucone i w pozostałym zakresie oddalone; odwołanie wzajemne zostaje odrzucone.

| 2) | Industrias Alen SA de CV pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez The Clorox Company. |
| --- | --- |

2)

Industrias Alen SA de CV pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez The Clorox Company.

| 3) | Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) pokrywa własne koszty. |
| --- | --- |

3)

Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 379 z 8.12.2012.

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/16 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/16

---

Postanowienie Trybunału ósma izba) z dnia 16 stycznia 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Debreceni Munkaügyi Bíróság, Fővárosi Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Dutka József (C-614/12), Csilla Sajtos (C-10/13) przeciwko Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal (C-614/12), Budapest Főváros VI. Ker. Önkormányzata (C-10/13).

(Sprawy połączone C-614/12 i C-10/13) (1)

((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 30 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Wprowadzenie w życie prawa Unii - Brak - Oczywisty brak właściwości Trybunału))

2014/C 112/19

Język postępowania: węgierski

Sąd odsyłający

Debreceni Munkaügyi Bíróság, Fővárosi Munkaügyi Bíróság

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Dutka József (C-614/12), Csilla Sajtos (C-10/13)

Strona pozwana: Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal (C-614/12), Budapest Főváros VI. Ker. Önkormányzata (C-10/13).

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Debreceni Munkaügyi Bíróság, Fővárosi Munkaügyi Bíróság – Wykładnia art. 6 TUE i art. 30 i 51 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Ochrona pracowników przed nieuzasadnionym zwolnieniem – Zwolnienie bez podania uzasadnienia – Urzędnik organu administracji publicznej zwolniony na podstawie przepisu prawa krajowego regulującego status urzędników

Sentencja

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania przedłożone przez Debreceni Munkaügyi Bíróság (Węgry) postanowieniem z dnia 6 grudnia 2013 r. oraz Fővárosi Munkaügyi Bíróság (Węgry) postanowieniem z dnia 21 września 2012 r.

---

(1)  Dz.U. C 114 z 20.4.2013.

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/17 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/17

---

Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 16 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Dél-Zempléni Nektár Leader Nonprofit kft przeciwko Vidékfejlesztési Miniszter

(Sprawa C-24/13) (1)

((Rolnictwo - Rozporządzenie (WE) nr 1698/2005 - EFRROW - Wymogi dotyczące formy prawnej lokalnych grup działania - Zmiana wspomnianych wymogów - Kompetencje państw członkowskich - Granice))

2014/C 112/20

Język postępowania: węgierski

Sąd odsyłający

Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Dél-Zempléni Nektár Leader Nonprofit kft

Strona pozwana: Vidékfejlesztési Miniszter

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Wykładnia rozporządzenia Komisji (WE) nr 1974/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 368, s. 15) oraz art. 62 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 277, s. 1) – Stworzona w związku ze wsparciem dla rolnictwa spółka o celach niezarobkowych uznana za lokalną grupę działania Leader – Cofnięcie statusu lokalnej grupy działania ze względu na to, że za takowe mogą być uznane jedynie stowarzyszenia

Sentencja

| 1) | Przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), w szczególności art. 61 i 62 tego rozporządzenia, należy interpretować w ten sposób, że nie wymagają one ani co do zasady nie zakazują przyjęcia przepisów krajowych przewidujących, że lokalna grupa działania spełniająca wszystkie warunki wymienione w art. 62 ust. 1 tego rozporządzenia może prowadzić działalność tylko w określonej formie prawnej. Sąd odsyłający musi jednak upewnić się, że takie uregulowanie nie stoi – ze względu na wszystkie swe istotne cechy – na przeszkodzie możliwości bezpośredniego zastosowania rzeczonego rozporządzenia i że dookreśla ono korzystanie z zakresu swobodnego uznania przyznanego państwom członkowskim na mocy tego rozporządzenia w taki sposób, iż granice wyznaczone jego przepisami pozostają nieprzekroczone. Sąd odsyłający musi podobnie upewnić się, że to uregulowanie krajowe jest zgodne z postanowieniami Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i z ogólnymi zasadami prawa Unii. |
| --- | --- |

1)

Przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), w szczególności art. 61 i 62 tego rozporządzenia, należy interpretować w ten sposób, że nie wymagają one ani co do zasady nie zakazują przyjęcia przepisów krajowych przewidujących, że lokalna grupa działania spełniająca wszystkie warunki wymienione w art. 62 ust. 1 tego rozporządzenia może prowadzić działalność tylko w określonej formie prawnej. Sąd odsyłający musi jednak upewnić się, że takie uregulowanie nie stoi – ze względu na wszystkie swe istotne cechy – na przeszkodzie możliwości bezpośredniego zastosowania rzeczonego rozporządzenia i że dookreśla ono korzystanie z zakresu swobodnego uznania przyznanego państwom członkowskim na mocy tego rozporządzenia w taki sposób, iż granice wyznaczone jego przepisami pozostają nieprzekroczone. Sąd odsyłający musi podobnie upewnić się, że to uregulowanie krajowe jest zgodne z postanowieniami Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i z ogólnymi zasadami prawa Unii.

| 2) | Prawo Unii nie stoi co do zasady na przeszkodzie temu, aby uregulowanie krajowe, które przewiduje, iż lokalne grupy działania mogą prowadzić swą działalność jedynie w określonej formie prawnej, mogło być stosowane po upływie rocznego okresu przejściowego do lokalnych grup działania, które zostały utworzone w innej formie prawnej na podstawie wcześniej obowiązującego uregulowania krajowego, mimo że programy pomocowe są już realizowane, a związany z nimi okres programowania właśnie trwa. Sąd odsyłający musi jednak upewnić się, czy – w szczególności ze względu na indywidualne cechy wspomnianych kolejnych uregulowań krajowych i ich konkretne skutki – stosowanie nowego uregulowania w odniesieniu do takich lokalnych grup działania dookreśla korzystanie z zakresu swobodnego uznania przyznanego państwom członkowskim na mocy rozporządzenia nr 1698/2005 w taki sposób, iż granice wyznaczone przepisami tego rozporządzenia pozostają nieprzekroczone, a stosowanie to odbywa się z poszanowaniem postanowień Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz ogólnych zasad prawa Unii. |
| --- | --- |

2)

Prawo Unii nie stoi co do zasady na przeszkodzie temu, aby uregulowanie krajowe, które przewiduje, iż lokalne grupy działania mogą prowadzić swą działalność jedynie w określonej formie prawnej, mogło być stosowane po upływie rocznego okresu przejściowego do lokalnych grup działania, które zostały utworzone w innej formie prawnej na podstawie wcześniej obowiązującego uregulowania krajowego, mimo że programy pomocowe są już realizowane, a związany z nimi okres programowania właśnie trwa. Sąd odsyłający musi jednak upewnić się, czy – w szczególności ze względu na indywidualne cechy wspomnianych kolejnych uregulowań krajowych i ich konkretne skutki – stosowanie nowego uregulowania w odniesieniu do takich lokalnych grup działania dookreśla korzystanie z zakresu swobodnego uznania przyznanego państwom członkowskim na mocy rozporządzenia nr 1698/2005 w taki sposób, iż granice wyznaczone przepisami tego rozporządzenia pozostają nieprzekroczone, a stosowanie to odbywa się z poszanowaniem postanowień Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz ogólnych zasad prawa Unii.

---

(1)  Dz.U. C 156 z 1.6.2013.

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/18 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/18

---

Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 30 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo no 17 de Barcelona – Hiszpania) – France Telecom España, SA przeciwko Organismo de Gestión Tributaria de la Diputación de Barcelona

(Sprawa C-25/13) (1)

((Odesłanie prejudycjalne - Sieci i usługi łączności elektronicznej - Dyrektywa 2002/20/WE - Pobierana od operatorów świadczących usługi łączności elektronicznej opłata za użytkowanie dla celów prywatnych i za szczególne korzystanie z lokalnego mienia publicznego - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Odpowiedź, która może zostać w sposób jednoznaczny wyprowadzona z orzecznictwa))

2014/C 112/21

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Juzgado de lo Contencioso-Administrativo no 17 de Barcelona

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: France Telecom España, SA

Strona pozwana: Organismo de Gestión Tributaria de la Diputación de Barcelona

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Juzgado de lo Contencioso Administrativo no 17 de Barcelona – Wykładnia art. 13 dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy o zezwoleniach) (Dz.U. L 108, s. 21) – Opłaty za prawo użytkowania oraz prawo instalowania urządzeń – Gminne mienie publiczne – Przeniesienie praw i przeniesienie zarządu użytkowaniem

Sentencja

Uwzględniając wyrok z dnia 12 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-55/11, C-57/11 i C-58/11 Vodafone España i France Telecom España, wykładni prawa Unii należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwia się ono stosowaniu opłaty z tytułu użytkowania i korzystania z zasobów znajdujących się nad lub pod własnością publiczną lub prywatną w rozumieniu art. 13 dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy o zezwoleniach) w odniesieniu do świadczących usługi łączności elektronicznej operatorów, którzy nie są właścicielami tych zasobów.

---

(1)  Dz.U. C 108 z 13.04.2013.

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/19 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/19

---

Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 30 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Ordinario di Firenze – Włochy) – Paola C. przeciwko Presidenza del Consiglio dei Ministri

(Sprawa C-122/13) (1)

((Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach karnych - Dyrektywa 2004/80/WE - Artykuł 12 - Kompensata dla ofiar umyślnych przestępstw z użyciem przemocy - Sytuacja czysto krajowa - Oczywisty brak właściwości Trybunału))

2014/C 112/22

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale Ordinario di Firenze

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Paola C.

Strona pozwana: Presidenza del Consiglio dei Ministri

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Tribunale Ordinario di Firenze – Wykładnia art. 12 dyrektywy Rady 2004/80/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. odnoszącej się do kompensaty dla ofiar przestępstw (Dz.U. L 261, s. 15) – Zakres zastosowania – Uregulowanie nieprzewidujące systemu kompensaty dla ofiar umyślnych przestępstw z użyciem przemocy popełnionych na terytorium krajowym, który gwarantuje sprawiedliwą i odpowiednią kompensatę dla wszystkich ofiar przestępstw z użyciem przemocy

Sentencja

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest w sposób oczywisty niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytanie przedłożone przez Tribunale ordinario di Firenze (Włochy).

---

(1)  Dz.U. C 141 z 18.5.2013.

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/19 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/19

---

Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 16 stycznia 2014 r. – nfon AG przeciwko Fon Wireless Ltd, Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

(Sprawa C-193/13 P) (1)

([Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „nfon” - Sprzeciw właściciela graficznego wspólnotowego znaku towarowego zawierającego element słowny „fon” i słownego krajowego znaku towarowego FON - Oddalenie sprzeciwu przez izbę odwoławczą OHIM])

2014/C 112/23

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: nfon AG (przedstawiciel: V. von Bomhard, Rechtsanwältin)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie T-283/11 Fon Wireless przeciwko OHIM – Nfon (Nfon), na mocy którego Sąd zmienił decyzję Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 18 marca 2011 r. (sprawa R 1017/2009-4) w ten sposób, że odwołanie wniesione do Izby Odwoławczej przez nfon AG zostało oddalone – Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)

Sentencja

| 1) | Odwołanie zostaje w części odrzucone i w pozostałym zakresie oddalone. |
| --- | --- |

1)

Odwołanie zostaje w części odrzucone i w pozostałym zakresie oddalone.

| 2) | nfon AG pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Fon Wireless Ltd. |
| --- | --- |

2)

nfon AG pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Fon Wireless Ltd.

| 3) | Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) pokrywa własne koszty. |
| --- | --- |

3)

Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 189 z 29.6.2013.

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/20 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/20

---

Postanowienie Trybunału ósma izba) z dnia 16 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria – Węgry) – Ferenc Weigl przeciwko Nemzeti Innovációs Hivatal

(Sprawa C-332/13) (1)

((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 30 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Wprowadzenie w życie prawa Unii - Brak - Oczywisty brak właściwości Trybunału))

2014/C 112/24

Język postępowania: węgierski

Sąd odsyłający

Kúria

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Ferenc Weigl

Strona pozwana: Nemzeti Innovációs Hivatal

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Kúria – Wykładnia art. 6 TUE oraz art. 30 i 51 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Ochrona pracowników przed nieuzasadnionym zwolnieniem – Zwolnienie bez podania uzasadnienia – Urzędnik organu administracji publicznej zwolniony na podstawie przepisu prawa krajowego dotyczącego statusu urzędników

Sentencja

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania przedłożone przez Kúria postanowieniem z dnia 5 czerwca 2013 r., uzupełnione dodatkowym postanowieniem z dnia 18 lipca 2013 r.

---

(1)  Dz.U. C 274 z 21.9.2013.

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/21 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/21

---

Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 16 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Ítélőtábla – Węgry) – Ilona Baradics i in. przeciwko QBE Insurance (Europe) Ltd Magyarországi Fióktelepe, Magyar Állam

(Sprawa C-430/13) (1)

((Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Zorganizowane podróże, wakacje i wycieczki - Uregulowanie krajowe ustalające minimalne kwoty gwarancji, które powinien zapewnić organizator podróży, by w razie niewypłacalności móc zwrócić pieniądze zapłacone przez konsumentów))

2014/C 112/25

Język postępowania: węgierski

Sąd odsyłający

Fővárosi Ítélőtábla

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Ilona Baradics, Adrienn Bóta, Éva Emberné Stál, Lászlóné György, Sándor Halász, Zita Harászi, Zsanett Hideg, Katalin Holtsuk, Gábor Jancsó, Mária Katona, Gergely Kézdi, László Korpás, Ferencné Kovács, Viola Kőrösi, Tamás Kuzsel, Attila Lajtai, Zsolt Lőrincz, Ákos Nagy, Attiláné Papp, Zsuzsanna Peller, Ágnes Petkovics, László Pongó, Zsolt Porpáczy, Zsuzsanna Rávai, László Román, Zsolt Schneck, Mihály Szabó, Péter Szabó, Zoltán Szalai, Erika Szemeréné Radó, Zsuzsanna Szigeti, Nikolett Szőke, Péter Tóth, Zsófia Várkonyi, Mónika Veress

Strona pozwana: QBE Insurance (Europe) Ltd Magyarországi Fióktelepe, Magyar Állam

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Fővárosi Ítélőtábla – Wykładnia art. 7 i 9 dyrektywy Rady 90/314/EWG z dnia 13 czerwca 1990 r. w sprawie zorganizowanych podróży, wakacji i wycieczek (Dz.U. L 158, s. 59) – Konsumenci, którzy zawarli z organizatorem podróży umowy o imprezę turystyczną, na podstawie których wpłacili zaliczki, a w niektórych wypadkach pełną cenę imprezy – Organizator podróży, który stał się niewypłacalny przed rozpoczęciem podróży przez tych konsumentów – Zgodność z rzeczoną dyrektywą uregulowania krajowego ustalającego minimalne kwoty gwarancji, które powinien zapewnić organizator podróży, by móc w razie niewypłacalności móc zwrócić pieniądze zapłacone przez konsumentów.

Sentencja

| 1) | Artykuł 7 dyrektywy Rady 90/314/EWG z dnia 13 czerwca 1990 r. w sprawie zorganizowanych podróży, wakacji i wycieczek należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, którego szczegółowe zasady stosowania nie prowadzą, na wypadek niewypłacalności organizatora podróży, do skutecznego zapewnienia konsumentowi zwrotu całości zapłaconych przez niego pieniędzy oraz jego powrotu z podróży. Do sądu odsyłającego należy ustalenie, czy sytuacja ta ma miejsce w przypadku przepisów krajowych rozpatrywanych w toczącym się przed nim sporze. |
| --- | --- |

1)

Artykuł 7 dyrektywy Rady 90/314/EWG z dnia 13 czerwca 1990 r. w sprawie zorganizowanych podróży, wakacji i wycieczek należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, którego szczegółowe zasady stosowania nie prowadzą, na wypadek niewypłacalności organizatora podróży, do skutecznego zapewnienia konsumentowi zwrotu całości zapłaconych przez niego pieniędzy oraz jego powrotu z podróży. Do sądu odsyłającego należy ustalenie, czy sytuacja ta ma miejsce w przypadku przepisów krajowych rozpatrywanych w toczącym się przed nim sporze.

| 2) | Artykuł 7 dyrektywy 90/314 należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie nie dysponuje żadnym zakresem uznania, jeżeli chodzi o zakres ryzyka, jakie winno być pokryte gwarancją organizatora lub punktu sprzedaży detalicznej imprez turystycznych na rzecz konsumentów. Do sądu odsyłającego należy zbadanie, czy celem lub skutkiem kryteriów ustanowionych przez dane państwo członkowskie dla ustalenia kwoty wspomnianej gwarancji jest ograniczenie zakresu ryzyka, jaki gwarancja ta powinna pokryć, w przypadku, w którym kryteria te byłyby oczywiście niezgodne ze zobowiązaniami wynikającymi ze wspomnianej dyrektywy i stanowiłyby zatem wystarczająco istotne naruszenie prawa Unii, które, z zastrzeżeniem stwierdzenia istnienia bezpośredniego związku przyczynowego, mogłoby prowadzić do powstania odpowiedzialności po stronie danego państwa członkowskiego. |
| --- | --- |

2)

Artykuł 7 dyrektywy 90/314 należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie nie dysponuje żadnym zakresem uznania, jeżeli chodzi o zakres ryzyka, jakie winno być pokryte gwarancją organizatora lub punktu sprzedaży detalicznej imprez turystycznych na rzecz konsumentów. Do sądu odsyłającego należy zbadanie, czy celem lub skutkiem kryteriów ustanowionych przez dane państwo członkowskie dla ustalenia kwoty wspomnianej gwarancji jest ograniczenie zakresu ryzyka, jaki gwarancja ta powinna pokryć, w przypadku, w którym kryteria te byłyby oczywiście niezgodne ze zobowiązaniami wynikającymi ze wspomnianej dyrektywy i stanowiłyby zatem wystarczająco istotne naruszenie prawa Unii, które, z zastrzeżeniem stwierdzenia istnienia bezpośredniego związku przyczynowego, mogłoby prowadzić do powstania odpowiedzialności po stronie danego państwa członkowskiego.

---

(1)  Dz.U. C 344 z 23.11.2013.

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/21 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/21

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 9 grudnia 2013 r. – Lb Group Ltd przeciwko Ministero dell'Economia e delle Finanze i in. (AAMS), Galassia Game Srl

(Sprawa C-651/13)

2014/C 112/26

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Consiglio di Stato.

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca odwołanie: Lb Group Ltd.

Druga strona postępowania: Ministero dell'Economia e delle Finanze, Amministrazione Autonoma dei Monopoli di Stato (AAMS), Galassia Game Srl.

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 49 i nast. oraz art. 55 i nast. TFUE, a także zasady potwierdzone przez Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 16 lutego 2012 r. [w sprawach połączonych C-72/10 i C-77/10] należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one, aby na przetarg wystawiane były koncesje, których czas obowiązywania jest krótszy, niż czas obowiązywania koncesji udzielonych w przeszłości, jeżeli przetarg zostaje ogłoszony w celu zaradzenia skutkom wynikającym z niezgodnego z prawem wykluczenia pewnej liczby podmiotów gospodarczych z przetargów? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 49 i nast. oraz art. 55 i nast. TFUE, a także zasady potwierdzone przez Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 16 lutego 2012 r. [w sprawach połączonych C-72/10 i C-77/10] należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one, aby na przetarg wystawiane były koncesje, których czas obowiązywania jest krótszy, niż czas obowiązywania koncesji udzielonych w przeszłości, jeżeli przetarg zostaje ogłoszony w celu zaradzenia skutkom wynikającym z niezgodnego z prawem wykluczenia pewnej liczby podmiotów gospodarczych z przetargów?

| 2) | Czy art. 49 i nast. oraz art. 56 i nast. TFUE, a także zasady potwierdzone przez Trybunał Sprawiedliwości we wspomnianym wyroku z dnia 16 lutego 2012 r. [w sprawach połączonych C-72/10 i C-77/10] należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one temu, aby wymóg uporządkowania i racjonalizacji systemu udzielania koncesji poprzez zrównanie w czasie terminu ich wygaśnięcia stanowił przyczynę należycie uzasadniającą skrócony czas obowiązywania koncesji wystawionych na przetarg w porównaniu do czasu obowiązywania koncesji udzielonych w przeszłości? |
| --- | --- |

2)

Czy art. 49 i nast. oraz art. 56 i nast. TFUE, a także zasady potwierdzone przez Trybunał Sprawiedliwości we wspomnianym wyroku z dnia 16 lutego 2012 r. [w sprawach połączonych C-72/10 i C-77/10] należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one temu, aby wymóg uporządkowania i racjonalizacji systemu udzielania koncesji poprzez zrównanie w czasie terminu ich wygaśnięcia stanowił przyczynę należycie uzasadniającą skrócony czas obowiązywania koncesji wystawionych na przetarg w porównaniu do czasu obowiązywania koncesji udzielonych w przeszłości?

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/22 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/22

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Ordinario di Cagliari (Włochy) w dniu 9 grudnia 2013 r. – postępowanie karne przeciwko Mircowi Sabie

(Sprawa C-652/13)

2014/C 112/27

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale Ordinario di Cagliari.

Strony w postępowaniu głównym

Mirco Saba.

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 49 i nast. oraz art. 55 i nast. TFUE, a także zasady potwierdzone przez Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 16 lutego 2012 r. [w sprawach połączonych C-72/10 i C-77/10] należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one, aby na przetarg wystawiane były koncesje, których czas obowiązywania jest krótszy, niż czas obowiązywania koncesji udzielonych w przeszłości, jeżeli przetarg zostaje ogłoszony w celu zaradzenia skutkom wynikającym z niezgodnego z prawem wykluczenia pewnej liczby podmiotów gospodarczych z przetargów? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 49 i nast. oraz art. 55 i nast. TFUE, a także zasady potwierdzone przez Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 16 lutego 2012 r. [w sprawach połączonych C-72/10 i C-77/10] należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one, aby na przetarg wystawiane były koncesje, których czas obowiązywania jest krótszy, niż czas obowiązywania koncesji udzielonych w przeszłości, jeżeli przetarg zostaje ogłoszony w celu zaradzenia skutkom wynikającym z niezgodnego z prawem wykluczenia pewnej liczby podmiotów gospodarczych z przetargów?

| 2) | Czy art. 49 i nast. oraz art. 56 i nast. TFUE, a także zasady potwierdzone przez Trybunał Sprawiedliwości we wspomnianym wyroku z dnia 16 lutego 2012 r. [w sprawach połączonych C-72/10 i C-77/10] należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one temu, aby wymóg uporządkowania i racjonalizacji systemu udzielania koncesji poprzez zrównanie w czasie terminu ich wygaśnięcia stanowił przyczynę należycie uzasadniającą skrócony czas obowiązywania koncesji wystawionych na przetarg w porównaniu do czasu obowiązywania koncesji udzielonych w przeszłości? |
| --- | --- |

2)

Czy art. 49 i nast. oraz art. 56 i nast. TFUE, a także zasady potwierdzone przez Trybunał Sprawiedliwości we wspomnianym wyroku z dnia 16 lutego 2012 r. [w sprawach połączonych C-72/10 i C-77/10] należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one temu, aby wymóg uporządkowania i racjonalizacji systemu udzielania koncesji poprzez zrównanie w czasie terminu ich wygaśnięcia stanowił przyczynę należycie uzasadniającą skrócony czas obowiązywania koncesji wystawionych na przetarg w porównaniu do czasu obowiązywania koncesji udzielonych w przeszłości?

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/22 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/22

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Giustizia Amministrativa per la Regione siciliana (Włochy) w dniu 24 grudnia 2013 r. – PFE przeciwko Airgest

(Sprawa C-689/13)

2014/C 112/28

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Consiglio di Giustizia Amministrativa per la Regione siciliana.

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Puligienica Facility Esco SpA.

Strona pozwana: Airgest SpA.

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy zasady sformułowane przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 4 lipca 2013 r. w sprawie C 100/12 w odniesieniu do konkretnych okoliczności będących przedmiotem tamtego odesłania prejudycjalnego, w których w postępowaniu w sprawie udzielenia zamówień publicznych uczestniczyły tylko dwa przedsiębiorstwa, mają zastosowanie, ze względu na istotne podobieństwo spornego stanu faktycznego, również w rozpatrywanym przez Consiglio [di Stato] przypadku, w którym przedsiębiorstwa uczestniczące w przetargu, choć dopuszczone w liczbie większej niż dwa, zostały wszystkie wykluczone przez podmiot zamawiający, przy czym wykluczenie to nie zostało zaskarżone przez przedsiębiorstwa inne niż biorące udział w niniejszej sprawie, tak iż spór toczący się przed Consiglio [di Stato] jest ograniczony tylko do dwóch przedsiębiorstw? |
| --- | --- |

1)

Czy zasady sformułowane przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 4 lipca 2013 r. w sprawie C 100/12 w odniesieniu do konkretnych okoliczności będących przedmiotem tamtego odesłania prejudycjalnego, w których w postępowaniu w sprawie udzielenia zamówień publicznych uczestniczyły tylko dwa przedsiębiorstwa, mają zastosowanie, ze względu na istotne podobieństwo spornego stanu faktycznego, również w rozpatrywanym przez Consiglio [di Stato] przypadku, w którym przedsiębiorstwa uczestniczące w przetargu, choć dopuszczone w liczbie większej niż dwa, zostały wszystkie wykluczone przez podmiot zamawiający, przy czym wykluczenie to nie zostało zaskarżone przez przedsiębiorstwa inne niż biorące udział w niniejszej sprawie, tak iż spór toczący się przed Consiglio [di Stato] jest ograniczony tylko do dwóch przedsiębiorstw?

| 2) | Czy – w odniesieniu do kwestii, które mogą zostać rozstrzygnięte na podstawie prawa Unii Europejskiej – z wykładnią tego prawa, a szczególnie z art. 267 TFUE, sprzeczny jest art. 99 ust. 3 codice del processo amministrativo (włoskiego kodeksu postępowania administracyjnego), w zakresie, w jakim owo uregulowanie procesowe czyni wiążącym dla wszystkich izb i składów orzekających Consiglio di Stato każdą zasadę prawa sformułowaną przez pełen skład, również w sytuacji, kiedy jest oczywiste, że pełen skład sformułował lub mógł sformułować zasadę sprzeczną lub niespójną z prawem Unii Europejskiej; w szczególności: |
| --- | --- |

2)

Czy – w odniesieniu do kwestii, które mogą zostać rozstrzygnięte na podstawie prawa Unii Europejskiej – z wykładnią tego prawa, a szczególnie z art. 267 TFUE, sprzeczny jest art. 99 ust. 3 codice del processo amministrativo (włoskiego kodeksu postępowania administracyjnego), w zakresie, w jakim owo uregulowanie procesowe czyni wiążącym dla wszystkich izb i składów orzekających Consiglio di Stato każdą zasadę prawa sformułowaną przez pełen skład, również w sytuacji, kiedy jest oczywiste, że pełen skład sformułował lub mógł sformułować zasadę sprzeczną lub niespójną z prawem Unii Europejskiej; w szczególności:

| 3) | czy rozpatrujące sprawę izba lub skład orzekający Consiglio di Stato, jeżeli mają wątpliwości co do zgodności lub spójności z prawem Unii Europejskiej zasady sformułowanej wcześniej przez pełen skład, są zobowiązane przekazać temu ostatniemu, w drodze uzasadnionego postanowienia, skargę do rozstrzygnięcia, nawet zanim jeszcze będą mogły dokonać odesłania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, aby stwierdził zgodność i spójność [z prawem europejskim] spornej zasady prawna, czy też izba lub skład orzekający mogą lub raczej powinny, w charakterze sądu ostatniej instancji, skierować, jako sąd powszechny prawa Unii Europejskiej, pytanie prejudycjalne do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w celu uzyskania prawidłowej wykładni prawa Unii Europejskiej; |
| --- | --- |

3)

czy rozpatrujące sprawę izba lub skład orzekający Consiglio di Stato, jeżeli mają wątpliwości co do zgodności lub spójności z prawem Unii Europejskiej zasady sformułowanej wcześniej przez pełen skład, są zobowiązane przekazać temu ostatniemu, w drodze uzasadnionego postanowienia, skargę do rozstrzygnięcia, nawet zanim jeszcze będą mogły dokonać odesłania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, aby stwierdził zgodność i spójność [z prawem europejskim] spornej zasady prawna, czy też izba lub skład orzekający mogą lub raczej powinny, w charakterze sądu ostatniej instancji, skierować, jako sąd powszechny prawa Unii Europejskiej, pytanie prejudycjalne do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w celu uzyskania prawidłowej wykładni prawa Unii Europejskiej;

| 4) | czy – w razie, gdyby w odpowiedzi na postawione powyżej pytanie zostało stwierdzone, że każda izba i każdy skład orzekający Consiglio di Stato mają możliwość/obowiązek skierować bezpośrednio do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej lub, w każdym przypadku, w którym Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał orzeczenie, zwłaszcza jeżeli nastąpiło to po obradach pełnego składu Consiglio di Stato, stwierdzając istnienie rozbieżności lub niepełnej zgodności pomiędzy prawidłową wykładnią prawa Unii Europejskiej i zasadą prawa wewnętrznego sformułowaną przez pełen skład – każda izba lub skład orzekający Consiglio di Stato jako sąd powszechny ostatniej instancji prawa Unii Europejskiej mogą lub powinny bezpośrednio stosować prawidłową wykładnię prawa Unii Europejskiej, jakiej dokonał Trybunał Sprawiedliwości, czy też również w takich wypadkach są ona zobowiązane przekazać skargę, uzasadnionym postanowieniem, do rozstrzygnięcia przez pełen skład, w efekcie pozostawiając jego wyłącznej ocenie i dyskrecjonalnemu uznaniu zastosowanie prawa Unii Europejskiej już sformułowanego w sposób wiążący przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej; |
| --- | --- |

4)

czy – w razie, gdyby w odpowiedzi na postawione powyżej pytanie zostało stwierdzone, że każda izba i każdy skład orzekający Consiglio di Stato mają możliwość/obowiązek skierować bezpośrednio do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej lub, w każdym przypadku, w którym Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał orzeczenie, zwłaszcza jeżeli nastąpiło to po obradach pełnego składu Consiglio di Stato, stwierdzając istnienie rozbieżności lub niepełnej zgodności pomiędzy prawidłową wykładnią prawa Unii Europejskiej i zasadą prawa wewnętrznego sformułowaną przez pełen skład – każda izba lub skład orzekający Consiglio di Stato jako sąd powszechny ostatniej instancji prawa Unii Europejskiej mogą lub powinny bezpośrednio stosować prawidłową wykładnię prawa Unii Europejskiej, jakiej dokonał Trybunał Sprawiedliwości, czy też również w takich wypadkach są ona zobowiązane przekazać skargę, uzasadnionym postanowieniem, do rozstrzygnięcia przez pełen skład, w efekcie pozostawiając jego wyłącznej ocenie i dyskrecjonalnemu uznaniu zastosowanie prawa Unii Europejskiej już sformułowanego w sposób wiążący przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej;

| 5) | wreszcie, czy egzegeza systemu postępowania administracyjnego Republiki Włoskiej, w którym ewentualna decyzji o dokonaniu odesłania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości – lub też tylko rozstrzygnięcie sprawy, podczas gdy stanowi ono bezpośrednią konsekwencję zastosowania zasad prawa Unii, które zostały już sformułowane Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej – pozostawiona jest wyłącznej ocenie pełnego składu, nie jest sprzeczna nie tylko z zasadą rozsądnego czasu trwania postępowania i szybkiego postępowania odwoławczego dotyczącego procedur udzielania zamówień publicznych, lecz również z wymaganiem, aby prawo Unii Europejskiej było w pełni i szybko stosowane przez każdy sąd we wszystkich państwach członkowskich, w sposób bezwzględnie zgodny z jego prawidłową wykładnią ustaloną przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, również w celu maksymalnego rozszerzenia zasad tzw. „skuteczności” i pierwszeństwa prawa Unii Europejskiej przed prawem (nie tylko materialnym, lecz również procesowym) wewnętrznym danego państwa członkowskiego (w tym wypadku przed art. 99 ust. 3 codice del processo amministrativo Republiki Włoskiej)? |
| --- | --- |

5)

wreszcie, czy egzegeza systemu postępowania administracyjnego Republiki Włoskiej, w którym ewentualna decyzji o dokonaniu odesłania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości – lub też tylko rozstrzygnięcie sprawy, podczas gdy stanowi ono bezpośrednią konsekwencję zastosowania zasad prawa Unii, które zostały już sformułowane Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej – pozostawiona jest wyłącznej ocenie pełnego składu, nie jest sprzeczna nie tylko z zasadą rozsądnego czasu trwania postępowania i szybkiego postępowania odwoławczego dotyczącego procedur udzielania zamówień publicznych, lecz również z wymaganiem, aby prawo Unii Europejskiej było w pełni i szybko stosowane przez każdy sąd we wszystkich państwach członkowskich, w sposób bezwzględnie zgodny z jego prawidłową wykładnią ustaloną przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, również w celu maksymalnego rozszerzenia zasad tzw. „skuteczności” i pierwszeństwa prawa Unii Europejskiej przed prawem (nie tylko materialnym, lecz również procesowym) wewnętrznym danego państwa członkowskiego (w tym wypadku przed art. 99 ust. 3 codice del processo amministrativo Republiki Włoskiej)?

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/24 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/24

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 16 stycznia 2014 r. – CO Sociedad de Gestion y Participación SA i in. przeciwko De Nederlandsche Bank NV, De Nederlandsche Bank NV przeciwko CO Sociedad de Gestion y Participación SA i in.

(Sprawa C-18/14)

2014/C 112/29

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

College van Beroep voor het Bedrijfsleven.

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca apelację: CO Sociedad de Gestion y Participación SA, Depsa 96 SA, INOC SA, Corporación Catalana Occidente SA, La Previsión 96 SA, Grupo Catalana Occidente SA, Grupo Compañia Española de Crédito y Caución SL, Atradius NV, Atradius Insurance Holding NV, J.M. Serra Farré, M.A. Serra Farré, J. Serra Farré

Druga strona postępowania: De Nederlandsche Bank NV

&

Strona wnosząca apelację: De Nederlandsche Bank NV

Druga strona postępowania: CO Sociedad de Gestion y Participación SA, Depsa 96 SA, INOC SA, Corporación Catalana Occidente SA, La Previsión 96 SA, Grupo Catalana Occidente SA, Grupo Compañia Española de Crédito y Caución SL, Atradius NV, Atradius Insurance Holding NV, J.M. Serra Farré, M.A. Serra Farré, J. Serra Farré

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy gdy organ właściwy wyraźnie zezwala na planowane nabycie w rozumieniu art. 15a dyrektywy 2007/44 to może on na podstawie przepisów prawa krajowego obwarować to zezwolenie ograniczeniami lub wymogami? Czy ma znaczenie okoliczność, czy te ograniczenia lub wymogi znajdują oparcie w zobowiązaniach podjętych wcześniej przez potencjalnego nabywcę w rozumieniu motywu 3 tej dyrektywy? |
| --- | --- |

1)

Czy gdy organ właściwy wyraźnie zezwala na planowane nabycie w rozumieniu art. 15a dyrektywy 2007/44 to może on na podstawie przepisów prawa krajowego obwarować to zezwolenie ograniczeniami lub wymogami? Czy ma znaczenie okoliczność, czy te ograniczenia lub wymogi znajdują oparcie w zobowiązaniach podjętych wcześniej przez potencjalnego nabywcę w rozumieniu motywu 3 tej dyrektywy?

| 2) | Na wypadek udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: czy ograniczenia lub wymogi ustanowione przez organ właściwy muszą być niezbędne w tym znaczeniu, że gdyby nie zostały one ustanowione to organ właściwy uważałby się, na podstawie oceny dokonanej w świetle kryteriów sformułowanych w art. 15b ust. 1 dyrektywy 2007/44, za zobowiązany do wyrażenia sprzeciwu wobec planowanego nabycia? |
| --- | --- |

2)

Na wypadek udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: czy ograniczenia lub wymogi ustanowione przez organ właściwy muszą być niezbędne w tym znaczeniu, że gdyby nie zostały one ustanowione to organ właściwy uważałby się, na podstawie oceny dokonanej w świetle kryteriów sformułowanych w art. 15b ust. 1 dyrektywy 2007/44, za zobowiązany do wyrażenia sprzeciwu wobec planowanego nabycia?

| 3) | Jeżeli ustanawianie ograniczeń i wymogów jest dopuszczalne, to czy art. 15b ust. 1 dyrektywy 2007/44 stanowi podstawę dla tego by organ właściwy formułował w ramach nabycia wymogi dotyczące struktury korporacyjnej przedsiębiorstwa, którego dotyczy planowane nabycie, takie jak dualistyczny model rady nadzorczej? |
| --- | --- |

3)

Jeżeli ustanawianie ograniczeń i wymogów jest dopuszczalne, to czy art. 15b ust. 1 dyrektywy 2007/44 stanowi podstawę dla tego by organ właściwy formułował w ramach nabycia wymogi dotyczące struktury korporacyjnej przedsiębiorstwa, którego dotyczy planowane nabycie, takie jak dualistyczny model rady nadzorczej?

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/24 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/24

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Duisburg (Niemcy) w dniu 20 stycznia 2014 r. – Elfriede Stermann, Hans Gerd Stermann przeciwko Zurich Deutscher Herold Lebensversicherung AG

(Sprawa C-27/14)

2014/C 112/30

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landgericht Duisburg

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Elfriede Stermann, Hans Gerd Stermann

Strona pozwana: Zurich Deutscher Herold Lebensversicherung AG

Postanowieniem Trybunału z dnia 14 lutego 2014 r. sprawa została wykreślona z rejestru.

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/25 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/25

---

Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 10 grudnia 2013 r. w sprawie T-176/11 Federación Nacional de Empresarios de Minas de Carbón (Carbunión) przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 28 lutego 2014 r. przez Federación Nacional de Empresarios de Minas de Carbón (Carbunión)

(Sprawa C-99/14 P)

2014/C 112/31

Język postępowania: angielski

Strony

Wnosząca odwołanie: Federación Nacional de Empresarios de Minas de Carbón (Carbunión) (przedstawiciele: K. Desai, solicitor, S. Cisnal de Ugarte, abogada)

Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska

Żądania wnoszącej odwołanie

| — | stwierdzenie, że odwołanie jest zasadne i dopuszczalne; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że odwołanie jest zasadne i dopuszczalne;

| — | uchylenie postanowienia Sądu z dnia 10 grudnia 2013 r. w sprawie T-176/11 Carbunión przeciwko Radzie, stwierdzenie nieważności art. 3 ust. l lit. a), b), f) oraz art. 3 ust. 3 (zwanych dalej „zaskarżonymi przepisami”) decyzji Rady 2010/787 (1) z dnia 10 grudnia 2010 r. w sprawie pomocy państwa ułatwiającej zamykanie niekonkurencyjnych kopalń węgla (zwanej dalej „decyzją”) oraz wydanie ostatecznego orzeczenia co do istoty sprawy; |
| --- | --- |

—

uchylenie postanowienia Sądu z dnia 10 grudnia 2013 r. w sprawie T-176/11 Carbunión przeciwko Radzie, stwierdzenie nieważności art. 3 ust. l lit. a), b), f) oraz art. 3 ust. 3 (zwanych dalej „zaskarżonymi przepisami”) decyzji Rady 2010/787 (1) z dnia 10 grudnia 2010 r. w sprawie pomocy państwa ułatwiającej zamykanie niekonkurencyjnych kopalń węgla (zwanej dalej „decyzją”) oraz wydanie ostatecznego orzeczenia co do istoty sprawy;

| — | obciążenie Rady kosztami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji, jak i w niniejszym postepowaniu odwoławczym. |
| --- | --- |

—

obciążenie Rady kosztami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji, jak i w niniejszym postepowaniu odwoławczym.

Zarzuty i główne argumenty

Wnosząca odwołanie podnosi pięć zarzutów na jego poparcie.

| — | Po pierwsze, wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył ciążący na nim obowiązek uzasadnienia zgodnie z art. 36 statutu Trybunału Sprawiedliwości, jako że uznał, iż zaskarżone przepisy nie mogą być rozpatrywane w oderwaniu od pozostałej części decyzji. |
| --- | --- |

—

Po pierwsze, wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył ciążący na nim obowiązek uzasadnienia zgodnie z art. 36 statutu Trybunału Sprawiedliwości, jako że uznał, iż zaskarżone przepisy nie mogą być rozpatrywane w oderwaniu od pozostałej części decyzji.

| — | Po drugie, wnosząca odwołanie podnosi, iż Sąd naruszył prawo, gdyż uznał, że art. 7 decyzji byłby bezcelowy beż zaskarżonych przepisów. |
| --- | --- |

—

Po drugie, wnosząca odwołanie podnosi, iż Sąd naruszył prawo, gdyż uznał, że art. 7 decyzji byłby bezcelowy beż zaskarżonych przepisów.

| — | Po trzecie, Sąd naruszył prawo przy wykładni art. 3 ust. 1 lit. a) decyzji, ponieważ nie uznał, że termin przewidziany w tym przepisie określa szczególny zakres czasowy decyzji. |
| --- | --- |

—

Po trzecie, Sąd naruszył prawo przy wykładni art. 3 ust. 1 lit. a) decyzji, ponieważ nie uznał, że termin przewidziany w tym przepisie określa szczególny zakres czasowy decyzji.

| — | Po czwarte, Sąd naruszył prawo przy wykładni warunków określonych w art. 3 ust. 1 lit. f) decyzji, uznając, że chodziło o warunek zgodności, a nie o zasadę przyznania pomocy na zamknięcie. |
| --- | --- |

—

Po czwarte, Sąd naruszył prawo przy wykładni warunków określonych w art. 3 ust. 1 lit. f) decyzji, uznając, że chodziło o warunek zgodności, a nie o zasadę przyznania pomocy na zamknięcie.

| — | Po piąte, Sąd naruszył prawo, uznając, iż rozpatrywanie zaskarżonych przepisów w oderwaniu prowadziłoby do zmiany ducha i istoty decyzji. |
| --- | --- |

—

Po piąte, Sąd naruszył prawo, uznając, iż rozpatrywanie zaskarżonych przepisów w oderwaniu prowadziłoby do zmiany ducha i istoty decyzji.

---

(1)  Dz.U. L 336, s. 24.

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/26 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/26

---

Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht – Niemcy) – Hogan Lovells International LLP przeciwko Bayer CropScience K.K.

(Sprawa C-477/12) (1)

2014/C 112/32

Język postępowania: niemiecki

Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013.

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/26 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/26

---

Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 6 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Elena Recinto-PfingstenG przeciwko Swiss International Air Lines A

(Sprawa C-259/13) (1)

2014/C 112/33

Język postępowania: niemiecki

Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 260 z 7.9.2013.

---

Sąd

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/27 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/27

---

Wyrok Sądu z dnia 27 lutego 2014 r. – InnoLux przeciwko Komisji

(Sprawa T-91/11) (1)

([Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Światowy rynek wyświetlaczy ciekłokrystalicznych (LCD) - Porozumienia i uzgodnione praktyki w dziedzinie cen i zdolności produkcyjnych - Właściwość miejscowa - Sprzedaż wewnętrzna - Sprzedaż wyrobów gotowych zawierających produkty objęte kartelem - Jednolite i ciągłe naruszenie - Grzywny - Metoda zaokrąglania - Niegraniczone prawo orzekania])

2014/C 112/34

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: InnoLux Corp., dawniej Chimei InnoLux Corp. (Zhunan, Tajwan) (przedstawiciele: J.-F. Bellis, adwokat, i R. Burton, solicitor)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Van Nuffel, F. Ronkes Agerbeek i A. Biolan, pełnomocnicy)

Przedmiot

Żądanie częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2010) 8761 wersja ostateczna z dnia 8 grudnia 2010 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 [TFUE] oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.309 – LCD) oraz obniżenia kwoty grzywny nałożonej na skarżącą w tej decyzji.

Sentencja

| 1) | Kwota grzywny nałożonej na InnoLux Corp., dawniej Chimei InnoLux Corp., w art. 2 decyzji Komisji C(2010) 8761 wersja ostateczna z dnia 8 grudnia 2010 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 [TFUE] oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.309 – LCD) zostaje ustalona na 288 000 000 EUR. |
| --- | --- |

1)

Kwota grzywny nałożonej na InnoLux Corp., dawniej Chimei InnoLux Corp., w art. 2 decyzji Komisji C(2010) 8761 wersja ostateczna z dnia 8 grudnia 2010 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 [TFUE] oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.309 – LCD) zostaje ustalona na 288 000 000 EUR.

| 2) | W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

2)

W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

| 3) | InnoLux zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

3)

InnoLux zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 113 z 9.4.2011.

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/27 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/27

---

Wyrok Sądu z dnia 28 lutego 2014 r. – Genebre przeciwko OHIM – General Electric (GE)

(Sprawa T-520/11) (1)

([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego GE - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy GE - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])

2014/C 112/35

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Genebre, SA (Hospitalet de Llobregat, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat D. Pellisé Urquiza)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: General Electric Company (Schenectady, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: początkowo S. Malynicz, barrister, następnie adwokat E. Armijo Chávarri)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 lipca 2011 r. (sprawa R 20/2009-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy General Electric Company a Genebre SA.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje w części odrzucona i w pozostałym zakresie oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje w części odrzucona i w pozostałym zakresie oddalona.

| 2) | Genebre SA zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Genebre SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 13 z 14.1.2012.

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/28 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/28

---

Wyrok Sądu z dnia 27 lutego 2014 r. – Pêra-Grave przeciwko OHIM – Fundação Eugénio de Almeida (QTA S. JOSÉ DE PERAMANCA)

(Sprawa T-602/11) (1)

([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego QTA S. JOSÉ DE PERAMANCA - Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe VINHO PERA-MANCA TINTO, VINHO PERA-MANCA BRANCO i PÊRA-MANCA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])

2014/C 112/36

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Pêra-Grave – Sociedade Agrícola, Unipessoal, Ld
  a (Evora, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat J. de Oliveira Vaz Miranda Sousa)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciel. J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Fundação Eugénio de Almeida (Evora) (przedstawiciele: adwokaci B. Braga da Cruz i J. Pimenta

Przedmiot

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 września 2011 r. (sprawa R 1797/2010-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Fundação Eugénio de Almeida a Pêra-Grave – Sociedade Agrícola, Unipessoal Lda.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Pêra-Grave – Sociedade Agrícola, Unipessoal Lda zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym niezbędnymi wydatkami poniesionymi przez Fundação Eugénio de Almeida w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). |
| --- | --- |

2)

Pêra-Grave – Sociedade Agrícola, Unipessoal Lda zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym niezbędnymi wydatkami poniesionymi przez Fundação Eugénio de Almeida w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

---

(1)  Dz.U. C 32 z 4.2.2012.

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/29 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/29

---

Wyrok Sądu z dnia 27 lutego 2014 r. – Advance Magazine Publishers przeciwko OHIM – López Cabré (VOGUE)

(Sprawa T-229/12) (1)

([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego VOGUE - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy VOGUE - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Identyczność lub podobieństwo towarów - Identyczność lub podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Niedokładność zgłoszenia znaku towarowego - Artykuł 26 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Zasada 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 - Częściowa odmowa rejestracji])

2014/C 112/37

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Advance Magazine Publishers, Inc. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: C. Aikens, barrister)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciel: V. Melgar, pełnomocnik)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również: Eduardo López Cabré (Barcelona, Hiszpania)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 marca 2012 r. (sprawa R 1170/2011-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Eduardem Lópezem Cabré a Advance Magazine Publishers, Inc.

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 marca 2012 r. (sprawa R 1170/2011-4) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Eduardem Lópezem Cabré a Advance Magazine Publishers, Inc. w zakresie, w jakim podtrzymała ona decyzję Wydziału Sprzeciwów z dnia 18 marca 2011 r. uwzględniającą sprzeciw w stosunku do akcesoriów należących do klasy 18 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r. ze zm. |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 marca 2012 r. (sprawa R 1170/2011-4) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Eduardem Lópezem Cabré a Advance Magazine Publishers, Inc. w zakresie, w jakim podtrzymała ona decyzję Wydziału Sprzeciwów z dnia 18 marca 2011 r. uwzględniającą sprzeciw w stosunku do akcesoriów należących do klasy 18 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r. ze zm.

| 2) | Pozostałe żądania o stwierdzenie nieważności decyzji wymienionej w pkt 1 niniejszej sentencji zostają oddalone. |
| --- | --- |

2)

Pozostałe żądania o stwierdzenie nieważności decyzji wymienionej w pkt 1 niniejszej sentencji zostają oddalone.

| 3) | Nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie żądań uwzględnienia sprzeciwu jedynie w stosunku do parasoli zwykłych, parasoli przeciwsłonecznych i akcesoriów do parasoli zwykłych i przeciwsłonecznych. |
| --- | --- |

3)

Nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie żądań uwzględnienia sprzeciwu jedynie w stosunku do parasoli zwykłych, parasoli przeciwsłonecznych i akcesoriów do parasoli zwykłych i przeciwsłonecznych.

| 4) | Każda ze stron pokrywa własne koszty postępowania. |
| --- | --- |

4)

Każda ze stron pokrywa własne koszty postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 227 z 28.7.2012.

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/29 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/29

---

Wyrok Sądu z dnia 5 marca 2014 r. – HP Health Clubs Iberia przeciwko OHIM – Shiseido (ZENSATIONS)

(Sprawa T-416/12) (1)

([Wspólnotowy znak towarowy - P ostępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego ZENSATIONS - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy ZEN - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Dopuszczalność żądań interwenienta - Artykuł 46 regulaminu postępowania - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009 - Badanie stanu faktycznego z urzędu - Artykuł 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009])

2014/C 112/38

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: HP Health Clubs Iberia, SA (przedstawiciel: adwokat S. Serrat Viñas)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo pełnomocnik)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Shiseido Company Ltd (Tokio, Japonia) (przedstawiciel adwokat B. Moreau-Margotin)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 czerwca 202 r. (sprawa R 2212/2010-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Shiseido Company Ltd a HP Health Clubs Iberia, SA

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Żądania Shiseido Company Ltd inne niż zmierzające w istocie do oddalenia skargi zostają odrzucone jako oczywiście niedopuszczalne. |
| --- | --- |

2)

Żądania Shiseido Company Ltd inne niż zmierzające w istocie do oddalenia skargi zostają odrzucone jako oczywiście niedopuszczalne.

| 3) | HP Health Clubs Iberia, SA pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)(OHIM). |
| --- | --- |

3)

HP Health Clubs Iberia, SA pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)(OHIM).

---

(1)  Dz.U. C 355 z 17.11.2012.

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/30 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/30

---

Wyrok Sądu z dnia 27 lutego 2014 r. – Mäurer & Wirtz przeciwko OHIM – Sacra (4711 Aqua Mirabilis)

(Sprawa T-25/13) (1)

([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego 4711 Aqua Mirabilis - Wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy AQUA ADMIRABILIS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Charakter odróżniający wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])

2014/C 112/39

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Mäurer & Wirtz GmbH & Co. KG (Stolberg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokaci T. Schulte-Beckhausen i S. Hühner)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Pohlmann, pełnomocnik)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Sacra Srl (Wenecja, Włochy)

Przedmiot

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 13 listopada 2012 r. (sprawa R 1601/2011-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Sacra Srl et Mäurer & Wirtz GmbH & Co. KG.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Mäurer & Wirtz GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Mäurer & Wirtz GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 71 z 9.3.2013.

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/31 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/31

---

Wyrok Sądu z dnia 6 marca 2014 r. – Anapurna przeciwko OHIM – Annapurna (ANNAPURNA)

(Sprawa T-71/13) (1)

([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy ANNAPURNA - Żądanie stwierdzenia nieważności podniesione przez interwenienta - Artykuł 134 § 1-3 regulaminu postępowania przed Sądem - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Artykuł 15 ust. 1 lit. a) i art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Postać, w jakiej używany jest znak towarowy - Dowód używania znaku towarowego w odniesieniu do towarów, dla których został on zarejestrowany])

2014/C 112/40

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Anapurna GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci P. Ehrlinger i T. Hagen)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Annapurna SpA (Prato, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci S. Verea, K. Muraro i M. Balestriero)

Przedmiot

Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 grudnia 2012 r. (sprawa R 2409/2011-5) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między Anapurna GmbH et Annapurna SpA.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Żądanie stwierdzenia nieważności podniesione przez Annapurna SpA zostaje oddalone. |
| --- | --- |

2)

Żądanie stwierdzenia nieważności podniesione przez Annapurna SpA zostaje oddalone.

| 3) | Anapurna GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania, z wyjątkiem kosztów poniesionych przez Annapurna. |
| --- | --- |

3)

Anapurna GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania, z wyjątkiem kosztów poniesionych przez Annapurna.

| 4) | Annapurna pokrywa własne koszty. |
| --- | --- |

4)

Annapurna pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 101 z 6.4.2013.

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/31 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/31

---

Postanowienie Sądu z dnia 31 stycznia 2014 r. – Francja przeciwko Komisji

(Sprawa T-79/09) (1)

((Pomoc państwa - Ramowy program działań prowadzonych przez uznane we Francji rolnicze organizacje międzybranżowe na rzecz członków reprezentowanych sektorów rolnych - Finansowanie z dobrowolnych składek, które stały się obowiązkowe - Decyzja uznająca system pomocy za zgodny ze wspólnym rynkiem - Cofnięcie decyzji - Umorzenie postępowania))

2014/C 112/41

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: początkowo E. Belliard, G. de Bergues i A. L. Vendrolini, następnie E. Belliard, G. de Bergues i J. Gstalter, a w końcu E. Belliard, G. de Bergues, D. Colas i J. Bousin, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo B. Stromsky i C. Urraca Caviedes, następnie B. Stromsky, pełnomocnicy)

Przedmiot

Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2008) 7846 wersja ostateczna z dnia 10 grudnia 2008 r. w sprawie pomocy państwa nr 561/2008 dotyczącej ramowego programu działań prowadzonych przez uznane we Francji rolnicze organizacje międzybranżowe na rzecz członków reprezentowanych sektorów rolnych.

Sentencja

| 1) | Postępowanie w przedmiocie niniejszej skargi zostaje umorzone. |
| --- | --- |

1)

Postępowanie w przedmiocie niniejszej skargi zostaje umorzone.

| 2) | Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami. |
| --- | --- |

2)

Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami.

---

(1)  Dz.U. C 113 z 16.5.2009.

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/32 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/32

---

Postanowienie Sądu z dnia 12 lutego 2014 r. – Cofra przeciwko OHIM – O2 (can do)

(Sprawy połączone T-162/11 i T-163/11) (1)

((Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania))

2014/C 112/42

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Cofra Holding AG (Zug, Szwajcaria) (przedstawiciele: początkowo adwokaci K.U. Jonas i J. Bogatz, a następnie adwokat M. Viefhues)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo K. Klüpfel, a następnie A. Schifko, pełnomocnicy)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: O2 Holdings Ltd (Slough, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci M. Müller i A. Fottner)

Przedmiot

Dwie skargi wniesione na dwie decyzje Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 stycznia 2011 r. (sprawy połączone R 242/2009-4 i R 246/2009-4) dotyczące, odpowiednio, postępowania w sprawie sprzeciwu między ALDEMAR AG a O2 Holdings Ltd oraz postępowania w sprawie sprzeciwu między C&A Mode KG a O2 Holdings Ltd.

Sentencja

| 1) | Postępowanie w przedmiocie skarg zostaje umorzone. |
| --- | --- |

1)

Postępowanie w przedmiocie skarg zostaje umorzone.

| 2) | Strona skarżąca i interwenient pokrywają własne koszty oraz po połowie kosztów poniesionych przez stronę pozwaną. |
| --- | --- |

2)

Strona skarżąca i interwenient pokrywają własne koszty oraz po połowie kosztów poniesionych przez stronę pozwaną.

---

(1)  Dz.U. C 139 z 7.5.2011.

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/33 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/33

---

Postanowienie Sądu z dnia 6 lutego 2014 r. – Duff Beer przeciwko OHIM – Twentieth Century Fox Film (Duff)

(Sprawa T-87/12) (1)

((Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania))

2014/C 112/43

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Duff Beer UG (haftungsbeschränkt) (Eschwege, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat N. Schindler

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Poch, pełnomocnik)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Twentieth Century Fox Film Corp. (Wilmington, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci S. Böttger i M. Koch)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHMI z dnia 12 grudnia 2011 r. (sprawa R 456/2011-4) dotyczącą postępowania w przedmiocie sprzeciwu pomiędzy Twentieth Century Fox Film Corp. a Duff Beer UG (haftungsbeschränkt).

Sentencja

| 1) | Postępowanie zostaje umorzone. |
| --- | --- |

1)

Postępowanie zostaje umorzone.

| 2) | Strona skarżąca oraz interwenient pokrywają własne koszty; każde z nich pokrywa również po połowie kosztów poniesionych przez stronę pozwaną. |
| --- | --- |

2)

Strona skarżąca oraz interwenient pokrywają własne koszty; każde z nich pokrywa również po połowie kosztów poniesionych przez stronę pozwaną.

---

(1)  Dz.U. C 109 z 14.4.2012.

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/33 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/33

---

Postanowienie Sądu z dnia 29 stycznia 2014 r. – Sothys Auriac przeciwko OHIM – Grand Hotel Primavera (BEAUTY GARDEN)

(Sprawa T-470/12) (1)

((Wspólnotowy znak towarowy - Wniosek o unieważnienie - Cofnięcie wniosku o unieważnienie - Umorzenie postępowania))

2014/C 112/44

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Sothys Auriac (Auriac, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Berthet)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: V. Melgar, pełnomocnik)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Grand Hotel Primavera SA (Borgo Maggiore, San Marino)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 lipca 2012 r. (sprawa R 1419/2011-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy Grand Hotel Primavera SA a Sothys Auriac.

Sentencja

| 1) | Postępowanie zostaje umorzone. |
| --- | --- |

1)

Postępowanie zostaje umorzone.

| 2) | Strona skarżąca pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez stronę pozwaną. |
| --- | --- |

2)

Strona skarżąca pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez stronę pozwaną.

---

(1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013.

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/34 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/34

---

Postanowienie Sądu z dnia 7 lutego 2014 r. – Pesquerias Riveirenses i in. przeciwko Radzie

(Sprawa T-180/13) (1)

([Skarga o stwierdzenie nieważności - Polityka rybołówstwa - Rozporządzenie (UE) nr 40/2013 - Łączne uwzględnienie dla celów ustalenia TAC sektora północnego i południowego zasobów błękitka w Atlantyku Północno-Wschodnim - Brak bezpośredniego oddziaływania - Oczywista niedopuszczalność])

2014/C 112/45

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Pesquerias Riveirenses, SL (Ribeira, Hiszpania); Pesquerias Campo de Marte, SL (Ribeira); Pesquera Anpajo, SL (Ribeira); Arrastreros del Barbanza, SA (Ribeira); Martinez Pardavila e Hijos, SL (Ribeira); Lijo Pesca, SL (Ribeira); Frigorificos Hermanos Vidal, SA (Ribeira); Pesquera Boteira, SL (Ribeira); Francisco Mariño Moss y Otros, CB (Ribeira); Pérez Vidal Juan Antonio y Hno, CB (Ribeira); Marina Nalda, SL (Ribeira); Portillo y Otros, SL (Ribeira); Vidiña Pesca, SL (Ribeira); Pesca Hermo, SL (Ribeira); Pescados Oubiña Pérez, SL (Ribeira); Manuel Pena Graña (Ribeira); Campo Eder, SL (Ribeira); Pesquera Laga, SL (Ribeira); Pesquera Jalisco, SL (Ribeira); Pesquera Jopitos, SL (Ribeira) i Pesca-Julimar, SL (Ribeira) (przedstawiciel: adwokat J. Tojeiro Sierto)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Westerhof Löfflerová i A. de Gregorio Merino, pełnomocnicy)

Przedmiot

Żądanie częściowego stwierdzenia nieważności zmienionego rozporządzenia Rady (UE) nr 40/2013 z dnia 21 stycznia 2013 r. ustalającego uprawnienia do połowów na 2013 r. dostępne w wodach UE oraz – dla statków UE – na określonych wodach nienależących do UE w odniesieniu do pewnych stad ryb oraz grup stad ryb, które są przedmiotem negocjacji lub umów międzynarodowych (Dz.U. L 23, s. 54), w zakresie, w jakim – dla celów ustalenia całkowitego dopuszczalnego połowu błękitka określonego w załącznikach IA i IB wspomnianego rozporządzenia – uwzględniono w nim łącznie sektor północny i południowy zasobów tej ryby w Atlantyku Północno-Wschodnim

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

| 2) | Skarżące, Pesquerias Riveirenses, SL i in., pokrywają koszty własne i koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

2)

Skarżące, Pesquerias Riveirenses, SL i in., pokrywają koszty własne i koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

---

(1)  Dz.U. C 147 z 25.5.2013.

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/34 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/34

---

Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2013 r. Minority SafePack – one million signatures for diversity in Europe i in. przeciwko Komisji

(Sprawa T-646/13)

2014/C 112/46

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Bürgerausschuss für die Bürgerinitiative Minority SafePack – one million signatures for diversity in Europe i in. (przedstawiciele: E. Johansson, J. Lund i C. Lund, Rechtsanwälte)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2013)5969 wersja ostateczna z dnia 13 września 2013 r. ogłoszona w dniu 16 września 2013 r.; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2013)5969 wersja ostateczna z dnia 13 września 2013 r. ogłoszona w dniu 16 września 2013 r.;

| — | obciążenie pozwanej kosztami postepowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie pozwanej kosztami postepowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący istotnego naruszenia przepisów proceduralnych






  — | Skarżący podnoszą, że zaskarżona decyzja stanowi naruszenie art. 296 ust. 2 TFUE i art. 4 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 211/2011 (1). |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący istotnego naruszenia przepisów proceduralnych

—

Skarżący podnoszą, że zaskarżona decyzja stanowi naruszenie art. 296 ust. 2 TFUE i art. 4 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 211/2011 (1).

| — | Skarżący w tym względzie m. in. utrzymują, że Komisja nie wymienia tych spośród jedenastu tematów, które są przedmiotem inicjatywy obywatelskiej i które w jej opinii znajdują się poza ramami, w których jest ona uprawniona do przedstawienia propozycji aktu prawnego Unii w celu wykonania postanowień traktatowych. Komisja nie podaje też, dlaczego te tematy mają znajdować się poza tymi ramami. |
| --- | --- |

—

Skarżący w tym względzie m. in. utrzymują, że Komisja nie wymienia tych spośród jedenastu tematów, które są przedmiotem inicjatywy obywatelskiej i które w jej opinii znajdują się poza ramami, w których jest ona uprawniona do przedstawienia propozycji aktu prawnego Unii w celu wykonania postanowień traktatowych. Komisja nie podaje też, dlaczego te tematy mają znajdować się poza tymi ramami.

| — | Skarżący zarzucają następnie w ramach tego zarzutu, że Komisja nie wskazuje dlaczego rozporządzenie nr 211/2011 nie uprawnia do rejestracji jednej albo kilku części tematów planowanej inicjatywy obywatelskiej. |
| --- | --- |

—

Skarżący zarzucają następnie w ramach tego zarzutu, że Komisja nie wskazuje dlaczego rozporządzenie nr 211/2011 nie uprawnia do rejestracji jednej albo kilku części tematów planowanej inicjatywy obywatelskiej.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszenia traktatów lub normy prawnej podlegającej stosowaniu przy wykonywaniu ich przepisów






  — | Skarżący poodnoszą w tym miejscu naruszenie art. 11 TUE, art. 24 ust. 1 TFUE i art. 4 ust. 2 i 3 rozporządzenia (UE) nr 211/2011. |
| --- | --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia traktatów lub normy prawnej podlegającej stosowaniu przy wykonywaniu ich przepisów

—

Skarżący poodnoszą w tym miejscu naruszenie art. 11 TUE, art. 24 ust. 1 TFUE i art. 4 ust. 2 i 3 rozporządzenia (UE) nr 211/2011.

| — | Skarżący wywodzą w tym kontekście, że żaden z tematów, w odniesieniu do których wystąpiono do Komisji z żądaniem przedstawienia propozycji, nie leży w sposób oczywisty poza ramami, w których Komisja jest uprawniona do uprawniona do przedstawienia propozycji aktu prawnego Unii w celu wykonania postanowień traktatowych. Dodają oni, że nawet gdyby jeden z tematów znajdowałby się poza tymi ramami Komisja miałaby obowiązek rejestracji planowanej inicjatywy obywatelskiej ograniczonej do tych tematów, które w jej opinii w sposób oczywisty nie znajdują się poza tymi ramami. |
| --- | --- |

—

Skarżący wywodzą w tym kontekście, że żaden z tematów, w odniesieniu do których wystąpiono do Komisji z żądaniem przedstawienia propozycji, nie leży w sposób oczywisty poza ramami, w których Komisja jest uprawniona do uprawniona do przedstawienia propozycji aktu prawnego Unii w celu wykonania postanowień traktatowych. Dodają oni, że nawet gdyby jeden z tematów znajdowałby się poza tymi ramami Komisja miałaby obowiązek rejestracji planowanej inicjatywy obywatelskiej ograniczonej do tych tematów, które w jej opinii w sposób oczywisty nie znajdują się poza tymi ramami.

---

(1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 211/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie inicjatywy obywatelskiej (Dz.U. L 65, s.1)

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/35 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/35

---

Skarga wniesiona w dniu 10 grudnia 2013 r. – Petco Animal Supplies Stores przeciwko OHIM – Gutiérrez Ariza (PETCO)

(Sprawa T-664/13)

2014/C 112/47

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Petco Animal Supplies Stores, Inc. (San Diego, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: C. Aikens, barrister)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Domingo Gutiérrez Ariza (Malaga, Hiszpania)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 7 października 2013 r. w sprawie R 347/2013-4; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 7 października 2013 r. w sprawie R 347/2013-4;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „PETCO” dla towarów i usług należących do klas 3, 31 i 35 – zgłoszenie znaku towarowego nr 10 114 081

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Domingo Gutiérrez Ariza

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny wspólnotowy znak towarowy nr 9 062 902 w kolorach czerwonym i białym zawierający element słowny „PETCO”” dla towarów i usług należących do klas 31 i 35.

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe uwzględnienie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia nr 207/2009.

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/36 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/36

---

Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2013 r. – European Coalition to End Animal Experiments przeciwko ECHA

(Sprawa T-673/13)

2014/C 112/48

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: European Coalition to End Animal Experiments (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: D. Thomas, Solicitor)

Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji rady odwoławczej Europejskiej Agencji Chemikaliów z dnia 10 października 2013 r. w sprawie A-004-2012 dotyczącej sekcji 8.7.2 załącznika X do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (1) (badania toksyczności rozwojowej na drugim gatunku) w zakresie, w jakim dotyczy ona prenatalnego badania rozwojowego na drugim gatunku; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji rady odwoławczej Europejskiej Agencji Chemikaliów z dnia 10 października 2013 r. w sprawie A-004-2012 dotyczącej sekcji 8.7.2 załącznika X do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (1) (badania toksyczności rozwojowej na drugim gatunku) w zakresie, w jakim dotyczy ona prenatalnego badania rozwojowego na drugim gatunku;

| — | przekazanie sprawy do ECHA celem ponownego jej rozpatrzenia, zobowiązując ECHA do sprawdzenia, gdzie zachodzi potrzeba przeprowadzenia prenatalnego badania rozwojowego w odniesieniu do substancji rejestrującego na podstawie wyniku pierwszego badania oraz wszelkich innych dostępnych i odpowiednich danych. |
| --- | --- |

—

przekazanie sprawy do ECHA celem ponownego jej rozpatrzenia, zobowiązując ECHA do sprawdzenia, gdzie zachodzi potrzeba przeprowadzenia prenatalnego badania rozwojowego w odniesieniu do substancji rejestrującego na podstawie wyniku pierwszego badania oraz wszelkich innych dostępnych i odpowiednich danych.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący tego, że rada odwoławcza niesłusznie stwierdziła, iż kumulatywna zasada w załącznikach rozporządzenia REACH dotyczących przeprowadzania badań oznaczała, że drugi gatunek był domyślnym wymogiem w załączniku X do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (wielkość obrotu). Na poparcie tego zarzutu skarżąca podnosi, że:






  — | Rozumowanie rady odwoławczej stanowi non sequitur. Wymogi dotyczące przeprowadzania badań nie zaostrzają się koniecznie, gdy przechodzi się do większego obrotu; kumulatywna zasada jest często nieistotna dla szczególnych działań i nie ma zastosowania do toksyczności rozwojowej; |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że rada odwoławcza niesłusznie stwierdziła, iż kumulatywna zasada w załącznikach rozporządzenia REACH dotyczących przeprowadzania badań oznaczała, że drugi gatunek był domyślnym wymogiem w załączniku X do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (wielkość obrotu). Na poparcie tego zarzutu skarżąca podnosi, że:

—

Rozumowanie rady odwoławczej stanowi non sequitur. Wymogi dotyczące przeprowadzania badań nie zaostrzają się koniecznie, gdy przechodzi się do większego obrotu; kumulatywna zasada jest często nieistotna dla szczególnych działań i nie ma zastosowania do toksyczności rozwojowej;

| — | Kolumna pierwsza sekcji 8.7.2 załącznika X, wymaga wyraźnie badania „na jednym gatunku”, a nie na dwóch gatunkach – tak samo jak kolumna 1 sekcji 8.7.2 załącznika IX; |
| --- | --- |

—

Kolumna pierwsza sekcji 8.7.2 załącznika X, wymaga wyraźnie badania „na jednym gatunku”, a nie na dwóch gatunkach – tak samo jak kolumna 1 sekcji 8.7.2 załącznika IX;

| — | Rozumowanie rady odwoławczej jest niezgodne z jasnym sformułowaniem zawartym w kolumnie 2 sekcji 8.7.2 załącznika IX, zgodnie z którym to, czy badanie na drugim gatunku jest wymagane w świetle załącznika IX lub załącznika X, zależy od wyniku badania na pierwszym gatunku i wszelkich innych dostępnych oraz odpowiednich danych, a zatem nie jest ono automatyczne; |
| --- | --- |

—

Rozumowanie rady odwoławczej jest niezgodne z jasnym sformułowaniem zawartym w kolumnie 2 sekcji 8.7.2 załącznika IX, zgodnie z którym to, czy badanie na drugim gatunku jest wymagane w świetle załącznika IX lub załącznika X, zależy od wyniku badania na pierwszym gatunku i wszelkich innych dostępnych oraz odpowiednich danych, a zatem nie jest ono automatyczne;

| — | Wniosek rady odwoławczej nie ma sensu z systemowego punktu widzenia; rada odwoławcza przypisuje twórcom rozporządzenia REACH zamysł, że na niższym poziomie załącznika (załącznik IX) konieczność przeprowadzenia badania na drugim gatunku zależy od oceny naukowej, podczas gdy na wyższym poziomie załącznika (załącznik X) wiedza naukowa nie ma znaczenia. |
| --- | --- |

—

Wniosek rady odwoławczej nie ma sensu z systemowego punktu widzenia; rada odwoławcza przypisuje twórcom rozporządzenia REACH zamysł, że na niższym poziomie załącznika (załącznik IX) konieczność przeprowadzenia badania na drugim gatunku zależy od oceny naukowej, podczas gdy na wyższym poziomie załącznika (załącznik X) wiedza naukowa nie ma znaczenia.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący tego, że rada odwoławcza niesłusznie stwierdziła, iż prawodawca przeniósł wymóg z załącznika X do załącznika IX, mianowicie badanie toksyczności rozwojowej na drugim gatunku jako wymóg domyślny. Na poparcie tego zarzutu skarżąca podnosi, że:






  — | Owo rozumowanie oparte jest na błędnym założeniu; kolumna 1 sekcji 8.7.2 załącznika X nie narzuca badania na drugim gatunku jako domyślnego wymogu (zob. zarzut pierwszy) i wynika stąd, że nie istnieje taki wymóg, który można by przenieść do załącznika IX (nawet przy założeniu, że byłoby to odpowiednie podejście). |
| --- | --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że rada odwoławcza niesłusznie stwierdziła, iż prawodawca przeniósł wymóg z załącznika X do załącznika IX, mianowicie badanie toksyczności rozwojowej na drugim gatunku jako wymóg domyślny. Na poparcie tego zarzutu skarżąca podnosi, że:

—

Owo rozumowanie oparte jest na błędnym założeniu; kolumna 1 sekcji 8.7.2 załącznika X nie narzuca badania na drugim gatunku jako domyślnego wymogu (zob. zarzut pierwszy) i wynika stąd, że nie istnieje taki wymóg, który można by przenieść do załącznika IX (nawet przy założeniu, że byłoby to odpowiednie podejście).

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący tego, że rada odwoławcza niesłusznie stwierdziła, iż wymóg w kolumnie 2 sekcji 8.7.2 załącznika IX (dotyczący oceny potrzeby przeprowadzenia badania na drugim gatunku) nie przechodzi do załącznika X. Na poparcie tego zarzutu skarżąca podnosi, że:






  — | poprzez wyraźne sformułowanie „lub kolejnego zakresu” wskazuje na to właśnie kolumna 2 sekcji 8.7.2 załącznika IX. Podejście przyjęte w obu załącznikach jest identyczne. |
| --- | --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący tego, że rada odwoławcza niesłusznie stwierdziła, iż wymóg w kolumnie 2 sekcji 8.7.2 załącznika IX (dotyczący oceny potrzeby przeprowadzenia badania na drugim gatunku) nie przechodzi do załącznika X. Na poparcie tego zarzutu skarżąca podnosi, że:

—

poprzez wyraźne sformułowanie „lub kolejnego zakresu” wskazuje na to właśnie kolumna 2 sekcji 8.7.2 załącznika IX. Podejście przyjęte w obu załącznikach jest identyczne.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący tego, że rada odwoławcza niesłusznie stwierdziła, iż jedynie dostosowanie w kolumnie 2 sekcji 8.7 załącznika X lub załącznika XI może wyeliminować potrzebę badania na drugim gatunku w załączniku X. Na poparcie tego zarzutu skarżąca podnosi, że:






  — | dostosowanie na podstawie kolumny 2 lub załącznika XI jest odpowiednie tylko wówczas, gdy istnieje wpierw wymóg badania na podstawie kolumny 1. Kolumna 1 sekcji 8.7.2 załącznika X nie przewiduje żadnego wymogu przeprowadzenia badania toksyczności rozwojowej na drugim gatunku, dopóki ocena badania na pierwszym gatunku oraz innych dostępnych dowodów nie wskazuje na potrzebę przeprowadzenia badania na drugim gatunku (zob. powyżej). |
| --- | --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący tego, że rada odwoławcza niesłusznie stwierdziła, iż jedynie dostosowanie w kolumnie 2 sekcji 8.7 załącznika X lub załącznika XI może wyeliminować potrzebę badania na drugim gatunku w załączniku X. Na poparcie tego zarzutu skarżąca podnosi, że:

—

dostosowanie na podstawie kolumny 2 lub załącznika XI jest odpowiednie tylko wówczas, gdy istnieje wpierw wymóg badania na podstawie kolumny 1. Kolumna 1 sekcji 8.7.2 załącznika X nie przewiduje żadnego wymogu przeprowadzenia badania toksyczności rozwojowej na drugim gatunku, dopóki ocena badania na pierwszym gatunku oraz innych dostępnych dowodów nie wskazuje na potrzebę przeprowadzenia badania na drugim gatunku (zob. powyżej).

---

(1)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. 2006 L 396, s. 1)

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/37 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/37

---

Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2013 r. – Harrys Pubar przeciwko OHIM – Harry’s New York Bar (HARRY’S BAR)

(Sprawa T-711/13)

2014/C 112/49

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Harrys Pubar AB (Göteborg, Szwecja) (przedstawiciel: adwokat L.-E. Ström)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Harry’s New York Bar SA (Paryż, Francja)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 8 października 2013 r. wydanej w sprawach połączonych R 946/2012-1 and R 995/2012-1. |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 8 października 2013 r. wydanej w sprawach połączonych R 946/2012-1 and R 995/2012-1.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Harry’s New York Bar SA

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „HARRY'S BAR” dla towarów i usług należących do klas 25, 29, 30, 32, 33 i 43– zgłoszenie znaku towarowego nr 3 378 031

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Strona skarżąca

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Szwedzkie znaki towarowe zarejestrowane pod numerami 356 009, 320 026, 315 142, 55 6513-1066 dla towarów i usług należących do klas 25 i 42.

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe uwzględnienie odwołania w sprawie R 995/2012-1 i oddalenie odwołania w sprawie R 946/2012-1

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009.

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/38 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/38

---

Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2013 r. – Harry’s New York Bar przeciwko OHIM – Harrys Pubar (HARRY’S BAR)

(Sprawa T-716/13)

2014/C 112/50

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Harry’s New York Bar SA (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat S. Arnaud)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Harrys Pubar AB (Göteborg, Szwecja)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 8 października 2013 r. wydanej w sprawach połączonych R 946/2012-1 and R 995/2012-1. |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 8 października 2013 r. wydanej w sprawach połączonych R 946/2012-1 and R 995/2012-1.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „HARRY'S BAR” dla towarów i usług należących do klas 25, 29, 30, 32, 33 i 43 – zgłoszenie znaku towarowego nr 3 378 031

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Harrys Pubar AB

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Szwedzkie znaki towarowe zarejestrowane pod numerami 356 009, 320 026, 315 142, 55 6513-1066 dla towarów i usług należących do klas 25 i 42.

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe uwzględnienie odwołania w sprawie R 995/2012-1 i oddalenie odwołania w sprawie R 946/2012-1

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009.

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/39 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/39

---

Skarga wniesiona w dniu 31 grudnia 2013 r. – The Directv Group przeciwko OHIM – Bolloré (DIRECTV)

(Sprawa T-721/13)

2014/C 112/51

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: The Directv Group, Inc. (El Segundo, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat F. Valentin)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Bolloré SA (Érgue Gaberic, Francja)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 10 października 2013 r. w sprawie R 1961/2012-2. |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 10 października 2013 r. w sprawie R 1961/2012-2.

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku: słowny znak towarowy „DIRECTV” dla towarów i usług z klas 9, 38 i 41 – wspólnotowy znak towarowy nr 243 774

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

Strona wnosząca o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do wspólnotowego znaku towarowego: druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

Decyzja Wydziału Unieważnień: stwierdzenie częściowego wygaśnięcia prawa do wspólnotowego znaku towarowego

Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie zaskarżonej decyzji i stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku w całości

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/39 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/39

---

Skarga wniesiona w dniu 31 grudnia 2013 r. – The Directv Group przeciwko OHIM – Bolloré (DIRECTV)

(Sprawa T-722/13)

2014/C 112/52

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: The Directv Group, Inc. (El Segundo, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat F. Valentin)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Bolloré SA (Érgue Gaberic, Francja)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 25 października 2013 r. w sprawie R 1960/2012-2. |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 25 października 2013 r. w sprawie R 1960/2012-2.

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku: graficzny znak towarowy zawierający element słowny „DIRECTV” dla towarów i usług z klas 9, 38 i 41 – wspólnotowy znak towarowy nr 100 750

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

Strona wnosząca o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do wspólnotowego znaku towarowego: druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

Decyzja Wydziału Unieważnień: stwierdzenie częściowego wygaśnięcia prawa do wspólnotowego znaku towarowego

Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie zaskarżonej decyzji i stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku w całości

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/40 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/40

---

Odwołanie wniesione w dniu 2 stycznia 2014 r. przez BQ od wyroku wydanego w dniu 23 października 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F - 39/12 BQ przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu

(Sprawa T-7/14 P)

2014/C 112/53

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: BQ (Bereldange, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci D. de Abreu Caldas i J.N. Louis)

Druga strona postępowania: Trybunał Obrachunkowy Unii Europejskiej

Żądania

Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

| — | Uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 23 października 2013 r. w sprawie F-39/12 BQ przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu; |
| --- | --- |

—

Uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 23 października 2013 r. w sprawie F-39/12 BQ przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu;

| — | Obciążenie Trybunału Obrachunkowego kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

Obciążenie Trybunału Obrachunkowego kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi cztery zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa w odniesieniu do przesłanek wymaganych w celu powstania odpowiedzialności Unii Europejskiej przy stosowaniu art. 24 regulaminu pracowniczego urzędników Unii, ze względu na to, że Sąd do spraw Służby Publicznej wymagał, by zdarzenie zakłócające porządek i spokój służby miało wpływ na funkcjonowanie służby i na zdrowie uczestników, choć przesłanki tej nie przewidują ani regulamin pracowniczy, ani orzecznictwo. Strona wnosząca odwołanie podnosi ponadto, że Sąd do spraw Służby Publicznej przeinaczył okoliczności faktyczne, uznając, po pierwsze, że Trybunał Obrachunkowy przedsięwziął wszelkie możliwe środki w celu przywrócenia właściwego funkcjonowania służby, a po drugie, że zakłócenie działania służby nie miało wpływu na zdrowie uczestników, mimo że Trybunał Obrachunkowy nie działał wystarczająco szybko i stanowczo, by doprowadzić do zakończenia konfliktowej sytuacji, która spowodowała u strony wnoszącej odwołanie trwałą całkowitą niepełnosprawność (odnośnie do pkt 67 i 68 zaskarżonego wyroku). |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa w odniesieniu do przesłanek wymaganych w celu powstania odpowiedzialności Unii Europejskiej przy stosowaniu art. 24 regulaminu pracowniczego urzędników Unii, ze względu na to, że Sąd do spraw Służby Publicznej wymagał, by zdarzenie zakłócające porządek i spokój służby miało wpływ na funkcjonowanie służby i na zdrowie uczestników, choć przesłanki tej nie przewidują ani regulamin pracowniczy, ani orzecznictwo. Strona wnosząca odwołanie podnosi ponadto, że Sąd do spraw Służby Publicznej przeinaczył okoliczności faktyczne, uznając, po pierwsze, że Trybunał Obrachunkowy przedsięwziął wszelkie możliwe środki w celu przywrócenia właściwego funkcjonowania służby, a po drugie, że zakłócenie działania służby nie miało wpływu na zdrowie uczestników, mimo że Trybunał Obrachunkowy nie działał wystarczająco szybko i stanowczo, by doprowadzić do zakończenia konfliktowej sytuacji, która spowodowała u strony wnoszącej odwołanie trwałą całkowitą niepełnosprawność (odnośnie do pkt 67 i 68 zaskarżonego wyroku).

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa przy kontroli zgodności z prawem przeprowadzanej przez Sąd do spraw Służby Publicznej, gdy stwierdził on, że orzeczenia lekarskie wykazujące istnienie zaburzeń psychicznych wynikających z mobbingu doznawanego przez stronę wnoszącą odwołanie w pracy nie pozwalają na wykazanie, że była ona rzeczywiście ofiarą mobbingu. Strona wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd do spraw Służby Publicznej nie jest właściwy do podważania orzeczeń lekarskich i wyciągania z nich odmiennych wniosków (odnośnie do pkt 69 i 70 zaskarżonego wyroku). |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa przy kontroli zgodności z prawem przeprowadzanej przez Sąd do spraw Służby Publicznej, gdy stwierdził on, że orzeczenia lekarskie wykazujące istnienie zaburzeń psychicznych wynikających z mobbingu doznawanego przez stronę wnoszącą odwołanie w pracy nie pozwalają na wykazanie, że była ona rzeczywiście ofiarą mobbingu. Strona wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd do spraw Służby Publicznej nie jest właściwy do podważania orzeczeń lekarskich i wyciągania z nich odmiennych wniosków (odnośnie do pkt 69 i 70 zaskarżonego wyroku).

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności, gdy Sąd do spraw Służby Publicznej wycenił szkodę wynikającą z ponad dwuletniego opóźnienia w przekazaniu sprawozdania z dochodzenia stronie wnoszącej odwołanie na 2 000 EUR, nie podając uzasadnienia pozwalającego stronie wnoszącej odwołanie zrozumieć, z jakiej oceny wynika ta kwota. Strona wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd do spraw Służby Publicznej nie uwzględnił kontekstu, w jaki wpisuje się ta szkoda. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności, gdy Sąd do spraw Służby Publicznej wycenił szkodę wynikającą z ponad dwuletniego opóźnienia w przekazaniu sprawozdania z dochodzenia stronie wnoszącej odwołanie na 2 000 EUR, nie podając uzasadnienia pozwalającego stronie wnoszącej odwołanie zrozumieć, z jakiej oceny wynika ta kwota. Strona wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd do spraw Służby Publicznej nie uwzględnił kontekstu, w jaki wpisuje się ta szkoda.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa przy podziale kosztów. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa przy podziale kosztów.

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/41 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/41

---

Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2014 r. – U4U i in. przeciwko Parlamentowi i Radzie

(Sprawa T-17/14)

2014/C 112/54

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Union pour l’Unité (U4U) (Bruksela, Belgia); Unité & Solidarité – Hors Union (USHU) (Bruksela); Regroupement Syndical (RS) (Saint-Josse-ten-Noode, Belgia); i Georges Vlandas (Bruksela) (przedstawiciel: adwokat F. Krenc)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej i Parlament Europejski

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | Stwierdzenie dopuszczalności i zasadności niniejszej skargi; |
| --- | --- |

—

Stwierdzenie dopuszczalności i zasadności niniejszej skargi;

| — | W konsekwencji, stwierdzenie nieważności rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1023/2013 z dnia 22 października 2013 r. zmieniającego regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej i warunki zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej, w zakresie, w jakim






  1) | zmienia załącznik X do regulaminu pracowniczego (art. 1, nr 70); |
| --- | --- | --- |

—

W konsekwencji, stwierdzenie nieważności rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1023/2013 z dnia 22 października 2013 r. zmieniającego regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej i warunki zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej, w zakresie, w jakim

1)

zmienia załącznik X do regulaminu pracowniczego (art. 1, nr 70);

| 2) | zmienia art. 45 regulaminu pracowniczego i załącznik I oraz dodaje sekcję 5 w załączniku XIII (art. 1 nr 27, 61 i 73 k). |
| --- | --- |

2)

zmienia art. 45 regulaminu pracowniczego i załącznik I oraz dodaje sekcję 5 w załączniku XIII (art. 1 nr 27, 61 i 73 k).

| — | Obciążenie pozwanych kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

Obciążenie pozwanych kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

Trzy pierwsze zarzuty dotyczą zmian do załącznika X do regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym urzędników”).

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 10 regulaminu pracowniczego urzędników, art. 12, 27 i 28 Karty praw p odstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”) oraz art. 11 europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (zwanej dalej „EKPC”), w szczególności ze względu na brak zasięgnięcia opinii komitetu ds. regulaminu pracowniczego w przedmiocie nowelizacji załącznika X. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 10 regulaminu pracowniczego urzędników, art. 12, 27 i 28 Karty praw p odstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”) oraz art. 11 europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (zwanej dalej „EKPC”), w szczególności ze względu na brak zasięgnięcia opinii komitetu ds. regulaminu pracowniczego w przedmiocie nowelizacji załącznika X.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 12, 27 i 28 karty i art. 11 EKPC z uwagi na brak rzeczywistego i odpowiedniego informowania i zasięgnięcia opinii związków zawodowych, urzędników i pracowników w przedmiocie nowelizacji załącznika X. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 12, 27 i 28 karty i art. 11 EKPC z uwagi na brak rzeczywistego i odpowiedniego informowania i zasięgnięcia opinii związków zawodowych, urzędników i pracowników w przedmiocie nowelizacji załącznika X.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasad prawidłowej legislacji, a w szczególności obowiązku skrupulatności i uzasadnienia.
  Trzy pozostałe zarzuty dotyczą zmiany art. 45 i załącznika I do regulaminu pracowniczego urzędników, a także dodania sekcji 5 w załączniku XIII do regulaminu pracowniczego. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasad prawidłowej legislacji, a w szczególności obowiązku skrupulatności i uzasadnienia.

Trzy pozostałe zarzuty dotyczą zmiany art. 45 i załącznika I do regulaminu pracowniczego urzędników, a także dodania sekcji 5 w załączniku XIII do regulaminu pracowniczego.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 10 regulaminu pracowniczego urzędników, art. 12, 27 i 28 karty i art. 11 EKPC, w szczególności z uwagi na brak zasięgnięcia opinii komitetu ds. regulaminu pracowniczego w przedmiocie reformy przebiegu kariery AD. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 10 regulaminu pracowniczego urzędników, art. 12, 27 i 28 karty i art. 11 EKPC, w szczególności z uwagi na brak zasięgnięcia opinii komitetu ds. regulaminu pracowniczego w przedmiocie reformy przebiegu kariery AD.

| 5. | Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 12, 27 i 28 karty i art. 11 EKPC z uwagi na brak rzeczywistego i odpowiedniego informowania i zasięgnięcia opinii związków zawodowych, urzędników i pracowników w przedmiocie reformy przebiegu kariery AD. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 12, 27 i 28 karty i art. 11 EKPC z uwagi na brak rzeczywistego i odpowiedniego informowania i zasięgnięcia opinii związków zawodowych, urzędników i pracowników w przedmiocie reformy przebiegu kariery AD.

| 6. | Zarzut szósty dotyczący naruszenia zasad prawidłowej legislacji, a w szczególności obowiązku skrupulatności i uzasadnienia. |
| --- | --- |

6.

Zarzut szósty dotyczący naruszenia zasad prawidłowej legislacji, a w szczególności obowiązku skrupulatności i uzasadnienia.

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/42 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/42

---

Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2014 r. – Nguyen przeciwko Parlamentowi i Radzie

(Sprawa T-20/14)

2014/C 112/55

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Huynh Duong Vi Nguyen (Woluwe-Saint-Lambert, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej i Parlament Europejski

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności przepisów, w tym art. 7 (czas podróży) załącznika V regulaminu pracowniczego oraz art. 8 (koszty podróży) załącznika VII do regulaminu pracowniczego w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) z dnia 22 października 2013 r. zmieniającym regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej i warunki zatrudnienia innych pracowników, opublikowanym w Dzienniku Urzędowym L 287 z dnia 29 października 2013 r. w zakresie w jakim prawo do kosztów podróży i czasu podróży jest związane z dodatkiem zagranicznym lub dodatkiem z tytułu zamieszkiwania za granicą; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności przepisów, w tym art. 7 (czas podróży) załącznika V regulaminu pracowniczego oraz art. 8 (koszty podróży) załącznika VII do regulaminu pracowniczego w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) z dnia 22 października 2013 r. zmieniającym regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej i warunki zatrudnienia innych pracowników, opublikowanym w Dzienniku Urzędowym L 287 z dnia 29 października 2013 r. w zakresie w jakim prawo do kosztów podróży i czasu podróży jest związane z dodatkiem zagranicznym lub dodatkiem z tytułu zamieszkiwania za granicą;

| — | zasądzenie od strony pozwanej na rzecz strony skarżącej odszkodowania w wysokości 169 051,96 EUR oraz zadośćuczynienia w wysokości 40 000 EUR; |
| --- | --- |

—

zasądzenie od strony pozwanej na rzecz strony skarżącej odszkodowania w wysokości 169 051,96 EUR oraz zadośćuczynienia w wysokości 40 000 EUR;

| — | zasądzenie od strony pozwanej odsetek za zwłokę i odsetek wyrównawczych w wysokości 6,75 % w odniesieniu do doznanej krzywdy i poniesionej szkody materialnej; |
| --- | --- |

—

zasądzenie od strony pozwanej odsetek za zwłokę i odsetek wyrównawczych w wysokości 6,75 % w odniesieniu do doznanej krzywdy i poniesionej szkody materialnej;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w niniejszym postępowaniu. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w niniejszym postępowaniu.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca – dla której miejscem pochodzenia jest Nowy Jork, lecz która nie korzysta z dodatku zagranicznego lub dodatku z tytułu zamieszkiwania za granicą i w związku z tym z chwilą reformy regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej utraciła prawo do zryczałtowanych kosztów podróży oraz zwiększenia wymiaru urlopu wypoczynkowego o dodatkowe dni czasu podróży – podnosi pięć zarzutów, dotyczących:

| — | naruszenia istotnych wymogów proceduralnych oraz art. 27 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej dotyczącego prawa pracowników do informacji i konsultacji poprzez odsunięcie Komitetu ds. Regulaminu Pracowniczego od prac nad rewizją regulaminu pracowniczego urzędników; |
| --- | --- |

—

naruszenia istotnych wymogów proceduralnych oraz art. 27 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej dotyczącego prawa pracowników do informacji i konsultacji poprzez odsunięcie Komitetu ds. Regulaminu Pracowniczego od prac nad rewizją regulaminu pracowniczego urzędników;

| — | naruszenia zasady poszanowania praw nabytych, zasad dotyczących prawa międzyczasowego oraz zasady pewności prawa; |
| --- | --- |

—

naruszenia zasady poszanowania praw nabytych, zasad dotyczących prawa międzyczasowego oraz zasady pewności prawa;

| — | naruszenia uzasadnionych oczekiwań; |
| --- | --- |

—

naruszenia uzasadnionych oczekiwań;

| — | naruszenia zasady równości traktowania oraz; |
| --- | --- |

—

naruszenia zasady równości traktowania oraz;

| — | naruszenia zasady proporcjonalności. |
| --- | --- |

—

naruszenia zasady proporcjonalności.

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/43 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/43

---

Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2014 r. – Bergallou przeciwko Parlamentowi i Radzie

(Sprawa T-22/14)

2014/C 112/56

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Amal Bergallou (Lot, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej i Parlament Europejski

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności przepisów, w tym art. 7 (czas podróży) załącznika V regulaminu pracowniczego oraz art. 8 (koszty podróży) załącznika VII do regulaminu pracowniczego w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) z dnia 22 października 2013 r. zmieniającym regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej i warunki zatrudnienia innych pracowników, opublikowanym w Dzienniku Urzędowym L 287 z dnia 29 października 2013 r. w zakresie w jakim prawo do kosztów podróży i czasu podróży jest związane z dodatkiem zagranicznym lub dodatkiem z tytułu zamieszkiwania za granicą; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności przepisów, w tym art. 7 (czas podróży) załącznika V regulaminu pracowniczego oraz art. 8 (koszty podróży) załącznika VII do regulaminu pracowniczego w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) z dnia 22 października 2013 r. zmieniającym regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej i warunki zatrudnienia innych pracowników, opublikowanym w Dzienniku Urzędowym L 287 z dnia 29 października 2013 r. w zakresie w jakim prawo do kosztów podróży i czasu podróży jest związane z dodatkiem zagranicznym lub dodatkiem z tytułu zamieszkiwania za granicą;

| — | zasądzenie od strony pozwanej na rzecz strony skarżącej odszkodowania w wysokości 165 596,42 EUR oraz zadośćuczynienia w wysokości 40 000 EUR; |
| --- | --- |

—

zasądzenie od strony pozwanej na rzecz strony skarżącej odszkodowania w wysokości 165 596,42 EUR oraz zadośćuczynienia w wysokości 40 000 EUR;

| — | zasądzenie od strony pozwanej odsetek za zwłokę i odsetek wyrównawczych w wysokości 6,75 % w odniesieniu do doznanej krzywdy i poniesionej szkody materialnej; |
| --- | --- |

—

zasądzenie od strony pozwanej odsetek za zwłokę i odsetek wyrównawczych w wysokości 6,75 % w odniesieniu do doznanej krzywdy i poniesionej szkody materialnej;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w niniejszym postępowaniu. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w niniejszym postępowaniu.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca – dla której miejscem pochodzenia jest Maroko, lecz która nie korzysta z dodatku zagranicznego lub dodatku z tytułu zamieszkiwania za granicą i w związku z tym z chwilą reformy regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej utraciła prawo do zryczałtowanych kosztów podróży oraz zwiększenia wymiaru urlopu wypoczynkowego o dodatkowe dni czasu podróży – podnosi pięć zarzutów, co do zasady identycznych z zarzutami podniesionymi w sprawie T-20/14 Nguyen przeciwko Radzie lub do nich podobnych.

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/44 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/44

---

Skarga wniesiona w dniu 6 stycznia 2014 r. – Bos i in. przeciwko Parlamentowi i Radzie

(Sprawa T-23/14)

2014/C 112/57

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Mark Bos (Ankara, Turcja); Estelle Kadouch (Jerozolima, Izrael); Siegfried Krahl (Lago Sul, Brazylia) oraz Eric Lunel (Dakar, Senegal) (przedstawiciel: F. Krenc adwokat)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej i Parlament Europejski

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną i zasadną; |
| --- | --- |

—

uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną i zasadną;

| — | w konsekwencji stwierdzenie nieważności rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 października 2013 r. zmieniającego regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej i warunki zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej w zakresie, w jakim zmienia ono załącznik X do tego regulaminu (art. 1 pkt 70) |
| --- | --- |

—

w konsekwencji stwierdzenie nieważności rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 października 2013 r. zmieniającego regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej i warunki zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej w zakresie, w jakim zmienia ono załącznik X do tego regulaminu (art. 1 pkt 70)

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący, będący członkami personelu kontraktowego oraz urzędnikami delegatur Unii Europejskiej, podnoszą sześć zarzutów:

| 1. | Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia zasady równości traktowania, art. 20, 21 i 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „„kartą”) w zakresie, w jakim reforma regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej i warunków zatrudnienia innych pracowników ogranicza w sposób drastyczny i brutalny prawa do urlopu wypoczynkowego urzędników i pracowników, których miejsce zatrudnienia znajduje się w państwie trzecim. Skarżący podnoszą, że zaskarżone rozporządzenie nie uwzględnia specyficznej sytuacji tych urzędników i pracowników. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia zasady równości traktowania, art. 20, 21 i 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „„kartą”) w zakresie, w jakim reforma regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej i warunków zatrudnienia innych pracowników ogranicza w sposób drastyczny i brutalny prawa do urlopu wypoczynkowego urzędników i pracowników, których miejsce zatrudnienia znajduje się w państwie trzecim. Skarżący podnoszą, że zaskarżone rozporządzenie nie uwzględnia specyficznej sytuacji tych urzędników i pracowników.

| 2. | Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 8 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (zwanej dalej „EKPC”) oraz art. 7 i 31 ust. 2 karty, w zakresie w jakim reforma regulaminu pracowniczego urzędników i warunków zatrudnienia innych pracowników nie szanuje życia prywatnego i rodzinnego skarżących, jako że ich prawo do urlopu wypoczynkowego zostało zmniejszone o blisko połowę, a zmniejszenie to w sposób nieuprawniony szkodzi ich życiu prywatnemu i rodzinnemu. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 8 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (zwanej dalej „EKPC”) oraz art. 7 i 31 ust. 2 karty, w zakresie w jakim reforma regulaminu pracowniczego urzędników i warunków zatrudnienia innych pracowników nie szanuje życia prywatnego i rodzinnego skarżących, jako że ich prawo do urlopu wypoczynkowego zostało zmniejszone o blisko połowę, a zmniejszenie to w sposób nieuprawniony szkodzi ich życiu prywatnemu i rodzinnemu.

| 3. | Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności.

| 4. | Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, jako że korzyści związane z wyznaczeniem miejsca pracy za granicą – które zdecydowały o wyborze dokonanym przez skarżących – gwałtownie zniknęły z chwilą przeprowadzenia reformy załącznika X do regulaminu pracowniczego urzędników. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, jako że korzyści związane z wyznaczeniem miejsca pracy za granicą – które zdecydowały o wyborze dokonanym przez skarżących – gwałtownie zniknęły z chwilą przeprowadzenia reformy załącznika X do regulaminu pracowniczego urzędników.

| 5. | Zarzut piąty, dotyczący naruszenia art. 10 regulaminu pracowniczego urzędników, jak również art. 12, 27 i 28 karty oraz art. 11 EKPC poprzez brak informacji, konsultacji i uzgodnień w trakcie procedury, która doprowadziła do reformy załącznika X do regulaminu pracowniczego urzędników. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty, dotyczący naruszenia art. 10 regulaminu pracowniczego urzędników, jak również art. 12, 27 i 28 karty oraz art. 11 EKPC poprzez brak informacji, konsultacji i uzgodnień w trakcie procedury, która doprowadziła do reformy załącznika X do regulaminu pracowniczego urzędników.

| 6. | Zarzut szósty, dotyczący naruszenia zasady dobrego stanowienia prawa, a w szczególności obowiązku skrupulatności i obowiązku uzasadnienia zarówno poprzez brak informowania Komitetu ds. Regulaminu Pracowniczego i związków zawodowych oraz przeprowadzenia z nimi odpowiednich konsultacji w trakcie procedury, która doprowadziła do reformy załącznika X do regulaminu pracowniczego urzędników, jak również poprzez brak uzasadnienia decyzji dotyczących tego załącznika. |
| --- | --- |

6.

Zarzut szósty, dotyczący naruszenia zasady dobrego stanowienia prawa, a w szczególności obowiązku skrupulatności i obowiązku uzasadnienia zarówno poprzez brak informowania Komitetu ds. Regulaminu Pracowniczego i związków zawodowych oraz przeprowadzenia z nimi odpowiednich konsultacji w trakcie procedury, która doprowadziła do reformy załącznika X do regulaminu pracowniczego urzędników, jak również poprzez brak uzasadnienia decyzji dotyczących tego załącznika.

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/45 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/45

---

Skarga wniesiona w dniu 10 stycznia 2014 r. – Electrabel i Dunamenti Erőmű przeciwko Komisji

(Sprawa T-40/14)

2014/C 112/58

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Electrabel (Bruksela, Belgia) i Dunamenti Erőmű Zrt. (Százhalombatta, Węgry) (przedstawiciel: J. Philippe, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna;

| — | stwierdzenie, że Komisja Europejska ponosi odpowiedzialność pozaumowną ze względu na niezgodne z prawem wydanie decyzji 2009/609/WE z dnia 4 czerwca 2008 r. w sprawie pomocy państwa C 41/2005 (Dz.U. 2009 L 225, s. 53) (zwanej dalej „decyzją PPA”); |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że Komisja Europejska ponosi odpowiedzialność pozaumowną ze względu na niezgodne z prawem wydanie decyzji 2009/609/WE z dnia 4 czerwca 2008 r. w sprawie pomocy państwa C 41/2005 (Dz.U. 2009 L 225, s. 53) (zwanej dalej „decyzją PPA”);

| — | nakazanie Komisji pełnego naprawienia szkód poniesionych przez skarżące wskutek wcześniejszego i bezprawnego zakończenia umowy dotyczącej zakupu energii elektrycznej (power purchase agreement, zwanej dalej „PPA”) z dnia 10 października 1995 r. zawartej między Magyar Villamos Művek (zwanym dalej „MVM”), dostawcą energii elektrycznej należącym do państwa węgierskiego, a elektrownią Dunamenti, na podstawie decyzji 2009/609/WE z dnia 4 czerwca 2008 r. w sprawie pomocy państwa C 41/2005, która to szkoda wynosi co najmniej 250 mln EUR, przy czym owa kwota powinna zostać zaktualizowana i zmieniona w oparciu o dane, które będą dostępne w przyszłości; |
| --- | --- |

—

nakazanie Komisji pełnego naprawienia szkód poniesionych przez skarżące wskutek wcześniejszego i bezprawnego zakończenia umowy dotyczącej zakupu energii elektrycznej (power purchase agreement, zwanej dalej „PPA”) z dnia 10 października 1995 r. zawartej między Magyar Villamos Művek (zwanym dalej „MVM”), dostawcą energii elektrycznej należącym do państwa węgierskiego, a elektrownią Dunamenti, na podstawie decyzji 2009/609/WE z dnia 4 czerwca 2008 r. w sprawie pomocy państwa C 41/2005, która to szkoda wynosi co najmniej 250 mln EUR, przy czym owa kwota powinna zostać zaktualizowana i zmieniona w oparciu o dane, które będą dostępne w przyszłości;

| — | nakazanie zapłaty odsetek od wyżej wymienionej kwoty, począwszy od dnia wydania wyroku stwierdzającego obowiązek zapłaty odszkodowania w niniejszej sprawie według stopy rocznej wynoszącej 8% lub według stopy określonej przez Sąd w ramach przysługującej mu swobodnej oceny; |
| --- | --- |

—

nakazanie zapłaty odsetek od wyżej wymienionej kwoty, począwszy od dnia wydania wyroku stwierdzającego obowiązek zapłaty odszkodowania w niniejszej sprawie według stopy rocznej wynoszącej 8% lub według stopy określonej przez Sąd w ramach przysługującej mu swobodnej oceny;

| — | obciążenie pozwanej kosztami niniejszego postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie pozwanej kosztami niniejszego postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący tego, że decyzja PPA jest ewidentnie niezgodna z prawem. Skarżące twierdzą, że decyzja PPA (będąca obecnie przedmiotem skargi do Sądu w sprawie T-179/09) jest dotknięta dużą liczbą poważnych błędów, które są niezgodne z normalnym zachowaniem instytucji zobowiązanej do zapewnienia stosowania reguł konkurencji, w związku z czym powinna ona prowadzić do powstania odpowiedzialności po stronie Unii Europejskiej, zważywszy, że:






  — | dane zawarte w decyzji PPA wyraźne wskazują na to, że PPA nie przysporzyła żadnej korzyści gospodarczej; |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że decyzja PPA jest ewidentnie niezgodna z prawem. Skarżące twierdzą, że decyzja PPA (będąca obecnie przedmiotem skargi do Sądu w sprawie T-179/09) jest dotknięta dużą liczbą poważnych błędów, które są niezgodne z normalnym zachowaniem instytucji zobowiązanej do zapewnienia stosowania reguł konkurencji, w związku z czym powinna ona prowadzić do powstania odpowiedzialności po stronie Unii Europejskiej, zważywszy, że:

—

dane zawarte w decyzji PPA wyraźne wskazują na to, że PPA nie przysporzyła żadnej korzyści gospodarczej;

| — | PPA stanowiła część pakietu prywatyzacyjnego Dunamenti i poprzedziła go; w związku z tym została oszacowana według ceny zapłaconej przez Electrabel, lecz Komisja odmówiła wzięcia tej okoliczności pod uwagę, przez co naruszyła w ewidentny sposób prawo Unii; |
| --- | --- |

—

PPA stanowiła część pakietu prywatyzacyjnego Dunamenti i poprzedziła go; w związku z tym została oszacowana według ceny zapłaconej przez Electrabel, lecz Komisja odmówiła wzięcia tej okoliczności pod uwagę, przez co naruszyła w ewidentny sposób prawo Unii;

| — | nakaz odzyskania zawarty w decyzji PPA jest tak dalece wadliwy, że obliczenia poczynione przez renomowanych ekonomistów dowiodły pomocy negatywnej, co oznacza brak pomocy. |
| --- | --- |

—

nakaz odzyskania zawarty w decyzji PPA jest tak dalece wadliwy, że obliczenia poczynione przez renomowanych ekonomistów dowiodły pomocy negatywnej, co oznacza brak pomocy.

Skarżące twierdzą, że takie poważne błędy nie mogą znaleźć wytłumaczenia w pozornej złożoności sprawy lub w obiektywnych ograniczeniach, którym podlega Komisja w ramach kontroli pomocy państwa. Owe błędy wynikają raczej w dużym zakresie z odmowy Komisji dokonania indywidualnej oceny PPA i stanowią wyraźny dowód na poważne naruszenie granic uznania przysługującego Komisji.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący tego, że skarżące doznały rzeczywistej szkody w wyniku wcześniejszego zakończenia PPA. Wskutek niezgodnego z prawem postępowania Komisji PPA została zakończona przed terminem wskazanym w umowie. Skarżące podnoszą, że w wyniku tego wcześniejszego zakończenia poniosły bardzo poważne straty i że ta szkoda, której nie można dokładnie określić na tym etapie, przekracza 250 mln EUR. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że skarżące doznały rzeczywistej szkody w wyniku wcześniejszego zakończenia PPA. Wskutek niezgodnego z prawem postępowania Komisji PPA została zakończona przed terminem wskazanym w umowie. Skarżące podnoszą, że w wyniku tego wcześniejszego zakończenia poniosły bardzo poważne straty i że ta szkoda, której nie można dokładnie określić na tym etapie, przekracza 250 mln EUR.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący tego, że istnieje bezpośredni związek przyczynowy między niezgodnym z prawem postępowaniem Komisji a szkodą poniesioną przez skarżące. Skarżące twierdzą, że gdyby postępowanie Komisji było zgodne z prawem Unii, nie doszłoby do wcześniejszego zakończenia PPA, przez co uniknięto by szkody wynikającej dla skarżących ze sprzecznej z prawem decyzji PPA. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący tego, że istnieje bezpośredni związek przyczynowy między niezgodnym z prawem postępowaniem Komisji a szkodą poniesioną przez skarżące. Skarżące twierdzą, że gdyby postępowanie Komisji było zgodne z prawem Unii, nie doszłoby do wcześniejszego zakończenia PPA, przez co uniknięto by szkody wynikającej dla skarżących ze sprzecznej z prawem decyzji PPA.

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/46 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/46

---

Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2014 r. – Zentralverband des Deutschen Bäckerhandwerks przeciwko Komisji

(Sprawa T-49/14)

2014/C 112/59

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Zentralverband des Deutschen Bäckerhandwerks e.V. (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: I. Jung, M. Teworte-Vey, A. Renvert i J. Saatkamp, Rechtsanwälte)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji 2013/663/UE z dnia 14 listopada 2013 r. w sprawie odrzucenia wniosku o cofnięcie rejestracji nazwy zarejestrowanej w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych przewidzianego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 [Kołocz śląski/kołacz śląski (ChOG)] [notyfikowana pod nr C (2013) 7626]. |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji 2013/663/UE z dnia 14 listopada 2013 r. w sprawie odrzucenia wniosku o cofnięcie rejestracji nazwy zarejestrowanej w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych przewidzianego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 [Kołocz śląski/kołacz śląski (ChOG)] [notyfikowana pod nr C (2013) 7626].

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący błędnej podstawy prawnej






  — | Skarżący podnosi, że pozwana błędnie oparła zaskarżoną decyzję na obowiązującym w chwili wydania decyzji nowym brzmieniu rozporządzenia (UE) nr nr 1151/2012 (1) zamiast na obowiązującym w chwili złożenia wniosku przez skarżącego rozporządzeniu (WE) nr 510/2006 (2). Pozwana w ten sposób naruszyła zasadę „tempus regit actum”. |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący błędnej podstawy prawnej

—

Skarżący podnosi, że pozwana błędnie oparła zaskarżoną decyzję na obowiązującym w chwili wydania decyzji nowym brzmieniu rozporządzenia (UE) nr nr 1151/2012 (1) zamiast na obowiązującym w chwili złożenia wniosku przez skarżącego rozporządzeniu (WE) nr 510/2006 (2). Pozwana w ten sposób naruszyła zasadę „tempus regit actum”.

| — | Skarżący utrzymuje następnie, że wniosek o cofnięcie rejestracji nazwy zarejestrowanej jest dopuszczalny i uzasadniony na podstawie rozporządzenia nr 510/2006. W tym kontekście wywodzi on m.in., że zachodzą dwie podstawy cofnięcia rejestracji w rozumieniu art. 12 ust. 2 rozporządzenia nr 510/2006 (w przypadku spornej nazwy mamy do czynienia z nazwą rodzajową w rozumieniu art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 510/2006; obszar geograficzny Śląska został błędnie określony w specyfikacji rejestracji) i że rozszerzająca wykładnia oraz takie zastosowanie tego przepisu stanowiłoby naruszenie praw podstawowych zakładów piekarskich w Republice Federalnej Niemiec. |
| --- | --- |

—

Skarżący utrzymuje następnie, że wniosek o cofnięcie rejestracji nazwy zarejestrowanej jest dopuszczalny i uzasadniony na podstawie rozporządzenia nr 510/2006. W tym kontekście wywodzi on m.in., że zachodzą dwie podstawy cofnięcia rejestracji w rozumieniu art. 12 ust. 2 rozporządzenia nr 510/2006 (w przypadku spornej nazwy mamy do czynienia z nazwą rodzajową w rozumieniu art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 510/2006; obszar geograficzny Śląska został błędnie określony w specyfikacji rejestracji) i że rozszerzająca wykładnia oraz takie zastosowanie tego przepisu stanowiłoby naruszenie praw podstawowych zakładów piekarskich w Republice Federalnej Niemiec.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszenia rozporządzenia nr 1151/2012






  — | Skarżący podnosi, że wniosek byłby już wówczas dopuszczalny i uzasadniony, gdyby dokonano jego oceny na podstawie rozporządzenia nr 1151/2012. |
| --- | --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia rozporządzenia nr 1151/2012

—

Skarżący podnosi, że wniosek byłby już wówczas dopuszczalny i uzasadniony, gdyby dokonano jego oceny na podstawie rozporządzenia nr 1151/2012.

---

(1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 93, s.12)

(2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 93, s.12)

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/47 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/47

---

Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2014 r. – Bredenkamp i in. przeciwko Radzie i Komisji

(Sprawa T-66/14)

2014/C 112/60

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: John Arnold Bredenkamp (Harare, Zimbabwe); Echo Delta (Holdings) PCC Ltd (Castletown, Wyspa Man); Scottlee Holdings (Private) Ltd (Harare); i Fodya (Private) Ltd (Harare) (przedstawiciele: P. Moser, QC (Queen’s Counsel) i G. Martin, solicitor)

Strona pozwana: Komisja Europejska i Rada Unii Europejskiej

Żądania

Skarżący wnoszą do Sądu o:

| — | przyjęcie środka organizacji postępowania nakazującego pozwanym przedstawienie wszystkich informacji lub dowodów, które mogą być w posiadaniu tych instytucji, dotyczących umieszczenia skarżących w wykazie; |
| --- | --- |

—

przyjęcie środka organizacji postępowania nakazującego pozwanym przedstawienie wszystkich informacji lub dowodów, które mogą być w posiadaniu tych instytucji, dotyczących umieszczenia skarżących w wykazie;

| — | nakazanie Radzie lub Komisji wypłacenia skarżącym zadośćuczynienia i odszkodowania za krzywdę i szkody materialne poniesione w następstwie bezprawnego nałożenia unijnych sankcji na skarżących w formie dodania (a następnie pozostawienia do 2012 r.) nazwiska i nazw skarżących w załączniku do rozporządzenia Rady (WE) nr 314/2004 na podstawie odpowiednio: wspólnego stanowiska Rady 2009/68/WPZiB oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 77/2009; decyzji Rady 2010/92/WPZiB i rozporządzenia Komisji (UE) nr 173/2010 oraz decyzji Rady 2011/101/WPZiB i rozporządzenia Komisji (UE) nr 174/2011; |
| --- | --- |

—

nakazanie Radzie lub Komisji wypłacenia skarżącym zadośćuczynienia i odszkodowania za krzywdę i szkody materialne poniesione w następstwie bezprawnego nałożenia unijnych sankcji na skarżących w formie dodania (a następnie pozostawienia do 2012 r.) nazwiska i nazw skarżących w załączniku do rozporządzenia Rady (WE) nr 314/2004 na podstawie odpowiednio: wspólnego stanowiska Rady 2009/68/WPZiB oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 77/2009; decyzji Rady 2010/92/WPZiB i rozporządzenia Komisji (UE) nr 173/2010 oraz decyzji Rady 2011/101/WPZiB i rozporządzenia Komisji (UE) nr 174/2011;

| — | zasądzenie wypłaty odsetek składanych według stopy Euribor + 2% (lub według innej stopy procentowej, która może zostać określona) od kwoty podlegającej wypłacie przez pozwanych na rzecz skarżących, naliczanych od dnia wydania wyroku; |
| --- | --- |

—

zasądzenie wypłaty odsetek składanych według stopy Euribor + 2% (lub według innej stopy procentowej, która może zostać określona) od kwoty podlegającej wypłacie przez pozwanych na rzecz skarżących, naliczanych od dnia wydania wyroku;

| — | obciążenie pozwanych kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie pozwanych kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący podnoszą cztery zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący tego, że spornym aktom brak jakiejkolwiek właściwej podstawy prawnej, ponieważ zostały przyjęte jedynie na podstawie art. 60 i 301 WE, które dotyczą wyłącznie środków w odniesieniu do państw trzecich, a nie osób prywatnych lub spółek. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że spornym aktom brak jakiejkolwiek właściwej podstawy prawnej, ponieważ zostały przyjęte jedynie na podstawie art. 60 i 301 WE, które dotyczą wyłącznie środków w odniesieniu do państw trzecich, a nie osób prywatnych lub spółek.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący tego, że sporne akty dotknięte są oczywistymi błędami faktycznymi polegającymi na braku wykazania jakichkolwiek silnych powiązań z rządem Zimbabwe lub finansowego lub innego wsparcia dla reżimu, co skutkuje brakiem zadośćuczynienia ciążącemu na pozwanych obowiązkowi wynikającemu z ciężaru dowodu oraz niezgodnym z prawem trybem przyjęcia decyzji. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że sporne akty dotknięte są oczywistymi błędami faktycznymi polegającymi na braku wykazania jakichkolwiek silnych powiązań z rządem Zimbabwe lub finansowego lub innego wsparcia dla reżimu, co skutkuje brakiem zadośćuczynienia ciążącemu na pozwanych obowiązkowi wynikającemu z ciężaru dowodu oraz niezgodnym z prawem trybem przyjęcia decyzji.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący tego, że sporne akty naruszyły istotne wymogi proceduralne wskutek nieprzedstawienia żadnego lub wystraczającego uzasadnienia oraz niezapewnienia skarżącym możliwości bycia wysłuchanymi lub przedstawienia oświadczeń mających na celu wykazanie braku winy. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący tego, że sporne akty naruszyły istotne wymogi proceduralne wskutek nieprzedstawienia żadnego lub wystraczającego uzasadnienia oraz niezapewnienia skarżącym możliwości bycia wysłuchanymi lub przedstawienia oświadczeń mających na celu wykazanie braku winy.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący tego, że sporne akty naruszyły podstawowe zasady prawa Unii zawarte także w art. 1 pierwszego protokołu dodatkowego do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (EKPC) wskutek ograniczenia w sposób bezprawny prawa skarżących do ich własnego mienia. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący tego, że sporne akty naruszyły podstawowe zasady prawa Unii zawarte także w art. 1 pierwszego protokołu dodatkowego do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (EKPC) wskutek ograniczenia w sposób bezprawny prawa skarżących do ich własnego mienia.

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/48 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/48

---

Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2014 r. – Viraj Profiles przeciwko Radzie

(Sprawa T-67/14)

2014/C 112/61

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Viraj Profiles Ltd (Maharasztra, Indie) (przedstawiciele: adwokaci V. Akritidis i Y. Melin)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | Stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1106/2013 z dnia 5 listopada 2013 r. (Dz.U. L 298, s. 1) nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych drutów ze stali nierdzewnej pochodzących z Indii, w zakresie, w jakim znajduje ono zastosowanie do Viraj Profiles Limited; |
| --- | --- |

—

Stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1106/2013 z dnia 5 listopada 2013 r. (Dz.U. L 298, s. 1) nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych drutów ze stali nierdzewnej pochodzących z Indii, w zakresie, w jakim znajduje ono zastosowanie do Viraj Profiles Limited;

| — | Obciążenie Rady i wszelkich interwenientów, którzy mogą zostać dopuszczeni do udziału w postępowaniu po stronie Rady, kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

Obciążenie Rady i wszelkich interwenientów, którzy mogą zostać dopuszczeni do udziału w postępowaniu po stronie Rady, kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy, że koszt produkcji wyliczony w spornym rozporządzeniu został dostosowany w oczywiście błędny sposób, z naruszeniem art. 2 ust. 1, 3, 4, 5, 6, 11 i 12 rozporządzenia podstawowego. Instytucje UE zastosowały dostosowanie w górę przy użyciu metodologii, która przy jej stosowaniu daje dostosowanie niższe niż to ujawnione przez Komisję. Dostosowanie obejmuje również pozycje, których nie należało uwzględniać w kosztach produkcji skarżącego. Margines dumpingi obliczony na podstawie tej błędnej metodologii narusza art. 2 ust. 11 i 12 rozporządzenia podstawowego. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy, że koszt produkcji wyliczony w spornym rozporządzeniu został dostosowany w oczywiście błędny sposób, z naruszeniem art. 2 ust. 1, 3, 4, 5, 6, 11 i 12 rozporządzenia podstawowego. Instytucje UE zastosowały dostosowanie w górę przy użyciu metodologii, która przy jej stosowaniu daje dostosowanie niższe niż to ujawnione przez Komisję. Dostosowanie obejmuje również pozycje, których nie należało uwzględniać w kosztach produkcji skarżącego. Margines dumpingi obliczony na podstawie tej błędnej metodologii narusza art. 2 ust. 11 i 12 rozporządzenia podstawowego.

| 2. | Zarzut drugi, że ustalenie, jakoby szkoda wyrządzona przemysłowi Unii była spowodowana importem z Indii, jest oczywiście błędne, ponieważ nie uwzględnia wpływu importu z Chin, który był główną przyczyną szkód w rozpatrywanym okresie i zerwał związek przyczynowy między towarami przywożonymi z Indii po cenach dumpingowych i szkodą, a instytucje UE nie dokonały analizy w sprawie braku przypisania szkody, z naruszeniem art. 3 ust. 6 i 7 rozporządzenia podstawowego. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi, że ustalenie, jakoby szkoda wyrządzona przemysłowi Unii była spowodowana importem z Indii, jest oczywiście błędne, ponieważ nie uwzględnia wpływu importu z Chin, który był główną przyczyną szkód w rozpatrywanym okresie i zerwał związek przyczynowy między towarami przywożonymi z Indii po cenach dumpingowych i szkodą, a instytucje UE nie dokonały analizy w sprawie braku przypisania szkody, z naruszeniem art. 3 ust. 6 i 7 rozporządzenia podstawowego.

| 3. | Zarzut trzeci, że Komisja nie zbadała dokładności i odpowiedniego charakteru materiałów dowodowych na temat związku przyczynowego dostarczonych we wniosku uzasadniającym wszczęcie postępowania wbrew przepisom art. 5 ust. 2, 3, 7 i art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci, że Komisja nie zbadała dokładności i odpowiedniego charakteru materiałów dowodowych na temat związku przyczynowego dostarczonych we wniosku uzasadniającym wszczęcie postępowania wbrew przepisom art. 5 ust. 2, 3, 7 i art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/48 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/48

---

Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2014 r. – UAB MELT WATER przeciwko OHIM (MELT WATER Original)

(Sprawa T-69/14)

2014/C 112/62

Język postępowania: litewski

Strony

Strona skarżąca: Research and Production Company MELT WATER UAB (Kłajpeda, Litwa) (przedstawiciel: adwokat V. Viešūnaitė)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 listopada 2013 r. w sprawie R 494/2013-5 i nakazanie OHIM zarejestrowania jako wspólnotowego znaku towarowego znaku „MELT WATER Original”, w odniesieniu do którego strona skarżąca, Research and Production Company MELT WATER UAB, wniosła o rejestrację (zgłoszenie nr 010 782 068); |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 listopada 2013 r. w sprawie R 494/2013-5 i nakazanie OHIM zarejestrowania jako wspólnotowego znaku towarowego znaku „MELT WATER Original”, w odniesieniu do którego strona skarżąca, Research and Production Company MELT WATER UAB, wniosła o rejestrację (zgłoszenie nr 010 782 068);

| — | zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej, Research and Production Company MELT WATER UAB; |
| --- | --- |

—

zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej, Research and Production Company MELT WATER UAB;

| — | nakazanie stronie pozwanej, OHIM, przedłożenia akt dotyczących postępowania w sprawie zgłoszenia do rejestracji wspólnotowego znaku towarowego (zgłoszenie nr 010 782 068). |
| --- | --- |

—

nakazanie stronie pozwanej, OHIM, przedłożenia akt dotyczących postępowania w sprawie zgłoszenia do rejestracji wspólnotowego znaku towarowego (zgłoszenie nr 010 782 068).

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszająca wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Jasnoniebieski graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „MELT WATER Original” dla towarów z klasy 32 – zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 010 782 068

Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Artykuł 7 ust. 1 lit. c) i art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 wraz z odnośnym orzecznictwem sądów Unii Europejskiej.

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/49 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/49

---

Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2014 r. – UAB MELT WATER przeciwko OHIM (Kształt butelki)

(Sprawa T-70/14)

2014/C 112/63

Język postępowania: litewski

Strony

Strona skarżąca: Research and Production Company MELT WATER UAB (Kłajpeda, Litwa) (przedstawiciel: adwokat V. Viešūnaitė)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 listopada 2013 r. w sprawie R 481/2013-5 i nakazanie OHIM zarejestrowania jako wspólnotowego znaku towarowego znaku obejmującego kształt butelki, w odniesieniu do którego strona skarżąca, Research and Production Company MELT WATER UAB, wniosła o rejestrację (zgłoszenie nr 010 751 584); |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 listopada 2013 r. w sprawie R 481/2013-5 i nakazanie OHIM zarejestrowania jako wspólnotowego znaku towarowego znaku obejmującego kształt butelki, w odniesieniu do którego strona skarżąca, Research and Production Company MELT WATER UAB, wniosła o rejestrację (zgłoszenie nr 010 751 584);

| — | zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej, Research and Production Company MELT WATER UAB; |
| --- | --- |

—

zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej, Research and Production Company MELT WATER UAB;

| — | nakazanie stronie pozwanej, OHIM, przedłożenia akt dotyczących postępowania w sprawie zgłoszenia do rejestracji wspólnotowego znaku towarowego (zgłoszenie nr 010 751 584). |
| --- | --- |

—

nakazanie stronie pozwanej, OHIM, przedłożenia akt dotyczących postępowania w sprawie zgłoszenia do rejestracji wspólnotowego znaku towarowego (zgłoszenie nr 010 751 584).

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszająca wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Trójwymiarowy znak towarowy obejmujący kształt butelki dla towarów z klasy 32 – zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 010 751 584

Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Artykuł 4 i art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 wraz z orzecznictwem sądów Unii Europejskiej.

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/50 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/50

---

Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2014 r. – Copernicus-Trademarks przeciwko OHIM – Maquet (LUCEO)

(Sprawa T-82/14)

2014/C 112/64

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Copernicus-Trademarks Ltd (Borehamwood, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat F. Henkel)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Maquet GmbH & Co. KG (Rastatt, Niemcy)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu:

| — | o stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 25 listopada 2013 r. w sprawie R 2292/2012-4 i oddalenie wniosku o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego nr 8 554 974 LUCEO; |
| --- | --- |

—

o stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 25 listopada 2013 r. w sprawie R 2292/2012-4 i oddalenie wniosku o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego nr 8 554 974 LUCEO;

| — | posiłkowo, o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do Izby Odwoławczej celem ponownego rozpoznania; |
| --- | --- |

—

posiłkowo, o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do Izby Odwoławczej celem ponownego rozpoznania;

| — | obciążenie pozwanego kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Słowny znak towarowy LUCEO dla towarów z klas 10, 12 i 28 – wspólnotowy znak towarowy nr 8 554 974

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Maquet GmbH & Co. KG

Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009

Decyzja Wydziału Unieważnień: Uwzględnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty:

| — | Naruszenie art. 75 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 75 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009;

| — | Naruszenie art. 74 rozporządzenia nr 207/2009; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 74 rozporządzenia nr 207/2009;

| — | Naruszenie art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/51 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/51

---

Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2014 r. – LTJ Diffusion przeciwko OHIM – Arthur et Aston (ARTHUR & ASTON)

(Sprawa T-83/14)

2014/C 112/65

Język skargi: francuski

Strony

Strona skarżąca: LTJ Diffusion (Colombes, Francja) (przedstawiciel: adwokat S. Lederman)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Arthur et Aston SAS (Giberville, Francja)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu:

| — | o stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 2 grudnia 2013 r. w sprawie R 1963/2012-1 w zakresie, w jakim stwierdzono w niej, że używanie wcześniejszego znaku towarowego nr 17731 „ARTHUR” nie spełniało wymogów określonych w art. 15 ust. 1 akapit drugi lit. a) rozporządzenia nr 207/2009; |
| --- | --- |

—

o stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 2 grudnia 2013 r. w sprawie R 1963/2012-1 w zakresie, w jakim stwierdzono w niej, że używanie wcześniejszego znaku towarowego nr 17731 „ARTHUR” nie spełniało wymogów określonych w art. 15 ust. 1 akapit drugi lit. a) rozporządzenia nr 207/2009;

| — | w wypadku gdyby Sąd, zgodnie ze swym orzecznictwem (wyrok z dnia 4 czerwca 2013 r. w sprawie T-514/11 „DECATHLON”) stwierdził, że nie może sam orzec co do zasadności sprzeciwu wniesionego przez spółkę LTJ DIFFUSION w dniu 14 kwietnia 2011 r. z uwagi na to, że Izba Odwoławcza sama nie zajęła w tym względzie stanowiska, o przekazanie sprawy właściwej jednostce celem rozstrzygnięcia w przedmiocie zasadności sprzeciwu wniesionego przez spółkę LTJ DIFFUSION w dniu 14 kwietnia 2001 r. wobec rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 9509911 tworzonego przez oznaczenie słowne „ARTHUR & ASTON” dla określonych towarów z klas 3, 9, 14 i 25, a w szczególności dla „obuwia, kozaków i półbutów”. |
| --- | --- |

—

w wypadku gdyby Sąd, zgodnie ze swym orzecznictwem (wyrok z dnia 4 czerwca 2013 r. w sprawie T-514/11 „DECATHLON”) stwierdził, że nie może sam orzec co do zasadności sprzeciwu wniesionego przez spółkę LTJ DIFFUSION w dniu 14 kwietnia 2011 r. z uwagi na to, że Izba Odwoławcza sama nie zajęła w tym względzie stanowiska, o przekazanie sprawy właściwej jednostce celem rozstrzygnięcia w przedmiocie zasadności sprzeciwu wniesionego przez spółkę LTJ DIFFUSION w dniu 14 kwietnia 2001 r. wobec rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 9509911 tworzonego przez oznaczenie słowne „ARTHUR & ASTON” dla określonych towarów z klas 3, 9, 14 i 25, a w szczególności dla „obuwia, kozaków i półbutów”.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Arthur et Aston SAS

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „ARTHUR & ASTON” dla towarów z klas 3, 9, 14 i 25 – zgłoszenie nr 9 509 911

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Skarżąca

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Półgraficzny krajowy znak towarowy zawierający element słowny „Arthur”, zarejestrowany dla towarów z klasy 25

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 15 ust. 1 akapit drugi lit. a) rozporządzenia nr 207/2009

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/51 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/51

---

Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2014 r. – Tecalan przeciwko OHIM – Ensinger (TECALAN)

(Sprawa T-100/14)

2014/C 112/66

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Tecalan GmbH (Grünberg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Holthaus)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Ensinger GmbH (Nufringen, Niemcy)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie R 2308/2012-1; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie R 2308/2012-1;

| — | obciążenie pozwanego kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy TECALAN dla towarów z klasy 17 – zgłoszenie nr 6 203 285

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Ensinger GmbH

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy TECADUR dla towarów z klasy 17

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/52 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/52

---

Skarga wniesiona w dniu 10 lutego 2014 r. – British Aggregates przeciwko Komisji

(Sprawa T-101/14)

2014/C 112/67

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: British Aggregates Association (Lanark, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat L. Van den Hende i L. Geary, solicitor)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263 TFUE decyzji Komisji C(2013) 4901 wersja ostateczna z dnia 31 lipca 2013 r. opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 28 listopada 2013 r. w sprawie SA.34775 (ex 2012/NN) – Opłaty za wydobycie kruszywa; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263 TFUE decyzji Komisji C(2013) 4901 wersja ostateczna z dnia 31 lipca 2013 r. opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 28 listopada 2013 r. w sprawie SA.34775 (ex 2012/NN) – Opłaty za wydobycie kruszywa;

| — | obciążenie pozwanej kosztami poniesionymi przez skarżącego w niniejszym postępowaniu. |
| --- | --- |

—

obciążenie pozwanej kosztami poniesionymi przez skarżącego w niniejszym postępowaniu.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczy popełnienia oczywistego błędu w ocenie przez Komisję, która zdecydowała, że trzy zwolnienia przewidziane w Finance Act 2001 nie prowadzą do selektywności a tym samym do pomocy państwa zgodnie z art. 107 ust. 1 TFUE. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczy popełnienia oczywistego błędu w ocenie przez Komisję, która zdecydowała, że trzy zwolnienia przewidziane w Finance Act 2001 nie prowadzą do selektywności a tym samym do pomocy państwa zgodnie z art. 107 ust. 1 TFUE.

| 2. | Zarzut drugi dotyczy braku uzasadnienia zaskarżonej decyzji jak tego wymaga art. 296 TFUE, gdyż Komisja nie wyjaśniła, dlaczego różne traktowanie podobnych sytuacji nie stanowi pomocy państwa. Ponadto argumentacja przedstawiona przez Komisję jest sprzeczna w świetle zaskarżonej decyzji. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczy braku uzasadnienia zaskarżonej decyzji jak tego wymaga art. 296 TFUE, gdyż Komisja nie wyjaśniła, dlaczego różne traktowanie podobnych sytuacji nie stanowi pomocy państwa. Ponadto argumentacja przedstawiona przez Komisję jest sprzeczna w świetle zaskarżonej decyzji.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczy naruszenia przez Komisję obowiązku wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego zgodnie z art. 108 ust. 3 TFUE, gdyż nie jest to sprawa, w której Komisja bez szczegółowego zbadania materii może dojść do przekonania, że środek nie stanowi pomocy państwa. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczy naruszenia przez Komisję obowiązku wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego zgodnie z art. 108 ust. 3 TFUE, gdyż nie jest to sprawa, w której Komisja bez szczegółowego zbadania materii może dojść do przekonania, że środek nie stanowi pomocy państwa.

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/53 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/53

---

Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2014 r. – Deutsche Post przeciwko OHIM –PostNL Holding (TPG POST)

(Sprawa T-102/14)

2014/C 112/68

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Deutsche Post AG (Bonn, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci K. Hamacher i C. Giersdorf)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: PostNL Holding BV (Haga, Niderlandy)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie R 2108/2012-1 i |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie R 2108/2012-1 i

| — | obciążenie kosztami postępowania pozwanego i, w odnośnym przypadku, strony postępowania przed Izbą Odwoławczą. |
| --- | --- |

—

obciążenie kosztami postępowania pozwanego i, w odnośnym przypadku, strony postępowania przed Izbą Odwoławczą.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: PostNL Holding BV

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „TPG POST” dla towarów i usług z klas 6, 9, 16, 20, 35, 38 i 39 (zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 2 920 916)

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowne krajowe i wspólnotowe znaki towarowe „DP”, „POST” i „Deutsche Post” dla towarów i usług z klas 9, 12, 14, 16, 25, 28, 35, 36, 38, 39 i 42

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/53 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/53

---

Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2014 r. – Frucona Košice przeciwko Komisji Europejskiej

(Sprawa T-103/14)

2014/C 112/69

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Frucona Košice a.s. (Koszyce, Słowacja) (przedstawiciele: K. Lasok, QC, B. Hartnett, Barrister, O. Geiss, lawyer, i J. Holmes, Barrister)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2013) 6261 z dnia 16 października 2013 r. w sprawie pomocy państwa nr SA.18211 (C 25/2005) (ex NN 21/2005) skierowanej do Republiki Słowackiej; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2013) 6261 z dnia 16 października 2013 r. w sprawie pomocy państwa nr SA.18211 (C 25/2005) (ex NN 21/2005) skierowanej do Republiki Słowackiej;

| — | obciążenie pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa do obrony. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa do obrony.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo w motywie 83 zaskarżonej decyzji. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo w motywie 83 zaskarżonej decyzji.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja dopuściła się błędu w ustaleniach faktycznych oraz naruszyła prawo, uznając, że wszczęcie postępowania upadłościowego byłoby korzystniejsze dla słowackiego organu podatkowego (motywy 88–119 zaskarżonej decyzji). |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja dopuściła się błędu w ustaleniach faktycznych oraz naruszyła prawo, uznając, że wszczęcie postępowania upadłościowego byłoby korzystniejsze dla słowackiego organu podatkowego (motywy 88–119 zaskarżonej decyzji).

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja popełniła błąd, uznając, że postępowanie w sprawie egzekucji należności podatkowych pozwoliłoby osiągnąć większy zwrot niż postępowanie układowe. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja popełniła błąd, uznając, że postępowanie w sprawie egzekucji należności podatkowych pozwoliłoby osiągnąć większy zwrot niż postępowanie układowe.

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/54 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/54

---

Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2014 r. – TrekStor przeciwko OHIM –Scanlab (iDrive)

(Sprawa T-105/14)

2014/C 112/70

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: TrekStror Ltd (Hong-Kong, Hong-Kongy) (przedstawiciele: adwokat M. Alber)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Scanlab AG (Puchheim, Niemcy)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 2 grudnia 2013 r. w sprawie R 2330/2012-1 i dopuszczenie znaku towarowego „IDrive” do rejestracji w pełnym zakresie, jak również oddalenie sprzeciwu wnoszącej go strony oraz |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 2 grudnia 2013 r. w sprawie R 2330/2012-1 i dopuszczenie znaku towarowego „IDrive” do rejestracji w pełnym zakresie, jak również oddalenie sprzeciwu wnoszącej go strony oraz

| — | obciążenie pozwanego kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „iDrive” dla towarów z klasy 9 (zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 10 267 573)

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Scanlab AG

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny krajowy znak towarowy „IDRIVE” dla towarów i usług z klas 9 i 42

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) w związku z art. 43 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/55 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/55

---

Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2014 r. – Unitec Bio przeciwko Radzie

(Sprawa T-111/14)

2014/C 112/71

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Unitec Bio SA (Buenos Aires, Argentyna) (przedstawiciele: J. F. Bellis i R. Luff, lawyers)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1194/2013 z dnia 19 listopada 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji (Dz.U. L 315, s. 2) w zakresie, w jakim dotyczy ono strony skarżącej; oraz |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1194/2013 z dnia 19 listopada 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji (Dz.U. L 315, s. 2) w zakresie, w jakim dotyczy ono strony skarżącej; oraz

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący dopuszczenia się przez instytucje oczywistego błędu w ocenie stanu faktycznego poprzez stwierdzenie, że miało miejsce zakłócanie cen nasion soi i oleju sojowego uzasadniające zastosowanie art. 2 ust. 5 akapit drugi podstawowego rozporządzenia antydumpingowego (1). |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący dopuszczenia się przez instytucje oczywistego błędu w ocenie stanu faktycznego poprzez stwierdzenie, że miało miejsce zakłócanie cen nasion soi i oleju sojowego uzasadniające zastosowanie art. 2 ust. 5 akapit drugi podstawowego rozporządzenia antydumpingowego (1).

| 2. | Zarzut drugi dotyczący tego, że art. 2 ust. 5 akapit drugi podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, tak jak został zinterpretowany przez instytucje w niniejszej sprawie, nie może mieć zastosowania do przywozów z państwa będącego członkiem WTO, ponieważ jest to niezgodne z Porozumieniem antydumpingowym WTO. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że art. 2 ust. 5 akapit drugi podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, tak jak został zinterpretowany przez instytucje w niniejszej sprawie, nie może mieć zastosowania do przywozów z państwa będącego członkiem WTO, ponieważ jest to niezgodne z Porozumieniem antydumpingowym WTO.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący tego, że ocena szkody nie uwzględnia czynników, które przerywają związek przyczynowy między podnoszoną szkodą a przywozami uważanymi za dumpingowe z naruszeniem art. 3 ust. 7 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący tego, że ocena szkody nie uwzględnia czynników, które przerywają związek przyczynowy między podnoszoną szkodą a przywozami uważanymi za dumpingowe z naruszeniem art. 3 ust. 7 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343, s. 51)

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/55 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/55

---

Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2014 r. – Molinos Río de la Plata przeciwko Radzie

(Sprawa T-112/14)

2014/C 112/72

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Molinos Río de la Plata SA (Buenos Aires, Argentyna) (przedstawiciele: J.-F. Bellis i R. Luff, lawyer)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | Stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1194/2013 z dnia 19 listopada 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji (Dz.U. L 315, s. 2) w zakresie w jakim dotyczy skarżącej; oraz |
| --- | --- |

—

Stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1194/2013 z dnia 19 listopada 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji (Dz.U. L 315, s. 2) w zakresie w jakim dotyczy skarżącej; oraz

| — | Obciążenie pozwanej kosztami postępowania |
| --- | --- |

—

Obciążenie pozwanej kosztami postępowania

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący tego, iż instytucje popełniły oczywisty błąd w ocenie okoliczności faktycznych stwierdzając, że doszło do zniekształcenia cen nasion soi i oleju sojowego uzasadniającego zastosowanie art. 2. ust 5 akapit drugi podstawowego rozporządzenia antydumpingowego (1). |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, iż instytucje popełniły oczywisty błąd w ocenie okoliczności faktycznych stwierdzając, że doszło do zniekształcenia cen nasion soi i oleju sojowego uzasadniającego zastosowanie art. 2. ust 5 akapit drugi podstawowego rozporządzenia antydumpingowego (1).

| 2. | Zarzut drugi dotyczący tego, iż art. 2. ust 5 akapit drugi podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, w rozumieniu przyjętym przez instytucje w niniejszej sprawie, nie może być zastosowany do przywozu z państwa członkowskiego WTO, ponieważ jest niezgodny z Porozumieniem antydumpingowym WTO. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący tego, iż art. 2. ust 5 akapit drugi podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, w rozumieniu przyjętym przez instytucje w niniejszej sprawie, nie może być zastosowany do przywozu z państwa członkowskiego WTO, ponieważ jest niezgodny z Porozumieniem antydumpingowym WTO.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący tego, iż ocena szkody nie uwzględnia czynników przerywających związek przyczynowy pomiędzy zarzucaną szkodą i rzekomym przywozem po cenach dumpingowych z naruszeniem art. 3 ust. 7 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący tego, iż ocena szkody nie uwzględnia czynników przerywających związek przyczynowy pomiędzy zarzucaną szkodą i rzekomym przywozem po cenach dumpingowych z naruszeniem art. 3 ust. 7 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343, s. 51).

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/56 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/56

---

Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2014 r. – Oleaginosa Moreno Hermanos przeciwko Radzie

(Sprawa T-113/14)

2014/C 112/73

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Oleaginosa Moreno Hermanos SACIFI y A (Bahia Blanca, Argentyna) (przedstawiciele: J. F. Bellis i R. Luff, lawyers)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1194/2013 z dnia 19 listopada 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji (Dz.U. L 315, s. 2) w zakresie, w jakim dotyczy ono strony skarżącej; oraz |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1194/2013 z dnia 19 listopada 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji (Dz.U. L 315, s. 2) w zakresie, w jakim dotyczy ono strony skarżącej; oraz

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący dopuszczenia się przez instytucje oczywistego błędu w ocenie stanu faktycznego poprzez stwierdzenie, że miało miejsce zakłócanie cen nasion soi i oleju sojowego uzasadniające zastosowanie art. 2 ust. 5 akapit drugi podstawowego rozporządzenia antydumpingowego (1). |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący dopuszczenia się przez instytucje oczywistego błędu w ocenie stanu faktycznego poprzez stwierdzenie, że miało miejsce zakłócanie cen nasion soi i oleju sojowego uzasadniające zastosowanie art. 2 ust. 5 akapit drugi podstawowego rozporządzenia antydumpingowego (1).

| 2. | Zarzut drugi dotyczący tego, że art. 2 ust. 5 akapit drugi podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, tak jak został zinterpretowany przez instytucje w niniejszej sprawie, nie może mieć zastosowania do przywozów z państwa będącego członkiem WTO, ponieważ jest to niezgodne z Porozumieniem antydumpingowym WTO. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że art. 2 ust. 5 akapit drugi podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, tak jak został zinterpretowany przez instytucje w niniejszej sprawie, nie może mieć zastosowania do przywozów z państwa będącego członkiem WTO, ponieważ jest to niezgodne z Porozumieniem antydumpingowym WTO.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący tego, że ocena szkody nie uwzględnia czynników, które przerywają związek przyczynowy między podnoszoną szkodą a przywozami uważanymi za dumpingowe z naruszeniem art. 3 ust. 7 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący tego, że ocena szkody nie uwzględnia czynników, które przerywają związek przyczynowy między podnoszoną szkodą a przywozami uważanymi za dumpingowe z naruszeniem art. 3 ust. 7 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343, s. 51)

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/57 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/57

---

Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2014 r. – Vicentin przeciwko Radzie

(Sprawa T-114/14)

2014/C 112/74

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Vicentin SAIC (Avellaneda, Argentyna) (przedstawiciele: adwokaci J.-F. Bellis i R. Luff)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1194/2013 z dnia 19 listopada 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji (Dz.U. 2013 L 315, s. 2) w zakresie, w jakim przepisy te dotyczą strony skarżącej; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1194/2013 z dnia 19 listopada 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji (Dz.U. 2013 L 315, s. 2) w zakresie, w jakim przepisy te dotyczą strony skarżącej;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący popełnienia przez instytucje oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznych poprzez stwierdzenie, że doszło do zniekształcenia cen soi i oleju sojowego, uzasadniającego zastosowanie art. 2 ust. 5 akapit drugi podstawowego rozporządzenia antydumpingowego (1). |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący popełnienia przez instytucje oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznych poprzez stwierdzenie, że doszło do zniekształcenia cen soi i oleju sojowego, uzasadniającego zastosowanie art. 2 ust. 5 akapit drugi podstawowego rozporządzenia antydumpingowego (1).

| 2. | Zarzut drugi, w którym strona skarżąca podnosi, że art. 2 ust. 5 akapit drugi podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, w znaczeniu nadanym mu przez instytucje w niniejszej sprawie, nie może być stosowany do przywozu z państwa będącego członkiem WTO, ponieważ takie stosowanie jest niezgodne z porozumieniem antydumpingowym WTO. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi, w którym strona skarżąca podnosi, że art. 2 ust. 5 akapit drugi podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, w znaczeniu nadanym mu przez instytucje w niniejszej sprawie, nie może być stosowany do przywozu z państwa będącego członkiem WTO, ponieważ takie stosowanie jest niezgodne z porozumieniem antydumpingowym WTO.

| 3. | Zarzut trzeci, w którym strona skarżąca utrzymuje, że ocena szkody nie uwzględnia czynników, które zrywają związek przyczynowy między domniemaną szkodą a domniemanym przywozem towarów po cenach dumpingowych, co stanowi naruszenie art. 3 ust. 7 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci, w którym strona skarżąca utrzymuje, że ocena szkody nie uwzględnia czynników, które zrywają związek przyczynowy między domniemaną szkodą a domniemanym przywozem towarów po cenach dumpingowych, co stanowi naruszenie art. 3 ust. 7 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 2009 L 343, s. 51).

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/58 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/58

---

Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2014 r. – Aceitera General Deheza przeciwko Radzie

(Sprawa T-115/14)

2014/C 112/75

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Aceitera General Deheza SA (General Deheza, Argentyna) (przedstawiciele: adwokaci J.-F. Bellis i R. Luff)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1194/2013 z dnia 19 listopada 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji (Dz.U. 2013 L 315, s. 2) w zakresie, w jakim przepisy te dotyczą strony skarżącej; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1194/2013 z dnia 19 listopada 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji (Dz.U. 2013 L 315, s. 2) w zakresie, w jakim przepisy te dotyczą strony skarżącej;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący popełnienia przez instytucje oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznych poprzez stwierdzenie, że doszło do zniekształcenia cen soi i oleju sojowego, uzasadniającego zastosowanie art. 2 ust. 5 akapit drugi podstawowego rozporządzenia antydumpingowego (1). |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący popełnienia przez instytucje oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznych poprzez stwierdzenie, że doszło do zniekształcenia cen soi i oleju sojowego, uzasadniającego zastosowanie art. 2 ust. 5 akapit drugi podstawowego rozporządzenia antydumpingowego (1).

| 2. | Zarzut drugi, w którym strona skarżąca podnosi, że art. 2 ust. 5 akapit drugi podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, w znaczeniu nadanym mu przez instytucje w niniejszej sprawie, nie może być stosowany do przywozu z państwa będącego członkiem WTO, ponieważ takie stosowanie jest niezgodne z porozumieniem antydumpingowym WTO. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi, w którym strona skarżąca podnosi, że art. 2 ust. 5 akapit drugi podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, w znaczeniu nadanym mu przez instytucje w niniejszej sprawie, nie może być stosowany do przywozu z państwa będącego członkiem WTO, ponieważ takie stosowanie jest niezgodne z porozumieniem antydumpingowym WTO.

| 3. | Zarzut trzeci, w którym strona skarżąca utrzymuje, że ocena szkody nie uwzględnia czynników, które zrywają związek przyczynowy między domniemaną szkodą a domniemanym przywozem towarów po cenach dumpingowych, co stanowi naruszenie art. 3 ust. 7 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci, w którym strona skarżąca utrzymuje, że ocena szkody nie uwzględnia czynników, które zrywają związek przyczynowy między domniemaną szkodą a domniemanym przywozem towarów po cenach dumpingowych, co stanowi naruszenie art. 3 ust. 7 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 2009 L 343, s. 51).

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/58 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/58

---

Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2014 r. – PT Ciliandra Perkasa przeciwko Radzie

(Sprawa T-120/14)

2014/C 112/76

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: PT Ciliandra Perkasa (Zachodnia Dżakarta, Indonezja) (przedstawiciele: F. Graafsma i J. Cornelis, lawyers)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1194/2013 z dnia 19 listopada 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji (Dz.U. L 315, s. 2) w zakresie, w jakim nakłada ono cło antydumpingowe na stronę skarżącą; oraz |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1194/2013 z dnia 19 listopada 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji (Dz.U. L 315, s. 2) w zakresie, w jakim nakłada ono cło antydumpingowe na stronę skarżącą; oraz

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący popełnienia przez Radę i Komisję („instytucje”) oczywistego błędu w ocenie poprzez stwierdzenie, że ceny zakupu przez skarżącą surowego oleju palmowego („CPO”) są zakłócane. W szczególności instytucje nie uwzględniły, że skarżąca jest w pełni zintegrowanym pionowo producentem biodiesla oraz że z tego względu nie ma do niej zastosowania jakikolwiek domniemany wpływ systemu zróżnicowanego podatku wywozowego. Ponadto instytucje dopuściły się oczywistego błędu w ocenie w ten sposób, że (1) nie uznały, iż skarżąca i powiązani z nią dostawcy CPO stanowią jeden podmiot prawny do wszelkich celów praktycznych, a także prawnych, oraz (2) uznały, iż ceny zakupu CPO przez skarżącą od spółek powiązanych nie odpowiadały cenom rynkowym. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący popełnienia przez Radę i Komisję („instytucje”) oczywistego błędu w ocenie poprzez stwierdzenie, że ceny zakupu przez skarżącą surowego oleju palmowego („CPO”) są zakłócane. W szczególności instytucje nie uwzględniły, że skarżąca jest w pełni zintegrowanym pionowo producentem biodiesla oraz że z tego względu nie ma do niej zastosowania jakikolwiek domniemany wpływ systemu zróżnicowanego podatku wywozowego. Ponadto instytucje dopuściły się oczywistego błędu w ocenie w ten sposób, że (1) nie uznały, iż skarżąca i powiązani z nią dostawcy CPO stanowią jeden podmiot prawny do wszelkich celów praktycznych, a także prawnych, oraz (2) uznały, iż ceny zakupu CPO przez skarżącą od spółek powiązanych nie odpowiadały cenom rynkowym.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący tego, że Porozumienie antydumpingowe WTO nie zezwala na dostosowanie kosztów tylko z tego względu, iż są one niższe niż na innych rynkach lub są „zakłócane” ze względu na interwencję rządową. Artykuł 2 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343, s. 51, zwanego dalej „rozporządzeniem podstawowym”) powinien zatem zostać uznany za niemający zastosowania w zakresie, w jakim przewiduje taką możliwość dostosowania kosztów |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że Porozumienie antydumpingowe WTO nie zezwala na dostosowanie kosztów tylko z tego względu, iż są one niższe niż na innych rynkach lub są „zakłócane” ze względu na interwencję rządową. Artykuł 2 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343, s. 51, zwanego dalej „rozporządzeniem podstawowym”) powinien zatem zostać uznany za niemający zastosowania w zakresie, w jakim przewiduje taką możliwość dostosowania kosztów

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący tego, że dostosowanie kosztów CPO w niniejszej sprawie stanowi naruszenie art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego. W szczególności skarżąca podnosi następujące argumenty:






  — | brak jest niezbędnego dowodu, na którego podstawie uznano, że ceny CPO na rynku indonezyjskim są zakłócane, a instytucje dopuściły się oczywistego błędu w ocenia uznając, iż ceny CPO na rynku indonezyjskim są zakłócane; |
| --- | --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący tego, że dostosowanie kosztów CPO w niniejszej sprawie stanowi naruszenie art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego. W szczególności skarżąca podnosi następujące argumenty:

—

brak jest niezbędnego dowodu, na którego podstawie uznano, że ceny CPO na rynku indonezyjskim są zakłócane, a instytucje dopuściły się oczywistego błędu w ocenia uznając, iż ceny CPO na rynku indonezyjskim są zakłócane;

| — | używając referencyjnej ceny eksportowej w celu dostosowania kosztów instytucje nie dostosowały kosztów „na stosownej podstawie”, jak nakazuje art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego lub na podstawie „źródeł, na które takie zakłócenia nie mają wpływu”; oraz |
| --- | --- |

—

używając referencyjnej ceny eksportowej w celu dostosowania kosztów instytucje nie dostosowały kosztów „na stosownej podstawie”, jak nakazuje art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego lub na podstawie „źródeł, na które takie zakłócenia nie mają wpływu”; oraz

| — | art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego nie zezwala na dostosowanie kosztów w sytuacjach, w których ceny są po prostu i przypuszczalnie „niskie”. |
| --- | --- |

—

art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego nie zezwala na dostosowanie kosztów w sytuacjach, w których ceny są po prostu i przypuszczalnie „niskie”.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący tego, że poprzez ustalenie wystarczającej marży zysku Rada nie spełniła obowiązku prawnego zawartego w art. 2 ust. 6 lit. c) rozporządzenia podstawowego. Artykuł ten stanowi, że kwota wystarczającego zysku nie może przekroczyć zysku zwykle uzyskiwanego przez innych eksporterów lub producentów przy sprzedaży tej samej kategorii produktów na rynku wewnętrznym w kraju pochodzenia. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący tego, że poprzez ustalenie wystarczającej marży zysku Rada nie spełniła obowiązku prawnego zawartego w art. 2 ust. 6 lit. c) rozporządzenia podstawowego. Artykuł ten stanowi, że kwota wystarczającego zysku nie może przekroczyć zysku zwykle uzyskiwanego przez innych eksporterów lub producentów przy sprzedaży tej samej kategorii produktów na rynku wewnętrznym w kraju pochodzenia.

| 5. | Zarzut piąty dotyczący tego, że instytucje nie uwzględniły informacji i argumentów przedstawionych przez skarżącą w toku dochodzenia. W ten sposób nie tylko naruszyły obowiązek staranności i dobrej administracji poprzez brak zbadania w sposób staranny i bezstronny wszelkich odpowiednich dowodów, lecz także nie spełniły obowiązku zawartego w art. 20 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, jak również obowiązku przedstawienia uzasadnienia, jak tego wymaga art. Art. 253 TWE (art. 296 TFUE). |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty dotyczący tego, że instytucje nie uwzględniły informacji i argumentów przedstawionych przez skarżącą w toku dochodzenia. W ten sposób nie tylko naruszyły obowiązek staranności i dobrej administracji poprzez brak zbadania w sposób staranny i bezstronny wszelkich odpowiednich dowodów, lecz także nie spełniły obowiązku zawartego w art. 20 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, jak również obowiązku przedstawienia uzasadnienia, jak tego wymaga art. Art. 253 TWE (art. 296 TFUE).

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/60 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/60

---

Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2014 r. – PT Pelita Agung Agrindustri przeciwko Radzie

(Sprawa T-121/14)

2014/C 112/77

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: PT Pelita Agung Agrindustri (Medan, Indonezja) (przedstawiciele: F. Graafsma i J. Cornelis, lawyers)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1194/2013 z dnia 19 listopada 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji (Dz.U. L 315, s. 2) w zakresie, w jakim nakłada ono cło antydumpingowe na stronę skarżącą; oraz |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1194/2013 z dnia 19 listopada 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji (Dz.U. L 315, s. 2) w zakresie, w jakim nakłada ono cło antydumpingowe na stronę skarżącą; oraz

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy, w którym strona skarżąca utrzymuje, iż porozumienie antydumpingowe WTO nie zezwala na dostosowanie kosztów tylko z tego powodu, że są one niższe niż ceny na innych rynkach lub że zostały „zniekształcone” w wyniku interwencji rządu. Należy zatem uznać, że art. 2 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343, s. 51; zwanego dalej „rozporządzeniem podstawowym”) nie znajduje zastosowania w zakresie, w jakim przepisy te przewidują taką możliwość dostosowania kosztów. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy, w którym strona skarżąca utrzymuje, iż porozumienie antydumpingowe WTO nie zezwala na dostosowanie kosztów tylko z tego powodu, że są one niższe niż ceny na innych rynkach lub że zostały „zniekształcone” w wyniku interwencji rządu. Należy zatem uznać, że art. 2 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343, s. 51; zwanego dalej „rozporządzeniem podstawowym”) nie znajduje zastosowania w zakresie, w jakim przepisy te przewidują taką możliwość dostosowania kosztów.

| 2. | Zarzut drugi, w którym strona skarżąca utrzymuje, że dostosowanie kosztów surowego oleju palmowego (CPO) w niniejszej sprawie stanowi naruszenie art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego. W szczególności strona skarżąca podnosi, co następuje:






  — | brak jest niezbędnego dowodu, na podstawie którego stwierdzono, że ceny CPO na rynku indonezyjskim są zniekształcone, a Rada i Komisja Europejska (zwane dalej „instytucjami”) popełniły oczywisty błąd w ocenie stwierdzając, że ceny CPO na rynku indonezyjskim są zniekształcone; |
| --- | --- | --- |

2.

Zarzut drugi, w którym strona skarżąca utrzymuje, że dostosowanie kosztów surowego oleju palmowego (CPO) w niniejszej sprawie stanowi naruszenie art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego. W szczególności strona skarżąca podnosi, co następuje:

—

brak jest niezbędnego dowodu, na podstawie którego stwierdzono, że ceny CPO na rynku indonezyjskim są zniekształcone, a Rada i Komisja Europejska (zwane dalej „instytucjami”) popełniły oczywisty błąd w ocenie stwierdzając, że ceny CPO na rynku indonezyjskim są zniekształcone;

| — | poprzez zastosowanie referencyjnej ceny eksportowej w celu dostosowania kosztów instytucje nie dokonały tego dostosowania ani na „stosownej podstawie”, co nakazuje art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, ani w oparciu o „źródła które nie są dotknięte takimi zakłóceniami”; oraz |
| --- | --- |

—

poprzez zastosowanie referencyjnej ceny eksportowej w celu dostosowania kosztów instytucje nie dokonały tego dostosowania ani na „stosownej podstawie”, co nakazuje art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, ani w oparciu o „źródła które nie są dotknięte takimi zakłóceniami”; oraz

| — | art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego nie zezwala na dostosowanie kosztów w sytuacjach, w których ceny są zwyczajnie i rzekomo „niskie”. |
| --- | --- |

—

art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego nie zezwala na dostosowanie kosztów w sytuacjach, w których ceny są zwyczajnie i rzekomo „niskie”.

| 3. | Zarzut trzeci, w którym strona skarżąca utrzymuje, że instytucje popełniły oczywisty błąd w ocenie stwierdzając, iż ceny nabycia CPO przez stronę skarżącą od podmiotów powiązanych były zniekształcone. W szczególności instytucje popełniły oczywisty błąd w ocenie stwierdzając, że ceny nabycia CPO przez stronę skarżącą od spółek powiązanych nie były ustalane zgodnie z zasadą ceny rynkowej. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci, w którym strona skarżąca utrzymuje, że instytucje popełniły oczywisty błąd w ocenie stwierdzając, iż ceny nabycia CPO przez stronę skarżącą od podmiotów powiązanych były zniekształcone. W szczególności instytucje popełniły oczywisty błąd w ocenie stwierdzając, że ceny nabycia CPO przez stronę skarżącą od spółek powiązanych nie były ustalane zgodnie z zasadą ceny rynkowej.

| 4. | Zarzut czwarty, w którym strona skarżąca podnosi, że określając odpowiednią marżę zysku, Rada nie wywiązała się z obowiązku prawnego ustanowionego w art. 2 ust. 6 lit. c) rozporządzenia podstawowego. Zgodnie z tym przepisem wysokość odpowiedniego zysku nie może przekroczyć zysku zwykle uzyskiwanego przez innych eksporterów lub producentów przy sprzedaży tej samej kategorii produktów na rynku wewnętrznym w kraju pochodzenia. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty, w którym strona skarżąca podnosi, że określając odpowiednią marżę zysku, Rada nie wywiązała się z obowiązku prawnego ustanowionego w art. 2 ust. 6 lit. c) rozporządzenia podstawowego. Zgodnie z tym przepisem wysokość odpowiedniego zysku nie może przekroczyć zysku zwykle uzyskiwanego przez innych eksporterów lub producentów przy sprzedaży tej samej kategorii produktów na rynku wewnętrznym w kraju pochodzenia.

| 5. | Zarzut piąty, w którym strona skarżąca utrzymuje, że poprzez odmowę dokonania odpowiedniego dostosowania w związku z podwyżką ceny wynikłą z certyfikacji zgodności na podstawie dyrektywy w sprawie odnawialnych źródeł energii, instytucje w sposób oczywisty wypaczyły fakty i naruszyły art. 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia podstawowego, ponieważ ceny eksportowe stosowane przez stronę skarżącą nie były obiektywnie porównywalne z ceną docelową przemysłu unijnego. Ponadto, odmawiając dokonania koniecznego dostosowania w związku z certyfikacją na podstawie dyrektywy w sprawie odnawialnych źródeł energii, instytucje w sposób bezprawny dopuściły się dyskryminacji strony skarżącej w stosunku do innych producentów indonezyjskich. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty, w którym strona skarżąca utrzymuje, że poprzez odmowę dokonania odpowiedniego dostosowania w związku z podwyżką ceny wynikłą z certyfikacji zgodności na podstawie dyrektywy w sprawie odnawialnych źródeł energii, instytucje w sposób oczywisty wypaczyły fakty i naruszyły art. 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia podstawowego, ponieważ ceny eksportowe stosowane przez stronę skarżącą nie były obiektywnie porównywalne z ceną docelową przemysłu unijnego. Ponadto, odmawiając dokonania koniecznego dostosowania w związku z certyfikacją na podstawie dyrektywy w sprawie odnawialnych źródeł energii, instytucje w sposób bezprawny dopuściły się dyskryminacji strony skarżącej w stosunku do innych producentów indonezyjskich.

| 6. | Zarzut szósty, w którym strona skarżąca podnosi, że instytucje naruszyły art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego i popełniły oczywisty błąd w ocenie stwierdzając, że regulacje dotyczące podwójnego liczenia nie przyczyniły się do szkody poniesionej przez przemysł unijny. |
| --- | --- |

6.

Zarzut szósty, w którym strona skarżąca podnosi, że instytucje naruszyły art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego i popełniły oczywisty błąd w ocenie stwierdzając, że regulacje dotyczące podwójnego liczenia nie przyczyniły się do szkody poniesionej przez przemysł unijny.

| 7. | Zarzut siódmy, w którym strona skarżąca podnosi, że instytucje nie uwzględniły informacji i argumentów przedstawionych przez nią w toku dochodzenia. W konsekwencji instytucje nie tylko uchybiły ciążącemu na nich zobowiązaniu do zachowania należytej staranności i przestrzegania zasady dobrej administracji poprzez niestaranne i stronnicze zbadanie wszystkich stosownych dowodów, które zostały im przedłożone, ale także uchybiły zobowiązaniu ciążącemu na nich na mocy art. 20 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, a także ustanowionemu w art. 296 TFUE obowiązkowi przedstawienia uzasadnienia. |
| --- | --- |

7.

Zarzut siódmy, w którym strona skarżąca podnosi, że instytucje nie uwzględniły informacji i argumentów przedstawionych przez nią w toku dochodzenia. W konsekwencji instytucje nie tylko uchybiły ciążącemu na nich zobowiązaniu do zachowania należytej staranności i przestrzegania zasady dobrej administracji poprzez niestaranne i stronnicze zbadanie wszystkich stosownych dowodów, które zostały im przedłożone, ale także uchybiły zobowiązaniu ciążącemu na nich na mocy art. 20 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, a także ustanowionemu w art. 296 TFUE obowiązkowi przedstawienia uzasadnienia.

---

| 14.4.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 112/61 |
| --- | --- | --- | --- |

14.4.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/61

---

Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2014 r. – Niderlandy przeciwko Komisji

(Sprawa T-126/14)

2014/C 112/78

Język postępowania: niderlandzki

Strony

Strona skarżąca: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M. Bulterman i J. Langer)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

| — | Stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji i załącznika do niej w zakresie, w jakim dotyczą one odsetek w wysokości 4 703 231,78 EUR, których naliczenia – jak podniesiono – niezgodnie z prawem zaniechały Niderlandy w związku z szeregiem wierzytelności związanych ze zwłoką w zapłacie opłat dodatkowych i bezprawnie wypłaconych refundacji wywozowych; |
| --- | --- |

—

Stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji i załącznika do niej w zakresie, w jakim dotyczą one odsetek w wysokości 4 703 231,78 EUR, których naliczenia – jak podniesiono – niezgodnie z prawem zaniechały Niderlandy w związku z szeregiem wierzytelności związanych ze zwłoką w zapłacie opłat dodatkowych i bezprawnie wypłaconych refundacji wywozowych;

| — | pomocniczo stwierdzenie nieważności art. 1 zaskarżonej decyzji i załącznika do niej w zakresie, w jakim dotyczą one odsetek w wysokości 3 208 935,04 EUR, których naliczenia – jak podniesiono – niezgodnie z prawem zaniechały Niderlandy w związku z szeregiem wierzytelności związanych ze zwłoką w zapłacie opłat dodatkowych i bezprawnie wypłaconych refundacji wywozowych; |
| --- | --- |

—

pomocniczo stwierdzenie nieważności art. 1 zaskarżonej decyzji i załącznika do niej w zakresie, w jakim dotyczą one odsetek w wysokości 3 208 935,04 EUR, których naliczenia – jak podniesiono – niezgodnie z prawem zaniechały Niderlandy w związku z szeregiem wierzytelności związanych ze zwłoką w zapłacie opłat dodatkowych i bezprawnie wypłaconych refundacji wywozowych;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarga dotyczy stwierdzenia nieważności w części decyzji wykonawczej Komisji 2013/763/EU z dnia 12 grudnia 2013 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektórych wydatków poniesionych przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (notyfikowanej jako dokument nr C(2013) 8743) (Dz.U. L 338, s. 81)

Na poparcie skargi skarżąca podnosi trzy zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia zasady uzasadnienia, ponieważ zaskarżona decyzja nie została uzasadniona w sposób logiczny i zrozumiały. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia zasady uzasadnienia, ponieważ zaskarżona decyzja nie została uzasadniona w sposób logiczny i zrozumiały.

| 2. | Zarzut drugi dotyczy naruszenia art. 13 ust. 2 TUE poprzez korektę finansową dotyczącą odsetek w braku podstawy prawnej w tym zakresie w prawie Unii oraz poprzez błędne zastosowanie zasady równoważności poprzez przyjęcie, że w rozpatrywanym okresie Niderlandy naliczyły odsetki za porównywalne wierzytelności krajowe. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczy naruszenia art. 13 ust. 2 TUE poprzez korektę finansową dotyczącą odsetek w braku podstawy prawnej w tym zakresie w prawie Unii oraz poprzez błędne zastosowanie zasady równoważności poprzez przyjęcie, że w rozpatrywanym okresie Niderlandy naliczyły odsetki za porównywalne wierzytelności krajowe.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczy naruszenia zasady ostrożności w związku z art. 8 ust. 2 rozporządzenia (EWG) Nr. 729/70 (1) i art. 5 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 595/91 (2), ponieważ od dnia 16 października 2006 r. nie przyjęto decyzji w sprawie wierzytelności pozostałych do zapłaty. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczy naruszenia zasady ostrożności w związku z art. 8 ust. 2 rozporządzenia (EWG) Nr. 729/70 (1) i art. 5 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 595/91 (2), ponieważ od dnia 16 października 2006 r. nie przyjęto decyzji w sprawie wierzytelności pozostałych do zapłaty.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 94, s. 13).

(2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 595/91 z dnia 4 marca 1991 r. dotyczące nieprawidłowości i odzyskiwania kwot niesłusznie wypłaconych w związku z finansowaniem wspólnej polityki rolnej oraz organizacji systemu informacyjnego w tej dziedzinie i uchylające rozporządzenie (EWG) 283/71 (Dz.U. L 67, s. 11).

---