# Dziennik Urzędowy L 157/2014

| | ISSN 1977-0766 |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | L 157 |
| | |
| Wydanie polskie | Legislacja | Tom 5727 maja 2014 |

ISSN 1977-0766

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

L 157

Wydanie polskie

Legislacja

Tom 5727 maja 2014

---

| Spis treści | | I   Akty ustawodawcze | Strona |
| --- | --- | --- | --- |
| | | DYREKTYWY |
| | * | Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/66/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie warunków wjazdu i pobytu obywateli państw trzecich w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa | 1 |
| | | DECYZJE |
| | * | Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 565/2014/UE z dnia 15 maja 2014 r. wprowadzająca uproszczony system kontroli osób na granicach zewnętrznych oparty na jednostronnym uznawaniu przez Bułgarię, Chorwację, Cypr i Rumunię niektórych dokumentów za równorzędne z ich wizami krajowymi na przejazd tranzytem przez ich terytorium lub planowany pobyt na ich terytorium nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym oraz uchylająca decyzje nr 895/2006/WE i nr 582/2008/WE | 23 |

Spis treści

I   Akty ustawodawcze

Strona

DYREKTYWY

*

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/66/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie warunków wjazdu i pobytu obywateli państw trzecich w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa

1

DECYZJE

*

Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 565/2014/UE z dnia 15 maja 2014 r. wprowadzająca uproszczony system kontroli osób na granicach zewnętrznych oparty na jednostronnym uznawaniu przez Bułgarię, Chorwację, Cypr i Rumunię niektórych dokumentów za równorzędne z ich wizami krajowymi na przejazd tranzytem przez ich terytorium lub planowany pobyt na ich terytorium nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym oraz uchylająca decyzje nr 895/2006/WE i nr 582/2008/WE

23

| | | II   Akty o charakterze nieustawodawczym |
| --- | --- | --- |
| | | UMOWY MIĘDZYNARODOWE |
| | | 2014/300/UE |
| | * | Decyzja Rady z dnia 15 lipca 2013 r. w sprawie zawarcia Umowy dotyczącej pewnych aspektów przewozów lotniczych między Unią Europejską a rządem Demokratyczno-Socjalistycznej Republiki Sri Lanki | 31 |
| | | 2014/301/UE |
| | * | Decyzja Rady z dnia 19 maja 2014 r. w sprawie zawarcia uzgodnień między Unią Europejską a Królestwem Norwegii dotyczących warunków udziału tego państwa w pracach Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu | 33 |
| | | ROZPORZĄDZENIA |
| | * | Rozporządzenie Rady (UE) nr 566/2014 z dnia 26 maja 2014 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 617/2007 w odniesieniu do wprowadzenia okresu przejściowego pomiędzy 10. a 11. EFR do czasu wejścia w życie Umowy wewnętrznej dotyczącej 11. EFR | 35 |
| | * | Rozporządzenie Rady (UE) nr 567/2014 z dnia 26 maja 2014 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 215/2008 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 10. Europejskiego Funduszu Rozwoju w odniesieniu do stosowania okresu przejściowego między 10. Europejskim Funduszem Rozwojua 11. Europejskim Funduszem Rozwoju do dnia wejścia w życie umowy wewnętrznej 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju | 52 |
| | * | Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 568/2014 z dnia 18 lutego 2014 r. zmieniające załącznik V do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 dotyczący oceny i weryfikacji stałości właściwości użytkowych wyrobów budowlanych | 76 |
| | * | Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 569/2014 z dnia 23 maja 2014 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1389/2011 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz kwasu trichloroizocyjanurowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej w następstwie przeglądu pod kątem nowego eksportera zgodnie z art. 11 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 | 80 |
| | * | Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 570/2014 z dnia 26 maja 2014 r. w sprawie zakończenia częściowego wznowienia dochodzenia antydumpingowego dotyczącego przywozu niektórych alkoholi tłuszczowych i ich mieszanek, pochodzących z Indii, Indonezji i Malezji | 85 |
| | * | Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 571/2014 z dnia 26 maja 2014 r. w sprawie zatwierdzenia substancji czynnej ipkonazol, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, oraz zmiany załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 (
  1
  ) | 96 |
| | | Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 572/2014 z dnia 26 maja 2014 r. ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw | 101 |

II   Akty o charakterze nieustawodawczym

UMOWY MIĘDZYNARODOWE

2014/300/UE

*

Decyzja Rady z dnia 15 lipca 2013 r. w sprawie zawarcia Umowy dotyczącej pewnych aspektów przewozów lotniczych między Unią Europejską a rządem Demokratyczno-Socjalistycznej Republiki Sri Lanki

31

2014/301/UE

*

Decyzja Rady z dnia 19 maja 2014 r. w sprawie zawarcia uzgodnień między Unią Europejską a Królestwem Norwegii dotyczących warunków udziału tego państwa w pracach Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu

33

ROZPORZĄDZENIA

*

Rozporządzenie Rady (UE) nr 566/2014 z dnia 26 maja 2014 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 617/2007 w odniesieniu do wprowadzenia okresu przejściowego pomiędzy 10. a 11. EFR do czasu wejścia w życie Umowy wewnętrznej dotyczącej 11. EFR

35

*

Rozporządzenie Rady (UE) nr 567/2014 z dnia 26 maja 2014 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 215/2008 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 10. Europejskiego Funduszu Rozwoju w odniesieniu do stosowania okresu przejściowego między 10. Europejskim Funduszem Rozwojua 11. Europejskim Funduszem Rozwoju do dnia wejścia w życie umowy wewnętrznej 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju

52

*

Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 568/2014 z dnia 18 lutego 2014 r. zmieniające załącznik V do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 dotyczący oceny i weryfikacji stałości właściwości użytkowych wyrobów budowlanych

76

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 569/2014 z dnia 23 maja 2014 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1389/2011 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz kwasu trichloroizocyjanurowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej w następstwie przeglądu pod kątem nowego eksportera zgodnie z art. 11 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009

80

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 570/2014 z dnia 26 maja 2014 r. w sprawie zakończenia częściowego wznowienia dochodzenia antydumpingowego dotyczącego przywozu niektórych alkoholi tłuszczowych i ich mieszanek, pochodzących z Indii, Indonezji i Malezji

85

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 571/2014 z dnia 26 maja 2014 r. w sprawie zatwierdzenia substancji czynnej ipkonazol, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, oraz zmiany załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 (
  1
  )

1

96

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 572/2014 z dnia 26 maja 2014 r. ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

101

| | |
| --- | --- |
| | (1)   Tekst mający znaczenie dla EOG |

---

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG

1

| PL | Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.
  Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną. |
| --- | --- |

PL

Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.

Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną.

---

I Akty ustawodawcze

DYREKTYWY

| 27.5.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 157/1 |
| --- | --- | --- | --- |

27.5.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 157/1

---

DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY 2014/66/UE

z dnia 15 maja 2014 r.

w sprawie warunków wjazdu i pobytu obywateli państw trzecich w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 79 ust. 2 lit. a) i b),

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),

uwzględniając opinię Komitetu Regionów (2),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (3),

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | W związku ze stopniowym ustanawianiem przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewiduje przyjęcie środków w dziedzinie imigracji, sprawiedliwych wobec obywateli państw trzecich. |
| --- | --- |

(1)

W związku ze stopniowym ustanawianiem przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewiduje przyjęcie środków w dziedzinie imigracji, sprawiedliwych wobec obywateli państw trzecich.

| (2) | TFUE przewiduje, że Unia ma rozwijać wspólną politykę imigracyjną mającą na celu zapewnienie, na każdym etapie, skutecznego zarządzania przepływami migracyjnymi i sprawiedliwego traktowania obywateli państw trzecich, którzy przebywają legalnie w państwach członkowskich. W tym celu Parlament Europejski i Rada mają przyjąć środki w zakresie warunków wjazdu i pobytu oraz standardy w zakresie wydawania przez państwa członkowskie wiz długoterminowych i zezwoleń na pobyt, a także określić prawa obywateli państw trzecich, którzy przebywają legalnie w państwie członkowskim, w tym warunki dotyczące swobody przemieszczania się i pobytu w innych państwach członkowskich. |
| --- | --- |

(2)

TFUE przewiduje, że Unia ma rozwijać wspólną politykę imigracyjną mającą na celu zapewnienie, na każdym etapie, skutecznego zarządzania przepływami migracyjnymi i sprawiedliwego traktowania obywateli państw trzecich, którzy przebywają legalnie w państwach członkowskich. W tym celu Parlament Europejski i Rada mają przyjąć środki w zakresie warunków wjazdu i pobytu oraz standardy w zakresie wydawania przez państwa członkowskie wiz długoterminowych i zezwoleń na pobyt, a także określić prawa obywateli państw trzecich, którzy przebywają legalnie w państwie członkowskim, w tym warunki dotyczące swobody przemieszczania się i pobytu w innych państwach członkowskich.

| (3) | Komunikat Komisji z dnia 3 marca 2010 r. zatytułowany „Europa 2020: strategia na rzecz inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu” stawia przed Unią cel przekształcenia gospodarki w gospodarkę opartą na wiedzy i innowacji, zmniejszenia obciążeń administracyjnych dla przedsiębiorstw oraz lepszego dopasowania popytu i podaży na rynku pracy. W tym szerszym kontekście należy postrzegać środki, które mają ułatwić pochodzącym z państw trzecich pracownikom kadry kierowniczej, specjalistom i pracownikom odbywającym staż wjazd do Unii w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa. |
| --- | --- |

(3)

Komunikat Komisji z dnia 3 marca 2010 r. zatytułowany „Europa 2020: strategia na rzecz inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu” stawia przed Unią cel przekształcenia gospodarki w gospodarkę opartą na wiedzy i innowacji, zmniejszenia obciążeń administracyjnych dla przedsiębiorstw oraz lepszego dopasowania popytu i podaży na rynku pracy. W tym szerszym kontekście należy postrzegać środki, które mają ułatwić pochodzącym z państw trzecich pracownikom kadry kierowniczej, specjalistom i pracownikom odbywającym staż wjazd do Unii w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa.

| (4) | W programie sztokholmskim, przyjętym przez Radę Europejską w dniu 11 grudnia 2009 r., uznano, że imigracja zarobkowa może przyczynić się do większej konkurencyjności i aktywności gospodarczej oraz że w kontekście istotnych wyzwań demograficznych, przed którymi Unia stanie w przyszłości, prowadzących do zwiększonego popytu na pracę, elastyczne polityki imigracyjne w znacznym stopniu wpłyną na rozwój gospodarczy Unii i jej wyniki gospodarcze w dłuższej perspektywie. W związku z tym w programie sztokholmskim wezwano Komisję i Radę do dalszej realizacji planu polityki w dziedzinie legalnej migracji, ustanowionego w komunikacie Komisji z dnia 21 grudnia 2005 r. |
| --- | --- |

(4)

W programie sztokholmskim, przyjętym przez Radę Europejską w dniu 11 grudnia 2009 r., uznano, że imigracja zarobkowa może przyczynić się do większej konkurencyjności i aktywności gospodarczej oraz że w kontekście istotnych wyzwań demograficznych, przed którymi Unia stanie w przyszłości, prowadzących do zwiększonego popytu na pracę, elastyczne polityki imigracyjne w znacznym stopniu wpłyną na rozwój gospodarczy Unii i jej wyniki gospodarcze w dłuższej perspektywie. W związku z tym w programie sztokholmskim wezwano Komisję i Radę do dalszej realizacji planu polityki w dziedzinie legalnej migracji, ustanowionego w komunikacie Komisji z dnia 21 grudnia 2005 r.

| (5) | W związku z globalizacją działalności gospodarczej, rozwojem handlu oraz rozrostem i rozprzestrzenianiem się grup wielonarodowych, w ostatnich latach coraz częściej mamy do czynienia z tymczasowym przenoszeniem pracowników kadry kierowniczej, specjalistów i pracowników odbywających staż z oddziałów i spółek zależnych takich przedsiębiorstw wielonarodowych do innych jednostek tych przedsiębiorstw na czas wykonania krótkoterminowych zadań. |
| --- | --- |

(5)

W związku z globalizacją działalności gospodarczej, rozwojem handlu oraz rozrostem i rozprzestrzenianiem się grup wielonarodowych, w ostatnich latach coraz częściej mamy do czynienia z tymczasowym przenoszeniem pracowników kadry kierowniczej, specjalistów i pracowników odbywających staż z oddziałów i spółek zależnych takich przedsiębiorstw wielonarodowych do innych jednostek tych przedsiębiorstw na czas wykonania krótkoterminowych zadań.

| (6) | Wynikiem przenoszenia kluczowych pracowników wewnątrz przedsiębiorstwa są nowe umiejętności i nowa wiedza, innowacje oraz zwiększone możliwości ekonomiczne jednostek przyjmujących, co przyczynia się do rozwoju w Unii gospodarki opartej na wiedzy przy jednoczesnym wspieraniu przepływu inwestycji w całej Unii. Przeniesienia z państw trzecich będące przeniesieniami wewnątrz przedsiębiorstwa mogą również skutkować łatwiejszym przenoszeniem wewnątrz przedsiębiorstwa z przedsiębiorstw unijnych do przedsiębiorstw z państw trzecich i mogą zapewnić Unii silniejszą pozycję w stosunkach z partnerami międzynarodowymi. Ułatwienie przeniesień wewnątrz przedsiębiorstwa pozwala grupom wielonarodowym lepiej wykorzystywać zasoby ludzkie. |
| --- | --- |

(6)

Wynikiem przenoszenia kluczowych pracowników wewnątrz przedsiębiorstwa są nowe umiejętności i nowa wiedza, innowacje oraz zwiększone możliwości ekonomiczne jednostek przyjmujących, co przyczynia się do rozwoju w Unii gospodarki opartej na wiedzy przy jednoczesnym wspieraniu przepływu inwestycji w całej Unii. Przeniesienia z państw trzecich będące przeniesieniami wewnątrz przedsiębiorstwa mogą również skutkować łatwiejszym przenoszeniem wewnątrz przedsiębiorstwa z przedsiębiorstw unijnych do przedsiębiorstw z państw trzecich i mogą zapewnić Unii silniejszą pozycję w stosunkach z partnerami międzynarodowymi. Ułatwienie przeniesień wewnątrz przedsiębiorstwa pozwala grupom wielonarodowym lepiej wykorzystywać zasoby ludzkie.

| (7) | Zasady ustanowione w niniejszej dyrektywie mogą być korzystne również dla państw pochodzenia migrantów, ponieważ taka migracja czasowa na dobrze określonych zasadach może wspierać przenoszenie umiejętności, wiedzy, technologii i know-how. |
| --- | --- |

(7)

Zasady ustanowione w niniejszej dyrektywie mogą być korzystne również dla państw pochodzenia migrantów, ponieważ taka migracja czasowa na dobrze określonych zasadach może wspierać przenoszenie umiejętności, wiedzy, technologii i know-how.

| (8) | Niniejsza dyrektywa powinna pozostawać bez uszczerbku dla zasady preferencji dla obywateli Unii w odniesieniu do dostępu do rynku pracy państw członkowskich, wyrażonej w odpowiednich postanowieniach stosownych aktów przystąpienia. |
| --- | --- |

(8)

Niniejsza dyrektywa powinna pozostawać bez uszczerbku dla zasady preferencji dla obywateli Unii w odniesieniu do dostępu do rynku pracy państw członkowskich, wyrażonej w odpowiednich postanowieniach stosownych aktów przystąpienia.

| (9) | Niniejsza dyrektywa powinna pozostawać bez uszczerbku dla prawa państwa członkowskiego do wydawania zezwoleń do celu zatrudnienia innych niż zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa, jeżeli obywatel państwa trzeciego nie jest objęty zakresem stosowania niniejszej dyrektywy. |
| --- | --- |

(9)

Niniejsza dyrektywa powinna pozostawać bez uszczerbku dla prawa państwa członkowskiego do wydawania zezwoleń do celu zatrudnienia innych niż zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa, jeżeli obywatel państwa trzeciego nie jest objęty zakresem stosowania niniejszej dyrektywy.

| (10) | Niniejsza dyrektywa powinna ustanowić przejrzystą i uproszczoną procedurę przyjmowania pracowników przenoszonych wewnątrz przedsiębiorstwa, opierającą się na wspólnych definicjach i zharmonizowanych kryteriach. |
| --- | --- |

(10)

Niniejsza dyrektywa powinna ustanowić przejrzystą i uproszczoną procedurę przyjmowania pracowników przenoszonych wewnątrz przedsiębiorstwa, opierającą się na wspólnych definicjach i zharmonizowanych kryteriach.

| (11) | W celu zagwarantowania właściwego wykonania niniejszej dyrektywy państwa członkowskie powinny zapewnić przeprowadzanie odpowiednich kontroli i skutecznych inspekcji. Fakt wydania zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa nie powinien wpływać na stosowanie przez państwa członkowskie w czasie przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa ich przepisów prawa pracy, które służą — zgodnie z prawem Unii — sprawdzaniu przestrzegania warunków pracy określonych w art. 18 ust. 1, ani nie powinien uniemożliwiać stosowania tych przepisów. |
| --- | --- |

(11)

W celu zagwarantowania właściwego wykonania niniejszej dyrektywy państwa członkowskie powinny zapewnić przeprowadzanie odpowiednich kontroli i skutecznych inspekcji. Fakt wydania zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa nie powinien wpływać na stosowanie przez państwa członkowskie w czasie przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa ich przepisów prawa pracy, które służą — zgodnie z prawem Unii — sprawdzaniu przestrzegania warunków pracy określonych w art. 18 ust. 1, ani nie powinien uniemożliwiać stosowania tych przepisów.

| (12) | Bez zmiany powinna pozostać możliwość nałożenia przez państwo członkowskie — na podstawie prawa krajowego — sankcji na pracodawcę pracownika przenoszonego wewnątrz przedsiębiorstwa, który ma siedzibę w państwie trzecim. |
| --- | --- |

(12)

Bez zmiany powinna pozostać możliwość nałożenia przez państwo członkowskie — na podstawie prawa krajowego — sankcji na pracodawcę pracownika przenoszonego wewnątrz przedsiębiorstwa, który ma siedzibę w państwie trzecim.

| (13) | Do celów niniejszej dyrektywy za pracowników przenoszonych wewnątrz przedsiębiorstwa należy uznać pracowników kadry kierowniczej, specjalistów oraz pracowników odbywających staż. Ta definicja powinna opierać się na konkretnych zobowiązaniach Unii w ramach Układu ogólnego w sprawie handlu usługami (GATS) oraz na dwustronnych umowach handlowych. W związku z tym, że zobowiązania podjęte w ramach GATS nie obejmują warunków wjazdu, pobytu i pracy, niniejsza dyrektywa powinna uzupełnić te zobowiązania i ułatwić ich stosowanie. Niniejsza dyrektywa powinna jednak obejmować szerszy zakres przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa niż zakres wynikający z zobowiązań handlowych, ponieważ przeniesienie nie musi dotyczyć jedynie sektora usług i może mieć początek w państwie trzecim, które nie jest stroną umowy handlowej. |
| --- | --- |

(13)

Do celów niniejszej dyrektywy za pracowników przenoszonych wewnątrz przedsiębiorstwa należy uznać pracowników kadry kierowniczej, specjalistów oraz pracowników odbywających staż. Ta definicja powinna opierać się na konkretnych zobowiązaniach Unii w ramach Układu ogólnego w sprawie handlu usługami (GATS) oraz na dwustronnych umowach handlowych. W związku z tym, że zobowiązania podjęte w ramach GATS nie obejmują warunków wjazdu, pobytu i pracy, niniejsza dyrektywa powinna uzupełnić te zobowiązania i ułatwić ich stosowanie. Niniejsza dyrektywa powinna jednak obejmować szerszy zakres przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa niż zakres wynikający z zobowiązań handlowych, ponieważ przeniesienie nie musi dotyczyć jedynie sektora usług i może mieć początek w państwie trzecim, które nie jest stroną umowy handlowej.

| (14) | Do oceny kwalifikacji pracowników przenoszonych wewnątrz przedsiębiorstwa państwa członkowskie powinny wykorzystywać w stosownych przypadkach — tak aby ocena kwalifikacji była przeprowadzana w sposób porównywalny i przejrzysty — europejskie ramy kwalifikacji (EQF) dla uczenia się przez całe życie. Krajowe ośrodki koordynacji EQF mogą zapewniać informacje i wskazówki na temat tego, w jaki sposób krajowe poziomy kwalifikacji są powiązane z EQF. |
| --- | --- |

(14)

Do oceny kwalifikacji pracowników przenoszonych wewnątrz przedsiębiorstwa państwa członkowskie powinny wykorzystywać w stosownych przypadkach — tak aby ocena kwalifikacji była przeprowadzana w sposób porównywalny i przejrzysty — europejskie ramy kwalifikacji (EQF) dla uczenia się przez całe życie. Krajowe ośrodki koordynacji EQF mogą zapewniać informacje i wskazówki na temat tego, w jaki sposób krajowe poziomy kwalifikacji są powiązane z EQF.

| (15) | Pracownikom przenoszonym wewnątrz przedsiębiorstwa powinny przysługiwać co najmniej te same warunki zatrudnienia co pracownikom delegowanym, których pracodawca ma siedzibę na terytorium Unii, zdefiniowane w dyrektywie 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (4). Państwa członkowskie powinny wymagać, by, jeśli chodzi o wynagrodzenie przyznane na cały okres przeniesienia, pracownicy przenoszeni wewnątrz przedsiębiorstwa byli traktowani na równi z obywatelami danego państwa członkowskiego zajmującymi porównywalne stanowiska. Każde państwo członkowskie powinno odpowiadać za sprawdzenie wynagrodzenia przyznanego pracownikom przenoszonym wewnątrz przedsiębiorstwa na okres ich pobytu na jego terytorium. Ma to na celu ochronę pracowników oraz zapewnienie uczciwej konkurencji między przedsiębiorstwami mającymi siedzibę w państwach członkowskich i przedsiębiorstwami mającymi siedzibę w państwach trzecich, ponieważ gwarantuje to, że przedsiębiorstwa mające siedzibę w państwach trzecich nie będą mogły stosować niższych standardów pracy do uzyskania przewagi konkurencyjnej. |
| --- | --- |

(15)

Pracownikom przenoszonym wewnątrz przedsiębiorstwa powinny przysługiwać co najmniej te same warunki zatrudnienia co pracownikom delegowanym, których pracodawca ma siedzibę na terytorium Unii, zdefiniowane w dyrektywie 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (4). Państwa członkowskie powinny wymagać, by, jeśli chodzi o wynagrodzenie przyznane na cały okres przeniesienia, pracownicy przenoszeni wewnątrz przedsiębiorstwa byli traktowani na równi z obywatelami danego państwa członkowskiego zajmującymi porównywalne stanowiska. Każde państwo członkowskie powinno odpowiadać za sprawdzenie wynagrodzenia przyznanego pracownikom przenoszonym wewnątrz przedsiębiorstwa na okres ich pobytu na jego terytorium. Ma to na celu ochronę pracowników oraz zapewnienie uczciwej konkurencji między przedsiębiorstwami mającymi siedzibę w państwach członkowskich i przedsiębiorstwami mającymi siedzibę w państwach trzecich, ponieważ gwarantuje to, że przedsiębiorstwa mające siedzibę w państwach trzecich nie będą mogły stosować niższych standardów pracy do uzyskania przewagi konkurencyjnej.

| (16) | Aby umiejętności pracownika przenoszonego wewnątrz przedsiębiorstwa były właściwe dla jednostki przyjmującej, pracownik przenoszony powinien bezpośrednio przed przeniesieniem być zatrudniony w ramach tej samej grupy przedsiębiorstw przez nieprzerwany okres wynoszący od co najmniej trzech miesięcy do dwunastu miesięcy — w przypadku pracowników kadry kierowniczej i specjalistów, oraz przez nieprzerwany okres wynoszący od co najmniej trzech miesięcy do sześciu miesięcy — w przypadku pracowników odbywających staż. |
| --- | --- |

(16)

Aby umiejętności pracownika przenoszonego wewnątrz przedsiębiorstwa były właściwe dla jednostki przyjmującej, pracownik przenoszony powinien bezpośrednio przed przeniesieniem być zatrudniony w ramach tej samej grupy przedsiębiorstw przez nieprzerwany okres wynoszący od co najmniej trzech miesięcy do dwunastu miesięcy — w przypadku pracowników kadry kierowniczej i specjalistów, oraz przez nieprzerwany okres wynoszący od co najmniej trzech miesięcy do sześciu miesięcy — w przypadku pracowników odbywających staż.

| (17) | Ponieważ przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa stanowi migrację czasową, maksymalny okres jednego przeniesienia do Unii, uwzględniający mobilność między państwami członkowskimi, nie powinien przekraczać trzech lat — w przypadku pracowników kadry kierowniczej i specjalistów, i jednego roku — w przypadku pracowników odbywających staż; po upływie tego okresu osoby te powinny wyjechać do państwa trzeciego, chyba że otrzymają zezwolenie na pobyt na innej podstawie zgodnie z przepisami unijnymi lub krajowymi. Maksymalny okres przeniesienia powinien obejmować skumulowane okresy obowiązywania wydanych kolejno zezwoleń na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa. Kolejne przeniesienie do Unii są możliwe po opuszczeniu przez obywatela państwa trzeciego terytorium państw członkowskich. |
| --- | --- |

(17)

Ponieważ przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa stanowi migrację czasową, maksymalny okres jednego przeniesienia do Unii, uwzględniający mobilność między państwami członkowskimi, nie powinien przekraczać trzech lat — w przypadku pracowników kadry kierowniczej i specjalistów, i jednego roku — w przypadku pracowników odbywających staż; po upływie tego okresu osoby te powinny wyjechać do państwa trzeciego, chyba że otrzymają zezwolenie na pobyt na innej podstawie zgodnie z przepisami unijnymi lub krajowymi. Maksymalny okres przeniesienia powinien obejmować skumulowane okresy obowiązywania wydanych kolejno zezwoleń na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa. Kolejne przeniesienie do Unii są możliwe po opuszczeniu przez obywatela państwa trzeciego terytorium państw członkowskich.

| (18) | W celu zapewnienia czasowego charakteru przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa oraz zapobieżenia nadużyciom państwa członkowskie powinny móc wymagać, by pomiędzy zakończeniem maksymalnego okresu jednego przeniesienia a kolejnym wnioskiem dotyczącym tego samego obywatela państwa trzeciego do celów niniejszej dyrektywy w tym samym państwie członkowskim upłynął pewien czas. |
| --- | --- |

(18)

W celu zapewnienia czasowego charakteru przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa oraz zapobieżenia nadużyciom państwa członkowskie powinny móc wymagać, by pomiędzy zakończeniem maksymalnego okresu jednego przeniesienia a kolejnym wnioskiem dotyczącym tego samego obywatela państwa trzeciego do celów niniejszej dyrektywy w tym samym państwie członkowskim upłynął pewien czas.

| (19) | Ponieważ przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa stanowi czasowe oddelegowanie, wnioskodawca powinien przedstawić — w ramach umowy o pracę lub pisma wyznaczającego zakres obowiązków — dowody na to, że obywatel państwa trzeciego po zakończeniu przydzielonego mu zadania będzie mógł przenieść się z powrotem do jednostki należącej do tej samej grupy i mającej siedzibę w państwie trzecim. Wnioskodawca powinien również przedstawić dowody na to, że będący obywatelem państwa trzeciego pracownik kadry kierowniczej lub specjalista posiada kwalifikacje zawodowe i odpowiednie doświadczenie zawodowe niezbędne w jednostce przyjmującej, do której ma zostać przeniesiony. |
| --- | --- |

(19)

Ponieważ przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa stanowi czasowe oddelegowanie, wnioskodawca powinien przedstawić — w ramach umowy o pracę lub pisma wyznaczającego zakres obowiązków — dowody na to, że obywatel państwa trzeciego po zakończeniu przydzielonego mu zadania będzie mógł przenieść się z powrotem do jednostki należącej do tej samej grupy i mającej siedzibę w państwie trzecim. Wnioskodawca powinien również przedstawić dowody na to, że będący obywatelem państwa trzeciego pracownik kadry kierowniczej lub specjalista posiada kwalifikacje zawodowe i odpowiednie doświadczenie zawodowe niezbędne w jednostce przyjmującej, do której ma zostać przeniesiony.

| (20) | Obywatele państw trzecich, którzy wnioskują o przyjęcie jako pracownicy odbywający staż, powinni przedstawić dowód posiadania dyplomu ukończenia studiów wyższych. Ponadto powinni oni — jeśli jest to wymagane — przedstawić umowę dotyczącą stażu, łącznie z opisem programu stażu, czasem jego trwania oraz warunkami nadzoru nad pracownikami odbywającymi staż, dowodzącą, że pracownicy ci będą faktycznie odbywać staż, a nie wykonywać zwykłą pracę. |
| --- | --- |

(20)

Obywatele państw trzecich, którzy wnioskują o przyjęcie jako pracownicy odbywający staż, powinni przedstawić dowód posiadania dyplomu ukończenia studiów wyższych. Ponadto powinni oni — jeśli jest to wymagane — przedstawić umowę dotyczącą stażu, łącznie z opisem programu stażu, czasem jego trwania oraz warunkami nadzoru nad pracownikami odbywającymi staż, dowodzącą, że pracownicy ci będą faktycznie odbywać staż, a nie wykonywać zwykłą pracę.

| (21) | Jeśli pozostaje to w zgodzie z zasadą preferencji wobec obywateli Unii wyrażoną w odpowiednich postanowieniach stosownych aktów przystąpienia, nie powinien być wymagany test rynku pracy. |
| --- | --- |

(21)

Jeśli pozostaje to w zgodzie z zasadą preferencji wobec obywateli Unii wyrażoną w odpowiednich postanowieniach stosownych aktów przystąpienia, nie powinien być wymagany test rynku pracy.

| (22) | Państwo członkowskie powinno uznawać kwalifikacje zawodowe obywatela państwa trzeciego nabyte w innym państwie członkowskim, tak samo jak uznaje kwalifikacje obywateli Unii, a kwalifikacje nabyte w państwie trzecim powinno brać pod uwagę zgodnie z dyrektywą 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (5). Uznanie to powinno pozostawać bez uszczerbku dla wszelkich ograniczeń w dostępie do zawodów regulowanych wynikających z zastrzeżeń do istniejących zobowiązań odnośnie do zawodów regulowanych podjętych przez Unię lub Unię i jej państwa członkowskie w ramach umów handlowych. W każdym razie niniejsza dyrektywa nie powinna przewidywać korzystniejszego traktowania pracowników przenoszonych wewnątrz przedsiębiorstwa w porównaniu z obywatelami Unii lub państw Europejskiego Obszaru Gospodarczego w odniesieniu do dostępu do zawodów regulowanych w państwie członkowskim. |
| --- | --- |

(22)

Państwo członkowskie powinno uznawać kwalifikacje zawodowe obywatela państwa trzeciego nabyte w innym państwie członkowskim, tak samo jak uznaje kwalifikacje obywateli Unii, a kwalifikacje nabyte w państwie trzecim powinno brać pod uwagę zgodnie z dyrektywą 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (5). Uznanie to powinno pozostawać bez uszczerbku dla wszelkich ograniczeń w dostępie do zawodów regulowanych wynikających z zastrzeżeń do istniejących zobowiązań odnośnie do zawodów regulowanych podjętych przez Unię lub Unię i jej państwa członkowskie w ramach umów handlowych. W każdym razie niniejsza dyrektywa nie powinna przewidywać korzystniejszego traktowania pracowników przenoszonych wewnątrz przedsiębiorstwa w porównaniu z obywatelami Unii lub państw Europejskiego Obszaru Gospodarczego w odniesieniu do dostępu do zawodów regulowanych w państwie członkowskim.

| (23) | Niniejsza dyrektywa nie powinna wpływać na prawo państw członkowskich do określenia wielkości napływu zgodnie z art. 79 ust. 5 TFUE. |
| --- | --- |

(23)

Niniejsza dyrektywa nie powinna wpływać na prawo państw członkowskich do określenia wielkości napływu zgodnie z art. 79 ust. 5 TFUE.

| (24) | Z uwagi na konieczność zwalczania ewentualnych nadużyć w stosowaniu niniejszej dyrektywy państwa członkowskie powinny mieć możliwość odmówienia, cofnięcia lub nieodnowienia zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa, w sytuacji gdy jednostka przyjmująca została ustanowiona głównie w celu ułatwiania wjazdu pracownikom przenoszonym w ramach przedsiębiorstwa lub nie prowadzi rzeczywistej działalności. |
| --- | --- |

(24)

Z uwagi na konieczność zwalczania ewentualnych nadużyć w stosowaniu niniejszej dyrektywy państwa członkowskie powinny mieć możliwość odmówienia, cofnięcia lub nieodnowienia zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa, w sytuacji gdy jednostka przyjmująca została ustanowiona głównie w celu ułatwiania wjazdu pracownikom przenoszonym w ramach przedsiębiorstwa lub nie prowadzi rzeczywistej działalności.

| (25) | Niniejsza dyrektywa ma na celu ułatwienie mobilności pracownikom przenoszonym wewnątrz przedsiębiorstwa w obrębie Unii („mobilność wewnątrzunijna”) oraz zmniejszenie obciążeń administracyjnych związanych z przydzielaniem zadań pracowniczych w kilku państwach członkowskich. W tym celu niniejsza dyrektywa ustanawia specjalny system mobilności wewnątrzunijnej, zgodnie z którym posiadacz ważnego zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa wydanego przez jedno państwo członkowskie ma prawo wjazdu, pobytu i pracy w jednym państwie członkowskim lub większej ich liczbie zgodnie z przepisami regulującymi mobilność krótko- i długoterminową na mocy niniejszej dyrektywy. Mobilność krótkoterminowa do celów niniejszej dyrektywy powinna obejmować pobyty w państwach członkowskich innych niż państwo członkowskie, które wydało zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa, przez okres do 90 dni na każde państwo członkowskie. Mobilność długoterminowa do celów niniejszej dyrektywy powinna obejmować pobyty w państwach członkowskich innych niż państwo członkowskie, które wydało zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa, przez okres dłuższy niż 90 dni na każde państwo członkowskie. W celu zapobieżenia obchodzeniu przepisów różnicujących mobilność krótko- i długoterminową mobilność krótkoterminowa w odniesieniu do danego państwa członkowskiego powinna być ograniczona do maksymalnie 90 dni w dowolnym okresie liczącym 180 dni; nie powinno być także możliwości złożenia w tym samym czasie powiadomienia do celów mobilności krótkoterminowej i wniosku o mobilność długoterminową. Jeżeli po podjęciu przez pracownika przenoszonego wewnątrz przedsiębiorstwa mobilności krótkoterminowej pojawia się potrzeba mobilności długoterminowej, drugie państwo członkowskie może zażądać, by wniosek został złożony co najmniej 20 dni przed końcem okresu mobilności krótkoterminowej. |
| --- | --- |

(25)

Niniejsza dyrektywa ma na celu ułatwienie mobilności pracownikom przenoszonym wewnątrz przedsiębiorstwa w obrębie Unii („mobilność wewnątrzunijna”) oraz zmniejszenie obciążeń administracyjnych związanych z przydzielaniem zadań pracowniczych w kilku państwach członkowskich. W tym celu niniejsza dyrektywa ustanawia specjalny system mobilności wewnątrzunijnej, zgodnie z którym posiadacz ważnego zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa wydanego przez jedno państwo członkowskie ma prawo wjazdu, pobytu i pracy w jednym państwie członkowskim lub większej ich liczbie zgodnie z przepisami regulującymi mobilność krótko- i długoterminową na mocy niniejszej dyrektywy. Mobilność krótkoterminowa do celów niniejszej dyrektywy powinna obejmować pobyty w państwach członkowskich innych niż państwo członkowskie, które wydało zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa, przez okres do 90 dni na każde państwo członkowskie. Mobilność długoterminowa do celów niniejszej dyrektywy powinna obejmować pobyty w państwach członkowskich innych niż państwo członkowskie, które wydało zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa, przez okres dłuższy niż 90 dni na każde państwo członkowskie. W celu zapobieżenia obchodzeniu przepisów różnicujących mobilność krótko- i długoterminową mobilność krótkoterminowa w odniesieniu do danego państwa członkowskiego powinna być ograniczona do maksymalnie 90 dni w dowolnym okresie liczącym 180 dni; nie powinno być także możliwości złożenia w tym samym czasie powiadomienia do celów mobilności krótkoterminowej i wniosku o mobilność długoterminową. Jeżeli po podjęciu przez pracownika przenoszonego wewnątrz przedsiębiorstwa mobilności krótkoterminowej pojawia się potrzeba mobilności długoterminowej, drugie państwo członkowskie może zażądać, by wniosek został złożony co najmniej 20 dni przed końcem okresu mobilności krótkoterminowej.

| (26) | Choć specjalny system mobilności ustanowiony niniejszą dyrektywą powinien przewidywać autonomiczne zasady dotyczące wjazdu i pobytu do celów wykonywania pracy jako pracownik przenoszony wewnątrz przedsiębiorstwa w państwach członkowskich innych niż państwo członkowskie, które wydało zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa, nadal zastosowanie mają wszystkie pozostałe zasady regulujące przepływ osób przez granice określone w stosownych przepisach dorobku Schengen. |
| --- | --- |

(26)

Choć specjalny system mobilności ustanowiony niniejszą dyrektywą powinien przewidywać autonomiczne zasady dotyczące wjazdu i pobytu do celów wykonywania pracy jako pracownik przenoszony wewnątrz przedsiębiorstwa w państwach członkowskich innych niż państwo członkowskie, które wydało zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa, nadal zastosowanie mają wszystkie pozostałe zasady regulujące przepływ osób przez granice określone w stosownych przepisach dorobku Schengen.

| (27) | W celu ułatwienia kontroli, jeżeli przeniesienie dotyczy kilku miejsc w różnych państwach członkowskich, właściwe organy drugich państw członkowskich powinny otrzymać w stosownych przypadkach odpowiednie informacje. |
| --- | --- |

(27)

W celu ułatwienia kontroli, jeżeli przeniesienie dotyczy kilku miejsc w różnych państwach członkowskich, właściwe organy drugich państw członkowskich powinny otrzymać w stosownych przypadkach odpowiednie informacje.

| (28) | W sytuacji gdy pracownicy przenoszeni wewnątrz przedsiębiorstwa skorzystali z prawa do mobilności, drugie państwo członkowskie powinno mieć możliwość — pod pewnymi warunkami — podjęcia kroków służących zapewnieniu, by działalność pracowników przenoszonych wewnątrz przedsiębiorstwa nie naruszała przepisów niniejszej dyrektywy. |
| --- | --- |

(28)

W sytuacji gdy pracownicy przenoszeni wewnątrz przedsiębiorstwa skorzystali z prawa do mobilności, drugie państwo członkowskie powinno mieć możliwość — pod pewnymi warunkami — podjęcia kroków służących zapewnieniu, by działalność pracowników przenoszonych wewnątrz przedsiębiorstwa nie naruszała przepisów niniejszej dyrektywy.

| (29) | Państwa członkowskie powinny przewidzieć skuteczne, proporcjonalne i odstraszające kary, takie jak kary finansowe, nakładane w przypadku niezastosowania się do przepisów niniejszej dyrektywy. Karami tymi mogą być między innymi środki przewidziane w art. 7 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/52/WE (6). Kary te mogłyby być nakładane na jednostkę przyjmującą mającą siedzibę w danym państwie członkowskim. |
| --- | --- |

(29)

Państwa członkowskie powinny przewidzieć skuteczne, proporcjonalne i odstraszające kary, takie jak kary finansowe, nakładane w przypadku niezastosowania się do przepisów niniejszej dyrektywy. Karami tymi mogą być między innymi środki przewidziane w art. 7 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/52/WE (6). Kary te mogłyby być nakładane na jednostkę przyjmującą mającą siedzibę w danym państwie członkowskim.

| (30) | Stworzenie procedury jednego wniosku prowadzącej do uzyskania jednego dokumentu, łączącego zezwolenie na pobyt i zezwolenie na pracę („pojedyncze zezwolenie”), powinno przyczynić się do uproszczenia przepisów stosowanych obecnie w państwach członkowskich. |
| --- | --- |

(30)

Stworzenie procedury jednego wniosku prowadzącej do uzyskania jednego dokumentu, łączącego zezwolenie na pobyt i zezwolenie na pracę („pojedyncze zezwolenie”), powinno przyczynić się do uproszczenia przepisów stosowanych obecnie w państwach członkowskich.

| (31) | W odniesieniu do przedsiębiorstw lub grup przedsiębiorstw, które zostały w tym celu uznane, powinno być możliwe wprowadzenie procedury uproszczonej. Uznanie powinno być regularnie poddawane ocenie. |
| --- | --- |

(31)

W odniesieniu do przedsiębiorstw lub grup przedsiębiorstw, które zostały w tym celu uznane, powinno być możliwe wprowadzenie procedury uproszczonej. Uznanie powinno być regularnie poddawane ocenie.

| (32) | Jeśli państwo członkowskie podejmie decyzję o przyjęciu obywatela państwa trzeciego, który spełnia kryteria określone w niniejszej dyrektywie, osoba ta powinna otrzymać zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa umożliwiające jej wykonywanie, pod pewnymi warunkami, otrzymanych zadań w różnych jednostkach należących do tego samego przedsiębiorstwa transnarodowego, w tym w jednostkach znajdujących się w innych państwach członkowskich. |
| --- | --- |

(32)

Jeśli państwo członkowskie podejmie decyzję o przyjęciu obywatela państwa trzeciego, który spełnia kryteria określone w niniejszej dyrektywie, osoba ta powinna otrzymać zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa umożliwiające jej wykonywanie, pod pewnymi warunkami, otrzymanych zadań w różnych jednostkach należących do tego samego przedsiębiorstwa transnarodowego, w tym w jednostkach znajdujących się w innych państwach członkowskich.

| (33) | Jeżeli wymagana jest wiza, a obywatel państwa trzeciego spełnia kryteria niezbędne do wydania mu zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa, państwo członkowskie powinno przyznać temu obywatelowi państwa trzeciego wszelkie ułatwienia w uzyskaniu wymaganej wizy i powinno zapewnić, by właściwe organy skutecznie w tym celu współdziałały. |
| --- | --- |

(33)

Jeżeli wymagana jest wiza, a obywatel państwa trzeciego spełnia kryteria niezbędne do wydania mu zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa, państwo członkowskie powinno przyznać temu obywatelowi państwa trzeciego wszelkie ułatwienia w uzyskaniu wymaganej wizy i powinno zapewnić, by właściwe organy skutecznie w tym celu współdziałały.

| (34) | Jeżeli zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa jest wydawane przez państwo członkowskie niestosujące w pełni dorobku Schengen, a pracownik przenoszony wewnątrz przedsiębiorstwa przekracza w ramach mobilności wewnątrzunijnej granicę zewnętrzną w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (7), państwo członkowskie powinno być uprawnione do tego, by wymagać przedstawienia dowodów, że pracownik przenoszony wewnątrz przedsiębiorstwa przenosi się na jego terytorium do celów przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa. Poza tym w przypadku przekraczania granicy zewnętrznej w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 562/2006 państwa członkowskie stosujące w pełni dorobek Schengen powinny sprawdzić dane w systemie informacyjnym Schengen i powinny odmówić prawa do wjazdu osobom lub zgłosić sprzeciw wobec mobilności osób, odnośnie do których w systemie tym dokonano wpisu do celów odmowy pozwolenia na wjazd lub pobyt, o czym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1987/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (8). |
| --- | --- |

(34)

Jeżeli zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa jest wydawane przez państwo członkowskie niestosujące w pełni dorobku Schengen, a pracownik przenoszony wewnątrz przedsiębiorstwa przekracza w ramach mobilności wewnątrzunijnej granicę zewnętrzną w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (7), państwo członkowskie powinno być uprawnione do tego, by wymagać przedstawienia dowodów, że pracownik przenoszony wewnątrz przedsiębiorstwa przenosi się na jego terytorium do celów przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa. Poza tym w przypadku przekraczania granicy zewnętrznej w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 562/2006 państwa członkowskie stosujące w pełni dorobek Schengen powinny sprawdzić dane w systemie informacyjnym Schengen i powinny odmówić prawa do wjazdu osobom lub zgłosić sprzeciw wobec mobilności osób, odnośnie do których w systemie tym dokonano wpisu do celów odmowy pozwolenia na wjazd lub pobyt, o czym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1987/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (8).

| (35) | Państwa członkowskie powinny móc zamieszczać dodatkowe informacje w formie zapisu na papierze lub przechowywać takie informacje w formie elektronicznej, o czym mowa w art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1030/2002 (9) i w lit. a) ppkt 16 załącznika do tego rozporządzenia, w celu podania precyzyjniejszych informacji dotyczących działalności zawodowej w czasie przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa. Podawanie takich dodatkowych informacji powinno być dla państw członkowskich nieobowiązkowe i nie powinno stanowić dodatkowego wymogu, który narażałby na szwank pojedyncze zezwolenie i procedurę jednego wniosku. |
| --- | --- |

(35)

Państwa członkowskie powinny móc zamieszczać dodatkowe informacje w formie zapisu na papierze lub przechowywać takie informacje w formie elektronicznej, o czym mowa w art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1030/2002 (9) i w lit. a) ppkt 16 załącznika do tego rozporządzenia, w celu podania precyzyjniejszych informacji dotyczących działalności zawodowej w czasie przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa. Podawanie takich dodatkowych informacji powinno być dla państw członkowskich nieobowiązkowe i nie powinno stanowić dodatkowego wymogu, który narażałby na szwank pojedyncze zezwolenie i procedurę jednego wniosku.

| (36) | Niniejsza dyrektywa nie powinna uniemożliwiać pracownikom przenoszonym wewnątrz przedsiębiorstwa wykonywania konkretnej działalności w siedzibie klienta w ramach państwa członkowskiego, w którym jednostka przyjmująca ma siedzibę, zgodnie z przepisami mającymi zastosowanie w tym państwie członkowskim w odniesieniu do takiej działalności. |
| --- | --- |

(36)

Niniejsza dyrektywa nie powinna uniemożliwiać pracownikom przenoszonym wewnątrz przedsiębiorstwa wykonywania konkretnej działalności w siedzibie klienta w ramach państwa członkowskiego, w którym jednostka przyjmująca ma siedzibę, zgodnie z przepisami mającymi zastosowanie w tym państwie członkowskim w odniesieniu do takiej działalności.

| (37) | Niniejsza dyrektywa nie wpływa na warunki świadczenia usług w ramach art. 56 TFUE. W szczególności niniejsza dyrektywa nie wpływa na warunki zatrudnienia, które na mocy dyrektywy 96/71/WE mają zastosowanie do pracowników oddelegowanych przez przedsiębiorstwo z siedzibą w państwie członkowskim w celu świadczenia usług na terytorium innego państwa członkowskiego. Niniejsza dyrektywa nie powinna mieć zastosowania do obywateli państw trzecich, którzy są oddelegowani przez przedsiębiorstwa z siedzibą w państwie członkowskim w ramach świadczenia usług zgodnie z dyrektywą 96/71/WE. Obywatele państw trzecich, którzy uzyskali zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa, nie mogą korzystać z przepisów dyrektywy 96/71/WE. Niniejsza dyrektywa nie powinna skutkować preferencyjnym traktowaniem przedsiębiorstw z siedzibą w państwie trzecim w stosunku do przedsiębiorstw z siedzibą w państwie członkowskim, zgodnie z art. 1 ust. 4 dyrektywy 96/71/WE. |
| --- | --- |

(37)

Niniejsza dyrektywa nie wpływa na warunki świadczenia usług w ramach art. 56 TFUE. W szczególności niniejsza dyrektywa nie wpływa na warunki zatrudnienia, które na mocy dyrektywy 96/71/WE mają zastosowanie do pracowników oddelegowanych przez przedsiębiorstwo z siedzibą w państwie członkowskim w celu świadczenia usług na terytorium innego państwa członkowskiego. Niniejsza dyrektywa nie powinna mieć zastosowania do obywateli państw trzecich, którzy są oddelegowani przez przedsiębiorstwa z siedzibą w państwie członkowskim w ramach świadczenia usług zgodnie z dyrektywą 96/71/WE. Obywatele państw trzecich, którzy uzyskali zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa, nie mogą korzystać z przepisów dyrektywy 96/71/WE. Niniejsza dyrektywa nie powinna skutkować preferencyjnym traktowaniem przedsiębiorstw z siedzibą w państwie trzecim w stosunku do przedsiębiorstw z siedzibą w państwie członkowskim, zgodnie z art. 1 ust. 4 dyrektywy 96/71/WE.

| (38) | Odpowiednie objęcie pracowników przenoszonych wewnątrz przedsiębiorstwa zabezpieczeniem społecznym, co odnosi się również w stosownym przypadku do świadczeń dla członków ich rodzin, ma ogromne znaczenie dla zapewnienia im podczas pobytu w Unii godnych warunków pracy i życia. Na mocy prawa krajowego należy zapewnić zatem równe traktowanie w odniesieniu do tych działów zabezpieczenia społecznego, które są wymienione w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (10). Niniejsza dyrektywa nie harmonizuje przepisów państw członkowskich o zabezpieczeniu społecznym. Mówi ona wyłącznie o stosowaniu zasady równego traktowania w dziedzinie zabezpieczenia społecznego do osób objętych jej zakresem stosowania. Prawo do równego traktowania w dziedzinie zabezpieczenia społecznego ma zastosowanie do obywateli państw trzecich, którzy spełniają obiektywne i niedyskryminujące warunki określone w przepisach państwa członkowskiego, w którym wykonywana jest praca, w odniesieniu do przynależności do systemu zabezpieczenia społecznego oraz nabywania prawa do świadczeń z tego systemu.
  W wielu państwach członkowskich prawo do otrzymywania świadczeń rodzinnych zależy od pewnych więzi z tym państwem członkowskim, gdyż świadczenia te służą wspieraniu pozytywnych zmian demograficznych mających na celu zapewnienie w przyszłości siły roboczej w tym państwie członkowskim. A zatem niniejsza dyrektywa nie powinna wpływać na prawo państwa członkowskiego do ograniczenia, pod pewnymi warunkami, zasady równego traktowania w odniesieniu do świadczeń rodzinnych, gdyż pracownik przenoszony wewnątrz przedsiębiorstwa i towarzyszący mu członkowie rodziny przebywają w tym państwie członkowskim jedynie przez określony czas. Prawa w zakresie zabezpieczenia społecznego należy zapewnić bez uszczerbku dla przepisów krajowych lub postanowień umów dwustronnych przewidujących stosowanie w dziedzinie zabezpieczenia społecznego przepisów państwa pochodzenia. Umowy dwustronne lub przepisy krajowe dotyczące praw w zakresie zabezpieczenia społecznego pracowników przenoszonych wewnątrz przedsiębiorstwa przyjmowane po wejściu w życie niniejszej dyrektywy nie powinny jednak przewidywać mniej korzystnego traktowania niż traktowanie pracowników państwa członkowskiego, w którym wykonywana jest praca. Przepisy krajowe lub takie umowy mogą skutkować na przykład tym, że w interesie pracownika przenoszonego wewnątrz przedsiębiorstwa będzie pozostanie w systemie zabezpieczenia społecznego swojego państwa pochodzenia, w sytuacji gdy przerwa w przynależności do systemu zabezpieczenia społecznego wpłynęłaby negatywnie na jego prawa lub gdy ich przynależność do systemu zabezpieczenia społecznego powodowałaby ponoszenie przez niego kosztów podwójnego ubezpieczenia. Państwa członkowskie powinny mieć zawsze możliwość przyznania pracownikom przenoszonym wewnątrz przedsiębiorstwa korzystniejszych praw w zakresie zabezpieczenia społecznego. Żaden przepis niniejszej dyrektywy nie powinien wpływać na prawa osób pozostających przy życiu po pracowniku przenoszonym wewnątrz przedsiębiorstwa, które swoje prawa do otrzymania renty rodzinnej, w czasie gdy przebywają w państwie trzecim, wywodzą od takiego pracownika. |
| --- | --- |

(38)

Odpowiednie objęcie pracowników przenoszonych wewnątrz przedsiębiorstwa zabezpieczeniem społecznym, co odnosi się również w stosownym przypadku do świadczeń dla członków ich rodzin, ma ogromne znaczenie dla zapewnienia im podczas pobytu w Unii godnych warunków pracy i życia. Na mocy prawa krajowego należy zapewnić zatem równe traktowanie w odniesieniu do tych działów zabezpieczenia społecznego, które są wymienione w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (10). Niniejsza dyrektywa nie harmonizuje przepisów państw członkowskich o zabezpieczeniu społecznym. Mówi ona wyłącznie o stosowaniu zasady równego traktowania w dziedzinie zabezpieczenia społecznego do osób objętych jej zakresem stosowania. Prawo do równego traktowania w dziedzinie zabezpieczenia społecznego ma zastosowanie do obywateli państw trzecich, którzy spełniają obiektywne i niedyskryminujące warunki określone w przepisach państwa członkowskiego, w którym wykonywana jest praca, w odniesieniu do przynależności do systemu zabezpieczenia społecznego oraz nabywania prawa do świadczeń z tego systemu.

W wielu państwach członkowskich prawo do otrzymywania świadczeń rodzinnych zależy od pewnych więzi z tym państwem członkowskim, gdyż świadczenia te służą wspieraniu pozytywnych zmian demograficznych mających na celu zapewnienie w przyszłości siły roboczej w tym państwie członkowskim. A zatem niniejsza dyrektywa nie powinna wpływać na prawo państwa członkowskiego do ograniczenia, pod pewnymi warunkami, zasady równego traktowania w odniesieniu do świadczeń rodzinnych, gdyż pracownik przenoszony wewnątrz przedsiębiorstwa i towarzyszący mu członkowie rodziny przebywają w tym państwie członkowskim jedynie przez określony czas. Prawa w zakresie zabezpieczenia społecznego należy zapewnić bez uszczerbku dla przepisów krajowych lub postanowień umów dwustronnych przewidujących stosowanie w dziedzinie zabezpieczenia społecznego przepisów państwa pochodzenia. Umowy dwustronne lub przepisy krajowe dotyczące praw w zakresie zabezpieczenia społecznego pracowników przenoszonych wewnątrz przedsiębiorstwa przyjmowane po wejściu w życie niniejszej dyrektywy nie powinny jednak przewidywać mniej korzystnego traktowania niż traktowanie pracowników państwa członkowskiego, w którym wykonywana jest praca. Przepisy krajowe lub takie umowy mogą skutkować na przykład tym, że w interesie pracownika przenoszonego wewnątrz przedsiębiorstwa będzie pozostanie w systemie zabezpieczenia społecznego swojego państwa pochodzenia, w sytuacji gdy przerwa w przynależności do systemu zabezpieczenia społecznego wpłynęłaby negatywnie na jego prawa lub gdy ich przynależność do systemu zabezpieczenia społecznego powodowałaby ponoszenie przez niego kosztów podwójnego ubezpieczenia. Państwa członkowskie powinny mieć zawsze możliwość przyznania pracownikom przenoszonym wewnątrz przedsiębiorstwa korzystniejszych praw w zakresie zabezpieczenia społecznego. Żaden przepis niniejszej dyrektywy nie powinien wpływać na prawa osób pozostających przy życiu po pracowniku przenoszonym wewnątrz przedsiębiorstwa, które swoje prawa do otrzymania renty rodzinnej, w czasie gdy przebywają w państwie trzecim, wywodzą od takiego pracownika.

| (39) | W przypadku mobilności między państwami członkowskimi zastosowanie powinno mieć odpowiednio rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1231/2010 (11). Niniejsza dyrektywa nie powinna przyznawać praw szerszych niż prawa już przyznane w obowiązujących przepisach unijnych w dziedzinie zabezpieczenia społecznego obywatelom państw trzecich, którzy mają interesy transgraniczne związane z różnymi państwami członkowskimi. |
| --- | --- |

(39)

W przypadku mobilności między państwami członkowskimi zastosowanie powinno mieć odpowiednio rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1231/2010 (11). Niniejsza dyrektywa nie powinna przyznawać praw szerszych niż prawa już przyznane w obowiązujących przepisach unijnych w dziedzinie zabezpieczenia społecznego obywatelom państw trzecich, którzy mają interesy transgraniczne związane z różnymi państwami członkowskimi.

| (40) | Aby szczególne zasady ustanowione w niniejszej dyrektywie były atrakcyjniejsze i przyniosły wszystkie oczekiwane pozytywne skutki dla konkurencyjności przedsiębiorstw w Unii, pracownikom przenoszonym wewnątrz przedsiębiorstwa pochodzącym z państw trzecich powinny przysługiwać korzystne warunki łączenia rodzin w państwie członkowskim, które wydało zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa, oraz w państwach członkowskich, które zezwalają pracownikowi przenoszonemu wewnątrz przedsiębiorstwa na pobyt i pracę na swoim terytorium zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy dotyczącymi mobilności długoterminowej. Prawo do łączenia rodzin faktycznie zlikwiduje poważną przeszkodę w wyrażaniu przez pracownika przenoszonego wewnątrz przedsiębiorstwa zgody na przeniesienie. Aby chronić jedność rodziny, członkowie rodziny powinni mieć możliwość dołączenia do pracownika przenoszonego wewnątrz przedsiębiorstwa w innym państwie członkowskim; należy też ułatwić im dostęp do rynku pracy. |
| --- | --- |

(40)

Aby szczególne zasady ustanowione w niniejszej dyrektywie były atrakcyjniejsze i przyniosły wszystkie oczekiwane pozytywne skutki dla konkurencyjności przedsiębiorstw w Unii, pracownikom przenoszonym wewnątrz przedsiębiorstwa pochodzącym z państw trzecich powinny przysługiwać korzystne warunki łączenia rodzin w państwie członkowskim, które wydało zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa, oraz w państwach członkowskich, które zezwalają pracownikowi przenoszonemu wewnątrz przedsiębiorstwa na pobyt i pracę na swoim terytorium zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy dotyczącymi mobilności długoterminowej. Prawo do łączenia rodzin faktycznie zlikwiduje poważną przeszkodę w wyrażaniu przez pracownika przenoszonego wewnątrz przedsiębiorstwa zgody na przeniesienie. Aby chronić jedność rodziny, członkowie rodziny powinni mieć możliwość dołączenia do pracownika przenoszonego wewnątrz przedsiębiorstwa w innym państwie członkowskim; należy też ułatwić im dostęp do rynku pracy.

| (41) | W celu umożliwienia szybkiego przetwarzania wniosków państwa członkowskie powinny przyznać pierwszeństwo wymianie informacji i przekazywaniu odpowiednich dokumentów w formie elektronicznej, chyba że pojawią się problemy techniczne lub żywotne interesy będą wymagały innego postępowania. |
| --- | --- |

(41)

W celu umożliwienia szybkiego przetwarzania wniosków państwa członkowskie powinny przyznać pierwszeństwo wymianie informacji i przekazywaniu odpowiednich dokumentów w formie elektronicznej, chyba że pojawią się problemy techniczne lub żywotne interesy będą wymagały innego postępowania.

| (42) | Gromadzenie i przekazywanie plików i danych powinno się odbywać zgodnie ze stosownymi przepisami dotyczącymi ochrony danych i bezpieczeństwa. |
| --- | --- |

(42)

Gromadzenie i przekazywanie plików i danych powinno się odbywać zgodnie ze stosownymi przepisami dotyczącymi ochrony danych i bezpieczeństwa.

| (43) | Niniejsza dyrektywa nie powinna mieć zastosowania do obywateli państw trzecich, którzy ubiegają się o prawo pobytu w państwie członkowskim jako naukowcy w celu prowadzenia projektu badawczego, ponieważ podlegają oni dyrektywie Rady 2005/71/WE (12). |
| --- | --- |

(43)

Niniejsza dyrektywa nie powinna mieć zastosowania do obywateli państw trzecich, którzy ubiegają się o prawo pobytu w państwie członkowskim jako naukowcy w celu prowadzenia projektu badawczego, ponieważ podlegają oni dyrektywie Rady 2005/71/WE (12).

| (44) | Ponieważ cele niniejszej dyrektywy, którymi są specjalna procedura przyjmowania oraz przyjęcie warunków wjazdu i pobytu mających zastosowanie wobec przeniesień obywateli państw trzecich wewnątrz przedsiębiorstwa, nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast z uwagi na rozmiary i skutki działań możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE). Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów. |
| --- | --- |

(44)

Ponieważ cele niniejszej dyrektywy, którymi są specjalna procedura przyjmowania oraz przyjęcie warunków wjazdu i pobytu mających zastosowanie wobec przeniesień obywateli państw trzecich wewnątrz przedsiębiorstwa, nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast z uwagi na rozmiary i skutki działań możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE). Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.

| (45) | Niniejsza dyrektywa respektuje prawa podstawowe i jest zgodna z zasadami uznanymi w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, która z kolei opiera się na prawach wynikających z kart społecznych przyjętych przez Unię i Radę Europy. |
| --- | --- |

(45)

Niniejsza dyrektywa respektuje prawa podstawowe i jest zgodna z zasadami uznanymi w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, która z kolei opiera się na prawach wynikających z kart społecznych przyjętych przez Unię i Radę Europy.

| (46) | Zgodnie ze wspólną deklaracją polityczną państw członkowskich i Komisji z dnia 28 września 2011 r. dotyczącą dokumentów wyjaśniających (13) państwa członkowskie zobowiązały się do złożenia, w uzasadnionych przypadkach, wraz z powiadomieniem o transpozycji jednego lub więcej dokumentów wyjaśniających związki między elementami dyrektywy a odpowiadającymi im częściami krajowych instrumentów transpozycyjnych. W odniesieniu do niniejszej dyrektywy ustawodawca uznaje, że złożenie takich dokumentów jest uzasadnione. |
| --- | --- |

(46)

Zgodnie ze wspólną deklaracją polityczną państw członkowskich i Komisji z dnia 28 września 2011 r. dotyczącą dokumentów wyjaśniających (13) państwa członkowskie zobowiązały się do złożenia, w uzasadnionych przypadkach, wraz z powiadomieniem o transpozycji jednego lub więcej dokumentów wyjaśniających związki między elementami dyrektywy a odpowiadającymi im częściami krajowych instrumentów transpozycyjnych. W odniesieniu do niniejszej dyrektywy ustawodawca uznaje, że złożenie takich dokumentów jest uzasadnione.

| (47) | Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do obszaru wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do TUE i do TFUE, oraz bez uszczerbku dla art. 4 tego protokołu wymienione państwa członkowskie nie uczestniczą w przyjęciu niniejszej dyrektywy, nie są nią związane ani jej nie stosują. |
| --- | --- |

(47)

Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do obszaru wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do TUE i do TFUE, oraz bez uszczerbku dla art. 4 tego protokołu wymienione państwa członkowskie nie uczestniczą w przyjęciu niniejszej dyrektywy, nie są nią związane ani jej nie stosują.

| (48) | Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do TUE i do TFUE, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej dyrektywy, nie jest nią związana ani jej nie stosuje, |
| --- | --- |

(48)

Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do TUE i do TFUE, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej dyrektywy, nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

ROZDZIAŁ I

PRZEPISY OGÓLNE

Artykuł 1

Przedmiot

Niniejsza dyrektywa określa:

| a) | warunki wjazdu i pobytu, przez okres dłuższy niż 90 dni, obywateli państw trzecich i członków ich rodzin na terytorium państw członkowskich w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa, a także prawa tych osób; |
| --- | --- |

a)

warunki wjazdu i pobytu, przez okres dłuższy niż 90 dni, obywateli państw trzecich i członków ich rodzin na terytorium państw członkowskich w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa, a także prawa tych osób;

| b) | warunki wjazdu i pobytu oraz prawa obywateli państw trzecich, o których mowa w lit. a), w państwach członkowskich innych niż państwo członkowskie, które pierwsze przyznaje danemu obywatelowi państwa trzeciego zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa na mocy niniejszej dyrektywy. |
| --- | --- |

b)

warunki wjazdu i pobytu oraz prawa obywateli państw trzecich, o których mowa w lit. a), w państwach członkowskich innych niż państwo członkowskie, które pierwsze przyznaje danemu obywatelowi państwa trzeciego zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa na mocy niniejszej dyrektywy.

Artykuł 2

Zakres stosowania

1.   Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do obywateli państw trzecich, którzy w momencie składania wniosku mają miejsce pobytu poza terytorium państw członkowskich i ubiegają się o przyjęcie lub którzy zostali przyjęci na terytorium państwa członkowskiego, na warunkach określonych w niniejszej dyrektywie, w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa jako pracownicy kadry kierowniczej, specjaliści lub pracownicy odbywający staż.

2.   Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do obywateli państw trzecich, którzy:

| a) | ubiegają się o prawo pobytu w jednym z państw członkowskich jako naukowcy w rozumieniu dyrektywy 2005/71/WE w celu prowadzenia projektu badawczego; |
| --- | --- |

a)

ubiegają się o prawo pobytu w jednym z państw członkowskich jako naukowcy w rozumieniu dyrektywy 2005/71/WE w celu prowadzenia projektu badawczego;

| b) | na mocy umów między Unią i jej państwami członkowskimi a państwami trzecimi korzystają z prawa do swobodnego przemieszczania się równoważnego z prawem obywateli Unii lub są zatrudnieni przez przedsiębiorstwo mające siedzibę w tych państwach trzecich; |
| --- | --- |

b)

na mocy umów między Unią i jej państwami członkowskimi a państwami trzecimi korzystają z prawa do swobodnego przemieszczania się równoważnego z prawem obywateli Unii lub są zatrudnieni przez przedsiębiorstwo mające siedzibę w tych państwach trzecich;

| c) | są delegowani w ramach dyrektywy 96/71/WE; |
| --- | --- |

c)

są delegowani w ramach dyrektywy 96/71/WE;

| d) | prowadzą działalność w charakterze pracowników samozatrudnionych; |
| --- | --- |

d)

prowadzą działalność w charakterze pracowników samozatrudnionych;

| e) | są przydzielani przez agencje pośrednictwa pracy, agencje pracy tymczasowej lub inne przedsiębiorstwa zajmujące się udostępnianiem pracowników do pracy pod nadzorem i kierownictwem innego przedsiębiorstwa; |
| --- | --- |

e)

są przydzielani przez agencje pośrednictwa pracy, agencje pracy tymczasowej lub inne przedsiębiorstwa zajmujące się udostępnianiem pracowników do pracy pod nadzorem i kierownictwem innego przedsiębiorstwa;

| f) | są przyjmowani jako studenci w pełnym wymiarze godzin lub którzy w ramach swoich studiów przechodzą krótkotrwałe nadzorowane szkolenie praktyczne. |
| --- | --- |

f)

są przyjmowani jako studenci w pełnym wymiarze godzin lub którzy w ramach swoich studiów przechodzą krótkotrwałe nadzorowane szkolenie praktyczne.

3.   Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla prawa państw członkowskich do wydawania obywatelom państw trzecich, którzy nie są objęci zakresem stosowania niniejszej dyrektywy, zezwoleń na pobyt do celu zatrudnienia innych niż zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa objęte zakresem stosowania niniejszej dyrektywy.

Artykuł 3

Definicje

Do celów niniejszej dyrektywy mają zastosowanie następujące definicje:

| a) | „obywatel państwa trzeciego” oznacza osobę niebędącą obywatelem Unii w rozumieniu art. 20 ust. 1 TFUE; |
| --- | --- |

a)

„obywatel państwa trzeciego” oznacza osobę niebędącą obywatelem Unii w rozumieniu art. 20 ust. 1 TFUE;

| b) | „przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa” oznacza czasowe oddelegowanie, w celach zawodowych lub szkoleniowych, obywatela państwa trzeciego, którego miejsce pobytu w momencie składania wniosku o zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa znajduje się poza terytorium państw członkowskich, z przedsiębiorstwa, które ma siedzibę poza terytorium państwa członkowskiego i z którym obywatel państwa trzeciego jest związany, przed przeniesieniem i w trakcie przeniesienia, umową o pracę, do jednostki należącej do tego przedsiębiorstwa lub tej samej grupy przedsiębiorstw z siedzibą w tym państwie członkowskim, oraz w stosownym przypadku mobilność między jednostkami przyjmującymi mającymi siedzibę w jednym lub kilku drugich państwach członkowskich; |
| --- | --- |

b)

„przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa” oznacza czasowe oddelegowanie, w celach zawodowych lub szkoleniowych, obywatela państwa trzeciego, którego miejsce pobytu w momencie składania wniosku o zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa znajduje się poza terytorium państw członkowskich, z przedsiębiorstwa, które ma siedzibę poza terytorium państwa członkowskiego i z którym obywatel państwa trzeciego jest związany, przed przeniesieniem i w trakcie przeniesienia, umową o pracę, do jednostki należącej do tego przedsiębiorstwa lub tej samej grupy przedsiębiorstw z siedzibą w tym państwie członkowskim, oraz w stosownym przypadku mobilność między jednostkami przyjmującymi mającymi siedzibę w jednym lub kilku drugich państwach członkowskich;

| c) | „pracownik przenoszony wewnątrz przedsiębiorstwa” oznacza obywatela państwa trzeciego, którego miejsce pobytu w momencie składania wniosku o zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa znajduje się poza terytorium państw członkowskich i który podlega przeniesieniu wewnątrz przedsiębiorstwa; |
| --- | --- |

c)

„pracownik przenoszony wewnątrz przedsiębiorstwa” oznacza obywatela państwa trzeciego, którego miejsce pobytu w momencie składania wniosku o zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa znajduje się poza terytorium państw członkowskich i który podlega przeniesieniu wewnątrz przedsiębiorstwa;

| d) | „jednostka przyjmująca” oznacza jednostkę, do której przenoszony jest pracownik wewnątrz przedsiębiorstwa — niezależnie od jej formy prawnej — i która ma siedzibę, zgodnie z prawem krajowym, na terytorium państwa członkowskiego; |
| --- | --- |

d)

„jednostka przyjmująca” oznacza jednostkę, do której przenoszony jest pracownik wewnątrz przedsiębiorstwa — niezależnie od jej formy prawnej — i która ma siedzibę, zgodnie z prawem krajowym, na terytorium państwa członkowskiego;

| e) | „pracownik kadry kierowniczej” oznacza osobę zajmującą wyższe stanowisko, która przede wszystkim kieruje jednostką przyjmującą, podlegając ogólnemu nadzorowi sprawowanemu głównie przez zarząd, udziałowców przedsiębiorstwa lub ich odpowiednik lub działając zgodnie z udzielonymi przez nich wskazówkami; stanowisko to obejmuje: kierowanie jednostką przyjmującą lub departamentem, lub oddziałem jednostki przyjmującej, nadzór i kontrolę nad pracą innych pracowników nadzoru, kierownictwa lub fachowców, posiadanie uprawnień do wydawania zaleceń w sprawie zatrudniania, zwalniania lub innych decyzji personalnych; |
| --- | --- |

e)

„pracownik kadry kierowniczej” oznacza osobę zajmującą wyższe stanowisko, która przede wszystkim kieruje jednostką przyjmującą, podlegając ogólnemu nadzorowi sprawowanemu głównie przez zarząd, udziałowców przedsiębiorstwa lub ich odpowiednik lub działając zgodnie z udzielonymi przez nich wskazówkami; stanowisko to obejmuje: kierowanie jednostką przyjmującą lub departamentem, lub oddziałem jednostki przyjmującej, nadzór i kontrolę nad pracą innych pracowników nadzoru, kierownictwa lub fachowców, posiadanie uprawnień do wydawania zaleceń w sprawie zatrudniania, zwalniania lub innych decyzji personalnych;

| f) | „specjalista” oznacza osobę pracującą w ramach grupy przedsiębiorstw, która posiada specjalistyczną wiedzę, kluczową dla obszarów działania jednostki przyjmującej, jej technik lub zarządzania. Przy dokonywaniu oceny takiej wiedzy bierze się pod uwagę nie tylko wiedzę specyficzną dla jednostki przyjmującej, lecz również to, czy dana osoba posiada wysokie kwalifikacje, w tym odpowiednie doświadczenie zawodowe, odnoszące się do pracy lub działalności, które wymagają szczególnej wiedzy technicznej, w tym czy jest ona ewentualnie przedstawicielem zawodu wymagającego uprawnień; |
| --- | --- |

f)

„specjalista” oznacza osobę pracującą w ramach grupy przedsiębiorstw, która posiada specjalistyczną wiedzę, kluczową dla obszarów działania jednostki przyjmującej, jej technik lub zarządzania. Przy dokonywaniu oceny takiej wiedzy bierze się pod uwagę nie tylko wiedzę specyficzną dla jednostki przyjmującej, lecz również to, czy dana osoba posiada wysokie kwalifikacje, w tym odpowiednie doświadczenie zawodowe, odnoszące się do pracy lub działalności, które wymagają szczególnej wiedzy technicznej, w tym czy jest ona ewentualnie przedstawicielem zawodu wymagającego uprawnień;

| g) | „pracownik odbywający staż” oznacza osobę posiadającą dyplom ukończenia studiów wyższych, która zostaje przeniesiona do jednostki przyjmującej do celów rozwoju zawodowego lub odbycia szkolenia w zakresie technik lub metod prowadzenia działalności gospodarczej i która w czasie trwania przeniesienia otrzymuje wynagrodzenie; |
| --- | --- |

g)

„pracownik odbywający staż” oznacza osobę posiadającą dyplom ukończenia studiów wyższych, która zostaje przeniesiona do jednostki przyjmującej do celów rozwoju zawodowego lub odbycia szkolenia w zakresie technik lub metod prowadzenia działalności gospodarczej i która w czasie trwania przeniesienia otrzymuje wynagrodzenie;

| h) | „członkowie rodziny” oznaczają obywateli państw trzecich, o których mowa w art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 2003/86/WE (14); |
| --- | --- |

h)

„członkowie rodziny” oznaczają obywateli państw trzecich, o których mowa w art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 2003/86/WE (14);

| i) | „zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa” oznacza zezwolenie zawierające akronim „ICT”, uprawniające jego posiadacza do pobytu i pracy na terytorium pierwszego państwa członkowskiego i, w stosownych przypadkach, drugiego państwa członkowskiego, na warunkach określonych w niniejszej dyrektywie; |
| --- | --- |

i)

„zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa” oznacza zezwolenie zawierające akronim „ICT”, uprawniające jego posiadacza do pobytu i pracy na terytorium pierwszego państwa członkowskiego i, w stosownych przypadkach, drugiego państwa członkowskiego, na warunkach określonych w niniejszej dyrektywie;

| j) | „zezwolenie na mobilność długoterminową” oznacza zezwolenie zawierające oznaczenie „mobile ICT”, uprawniające posiadacza zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa do pobytu i pracy na terytorium drugiego państwa członkowskiego na warunkach określonych w niniejszej dyrektywie; |
| --- | --- |

j)

„zezwolenie na mobilność długoterminową” oznacza zezwolenie zawierające oznaczenie „mobile ICT”, uprawniające posiadacza zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa do pobytu i pracy na terytorium drugiego państwa członkowskiego na warunkach określonych w niniejszej dyrektywie;

| k) | „procedura jednego wniosku” oznacza procedurę prowadzącą — na podstawie jednego wniosku o zezwolenie na pobyt i pracę obywatela państwa trzeciego na terytorium państwa członkowskiego — do podjęcia decyzji w sprawie tego wniosku; |
| --- | --- |

k)

„procedura jednego wniosku” oznacza procedurę prowadzącą — na podstawie jednego wniosku o zezwolenie na pobyt i pracę obywatela państwa trzeciego na terytorium państwa członkowskiego — do podjęcia decyzji w sprawie tego wniosku;

| l) | „grupa przedsiębiorstw” oznacza dwa przedsiębiorstwa lub większą ich liczbę, które to przedsiębiorstwa na mocy prawa krajowego uważa się za powiązane ze sobą w następujący sposób: przedsiębiorstwo bezpośrednio lub pośrednio posiada większość kapitału subskrybowanego innego przedsiębiorstwa; posiada większość głosów związanych z wyemitowanym kapitałem podstawowym innego przedsiębiorstwa; jest uprawnione do mianowania ponad połowy członków organu administracyjnego, kierowniczego lub nadzorczego innego przedsiębiorstwa; lub przedsiębiorstwami zarządza w sposób ujednolicony jednostka dominująca; |
| --- | --- |

l)

„grupa przedsiębiorstw” oznacza dwa przedsiębiorstwa lub większą ich liczbę, które to przedsiębiorstwa na mocy prawa krajowego uważa się za powiązane ze sobą w następujący sposób: przedsiębiorstwo bezpośrednio lub pośrednio posiada większość kapitału subskrybowanego innego przedsiębiorstwa; posiada większość głosów związanych z wyemitowanym kapitałem podstawowym innego przedsiębiorstwa; jest uprawnione do mianowania ponad połowy członków organu administracyjnego, kierowniczego lub nadzorczego innego przedsiębiorstwa; lub przedsiębiorstwami zarządza w sposób ujednolicony jednostka dominująca;

| m) | „pierwsze państwo członkowskie” oznacza państwo członkowskie, które jako pierwsze wydaje obywatelowi państwa trzeciego zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa; |
| --- | --- |

m)

„pierwsze państwo członkowskie” oznacza państwo członkowskie, które jako pierwsze wydaje obywatelowi państwa trzeciego zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa;

| n) | „drugie państwo członkowskie” oznacza państwo członkowskie — inne niż pierwsze państwo członkowskie — w którym pracownik przenoszony wewnątrz przedsiębiorstwa zamierza skorzystać lub korzysta z prawa do mobilności w rozumieniu niniejszej dyrektywy; |
| --- | --- |

n)

„drugie państwo członkowskie” oznacza państwo członkowskie — inne niż pierwsze państwo członkowskie — w którym pracownik przenoszony wewnątrz przedsiębiorstwa zamierza skorzystać lub korzysta z prawa do mobilności w rozumieniu niniejszej dyrektywy;

| o) | „zawód regulowany” oznacza zawód regulowany zdefiniowany w art. 3 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2005/36/WE. |
| --- | --- |

o)

„zawód regulowany” oznacza zawód regulowany zdefiniowany w art. 3 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2005/36/WE.

Artykuł 4

Korzystniejsze przepisy

1.   Niniejszą dyrektywę stosuje się bez uszczerbku dla korzystniejszych przepisów zawartych w:

| a) | prawie unijnym, w tym w umowach dwustronnych i wielostronnych zawartych między Unią i jej państwami członkowskimi a jednym państwem trzecim lub większą liczbą państw trzecich; |
| --- | --- |

a)

prawie unijnym, w tym w umowach dwustronnych i wielostronnych zawartych między Unią i jej państwami członkowskimi a jednym państwem trzecim lub większą liczbą państw trzecich;

| b) | umowach dwustronnych lub wielostronnych zawartych między jednym państwem członkowskim lub większą liczbą państw członkowskich a jednym państwem trzecim lub większą liczbą państw trzecich. |
| --- | --- |

b)

umowach dwustronnych lub wielostronnych zawartych między jednym państwem członkowskim lub większą liczbą państw członkowskich a jednym państwem trzecim lub większą liczbą państw trzecich.

2.   Niniejsza dyrektywa nie wpływa na prawo państw członkowskich do przyjęcia lub utrzymania korzystniejszych przepisów w stosunku do obywateli państw trzecich, do których ma ona zastosowanie, w odniesieniu do art. 3 lit. h) oraz art. 15, 18 i 19.

ROZDZIAŁ II

WARUNKI PRZYJMOWANIA

Artykuł 5

Kryteria przyjmowania

1.   Bez uszczerbku dla art. 11 ust. 1 obywatel państwa trzeciego ubiegający się o przyjęcie zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej dyrektywie lub jednostka przyjmująca:

| a) | przedstawia dowód, że jednostka przyjmująca oraz przedsiębiorstwo mające siedzibę w państwie trzecim należą do tego samego przedsiębiorstwa lub grupy przedsiębiorstw; |
| --- | --- |

a)

przedstawia dowód, że jednostka przyjmująca oraz przedsiębiorstwo mające siedzibę w państwie trzecim należą do tego samego przedsiębiorstwa lub grupy przedsiębiorstw;

| b) | przedstawia dowód zatrudnienia w ramach tego samego przedsiębiorstwa lub tej samej grupy przedsiębiorstw przez nieprzerwany okres wynoszący od co najmniej trzech miesięcy do dwunastu miesięcy bezpośrednio przed dniem przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa — w przypadku pracowników kadry kierowniczej i specjalistów, oraz przez nieprzerwany okres wynoszący od co najmniej trzech miesięcy do sześciu miesięcy — w przypadku pracowników odbywających staż; |
| --- | --- |

b)

przedstawia dowód zatrudnienia w ramach tego samego przedsiębiorstwa lub tej samej grupy przedsiębiorstw przez nieprzerwany okres wynoszący od co najmniej trzech miesięcy do dwunastu miesięcy bezpośrednio przed dniem przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa — w przypadku pracowników kadry kierowniczej i specjalistów, oraz przez nieprzerwany okres wynoszący od co najmniej trzech miesięcy do sześciu miesięcy — w przypadku pracowników odbywających staż;

| c) | przedstawia umowę o pracę i, w razie potrzeby, pismo od pracodawcy wyznaczające zakres obowiązków, zawierające co następuje:






  (i) | szczegółowe informacje na temat okresu przeniesienia oraz umiejscowienia jednostki(-tek) przyjmującej(-cych); |
| --- | --- | --- |

c)

przedstawia umowę o pracę i, w razie potrzeby, pismo od pracodawcy wyznaczające zakres obowiązków, zawierające co następuje:

(i)

szczegółowe informacje na temat okresu przeniesienia oraz umiejscowienia jednostki(-tek) przyjmującej(-cych);

| (ii) | dowód, że w jednostce(-tkach) przyjmującej(-cych) w danym państwie członkowskim obywatel państwa trzeciego obejmuje stanowisko pracownika kadry kierowniczej, specjalisty lub pracownika odbywającego staż; |
| --- | --- |

(ii)

dowód, że w jednostce(-tkach) przyjmującej(-cych) w danym państwie członkowskim obywatel państwa trzeciego obejmuje stanowisko pracownika kadry kierowniczej, specjalisty lub pracownika odbywającego staż;

| (iii) | wynagrodzenie oraz inne warunki zatrudnienia przyznane na okres przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa; |
| --- | --- |

(iii)

wynagrodzenie oraz inne warunki zatrudnienia przyznane na okres przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa;

| (iv) | dowód, że obywatel państwa trzeciego po zakończeniu okresu przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa będzie mógł się przenieść z powrotem do jednostki, która należy do tego przedsiębiorstwa lub grupy przedsiębiorstw i ma siedzibę w państwie trzecim; |
| --- | --- |

(iv)

dowód, że obywatel państwa trzeciego po zakończeniu okresu przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa będzie mógł się przenieść z powrotem do jednostki, która należy do tego przedsiębiorstwa lub grupy przedsiębiorstw i ma siedzibę w państwie trzecim;

| d) | przedstawia dowód, że obywatel państwa trzeciego posiada kwalifikacje zawodowe i doświadczenie niezbędne w jednostce przyjmującej, do której ma zostać przeniesiony jako pracownik kadry kierowniczej lub specjalista, lub, w przypadku pracownika odbywającego staż — wymagany dyplom ukończenia studiów wyższych; |
| --- | --- |

d)

przedstawia dowód, że obywatel państwa trzeciego posiada kwalifikacje zawodowe i doświadczenie niezbędne w jednostce przyjmującej, do której ma zostać przeniesiony jako pracownik kadry kierowniczej lub specjalista, lub, w przypadku pracownika odbywającego staż — wymagany dyplom ukończenia studiów wyższych;

| e) | w stosownych przypadkach przedstawia dokumenty poświadczające, że obywatel państwa trzeciego spełnia warunki — określone w przepisach krajowych danego państwa członkowskiego — dotyczące wykonywania przez obywateli Unii zawodu regulowanego, do którego odnosi się wniosek; |
| --- | --- |

e)

w stosownych przypadkach przedstawia dokumenty poświadczające, że obywatel państwa trzeciego spełnia warunki — określone w przepisach krajowych danego państwa członkowskiego — dotyczące wykonywania przez obywateli Unii zawodu regulowanego, do którego odnosi się wniosek;

| f) | przedstawia ważny dokument podróży obywatela państwa trzeciego, zgodnie z prawem krajowym, oraz, jeśli jest to wymagane, wniosek o wydanie wizy lub wizę; państwa członkowskie mogą wymagać, by okres ważności dokumentu podróży obejmował co najmniej okres ważności zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa; |
| --- | --- |

f)

przedstawia ważny dokument podróży obywatela państwa trzeciego, zgodnie z prawem krajowym, oraz, jeśli jest to wymagane, wniosek o wydanie wizy lub wizę; państwa członkowskie mogą wymagać, by okres ważności dokumentu podróży obejmował co najmniej okres ważności zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa;

| g) | bez uszczerbku dla obowiązujących umów dwustronnych przedstawia dowód posiadania ubezpieczenia zdrowotnego od wszelkich rodzajów ryzyka, od których zazwyczaj ubezpieczeni są obywatele danego państwa członkowskiego, w okresach, w których takie ubezpieczenie i związane z nim świadczenia nie przysługują w związku z pracą wykonywaną w tym państwie członkowskim ani nie wynikają z takiej pracy lub, jeśli tak przewiduje prawo krajowe, dowód złożenia wniosku o takie ubezpieczenie. |
| --- | --- |

g)

bez uszczerbku dla obowiązujących umów dwustronnych przedstawia dowód posiadania ubezpieczenia zdrowotnego od wszelkich rodzajów ryzyka, od których zazwyczaj ubezpieczeni są obywatele danego państwa członkowskiego, w okresach, w których takie ubezpieczenie i związane z nim świadczenia nie przysługują w związku z pracą wykonywaną w tym państwie członkowskim ani nie wynikają z takiej pracy lub, jeśli tak przewiduje prawo krajowe, dowód złożenia wniosku o takie ubezpieczenie.

2.   Państwa członkowskie mogą wymagać, by wnioskodawca przedstawił dokumenty wymienione w ust. 1 lit. a), c), d), e) i g) w języku urzędowym danego państwa członkowskiego.

3.   Państwa członkowskie mogą wymagać, by wnioskodawca przedstawił, najpóźniej w momencie wydawania zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa, adres danego obywatela państwa trzeciego na terytorium państwa członkowskiego.

4.   Państwa członkowskie wymagają, by:

| a) | w okresie przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa spełnione były wszystkie warunki odnoszące się do warunków zatrudnienia innych niż wynagrodzenie, które określone są w przepisach ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych lub powszechnie obowiązujących układach zbiorowych stosowanych do pracowników delegowanych w podobnej sytuacji w odpowiednich sektorach zawodowych.
  W przypadku braku systemu uznawania układów zbiorowych za powszechnie obowiązujące, państwa członkowskie mogą oprzeć się na układach zbiorowych, które są powszechnie stosowane w odniesieniu do wszystkich podobnych przedsiębiorstw na danym obszarze geograficznym oraz o danym profilu lub w danym sektorze, lub układów zbiorowych, które zostały zawarte przez najbardziej reprezentatywnych pracodawców i organizacje pracowników na poziomie krajowym i które obowiązują na całym terytorium kraju; |
| --- | --- |

a)

w okresie przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa spełnione były wszystkie warunki odnoszące się do warunków zatrudnienia innych niż wynagrodzenie, które określone są w przepisach ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych lub powszechnie obowiązujących układach zbiorowych stosowanych do pracowników delegowanych w podobnej sytuacji w odpowiednich sektorach zawodowych.

W przypadku braku systemu uznawania układów zbiorowych za powszechnie obowiązujące, państwa członkowskie mogą oprzeć się na układach zbiorowych, które są powszechnie stosowane w odniesieniu do wszystkich podobnych przedsiębiorstw na danym obszarze geograficznym oraz o danym profilu lub w danym sektorze, lub układów zbiorowych, które zostały zawarte przez najbardziej reprezentatywnych pracodawców i organizacje pracowników na poziomie krajowym i które obowiązują na całym terytorium kraju;

| b) | wynagrodzenie obywatela państwa trzeciego na cały okres przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa nie było mniej korzystne niż wynagrodzenie obywateli danego państwa, w którym wykonywana jest praca, zajmujących porównywalne stanowiska, zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami, układami zbiorowymi lub praktykami w państwie członkowskim, w którym jednostka przyjmująca ma siedzibę. |
| --- | --- |

b)

wynagrodzenie obywatela państwa trzeciego na cały okres przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa nie było mniej korzystne niż wynagrodzenie obywateli danego państwa, w którym wykonywana jest praca, zajmujących porównywalne stanowiska, zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami, układami zbiorowymi lub praktykami w państwie członkowskim, w którym jednostka przyjmująca ma siedzibę.

5.   Na podstawie dokumentów przedstawionych zgodnie z ust. 1 państwa członkowskie mogą wymagać, by pracownik przenoszony wewnątrz przedsiębiorstwa posiadał środki, które wystarczą mu podczas pobytu na utrzymanie siebie i członków swojej rodziny, bez konieczności korzystania z systemów pomocy społecznej państw członkowskich.

6.   Oprócz dowodów wymaganych na mocy ust. 1 od każdego obywatela państwa trzeciego, który ubiega się o przyjęcie jako pracownik odbywający staż, można wymagać przedstawienia umowy dotyczącej stażu — związanej z przygotowaniem do objęcia przez tę osobę w przyszłości stanowiska w ramach przedsiębiorstwa lub grupy przedsiębiorstw — w tym opisu programu stażu, który pokazuje, że celem pobytu jest szkolenie pracownika odbywającego staż do celów rozwoju zawodowego lub zapoznania go z technikami lub metodami prowadzenia działalności gospodarczej, jego czasu trwania oraz warunków, na jakich pracownik odbywający staż będzie nadzorowany w czasie trwania programu.

7.   Wszelkie zmiany wprowadzane w czasie trwania procedury ubiegania się o zezwolenie, które wpływają na kryteria przyjęcia określone w niniejszym artykule, są zgłaszane przez wnioskodawcę właściwym organom danego państwa członkowskiego.

8.   Obywatele państw trzecich, którzy zostali uznani za osoby stanowiące zagrożenie dla porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego, nie są przyjmowani do celów niniejszej dyrektywy.

Artykuł 6

Wielkość napływu

Niniejsza dyrektywa nie wpływa na prawo państwa członkowskiego do określenia wielkości napływu obywateli państw trzecich zgodnie z art. 79 ust. 5 TFUE. Na tej podstawie wniosek o zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa może zostać uznany za niedopuszczalny albo odrzucony.

Artykuł 7

Powody odrzucenia wniosków

1.   Państwa członkowskie odrzucają wniosek o zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa w każdym z następujących przypadków:

| a) | gdy nie jest przestrzegany art. 5; |
| --- | --- |

a)

gdy nie jest przestrzegany art. 5;

| b) | gdy przedstawione dokumenty zostały uzyskane w wyniku oszustwa, zostały podrobione lub przerobione; |
| --- | --- |

b)

gdy przedstawione dokumenty zostały uzyskane w wyniku oszustwa, zostały podrobione lub przerobione;

| c) | gdy jednostka przyjmująca została ustanowiona głównie w celu ułatwiania wjazdu pracownikom przenoszonym wewnątrz przedsiębiorstwa; |
| --- | --- |

c)

gdy jednostka przyjmująca została ustanowiona głównie w celu ułatwiania wjazdu pracownikom przenoszonym wewnątrz przedsiębiorstwa;

| d) | gdy dobiegł końca maksymalny okres pobytu określony w art. 12 ust. 1. |
| --- | --- |

d)

gdy dobiegł końca maksymalny okres pobytu określony w art. 12 ust. 1.

2.   Państwa członkowskie w stosownych przypadkach odrzucają wniosek, jeżeli na pracodawcę lub jednostkę przyjmującą nałożono zgodnie z prawem krajowym sankcje za pracę nierejestrowaną lub nielegalne zatrudnienie.

3.   Państwa członkowskie mogą odrzucić wniosek o zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa w każdym z następujących przypadków:

| a) | gdy pracodawca lub jednostka przyjmująca nie wypełnili swoich obowiązków prawnych dotyczących zabezpieczenia społecznego, podatków, praw pracowniczych lub warunków pracy; |
| --- | --- |

a)

gdy pracodawca lub jednostka przyjmująca nie wypełnili swoich obowiązków prawnych dotyczących zabezpieczenia społecznego, podatków, praw pracowniczych lub warunków pracy;

| b) | gdy pracodawca lub jednostka przyjmująca są likwidowane lub zostały zlikwidowane na mocy krajowych przepisów o niewypłacalności lub nie jest prowadzona żadna działalność gospodarcza; |
| --- | --- |

b)

gdy pracodawca lub jednostka przyjmująca są likwidowane lub zostały zlikwidowane na mocy krajowych przepisów o niewypłacalności lub nie jest prowadzona żadna działalność gospodarcza;

| c) | gdy celem lub skutkiem czasowej obecności pracownika przenoszonego wewnątrz przedsiębiorstwa jest ingerencja w spór lub negocjacje między stronami stosunku pracy lub wpływanie w inny sposób na wynik takiego sporu lub takich negocjacji. |
| --- | --- |

c)

gdy celem lub skutkiem czasowej obecności pracownika przenoszonego wewnątrz przedsiębiorstwa jest ingerencja w spór lub negocjacje między stronami stosunku pracy lub wpływanie w inny sposób na wynik takiego sporu lub takich negocjacji.

4.   Państwa członkowskie mogą odrzucić wniosek o zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa w oparciu o podstawę określoną w art. 12 ust. 2.

5.   Bez uszczerbku dla ust. 1 w każdej decyzji o odrzuceniu wniosku uwzględnia się konkretne okoliczności danej sprawy i respektuje zasadę proporcjonalności.

Artykuł 8

Cofnięcie lub nieodnowienie zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa

1.   Państwa członkowskie cofają zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa w każdym z następujących przypadków:

| a) | gdy zezwolenie zostało uzyskane w wyniku oszustwa, zostało podrobione lub przerobione; |
| --- | --- |

a)

gdy zezwolenie zostało uzyskane w wyniku oszustwa, zostało podrobione lub przerobione;

| b) | gdy pracownik przenoszony wewnątrz przedsiębiorstwa przebywa w danym państwie członkowskim w celu innym niż ten, na który wydano zezwolenie; |
| --- | --- |

b)

gdy pracownik przenoszony wewnątrz przedsiębiorstwa przebywa w danym państwie członkowskim w celu innym niż ten, na który wydano zezwolenie;

| c) | gdy jednostka przyjmująca została ustanowiona głównie w celu ułatwiania wjazdu pracownikom przenoszonym wewnątrz przedsiębiorstwa. |
| --- | --- |

c)

gdy jednostka przyjmująca została ustanowiona głównie w celu ułatwiania wjazdu pracownikom przenoszonym wewnątrz przedsiębiorstwa.

2.   Państwa członkowskie w stosownych przypadkach cofają zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa, jeżeli na pracodawcę lub jednostkę przyjmującą nałożono zgodnie z prawem krajowym sankcje za pracę nierejestrowaną lub nielegalne zatrudnienie.

3.   Państwa członkowskie odmawiają odnowienia zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa w każdym z następujących przypadków:

| a) | gdy zezwolenie zostało uzyskane w wyniku oszustwa, zostało podrobione lub przerobione; |
| --- | --- |

a)

gdy zezwolenie zostało uzyskane w wyniku oszustwa, zostało podrobione lub przerobione;

| b) | gdy pracownik przenoszony wewnątrz przedsiębiorstwa przebywa w danym państwie członkowskim w celu innym niż ten, na który wydano zezwolenie; |
| --- | --- |

b)

gdy pracownik przenoszony wewnątrz przedsiębiorstwa przebywa w danym państwie członkowskim w celu innym niż ten, na który wydano zezwolenie;

| c) | gdy jednostka przyjmująca została ustanowiona głównie w celu ułatwiania wjazdu pracownikom przenoszonym wewnątrz przedsiębiorstwa; |
| --- | --- |

c)

gdy jednostka przyjmująca została ustanowiona głównie w celu ułatwiania wjazdu pracownikom przenoszonym wewnątrz przedsiębiorstwa;

| d) | gdy dobiegł końca maksymalny okres pobytu określony w art. 12 ust. 1. |
| --- | --- |

d)

gdy dobiegł końca maksymalny okres pobytu określony w art. 12 ust. 1.

4.   Państwa członkowskie w stosownych przypadkach odmawiają odnowienia zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa, jeżeli na pracodawcę lub jednostkę przyjmującą nałożono zgodnie z prawem krajowym sankcje za pracę nierejestrowaną lub nielegalne zatrudnienie.

5.   Państwa członkowskie mogą cofnąć zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa lub odmówić jego odnowienia w każdym z następujących przypadków:

| a) | gdy art. 5 nie jest przestrzegany lub przestał być przestrzegany; |
| --- | --- |

a)

gdy art. 5 nie jest przestrzegany lub przestał być przestrzegany;

| b) | gdy pracodawca lub jednostka przyjmująca nie wypełnili swoich obowiązków prawnych dotyczących zabezpieczenia społecznego, podatków, praw pracowniczych lub warunków pracy; |
| --- | --- |

b)

gdy pracodawca lub jednostka przyjmująca nie wypełnili swoich obowiązków prawnych dotyczących zabezpieczenia społecznego, podatków, praw pracowniczych lub warunków pracy;

| c) | gdy pracodawca lub jednostka przyjmująca są likwidowane lub zostały zlikwidowane na mocy krajowych przepisów o niewypłacalności lub nie jest prowadzona żadna działalność gospodarcza; |
| --- | --- |

c)

gdy pracodawca lub jednostka przyjmująca są likwidowane lub zostały zlikwidowane na mocy krajowych przepisów o niewypłacalności lub nie jest prowadzona żadna działalność gospodarcza;

| d) | gdy pracownik przenoszony wewnątrz przedsiębiorstwa nie przestrzegał przepisów o mobilności określonych w art. 21 i 22. |
| --- | --- |

d)

gdy pracownik przenoszony wewnątrz przedsiębiorstwa nie przestrzegał przepisów o mobilności określonych w art. 21 i 22.

6.   Bez uszczerbku dla ust. 1 i 3 w każdej decyzji o cofnięciu lub odmowie odnowienia zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa uwzględnia się konkretne okoliczności danej sprawy i respektuje zasadę proporcjonalności.

Artykuł 9

Kary

1.   Państwa członkowskie mogą pociągnąć jednostkę przyjmującą do odpowiedzialności za niezastosowanie się do warunków przyjęcia, pobytu i mobilności określonych w niniejszej dyrektywie.

2.   W przypadku gdy jednostka przyjmująca jest pociągana do odpowiedzialności zgodnie z ust. 1, dane państwo członkowskie przewiduje kary. Kary te muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.

3.   Państwa członkowskie przyjmują środki służące zapobieganiu ewentualnym nadużyciom oraz nakładaniu kar w przypadku naruszeń niniejszej dyrektywy. Środki te obejmują monitorowanie, ocenę i, w stosownych przypadkach, kontrole zgodnie z prawem krajowym lub praktyką administracyjną.

ROZDZIAŁ III

PROCEDURA I ZEZWOLENIE

Artykuł 10

Dostęp do informacji

1.   Państwa członkowskie zapewniają wnioskodawcom łatwy dostęp do informacji dotyczących wszelkiej dokumentacji wymaganej przy składaniu wniosku oraz do informacji dotyczących wjazdu i pobytu, w tym praw i obowiązków pracownika przenoszonego wewnątrz przedsiębiorstwa i członków jego rodziny oraz przysługujących im gwarancji proceduralnych. Państwa członkowskie zapewniają również łatwy dostęp do informacji dotyczących procedur mających zastosowanie do mobilności krótkoterminowej, o których mowa w art. 21 ust. 2, i mobilności długoterminowej, o których mowa w art. 22 ust. 1.

2.   Dane państwa członkowskie zapewniają jednostce przyjmującej dostęp do informacji dotyczących prawa państw członkowskich do nakładania kar zgodnie z art. 9 i 23.

Artykuł 11

Wnioski o zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa lub zezwolenie na mobilność długoterminową

1.   Państwa członkowskie określają, czy wniosek ma składać obywatel państwa trzeciego czy jednostka przyjmująca. Państwa członkowskie mogą również postanowić o dopuszczeniu wniosku dowolnej z tych stron.

2.   Wniosek o zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa jest składany wtedy, gdy miejsce pobytu danego obywatela państwa trzeciego znajduje się poza terytorium państwa członkowskiego, do którego chce on zostać przyjęty.

3.   Wniosek o zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa jest składany organom państwa członkowskiego, w którym ma miejsce pierwszy pobyt. W przypadku gdy pierwszy pobyt nie jest najdłuższy, wniosek jest składany organom państwa członkowskiego, w którym ma mieć miejsce najdłuższy całkowity pobyt w czasie przeniesienia.

4.   Państwa członkowskie wyznaczają organy właściwe do przyjmowania wniosków oraz wydawania zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa lub zezwolenia na mobilność długoterminową.

5.   Wnioskodawca jest uprawniony do złożenia wniosku w ramach procedury jednego wniosku.

6.   W odniesieniu do jednostek, przedsiębiorstw lub grup przedsiębiorstw, które zostały do tego celu uznane przez państwa członkowskie zgodnie z ich przepisami krajowymi lub praktykami administracyjnymi, można przewidzieć uproszczone procedury wydawania zezwoleń na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa, zezwoleń na mobilność długoterminową, zezwoleń udzielanych członkom rodziny pracowników przenoszonych wewnątrz przedsiębiorstwa oraz wiz.

Uznanie jest regularnie poddawane ocenie.

7.   Uproszczone procedury przewidziane w ust. 6 obejmują co najmniej:

| a) | zwolnienie wnioskodawcy z przedstawienia niektórych dowodów, o których mowa w art. 5 lub art. 22 ust. 2 lit. a); |
| --- | --- |

a)

zwolnienie wnioskodawcy z przedstawienia niektórych dowodów, o których mowa w art. 5 lub art. 22 ust. 2 lit. a);

| b) | przyspieszoną procedurę przyjęcia, która umożliwia wydanie zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa i zezwolenia na mobilność długoterminową w terminie krótszym od przewidzianego w art. 15 ust. 1 lub w art. 22 ust. 2 lit. b); lub |
| --- | --- |

b)

przyspieszoną procedurę przyjęcia, która umożliwia wydanie zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa i zezwolenia na mobilność długoterminową w terminie krótszym od przewidzianego w art. 15 ust. 1 lub w art. 22 ust. 2 lit. b); lub

| c) | ułatwione lub przyspieszone procedury wydawania wymaganych wiz. |
| --- | --- |

c)

ułatwione lub przyspieszone procedury wydawania wymaganych wiz.

8.   Jednostki lub grupy przedsiębiorstw, które zostały uznane zgodnie z ust. 6, powiadamiają odpowiedni organ — niezwłocznie, a w każdym razie w terminie 30 dni — o wszelkich zmianach mających wpływ na warunki uznania.

9.   Państwa członkowskie przewidują odpowiednie kary, w tym cofnięcie uznania, w przypadku niepowiadomienia odpowiedniego organu.

Artykuł 12

Okres przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa

1.   Maksymalny okres przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa wynosi trzy lata w przypadku pracowników kadry kierowniczej i specjalistów oraz jeden rok w przypadku pracowników odbywających staż; po upływie tego okresu osoby te opuszczają terytorium państw członkowskich, chyba że otrzymały zezwolenie na pobyt na innej podstawie zgodnie z przepisami unijnymi lub krajowymi.

2.   Bez uszczerbku dla swoich zobowiązań wynikających z umów międzynarodowych państwa członkowskie mogą wymagać, by pomiędzy zakończeniem maksymalnego okresu przeniesienia, o którym mowa w ust. 1, a kolejnym wnioskiem dotyczącym tego samego obywatela państwa trzeciego do celów niniejszej dyrektywy w tym samym państwie członkowskim upłynął okres wynoszący do sześciu miesięcy.

Artykuł 13

Zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa

1.   Zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa wydaje się pracownikom przenoszonym wewnątrz przedsiębiorstwa, którzy spełniają kryteria przyjęcia określone w art. 5 i w odniesieniu do których właściwe organy wydały decyzję pozytywną.

2.   Okres ważności zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa wynosi co najmniej jeden rok lub jest równy okresowi przeniesienia na terytorium danego państwa członkowskiego — w zależności od tego, który okres jest krótszy — i może zostać przedłużony do maksymalnego okresu wynoszącego trzy lata w przypadku pracowników kadry kierowniczej i specjalistów oraz do maksymalnego okresu wynoszącego jeden rok w przypadku pracowników odbywających staż.

3.   Właściwe organy państwa członkowskiego wydają zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa z użyciem jednolitego wzoru ustanowionego w rozporządzeniu (WE) nr 1030/2002.

4.   W rubryce „rodzaj zezwolenia”, zgodnie z lit. a) ppkt 6.4 załącznika do rozporządzenia (WE) nr 1030/2002, państwa członkowskie wpisują „ICT”.

Państwa członkowskie mogą również dodać oznaczenie w swoim własnym języku urzędowym lub językach urzędowych.

5.   Państwa członkowskie nie wydają żadnych dodatkowych zezwoleń, a w szczególności żadnego rodzaju zezwoleń na pracę.

6.   Państwa członkowskie mogą zamieszczać dodatkowe informacje dotyczące działalności zawodowej obywatela państwa trzeciego w czasie przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa w formie zapisu na papierze lub przechowywać takie dane w formie elektronicznej, zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1030/2002 oraz lit. a) ppkt 16 załącznika do tego rozporządzenia.

7.   Dane państwo członkowskie przyznaje obywatelom państw trzecich, których wnioski o przyjęcie zostały zaakceptowane, wszelkie ułatwienia w uzyskaniu wymaganej wizy.

Artykuł 14

Zmiany wpływające na warunki przyjęcia zachodzące w trakcie pobytu

Wszelkie zmiany zachodzące w trakcie pobytu, które wpływają na warunki przyjęcia określone w art. 5, są zgłaszane przez wnioskodawcę właściwym organom danego państwa członkowskiego.

Artykuł 15

Gwarancje proceduralne

1.   Właściwe organy danego państwa członkowskiego podejmują decyzję w sprawie wniosku o zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa lub o odnowienie takiego zezwolenia oraz powiadamiają wnioskodawcę o tej decyzji na piśmie niezwłocznie, ale nie później niż w terminie 90 dni od daty złożenia kompletnego wniosku, zgodnie z procedurami powiadamiania ustanowionymi w prawie krajowym.

2.   Jeżeli informacje lub dokumenty przedstawione na poparcie wniosku są niekompletne, właściwe organy powiadamiają wnioskodawcę w rozsądnym terminie o wymaganych dodatkowych informacjach oraz wyznaczają rozsądny termin ich przedstawienia. Bieg terminu, o którym mowa w ust. 1, ulega zawieszeniu do czasu otrzymania przez właściwe organy wymaganych dodatkowych informacji.

3.   Uzasadnienie decyzji o uznaniu wniosku za niedopuszczalny lub o odrzuceniu takiego wniosku, lub o odmowie odnowienia takiego zezwolenia jest wydawane wnioskodawcy na piśmie. Uzasadnienie decyzji o cofnięciu zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa jest wydawane na piśmie pracownikowi przenoszonemu wewnątrz przedsiębiorstwa i jednostce przyjmującej.

4.   Wszelkie decyzje o uznaniu wniosku o zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa za niedopuszczalny lub o odrzuceniu takiego wniosku, lub o odmowie odnowienia takiego zezwolenia, lub o jego cofnięciu podlegają zaskarżeniu w danym państwie członkowskim zgodnie z jego prawem krajowym. W pisemnym pouczeniu podaje się informację, do którego sądu lub organu administracyjnego można wnieść odwołanie, a także podaje się termin wniesienia takiego odwołania.

5.   W okresie, o którym mowa w art. 12 ust. 1, przed upływem terminu ważności zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa wnioskodawca może złożyć wniosek o jego odnowienie. Państwa członkowskie mogą ustanowić maksymalny termin na złożenie wniosku o odnowienie wynoszący 90 dni przed upływem terminu ważności zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa.

6.   Jeżeli w trakcie procedury odnawiania upłynie termin ważności zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa, państwo członkowskie zezwala pracownikowi przenoszonemu wewnątrz przedsiębiorstwa na pobyt na swoim terytorium do czasu podjęcia przez właściwe organy decyzji w sprawie wniosku. W takim przypadku mogą one wydać — jeśli jest to wymagane prawem krajowym — krajowe tymczasowe zezwolenie na pobyt lub zezwolenie mu równoważne.

Artykuł 16

Opłaty

Państwa członkowskie mogą wymagać uiszczania opłat za rozpatrzenie wniosków zgodnie z niniejszą dyrektywą. Opłaty te nie mogą być nieproporcjonalne ani wygórowane.

ROZDZIAŁ IV

PRAWA

Artykuł 17

Prawa wynikające z zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa

W okresie ważności zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa jego posiadaczowi przysługują co najmniej następujące prawa:

| a) | prawo do wjazdu i pobytu na terytorium pierwszego państwa członkowskiego; |
| --- | --- |

a)

prawo do wjazdu i pobytu na terytorium pierwszego państwa członkowskiego;

| b) | prawo do swobodnego dostępu do całego terytorium pierwszego państwa członkowskiego zgodnie z jego prawem krajowym; |
| --- | --- |

b)

prawo do swobodnego dostępu do całego terytorium pierwszego państwa członkowskiego zgodnie z jego prawem krajowym;

| c) | prawo do wykonywania określonej działalności zawodowej, na którą wydano zgodę w ramach zezwolenia, zgodnie z prawem krajowym, w jakiejkolwiek jednostce przyjmującej należącej do przedsiębiorstwa lub grupy przedsiębiorstw w pierwszym państwie członkowskim. |
| --- | --- |

c)

prawo do wykonywania określonej działalności zawodowej, na którą wydano zgodę w ramach zezwolenia, zgodnie z prawem krajowym, w jakiejkolwiek jednostce przyjmującej należącej do przedsiębiorstwa lub grupy przedsiębiorstw w pierwszym państwie członkowskim.

Prawa, o których mowa w akapicie pierwszym lit. a)–c) niniejszego artykułu, przysługują w drugim państwie członkowskim zgodnie z art. 20.

Artykuł 18

Prawo do równego traktowania

1.   Niezależnie od prawa właściwego dla stosunku pracy i bez uszczerbku dla art. 5 ust. 4 lit. b) pracownicy przenoszeni wewnątrz przedsiębiorstwa, przyjęci na mocy niniejszej dyrektywy, są traktowani co najmniej na równi z osobami objętymi dyrektywą 96/71/WE w odniesieniu do warunków zatrudnienia zgodnie z art. 3 dyrektywy 96/71/WE w państwie członkowskim, w którym wykonywana jest praca.

2.   Pracownicy przenoszeni wewnątrz przedsiębiorstwa są traktowani na równi z obywatelami państwa członkowskiego, w którym wykonywana jest praca, w odniesieniu do:

| a) | wolności stowarzyszania się i zrzeszania się oraz członkostwa w organizacjach reprezentujących pracowników lub pracodawców lub we wszelkich organizacjach zrzeszających pracowników określonych zawodów, w tym praw i świadczeń przyznawanych przez takie organizacje, bez uszczerbku dla krajowych przepisów dotyczących porządku publicznego i bezpieczeństwa publicznego; |
| --- | --- |

a)

wolności stowarzyszania się i zrzeszania się oraz członkostwa w organizacjach reprezentujących pracowników lub pracodawców lub we wszelkich organizacjach zrzeszających pracowników określonych zawodów, w tym praw i świadczeń przyznawanych przez takie organizacje, bez uszczerbku dla krajowych przepisów dotyczących porządku publicznego i bezpieczeństwa publicznego;

| b) | uznawania dyplomów, świadectw i innych kwalifikacji zawodowych zgodnie z odpowiednimi procedurami krajowymi; |
| --- | --- |

b)

uznawania dyplomów, świadectw i innych kwalifikacji zawodowych zgodnie z odpowiednimi procedurami krajowymi;

| c) | przepisów prawa krajowego dotyczących działów zabezpieczenia społecznego określonych w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 — chyba że na mocy umów dwustronnych lub prawa krajowego państwa członkowskiego, w którym wykonywana jest praca, zastosowanie ma prawo państwa pochodzenia — zapewniających pracownikowi przenoszonemu wewnątrz przedsiębiorstwa objęcie prawem w zakresie zabezpieczenia społecznego w jednym z tych państw. W przypadku mobilności wewnątrzunijnej oraz bez uszczerbku dla umów dwustronnych zapewniających objęcie pracownika przenoszonego wewnątrz przedsiębiorstwa prawem krajowym państwa pochodzenia stosuje się odpowiednio rozporządzenie (UE) nr 1231/2010; |
| --- | --- |

c)

przepisów prawa krajowego dotyczących działów zabezpieczenia społecznego określonych w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 — chyba że na mocy umów dwustronnych lub prawa krajowego państwa członkowskiego, w którym wykonywana jest praca, zastosowanie ma prawo państwa pochodzenia — zapewniających pracownikowi przenoszonemu wewnątrz przedsiębiorstwa objęcie prawem w zakresie zabezpieczenia społecznego w jednym z tych państw. W przypadku mobilności wewnątrzunijnej oraz bez uszczerbku dla umów dwustronnych zapewniających objęcie pracownika przenoszonego wewnątrz przedsiębiorstwa prawem krajowym państwa pochodzenia stosuje się odpowiednio rozporządzenie (UE) nr 1231/2010;

| d) | bez uszczerbku dla rozporządzenia (UE) nr 1231/2010 oraz umów dwustronnych — wypłaty ustawowych świadczeń z tytułu wieku, inwalidztwa lub śmierci, opartych na poprzednim zatrudnieniu pracownika przenoszonego wewnątrz przedsiębiorstwa i nabytych przez pracownika przenoszonego wewnątrz przedsiębiorstwa przeprowadzającego się do państwa trzeciego lub osoby pozostające przy życiu po takim pracowniku przenoszonym wewnątrz przedsiębiorstwa, które przebywają w państwie trzecim i wywodzą swoje prawa od takiego pracownika, zgodnie z przepisami, o których mowa w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 883/2004, na tych samych warunkach i w tych samych stawkach co w przypadku obywateli danego państwa członkowskiego, gdy obywatele ci przeprowadzają się do państwa trzeciego; |
| --- | --- |

d)

bez uszczerbku dla rozporządzenia (UE) nr 1231/2010 oraz umów dwustronnych — wypłaty ustawowych świadczeń z tytułu wieku, inwalidztwa lub śmierci, opartych na poprzednim zatrudnieniu pracownika przenoszonego wewnątrz przedsiębiorstwa i nabytych przez pracownika przenoszonego wewnątrz przedsiębiorstwa przeprowadzającego się do państwa trzeciego lub osoby pozostające przy życiu po takim pracowniku przenoszonym wewnątrz przedsiębiorstwa, które przebywają w państwie trzecim i wywodzą swoje prawa od takiego pracownika, zgodnie z przepisami, o których mowa w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 883/2004, na tych samych warunkach i w tych samych stawkach co w przypadku obywateli danego państwa członkowskiego, gdy obywatele ci przeprowadzają się do państwa trzeciego;

| e) | dostępu do towarów i usług oraz zaopatrzenia w powszechnie dostępne towary i usługi, z wyłączeniem procedur otrzymywania lokali mieszkalnych, które są przewidziane w prawie krajowym, bez uszczerbku dla swobody zawierania umów zgodnie z prawem unijnym i krajowym, oraz z wyłączeniem usług zapewnianych przez publiczne urzędy zatrudnienia. |
| --- | --- |

e)

dostępu do towarów i usług oraz zaopatrzenia w powszechnie dostępne towary i usługi, z wyłączeniem procedur otrzymywania lokali mieszkalnych, które są przewidziane w prawie krajowym, bez uszczerbku dla swobody zawierania umów zgodnie z prawem unijnym i krajowym, oraz z wyłączeniem usług zapewnianych przez publiczne urzędy zatrudnienia.

Umowy dwustronne lub prawo krajowe, o których mowa w niniejszym ustępie, stanowią umowy międzynarodowe lub przepisy państw członkowskich w rozumieniu art. 4.

3.   Bez uszczerbku dla rozporządzenia (UE) nr 1231/2010 państwa członkowskie mogą postanowić, że ust. 2 lit. c) w odniesieniu do świadczeń rodzinnych nie ma zastosowania do pracowników przenoszonych wewnątrz przedsiębiorstwa, którym zezwolono na pobyt i pracę na terytorium państwa członkowskiego przez okres nieprzekraczający dziewięciu miesięcy.

4.   Niniejszy artykuł pozostaje bez uszczerbku dla prawa państwa członkowskiego do cofnięcia zezwolenia lub odmowy odnowienia zezwolenia zgodnie z art. 8.

Artykuł 19

Członkowie rodziny

1.   W pierwszym państwie członkowskim oraz w drugich państwach członkowskich, które zezwalają pracownikowi przenoszonemu wewnątrz przedsiębiorstwa na pobyt i pracę na swoim terytorium zgodnie z art. 22 niniejszej dyrektywy, zastosowanie ma dyrektywa 2003/86/WE, z zastrzeżeniem odstępstw określonych w niniejszym artykule.

2.   W drodze odstępstwa od art. 3 ust. 1 i art. 8 dyrektywy 2003/86/WE połączenie rodziny w państwach członkowskich nie jest uzależnione od spełnienia wymogu, by posiadacz zezwolenia wydanego przez te państwa członkowskie na podstawie niniejszej dyrektywy miał uzasadnione perspektywy uzyskania prawa stałego pobytu oraz minimalny okres pobytu.

3.   W drodze odstępstwa od art. 4 ust. 1 akapit trzeci oraz art. 7 ust. 2 dyrektywy 2003/86/WE środki integracji, o których mowa w tych przepisach, mogą być stosowane przez państwa członkowskie dopiero po udzieleniu danym osobom zgody na połączenie rodziny.

4.   W drodze odstępstwa od art. 5 ust. 4 akapit pierwszy dyrektywy 2003/86/WE, jeżeli spełnione są warunki łączenia rodzin, zezwolenia na pobyt dla członków rodziny przyznawane są przez państwo członkowskie w terminie 90 dni od daty złożenia kompletnego wniosku. Właściwy organ państwa członkowskiego rozpatruje wniosek o zezwolenie na pobyt dla członków rodziny pracownika przenoszonego wewnątrz przedsiębiorstwa w tym samym czasie co wniosek o zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa lub zezwolenie na mobilność długoterminową, w przypadku gdy taki wniosek o zezwolenie na pobyt dla członków rodziny pracownika przenoszonego wewnątrz przedsiębiorstwa jest złożony w tym samym czasie. Stosuje się odpowiednio gwarancje proceduralne określone w art. 15.

5.   W drodze odstępstwa od art. 13 ust. 2 dyrektywy 2003/86/WE okres ważności zezwoleń na pobyt dla członków rodziny w państwie członkowskim upływa, co do zasady, w dniu upływu terminu ważności zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa lub zezwolenia na mobilność długoterminową, wydanych przez to państwo członkowskie.

6.   W drodze odstępstwa od art. 14 ust. 2 dyrektywy 2003/86/WE oraz bez uszczerbku dla zasady preferencji dla obywateli Unii wyrażonej w odpowiednich postanowieniach stosownych aktów przystąpienia członkowie rodziny pracownika przenoszonego wewnątrz przedsiębiorstwa, którym udzielono zgody na połączenie rodziny, są uprawnieni do dostępu do pracy najemnej i pracy na własny rachunek na terytorium państwa członkowskiego, które wydało zezwolenie na pobyt dla członków rodziny.

ROZDZIAŁ V

MOBILNOŚĆ WEWNĄTRZUNIJNA

Artykuł 20

Mobilność

Obywatele państwa trzeciego, którzy posiadają ważne zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa wydane przez pierwsze państwo członkowskie, mogą na podstawie tego zezwolenia i ważnego dokumentu podróży, na warunkach określonych w art. 21 i 22, z zastrzeżeniem art. 23, wjeżdżać na terytorium jednego lub większej liczby drugich państw członkowskich, przebywać tam i pracować.

Artykuł 21

Mobilność krótkoterminowa

1.   Obywatele państwa trzeciego, którzy posiadają ważne zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa wydane przez pierwsze państwo członkowskie, są uprawnieni do pobytu w którymkolwiek drugim państwie członkowskim i pracy w jakiejkolwiek innej jednostce, która ma siedzibę w tym drugim państwie członkowskim i należy do tego samego przedsiębiorstwa lub do tej samej grupy przedsiębiorstw, przez okres wynoszący do 90 dni w dowolnym okresie liczącym 180 dni na każde państwo członkowskie, z zastrzeżeniem warunków określonych w niniejszym artykule.

2.   Drugie państwo członkowskie może wymagać, by jednostka przyjmująca w pierwszym państwie członkowskim powiadamiała pierwsze państwo członkowskie i drugie państwo członkowskie o tym, że pracownik przenoszony wewnątrz przedsiębiorstwa zamierza pracować w jednostce mającej siedzibę w drugim państwie członkowskim.

W takim przypadku drugie państwo członkowskie zezwala, by powiadomienia dokonywano:

| a) | w momencie składania wniosku w pierwszym państwie członkowskim — jeżeli mobilność do drugiego państwa członkowskiego przewidziana jest już na tym etapie; albo |
| --- | --- |

a)

w momencie składania wniosku w pierwszym państwie członkowskim — jeżeli mobilność do drugiego państwa członkowskiego przewidziana jest już na tym etapie; albo

| b) | po przyjęciu pracownika przenoszonego wewnątrz przedsiębiorstwa do pierwszego państwa członkowskiego, jak tylko znany stanie się zamiar odnoszący się do mobilności do drugiego państwa członkowskiego. |
| --- | --- |

b)

po przyjęciu pracownika przenoszonego wewnątrz przedsiębiorstwa do pierwszego państwa członkowskiego, jak tylko znany stanie się zamiar odnoszący się do mobilności do drugiego państwa członkowskiego.

3.   Drugie państwo członkowskie może wymagać, by wraz z powiadomieniem przekazano następujące dokumenty i informacje:

| a) | dowód, że jednostka przyjmująca w drugim państwie członkowskim i przedsiębiorstwo mające siedzibę w państwie trzecim należą do tego samego przedsiębiorstwa lub grupy przedsiębiorstw; |
| --- | --- |

a)

dowód, że jednostka przyjmująca w drugim państwie członkowskim i przedsiębiorstwo mające siedzibę w państwie trzecim należą do tego samego przedsiębiorstwa lub grupy przedsiębiorstw;

| b) | umowę o pracę i, w razie potrzeby, pismo wyznaczające zakres obowiązków, które zostały przekazane pierwszemu państwu członkowskiemu zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. c); |
| --- | --- |

b)

umowę o pracę i, w razie potrzeby, pismo wyznaczające zakres obowiązków, które zostały przekazane pierwszemu państwu członkowskiemu zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. c);

| c) | w stosownych przypadkach dokumenty poświadczające, że pracownik przenoszony wewnątrz przedsiębiorstwa spełnia warunki — określone w przepisach krajowych danego państwa członkowskiego — dotyczące wykonywania przez obywateli Unii zawodu regulowanego, do którego odnosi się wniosek; |
| --- | --- |

c)

w stosownych przypadkach dokumenty poświadczające, że pracownik przenoszony wewnątrz przedsiębiorstwa spełnia warunki — określone w przepisach krajowych danego państwa członkowskiego — dotyczące wykonywania przez obywateli Unii zawodu regulowanego, do którego odnosi się wniosek;

| d) | ważny dokument podróży, o którym mowa w art. 5 ust. 1 lit. f); oraz |
| --- | --- |

d)

ważny dokument podróży, o którym mowa w art. 5 ust. 1 lit. f); oraz

| e) | planowany okres i daty mobilności — w przypadku, gdy takie dane nie zostały podane w dokumentach wymienionych powyżej. |
| --- | --- |

e)

planowany okres i daty mobilności — w przypadku, gdy takie dane nie zostały podane w dokumentach wymienionych powyżej.

Drugie państwo członkowskie może wymagać, by te dokumenty i informacje zostały przedstawione w języku urzędowym tego państwa członkowskiego.

4.   Jeżeli powiadomienia dokonano zgodnie z ust. 2 lit. a) i jeżeli drugie państwo członkowskie nie zgłosiło sprzeciwu pierwszemu państwu członkowskiemu zgodnie z ust. 6, mobilność pracownika przenoszonego wewnątrz przedsiębiorstwa do drugiego państwa członkowskiego może mieć miejsce w dowolnym momencie w ramach okresu ważności zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa.

5.   Jeżeli powiadomienia dokonano zgodnie z ust. 2 lit. b), mobilność można podjąć natychmiast po powiadomieniu drugiego państwa członkowskiego lub w dowolnym innym momencie po takim powiadomieniu w ramach okresu ważności zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa.

6.   W oparciu o powiadomienie, o którym mowa w ust. 2, drugie państwo członkowskie może zgłosić sprzeciw wobec mobilności pracownika przenoszonego wewnątrz przedsiębiorstwa na jego terytorium w terminie 20 dni od otrzymania powiadomienia, jeżeli:

| a) | nie są spełnione warunki określone w art. 5 ust. 4 lit. b) lub ust. 3 lit. a), c) lub d) niniejszego artykułu; |
| --- | --- |

a)

nie są spełnione warunki określone w art. 5 ust. 4 lit. b) lub ust. 3 lit. a), c) lub d) niniejszego artykułu;

| b) | przedstawione dokumenty zostały uzyskane w wyniku oszustwa, zostały podrobione lub przerobione; |
| --- | --- |

b)

przedstawione dokumenty zostały uzyskane w wyniku oszustwa, zostały podrobione lub przerobione;

| c) | dobiegł końca maksymalny okres pobytu określony w art. 12 ust. 1 lub w ust. 1 niniejszego artykułu. |
| --- | --- |

c)

dobiegł końca maksymalny okres pobytu określony w art. 12 ust. 1 lub w ust. 1 niniejszego artykułu.

Właściwe organy drugiego państwa członkowskiego niezwłocznie informują o swoim sprzeciwie wobec mobilności właściwe organy pierwszego państwa członkowskiego i jednostkę przyjmującą w pierwszym państwie członkowskim.

7.   Jeżeli drugie państwo członkowskie zgłosi sprzeciw wobec mobilności zgodnie z ust. 6 niniejszego artykułu, a mobilność nie została jeszcze podjęta, pracownik przenoszony wewnątrz przedsiębiorstwa nie może podjąć pracy w drugim państwie członkowskim w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa. W przypadku gdy podjęto już mobilność, zastosowanie ma art. 23 ust. 4 i 5.

8.   W przypadku gdy zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa zostaje odnowione przez pierwsze państwo członkowskie w ramach maksymalnego okresu, o którym mowa w art. 12 ust. 1, odnowione zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa nadal upoważnia jego posiadacza do pracy w drugim państwie członkowskim, z zastrzeżeniem maksymalnego okresu przewidzianego w ust. 1 niniejszego artykułu.

9.   Pracownicy przenoszeni wewnątrz przedsiębiorstwa, którzy zostali uznani za osoby stanowiące zagrożenie dla porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego, nie mają prawa wjazdu lub pobytu na terytorium drugiego państwa członkowskiego.

Artykuł 22

Mobilność długoterminowa

1.   W stosunku do obywateli państw trzecich, którzy posiadają ważne zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa wydane przez pierwsze państwo członkowskie i którzy zamierzają przebywać w którymkolwiek drugim państwie członkowskim i pracować w jakiejkolwiek innej jednostce, która ma siedzibę w tym drugim państwie członkowskim i należy do tego samego przedsiębiorstwa lub do tej samej grupy przedsiębiorstw — przez okres wynoszący ponad 90 dni na każde państwo członkowskie, drugie państwo członkowskie może podjąć decyzję o:

| a) | zastosowaniu art. 21 i zezwoleniu pracownikowi przenoszonemu wewnątrz przedsiębiorstwa na pobyt i pracę na swoim terytorium w oparciu o zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa wydane przez pierwsze państwo członkowskie i w okresie ważności takiego zezwolenia; lub |
| --- | --- |

a)

zastosowaniu art. 21 i zezwoleniu pracownikowi przenoszonemu wewnątrz przedsiębiorstwa na pobyt i pracę na swoim terytorium w oparciu o zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa wydane przez pierwsze państwo członkowskie i w okresie ważności takiego zezwolenia; lub

| b) | zastosowaniu procedury przewidzianej w ust. 2–7. |
| --- | --- |

b)

zastosowaniu procedury przewidzianej w ust. 2–7.

2.   W przypadku gdy składany jest wniosek o mobilność długoterminową:

| a) | drugie państwo członkowskie może wymagać, by wnioskodawca przekazał niektóre lub wszystkie z wymienionych poniżej dokumentów, jeżeli są one wymagane przez drugie państwo członkowskie przy pierwotnym wniosku:






  (i) | dowód, że jednostka przyjmująca w drugim państwie członkowskim i przedsiębiorstwo mające siedzibę w państwie trzecim należą do tego samego przedsiębiorstwa lub grupy przedsiębiorstw; |
| --- | --- | --- |

a)

drugie państwo członkowskie może wymagać, by wnioskodawca przekazał niektóre lub wszystkie z wymienionych poniżej dokumentów, jeżeli są one wymagane przez drugie państwo członkowskie przy pierwotnym wniosku:

(i)

dowód, że jednostka przyjmująca w drugim państwie członkowskim i przedsiębiorstwo mające siedzibę w państwie trzecim należą do tego samego przedsiębiorstwa lub grupy przedsiębiorstw;

| (ii) | umowa o pracę i, w razie potrzeby, pismo wyznaczające zakres obowiązków, przewidziane art. 5 ust. 1 lit. c); |
| --- | --- |

(ii)

umowa o pracę i, w razie potrzeby, pismo wyznaczające zakres obowiązków, przewidziane art. 5 ust. 1 lit. c);

| (iii) | w stosownych przypadkach dokumenty poświadczające, że obywatel państwa trzeciego spełnia warunki — określone w przepisach krajowych danego państwa członkowskiego — dotyczące wykonywania przez obywateli Unii zawodu regulowanego, do którego odnosi się wniosek; |
| --- | --- |

(iii)

w stosownych przypadkach dokumenty poświadczające, że obywatel państwa trzeciego spełnia warunki — określone w przepisach krajowych danego państwa członkowskiego — dotyczące wykonywania przez obywateli Unii zawodu regulowanego, do którego odnosi się wniosek;

| (iv) | ważny dokument podróży, o którym mowa w art. 5 ust. 1 lit. f); |
| --- | --- |

(iv)

ważny dokument podróży, o którym mowa w art. 5 ust. 1 lit. f);

| (v) | dowód posiadania ubezpieczenia zdrowotnego przewidzianego w art. 5 ust. 1 lit. g) lub, jeśli tak przewiduje prawo krajowe, dowód złożenia wniosku o takie ubezpieczenie. |
| --- | --- |

(v)

dowód posiadania ubezpieczenia zdrowotnego przewidzianego w art. 5 ust. 1 lit. g) lub, jeśli tak przewiduje prawo krajowe, dowód złożenia wniosku o takie ubezpieczenie.

Drugie państwo członkowskie może wymagać, by wnioskodawca przedstawił, najpóźniej w momencie gdy wydawane jest zezwolenie na mobilność długoterminową, adres pracownika przenoszonego wewnątrz przedsiębiorstwa na terytorium drugiego państwa członkowskiego.

Drugie państwo członkowskie może wymagać, by te dokumenty i informacje zostały przedstawione w języku urzędowym tego państwa członkowskiego;

| b) | drugie państwo członkowskie podejmuje decyzję w sprawie wniosku o mobilność długoterminową i powiadamia o niej wnioskodawcę na piśmie — jak najszybciej, ale nie później niż 90 dni po dacie złożenia właściwym organom drugiego państwa członkowskiego wniosku i dokumentów przewidzianych w lit. a); |
| --- | --- |

b)

drugie państwo członkowskie podejmuje decyzję w sprawie wniosku o mobilność długoterminową i powiadamia o niej wnioskodawcę na piśmie — jak najszybciej, ale nie później niż 90 dni po dacie złożenia właściwym organom drugiego państwa członkowskiego wniosku i dokumentów przewidzianych w lit. a);

| c) | pracownik przenoszony wewnątrz przedsiębiorstwa nie ma obowiązku opuszczenia terytorium państw członkowskich w celu złożenia wniosku i nie podlega obowiązkowi wizowemu; |
| --- | --- |

c)

pracownik przenoszony wewnątrz przedsiębiorstwa nie ma obowiązku opuszczenia terytorium państw członkowskich w celu złożenia wniosku i nie podlega obowiązkowi wizowemu;

| d) | pracownikom przenoszonym wewnątrz przedsiębiorstwa zezwala się na pracę w drugim państwie członkowskim do czasu podjęcia przez właściwe organy decyzji w sprawie wniosku o mobilność długoterminową, pod warunkiem że:






  (i) | nie upłynął okres, o którym mowa w art. 21 ust. 1, ani termin ważności zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa wydanego przez pierwsze państwo członkowskie; oraz |
| --- | --- | --- |

d)

pracownikom przenoszonym wewnątrz przedsiębiorstwa zezwala się na pracę w drugim państwie członkowskim do czasu podjęcia przez właściwe organy decyzji w sprawie wniosku o mobilność długoterminową, pod warunkiem że:

(i)

nie upłynął okres, o którym mowa w art. 21 ust. 1, ani termin ważności zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa wydanego przez pierwsze państwo członkowskie; oraz

| (ii) | jeśli wymaga tego drugie państwo członkowskie — kompletny wniosek został złożony w drugim państwie członkowskim co najmniej 20 dni przed rozpoczęciem mobilności długoterminowej; |
| --- | --- |

(ii)

jeśli wymaga tego drugie państwo członkowskie — kompletny wniosek został złożony w drugim państwie członkowskim co najmniej 20 dni przed rozpoczęciem mobilności długoterminowej;

| e) | wniosek o mobilność długoterminową nie może zostać złożony w tym samym czasie co powiadomienie do celów mobilności krótkoterminowej. W przypadku gdy potrzeba mobilności długoterminowej pojawia się po podjęciu przez pracownika przenoszonego wewnątrz przedsiębiorstwa mobilności krótkoterminowej, drugie państwo członkowskie może zażądać, by wniosek o mobilność długoterminową został złożony co najmniej 20 dni przed końcem okresu mobilności krótkoterminowej. |
| --- | --- |

e)

wniosek o mobilność długoterminową nie może zostać złożony w tym samym czasie co powiadomienie do celów mobilności krótkoterminowej. W przypadku gdy potrzeba mobilności długoterminowej pojawia się po podjęciu przez pracownika przenoszonego wewnątrz przedsiębiorstwa mobilności krótkoterminowej, drugie państwo członkowskie może zażądać, by wniosek o mobilność długoterminową został złożony co najmniej 20 dni przed końcem okresu mobilności krótkoterminowej.

3.   Państwa członkowskie mogą odrzucić wniosek o mobilność długoterminową, jeśli:

| a) | nie są spełnione warunki określone w ust. 2 lit. a) niniejszego artykułu lub kryteria określone w art. 5 ust. 4, art. 5 ust. 5 lub art. 5 ust. 8; |
| --- | --- |

a)

nie są spełnione warunki określone w ust. 2 lit. a) niniejszego artykułu lub kryteria określone w art. 5 ust. 4, art. 5 ust. 5 lub art. 5 ust. 8;

| b) | zastosowanie ma jeden z powodów wskazanych w art. 7 ust. 1 lit. b) lub d) lub w art. 7 ust. 2, 3 lub 4; lub |
| --- | --- |

b)

zastosowanie ma jeden z powodów wskazanych w art. 7 ust. 1 lit. b) lub d) lub w art. 7 ust. 2, 3 lub 4; lub

| c) | w trakcie przeprowadzania procedury upłynie termin ważności zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa. |
| --- | --- |

c)

w trakcie przeprowadzania procedury upłynie termin ważności zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa.

4.   W przypadku gdy drugie państwo członkowskie podejmuje pozytywną decyzję w sprawie wniosku o mobilność długoterminową, o którym mowa w ust. 2, pracownikowi przenoszonemu wewnątrz przedsiębiorstwa wydaje się zezwolenie na mobilność długoterminową umożliwiające mu pobyt i pracę na jego terytorium. Zezwolenie to wydaje się z użyciem jednolitego wzoru określonego w rozporządzeniu (WE) nr 1030/2002. W rubryce „rodzaj zezwolenia”, zgodnie z lit. a) ppkt 6.4 załącznika do rozporządzenia (WE) nr 1030/2002, państwa członkowskie wpisują „mobile ICT”. Państwa członkowskie mogą również dodać oznaczenie w swoim własnym języku urzędowym lub językach urzędowych.

Państwa członkowskie mogą zamieszczać dodatkowe informacje dotyczące działalności zawodowej pracownika przenoszonego wewnątrz przedsiębiorstwa w okresie mobilności długoterminowej w formie zapisu na papierze lub przechowywać takie dane w formie elektronicznej, zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1030/2002 oraz lit. a) ppkt 16 załącznika do tego rozporządzenia.

5.   Odnowienie zezwolenia na mobilność długoterminową pozostaje bez uszczerbku dla art. 11 ust. 3.

6.   Drugie państwo członkowskie informuje właściwe organy pierwszego państwa członkowskiego o wydaniu zezwolenia na mobilność długoterminową.

7.   W przypadku gdy państwo członkowskie podejmuje decyzję w sprawie wniosku o mobilność długoterminową, zastosowanie mają odpowiednio przepisy art. 8, art. 15 ust. 2–6 i art. 16.

Artykuł 23

Gwarancje i kary

1.   W przypadku gdy zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa jest wydawane przez państwo członkowskie niestosujące w pełni dorobku Schengen, a pracownik przenoszony wewnątrz przedsiębiorstwa przekracza granicę zewnętrzną, drugie państwo członkowskie jest uprawnione do tego, by wymagać przedstawienia jako dowodu, że pracownik przenoszony wewnątrz przedsiębiorstwa przenosi się do drugiego państwa członkowskiego do celów przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa:

| a) | kopii powiadomienia wysłanego przez jednostkę przyjmującą w pierwszym państwie członkowskim zgodnie z art. 21 ust. 2; lub |
| --- | --- |

a)

kopii powiadomienia wysłanego przez jednostkę przyjmującą w pierwszym państwie członkowskim zgodnie z art. 21 ust. 2; lub

| b) | pisma jednostki przyjmującej w drugim państwie członkowskim, w którym podaje się co najmniej szczegółowe informacje na temat okresu mobilności wewnątrzunijnej oraz umiejscowienia jednostki(-tek) przyjmującej(-cych) w drugim państwie członkowskim. |
| --- | --- |

b)

pisma jednostki przyjmującej w drugim państwie członkowskim, w którym podaje się co najmniej szczegółowe informacje na temat okresu mobilności wewnątrzunijnej oraz umiejscowienia jednostki(-tek) przyjmującej(-cych) w drugim państwie członkowskim.

2.   W przypadku gdy pierwsze państwo członkowskie cofa zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa, informuje o tym natychmiast organy drugiego państwa członkowskiego.

3.   Jednostka przyjmująca drugiego państwa członkowskiego informuje właściwe organy drugiego państwa członkowskiego o wszelkich zmianach wpływających na warunki, na których podstawie zezwolono na podjęcie mobilności.

4.   Drugie państwo członkowskie może zażądać, by pracownik przenoszony wewnątrz przedsiębiorstwa natychmiast zaprzestał wykonywania wszelkiej działalności zawodowej i opuścił jego terytorium, jeżeli:

| a) | nie zostało powiadomione zgodnie z art. 21 ust. 2 i 3, a wymaga takiego powiadomienia; |
| --- | --- |

a)

nie zostało powiadomione zgodnie z art. 21 ust. 2 i 3, a wymaga takiego powiadomienia;

| b) | zgłosiło sprzeciw wobec mobilności zgodnie z art. 21 ust. 6; |
| --- | --- |

b)

zgłosiło sprzeciw wobec mobilności zgodnie z art. 21 ust. 6;

| c) | odrzuciło wniosek o mobilność długoterminową zgodnie z art. 22 ust. 3; |
| --- | --- |

c)

odrzuciło wniosek o mobilność długoterminową zgodnie z art. 22 ust. 3;

| d) | zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa lub zezwolenie na mobilność długoterminową jest wykorzystywane do celów innych niż cele, dla których zostało wydane; |
| --- | --- |

d)

zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa lub zezwolenie na mobilność długoterminową jest wykorzystywane do celów innych niż cele, dla których zostało wydane;

| e) | warunki, na których podstawie zezwolono na podjęcie mobilności, nie są już spełnione. |
| --- | --- |

e)

warunki, na których podstawie zezwolono na podjęcie mobilności, nie są już spełnione.

5.   W przypadkach, o których mowa w ust. 4, pierwsze państwo członkowskie zezwala — na wniosek drugiego państwa członkowskiego — pracownikowi przenoszonemu wewnątrz przedsiębiorstwa oraz, w stosownych przypadkach, członkom jego rodziny, na ponowy bezzwłoczny wjazd bez formalności. Ma to również zastosowanie, jeżeli upłynął termin ważności zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa wydanego przez pierwsze państwo członkowskie lub zezwolenie takie zostało cofnięte w okresie mobilności w drugim państwie członkowskim.

6.   W przypadku gdy posiadacz zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa przekracza granicę zewnętrzną państwa członkowskiego stosującego w pełni dorobek Schengen, to państwo członkowskie sprawdza dane w systemie informacyjnym Schengen. To państwo członkowskie odmawia prawa do wjazdu osobom lub zgłasza sprzeciw wobec mobilności osób, odnośnie do których w systemie informacyjnym Schengen dokonano wpisu do celów odmowy pozwolenia na wjazd i pobyt.

7.   Państwa członkowskie mogą zgodnie z art. 9 nakładać kary na jednostki przyjmujące mające siedzibę na ich terytorium, jeżeli:

| a) | jednostka przyjmująca nie powiadomiła zgodnie z art. 21 ust. 2 i 3 o mobilności pracownika przenoszonego wewnątrz przedsiębiorstwa; |
| --- | --- |

a)

jednostka przyjmująca nie powiadomiła zgodnie z art. 21 ust. 2 i 3 o mobilności pracownika przenoszonego wewnątrz przedsiębiorstwa;

| b) | zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa lub zezwolenie na mobilność długoterminową jest wykorzystywane do celów innych niż cele, dla których zostało wydane; |
| --- | --- |

b)

zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa lub zezwolenie na mobilność długoterminową jest wykorzystywane do celów innych niż cele, dla których zostało wydane;

| c) | wniosek o zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa został złożony w państwie członkowskim innym niż państwo najdłuższego całkowitego pobytu; |
| --- | --- |

c)

wniosek o zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa został złożony w państwie członkowskim innym niż państwo najdłuższego całkowitego pobytu;

| d) | pracownik przenoszony wewnątrz przedsiębiorstwa nie spełnia już kryteriów i warunków, na podstawie których zezwolono mu na podjęcie mobilności, a jednostka przyjmująca nie powiadomiła właściwych organów drugiego państwa członkowskiego o takiej zmianie; |
| --- | --- |

d)

pracownik przenoszony wewnątrz przedsiębiorstwa nie spełnia już kryteriów i warunków, na podstawie których zezwolono mu na podjęcie mobilności, a jednostka przyjmująca nie powiadomiła właściwych organów drugiego państwa członkowskiego o takiej zmianie;

| e) | pracownik przenoszony wewnątrz przedsiębiorstwa rozpoczął pracę w drugim państwie członkowskim, mimo że nie zostały spełnione warunki mobilności, w przypadku gdy zastosowanie ma art. 21 ust. 5 lub art. 22 ust. 2 lit. d). |
| --- | --- |

e)

pracownik przenoszony wewnątrz przedsiębiorstwa rozpoczął pracę w drugim państwie członkowskim, mimo że nie zostały spełnione warunki mobilności, w przypadku gdy zastosowanie ma art. 21 ust. 5 lub art. 22 ust. 2 lit. d).

ROZDZIAŁ VI

PRZEPISY KOŃCOWE

Artykuł 24

Dane statystyczne

1.   Państwa członkowskie przekazują Komisji dane statystyczne dotyczące liczby zezwoleń na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa oraz liczby zezwoleń na mobilność długoterminową wydanych po raz pierwszy oraz, w stosownych przypadkach, powiadomień otrzymanych zgodnie z art. 21 ust. 2, a także, w miarę możliwości, dotyczące liczby pracowników przenoszonych wewnątrz przedsiębiorstwa, którym odnowiono lub cofnięto zezwolenie. Te dane statystyczne są zdezagregowane według obywatelstwa i okresu ważności zezwolenia oraz, w miarę możliwości, sektora gospodarki i stanowiska przenoszonego pracownika.

2.   Dane statystyczne dotyczą okresów odniesienia o długości jednego roku kalendarzowego i są przekazywane Komisji w ciągu sześciu miesięcy od końca roku odniesienia. Pierwszym rokiem odniesienia jest 2017.

3.   Dane statystyczne są przekazywane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 862/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady (15).

Artykuł 25

Sprawozdania

Co trzy lata, a po raz pierwszy do dnia 29 listopada 2019 r. Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie ze stosowania niniejszej dyrektywy w państwach członkowskich oraz przedstawia wnioski dotyczące wszelkich niezbędnych zmian. Sprawozdanie to skupia się przede wszystkim na ocenie prawidłowości funkcjonowania systemu mobilności wewnątrzunijnej oraz na ewentualnych nadużyciach w tym systemie, a także na jego interakcji z dorobkiem Schengen. Komisja ocenia w szczególności stosowanie art. 20, 21, 22, 23 i 26 w praktyce.

Artykuł 26

Współpraca punktów kontaktowych

1.   Państwa członkowskie wyznaczają punkty kontaktowe, które skutecznie ze sobą współpracują i odpowiadają za odbieranie i przekazywanie informacji niezbędnych do wykonania art. 21, 22 i 23. Państwa członkowskie przyznają pierwszeństwo wymianie informacji w drodze elektronicznej.

2.   Każde państwo członkowskie informuje pozostałe państwa członkowskie, z wykorzystaniem krajowych punktów kontaktowych, o których mowa w ust. 1, o wyznaczonych organach, o których mowa w art. 11 ust. 4, i o procedurze mającej zastosowanie do mobilności, o której mowa w art. 21 i 22.

Artykuł 27

Transpozycja

1.   Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 29 listpada 2016 r. Niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych środków.

Środki przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.

2.   Państwa członkowskie przekazują Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego przyjmowanych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 28

Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 29

Adresaci

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich zgodnie z Traktatami.

Sporządzono w Brukseli dnia 15 maja 2014 r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego

M. SCHULZ

Przewodniczący

W imieniu Rady

D. KOURKOULAS

Przewodniczący

---

(1)  Dz.U. C 218 z 23.7.2011, s. 101.

1

(2)  Dz.U. C 166 z 7.6.2011, s. 59.

2

(3)  Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 15 kwietnia 2014 r. (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym) oraz decyzja Rady z dnia 13 maja 2014 r.

3

(4)  Dyrektywa 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotycząca delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (Dz.U. L 18 z 21.1.1997, s. 1).

4

(5)  Dyrektywa 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz.U. L 255 z 30.9.2005, s. 22).

5

(6)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/52/WE z dnia 18 czerwca 2009 r. przewidująca minimalne normy w odniesieniu do kar i środków stosowanych wobec pracodawców zatrudniających nielegalnie przebywających obywateli krajów trzecich (Dz.U. L 168 z 30.6.2009, s. 24).

6

(7)  Rozporządzenie (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiające wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) (Dz.U. L 105 z 13.4.2006, s. 1).

7

(8)  Rozporządzenie (WE) nr 1987/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie utworzenia, funkcjonowania i użytkowania Systemu Informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) (Dz.U. L 381 z 28.12.2006, s. 4).

8

(9)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1030/2002 z dnia 13 czerwca 2002 r. ustanawiające jednolity wzór dokumentów pobytowych dla obywateli państw trzecich (Dz.U. L 157 z 15.6.2002, s. 1).

9

(10)  Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 166 z 30.4.2004, s. 1).

10

(11)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1231/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. rozszerzające rozporządzenie (WE) nr 883/2004 i rozporządzenie (WE) nr 987/2009 na obywateli państw trzecich, którzy nie są jeszcze objęci tymi rozporządzeniami jedynie ze względu na swoje obywatelstwo (Dz.U. L 344 z 29.12.2010, s. 1).

11

(12)  Dyrektywa Rady 2005/71/WE z dnia 12 października 2005 r. w sprawie szczególnej procedury przyjmowania obywateli państw trzecich w celu prowadzenia badań naukowych (Dz.U. L 289 z 3.11.2005, s. 15).

12

(13)  Dz.U. C 369 z 17.12.2011, s. 14.

13

(14)  Dyrektywa Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin (Dz.U. L 251 z 3.10.2003, s. 12).

14

(15)  Rozporządzenie (WE) nr 862/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. w sprawie statystyk Wspólnoty z zakresu migracji i ochrony międzynarodowej oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 311/76 w sprawie zestawienia statystyk dotyczących pracowników cudzoziemców (Dz.U. L 199 z 31.7.2007, s. 23).

15

---

DECYZJE

| 27.5.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 157/23 |
| --- | --- | --- | --- |

27.5.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 157/23

---

DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY NR 565/2014/UE

z dnia 15 maja 2014 r.

wprowadzająca uproszczony system kontroli osób na granicach zewnętrznych oparty na jednostronnym uznawaniu przez Bułgarię, Chorwację, Cypr i Rumunię niektórych dokumentów za równorzędne z ich wizami krajowymi na przejazd tranzytem przez ich terytorium lub planowany pobyt na ich terytorium nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym oraz uchylająca decyzje nr 895/2006/WE i nr 582/2008/WE

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. a) i b),

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (1),

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Zgodnie z art. 4 ust. 1 Aktu przystąpienia z 2011 r. Chorwacja, która przystąpiła do Unii w dniu 1 lipca 2013 r., jest od tego dnia zobowiązana do nałożenia obowiązku wizowego na obywateli państw trzecich wymienionych w załączniku I do rozporządzenia Rady (WE) nr 539/2001 (2). |
| --- | --- |

(1)

Zgodnie z art. 4 ust. 1 Aktu przystąpienia z 2011 r. Chorwacja, która przystąpiła do Unii w dniu 1 lipca 2013 r., jest od tego dnia zobowiązana do nałożenia obowiązku wizowego na obywateli państw trzecich wymienionych w załączniku I do rozporządzenia Rady (WE) nr 539/2001 (2).

| (2) | Zgodnie z art. 4 ust. 2 Aktu przystąpienia z 2011 r. przepisy dorobku Schengen dotyczące warunków i kryteriów wydawania jednolitych wiz oraz przepisy dotyczące wzajemnego uznawania wiz i równorzędnego statusu dokumentów pobytowych/wiz długoterminowych i wiz krótkoterminowych stosowane są w odniesieniu do Chorwacji dopiero po przyjęciu stanowiącej o tym decyzji Rady. Przepisy te są jednak wiążące dla Chorwacji od dnia przystąpienia. |
| --- | --- |

(2)

Zgodnie z art. 4 ust. 2 Aktu przystąpienia z 2011 r. przepisy dorobku Schengen dotyczące warunków i kryteriów wydawania jednolitych wiz oraz przepisy dotyczące wzajemnego uznawania wiz i równorzędnego statusu dokumentów pobytowych/wiz długoterminowych i wiz krótkoterminowych stosowane są w odniesieniu do Chorwacji dopiero po przyjęciu stanowiącej o tym decyzji Rady. Przepisy te są jednak wiążące dla Chorwacji od dnia przystąpienia.

| (3) | W związku z tym Chorwacja jest zobowiązana do wydawania wiz krajowych na wjazd lub przejazd tranzytem przez swoje terytorium obywatelom państw trzecich posiadającym wizę jednolitą, wizę długoterminową lub dokument pobytowy wydane przez państwo członkowskie w pełni wprowadzające w życie dorobek Schengen lub podobny dokument wydany przez Bułgarię, Cypr i Rumunię, które jeszcze nie w pełni wprowadzają w życie dorobek Schengen. |
| --- | --- |

(3)

W związku z tym Chorwacja jest zobowiązana do wydawania wiz krajowych na wjazd lub przejazd tranzytem przez swoje terytorium obywatelom państw trzecich posiadającym wizę jednolitą, wizę długoterminową lub dokument pobytowy wydane przez państwo członkowskie w pełni wprowadzające w życie dorobek Schengen lub podobny dokument wydany przez Bułgarię, Cypr i Rumunię, które jeszcze nie w pełni wprowadzają w życie dorobek Schengen.

| (4) | Posiadacze dokumentów wydanych przez państwa członkowskie w pełni wprowadzające w życie dorobek Schengen oraz dokumentów wydanych przez Bułgarię, Cypr i Rumunię nie stanowią żadnego ryzyka dla Chorwacji z uwagi na wszystkie niezbędne kontrole, jakim zostali poddani przez te państwa członkowskie. Aby nie nakładać nieuzasadnionego, dodatkowego obciążenia administracyjnego na Chorwację, powinny zostać przyjęte wspólne przepisy upoważniające jednostronnie Chorwację do uznawania niektórych dokumentów wydawanych przez te państwa członkowskie za równorzędne z jej wizami krajowymi oraz do ustanowienia uproszczonego systemu kontroli osób na jej granicach zewnętrznych opartego na jednostronnym uznawaniu równorzędnego statusu dokumentów. |
| --- | --- |

(4)

Posiadacze dokumentów wydanych przez państwa członkowskie w pełni wprowadzające w życie dorobek Schengen oraz dokumentów wydanych przez Bułgarię, Cypr i Rumunię nie stanowią żadnego ryzyka dla Chorwacji z uwagi na wszystkie niezbędne kontrole, jakim zostali poddani przez te państwa członkowskie. Aby nie nakładać nieuzasadnionego, dodatkowego obciążenia administracyjnego na Chorwację, powinny zostać przyjęte wspólne przepisy upoważniające jednostronnie Chorwację do uznawania niektórych dokumentów wydawanych przez te państwa członkowskie za równorzędne z jej wizami krajowymi oraz do ustanowienia uproszczonego systemu kontroli osób na jej granicach zewnętrznych opartego na jednostronnym uznawaniu równorzędnego statusu dokumentów.

| (5) | Wspólne przepisy wprowadzone nr 895/2006/WE decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady (3) oraz decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady nr 582/2008/WE (4) powinny zostać uchylone. Jeżeli chodzi o Cypr, który wdraża wspólny system ustanowiony decyzją nr 895/2006/WE od dnia 10 lipca 2006 r., oraz Bułgarię i Rumunię, które wdrażają wspólny system ustanowiony decyzją nr 582/2008/WE od dnia 18 lipca 2008 r., powinny zostać przyjęte wspólne przepisy upoważniające jednostronnie Bułgarię, Cypr i Rumunię, podobnie jak Chorwację, do uznawania za równorzędne z jego wizami krajowymi niektórych dokumentów wydawanych przez państwa członkowskie w pełni wprowadzające w życie dorobek Schengen oraz podobnych dokumentów wydawanych przez Chorwację, oraz do ustanowienia uproszczonego systemu kontroli osób na jego granicach zewnętrznych, opartego na jednostronnym uznawaniu równorzędnego statusu dokumentów. Niniejsza decyzja nie stanowi uszczerbku dla celu Bułgarii i Rumunii, jakim jest niezwłoczne przystąpienie do strefy Schengen. |
| --- | --- |

(5)

Wspólne przepisy wprowadzone nr 895/2006/WE decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady (3) oraz decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady nr 582/2008/WE (4) powinny zostać uchylone. Jeżeli chodzi o Cypr, który wdraża wspólny system ustanowiony decyzją nr 895/2006/WE od dnia 10 lipca 2006 r., oraz Bułgarię i Rumunię, które wdrażają wspólny system ustanowiony decyzją nr 582/2008/WE od dnia 18 lipca 2008 r., powinny zostać przyjęte wspólne przepisy upoważniające jednostronnie Bułgarię, Cypr i Rumunię, podobnie jak Chorwację, do uznawania za równorzędne z jego wizami krajowymi niektórych dokumentów wydawanych przez państwa członkowskie w pełni wprowadzające w życie dorobek Schengen oraz podobnych dokumentów wydawanych przez Chorwację, oraz do ustanowienia uproszczonego systemu kontroli osób na jego granicach zewnętrznych, opartego na jednostronnym uznawaniu równorzędnego statusu dokumentów. Niniejsza decyzja nie stanowi uszczerbku dla celu Bułgarii i Rumunii, jakim jest niezwłoczne przystąpienie do strefy Schengen.

| (6) | Uproszczony system ustanowiony w niniejszej decyzji powinien mieć zastosowanie w okresie przejściowym, do dnia określonego w decyzji Rady zgodnie z art. 3 ust. 2 akapit pierwszy Aktu przystąpienia z 2003 r. w odniesieniu do Cypru, z art. 4 ust. 2 akapit pierwszy Aktu przystąpienia z 2005 r. w odniesieniu do Bułgarii i Rumunii oraz z art. 4 ust. 2 akapit pierwszy Aktu przystąpienia z 2011 r. w odniesieniu do Chorwacji, z zastrzeżeniem ewentualnych przepisów przejściowych w odniesieniu do dokumentów wydanych przed tym dniem. |
| --- | --- |

(6)

Uproszczony system ustanowiony w niniejszej decyzji powinien mieć zastosowanie w okresie przejściowym, do dnia określonego w decyzji Rady zgodnie z art. 3 ust. 2 akapit pierwszy Aktu przystąpienia z 2003 r. w odniesieniu do Cypru, z art. 4 ust. 2 akapit pierwszy Aktu przystąpienia z 2005 r. w odniesieniu do Bułgarii i Rumunii oraz z art. 4 ust. 2 akapit pierwszy Aktu przystąpienia z 2011 r. w odniesieniu do Chorwacji, z zastrzeżeniem ewentualnych przepisów przejściowych w odniesieniu do dokumentów wydanych przed tym dniem.

| (7) | Uczestnictwo w uproszczonym systemie powinno być nieobowiązkowe i nie powinno nakładać na państwa członkowskie obowiązków wykraczających poza przewidziane w Akcie przystąpienia z 2003 r., Akcie przystąpienia z 2005 r. oraz Akcie przystąpienia z 2011 r. |
| --- | --- |

(7)

Uczestnictwo w uproszczonym systemie powinno być nieobowiązkowe i nie powinno nakładać na państwa członkowskie obowiązków wykraczających poza przewidziane w Akcie przystąpienia z 2003 r., Akcie przystąpienia z 2005 r. oraz Akcie przystąpienia z 2011 r.

| (8) | Wspólne przepisy powinny być stosowane do jednolitych wiz krótkoterminowych, wiz długoterminowych i dokumentów pobytowych wydawanych przez państwa członkowskie w pełni wprowadzające w życie dorobek Schengen, wiz o ograniczonej ważności terytorialnej wydawanych osobom ubiegającym się o wizę, które posiadają dokument podróży nieuznawany przez co najmniej jedno państwo członkowskie — ale nie przez wszystkie państwa członkowskie — zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 (5) („kodeks wizowy”) oraz przez państwa włączone we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, a także do wiz krótkoterminowych, wiz długoterminowych i dokumentów pobytowych wydawanych przez Bułgarię, Chorwację, Cypr i Rumunię. Uznawanie dokumentu powinno ograniczać się do okresu ważności danego dokumentu. |
| --- | --- |

(8)

Wspólne przepisy powinny być stosowane do jednolitych wiz krótkoterminowych, wiz długoterminowych i dokumentów pobytowych wydawanych przez państwa członkowskie w pełni wprowadzające w życie dorobek Schengen, wiz o ograniczonej ważności terytorialnej wydawanych osobom ubiegającym się o wizę, które posiadają dokument podróży nieuznawany przez co najmniej jedno państwo członkowskie — ale nie przez wszystkie państwa członkowskie — zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 (5) („kodeks wizowy”) oraz przez państwa włączone we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, a także do wiz krótkoterminowych, wiz długoterminowych i dokumentów pobytowych wydawanych przez Bułgarię, Chorwację, Cypr i Rumunię. Uznawanie dokumentu powinno ograniczać się do okresu ważności danego dokumentu.

| (9) | Warunki dotyczące wjazdu obywateli państw trzecich, których planowany pobyt na terytorium państw członkowskich nie przekracza 90 dni w każdym okresie 180-dniowym, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 562/2006 (6), muszą być spełnione, z wyjątkiem warunku posiadania przez nich ważnej wizy, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 539/2001, w zakresie, w jakim niniejsza decyzja ustanawia system jednostronnego uznawania przez Bułgarię, Chorwację, Cypr i Rumunię niektórych dokumentów wydawanych przez państwa członkowskie w pełni wprowadzające w życie dorobek Schengen oraz podobnych dokumentów wydawanych przez Bułgarię, Chorwację, Cypr i Rumunię na przejazd tranzytem przez ich terytorium lub planowany pobyt na ich terytorium nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym. |
| --- | --- |

(9)

Warunki dotyczące wjazdu obywateli państw trzecich, których planowany pobyt na terytorium państw członkowskich nie przekracza 90 dni w każdym okresie 180-dniowym, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 562/2006 (6), muszą być spełnione, z wyjątkiem warunku posiadania przez nich ważnej wizy, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 539/2001, w zakresie, w jakim niniejsza decyzja ustanawia system jednostronnego uznawania przez Bułgarię, Chorwację, Cypr i Rumunię niektórych dokumentów wydawanych przez państwa członkowskie w pełni wprowadzające w życie dorobek Schengen oraz podobnych dokumentów wydawanych przez Bułgarię, Chorwację, Cypr i Rumunię na przejazd tranzytem przez ich terytorium lub planowany pobyt na ich terytorium nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym.

| (10) | Ponieważ cel niniejszej decyzji, jakim jest wprowadzenie systemu jednostronnego uznawania przez Bułgarię, Chorwację Cypr i Rumunię niektórych dokumentów wydawanych przez inne państwa członkowskie, nie może zostać w wystarczający sposób osiągnięty przez państwa członkowskie, natomiast możliwe jest jego lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. |
| --- | --- |

(10)

Ponieważ cel niniejszej decyzji, jakim jest wprowadzenie systemu jednostronnego uznawania przez Bułgarię, Chorwację Cypr i Rumunię niektórych dokumentów wydawanych przez inne państwa członkowskie, nie może zostać w wystarczający sposób osiągnięty przez państwa członkowskie, natomiast możliwe jest jego lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.

| (11) | W odniesieniu do Islandii i Norwegii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy zawartej przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącej włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (7), które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 lit. B decyzji Rady 1999/437/WE (8). |
| --- | --- |

(11)

W odniesieniu do Islandii i Norwegii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy zawartej przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącej włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (7), które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 lit. B decyzji Rady 1999/437/WE (8).

| (12) | W odniesieniu do Szwajcarii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (9), które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 lit. B decyzji 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2008/146/WE (10). |
| --- | --- |

(12)

W odniesieniu do Szwajcarii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (9), które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 lit. B decyzji 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2008/146/WE (10).

| (13) | W odniesieniu do Liechtensteinu niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Protokołu między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu o przystąpieniu Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (11), które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 lit. B decyzji 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2011/350/UE (12). |
| --- | --- |

(13)

W odniesieniu do Liechtensteinu niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Protokołu między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu o przystąpieniu Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (11), które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 lit. B decyzji 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2011/350/UE (12).

| (14) | Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje. |
| --- | --- |

(14)

Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

| (15) | Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE (13); Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w związku z tym w jej przyjęciu, nie jest nią związane ani jej nie stosuje. |
| --- | --- |

(15)

Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE (13); Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w związku z tym w jej przyjęciu, nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

| (16) | Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE (14); Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w jej przyjęciu, nie jest nią związana ani jej nie stosuje, |
| --- | --- |

(16)

Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE (14); Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w jej przyjęciu, nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Niniejszą decyzją wprowadza się uproszczony system kontroli osób na granicach zewnętrznych polegający na tym, że Bułgaria, Chorwacja, Cypr i Rumunia mogą jednostronnie uznawać dokumenty, o których mowa w art. 2 ust. 1 i art. 3 niniejszej decyzji, wydawane obywatelom państw trzecich podlegającym obowiązkowi wizowemu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 539/2001, za równorzędne ze swoimi wizami krajowymi na przejazd tranzytem przez ich terytorium lub planowany pobyt na ich terytorium nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym.

Wykonanie niniejszej decyzji nie ma wpływu na kontrole, którym poddawane są osoby na granicach zewnętrznych zgodnie z art. 5–13 i art. 18–19 rozporządzenia (WE) nr 562/2006.

Artykuł 2

1.   Następujące dokumenty wydawane przez państwa członkowskie w pełni wprowadzające w życie dorobek Schengen mogą być uznawane przez Bułgarię, Chorwację, Cypr i Rumunię za równorzędne z ich wizami krajowymi na przejazd tranzytem przez ich terytorium lub planowany pobyt na ich terytorium nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym, bez względu na obywatelstwo posiadacza tych dokumentów:

| a) | „wiza jednolita” w rozumieniu art. 2 pkt 3 kodeksu wizowego, upoważniająca do dwukrotnego lub wielokrotnego wjazdu; |
| --- | --- |

a)

„wiza jednolita” w rozumieniu art. 2 pkt 3 kodeksu wizowego, upoważniająca do dwukrotnego lub wielokrotnego wjazdu;

| b) | „wiza długoterminowa”, o której mowa w art. 18 Konwencji wykonawczej do układu z Schengen (15); |
| --- | --- |

b)

„wiza długoterminowa”, o której mowa w art. 18 Konwencji wykonawczej do układu z Schengen (15);

| c) | „dokument pobytowy” w rozumieniu art. 2 pkt 15 rozporządzenia (WE) nr 562/2006. |
| --- | --- |

c)

„dokument pobytowy” w rozumieniu art. 2 pkt 15 rozporządzenia (WE) nr 562/2006.

2.   Bułgaria, Chorwacja, Cypr i Rumunia mogą również uznawać wizy o ograniczonej ważności terytorialnej wydawane zgodnie z art. 25 ust. 3 zdanie pierwsze kodeksu wizowego za równorzędne z ich krajowymi wizami na przejazd tranzytem przez ich terytorium lub planowany pobyt na ich terytorium nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym.

3.   W przypadku podjęcia decyzji o stosowaniu niniejszej decyzji Bułgaria, Chorwacja, Cypr i Rumunia uznają wszystkie dokumenty, o których mowa w ust. 1 i 2, niezależnie od tego, które państwo członkowskie wydało dany dokument, chyba że są one umieszczone w nieuznawanych przez te państwa dokumentach podróży lub w dokumentach podróży wydanych przez państwo trzecie, z którym nie utrzymują one stosunków dyplomatycznych.

Artykuł 3

1.   W przypadku podjęcia decyzji o stosowaniu art. 2 Bułgaria, Chorwacja, Cypr i Rumunia mogą, oprócz dokumentów, o których mowa w tym artykule, uznać za równorzędne ze swoimi wizami krajowymi na przejazd tranzytem przez ich terytorium lub planowany pobyt na ich terytorium nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym:

| a) | krajowe wizy krótkoterminowe i krajowe wizy długoterminowe wydawane przez Bułgarię, Chorwację, Cypr lub Rumunię na jednolitym formularzu ustanowionym w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1683/95 (16); |
| --- | --- |

a)

krajowe wizy krótkoterminowe i krajowe wizy długoterminowe wydawane przez Bułgarię, Chorwację, Cypr lub Rumunię na jednolitym formularzu ustanowionym w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1683/95 (16);

| b) | dokumenty pobytowe wydawane przez Bułgarię, Chorwację, Cypr lub Rumunię zgodnie z jednolitym wzorem ustanowionym w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1030/2002 (17), |
| --- | --- |

b)

dokumenty pobytowe wydawane przez Bułgarię, Chorwację, Cypr lub Rumunię zgodnie z jednolitym wzorem ustanowionym w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1030/2002 (17),

chyba że takie wizy i dokumenty pobytowe są umieszczone w nieuznawanych przez te państwa członkowskie dokumentach podróży lub w dokumentach podróży wydanych przez państwo trzecie, z którym nie utrzymują one stosunków dyplomatycznych.

2.   Dokumenty wydawane przez Bułgarię, które mogą zostać uznane, są wymienione w załączniku I.

Dokumenty wydawane przez Chorwację, które mogą zostać uznane, są wymienione w załączniku II.

Dokumenty wydawane przez Cypr, które mogą zostać uznane, są wymienione w załączniku III.

Dokumenty wydawane przez Rumunię, które mogą zostać uznane, są wymienione w załączniku IV.

Artykuł 4

Okres ważności dokumentów, o których mowa w art. 2 i 3, musi obejmować czas przejazdu tranzytem lub pobytu.

Artykuł 5

W terminie 20 dni roboczych od dnia wejścia w życie niniejszej decyzji Bułgaria, Chorwacja, Cypr i Rumunia powiadamiają Komisję, jeżeli postanawiają stosować niniejszą decyzję. Komisja publikuje informacje przekazane przez te państwa członkowskie w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

W stosownych przypadkach w powiadomieniach tych wyszczególnione są państwa trzeci, do których — wobec braku stosunków dyplomatycznych — Bułgaria, Chorwacja, Cypr i Rumunia nie stosują niniejszej decyzji zgodnie z art. 2 ust. 3 oraz art. 3 ust. 1.

Artykuł 6

Decyzje nr 895/2006/WE i nr 582/2008/WE tracą moc.

Artykuł 7

Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejszą decyzję stosuje się do dnia określonego przez Radę w decyzji przyjętej na mocy art. 3 ust. 2 akapit pierwszy Aktu przystąpienia z 2003 r. w odniesieniu do Cypru, art. 4 ust. 2 akapit pierwszy Aktu przystąpienia z 2005 r. w odniesieniu do Bułgarii i Rumunii oraz art. 4 ust. 2 akapit pierwszy Aktu przystąpienia z 2011 r. w odniesieniu do Chorwacji, z którym wszystkie przepisy dorobku Schengen w zakresie wspólnej polityki wizowej i przemieszczania się obywateli państw trzecich zamieszkujących legalnie na terytorium państw członkowskich zaczynają mieć zastosowanie do danego państwa członkowskiego.

Artykuł 8

Niniejsza decyzja skierowana jest do Bułgarii, Chorwacji, Cypru i Rumunii.

Sporządzono w Brukseli dnia 15 maja 2014 r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego

M. SCHULZ

Przewodniczący

W imieniu Rady

D. KOURKOULAS

Przewodniczący

---

(1)  Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 27 lutego 2014 r. (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym) i decyzja Rady z dnia 6 maja 2014 r.

1

(2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu (Dz.U. L 81 z 21.3.2001, s. 1).

2

(3)  Decyzja nr 895/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. wprowadzająca uproszczony system kontroli osób na granicach zewnętrznych oparty na jednostronnym uznawaniu przez Republikę Czeską, Estonię, Cypr, Łotwę, Litwę, Węgry, Maltę, Polskę, Słowenię i Słowację niektórych dokumentów za równorzędne z ich wizami krajowymi do celów przejazdu tranzytem przez ich terytoria (Dz.U. L 167 z 20.6.2006, s. 1).

3

(4)  Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 582/2008/WE z dnia 17 czerwca 2008 r. wprowadzająca uproszczony system kontroli osób na granicach zewnętrznych oparty na jednostronnym uznawaniu przez Bułgarię, Cypr i Rumunię niektórych dokumentów za równorzędne z ich wizami krajowymi do celów przejazdu tranzytem przez ich terytoria (Dz.U. L 161 z 20.6.2008, s. 30).

4

(5)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy) (Dz.U. L 243 z 15.9.2009, s. 1).

5

(6)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 562/2006 z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiające wspólnotowy kodeks zasad regulujący przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) (Dz.U. L 105 z 13.4.2006, s. 1).

6

(7)  Dz.U. L 176 z 10.7.1999, s. 36.

7

(8)  Decyzja Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (Dz.U. L 176 z 10.7.1999, s. 31).

8

(9)  Dz.U. L 53 z 27.2.2008, s. 52.

9

(10)  Decyzja Rady 2008/146/WE z dnia 28 stycznia 2008 r. w sprawie zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia tego państwa we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (Dz.U. L 53 z 27.2.2008, s. 1).

10

(11)  Dz.U. L 160 z 18.6.2011, s. 21.

11

(12)  Decyzja Rady 2011/350/UE z dnia 7 marca 2011 r. w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Protokołu między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu w sprawie przystąpienia Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, odnoszącego się do zniesienia kontroli na granicach wewnętrznych i do przemieszczania się osób (Dz.U. L 160 z 18.6.2011, s. 19).

12

(13)  Decyzja Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotycząca wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowaniu wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43).

13

(14)  Decyzja Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20).

14

(15)  Dz.U. L 239 z 22.9.2000, s. 19.

15

(16)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1683/95 z dnia 29 maja 1995 r. ustanawiające jednolity formularz wizowy (Dz.U. L 164 z 14.7.1995, s. 1).

16

(17)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1030/2002 z dnia 13 czerwca 2002 r. ustanawiające jednolity wzór dokumentów pobytowych dla obywateli państw trzecich (Dz.U. L 157 z 15.6.2002, s. 1).

17

---

ZAŁĄCZNIK I

WYKAZ DOKUMENTÓW WYDAWANYCH PRZEZ BUŁGARIĘ

Wizy

Bułgaria wydaje następujące rodzaje wiz zgodnie z ustawą o obcokrajowcach w Republice Bułgarii:

| — | Виза за летищен транзит (виза вид А) — wiza lotniskowa (typ A) |
| --- | --- |

—

Виза за летищен транзит (виза вид А) — wiza lotniskowa (typ A)

| — | Виза за краткосрочно пребиваване (виза вид С) — wiza krótkoterminowa (typ C) |
| --- | --- |

—

Виза за краткосрочно пребиваване (виза вид С) — wiza krótkoterminowa (typ C)

| — | Виза за дългосрочно пребиваване (виза вид D) — wiza pobytowa długoterminowa (typ D) |
| --- | --- |

—

Виза за дългосрочно пребиваване (виза вид D) — wiza pobytowa długoterminowa (typ D)

Dokumenty pobytowe

Bułgaria wydaje następujące dokumenty pobytowe, o których mowa w art. 2 pkt 15 rozporządzenia (WE) nr 562/2006:

| 1. | Разрешение за пребиваване на продължително пребиваващ в Република България чужденец — przedłużony pobyt. |
| --- | --- |

1.

Разрешение за пребиваване на продължително пребиваващ в Република България чужденец — przedłużony pobyt.

| 2. | Разрешение за пребиваване на дългосрочно пребиваващ в ЕС чужденец — pobyt długoterminowy — WE. |
| --- | --- |

2.

Разрешение за пребиваване на дългосрочно пребиваващ в ЕС чужденец — pobyt długoterminowy — WE.

| 3. | Разрешение за пребиваване на постоянно пребиваващ в Република България чужденец — dokument pobytowy. |
| --- | --- |

3.

Разрешение за пребиваване на постоянно пребиваващ в Република България чужденец — dokument pobytowy.

| 4. | Разрешение за пребиваване на продължително пребиваващ член на семейството на гражданин на ЕС, който не е упражнил правото си на свободно придвижване, с отбелязване „член на семейство” — przedłużony pobyt — członek rodziny na mocy dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (1). |
| --- | --- |

4.

Разрешение за пребиваване на продължително пребиваващ член на семейството на гражданин на ЕС, който не е упражнил правото си на свободно придвижване, с отбелязване „член на семейство” — przedłużony pobyt — członek rodziny na mocy dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (1).

| 5. | Разрешение за пребиваване на постоянно пребиваващ член на семейството на гражданин на ЕС, който не е упражнил правото си на свободно придвижване, с отбелязване „член на семейство” — dokument pobytowy — członek rodziny na mocy dyrektywy 2004/38/WE. |
| --- | --- |

5.

Разрешение за пребиваване на постоянно пребиваващ член на семейството на гражданин на ЕС, който не е упражнил правото си на свободно придвижване, с отбелязване „член на семейство” — dokument pobytowy — członek rodziny na mocy dyrektywy 2004/38/WE.

| 6. | Разрешение за пребиваване на продължително пребиваващ с отбелязване „бенефициер съгласно член 3, параграф 2 от Директива 2004/38/ЕО” — przedłużony pobyt — beneficjent na mocy art. 3 ust. 2 dyrektywy 2004/38/WE. |
| --- | --- |

6.

Разрешение за пребиваване на продължително пребиваващ с отбелязване „бенефициер съгласно член 3, параграф 2 от Директива 2004/38/ЕО” — przedłużony pobyt — beneficjent na mocy art. 3 ust. 2 dyrektywy 2004/38/WE.

| 7. | Разрешение за пребиваване на постоянно пребиваващ с отбелязване „бенефициер съгласно член 3, параграф 2 от Директива 2004/38/ЕО” — dokument pobytowy — beneficjent na mocy art. 3 ust. 2 dyrektywy 2004/38/WE. |
| --- | --- |

7.

Разрешение за пребиваване на постоянно пребиваващ с отбелязване „бенефициер съгласно член 3, параграф 2 от Директива 2004/38/ЕО” — dokument pobytowy — beneficjent na mocy art. 3 ust. 2 dyrektywy 2004/38/WE.

| 8. | Разрешение за пребиваване тип „синя карта на ЕС” — dokument pobytowy — niebieska karta UE. |
| --- | --- |

8.

Разрешение за пребиваване тип „синя карта на ЕС” — dokument pobytowy — niebieska karta UE.

| 9. | Единно разрешение за пребиваване и работа — jedno zezwolenie. |
| --- | --- |

9.

Единно разрешение за пребиваване и работа — jedno zezwolenie.

| 10. | Временно разрешение за пребиваване на притежател на синя карта на ЕС, издадена от друга държава — членка на ЕС — zezwolenie na pobyt czasowy. |
| --- | --- |

10.

Временно разрешение за пребиваване на притежател на синя карта на ЕС, издадена от друга държава — членка на ЕС — zezwolenie na pobyt czasowy.

| 11. | Разрешение за продължително пребиваване на член на семейството на бежанец или на чужденец с предоставено убежище — przedłużony pobyt — członek rodziny uchodźcy lub obcokrajowca, któremu udzielono azylu. |
| --- | --- |

11.

Разрешение за продължително пребиваване на член на семейството на бежанец или на чужденец с предоставено убежище — przedłużony pobyt — członek rodziny uchodźcy lub obcokrajowca, któremu udzielono azylu.

| 12. | Разрешение за продължително пребиваване на член на семейството на чужденец с хуманитарен статут — przedłużony pobyt — członek rodziny beneficjenta pomocy dodatkowej. |
| --- | --- |

12.

Разрешение за продължително пребиваване на член на семейството на чужденец с хуманитарен статут — przedłużony pobyt — członek rodziny beneficjenta pomocy dodatkowej.

| 13. | Разрешение за продължително пребиваване на член на семейството на чужденец с предоставена временна закрила — przedłużony pobyt — członek rodziny beneficjenta ochrony tymczasowej. |
| --- | --- |

13.

Разрешение за продължително пребиваване на член на семейството на чужденец с предоставена временна закрила — przedłużony pobyt — członek rodziny beneficjenta ochrony tymczasowej.

| 14. | Разрешение за продължително пребиваване на чужденец с отбелязване „научен работник” — przedłużony pobyt — badacz. |
| --- | --- |

14.

Разрешение за продължително пребиваване на чужденец с отбелязване „научен работник” — przedłużony pobyt — badacz.

| 15. | Удостоверение за завръщане в Република България на чужденец — paszport tymczasowy dla obcokrajowca na powrót do Republiki Bułgarii. |
| --- | --- |

15.

Удостоверение за завръщане в Република България на чужденец — paszport tymczasowy dla obcokrajowca na powrót do Republiki Bułgarii.

| 16. | „Карта за пребиваване на член на семейството на гражданин на Съюза” на продължително пребиваващ член на семейство на гражданин на ЕС — karta pobytowa członka rodziny obywatela Unii — pobyt długoterminowy. |
| --- | --- |

16.

„Карта за пребиваване на член на семейството на гражданин на Съюза” на продължително пребиваващ член на семейство на гражданин на ЕС — karta pobytowa członka rodziny obywatela Unii — pobyt długoterminowy.

| 17. | „Карта за пребиваване на член на семейството на гражданин на Съюза” на постоянно пребиваващ член на семейство на гражданин на ЕС — karta pobytowa członka rodziny obywatela Unii — dokument pobytowy. |
| --- | --- |

17.

„Карта за пребиваване на член на семейството на гражданин на Съюза” на постоянно пребиваващ член на семейство на гражданин на ЕС — karta pobytowa członka rodziny obywatela Unii — dokument pobytowy.

---

(1)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium Państw Członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158 z 30.4.2004, s. 77).

---

ZAŁĄCZNIK II

WYKAZ DOKUMENTÓW WYDAWANYCH PRZEZ CHORWACJĘ

Wizy

| — | Kratkotrajna viza (C) — wiza krótkoterminowa (C) |
| --- | --- |

—

Kratkotrajna viza (C) — wiza krótkoterminowa (C)

Dokumenty pobytowe

| — | Odobrenje boravka — zatwierdzenie pobytu |
| --- | --- |

—

Odobrenje boravka — zatwierdzenie pobytu

| — | Osobna iskaznica za stranca — dowód tożsamości dla cudzoziemców |
| --- | --- |

—

Osobna iskaznica za stranca — dowód tożsamości dla cudzoziemców

---

ZAŁĄCZNIK III

WYKAZ DOKUMENTÓW WYDAWANYCH PRZEZ CYPR

Θ ε ω ρ ή σ ε ι ς (Wizy)

| — | Θεώρηση διέλευσης — Κατηγορία Β (wiza tranzytowa — kategoria B) |
| --- | --- |

—

Θεώρηση διέλευσης — Κατηγορία Β (wiza tranzytowa — kategoria B)

| — | Θεώρηση για παραμονή βραχείας διάρκειας — Κατηγορία Γ (wiza krótkoterminowa — kategoria C) |
| --- | --- |

—

Θεώρηση για παραμονή βραχείας διάρκειας — Κατηγορία Γ (wiza krótkoterminowa — kategoria C)

| — | Ομαδική θεώρηση — Κατηγορίες Β και Γ (wiza grupowa — kategoria B i C) |
| --- | --- |

—

Ομαδική θεώρηση — Κατηγορίες Β και Γ (wiza grupowa — kategoria B i C)

Ά δ ε ι ε ς π α ρ α μ ο ν ή ς (Dokumenty pobytowe)

| — | Προσωρινή άδεια παραμονής (απασχόληση, επισκέπτης, φοιτητής) — zezwolenie na pobyt czasowy (praca, odwiedziny, studia) |
| --- | --- |

—

Προσωρινή άδεια παραμονής (απασχόληση, επισκέπτης, φοιτητής) — zezwolenie na pobyt czasowy (praca, odwiedziny, studia)

| — | Άδεια εισόδου (απασχόληση, φοιτητής) — zezwolenie na wjazd (praca, studia) |
| --- | --- |

—

Άδεια εισόδου (απασχόληση, φοιτητής) — zezwolenie na wjazd (praca, studia)

| — | Άδεια μετανάστευσης (μόνιμη άδεια) — zezwolenie imigracyjne (zezwolenie na pobyt stały) |
| --- | --- |

—

Άδεια μετανάστευσης (μόνιμη άδεια) — zezwolenie imigracyjne (zezwolenie na pobyt stały)

---

ZAŁĄCZNIK IV

WYKAZ DOKUMENTÓW WYDAWANYCH PRZEZ RUMUNIĘ

Wiza

| — | Viză de tranzit, identificată prin simbolul B (wiza tranzytowa, symbol B) |
| --- | --- |

—

Viză de tranzit, identificată prin simbolul B (wiza tranzytowa, symbol B)

| — | Viză de scurtă ședere, identificată prin simbolul C (wiza krótkoterminowa, symbol C) |
| --- | --- |

—

Viză de scurtă ședere, identificată prin simbolul C (wiza krótkoterminowa, symbol C)

| — | Viză de lungă ședere, identificată prin unul dintre următoarele simboluri, în funcție de activitatea pe care urmează să o desfășoare în România străinul căruia i-a fost acordată (wiza długoterminowa oznaczona jednym z podanych poniżej symboli, według rodzaju działalności, jaką posiadacz wizy będzie wykonywał w Rumunii):






  (i) | desfășurarea de activități economice, identificată prin simbolul D/AE (działalność gospodarcza, symbol D/AE); |
| --- | --- | --- |

—

Viză de lungă ședere, identificată prin unul dintre următoarele simboluri, în funcție de activitatea pe care urmează să o desfășoare în România străinul căruia i-a fost acordată (wiza długoterminowa oznaczona jednym z podanych poniżej symboli, według rodzaju działalności, jaką posiadacz wizy będzie wykonywał w Rumunii):

(i)

desfășurarea de activități economice, identificată prin simbolul D/AE (działalność gospodarcza, symbol D/AE);

| (ii) | desfășurarea de activități profesionale, identificată prin simbolul D/AP (działalność zawodowa, symbol D/AP); |
| --- | --- |

(ii)

desfășurarea de activități profesionale, identificată prin simbolul D/AP (działalność zawodowa, symbol D/AP);

| (iii) | desfășurarea de activități comerciale, identificată prin simbolul D/AC (działalność handlowa, symbol D/AC); |
| --- | --- |

(iii)

desfășurarea de activități comerciale, identificată prin simbolul D/AC (działalność handlowa, symbol D/AC);

| (iv) | angajare în munca, identificată prin simbolul D/AM (zatrudnienie, symbol D/AM); |
| --- | --- |

(iv)

angajare în munca, identificată prin simbolul D/AM (zatrudnienie, symbol D/AM);

| (v) | detașare, identificată prin simbolul D/DT (oddelegowanie, symbol D/DT); |
| --- | --- |

(v)

detașare, identificată prin simbolul D/DT (oddelegowanie, symbol D/DT);

| (vi) | studii, identificată prin simbolul D/SD (studia, symbol D/SD); |
| --- | --- |

(vi)

studii, identificată prin simbolul D/SD (studia, symbol D/SD);

| (vii) | reîntregirea familiei, identificată prin simbolul D/VF (łączenie rodzin, symbol D/VF); |
| --- | --- |

(vii)

reîntregirea familiei, identificată prin simbolul D/VF (łączenie rodzin, symbol D/VF);

| (viii) | activități religioase, identificată prin simbolul D/AR (działalność religijna, symbol D/AR); |
| --- | --- |

(viii)

activități religioase, identificată prin simbolul D/AR (działalność religijna, symbol D/AR);

| (ix) | activități de cercetare științifică, identificată prin simbolul D/CS (działalność badawcza, symbol D/CS); |
| --- | --- |

(ix)

activități de cercetare științifică, identificată prin simbolul D/CS (działalność badawcza, symbol D/CS);

| (x) | viză diplomatică și viză de serviciu, identificată prin simbolul DS (wiza dyplomatyczna i służbowa, symbol DS); |
| --- | --- |

(x)

viză diplomatică și viză de serviciu, identificată prin simbolul DS (wiza dyplomatyczna i służbowa, symbol DS);

| (xi) | alte scopuri, identificată prin simbolul D/AS (inne cele, symbol D/AS). |
| --- | --- |

(xi)

alte scopuri, identificată prin simbolul D/AS (inne cele, symbol D/AS).

Dokumenty pobytowe

| — | permis de ședere (dokument pobytowy), |
| --- | --- |

—

permis de ședere (dokument pobytowy),

| — | carte albastra a UE (niebieska karta UE), |
| --- | --- |

—

carte albastra a UE (niebieska karta UE),

| — | carte de rezidență pentru membrul de familie al unui cetățean al Uniunii (karta pobytu członka rodziny obywatela Unii), |
| --- | --- |

—

carte de rezidență pentru membrul de familie al unui cetățean al Uniunii (karta pobytu członka rodziny obywatela Unii),

| — | carte de rezidență pentru membrul de familie al unui cetățean al Confederației Elvețiene (karta pobytu dla członka rodziny obywatela Konfederacji Szwajcarskiej), |
| --- | --- |

—

carte de rezidență pentru membrul de familie al unui cetățean al Confederației Elvețiene (karta pobytu dla członka rodziny obywatela Konfederacji Szwajcarskiej),

| — | carte de rezidență permanentă pentru membrul de familie al unui cetățean al Uniunii (karta pobytu dla członka rodziny obywatela Unii), |
| --- | --- |

—

carte de rezidență permanentă pentru membrul de familie al unui cetățean al Uniunii (karta pobytu dla członka rodziny obywatela Unii),

| — | carte de rezidență permanentă pentru membrul de familie al unui cetățean al Confederației Elvețiene (karta stałego pobytu dla członka rodzina obywatela Konfederacji Szwajcarskiej). |
| --- | --- |

—

carte de rezidență permanentă pentru membrul de familie al unui cetățean al Confederației Elvețiene (karta stałego pobytu dla członka rodzina obywatela Konfederacji Szwajcarskiej).

---

II Akty o charakterze nieustawodawczym

UMOWY MIĘDZYNARODOWE

| 27.5.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 157/31 |
| --- | --- | --- | --- |

27.5.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 157/31

---

DECYZJA RADY

z dnia 15 lipca 2013 r.

w sprawie zawarcia Umowy dotyczącej pewnych aspektów przewozów lotniczych między Unią Europejską a rządem Demokratyczno-Socjalistycznej Republiki Sri Lanki

(2014/300/UE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a) i art. 218 ust. 8,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Decyzją z dnia 5 czerwca 2003 r. Rada upoważniła Komisję do otwarcia negocjacji z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową unijną. |
| --- | --- |

(1)

Decyzją z dnia 5 czerwca 2003 r. Rada upoważniła Komisję do otwarcia negocjacji z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową unijną.

| (2) | W imieniu Unii Komisja wynegocjowała z rządem Demokratyczno-Socjalistycznej Republikii Sri Lanki umowę dotyczącą pewnych aspektów przewozów lotniczych (1) („umowa”) zgodnie z mechanizmami i wytycznymi określonymi w załączniku do decyzji Rady z dnia 5 czerwca 2003 r. |
| --- | --- |

(2)

W imieniu Unii Komisja wynegocjowała z rządem Demokratyczno-Socjalistycznej Republikii Sri Lanki umowę dotyczącą pewnych aspektów przewozów lotniczych (1) („umowa”) zgodnie z mechanizmami i wytycznymi określonymi w załączniku do decyzji Rady z dnia 5 czerwca 2003 r.

| (3) | Umowa została podpisana w imieniu Unii dnia 27 września 2012 r. z zastrzeżeniem jej ewentualnego zawarcia w późniejszym terminie zgodnie z decyzją Rady 2013/100/UE (2). |
| --- | --- |

(3)

Umowa została podpisana w imieniu Unii dnia 27 września 2012 r. z zastrzeżeniem jej ewentualnego zawarcia w późniejszym terminie zgodnie z decyzją Rady 2013/100/UE (2).

| (4) | Umowa powinna zostać zatwierdzona w imieniu Unii, |
| --- | --- |

(4)

Umowa powinna zostać zatwierdzona w imieniu Unii,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Umowę dotyczącą pewnych aspektów przewozów lotniczych między Unią Europejską a rządem Demokratyczno-Socjalistycznej Republiki Sri Lanki.

Artykuł 2

Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Unii notyfikacji przewidzianych w art. 7 umowy (3).

Artykuł 3

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Luksemburgu dnia 15 lipca 2013 r.

W imieniu Rady

V. JUKNA

Przewodniczący

---

(1)  Umowa została opublikowana w Dz.U. L 49 z 22.2.2013, s. 2 wraz z decyzją o jej podpisaniu.

1

(2)  Dz.U. L 49 z 22.2.2013, s. 1.

2

(3)  Wejście w życie umowy zostanie opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.

3

Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

---

| 27.5.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 157/33 |
| --- | --- | --- | --- |

27.5.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 157/33

---

DECYZJA RADY

z dnia 19 maja 2014 r.

w sprawie zawarcia uzgodnień między Unią Europejską a Królestwem Norwegii dotyczących warunków udziału tego państwa w pracach Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu

(2014/301/UE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 74, art. 78 ust. 1 i 2 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a),

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Zgodnie z decyzją Rady 2014/204/UE (1) zgodnienia między Unią Europejską a Królestwem Norwegii, dotyczące warunków udziału tego państwa w pracach Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu, zostały podpisane w dniu 19 marca 2014 r., z zastrzeżeniem ich zawarcia. |
| --- | --- |

(1)

Zgodnie z decyzją Rady 2014/204/UE (1) zgodnienia między Unią Europejską a Królestwem Norwegii, dotyczące warunków udziału tego państwa w pracach Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu, zostały podpisane w dniu 19 marca 2014 r., z zastrzeżeniem ich zawarcia.

| (2) | Uzgodnienia powinny zostać zatwierdzone. |
| --- | --- |

(2)

Uzgodnienia powinny zostać zatwierdzone.

| (3) | Jak wskazano w motywie 21 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 439/2010 (2), Zjednoczone Królestwo i Irlandia biorą udział w przyjęciu i stosowaniu rozporządzenia i są nim związane. W związku z tym państwa te powinny zastosować art. 49 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 439/2010, uczestnicząc w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji. Zjednoczone Królestwo i Irlandia uczestniczą w związku z tym w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji. |
| --- | --- |

(3)

Jak wskazano w motywie 21 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 439/2010 (2), Zjednoczone Królestwo i Irlandia biorą udział w przyjęciu i stosowaniu rozporządzenia i są nim związane. W związku z tym państwa te powinny zastosować art. 49 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 439/2010, uczestnicząc w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji. Zjednoczone Królestwo i Irlandia uczestniczą w związku z tym w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

| (4) | Jak wskazano w motywie 22 rozporządzenia (UE) nr 439/2010, Dania nie bierze udziału w przyjęciu tego rozporządzenia i nie jest nim związana. Dania nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji ani jej nie stosuje, |
| --- | --- |

(4)

Jak wskazano w motywie 22 rozporządzenia (UE) nr 439/2010, Dania nie bierze udziału w przyjęciu tego rozporządzenia i nie jest nim związana. Dania nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji ani jej nie stosuje,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii uzgodnienia między Unią Europejską a Królestwem Norwegii dotyczące warunków udziału tego państwa w pracach Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu (3).

Artykuł 2

Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Unii Europejskiej notyfikacji, o której mowa w art. 13 ust. 1 uzgodnień (4).

Artykuł 3

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Brukseli dnia 19 maja 2014 r.

W imieniu Rady

A. TSAFTARIS

Przewodniczący

---

(1)  Decyzja Rady 2014/204/UE z 11 lutego 2014 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, i tymczasowego stosowania uzgodnień między Unia Europejską i Królestwem Norwegii dotyczących warunków udziału tego państwa w pracach Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu (Dz.U. L 109 z 12.4.2014, s. 1).

1

(2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 439/2010 z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie utworzenia Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu (Dz.U. L 132 z 29.5.2010, s. 11)

2

(3)  Uzgodnienia zostały opublikowane w Dz.U. L 109 z 12.4.2014, s. 3 wraz z decyzją o ich podpisaniu.

3

(4)  Data wejścia w życie uzgodnień zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.

4

Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

---

ROZPORZĄDZENIA

| 27.5.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 157/35 |
| --- | --- | --- | --- |

27.5.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 157/35

---

ROZPORZĄDZENIE RADY (UE) NR 566/2014

z dnia 26 maja 2014 r.

zmieniające rozporządzenie (WE) nr 617/2007 w odniesieniu do wprowadzenia okresu przejściowego pomiędzy 10. a 11. EFR do czasu wejścia w życie Umowy wewnętrznej dotyczącej 11. EFR

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP), z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, z późniejszymi zmianami (1), (zwaną dalej „Umową o partnerstwie AKP-UE”),

uwzględniając Umowę wewnętrzną między przedstawicielami rządów państw członkowskich, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania pomocy wspólnotowej na podstawie wieloletnich ram finansowych na lata 2008–2013 zgodnie z Umową o partnerstwie AKP–WE oraz w sprawie przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu WE (2) (zwaną dalej „Umową wewnętrzną”), w szczególności jej art. 10 ust. 1,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

uwzględniając opinię Europejskiego Banku Inwestycyjnego,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | W decyzji Rady 2013/759/UE (3) określono przejściowe środki zarządzania Europejskim Funduszem Rozwoju (EFR) (zwane dalej „instrumentem pomostowym”) w celu zapewnienia dostępności środków finansowych na potrzeby współpracy z państwami Afryki, Karaibów i Pacyfiku oraz z krajami i terytoriami zamorskimi, a także na wydatki na działania wspierające w okresie od 1 stycznia 2014 r. do dnia wejścia w życie 11. EFR. |
| --- | --- |

(1)

W decyzji Rady 2013/759/UE (3) określono przejściowe środki zarządzania Europejskim Funduszem Rozwoju (EFR) (zwane dalej „instrumentem pomostowym”) w celu zapewnienia dostępności środków finansowych na potrzeby współpracy z państwami Afryki, Karaibów i Pacyfiku oraz z krajami i terytoriami zamorskimi, a także na wydatki na działania wspierające w okresie od 1 stycznia 2014 r. do dnia wejścia w życie 11. EFR.

| (2) | Konieczna jest zmiana rozporządzenia Rady (WE) nr 617/2007 (4) w odniesieniu do zarządzania operacyjnego przez Komisję i finansowego instrumentu pomostowego w okresie przejściowym między 10. a 11. EFR, tj. do momentu wejścia w życie Umowy wewnętrznej dotyczącej 11. EFR oraz dotyczącego go rozporządzenia wykonawczego. |
| --- | --- |

(2)

Konieczna jest zmiana rozporządzenia Rady (WE) nr 617/2007 (4) w odniesieniu do zarządzania operacyjnego przez Komisję i finansowego instrumentu pomostowego w okresie przejściowym między 10. a 11. EFR, tj. do momentu wejścia w życie Umowy wewnętrznej dotyczącej 11. EFR oraz dotyczącego go rozporządzenia wykonawczego.

| (3) | Należy zmodyfikować w odpowiedni sposób przepisy dotyczące zarządzania operacyjnego i finansowego Instrumentem Inwestycyjnym w tym okresie przejściowym. |
| --- | --- |

(3)

Należy zmodyfikować w odpowiedni sposób przepisy dotyczące zarządzania operacyjnego i finansowego Instrumentem Inwestycyjnym w tym okresie przejściowym.

| (4) | Organizacja i funkcjonowanie Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) została określona w decyzji Rady 2010/427/UE (5). |
| --- | --- |

(4)

Organizacja i funkcjonowanie Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) została określona w decyzji Rady 2010/427/UE (5).

| (5) | Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 617/2007, |
| --- | --- |

(5)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 617/2007,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Art. 1–16 rozporządzenia (WE) nr 617/2007 zastępuje się przepisami określonymi w załączniku do niniejszego rozporządzenia na okres przejściowy pomiędzy 10. a 11. EFR do czasu wejścia w życie Umowy wewnętrznej dotyczącej 11. EFR.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie stosuje się zgodnie z decyzją 2010/427/UE.

Artykuł 3

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się do dnia wejścia w życie rozporządzenia wykonawczego dotyczącego 11. EFR.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 26 maja 2014 r.

W imieniu Rady

Ch. VASILAKOS

Przewodniczący

---

(1)  Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 3.

1

(2)  Dz.U. L 247 z 9.9.2006, s. 32.

2

(3)  Decyzja Rady 2013/759/UE z dnia 12 grudnia 2013 r. dotycząca przejściowych środków zarządzania EFR w okresie od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia wejścia w życie 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju (Dz.U. L 335 z 14.12.2013, s. 48).

3

(4)  Dz.U. L 152 z 13.6.2007, s. 1.

4

(5)  Decyzja Rady 2010/427/UE z dnia 26 lipca 2010 r. określająca organizację i zasady funkcjonowania Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (Dz.U. L 201 z 3.8.2010, s. 30).

5

---

ZAŁĄCZNIK

„TYTUŁ I

CELE I ZASADY OGÓLNE

Artykuł 1

Cele i kryteria kwalifikowalności

1.   Współpraca geograficzna z państwami i regionami AKP w kontekście Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR) opiera się na celach, podstawowych zasadach i wartościach określonych w postanowieniach ogólnych Umowy o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony (1), ze zmianami (zwana dalej »Umową o partnerstwie AKP-UE«).

2.   W szczególności oraz w ramach zasad i celów działań zewnętrznych Unii, Konsensusu europejskiego w sprawie rozwoju, Programu działań na rzecz zmian oraz późniejszych zmian i dodatków do nich:

| a) | najważniejszym celem współpracy na podstawie niniejszego rozporządzenia jest zmniejszenie, a docelowo likwidacja ubóstwa; |
| --- | --- |

a)

najważniejszym celem współpracy na podstawie niniejszego rozporządzenia jest zmniejszenie, a docelowo likwidacja ubóstwa;

| b) | współpraca na podstawie niniejszego rozporządzenia przyczyni się również do:






  (i) | stwarzania korzystnych warunków dla trwałego, sprzyjającego włączeniu społecznemu rozwoju gospodarczego, społecznego i w dziedzinie środowiska; |
| --- | --- | --- |

b)

współpraca na podstawie niniejszego rozporządzenia przyczyni się również do:

(i)

stwarzania korzystnych warunków dla trwałego, sprzyjającego włączeniu społecznemu rozwoju gospodarczego, społecznego i w dziedzinie środowiska;

| (ii) | konsolidacji i wspierania demokracji, praworządności, dobrych rządów, praw człowieka i odpowiednich przepisów prawa międzynarodowego; oraz |
| --- | --- |

(ii)

konsolidacji i wspierania demokracji, praworządności, dobrych rządów, praw człowieka i odpowiednich przepisów prawa międzynarodowego; oraz

| (iii) | realizowania podejścia opartego na poszanowaniu praw obejmujących wszystkie prawa człowieka. |
| --- | --- |

(iii)

realizowania podejścia opartego na poszanowaniu praw obejmujących wszystkie prawa człowieka.

Postęp w realizacji tych celów mierzy się za pomocą odpowiednich wskaźników, w szczególności wskaźników rozwoju społecznego, mianowicie milenijnego celu rozwoju MCR 1 — w przypadku celu określonego w lit. a), oraz milenijnych celów rozwoju MCR 1–8 — w przypadku celów, o których mowa w lit. b), a także — po 2015 r. — innych wskaźników uzgodnionych przez Unię i jej państwa członkowskie na poziomie międzynarodowym.

3.   Programowanie jest zaprojektowane tak, aby w możliwie największym stopniu spełniać kryteria oficjalnej pomocy rozwojowej (zwanej dalej »ODA«) określone przez Komitet Pomocy Rozwojowej przy Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD/DAC), uwzględniając cel Unii, jakim jest zapewnienie, by w latach 2014–2020 co najmniej 90 % jej ogólnej pomocy zewnętrznej stanowiła ODA.

4.   Działania objęte rozporządzeniem Rady (WE) nr 1257/96 (2) i kwalifikujące się do finansowania na jego podstawie zasadniczo nie są finansowane na mocy niniejszego rozporządzenia, z wyjątkiem przypadków, w których istnieje konieczność zapewnienia ciągłości współpracy w czasie przechodzenia od warunków kryzysowych do sytuacji ustabilizowanej, umożliwiającej rozwój. W takich przypadkach szczególną uwagę zwraca się na zapewnienie skutecznego powiązania pomocy humanitarnej ze wsparciem na rzecz odbudowy i rozwoju oraz na to, by elementy te przyczyniały się do zmniejszania ryzyka związanego z klęskami żywiołowymi i do odporności na to ryzyko.

Artykuł 2

Zasady ogólne

1.   Podczas wprowadzania w życie niniejszego rozporządzenia zapewnia się spójność z innymi obszarami działań zewnętrznych Unii i jej polityką w innych dziedzinach oraz spójność polityki na rzecz rozwoju, działając zgodnie z art. 208 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). W tym celu działania finansowane na mocy niniejszego rozporządzenia, również te zarządzane przez Europejski Banki Inwestycyjny (EBI), opierają się na zasadach polityki współpracy, określonych w takich dokumentach jak porozumienia, deklaracje i plany działania, wiążących Unię oraz zainteresowane państwa trzecie i regiony, a także na decyzjach Unii, szczególnych interesach, priorytetach polityki i strategiach.

2.   Unia oraz państwa członkowskie pracują na rzecz wspólnego wieloletniego programowania w oparciu o strategie ograniczania ubóstwa krajów partnerskich lub równoważne strategie rozwojowe. Mogą one podejmować wspólne działania obejmujące wspólną analizę strategii określających priorytetowe sektory interwencji i podział zadań wewnątrz kraju oraz wspólną odpowiedź na te strategie poprzez wspólne misje z szerokim udziałem darczyńców oraz poprzez stosowanie mechanizmów współfinansowania i uzgodnień dotyczących delegowanej współpracy.

3.   Unia propaguje wielostronne podejście do ogólnoświatowych wyzwań oraz współpracuje z państwami członkowskimi i państwami partnerskimi w tym zakresie. W stosownych przypadkach wspiera współpracę z organizacjami międzynarodowymi oraz organami i innymi darczyńcami, działającymi na zasadzie dwustronnej.

4.   Stosunki między Unią i jej państwami członkowskimi a krajami partnerskimi opierają się na wspólnych wartościach w zakresie praw człowieka, demokracji i praworządności, jak również na zasadach odpowiedzialności i wzajemnej rozliczalności, oraz będą przyczyniać się do wspierania tych wartości. Wsparcie dla partnerów będzie dostosowane odpowiednio do ich rozwoju, zaangażowania i postępów w zakresie praw człowieka, demokracji, praworządności i dobrych rządów.

Ponadto w stosunkach z krajami partnerskimi uwzględnia się zaangażowanie tych krajów w realizację umów międzynarodowych i ich osiągnięcia w tym zakresie oraz stosunki umowne z Unią, w tym w dziedzinie migracji, jak przewiduje Umowa o partnerstwie AKP-UE.

5.   Unia działa na rzecz skutecznej współpracy z krajami i regionami partnerskimi zgodnie z najlepszą praktyką międzynarodową. Unia dostosowuje swoje wsparcie do krajowych lub regionalnych strategii rozwoju swoich partnerów, a także w miarę możliwości do ich polityki w zakresie reform i procedur oraz wspiera demokratyczne zaangażowanie oraz krajową i wzajemną odpowiedzialność poszczególnych krajów. W tym celu Unia wspiera:

| a) | proces rozwoju, który jest przejrzysty i kierowany przez kraj lub region partnerski, za który ten kraj lub region odpowiada, obejmujący promowanie wiedzy fachowej na szczeblu lokalnym; |
| --- | --- |

a)

proces rozwoju, który jest przejrzysty i kierowany przez kraj lub region partnerski, za który ten kraj lub region odpowiada, obejmujący promowanie wiedzy fachowej na szczeblu lokalnym;

| b) | podejście oparte na poszanowaniu praw obejmujących wszystkie prawa człowieka, zarówno obywatelskie, jak i polityczne, gospodarcze, społeczne i kulturalne, co ma na celu uwzględnianie zasad związanych z prawami człowieka we wdrażaniu niniejszego rozporządzenia, pomoc krajom partnerskim w przestrzeganiu ich międzynarodowych zobowiązań dotyczących praw człowieka i wspieranie osób, którym przysługują te prawa, w ich egzekwowaniu, ze szczególnym naciskiem na ubogie i słabsze grupy społeczne; |
| --- | --- |

b)

podejście oparte na poszanowaniu praw obejmujących wszystkie prawa człowieka, zarówno obywatelskie, jak i polityczne, gospodarcze, społeczne i kulturalne, co ma na celu uwzględnianie zasad związanych z prawami człowieka we wdrażaniu niniejszego rozporządzenia, pomoc krajom partnerskim w przestrzeganiu ich międzynarodowych zobowiązań dotyczących praw człowieka i wspieranie osób, którym przysługują te prawa, w ich egzekwowaniu, ze szczególnym naciskiem na ubogie i słabsze grupy społeczne;

| c) | wzmocnienie pozycji społeczeństwa krajów partnerskich, otwarte i oparte na uczestnictwie podejście do kwestii rozwoju oraz szerokie zaangażowanie wszystkich segmentów społeczeństwa w proces rozwoju i dialog krajowy oraz regionalny, a także w dialog polityczny. Szczególną uwagę należy zwrócić na odpowiednie role parlamentów, władz lokalnych i społeczeństwa obywatelskiego, m.in. w odniesieniu do udziału, nadzoru i odpowiedzialności; |
| --- | --- |

c)

wzmocnienie pozycji społeczeństwa krajów partnerskich, otwarte i oparte na uczestnictwie podejście do kwestii rozwoju oraz szerokie zaangażowanie wszystkich segmentów społeczeństwa w proces rozwoju i dialog krajowy oraz regionalny, a także w dialog polityczny. Szczególną uwagę należy zwrócić na odpowiednie role parlamentów, władz lokalnych i społeczeństwa obywatelskiego, m.in. w odniesieniu do udziału, nadzoru i odpowiedzialności;

| d) | skuteczne i innowacyjne formy i instrumenty współpracy, zgodne z najlepszymi praktykami OECD/DAC, takie jak innowacyjne instrumenty łączące dotacje i pożyczki oraz inne mechanizmy podziału ryzyka w wybranych sektorach i krajach oraz zaangażowanie sektora prywatnego, z należytym uwzględnieniem zagadnień dotyczących zdolności obsługi zadłużenia i liczby mechanizmów tego rodzaju, wymóg systematycznej oceny skutków zgodnie z celami niniejszego rozporządzenia, w szczególności z celem polegającym na ograniczaniu ubóstwa, oraz szczególne mechanizmy wsparcia budżetowego, takie jak umowy na rzecz budowania państwowości. Wszystkie programy, interwencje oraz formy i instrumenty współpracy dostosowuje się do konkretnej sytuacji poszczególnych krajów lub regionów partnerskich, koncentrując się na podejściach opartych na programach, na zapewnianiu przewidywalnego finansowania pomocy, na mobilizacji środków prywatnych, w tym z lokalnego sektora prywatnego, na zapewnianiu powszechnego i niedyskryminującego dostępu do podstawowych usług oraz na rozwijaniu i wykorzystywaniu systemów krajowych; |
| --- | --- |

d)

skuteczne i innowacyjne formy i instrumenty współpracy, zgodne z najlepszymi praktykami OECD/DAC, takie jak innowacyjne instrumenty łączące dotacje i pożyczki oraz inne mechanizmy podziału ryzyka w wybranych sektorach i krajach oraz zaangażowanie sektora prywatnego, z należytym uwzględnieniem zagadnień dotyczących zdolności obsługi zadłużenia i liczby mechanizmów tego rodzaju, wymóg systematycznej oceny skutków zgodnie z celami niniejszego rozporządzenia, w szczególności z celem polegającym na ograniczaniu ubóstwa, oraz szczególne mechanizmy wsparcia budżetowego, takie jak umowy na rzecz budowania państwowości. Wszystkie programy, interwencje oraz formy i instrumenty współpracy dostosowuje się do konkretnej sytuacji poszczególnych krajów lub regionów partnerskich, koncentrując się na podejściach opartych na programach, na zapewnianiu przewidywalnego finansowania pomocy, na mobilizacji środków prywatnych, w tym z lokalnego sektora prywatnego, na zapewnianiu powszechnego i niedyskryminującego dostępu do podstawowych usług oraz na rozwijaniu i wykorzystywaniu systemów krajowych;

| e) | mobilizację dochodów krajowych i wzmocnienie polityki fiskalnej krajów partnerskich w celu zmniejszenia ubóstwa i uzależnienia od pomocy; |
| --- | --- |

e)

mobilizację dochodów krajowych i wzmocnienie polityki fiskalnej krajów partnerskich w celu zmniejszenia ubóstwa i uzależnienia od pomocy;

| f) | pogłębienie wpływu polityki w różnych dziedzinach i programowanie poprzez koordynację i harmonizację działań darczyńców w celu stworzenia synergii, ograniczenia nakładania się i dublowania działań, zapewnienia większej komplementarności oraz wspierania inicjatyw z szerokim udziałem darczyńców oraz poprzez koordynację działań w krajach i regionach partnerskich z zastosowaniem uzgodnionych wytycznych i najlepszych praktyk w zakresie koordynacji i skuteczności pomocy; |
| --- | --- |

f)

pogłębienie wpływu polityki w różnych dziedzinach i programowanie poprzez koordynację i harmonizację działań darczyńców w celu stworzenia synergii, ograniczenia nakładania się i dublowania działań, zapewnienia większej komplementarności oraz wspierania inicjatyw z szerokim udziałem darczyńców oraz poprzez koordynację działań w krajach i regionach partnerskich z zastosowaniem uzgodnionych wytycznych i najlepszych praktyk w zakresie koordynacji i skuteczności pomocy;

| g) | oparte na wynikach podejście do kwestii rozwoju, m.in. poprzez przejrzyste i ogólnokrajowe ramy wyników, których podstawą są, w stosownych przypadkach, uzgodnione na poziomie międzynarodowym założenia i porównywalne oraz dające się skumulować wskaźniki, takie jak określone w milenijnych celach rozwoju, co pozwoli na ocenę i przedstawienie wyników, w tym rezultatów i wpływu pomocy rozwojowej. |
| --- | --- |

g)

oparte na wynikach podejście do kwestii rozwoju, m.in. poprzez przejrzyste i ogólnokrajowe ramy wyników, których podstawą są, w stosownych przypadkach, uzgodnione na poziomie międzynarodowym założenia i porównywalne oraz dające się skumulować wskaźniki, takie jak określone w milenijnych celach rozwoju, co pozwoli na ocenę i przedstawienie wyników, w tym rezultatów i wpływu pomocy rozwojowej.

6.   W stosowanych przypadkach Unia wspiera działania przyczyniające się do realizacji dwustronnej, regionalnej i wielostronnej współpracy oraz dialogu, rozwojowy wymiar umów o partnerstwie oraz trójstronną współpracę. Unia wspiera współpracę południe-południe.

7.   W swoich działaniach w zakresie współpracy na rzecz rozwoju Unia odpowiednio wykorzystuje i rozpowszechnia doświadczenia państw członkowskich związane z procesami reform i procesem przejścia oraz wyciągnięte z nich wnioski.

8.   Unia dąży do zapewnienia regularnej wymiany informacji z uczestnikami partnerstwa zgodnie z art. 4 Umowy o partnerstwie AKP-UE.

TYTUŁ II

PROGRAMOWANIE I PRZYDZIAŁ ŚRODKÓW FINANSOWYCH

Artykuł 3

Ramy ogólne przydziału środków finansowych

1.   Komisja określa wieloletnie, indykatywne przydziały zasobów przydzielonych każdemu z państw i regionów AKP oraz na rzecz współpracy między państwami AKP na podstawie kryteriów określonych w art. 3, 9 i 12c załącznika IV do Umowy o partnerstwie AKP-UE, w ramach limitów finansowych określonych w art. 2 Umowy wewnętrznej między przedstawicielami rządów państw członkowskich, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania pomocy wspólnotowej na podstawie wieloletnich ram finansowych na lata 2008–2013 zgodnie z Umową o partnerstwie AKP-WE oraz w sprawie przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu WE (3) (zwanej dalej »Umową wewnętrzną«).

2.   Na etapie określania indykatywnych przydziałów krajowych stosuje się zróżnicowane podejście, aby zapewnić krajom partnerskim prowadzenie współpracy dostosowanej do ich specyfiki z uwzględnieniem:

| a) | ich potrzeb; |
| --- | --- |

a)

ich potrzeb;

| b) | ich zdolności do generowania zasobów finansowych, możliwości dostępu do źródeł finansowania i zdolności absorpcyjnej; |
| --- | --- |

b)

ich zdolności do generowania zasobów finansowych, możliwości dostępu do źródeł finansowania i zdolności absorpcyjnej;

| c) | ich zobowiązań i osiąganych wyników; oraz |
| --- | --- |

c)

ich zobowiązań i osiąganych wyników; oraz

| d) | możliwego wpływu pomocy unijnej. |
| --- | --- |

d)

możliwego wpływu pomocy unijnej.

Podczas przyznawania środków priorytetowo traktuje się kraje najbardziej potrzebujące, w szczególności kraje najsłabiej rozwinięte, kraje o niskich dochodach, kraje znajdujące się w sytuacji kryzysowej, pokryzysowej, niestabilnej i podatne na zagrożenia.

Unia dostosuje swoją pomoc dzięki dynamicznym, zorientowanym na wyniki i właściwym dla poszczególnych krajów środków, o których mowa w art. 7 ust. 2, zależnie od sytuacji danego kraju, jego zaangażowania i postępów w kwestiach takich jak dobre rządy, prawa człowieka, demokracja, praworządność, a także zdolności tego kraju do przeprowadzania reform i zaspokajania żądań i potrzeb jego ludności.

3.   Komitet Europejskiego Funduszu Rozwoju ustanowiony w art. 8 Umowy wewnętrznej (zwany dalej »komitetem EFR«) wymienia poglądy na temat metody określania wieloletnich, indykatywnych przydziałów zasobów, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu.

Artykuł 4

Ramy ogólne programowania

1.   Proces programowania dotyczący pomocy dla państw i regionów AKP w ramach Umowy o partnerstwie AKP-UE odbywa się zgodnie z ogólnymi zasadami, o których mowa w art. 1–14 załącznika IV do tej umowy oraz w art. 1 i 2 niniejszego rozporządzenia.

2.   Z wyjątkiem przypadków przewidzianych w ust. 3 programowania dokonuje się wspólnie z danym krajem lub regionem partnerskim i dostosowuje się je do strategii danego kraju lub regionu na rzecz ograniczania ubóstwa lub strategii im równoważnych.

W celu zwiększenia spójności, komplementarności i jednolitości swoich działań w zakresie współpracy Unia i jej państwa członkowskie prowadzą wzajemne konsultacje we wczesnej fazie procesu programowania i przez cały ten proces. Konsultacje te mogą skutkować wspólnym programowaniem z udziałem reprezentowanych na miejscu państw członkowskich. Wspólne programowanie powinno opierać się na komparatywnej przewadze poszczególnych unijnych darczyńców. Zachęca się wszystkie pozostałe państwa członkowskie do wnoszenia wkładu na rzecz wzmocnienia wspólnych działań zewnętrznych podejmowanych przez Unię.

Operacje finansowania przez EBI przyczyniają się do stosowania ogólnych zasad Unii, w szczególności tych określonych w art. 21 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE), oraz realizacji celów Umowy o partnerstwie AKP-UE, takich jak ograniczanie ubóstwa poprzez trwały, sprzyjający włączeniu społecznemu wzrost oraz rozwój gospodarczy, społeczny i w dziedzinie środowiska. EBI i Komisja powinny dążyć w stosownych przypadkach do zmaksymalizowania efektu synergii w procesie programowania EFR. Konsultacje z EBI dotyczące spraw związanych z jego wiedzą fachową i operacjami odbywają się na wczesnym etapie, co ma zwiększyć spójność działań zewnętrznych podejmowanych przez Unię.

Konsultacje prowadzone są też z pozostałymi darczyńcami i partnerami w dziedzinie rozwoju, między innymi z przedstawicielami społeczeństwa obywatelskiego oraz władz lokalnych i regionalnych.

3.   W okolicznościach takich jak te, o których mowa w art. 3 ust. 3 oraz w art. 4 ust. 5 załącznika IV do Umowy o partnerstwie AKP-UE, Komisja może ustanowić szczegółowe przepisy dotyczące programowania i realizacji pomocy rozwojowej w drodze samodzielnego zarządzania zasobami przydzielonymi danemu państwu zgodnie z polityką Unii w odpowiednich obszarach.

4.   Unia będzie zasadniczo koncentrowała swoją pomoc dwustronną na maksymalnie trzech sektorach, których wybór ma zostać uzgodniony z krajami partnerskimi.

Artykuł 5

Dokumenty programowe

1.   Dokumenty strategiczne są dokumentami sporządzanymi przez Unię oraz dany kraj lub region partnerski w celu zapewnienia spójnych ram polityki na rzecz rozwoju współpracy, zgodnie z ogólnym przeznaczeniem i zakresem, celami i ogólnymi zasadami Umowy o partnerstwie AKP-UE oraz zgodnie z zasadami ustanowionymi w art. 2, 8 i 12a załącznika IV do tej umowy.

Podczas przygotowywania oraz wprowadzania w życie dokumentów strategicznych przestrzegane są zasady skuteczności pomocy: odpowiedzialność krajowa, partnerstwo, koordynacja, harmonizacja, dostosowanie do systemów państwa otrzymującego pomoc lub systemów regionalnych, przejrzystość, wzajemna odpowiedzialność oraz ukierunkowanie na rezultaty, zgodnie z art. 2 niniejszego rozporządzenia. Okres programowania musi być zasadniczo zsynchronizowany z cyklami strategicznymi kraju partnerskiego.

2.   Za zgodą kraju lub regionu partnerskiego dokument strategiczny nie będzie wymagany od:

| a) | krajów lub regionów posiadających strategię rozwoju w formie planu rozwoju lub podobnego dokumentu dotyczącego rozwoju, zatwierdzoną przez Komisję jako podstawa odpowiednich wieloletnich programów indykatywnych, w czasie przyjmowania ostatniego z wymienionych dokumentów; |
| --- | --- |

a)

krajów lub regionów posiadających strategię rozwoju w formie planu rozwoju lub podobnego dokumentu dotyczącego rozwoju, zatwierdzoną przez Komisję jako podstawa odpowiednich wieloletnich programów indykatywnych, w czasie przyjmowania ostatniego z wymienionych dokumentów;

| b) | krajów lub regionów, dla których między Unią i państwami członkowskimi został uzgodniony wspólny wieloletni dokument programowy; |
| --- | --- |

b)

krajów lub regionów, dla których między Unią i państwami członkowskimi został uzgodniony wspólny wieloletni dokument programowy;

| c) | krajów lub regionów, w których został już sporządzony wspólny dokument ramowy zapewniający kompleksowe podejście unijne do stosunków z danym krajem lub regionem partnerskim, w tym unijną politykę na rzecz rozwoju; |
| --- | --- |

c)

krajów lub regionów, w których został już sporządzony wspólny dokument ramowy zapewniający kompleksowe podejście unijne do stosunków z danym krajem lub regionem partnerskim, w tym unijną politykę na rzecz rozwoju;

| d) | regionów, które mają strategię wspólnie uzgodnioną z Unią; |
| --- | --- |

d)

regionów, które mają strategię wspólnie uzgodnioną z Unią;

| e) | krajów, w których Unia zamierza zsynchronizować swoją strategię z nowym cyklem krajowym, począwszy od dnia 1 stycznia 2017 r.; w takich przypadkach wieloletni program indykatywny realizowany w okresie przejściowym między 2014 r. a początkiem nowego cyklu krajowego będzie obejmował działania Unii w odniesieniu do danego kraju. |
| --- | --- |

e)

krajów, w których Unia zamierza zsynchronizować swoją strategię z nowym cyklem krajowym, począwszy od dnia 1 stycznia 2017 r.; w takich przypadkach wieloletni program indykatywny realizowany w okresie przejściowym między 2014 r. a początkiem nowego cyklu krajowego będzie obejmował działania Unii w odniesieniu do danego kraju.

3.   Dokumenty strategiczne nie są wymagane od krajów lub regionów otrzymujących w ramach niniejszego rozporządzenia wstępny przydział funduszy unijnych w wysokości nieprzekraczającej 50 mln EUR na lata 2014–2020. W takich przypadkach wieloletnie programy indykatywne będą obejmowały działania Unii w odniesieniu do takich krajów lub regionów.

Jeżeli warianty, o których mowa w ust. 2 i 3, są dla danego kraju lub regionu partnerskiego nie do przyjęcia, sporządza się dokument strategiczny.

4.   Z wyjątkiem okoliczności, o których mowa w art. 4 ust. 3, wieloletnie programy indykatywne są oparte na dialogu z danym krajem lub regionem partnerskim oraz będą sporządzane na podstawie dokumentów strategicznych lub podobnych dokumentów, o których mowa w niniejszym artykule, a także będą przedmiotem umowy zawieranej z danym krajem lub regionem.

Do celów niniejszego rozporządzenia, kiedy jest to zgodne z zasadami i warunkami ustalonymi w niniejszym ustępie, łącznie z indykatywnym przydziałem środków i z procedurą przewidzianą w art. 14, wspólny wieloletni dokument programowy, o którym mowa w ust. 2 lit. b) niniejszego artykułu, można uznać za wieloletni program indykatywny w porozumieniu z danym krajem lub regionem partnerskim.

5.   W wieloletnich programach indykatywnych określa się priorytetowe sektory wybrane do finansowania przez Unię, szczegółowe cele, oczekiwane rezultaty oraz wskaźniki efektywności, a także indykatywny przydział środków finansowych, zarówno całkowity, jak i w podziale na priorytetowe dziedziny. W programach wyjaśnione zostanie także, jak proponowane programy przyczynią się do ogólnej strategii krajowej, o której mowa w niniejszym artykule, i do realizacji Programu działań na rzecz zmian.

Zgodnie z zasadami skuteczności pomocy wewnętrzna strategia państw AKP dąży do uniknięcia fragmentaryzacji i zapewnia komplementarność z programami krajowymi i regionalnymi oraz stanowi dla nich rzeczywistą wartość dodaną.

6.   Oprócz dokumentów programowych dla krajów i regionów Komisja i państwa AKP opracowuje wspólnie, za pośrednictwem Sekretariatu AKP, wewnętrzny dokument strategiczny państw AKP oraz powiązany wieloletni program indykatywny, zgodnie z zasadami ustanowionymi w art. 12–14 załącznika IV do Umowy o partnerstwie AKP-UE.

7.   Szczegółowe przepisy, o których mowa w art. 4 ust. 3, mogą mieć formę specjalnych programów wsparcia z uwzględnieniem szczególnych okoliczności, o których mowa w art. 6 ust. 1.

Artykuł 6

Programowanie dla krajów i regionów znajdujących się w sytuacji kryzysowej, pokryzysowej lub niestabilności

1.   Przy opracowywaniu dokumentów programowych dla krajów i regionów znajdujących się w sytuacji kryzysowej, pokryzysowej lub niestabilności lub krajów narażonych na klęski żywiołowe w sposób należyty uwzględnia się podatność tych krajów, regionów i ich ludności na zagrożenia, ich szczególne potrzeby oraz okoliczności panujące w danych krajach lub regionach.

Unia jest nadal w pełni zaangażowana we wdrażanie Nowego ładu na rzecz państw niestabilnych i jego zasad, skupiając się m.in. na pięciu celach dotyczących pokoju i budowania państwowości, zapewniając przyjmowanie odpowiedzialności przez podmioty lokalne i ściśle dostosowując się do planów krajowych opracowywanych w ramach realizacji Nowego ładu.

Należytą uwagę zwróci się na kwestię zapobiegania konfliktom i rozwiązywania ich, budowanie państwowości i pokoju, działania związane z pojednaniem i odbudową po zakończeniu konfliktu, kładąc szczególny nacisk na pluralistyczne i legalne polityki, bezpieczeństwo, sprawiedliwość, podstawy gospodarcze i tworzenie zdolności, tak by zagwarantować odpowiedzialne i uczciwe dostarczanie usług. Szczególną uwagę w tych procesach zwróci się na rolę kobiet i perspektywę dzieci.

Jeżeli kraje lub regiony partnerskie są bezpośrednio zaangażowane w sytuację kryzysową, pokryzysową lub niestabilności albo są nią dotknięte, szczególny nacisk zostaje położony na lepszą koordynację działań w zakresie pomocy, odbudowy i rozwoju wśród wszystkich zainteresowanych podmiotów, także na rzecz inicjatyw politycznych, by wspierać te kraje lub regiony w przejściu od sytuacji nadzwyczajnej do fazy rozwoju. W programach dla krajów i regionów znajdujących się w sytuacji niestabilności lub regularnie nawiedzanych przez klęski żywiołowe przewiduje się działania mające na celu osiągnięcie stanu gotowości na wypadek klęski żywiołowej i zapobieganie klęskom oraz zarządzanie ich skutkami, a także uwzględnia się podatność na wstrząsy i wzmacnia odporność.

2.   W odniesieniu do krajów lub regionów znajdujących się w sytuacji kryzysowej, pokryzysowej lub niestabilności można przeprowadzić przegląd ad hoc krajowej lub regionalnej strategii współpracy. W wyniku takich przeglądów można zaproponować konkretną i dostosowaną strategię w celu zapewnienia przejścia do fazy długoterminowej współpracy i rozwoju, promowania lepszej koordynacji i przejścia od stosowania instrumentów o charakterze humanitarnym do instrumentów polityki na rzecz rozwoju.

Artykuł 7

Zatwierdzanie i modyfikacja dokumentów programowych

1.   Komisja zatwierdza dokumenty programowe, w tym zawarte w nich przydziały indykatywne, zgodnie z procedurą określoną w art. 14.

W tym samym czasie, w którym dokumenty strategiczne są przesyłane do komitetu EFR, Komisja przesyła je także Wspólnemu Zgromadzeniu Parlamentarnemu w celach informacyjnych, przy czym w pełni przestrzega procedury decyzyjnej zgodnie z tytułem IV niniejszego rozporządzenia.

Następnie dokumenty programowe są zatwierdzane przez dane państwo lub dany region AKP, jak przewidziano w załączniku IV do Umowy o partnerstwie AKP-UE. Kraje lub regiony, które nie podpisały dokumentu programowego, nadal kwalifikują się do finansowania na warunkach określonych w art. 4 ust. 3 niniejszego rozporządzenia.

2.   Dokumenty strategiczne i wieloletnie programy indykatywne, w tym zawarte w nich przydziały indykatywne, można dostosowywać, biorąc pod uwagę przeglądy przewidziane w art. 5, 11 i 14 załącznika IV do Umowy o partnerstwie AKP-UE.

Zgodnie z art. 2 ust. 4 i art. 3 ust. 2 niniejszego rozporządzenia oraz korzystając z doświadczeń nabytych podczas poprzednich EFR i innych doświadczeń związanych z motywowaniem, w tym wyciągniętych wniosków, przydziały indykatywne dla poszczególnych krajów mogą być uzupełniane za pośrednictwem m.in. mechanizmu opartego na wynikach. W tym kontekście, uznając, że krajom niestabilnym i podatnym na zagrożenia przyznaje się specjalne traktowanie, aby zagwarantować, że ich szczególne potrzeby są należycie uwzględniane, zasoby — jeśli możliwe w maksymalnej wysokości równej motywującej transzy w zakresie sprawowania rządów przewidzianej w ramach 10. EFR — mają zostać udostępnione w celu stworzenia zachęt do przeprowadzenia reform zorientowanych na wyniki zgodnie z Programem działań na rzecz zmian i do wypełnienia zobowiązań przewidzianych w Umowie o partnerstwie AKP-UE. Komitet EFR, zgodnie z art. 14 ust. 2 niniejszego rozporządzenia, wymienia poglądy na temat mechanizmu opartego na wynikach.

3.   Procedura określona w art. 14 obowiązuje także w przypadku istotnych zmian, które prowadzą do znacznych modyfikacji strategii, powiązanych z nią dokumentów programowych lub możliwego do zaprogramowania przydziału zasobów. W stosownych przypadkach odpowiednie załączniki do dokumentów programowych są następnie zatwierdzane przez dane państwo lub dany region AKP.

4.   Ze względu na należycie uzasadnioną, szczególnie pilną potrzebę, taką jak kryzys lub bezpośrednie zagrożenie dla demokracji, praworządności, praw człowieka lub podstawowych wolności, w tym przypadki, o których mowa w art. 6 ust. 2, procedurę, o której mowa w art. 14 ust. 4, można stosować do modyfikowania dokumentów programowych, o których mowa w art. 5.

TYTUŁ III

REALIZACJA

Artykuł 8

Ramy ogólne realizacji

Realizacja pomocy dla państw i regionów AKP, którą zarządza Komisja i EBI na mocy Umowy o partnerstwie AKP-UE, odbywa się zgodnie z rozporządzeniem finansowym, o którym mowa w art. 10 ust. 2 Umowy wewnętrznej (zwanym dalej »rozporządzeniem finansowym dotyczącym EFR«).

Artykuł 9

Przyjmowanie programów działania, środków indywidualnych i środków szczególnych

1.   Komisja przyjmuje roczne programy działania w oparciu o dokumenty programowania indykatywnego, o których mowa w art. 5.

W przypadku powtarzających się działań Komisja może również przyjąć wieloletnie programy działania na okres do trzech lat.

W razie potrzeby i gdy jest to należycie uzasadnione, działanie może zostać podjęte w formie środka indywidualnego przed przyjęciem lub po przyjęciu rocznych lub wieloletnich programów działania.

2.   Programy działania oraz środki indywidualne są przygotowywane przez Komisję wraz z danym krajem lub regionem partnerskim, z udziałem reprezentowanych na miejscu państw członkowskich oraz, w stosownych przypadkach, w koordynacji z innymi darczyńcami, zwłaszcza w przypadkach wspólnego programowania, oraz z EBI. Państwa członkowskie, które nie są reprezentowane na miejscu, będą informowane o działaniach w tej dziedzinie.

Programy działania zawierają szczegółowy opis każdej przewidzianej operacji. W opisie tym określone zostaną zamierzone cele, spodziewane rezultaty oraz główne działania.

Opis przedstawia zamierzone cele, czyli osiągnięcia, wyniki i skutki, a także cele ilościowe lub jakościowe, i wyjaśni związki między poszczególnymi celami oraz celami określonymi w wieloletnim programie indykatywnym. Osiągnięciom i, co do zasady, wynikom towarzyszą szczegółowe, wymierne i realistyczne wskaźniki wraz z wartościami początkowymi i ujętymi w ramy czasowe punktami odniesienia, które powinny być w jak największym stopniu dostosowane do własnych osiągnięć i punktów odniesienia danego kraju lub regionu partnerskiego. Ocena kosztów i korzyści zostanie przeprowadzona w odpowiednich przypadkach.

W opisie określone są zagrożenia oraz, w stosownych przypadkach, propozycje ich minimalizowania, analiza kontekstu danego sektora i najważniejszych zainteresowanych stron, metody wdrażania, budżet i indykatywny harmonogram, a w przypadku wsparcia budżetowego — kryteria wypłat, w tym ewentualne zmienne transze. Opis precyzuje także wszelkie powiązane środki wsparcia oraz ustalenia dotyczące monitorowania, audytu i oceny.

W stosownych przypadkach w opisie określa się komplementarność z obecnymi lub planowanymi działaniami EIB w kraju lub regionie partnerskim.

3.   W przypadkach, o których mowa w art. 4 ust. 3, oraz w razie wystąpienia nieprzewidzianych i należycie uzasadnionych potrzeb lub wyjątkowych okoliczności Komisja może przyjąć środki szczególne, w tym środki w celu ułatwienia przejścia od pomocy nadzwyczajnej do długoterminowych operacji rozwoju lub środki lepiej przygotowujące do radzenia sobie z powtarzającymi się sytuacjami kryzysowymi.

4.   Programy działania i środki indywidualne określone w ust. 1, w przypadku których wysokość unijnej pomocy przekracza 5 milionów EUR, oraz środki szczególne, w przypadku których wysokość unijnej pomocy przekracza 10 milionów EUR, są przyjmowane przez Komisję z zastosowaniem procedury, o której mowa w art. 14 niniejszego rozporządzenia. Zastosowanie tej procedury nie jest wymagane w odniesieniu do programów działania i środków nieprzekraczających podanych progów oraz do ich nieznacznych zmian. Nieznaczne zmiany oznaczają dostosowania techniczne, takie jak przedłużenie okresu realizacji, przesunięcie środków w ramach prognozowanego budżetu lub zwiększenie czy zmniejszenie wielkości budżetu o mniej niż 20 % w stosunku do pierwotnego budżetu, lecz nie więcej niż 10 milionów EUR, pod warunkiem że zmiany te nie wpływają znacząco na cele pierwotnego programu działania lub środka. W takim wypadku Komisja przyjmuje programy działania i środki oraz nieznaczne zmiany do nich, a następnie w ciągu jednego miesiąca od ich przyjęcia informuje o tym komitet EFR.

Każde państwo członkowskie może zwrócić się o wycofanie projektu lub programu z programu działania przedłożonego komitetowi EFR zgodnie z procedurą określoną w art. 14 niniejszego rozporządzenia. Jeżeli taki wniosek ma poparcie mniejszości blokującej państw członkowskich określonej w art. 8 ust. 3 w związku z art. 8 ust. 2 Umowy wewnętrznej, program działania jest przyjmowany przez Komisję bez danego projektu lub programu. Jeżeli Komisja — zgodnie z opiniami państw członkowskich zebranych w komitecie EFR — nie wyrazi zamiaru zarzucenia wycofanego projektu lub programu, jest on na późniejszym etapie ponownie przedkładany komitetowi EFR poza danym programem działania w formie indywidualnego środka, który następnie zostaje przyjęty przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 14 niniejszego rozporządzenia.

W należycie uzasadnionych i szczególnie pilnych przypadkach, takich jak sytuacje kryzysowe, klęski żywiołowe lub katastrofy spowodowane przez człowieka czy bezpośrednie zagrożenie demokracji, praworządności, praw człowieka lub podstawowych wolności, Komisja może przyjąć środki indywidualne lub środki szczególne bądź zmiany w odniesieniu do istniejących programów działania i środków, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 14 ust. 4 niniejszego rozporządzenia.

5.   Komisja przyjmuje konkretne programy działania dotyczące wydatków na działania wspierające, o których mowa w art. 6 Umowy wewnętrznej, zgodnie z procedurą określoną w art. 14 niniejszego rozporządzenia. Wszelkie zmiany w programach działania dotyczących wydatków na działania wspierające przyjmowane są zgodnie z tą samą procedurą.

6.   W przypadku projektów, które mogą mieć wpływ na środowisko, na poziomie projektu przeprowadza się odpowiednią kontrolę środowiskową — w tym, w stosownych przypadkach, ocenę oddziaływania na środowisko — między innymi pod kątem wpływu na zmianę klimatu, różnorodność biologiczną i powiązane skutki społeczne, zwłaszcza wówczas, gdy jest prawdopodobne, że projekty te mają istotne szkodliwe oddziaływanie na środowisko lub powodują szczególne, zróżnicowane lub bezprecedensowe skutki społeczne. Ta kontrola jest prowadzona zgodnie z praktykami uznanymi na szczeblu międzynarodowym. W stosownych przypadkach przeprowadza się strategiczne oceny oddziaływania na środowisko podczas realizacji programów sektorowych. Należy zapewnić udział zainteresowanych stron w procesie oceny oddziaływania na środowisko oraz publiczny dostęp do jej wyników.

Artykuł 10

Dodatkowe wkłady państw członkowskich

1.   Państwa członkowskie mogą również z własnej inicjatywy przekazywać Komisji lub EBI wkłady dobrowolne zgodnie z art. 1 ust. 9 Umowy wewnętrznej, aby pomóc w osiągnięciu celów Umowy o partnerstwie AKP-UE poza uzgodnieniami dotyczącymi współfinansowania wspólnego. Takie wkłady nie wpływają na całkowity przydział środków finansowych w ramach EFR. Traktuje się je w ten sam sposób, co regularne wkłady państw członkowskich, o których mowa w art. 1 ust. 2 Umowy wewnętrznej, z wyjątkiem art. 6 i 7 Umowy wewnętrznej, co do których w dwustronnej umowie dotyczącej wkładów mogą zostać zawarte specjalne ustalenia.

2.   Przeznaczanie środków na określony cel powinno mieć miejsce wyłącznie w odpowiednio uzasadnionych okolicznościach, na przykład w odpowiedzi na wyjątkowe okoliczności, o których mowa w art. 4 ust. 3. W takim przypadku dobrowolne wkłady powierzone Komisji traktuje się jako dochody przeznaczone na określony cel zgodnie z rozporządzeniem finansowym dotyczącym EFR.

3.   Dodatkowe środki ujmuje się w procesach programowania i przeglądu oraz w rocznych programach działania, w środkach indywidualnych i w środkach szczególnych, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu; środki te odzwierciedlają odpowiedzialność własną danego kraju lub regionu partnerskiego.

4.   Komisja przyjmuje wszelkie powstałe zmiany w programach działania, środkach indywidualnych lub środkach szczególnych zgodnie z art. 9.

5.   Państwa członkowskie powierzające Komisji lub EBI dodatkowe dobrowolne wkłady, aby pomóc w osiągnięciu celów Umowy o partnerstwie AKP-UE, informują o nich wcześniej Radę i komitet EFR lub Komitet Instrumentu Inwestycyjnego.

Artykuł 11

Podatki, cła i opłaty

Unijna pomoc nie jest przedmiotem szczególnych podatków, ceł ani opłat i nie stwarza obowiązku ich pobierania.

Bez uszczerbku dla art. 31 załącznika IV do Umowy o partnerstwie AKP-UE, takie podatki, cła i opłaty mogą być kwalifikowalne na warunkach określonych w rozporządzeniu finansowym dotyczącym EFR, o którym mowa w art. 10 ust. 2 Umowy wewnętrznej.

Artykuł 12

Ochrona interesów finansowych Unii

1.   Komisja przyjmuje odpowiednie środki zapewniające w trakcie realizacji działań finansowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia, ochronę interesów finansowych Unii przez stosowanie środków zapobiegania nadużyciom finansowym, korupcji i innym bezprawnym czynom, w drodze skutecznych kontroli oraz — w razie wykrycia nieprawidłowości — w drodze odzyskiwania lub, w odpowiednich przypadkach, dochodzenia kwot nienależnie wypłaconych oraz, w odpowiednich przypadkach, stosowania skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających kar administracyjnych i pieniężnych.

2.   Komisja lub jej przedstawiciele oraz Trybunał Obrachunkowy mają uprawnienia do przeprowadzania audytu lub gdy chodzi o organizacje międzynarodowe — uprawnienia do weryfikacji zgodnie z umowami zawartymi z tymi organizacjami — oraz uprawnienia do weryfikacji, na podstawie dokumentacji i kontroli na miejscu, wobec wszystkich beneficjentów dotacji, wykonawców i podwykonawców, którzy otrzymują od Unii środki zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

3.   Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) może przeprowadzać dochodzenia obejmujące kontrole i inspekcje na miejscu zgodnie z przepisami i procedurami określonymi w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 (4) oraz w rozporządzeniu Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 (5), w celu ustalenia, czy w związku z umową o udzielenie dotacji, decyzją o udzieleniu dotacji lub zamówieniem dotyczącym finansowania na podstawie niniejszego rozporządzenia miały miejsce nadużycie finansowe, korupcja lub jakikolwiek inny bezprawny czyn, naruszające interesy finansowe Unii.

4.   Bez uszczerbku dla ust. 1, 2 i 3, umowy o współpracy z państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi, zamówienia, umowy o udzielenie dotacji i decyzje o udzieleniu dotacji wynikające z wdrożenia niniejszego rozporządzenia zawierają przepisy, na mocy których wyraźnie upoważnia się Komisję, Trybunał Obrachunkowy i OLAF do prowadzenia takich audytów, kontroli i inspekcji na miejscu, zgodnie z posiadanymi odpowiednio przez te organy kompetencjami.

Artykuł 13

Zasady dotyczące obywatelstwa i pochodzenia w zakresie postępowań o udzielenie zamówienia publicznego, przyznanie dotacji i innych procedur udzielania zamówień

Zasady dotyczące obywatelstwa i pochodzenia w zakresie postępowań o udzielenie zamówienia publicznego, przyznanie dotacji i innych procedur udzielania zamówień są określone w art. 20 załącznika IV do Umowy o partnerstwie AKP-UE.

TYTUŁ IV

PROCEDURY DECYZYJNE

Artykuł 14

Zakres obowiązków komitetu EFR

1.   Komitet EFR wydaje opinię zgodnie z procedurą określoną w ust. 3 i 4 niniejszego artykułu.

W postępowaniach prowadzonych przez komitet EFR w odniesieniu do kwestii dotyczących EBI uczestniczy obserwator EBI.

2.   Zadania komitetu EFR obejmują następujące obowiązki określone w tytułach II i III niniejszego rozporządzenia:

| a) | programowanie pomocy unijnej w ramach EFR oraz przeprowadzanie przeglądów programowania ze zwróceniem szczególnej uwagi na strategie krajowe i regionalne oraz wewnętrzne strategie AKP; oraz |
| --- | --- |

a)

programowanie pomocy unijnej w ramach EFR oraz przeprowadzanie przeglądów programowania ze zwróceniem szczególnej uwagi na strategie krajowe i regionalne oraz wewnętrzne strategie AKP; oraz

| b) | monitorowanie procesu realizacji pomocy unijnej oraz jej ocena, obejmujące m.in. wpływ pomocy na ograniczanie ubóstwa, aspekty sektorowe, zagadnienia przekrojowe, przebieg koordynacji w terenie z państwami członkowskimi i innymi darczyńcami oraz postępy w stosowaniu zasad skuteczności pomocy, o których mowa w art. 2. |
| --- | --- |

b)

monitorowanie procesu realizacji pomocy unijnej oraz jej ocena, obejmujące m.in. wpływ pomocy na ograniczanie ubóstwa, aspekty sektorowe, zagadnienia przekrojowe, przebieg koordynacji w terenie z państwami członkowskimi i innymi darczyńcami oraz postępy w stosowaniu zasad skuteczności pomocy, o których mowa w art. 2.

W odniesieniu do programów wsparcia budżetowego, w których sprawie komitet EFR wydał pozytywną opinię, ale których realizację zawieszono, Komisja informuje z wyprzedzeniem komitet o tym zawieszeniu i wydanej następnie decyzji o wznowieniu wypłat.

Każde państwo członkowskie może zwrócić się w dowolnym momencie do Komisji o przekazanie komitetowi EFR informacji oraz o przeprowadzenie wymiany poglądów na temat kwestii związanych z zadaniami, o których mowa w niniejszym ustępie. W następstwie takiej wymiany poglądów państwa członkowskie mogą sformułować zalecenia, które Komisja bierze pod uwagę.

3.   Zwracając się do komitetu EFR o opinię, przedstawiciel Komisji przedstawia komitetowi EFR projekt planowanych środków w terminie określonym w decyzji Rady w sprawie regulaminu komitetu EFR, o której mowa w art. 8 ust. 5 Umowy wewnętrznej. Komitet EFR wydaje opinię w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego w zależności od pilności danej kwestii, lecz nie później niż w ciągu 30 dni. EBI uczestniczy w wymianie poglądów. Opinię przyjmuje się większością kwalifikowaną głosów, określoną w art. 8 ust. 3 Umowy wewnętrznej, na podstawie głosów państw członkowskich ważonych zgodnie z art. 8 ust. 2 Umowy wewnętrznej.

Po wydaniu opinii przez komitet EFR Komisja przyjmuje środki mające natychmiastowe zastosowanie.

Jednak jeśli te środki nie są zgodne z opinią komitetu EFR, Komisja niezwłocznie informuje o nich Radę. W tym przypadku Komisja wstrzymuje się ze stosowaniem tych środków przez okres, który co do zasady nie jest dłuższy niż 30 dni, licząc od daty poinformowania Rady o tych środkach, i który w wyjątkowych okolicznościach można przedłużyć o okres nieprzekraczający 30 dni. Rada, stanowiąc taką samą większością kwalifikowaną co komitet EFR, może podjąć w tym okresie odmienną decyzję.

4.   W należycie uzasadnionych i szczególnie pilnych przypadkach przewidzianych w art. 7 ust. 4 i art. 9 ust. 4 Komisja przyjmuje środki mające natychmiastowe zastosowanie, bez wcześniejszego przedstawienia ich komitetowi EFR, pozostające w mocy na czas obowiązywania przyjętego lub zmienionego dokumentu, programu działania lub środka.

Nie później niż 14 dni po przyjęciu środków przewodniczący przedstawia je komitetowi EFR w celu uzyskania jego opinii.

Jeżeli komitet EFR wyda negatywną opinię zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu, Komisja natychmiast uchyla środki przyjęte zgodnie z akapitem pierwszym niniejszego ustępu.

Artykuł 15

Instrument na rzecz Pokoju w Afryce

W indykatywnych programach współpracy między państwami AKP przeznacza się środki na Instrument na rzecz Pokoju w Afryce. Środki te można uzupełnić regionalnymi programami indykatywnymi. Specjalną procedurę stosuje się następująco:

| a) | na wniosek Unii Afrykańskiej, poparty przez Komitet Ambasadorów AKP, Komisja opracowuje wieloletnie programy działania, określając w nich realizowane cele, zakres i charakter możliwych interwencji oraz ustalenia dotyczące realizacji; uzgodniony wzór sprawozdania zostaje określony na poziomie interwencji. W załączniku do każdego programu działania opisuje się szczegółowe procedury decyzyjne dla każdego możliwego rodzaju interwencji w zależności od ich charakteru, rozmiaru i stopnia pilności; |
| --- | --- |

a)

na wniosek Unii Afrykańskiej, poparty przez Komitet Ambasadorów AKP, Komisja opracowuje wieloletnie programy działania, określając w nich realizowane cele, zakres i charakter możliwych interwencji oraz ustalenia dotyczące realizacji; uzgodniony wzór sprawozdania zostaje określony na poziomie interwencji. W załączniku do każdego programu działania opisuje się szczegółowe procedury decyzyjne dla każdego możliwego rodzaju interwencji w zależności od ich charakteru, rozmiaru i stopnia pilności;

| b) | programy działań, wraz załącznikiem, o którym mowa w lit. a), oraz wszelkie ewentualne zmiany, są — przed przyjęciem przez Komisję — omawiane w ramach odpowiednich przygotowawczych grup roboczych Rady oraz w ramach Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa oraz zatwierdzane przez Coreper większością kwalifikowaną określoną w art. 8 ust. 3 Umowy wewnętrznej; |
| --- | --- |

b)

programy działań, wraz załącznikiem, o którym mowa w lit. a), oraz wszelkie ewentualne zmiany, są — przed przyjęciem przez Komisję — omawiane w ramach odpowiednich przygotowawczych grup roboczych Rady oraz w ramach Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa oraz zatwierdzane przez Coreper większością kwalifikowaną określoną w art. 8 ust. 3 Umowy wewnętrznej;

| c) | programy działania, z wyjątkiem załącznika, o którym mowa w lit. a), stanowią podstawę umowy finansowej zawieranej pomiędzy Komisją a Unią Afrykańską; |
| --- | --- |

c)

programy działania, z wyjątkiem załącznika, o którym mowa w lit. a), stanowią podstawę umowy finansowej zawieranej pomiędzy Komisją a Unią Afrykańską;

| d) | każda interwencja przeprowadzana w oparciu o umowę finansową podlega zatwierdzeniu przez Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa; odpowiednie przygotowawcze grupy robocze Rady są informowane lub — w przypadku gdy finansowane mają być nowe operacje wspierania pokoju — przynajmniej konsultowane we właściwym terminie przed przekazaniem do Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa zgodnie z konkretnymi procedurami decyzyjnymi, o których mowa w lit. a), aby zapewnić uwzględnienie — obok wymiaru wojskowego i dotyczącego bezpieczeństwa — związanych z rozwojem i finansami aspektów przewidzianych środków. Bez uszczerbku dla finansowania nowych operacji wspierania pokoju specjalną uwagę zwraca się na działania uznawane za ODA; |
| --- | --- |

d)

każda interwencja przeprowadzana w oparciu o umowę finansową podlega zatwierdzeniu przez Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa; odpowiednie przygotowawcze grupy robocze Rady są informowane lub — w przypadku gdy finansowane mają być nowe operacje wspierania pokoju — przynajmniej konsultowane we właściwym terminie przed przekazaniem do Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa zgodnie z konkretnymi procedurami decyzyjnymi, o których mowa w lit. a), aby zapewnić uwzględnienie — obok wymiaru wojskowego i dotyczącego bezpieczeństwa — związanych z rozwojem i finansami aspektów przewidzianych środków. Bez uszczerbku dla finansowania nowych operacji wspierania pokoju specjalną uwagę zwraca się na działania uznawane za ODA;

| e) | na wniosek Rady lub komitetu EFR Komisja przygotowuje do wiadomości Rady i komitetu EFR roczne sprawozdanie z działalności dotyczące wykorzystania środków, rozróżniając w nim zobowiązania i wypłaty w ramach ODA i inne zobowiązania i wypłaty. |
| --- | --- |

e)

na wniosek Rady lub komitetu EFR Komisja przygotowuje do wiadomości Rady i komitetu EFR roczne sprawozdanie z działalności dotyczące wykorzystania środków, rozróżniając w nim zobowiązania i wypłaty w ramach ODA i inne zobowiązania i wypłaty.

Na zakończenie pierwszego wieloletniego programu działania Unia i jej państwa członkowskie przeprowadzą przegląd wyników i procedur Instrumentu na rzecz Pokoju w Afryce i omówią warianty finansowania w przyszłości. W tym kontekście w celu zbudowania solidniejszych podstaw funkcjonowania przedmiotowego instrumentu Unia i jej państwa członkowskie omówią kwestię środków finansowych przeznaczonych na operacje wspierania pokoju, w tym operacje finansowane z EFR, oraz kwestię zrównoważonego wspierania przez Unię operacji wspierania pokoju prowadzonych przez stronę afrykańską po 2020 r. Ponadto Komisja do końca 2018 r. oceni Instrument na rzecz Pokoju w Afryce.

Artykuł 16

Komitet Instrumentu Inwestycyjnego

1.   Komitet Instrumentu Inwestycyjnego, utworzony pod auspicjami EBI zgodnie z art. 9 Umowy wewnętrznej, składa się z przedstawicieli państw członkowskich i przedstawiciela Komisji. Do udziału w posiedzeniach tego komitetu zaprasza się także obserwatora z Sekretariatu Generalnego Rady oraz obserwatora z Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych. Każde państwo członkowskie oraz Komisja wyznaczają po jednym przedstawicielu i jednym zastępcy. Aby utrzymać ciągłość działań, członkowie Komitetu Instrumentu Inwestycyjnego wybierają ze swojego grona, na okres dwóch lat, przewodniczącego komitetu. EBI zapewnia obsługę i wsparcie sekretariatu komitetu. Prawo do głosowania posiadają wyłącznie członkowie Komitetu Instrumentu Inwestycyjnego wyznaczeni przez państwa członkowskie lub ich zastępcy.

Rada, stanowiąc jednomyślnie, przyjmuje regulamin wewnętrzny Komitetu Instrumentu Inwestycyjnego na podstawie propozycji przedstawionej przez EBI po zasięgnięciu opinii Komisji.

Komitet Instrumentu Inwestycyjnego przyjmuje decyzje większością kwalifikowaną. Głosy są ważone zgodnie z art. 8 Umowy wewnętrznej.

Komitet Instrumentu Inwestycyjnego zbiera się co najmniej cztery razy w roku. Możliwe jest zwołanie dodatkowych posiedzeń na wniosek EBI lub członków Komitetu Instrumentu Inwestycyjnego zgodnie z zasadami określonymi w regulaminie wewnętrznym. Ponadto Komitet Instrumentu Inwestycyjnego może przedstawić swoją opinię w procedurze pisemnej na warunkach określonych w jego regulaminie wewnętrznym.

2.   Komitet Instrumentu Inwestycyjnego zatwierdza:

| a) | wytyczne operacyjne dotyczące wdrażania Instrumentu Inwestycyjnego; |
| --- | --- |

a)

wytyczne operacyjne dotyczące wdrażania Instrumentu Inwestycyjnego;

| b) | strategie inwestycyjne i plany operacyjne dotyczące Instrumentu Inwestycyjnego, w tym wskaźniki wydajności, w oparciu o cele Umowy o partnerstwie AKP-UE i ogólne zasady unijnej polityki rozwoju; |
| --- | --- |

b)

strategie inwestycyjne i plany operacyjne dotyczące Instrumentu Inwestycyjnego, w tym wskaźniki wydajności, w oparciu o cele Umowy o partnerstwie AKP-UE i ogólne zasady unijnej polityki rozwoju;

| c) | roczne sprawozdania dotyczące Instrumentu Inwestycyjnego; |
| --- | --- |

c)

roczne sprawozdania dotyczące Instrumentu Inwestycyjnego;

| d) | wszelkie dokumenty z zakresu polityki ogólnej, w tym sprawozdania z oceny, dotyczące Instrumentu Inwestycyjnego. |
| --- | --- |

d)

wszelkie dokumenty z zakresu polityki ogólnej, w tym sprawozdania z oceny, dotyczące Instrumentu Inwestycyjnego.

3.   Komitet Instrumentu Inwestycyjnego wydaje opinie dotyczące:

| a) | propozycji przyznania dotacji na spłatę odsetek na mocy art. 2 ust. 7 i art. 4 ust. 2 lit. b) załącznika II do Umowy o partnerstwie AKP-UE. W takich przypadkach Komitet Instrumentu Inwestycyjnego wydaje również opinię w sprawie wykorzystania takiej dotacji na spłatę odsetek; |
| --- | --- |

a)

propozycji przyznania dotacji na spłatę odsetek na mocy art. 2 ust. 7 i art. 4 ust. 2 lit. b) załącznika II do Umowy o partnerstwie AKP-UE. W takich przypadkach Komitet Instrumentu Inwestycyjnego wydaje również opinię w sprawie wykorzystania takiej dotacji na spłatę odsetek;

| b) | propozycji inwestycji ze środków Instrumentu Inwestycyjnego w odniesieniu do wszystkich projektów, które uzyskały negatywną opinię Komisji; |
| --- | --- |

b)

propozycji inwestycji ze środków Instrumentu Inwestycyjnego w odniesieniu do wszystkich projektów, które uzyskały negatywną opinię Komisji;

| c) | innych propozycji dotyczących Instrumentu Inwestycyjnego, opartych na ogólnych zasadach, o których mowa w wytycznych operacyjnych Instrumentu Inwestycyjnego; |
| --- | --- |

c)

innych propozycji dotyczących Instrumentu Inwestycyjnego, opartych na ogólnych zasadach, o których mowa w wytycznych operacyjnych Instrumentu Inwestycyjnego;

| d) | propozycje dotyczące rozwoju stosowanych przez EBI ram pomiaru wyników, w zakresie, w jakim te ramy mają zastosowanie do operacji na mocy Umowy o partnerstwie AKP-UE. |
| --- | --- |

d)

propozycje dotyczące rozwoju stosowanych przez EBI ram pomiaru wyników, w zakresie, w jakim te ramy mają zastosowanie do operacji na mocy Umowy o partnerstwie AKP-UE.

W celu usprawnienia procesu zatwierdzania działań o małym zasięgu Komitet Instrumentu Inwestycyjnego może wydać pozytywną opinię w zakresie propozycji EBI dotyczących globalnego przydziału (dotacji na spłatę odsetek, pomocy technicznej) lub globalnego zezwolenia (w zakresie udzielania pożyczek, kapitału własnego), które są następnie, bez kolejnej opinii Komitetu Instrumentu Inwestycyjnego lub Komisji, przydzielane przez EBI na konkretne projekty zgodnie z kryteriami określonymi w przydziale lub zezwoleniu globalnym, w tym maksymalną kwotą dotacji na każdy projekt.

Ponadto organy zarządzające EBI mogą od czasu do czasu zwrócić się do Komitetu Instrumentu Inwestycyjnego z wnioskiem o wydanie opinii w sprawie wszystkich propozycji finansowania lub w sprawie niektórych kategorii propozycji finansowania.

4.   EBI przedstawia w odpowiednim terminie Komitetowi Instrumentu Inwestycyjnego wszelkie kwestie wymagające jego zgody lub opinii, zgodnie z, odpowiednio, ust. 2 i 3. Wszystkie propozycje przedstawiane Komitetowi Instrumentu Inwestycyjnego do zaopiniowania składa się zgodnie z odpowiednimi kryteriami i zasadami określonymi w wytycznych operacyjnych dotyczących Instrumentu Inwestycyjnego.

5.   EBI prowadzi ścisłą współpracę z Komisją i w odpowiednich przypadkach koordynuje swoje działania z innymi darczyńcami. EBI podejmuje w szczególności następujące działania:

| a) | wraz z Komisją przygotowuje wytyczne operacyjne dotyczące Instrumentu Inwestycyjnego, o których mowa w ust. 2 lit. a), lub dokonuje ich przeglądu. EBI ponosi odpowiedzialność za zgodność z wytycznymi i gwarantuje, że wspierane przez niego projekty są zgodne z międzynarodowymi normami społecznymi i związanymi z ochroną środowiska oraz spójne z celami Umowy o partnerstwie AKP-UE, z szeroko pojętymi zasadami unijnej polityki rozwoju, a także z odpowiednimi krajowymi lub regionalnymi strategiami współpracy; |
| --- | --- |

a)

wraz z Komisją przygotowuje wytyczne operacyjne dotyczące Instrumentu Inwestycyjnego, o których mowa w ust. 2 lit. a), lub dokonuje ich przeglądu. EBI ponosi odpowiedzialność za zgodność z wytycznymi i gwarantuje, że wspierane przez niego projekty są zgodne z międzynarodowymi normami społecznymi i związanymi z ochroną środowiska oraz spójne z celami Umowy o partnerstwie AKP-UE, z szeroko pojętymi zasadami unijnej polityki rozwoju, a także z odpowiednimi krajowymi lub regionalnymi strategiami współpracy;

| b) | zwraca się do Komisji o opinię w trakcie opracowywania strategii inwestycyjnych, planów operacyjnych i dokumentów z zakresu polityki ogólnej; |
| --- | --- |

b)

zwraca się do Komisji o opinię w trakcie opracowywania strategii inwestycyjnych, planów operacyjnych i dokumentów z zakresu polityki ogólnej;

| c) | informuje Komisję o zarządzanych przez siebie projektach zgodnie z art. 18 ust. 1. Na etapie oceny projektu EBI zwraca się do Komisji o opinię w sprawie zgodności projektu z odpowiednią krajową lub regionalną strategią współpracy lub, w odpowiednich przypadkach, z ogólnymi celami Instrumentu Inwestycyjnego; |
| --- | --- |

c)

informuje Komisję o zarządzanych przez siebie projektach zgodnie z art. 18 ust. 1. Na etapie oceny projektu EBI zwraca się do Komisji o opinię w sprawie zgodności projektu z odpowiednią krajową lub regionalną strategią współpracy lub, w odpowiednich przypadkach, z ogólnymi celami Instrumentu Inwestycyjnego;

| d) | z wyjątkiem dotacji na spłatę odsetek zawierających się w globalnym przydziale, o którym mowa w ust. 3 lit. a), na etapie oceny projektu zwraca się do Komisji z wnioskiem o uznanie każdej propozycji przedstawionej Komitetowi Instrumentu Inwestycyjnego dotyczącej dotacji na spłatę odsetek za zgodną z art. 2 ust. 7 i art. 4 ust. 2 załącznika II do Umowy o partnerstwie AKP-UE i z kryteriami określonymi w wytycznych operacyjnych dotyczących Instrumentu Inwestycyjnego. |
| --- | --- |

d)

z wyjątkiem dotacji na spłatę odsetek zawierających się w globalnym przydziale, o którym mowa w ust. 3 lit. a), na etapie oceny projektu zwraca się do Komisji z wnioskiem o uznanie każdej propozycji przedstawionej Komitetowi Instrumentu Inwestycyjnego dotyczącej dotacji na spłatę odsetek za zgodną z art. 2 ust. 7 i art. 4 ust. 2 załącznika II do Umowy o partnerstwie AKP-UE i z kryteriami określonymi w wytycznych operacyjnych dotyczących Instrumentu Inwestycyjnego.

Jeżeli w ciągu trzech tygodni od przedstawienia danej propozycji Komisja nie wyraziła negatywnej opinii, uznaje się, że opinia Komisji jest pozytywna lub że Komisja uznała daną propozycję za zgodną z wymienionymi wyżej przepisami i kryteriami. Jeżeli chodzi o opinie w sprawach projektów sektora finansowego lub publicznego oraz zgodę na dotacje na spłatę odsetek, Komisja może zwrócić się z wnioskiem o przedstawienie jej propozycji ostatecznego projektu w celu zaopiniowania lub zatwierdzenia dwa tygodnie przed jej wysłaniem do Komitetu Instrumentu Inwestycyjnego.

6.   Wszystkie działania, o których mowa w ust. 3 lit. a), b) i c), są prowadzone przez EBI wyłącznie pod warunkiem uzyskania pozytywnej opinii Komitetu Instrumentu Inwestycyjnego.

Po uzyskaniu pozytywnej opinii Komitetu Instrumentu Inwestycyjnego EBI podejmuje decyzję dotyczącą danej propozycji zgodnie z własnymi procedurami. W szczególności EBI może zadecydować o zaniechaniu działań związanych z propozycją. EBI informuje okresowo Komitet Instrumentu Inwestycyjnego i Komisję o przypadkach, w których zdecydował o zaniechaniu działań związanych z propozycją.

W przypadku pożyczek udzielanych z własnych zasobów oraz inwestycji z zasobów Instrumentu Inwestycyjnego, które nie wymagają opinii Komitetu Instrumentu Inwestycyjnego, EBI podejmuje decyzje w sprawie propozycji zgodnie z własnymi procedurami i, w przypadku Instrumentu Inwestycyjnego, zgodnie z wytycznymi operacyjnymi i strategiami inwestycyjnymi zatwierdzonymi przez Komitet Instrumentu Inwestycyjnego.

Niezależnie od negatywnej opinii Komitetu Instrumentu Inwestycyjnego w sprawie propozycji przyznania dotacji na spłatę odsetek EBI może podjąć dalsze działania w odniesieniu do danej pożyczki z pominięciem korzyści wynikających z dotacji na spłatę odsetek. EBI informuje okresowo Komitet Instrumentu Inwestycyjnego i Komisję o każdym przypadku, w którym zdecydował się podjąć takie działania.

Z zastrzeżeniem warunków określonych w wytycznych operacyjnych dotyczących Instrumentu Inwestycyjnego i pod warunkiem że zasadniczy cel danej pożyczki lub inwestycji ze środków Instrumentu Inwestycyjnego pozostał niezmieniony, EBI może podjąć decyzję o zmianie warunków pożyczki lub inwestycji ze środków Instrumentu Inwestycyjnego, pozytywnie zaopiniowanej przez Komitet Instrumentu Inwestycyjnego zgodnie z ust. 3 lub jakiejkolwiek pożyczki pozytywnie zaopiniowanej przez Komitet Instrumentu Inwestycyjnego odnośnie do dotacji na spłatę odsetek. W szczególności EBI może podjąć decyzję o zwiększeniu kwoty pożyczki lub inwestycji ze środków Instrumentu Inwestycyjnego maksymalnie o 20 %.

W przypadku projektów korzystających z dotacji na spłatę odsetek, o których mowa w art. 2 ust. 7 załącznika II do Umowy o partnerstwie AKP-UE, skutkiem takiego zwiększenia kwoty pożyczki może być proporcjonalne zwiększenie wartości dotacji na spłatę odsetek. EBI informuje okresowo Komitet Instrumentu Inwestycyjnego i Komisję o każdym przypadku, w którym zdecydował się podjąć takie działania. W przypadku projektów, o których mowa w art. 2 ust. 7 załącznika II do Umowy o partnerstwie AKP-UE, jeżeli przedstawiono wniosek o zwiększenie wartości dotacji na spłatę odsetek, przed podjęciem działań przez EBI wymagana jest opinia Komitetu Instrumentu Inwestycyjnego.

7.   EBI zarządza inwestycjami ze środków Instrumentu Inwestycyjnego i wszystkimi środkami, które posiada z tytułu tego instrumentu, zgodnie z celami Umowy o partnerstwie AKP-UE. W szczególności może wchodzić w skład organów zarządzających i nadzorczych podmiotów prawnych, w których zainwestowano środki Instrumentu Inwestycyjnego, oraz może porozumiewać się w kwestii praw, jakie posiada z tytułu Instrumentu Inwestycyjnego, zrzekać się ich i je zmieniać zgodnie z wytycznymi operacyjnymi dotyczącymi Instrumentu Inwestycyjnego.

TYTUŁ V

PRZEPISY KOŃCOWE

Artykuł 17

Udział państwa trzeciego lub regionu państwa trzeciego

Aby zapewnić spójność i skuteczność pomocy unijnej, Komisja może zdecydować, że kraje rozwijające się, nienależące do AKP i organizacje odpowiedzialne za integrację regionalną z udziałem państw AKP, promujące współpracę i integrację regionalną, kwalifikujące się do otrzymywania pomocy unijnej w ramach innych instrumentów finansowych Unii na rzecz działań zewnętrznych, kwalifikują się do otrzymywania środków, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit a) ppkt (i) Umowy wewnętrznej, jeżeli dany projekt lub program ma charakter regionalny lub transgraniczny i jest zgodny z art. 6 załącznika IV do Umowy o partnerstwie AKP-UE. Kraje i terytoria zamorskie (»KTZ«) kwalifikujące się do otrzymywania pomocy unijnej na podstawie decyzji Rady 2013/755/UE (6) oraz najbardziej oddalone regiony Unii również mogą uczestniczyć w projektach i programach współpracy regionalnej; środki umożliwiające udział wspomnianych terytoriów lub najbardziej oddalonych regionów są środkami dodatkowymi w odniesieniu do środków, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. a) ppkt (i) Umowy wewnętrznej. Należy uwzględnić cel polegający na zacieśnieniu współpracy między państwami członkowskimi, najbardziej oddalonymi regionami Unii, KTZ oraz państwami AKP, a w stosownych przypadkach ustanowić mechanizmy koordynacji. Przepis regulujący wspomniane środki oraz rodzaje finansowania, o których mowa w rozporządzeniu Rady (WE) nr 215/2008 (7), można określić w dokumentach strategicznych, wieloletnich programach indykatywnych, programach działania oraz środkach, o których mowa w art. 9 niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 18

Monitorowanie, sprawozdawczość i ocena pomocy przyznawanej w ramach EFR

1.   Komisja i EBI regularnie monitorują prowadzone przez siebie działania i finansowane środki oraz dokonują przeglądu postępów w realizacji oczekiwanych rezultatów. Komisja przeprowadzi także oceny wpływu i skuteczności swoich polityk i działań sektorowych, jak również skuteczności programowania, w stosownych przypadkach za pomocą niezależnych ocen zewnętrznych. Propozycje Rady dotyczące niezależnych ocen zewnętrznych są brane pod uwagę w należyty sposób. Oceny należy przeprowadzić w oparciu o zasady dobrych praktyk OECD-DAC, dążąc do ustalenia, czy zostały osiągnięte cele szczegółowe, obejmujące kwestie równouprawnienia płci, do sformułowania zaleceń i do dostarczenia dowodów mających ułatwić wyciąganie wniosków w celu usprawnienia działań podejmowanych w przyszłości. Oceny te są prowadzone na podstawie wcześniej zdefiniowanych, jasnych, przejrzystych wskaźników, które w stosownych przypadkach są wymierne i dotyczą poszczególnych krajów.

EBI okresowo informuje Komisję i państwa członkowskie o realizacji projektów finansowanych z zasobów EFR, którymi zarządza, zgodnie z procedurami określonymi w wytycznych operacyjnych Instrumentu Inwestycyjnego.

2.   Sprawozdania z oceny wraz z odpowiedzią służb na główne zalecenia Komisja przesyła państwom członkowskim za pośrednictwem komitetu EFR oraz EBI tytułem informacji. Wszelkie oceny, w tym zalecenia i działania następcze, mogą zostać omówione przez komitet EFR na wniosek jednego z państw członkowskich. W takich przypadkach Komisja ponownie złoży sprawozdanie komitetowi EFR, po upływie roku, na temat realizacji uzgodnionych działań następczych. Wyniki uwzględnia się w projektowaniu programu i przydziale zasobów.

3.   W proces oceny unijnej pomocy określonej na mocy niniejszego rozporządzenia Komisja włącza w odpowiednim stopniu wszystkie właściwe zainteresowane strony, a w stosownych przypadkach może zabiegać o przeprowadzenie wspólnych ocen z państwami członkowskimi, innymi darczyńcami i partnerami działającymi na rzecz rozwoju.

4.   Komisja bada postępy w realizacji EFR, w tym w realizacji wieloletnich indykatywnych programów, i począwszy od 2016 r. przedstawia Radzie roczne sprawozdanie na ten temat. Sprawozdanie będzie zawierać analizę najważniejszych osiągnięć i wyników, a gdy to możliwe — wpływu unijnej pomocy finansowej na skutki. W tym celu utworzone zostaną ramy dotyczące wyników. Sprawozdanie to przekazywane jest także Parlamentowi Europejskiemu, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu oraz Komitetowi Regionów.

5.   Roczne sprawozdanie zawiera także informacje za rok poprzedni dotyczące finansowanych środków, wyników monitorowania i ocen, zaangażowania właściwych partnerów działających na rzecz rozwoju oraz realizacji zobowiązań i środków na pokrycie płatności w podziale na państwa, regiony i sektory współpracy. Zawiera także ilościową analizę początkowo przewidywanych i osiągniętych rezultatów, opartą m.in. na danych z systemów monitorowania, a także opis działań podjętych w związku z wyciągniętymi wnioskami.

6.   W sprawozdaniu wykorzystuje się w miarę możliwości szczególne i wymierne wskaźniki odzwierciedlające rolę pomocy w realizacji celów Umowy o partnerstwie AKP-UE. Ponadto odzwierciedla się w nim najważniejsze wnioski i działania następcze podjęte w odniesieniu do zaleceń przedstawionych w ocenach z poprzednich lat. W sprawozdaniu ocenia się także, gdy jest to możliwe i istotne, przestrzeganie zasad skuteczności pomocy, również w odniesieniu do innowacyjnych instrumentów finansowych.

7.   Unia i jej państwa członkowskie najpóźniej przed końcem 2018 r. dokonują przeglądu wyników polegającego na ocenie stopnia realizacji zobowiązań i wypłat, a także rezultatów i skutków przekazanej pomocy, stosując przy tym wskaźniki osiągnięć, wyników i skutków, służące do pomiaru wydajności wykorzystania zasobów oraz skuteczności EFR. Przegląd ten dotyczy też udziału finansowanych środków w realizacji celów Umowy o partnerstwie AKP-UE oraz priorytetów Unii określonych w Programie działań na rzecz zmian. Taki przegląd przeprowadzany jest na podstawie wniosku sporządzanego przez Komisję.

8.   EBI dostarcza Komitetowi Instrumentu Inwestycyjnego informacje na temat postępu w realizacji celów Instrumentu Inwestycyjnego. Zgodnie z art. 6b załącznika II do Umowy o partnerstwie AKP-UE ogólne wyniki Instrumentu Inwestycyjnego podlegają wspólnemu przeglądowi w połowie i na koniec okresu EFR. Przeglądu śródokresowego, który jest udostępniany Komitetowi Instrumentu Inwestycyjnego, dokonuje niezależny ekspert zewnętrzny we współpracy z EBI.

Artykuł 19

Wydatki na działania w dziedzinie klimatu i różnorodności biologicznej

Łączne roczne kwoty wydatków związanych z działaniami w dziedzinie klimatu i różnorodności biologicznej są szacowane w oparciu o przyjęte indykatywne dokumenty programowe. Środki finansowe przydzielane w kontekście EFR są objęte rocznym systemem identyfikacji opartym na metodyce OECD (»wskaźniki z Rio«), niewykluczającym zastosowania bardziej precyzyjnej metodyki, jeżeli jest dostępna, włączonym do obowiązującej metodyki zarządzania wynikami programów unijnych, który służy określaniu wysokości wydatków związanych z działaniami w dziedzinie klimatu i różnorodności biologicznej na poziomie programów działania, środków indywidualnych i szczególnych, o których mowa w art. 9, a także ich ujmowaniu w ramach ocen i rocznych sprawozdań.

Artykuł 20

Europejska Służba Działań Zewnętrznych

Niniejsze rozporządzenie stosuje się zgodnie z decyzją Rady 2010/427/UE (8).”

---

(1)  Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 3.

1

(2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1257/96 z dnia 20 czerwca 1996 r. dotyczące pomocy humanitarnej (Dz.U. L 163 z 2.7.1996, s. 1).

2

(3)  Dz.U. L 247 z 9.9.2006, s. 32.

3

(4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (Dz.U. L 248 z 18.9.2014, s. 1).

4

(5)  Rozporządzenie Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami (Dz.U. L 292 z 15.11.1996, s. 2).

5

(6)  Decyzja Rady 2013/755/UE z dnia 25 listopada 2013 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich z Unią Europejską (»decyzja o stowarzyszeniu zamorskim«) (Dz.U. L 344 z 19.12.2013, s. 1).

6

(7)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 215/2008 z dnia 18 lutego 2008 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 10. Europejskiego Funduszu Rozwoju (Dz.U. L 78 z 19.3.2008, s. 1).

7

(8)  Decyzja Rady 2010/427/UE z dnia 26 lipca 2010 r. określająca organizację i zasady funkcjonowania Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (Dz.U. L 201 z 3.8.2010, s. 30).

8

---

| 27.5.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 157/52 |
| --- | --- | --- | --- |

27.5.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 157/52

---

ROZPORZĄDZENIE RADY (UE) NR 567/2014

z dnia 26 maja 2014 r.

zmieniające rozporządzenie (WE) nr 215/2008 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 10. Europejskiego Funduszu Rozwoju w odniesieniu do stosowania okresu przejściowego między 10. Europejskim Funduszem Rozwojua 11. Europejskim Funduszem Rozwoju do dnia wejścia w życie umowy wewnętrznej 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, z późniejszymi zmianami (1) (zwaną dalej „umową o partnerstwie AKP-UE”),

uwzględniając Umowę wewnętrzną między przedstawicielami rządów państw członkowskich, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania pomocy wspólnotowej na podstawie wieloletnich ram finansowych na lata 2008–2013 zgodnie z umową o partnerstwie AKP-WE oraz w sprawie przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu WE (zwaną dalej „umową wewnętrzną 10. EFR”) (2), w szczególności jej art. 10 ust. 2,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego,

uwzględniając opinię Europejskiego Banku Inwestycyjnego,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | W decyzji Rady 2013/759/UE (3) ustanowiono przejściowe środki zarządzania Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR) („instrument pomostowy”) w celu zapewnienia dostępności środków finansowych na potrzeby współpracy z państwami Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) oraz z krajami i terytoriami zamorskimi (KTZ), a także na wydatki na działania wspierające w okresie od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia wejścia w życie umowy wewnętrznej 11. EFR. |
| --- | --- |

(1)

W decyzji Rady 2013/759/UE (3) ustanowiono przejściowe środki zarządzania Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR) („instrument pomostowy”) w celu zapewnienia dostępności środków finansowych na potrzeby współpracy z państwami Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) oraz z krajami i terytoriami zamorskimi (KTZ), a także na wydatki na działania wspierające w okresie od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia wejścia w życie umowy wewnętrznej 11. EFR.

| (2) | Konieczna jest zmiana rozporządzenia Rady (WE) nr 215/2008 (4) w odniesieniu do operacyjnego i finansowego zarządzania przez Komisję instrumentem pomostowym w okresie przejściowym między 10. EFR a 11. EFR do dnia wejścia w życie umowy wewnętrznej 11. EFR i rozporządzenia wykonawczego 11. EFR. |
| --- | --- |

(2)

Konieczna jest zmiana rozporządzenia Rady (WE) nr 215/2008 (4) w odniesieniu do operacyjnego i finansowego zarządzania przez Komisję instrumentem pomostowym w okresie przejściowym między 10. EFR a 11. EFR do dnia wejścia w życie umowy wewnętrznej 11. EFR i rozporządzenia wykonawczego 11. EFR.

| (3) | Należy w ten sam sposób zmienić przepisy wykonawcze dotyczące operacyjnego i finansowego zarządzania Instrumentem Inwestycyjnym wdrażanym przez Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) podczas tego okresu przejściowego i do dnia wejścia w życie umowy wewnętrznej 11. EFR. |
| --- | --- |

(3)

Należy w ten sam sposób zmienić przepisy wykonawcze dotyczące operacyjnego i finansowego zarządzania Instrumentem Inwestycyjnym wdrażanym przez Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) podczas tego okresu przejściowego i do dnia wejścia w życie umowy wewnętrznej 11. EFR.

| (4) | Rozporządzenie (WE) nr 215/2008 należy zatem odpowiednio zmienić, |
| --- | --- |

(4)

Rozporządzenie (WE) nr 215/2008 należy zatem odpowiednio zmienić,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W okresie przejściowym między 10. EFR a 11. EFR art. 1-159 rozporządzenia (WE) nr 215/2008 zastępuje się przepisami określonymi w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się do dnia wejścia w życie rozporządzenia finansowego w sprawie 11. EFR.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 26 maja 2014 r.

W imieniu Rady

Ch. VASILAKOS

Przewodniczący

---

(1)  Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 3. Umowa zmieniona umową podpisaną w Luksemburgu w dniu 25 czerwca 2005 r. (Dz.U. L 287 z 28.10.2005, s. 4) oraz umową podpisaną w Wagadugu w dniu 22 czerwca 2010 r. (Dz.U. L 287 z 4.11.2010, s. 3).

1

(2)  Dz.U. L 247 z 9.9.2006, s. 32.

2

(3)  Decyzja Rady 2013/759/UE z dnia 12 grudnia 2013 r. dotycząca przejściowych środków zarządzania EFR w okresie od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia wejścia w życie 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju (Dz.U. L 335 z 14.12.2013, s. 48).

3

(4)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 215/2008 z dnia 18 lutego 2008 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 10. Europejskiego Funduszu Rozwoju (Dz.U. L 78 z 19.3.2008, s. 1).

4

---

ZAŁĄCZNIK

„CZĘŚĆ PIERWSZA

PRZEPISY PODSTAWOWE

TYTUŁ I

Przedmiot, zakres stosowania i przepisy ogólne

Artykuł 1

Zakres stosowania

Niniejsze rozporządzenie ustanawia zasady regulujące realizację finansową zasobów Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR) oraz prezentację i badanie sprawozdań finansowych.

Artykuł 2

Związek z rozporządzeniem (UE, Euratom) nr 966/2012

1.   O ile wyraźnie nie przewidziano inaczej, bezpośrednie odniesienia w niniejszym rozporządzeniu do przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (1) uważa się za obejmujące również odniesienia do odpowiadających im przepisów rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 1268/2012 (2).

2.   Zawartych w niniejszym rozporządzeniu odniesień do obowiązujących przepisów rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012 nie uznaje się za obejmujące przepisy proceduralne, które nie mają zastosowania do EFR, w szczególności te, które dotyczą uprawnień do przyjmowania aktów delegowanych.

3.   Odniesienia wewnętrzne w rozporządzeniu (UE, Euratom) nr 966/2012 lub w rozporządzeniu delegowanym (UE) nr 1268/2012 nie powodują, że przepisy, do których zawarto pośrednie odniesienia, mają zastosowanie do EFR.

4.   Terminy używane w niniejszym rozporządzeniu mają takie samo znaczenie, jak terminy stosowane w rozporządzeniu (UE, Euratom) nr 966/2012, z wyjątkiem definicji, o których mowa w art. 2 lit a)–e) tego rozporządzenia.

Jednakże do celów niniejszego rozporządzenia następujące terminy w rozporządzeniu (UE, Euratom) nr 966/2012 mają następujące znaczenie:

| a) | »budżet« lub »budżetowy« oznacza »EFR«; |
| --- | --- |

a)

»budżet« lub »budżetowy« oznacza »EFR«;

| b) | »zobowiązanie budżetowe« oznacza »zobowiązania finansowe«; |
| --- | --- |

b)

»zobowiązanie budżetowe« oznacza »zobowiązania finansowe«;

| c) | »instytucja« oznacza »Komisję«; |
| --- | --- |

c)

»instytucja« oznacza »Komisję«;

| d) | »środki« lub »środki operacyjne« oznaczają »zasoby EFR«; |
| --- | --- |

d)

»środki« lub »środki operacyjne« oznaczają »zasoby EFR«;

| e) | »linia budżetowa« lub »pozycja w budżecie« oznacza »przydzielanie«; |
| --- | --- |

e)

»linia budżetowa« lub »pozycja w budżecie« oznacza »przydzielanie«;

| f) | »akt podstawowy« oznacza, w zależności od właściwego kontekstu, umowę wewnętrzną 10. EFR, decyzję Rady 2013/755/UE (3) (zwaną dalej »decyzją o stowarzyszeniu zamorskim«) lub rozporządzenie Rady (WE) nr 617/2007 (4) (zwane dalej »rozporządzeniem wykonawczym«); |
| --- | --- |

f)

»akt podstawowy« oznacza, w zależności od właściwego kontekstu, umowę wewnętrzną 10. EFR, decyzję Rady 2013/755/UE (3) (zwaną dalej »decyzją o stowarzyszeniu zamorskim«) lub rozporządzenie Rady (WE) nr 617/2007 (4) (zwane dalej »rozporządzeniem wykonawczym«);

| g) | »państwo trzecie« oznacza każde państwo lub terytorium będące beneficjentem objęte zakresem geograficznym EFR. |
| --- | --- |

g)

»państwo trzecie« oznacza każde państwo lub terytorium będące beneficjentem objęte zakresem geograficznym EFR.

5.   Interpretacja niniejszego rozporządzenia ma na celu zachowanie spójności z rozporządzeniem (UE, Euratom) nr 966/2012, chyba że taka interpretacja byłaby niezgodna ze specyfiką EFR przewidzianą w umowie o partnerstwie AKP-UE, umowie wewnętrznej 10. EFR, decyzji o stowarzyszeniu zamorskim lub rozporządzeniu wykonawczym.

Artykuł 3

Okresy, daty i terminy

O ile nie postanowiono inaczej, do terminów określonych w niniejszym rozporządzeniu ma zastosowanie rozporządzenie Rady (EWG, Euratom) nr 1182/71 (5).

Artykuł 4

Ochrona danych osobowych

Niniejsze rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla wymogów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 95/46/WE (6) oraz wymogów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 45/2001 (7).

Zastosowanie ma art. 29 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 1268/2012 na temat informacji dotyczących przekazywania danych osobowych do celów audytu.

TYTUŁ II

Zasady finansowe

Artykuł 5

Zasady finansowe

Zasoby EFR są realizowane zgodnie z następującymi zasadami:

| a) | jednolitości i rzetelności budżetowej; |
| --- | --- |

a)

jednolitości i rzetelności budżetowej;

| b) | jednostki rozliczeniowej; |
| --- | --- |

b)

jednostki rozliczeniowej;

| c) | uniwersalności; |
| --- | --- |

c)

uniwersalności;

| d) | specyfikacji; |
| --- | --- |

d)

specyfikacji;

| e) | należytego zarządzania finansami; |
| --- | --- |

e)

należytego zarządzania finansami;

| f) | przejrzystości. |
| --- | --- |

f)

przejrzystości.

Rok budżetowy trwa od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia.

Artykuł 6

Zasady jednolitości i rzetelności budżetowej

Dochody mogą być pobierane, a wydatki realizowane jedynie pod warunkiem zaksięgowania ich na rzecz EFR.

Zastosowanie mają art. 8 ust. 2 i 3 oraz art. 8 ust. 4 akapit pierwszy rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012.

Artykuł 7

Zasada jednostki rozliczeniowej

Odpowiednio ma zastosowanie art. 19 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012 dotyczący stosowania euro.

Artykuł 8

Zasada uniwersalności

Bez uszczerbku dla art. 9 niniejszego rozporządzenia suma dochodów pokrywa sumę przewidywanych środków na płatności.

Wszystkie dochody i wydatki zapisuje się w pełnej wysokości bez dokonywania jakichkolwiek korekt między nimi, bez uszczerbku dla art. 23 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012 dotyczącego zasad dotyczących odpisów oraz korekt z tytułu różnic kursowych, które mają zastosowanie.

Jednakże dochody, o których mowa w art. 9 ust. 2 lit. c) niniejszego rozporządzenia, automatycznie pomniejszają płatności za zobowiązanie, w związku z którym powstały.

Unia nie może zaciągać pożyczek w ramach EFR.

Artykuł 9

Dochody przeznaczone na określony cel

1.   Dochody przeznaczone na określony cel są wykorzystywane do finansowania poszczególnych pozycji wydatków.

2.   Do dochodów przeznaczonych na określony cel należą:

| a) | wkłady finansowe państw członkowskich i państw trzecich, w tym w obu przypadkach również ich agencji publicznych, podmiotów lub osób fizycznych; oraz wkłady organizacji międzynarodowych wnoszone na rzecz niektórych projektów lub programów pomocy zewnętrznej finansowanych przez Unię i zarządzanych przez Komisję lub Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) w ich imieniu zgodnie z art. 10 rozporządzenia wykonawczego; |
| --- | --- |

a)

wkłady finansowe państw członkowskich i państw trzecich, w tym w obu przypadkach również ich agencji publicznych, podmiotów lub osób fizycznych; oraz wkłady organizacji międzynarodowych wnoszone na rzecz niektórych projektów lub programów pomocy zewnętrznej finansowanych przez Unię i zarządzanych przez Komisję lub Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) w ich imieniu zgodnie z art. 10 rozporządzenia wykonawczego;

| b) | dochody przeznaczone na szczególne cele, takie jak przychody z fundacji, dotacje, darowizny i zapisy; |
| --- | --- |

b)

dochody przeznaczone na szczególne cele, takie jak przychody z fundacji, dotacje, darowizny i zapisy;

| c) | dochody pochodzące ze spłaty niewłaściwie wypłaconych kwot, po ich odzyskaniu; |
| --- | --- |

c)

dochody pochodzące ze spłaty niewłaściwie wypłaconych kwot, po ich odzyskaniu;

| d) | dochody pochodzące z odsetek od płatności zaliczkowych, z zastrzeżeniem art. 8 ust. 4 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012; |
| --- | --- |

d)

dochody pochodzące z odsetek od płatności zaliczkowych, z zastrzeżeniem art. 8 ust. 4 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012;

| e) | spłaty i dochody wygenerowane przez instrumenty finansowe zgodnie z art. 140 ust. 6 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012; |
| --- | --- |

e)

spłaty i dochody wygenerowane przez instrumenty finansowe zgodnie z art. 140 ust. 6 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012;

| f) | dochody wynikające z późniejszych zwrotów podatku zgodnie z art. 23 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012. |
| --- | --- |

f)

dochody wynikające z późniejszych zwrotów podatku zgodnie z art. 23 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012.

3.   Z dochodów przeznaczonych na określony cel, o których mowa w ust. 2 lit. a) i b), finansowane są pozycje wydatków ustalone przez darczyńcę pod warunkiem zaakceptowania przez Komisję.

Z dochodów przeznaczonych na określony cel, o których mowa w ust. 2 lit. e) i f), finansowane są pozycje wydatków podobne do tych, z których powstały te dochody.

4.   Odpowiednio ma zastosowanie art. 184 ust. 3 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 966/2012.

5.   Art. 22 ust. 1 i 2 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012 dotyczący darowizn stosuje się do dochodów przeznaczonych na określony cel, o których mowa w ust. 2 lit. b) niniejszego artykułu. W odniesieniu do art. 22 ust. 2 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012 przyjęcie darowizny podlega zatwierdzeniu przez Radę.

6.   Zasoby EFR odpowiadające dochodom przeznaczonym na określony cel udostępnia się automatycznie, jeżeli Komisja otrzymała te dochody. Jednak prognoza należności ma skutek w postaci udostępnienia zasobów EFR w przypadku dochodów przeznaczonych na określony cel, o których mowa w ust. 2 lit. a), jeśli umowa z państwem członkowskim jest wyrażona w euro; płatności względem takich dochodów mogą być realizowane dopiero po otrzymaniu tych dochodów.

Artykuł 10

Zasada specyfikacji

Zasoby EFR przeznacza się na poszczególne cele w podziale na państwa AKP lub KTZ i zgodnie z głównymi instrumentami współpracy.

W odniesieniu do państw AKP instrumenty te ustanowiono w protokole finansowym załączonym do umowy o partnerstwie AKP-UE. Przeznaczenie zasobów (indykatywne alokacje) jest również oparte na przepisach umowy wewnętrznej 10. EFR i rozporządzenia wykonawczego i uwzględnia zasoby zarezerwowane na wydatki dotyczące wsparcia związane z programowaniem i realizacją na mocy art. 6 umowy wewnętrznej 10. EFR.

W odniesieniu do KTZ instrumenty te ustanowiono w części czwartej decyzji o stowarzyszeniu zamorskim oraz w załączniku II do tej decyzji. Przy przeznaczaniu tych zasobów uwzględnia się również nieprzydzieloną rezerwę przewidzianą w art. 3 ust. 3 tego załącznika oraz zasoby zarezerwowane na środki w zakresie badań lub pomocy technicznej na mocy jego art. 1 ust. 1 lit. c).

Artykuł 11

Zasada należytego zarządzania finansami

1.   Stosuje się art. 30 ust. 1 i 2 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012 dotyczący zasad oszczędności, wydajności i skuteczności. Bez uszczerbku dla ust. 3 lit. a) niniejszego artykułu nie ma zastosowania art. 18 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 1268/2012.

2.   Określa się cele, które są sprecyzowane, wymierne, osiągalne, istotne i określone w czasie. Osiąganie tych celów monitorowane jest za pomocą wskaźników efektywności.

3.   W celu usprawnienia procedury podejmowania decyzji, w szczególności w celu uzasadnienia i wyszczególnienia określonych wkładów wnoszonych przez państwa członkowskie, o których mowa w art. 21 niniejszego rozporządzenia, przeprowadza się następujące oceny:

| a) | wykorzystanie zasobów EFR poprzedza ocena ex ante działań, które mają zostać podjęte, obejmująca elementy wymienione w art. 18 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 1268/2012; |
| --- | --- |

a)

wykorzystanie zasobów EFR poprzedza ocena ex ante działań, które mają zostać podjęte, obejmująca elementy wymienione w art. 18 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 1268/2012;

| b) | działania poddawane są ocenie ex post w celu zapewnienia, by zamierzone wyniki uzasadniały zaangażowane środki. |
| --- | --- |

b)

działania poddawane są ocenie ex post w celu zapewnienia, by zamierzone wyniki uzasadniały zaangażowane środki.

4.   Rodzaje finansowania przewidziane w tytule VIII niniejszego rozporządzenia i metody wykonywania, o których mowa w art. 17 niniejszego rozporządzenia, są wybierane na podstawie ich potencjału osiągania szczególnych celów działań i możliwości osiągania wyników, z uwzględnieniem, w szczególności, kosztów kontroli, obciążeń administracyjnych oraz przewidywanego ryzyka niezgodności. W przypadku dotacji powyższa zasada obejmuje rozważenie możliwości zastosowania kwot ryczałtowych, stawek zryczałtowanych i kosztów jednostkowych.

Artykuł 12

Kontrola wewnętrzna

Zastosowanie ma art. 32 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012.

Artykuł 13

Zasada przejrzystości

1.   EFR wykonuje się, a sprawozdania prezentuje zgodnie z zasadą przejrzystości.

2.   Roczne zestawienie zobowiązań, płatności i roczna kwota wezwań do wnoszenia wkładów na mocy art. 7 umowy wewnętrznej 10. EFR są publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

3.   Bez uszczerbku dla art. 4 niniejszego rozporządzenia, zastosowanie mają art. 35 ust. 2 akapit pierwszy i art. 35 ust. 3 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012, dotyczące publikacji informacji o odbiorcach i innych informacji. Do celów art. 21 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia delegowanego (UE) nr 1268/2012 termin »miejscowość« oznacza, tam gdzie to konieczne, odpowiednik regionu na poziomie NUTS 2, jeśli odbiorca jest osobą fizyczną.

4.   Działania finansowane w ramach EFR mogą być realizowane z wykorzystaniem współfinansowania równoległego lub wspólnego.

W przypadku współfinansowania równoległego działanie dzieli się na szereg wyraźnie identyfikowalnych elementów, które są osobno finansowane przez poszczególnych partnerów, przekazujących współfinansowanie w sposób umożliwiający każdorazowo określenie końcowego przeznaczenia środków.

W przypadku współfinansowania wspólnego całkowity koszt działania dzieli się pomiędzy poszczególnych partnerów współfinansujących, a zasoby trafiają do jednej puli w sposób uniemożliwiający stwierdzenie źródła finansowania zadań wykonywanych w ramach danego działania. W takich przypadkach publikacja ex post umów dotyczących dotacji i zamówień publicznych wymagana na podstawie art. 35 ust. 2 akapit pierwszy i art. 35 ust. 3 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012 jest zgodna z przepisami dotyczącymi podmiotu, któremu powierza się wykonanie zadań, jeżeli takie istnieją.

5.   Zapewniając pomoc finansową, Komisja podejmuje, w stosownych przypadkach, wszelkie niezbędne działania w celu zapewnienia widoczności unijnej pomocy finansowej. Obejmują one środki nakładające na odbiorców środków unijnych wymogi dotyczące widoczności, z wyjątkiem należycie uzasadnionych przypadków. Komisja jest odpowiedzialna za monitorowanie przestrzegania tych wymogów przez odbiorców.

TYTUŁ III

Zasoby EFR i wykonywanie

Artykuł 14

Źródła zasobów EFR

Na zasoby EFR składają się środki finansowe, o których mowa w art. 1 decyzji 2013/759/UE, i inne dochody przeznaczone na określony cel, o których mowa w art. 9 niniejszego rozporządzenia.

Zasoby EFR zarządzane przez EBI składają się także z zasobów Instrumentu Inwestycyjnego zarządzanego na zasadzie funduszu odnawialnego.

Artykuł 15

Struktura EFR

Dochody i wydatki EFR klasyfikuje się według ich rodzaju lub wykorzystania, zgodnie z celami, na które zostały przeznaczone.

Artykuł 16

Wykonywanie EFR zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami

1.   Komisja wykonuje obowiązki Unii określone w art. 57 umowy o partnerstwie AKP-UE oraz w decyzji o stowarzyszeniu zamorskim. W tym celu realizuje ona dochody i wydatki EFR zgodnie z przepisami niniejszej części i przepisami części trzeciej niniejszego rozporządzenia, na własną odpowiedzialność i w granicach zasobów EFR.

2.   Państwa członkowskie współpracują z Komisją na rzecz wykorzystywania zasobów EFR zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami.

Artykuł 17

Metody wykonywania

1.   Zastosowanie mają art. 56 i 57 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012.

2.   Z zastrzeżeniem ust. 3–5 niniejszego artykułu, zastosowanie mają zasady dotyczące metod wykonywania przewidziane w części pierwszej tytuł IV rozdział 2 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012 oraz art. 188 i 193 tego rozporządzenia. Nie mają jednak zastosowania art. 58 ust. 1 lit. b) i art. 59 tego rozporządzenia dotyczące zarządzania dzielonego z państwami członkowskimi.

3.   Podmioty, którym powierza się wykonywanie, zapewniają spójność z polityką zewnętrzną Unii, a także mogą powierzyć zadania dotyczące wykonywania budżetu innym podmiotom na warunkach równorzędnych z warunkami mającymi zastosowanie do Komisji. Wypełniają one swoje obowiązki zgodnie z art. 60 ust. 5 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012 corocznie. Opinię z audytu przedstawia się w ciągu jednego miesiąca od sprawozdania i deklaracji zarządczej, tak aby została uwzględniona w poświadczeniu wiarygodności Komisji.

Organizacje międzynarodowe, o których mowa w art. 58 ust. 1 lit. c) ppkt (ii) rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012, oraz organy państw członkowskich, o których mowa w art. 58 ust. 1 lit. c) ppkt (v) i (vi) tego rozporządzenia, którym Komisja powierzyła zadania, także mogą powierzać zadania związane z wykonywaniem budżetu organizacjom typu non-profit mającym stosowne zdolności operacyjne i finansowe, na warunkach odpowiadających warunkom mającym zastosowanie do Komisji.

Państwa AKP i KTZ mogą także powierzyć zadania dotyczące wykonywania budżetu swoim departamentom oraz organom podlegającym prawu prywatnemu na podstawie umowy o świadczenie usług. Organy te są wybierane na podstawie otwartych, przejrzystych, proporcjonalnych i niedyskryminujących procedur, przy czym unika się konfliktu interesów. Umowa w sprawie finansowania przewiduje warunki umowy o świadczenie usług.

4.   W przypadku wykonywania EFR w ramach zarządzania pośredniego z udziałem państw AKP lub KTZ, bez uszczerbku dla obowiązków państw AKP lub KTZ działających jako instytucje zamawiające, Komisja:

| a) | w razie konieczności, odzyskuje kwoty należne od odbiorców zgodnie z art. 80 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012, w tym w drodze decyzji, która podlega wykonaniu na takich samych warunkach co warunki ustanowione w art. 299 Traktatu; |
| --- | --- |

a)

w razie konieczności, odzyskuje kwoty należne od odbiorców zgodnie z art. 80 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012, w tym w drodze decyzji, która podlega wykonaniu na takich samych warunkach co warunki ustanowione w art. 299 Traktatu;

| b) | może, jeżeli okoliczności to uzasadniają, nałożyć kary administracyjne lub finansowe na takich samych warunkach co warunki ustanowione w art. 109 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012. |
| --- | --- |

b)

może, jeżeli okoliczności to uzasadniają, nałożyć kary administracyjne lub finansowe na takich samych warunkach co warunki ustanowione w art. 109 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012.

Umowa w sprawie finansowania zawiera postanowienia dotyczące współpracy w tym celu pomiędzy Komisją a państwem AKP lub KTZ.

5.   Unijna pomoc finansowa może być udzielana w formie wkładu do funduszy międzynarodowych, regionalnych lub krajowych, takich jak fundusze ustanowione lub zarządzane przez EBI, państwa członkowskie lub kraje i regiony partnerskie lub przez organizacje międzynarodowe, w celu przyciągnięcia wspólnego finansowania ze strony różnych darczyńców, lub do funduszy ustanowionych przez jednego lub kilku darczyńców w celu wspólnej realizacji projektów.

W odpowiednich przypadkach wspierany będzie wzajemny dostęp instytucji finansowych Unii do instrumentów finansowych utworzonych przez inne organizacje.

TYTUŁ IV

Podmioty działań finansowych

Artykuł 18

Postanowienia ogólne dotyczące podmiotów działań finansowych i ich odpowiedzialności

1.   Komisja zapewnia każdemu podmiotowi działań finansowych zasoby niezbędne do wykonywania jego obowiązków oraz dokument opisujący szczegółowo jego zadania, prawa i obowiązki.

2.   Zastosowanie ma art. 64 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012 dotyczący rozdzielenia obowiązków.

3.   Odpowiednio ma zastosowanie część pierwsza tytuł IV rozdział IV rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012 dotyczący odpowiedzialności podmiotów upoważnionych do działań finansowych.

Artykuł 19

Urzędnik zatwierdzający

1.   Zastosowanie mają art. 65, 66 i 67 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012 dotyczące, odpowiednio, urzędnika zatwierdzającego, jego uprawnień i obowiązków, a także uprawnień i obowiązków szefów delegatur Unii.

Roczne sprawozdanie z działalności, o którym mowa w art. 66 ust. 9 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012, zawiera w formie załącznika tabele przedstawiające według przydzielonych środków i według państw, terytoriów, regionów lub podregionów: zobowiązania ogółem, przyznane środki finansowe i płatności zrealizowane podczas roku budżetowego oraz sumy zbiorcze od czasu otwarcia odnośnego EFR.

2.   W przypadku gdy właściwy urzędnik zatwierdzający Komisji stwierdza problemy w realizacji procedur odnoszących się do zarządzania zasobami EFR, w powiązaniu z wyznaczonym urzędnikiem zatwierdzającym (krajowym, regionalnym, pochodzącym z państw AKP lub terytorialnym) nawiązuje wszelkie niezbędne kontakty, aby zaradzić sytuacji i podjąć wszelkie niezbędne kroki. W przypadku gdy urzędnik zatwierdzający (krajowy, regionalny, pochodzący z państw AKP lub terytorialny) nie wykonuje lub nie jest w stanie wykonywać obowiązków nałożonych na niego na mocy umowy o partnerstwie AKP-UE lub decyzji o stowarzyszeniu zamorskim, właściwy urzędnik zatwierdzający Komisji może tymczasowo zająć jego miejsce i działać w jego imieniu; w takim przypadku Komisja może otrzymać rekompensatę finansową za dodatkowe obciążenia administracyjne poniesione ze środków przeznaczonych na przedmiotowe państwo AKP lub KTZ.

Artykuł 20

Księgowy

1.   Księgowy Komisji jest księgowym EFR.

2.   Zastosowanie mają art. 68, z wyjątkiem ust. 1 akapit drugi, i art. 69 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012, dotyczące odpowiednio uprawnień i obowiązków księgowego oraz uprawnień, które mogą być delegowane przez księgowego. Nie mają zastosowania art. 54, art. 57 ust. 3, art. 58 ust. 5 akapit drugi oraz art. 58 ust. 6 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 1268/2012.

TYTUŁ V

Operacje po stronie dochodów

Artykuł 21

Wkłady roczne i płatność w ratach

1.   Zgodnie z art. 7 umowy wewnętrznej 10. EFR pułap rocznej kwoty wkładu na rok n + 2 i roczną kwotę wkładu na rok n + 1, a także jej płatności w trzech ratach, ustala się zgodnie z procedurą określoną w ust. 2–7 niniejszego artykułu.

Raty należne od każdego państwa członkowskiego ustala się w taki sposób, aby były proporcjonalne do wkładów tych państw członkowskich do EFR, określonych w art. 1 ust. 2 umowy wewnętrznej 10. EFR.

2.   Do dnia 15 października roku n Komisja przedstawia wniosek określający:

| a) | pułap rocznej kwoty wkładu na rok n + 2; |
| --- | --- |

a)

pułap rocznej kwoty wkładu na rok n + 2;

| b) | roczną kwotę wkładu na rok n + 1; |
| --- | --- |

b)

roczną kwotę wkładu na rok n + 1;

| c) | kwotę pierwszej raty wkładu na rok n + 1; |
| --- | --- |

c)

kwotę pierwszej raty wkładu na rok n + 1;

| d) | indykatywną, niewiążącą prognozę opartą na podejściu statystycznym dotyczącą spodziewanych rocznych kwot wkładów na lata n + 3 i n + 4. |
| --- | --- |

d)

indykatywną, niewiążącą prognozę opartą na podejściu statystycznym dotyczącą spodziewanych rocznych kwot wkładów na lata n + 3 i n + 4.

Rada podejmuje decyzję w sprawie tego wniosku do dnia 15 listopada roku n.

Państwa członkowskie wpłacają pierwszą ratę wkładu na rok n + 1 nie później niż do dnia 21 stycznia roku n + 1.

3.   Do dnia 15 czerwca roku n + 1 Komisja przedstawia wniosek określający:

| a) | kwotę drugiej raty wkładu na rok n + 1; |
| --- | --- |

a)

kwotę drugiej raty wkładu na rok n + 1;

| b) | zmienioną roczną kwotę wkładu na rok n + 1 zgodnie z rzeczywistymi potrzebami, w przypadku gdy zgodnie z art. 7 ust. 3 umowy wewnętrznej 10. EFR roczna kwota odbiega od rzeczywistych potrzeb. |
| --- | --- |

b)

zmienioną roczną kwotę wkładu na rok n + 1 zgodnie z rzeczywistymi potrzebami, w przypadku gdy zgodnie z art. 7 ust. 3 umowy wewnętrznej 10. EFR roczna kwota odbiega od rzeczywistych potrzeb.

Rada podejmuje decyzję w sprawie wniosku nie później niż w terminie 21 dni kalendarzowych od przedstawienia wniosku przez Komisję.

Państwa członkowskie wpłacają drugą ratę nie później niż 21 dni kalendarzowych po przyjęciu decyzji Rady.

4.   Do dnia 15 czerwca roku n + 1 Komisja, uwzględniając prognozy EBI dotyczące zarządzania Instrumentem Inwestycyjnym i jego funkcjonowania, w tym dotacji na spłatę odsetek wykonywanych przez EBI, sporządza i przekazuje Radzie zestawienie zobowiązań, płatności i roczną kwotę wezwań do wnoszenia wkładów, które zostały dokonane w roku n i które mają zostać dokonane w roku n + 1 i roku n + 2. Komisja podaje roczne kwoty wkładów wnoszonych przez państwa członkowskie, a także kwotę, którą ma jeszcze wpłacić EFR, określając przy tym osobno części EBI i Komisji. Wysokości kwot na rok n + 1 i na rok n + 2 ustala się w zależności od zdolności skutecznego zapewnienia proponowanego poziomu zasobów; dąży się przy tym do uniknięcia istotnych różnic między poszczególnymi latami, jak również znacznych sald na koniec roku.

5.   Do dnia10 października roku n + 1 Komisja przedstawia wniosek określający:

| a) | kwotę trzeciej raty wkładu na rok n + 1; |
| --- | --- |

a)

kwotę trzeciej raty wkładu na rok n + 1;

| b) | zmienioną roczną kwotę wkładu na rok n + 1 zgodnie z rzeczywistymi potrzebami, w przypadku gdy zgodnie z art. 7 ust. 3 umowy wewnętrznej 10. EFR roczna kwota odbiega od rzeczywistych potrzeb. |
| --- | --- |

b)

zmienioną roczną kwotę wkładu na rok n + 1 zgodnie z rzeczywistymi potrzebami, w przypadku gdy zgodnie z art. 7 ust. 3 umowy wewnętrznej 10. EFR roczna kwota odbiega od rzeczywistych potrzeb.

Rada podejmuje decyzję w sprawie wniosku nie później niż w terminie 21 dni kalendarzowych od przedstawienia wniosku przez Komisję.

Państwa członkowskie wpłacają trzecią ratę nie później niż 21 dni kalendarzowych po przyjęciu decyzji Rady.

6.   Suma rat dotyczących danego roku nie może przekroczyć rocznej kwoty wkładu określonej na ten rok. Roczna kwota wkładu nie może przekroczyć pułapu określonego na ten rok. Pułap nie może być zwiększony, z wyjątkiem przypadków przewidzianych w art. 7 ust. 4 umowy wewnętrznej 10. EFR. Ewentualne zwiększenie pułapu wprowadza się do wniosków, o których mowa w ust. 2, 3 i 5 niniejszego artykułu.

7.   Pułap rocznej kwoty wkładów, które każde państwo członkowskie ma wpłacić na rok n + 2, roczna kwota wkładów dla roku n +1 oraz raty wkładów określają:

| a) | kwotę zarządzaną przez Komisję; oraz |
| --- | --- |

a)

kwotę zarządzaną przez Komisję; oraz

| b) | kwotę zarządzaną przez EBI, łącznie z zarządzanymi przez niego dotacjami na spłatę odsetek. |
| --- | --- |

b)

kwotę zarządzaną przez EBI, łącznie z zarządzanymi przez niego dotacjami na spłatę odsetek.

Artykuł 22

Płatność rat

1.   Wezwania do wniesienia wkładu w pierwszej kolejności wykorzystują jedną po drugiej kwoty określone dla poprzednich Europejskich Funduszy Rozwoju.

2.   Wkłady państw członkowskich są wyrażone w euro i są uiszczane w euro.

3.   Wkład, o którym mowa w art. 21 ust. 7 lit. a), jest przekazywany przez każde państwo członkowskie na specjalny rachunek zatytułowany »Komisja Europejska — Europejski Fundusz Rozwoju« otwarty w banku centralnym danego państwa członkowskiego lub wyznaczonej przez nie instytucji finansowej. Wkłady te pozostają na powyższych specjalnych rachunkach do terminu uiszczenia płatności. Komisja dokłada wszelkich starań, aby dokonując wypłat z tych specjalnych rachunków, zachować takie rozłożenie aktywów na tych rachunkach, które będzie odpowiadało kluczowi wkładów zgodnie z art. 1 ust. 2 lit. a) umowy wewnętrznej 10. EFR.

Wkład, o którym mowa w art. 21 ust. 7 lit. b) niniejszego rozporządzenia, jest przekazywany przez każde państwo członkowskie zgodnie z art. 53 ust. 1.

Artykuł 23

Odsetki za niewpłacone kwoty wkładu

1.   Po upłynięciu terminów przewidzianych w art. 21 ust. 2, 3 i 5 dane państwo członkowskie jest zobowiązane do zapłaty odsetek zgodnie z następującymi warunkami:

| a) | stopa oprocentowania równa jest stopie stosowanej przez Europejski Bank Centralny w odniesieniu do jego głównych operacji refinansowania, opublikowanej w serii C Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, obowiązującej w pierwszym dniu kalendarzowym miesiąca, w którym upływa termin, powiększonej o dwa punkty procentowe. Za każdy miesiąc zwłoki stopa ta jest podwyższana o ćwierć punktu procentowego; |
| --- | --- |

a)

stopa oprocentowania równa jest stopie stosowanej przez Europejski Bank Centralny w odniesieniu do jego głównych operacji refinansowania, opublikowanej w serii C Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, obowiązującej w pierwszym dniu kalendarzowym miesiąca, w którym upływa termin, powiększonej o dwa punkty procentowe. Za każdy miesiąc zwłoki stopa ta jest podwyższana o ćwierć punktu procentowego;

| b) | odsetki są płatne za okres, który upłynął od dnia kalendarzowego następującego po upływie terminu płatności do dnia zapłaty. |
| --- | --- |

b)

odsetki są płatne za okres, który upłynął od dnia kalendarzowego następującego po upływie terminu płatności do dnia zapłaty.

2.   W odniesieniu do wkładu, o którym mowa w art. 21 ust. 7 lit. a), odsetki są przekazywane na jeden z rachunków przewidzianych w art. 1 ust. 6 umowy wewnętrznej 10. EFR.

W odniesieniu do wkładu, o którym mowa w art. 21 ust. 7 lit. b), odsetki są przekazywane do Instrumentu Inwestycyjnego zgodnie z art. 53 ust. 1.

Artykuł 24

Wezwanie do wniesienia niezapłaconych wkładów

Po wygaśnięciu protokołu finansowego załączonego do umowy o partnerstwie AKP-UE Komisja i EBI, zgodnie z warunkami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, wzywają państwa członkowskie do zapłacenia pozostałej części wkładu, do którego są zobowiązane zgodnie z art. 21 niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 25

Inne operacje po stronie dochodów

1.   Zastosowanie mają art. 77–79, art. 80 ust. 1 i 2 oraz art. 81–82 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012 dotyczące prognozy należnych kwot, ustalania należności, zezwolenia na odzyskanie środków i zasad ich odzyskiwania, okresu przedawnienia i traktowania należności Unii na szczeblu krajowym. Odzyskiwanie można przeprowadzić w drodze decyzji Komisji podlegającej wykonaniu zgodnie z art. 299 Traktatu.

2.   W odniesieniu do art. 77 ust. 3 i art. 78 ust. 2 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012 odniesienie do zasobów własnych należy rozumieć jako odniesienie do wkładów państw członkowskich, o których mowa w art. 21 niniejszego rozporządzenia.

3.   Art. 83 ust. 2 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 1268/2012 stosuje się do odzyskiwania kwot w euro. Ma on również zastosowanie w odniesieniu do odzyskiwania kwot w walucie lokalnej, przy czym stosowanym kursem wymiany jest kurs danego banku centralnego z państwa emitującego daną walutę, obowiązujący w pierwszym dniu kalendarzowym miesiąca, w którym wystawiono nakaz odzyskania środków.

4.   W odniesieniu do art. 84 ust. 3 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 1268/2012 wykaz należności ustala się oddzielnie dla EFR i dodaje się go do sprawozdania, o którym mowa w art. 44 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.

5.   Art. 85 i 90 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 1268/2012 nie mają zastosowania.

TYTUŁ VI

Operacje po stronie wydatków

Artykuł 26

Decyzje w sprawie finansowania

Zaciąganie zobowiązań na wydatki następuje po przyjęciu przez Komisję decyzji w sprawie finansowania.

Zastosowanie ma art. 84 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012, z wyjątkiem jego ust. 2.

Artykuł 27

Zasady mające zastosowanie do zobowiązań

1.   Zastosowanie ma art. 85, z wyjątkiem ust. 3 lit. c), art. 86, 87, 185 oraz 189 ust. 1 i 2 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012, dotyczące zobowiązań i realizacji działań zewnętrznych. Nie ma zastosowania art. 95 ust. 2, art. 97 ust. 1 lit. a) i e) oraz art. 98 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 1268/2012.

2.   W odniesieniu do kwestii stosowania art. 189 ust. 2 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012, okres zawierania indywidualnych zamówień oraz umów o udzielenie dotacji, które służą realizacji działania, może zostać wydłużony ponad trzy lata od dnia zawarcia umowy w sprawie finansowania, w przypadku gdy państwa AKP oraz KTZ powierzą zadania dotyczące wykonywania budżetu zgodnie z art. 17 ust. 3 niniejszego rozporządzenia.

3.   W przypadku gdy zasoby EFR są realizowane w ramach zarządzania pośredniego z udziałem państw AKP lub KTZ, właściwy urzędnik zatwierdzający może, po przyjęciu uzasadnienia, przedłużyć dwuletni okres, o którym mowa w art. 86 ust. 5 akapit trzeci rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012, oraz trzyletni okres, o którym mowa w art. 189 ust. 2 akapit drugi tego rozporządzenia.

4.   Pod koniec takich przedłużonych okresów, o których mowa w ust. 3 niniejszego artykułu, lub okresów, o których mowa w art. 86 ust. 5 akapit trzeci i w art. 189 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012, niewykorzystane środki w stosownych przypadkach umarza się.

5.   W przypadku przyjęcia środków na mocy art. 96 i 97 umowy o partnerstwie AKP-UE, trwanie przedłużonych okresów, o których mowa w ust. 3 niniejszego artykułu, art. 86 ust. 5 akapit trzeci i art. 189 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012, może zostać zawieszone.

6.   Do celów art. 87 ust. 1 lit. c) i art. 87 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012 zgodność i prawidłowość podlegają ocenie według właściwych przepisów, zwłaszcza Traktatów, umowy o partnerstwie AKP-UE, decyzji o stowarzyszeniu zamorskim, umowy wewnętrznej 10. EFR, niniejszego rozporządzenia oraz wszystkich aktów przyjętych w ramach wykonywania tych przepisów.

7.   Każde zobowiązanie prawne musi wyraźnie stanowić, że Komisja i Trybunał Obrachunkowy są uprawnione do przeprowadzania weryfikacji i audytu, jak również że OLAF jest uprawniony do prowadzenia dochodzeń, na podstawie dokumentacji oraz na miejscu, wobec wszystkich beneficjentów, wykonawców i podwykonawców, którzy otrzymali środki z EFR.

Artykuł 28

Poświadczanie zasadności, zatwierdzanie i realizacja wydatków

Zastosowanie mają art. 88, 89, art. 90 z wyjątkiem jego ust. 4 akapit drugi, oraz art. 91 i art. 184 ust. 4 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012.

Artykuł 29

Terminy płatności

1.   Do płatności dokonywanych przez Komisję zastosowanie ma art. 92 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.   W przypadku gdy zasoby EFR są realizowane w ramach zarządzania pośredniego z udziałem państw AKP lub KTZ i Komisja wykonuje płatności w ich imieniu, termin, o którym mowa w art. 92 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012, ma zastosowanie do wszelkich płatności, o których nie ma mowy w lit. a) tego artykułu. Umowa w sprawie finansowania zawiera niezbędne postanowienia w celu zapewnienia terminowej współpracy instytucji zamawiającej.

3.   Roszczenia z tytułu opóźnionych płatności, za które odpowiada Komisja, są ujmowane w rachunku lub rachunkach określonych w art. 1 ust. 6 umowy wewnętrznej 10. EFR.

TYTUŁ VII

Różne przepisy wykonawcze

Artykuł 30

Audytor wewnętrzny

Audytorem wewnętrznym EFR jest audytor wewnętrzny Komisji. Zastosowanie mają art. 99 i 100 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012.

Artykuł 31

Systemy informatyczne, elektroniczne przekazywanie danych i e-administracja

Zastosowanie mają odpowiednio art. 93, 94 i 95 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012 dotyczące zarządzania operacjami i dokumentami przy użyciu systemów elektronicznych.

Artykuł 32

Dobra administracja i dochodzenie roszczeń

Zastosowanie mają art. 96 i 97 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012.

Artykuł 33

Korzystanie z centralnej bazy danych o wykluczeniach

Do celów wdrożenia EFR stosuje się centralną bazę danych o wykluczeniach, utworzoną na podstawie art. 108 ust. 1 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012, która zawiera szczegółowe informacje o kandydatach i oferentach oraz wnioskodawcach i beneficjentach, którzy znajdują się w jednej z sytuacji przewidzianych w art. 106, art. 109 ust. 1 akapit pierwszy lit. b) i art. 109 ust. 2 lit. a) tego rozporządzenia.

Odpowiednio mają zastosowanie art. 108 ust. 2 i 5 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012 oraz art. 142 i 144 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 1268/2012 dotyczące korzystania z centralnej bazy danych o wykluczeniach oraz dostępu do niej.

W odniesieniu do art. 108 ust. 2 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012 interesy finansowe Unii obejmują realizację EFR.

Artykuł 34

Ustalenia administracyjne z ESDZ

Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ) i służby Komisji mogą przyjąć szczegółowe ustalenia w celu ułatwienia realizacji przez delegatury Unii zasobów przewidzianych na wydatki wspierające powiązane z EFR zgodnie z art. 6 umowy wewnętrznej 10. EFR.

TYTUŁ VIII

Rodzaje finansowania

Artykuł 35

Przepisy ogólne dotyczące rodzajów finansowania

1.   W celu świadczenia wsparcia finansowego w ramach niniejszego tytułu, współpraca między Unią, państwami AKP i KTZ może mieć formę, między innymi:

| a) | uzgodnień trójstronnych, na mocy których Unia koordynuje wspólnie z państwami trzecimi swoją pomoc na rzecz danego państwa AKP, KTZ lub regionu; |
| --- | --- |

a)

uzgodnień trójstronnych, na mocy których Unia koordynuje wspólnie z państwami trzecimi swoją pomoc na rzecz danego państwa AKP, KTZ lub regionu;

| b) | środków współpracy administracyjnej, takich jak partnerstwo między instytucjami publicznymi, organami władz lokalnych, krajowymi organami publicznymi lub podmiotami prawa prywatnego, którym powierzono zadania użyteczności publicznej danego państwa członkowskiego lub regionu najbardziej oddalonego, a takimi instytucjami lub organami państwa AKP lub KTZ lub ich regionu, a także środków współpracy z udziałem ekspertów z sektora publicznego oddelegowanych przez państwa członkowskie lub ich władze regionalne i lokalne; |
| --- | --- |

b)

środków współpracy administracyjnej, takich jak partnerstwo między instytucjami publicznymi, organami władz lokalnych, krajowymi organami publicznymi lub podmiotami prawa prywatnego, którym powierzono zadania użyteczności publicznej danego państwa członkowskiego lub regionu najbardziej oddalonego, a takimi instytucjami lub organami państwa AKP lub KTZ lub ich regionu, a także środków współpracy z udziałem ekspertów z sektora publicznego oddelegowanych przez państwa członkowskie lub ich władze regionalne i lokalne;

| c) | fachowych instrumentów służących tworzeniu zdolności w państwie AKP lub KTZ lub ich regionie oraz zapewnianej państwu AKP lub KTZ lub ich regionowi krótkoterminowej technicznej pomocy i doradztwa, a także wsparcia dla centrów wiedzy i centrów doskonałości, działających zgodnie z zasadami zrównoważonego rozwoju, w zakresie zarządzania sektorem publicznym i reformy tego sektora; |
| --- | --- |

c)

fachowych instrumentów służących tworzeniu zdolności w państwie AKP lub KTZ lub ich regionie oraz zapewnianej państwu AKP lub KTZ lub ich regionowi krótkoterminowej technicznej pomocy i doradztwa, a także wsparcia dla centrów wiedzy i centrów doskonałości, działających zgodnie z zasadami zrównoważonego rozwoju, w zakresie zarządzania sektorem publicznym i reformy tego sektora;

| d) | udziału w kosztach koniecznych do zawiązania partnerstwa publiczno-prywatnego i administrowania nim; |
| --- | --- |

d)

udziału w kosztach koniecznych do zawiązania partnerstwa publiczno-prywatnego i administrowania nim;

| e) | programów wspierania polityki sektorowej, w ramach których Unia udziela wsparcia na program sektorowy danego państwa AKP lub KTZ; lub |
| --- | --- |

e)

programów wspierania polityki sektorowej, w ramach których Unia udziela wsparcia na program sektorowy danego państwa AKP lub KTZ; lub

| f) | dotacji na spłatę odsetek zgodnie z art. 37. |
| --- | --- |

f)

dotacji na spłatę odsetek zgodnie z art. 37.

2.   Oprócz rodzajów finansowania przewidzianych w art. 36–42, pomoc finansowa może być również świadczona poprzez:

| a) | redukcję zadłużenia na mocy programów redukcji zadłużenia uzgodnionych na poziomie międzynarodowym; |
| --- | --- |

a)

redukcję zadłużenia na mocy programów redukcji zadłużenia uzgodnionych na poziomie międzynarodowym;

| b) | w wyjątkowych przypadkach — sektorowe i ogólne programy przywozu, które mogą mieć formę:






  — | sektorowych programów przywozu towarów, |
| --- | --- | --- |

b)

w wyjątkowych przypadkach — sektorowe i ogólne programy przywozu, które mogą mieć formę:

—

sektorowych programów przywozu towarów,

| — | sektorowych programów przywozu zapewniających walutę obcą na finansowanie przywozu dla danego sektora, lub |
| --- | --- |

—

sektorowych programów przywozu zapewniających walutę obcą na finansowanie przywozu dla danego sektora, lub

| — | ogólnych programów przywozu zapewniających walutę obcą na finansowanie przywozu ogólnego, obejmującego szeroką gamę produktów. |
| --- | --- |

—

ogólnych programów przywozu zapewniających walutę obcą na finansowanie przywozu ogólnego, obejmującego szeroką gamę produktów.

3.   Pomoc finansowa może być również zapewniona poprzez wkład na rzecz międzynarodowych, regionalnych lub krajowych środków, takich jak te ustanowione lub zarządzane przez Europejski Bank Inwestycyjny, państwa członkowskie lub przez państwa AKP lub KTZ i regiony lub przez organizacje międzynarodowe, w celu przyciągnięcia wspólnego finansowania od szeregu darczyńców, lub na rzecz środków ustanowionych przez jednego lub kilku darczyńców w celu wspólnej realizacji projektów.

W odpowiednich przypadkach wspierany będzie wzajemny dostęp instytucji finansowych Unii do instrumentów finansowych utworzonych przez inne organizacje.

4.   W kontekście wdrażania swojego wsparcia na rzecz przekształceń i reform w państwach AKP oraz KTZ Unia wykorzystuje doświadczenia państw członkowskich oraz zdobytą w ten sposób wiedzę, a także dzieli się nimi.

Artykuł 36

Udzielanie zamówień

1.   Zastosowanie ma art. 101 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012 definiujący zamówienia publiczne.

2.   Do celów niniejszego rozporządzenia instytucjami zamawiającymi są:

| a) | Komisja, w imieniu i na rachunek jednego lub więcej państw AKP lub KTZ; |
| --- | --- |

a)

Komisja, w imieniu i na rachunek jednego lub więcej państw AKP lub KTZ;

| b) | podmioty i osoby, o których mowa w art. 185 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012, którym powierzono odpowiednie zadania dotyczące wykonywania budżetu. |
| --- | --- |

b)

podmioty i osoby, o których mowa w art. 185 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012, którym powierzono odpowiednie zadania dotyczące wykonywania budżetu.

3.   W przypadku zamówień udzielanych przez instytucje zamawiające, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, lub w ich imieniu, stosuje się przepisy zawarte w części pierwszej tytuł V rozdział 1 oraz części drugiej tytuł IV rozdział 3 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012, z wyjątkiem:

| a) | art. 103, art. 104 ust. 1 akapit drugi oraz art. 111 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012; |
| --- | --- |

a)

art. 103, art. 104 ust. 1 akapit drugi oraz art. 111 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012;

| b) | art. 127 ust. 3 i 4, art. 128, art. 134–137, art. 139 ust. 3–6, art. 148 ust. 4, art. 151 ust. 2, art. 160, art. 164, art. 260 zdanie drugie i art. 262 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 1268/2012. |
| --- | --- |

b)

art. 127 ust. 3 i 4, art. 128, art. 134–137, art. 139 ust. 3–6, art. 148 ust. 4, art. 151 ust. 2, art. 160, art. 164, art. 260 zdanie drugie i art. 262 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 1268/2012.

Do umów na roboty budowlane ma zastosowanie art. 124 ust. 2 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 1268/2012.

Pierwszy akapit niniejszego ustępu nie ma zastosowania do instytucji zamawiających, o których mowa w ust. 2 lit. b) niniejszego artykułu, w przypadku gdy, po przeprowadzeniu kontroli określonych w art. 61 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012, Komisja upoważniła je do stosowania ich własnych procedur udzielania zamówień.

4.   W przypadku zamówień udzielanych przez Komisję na własny rachunek, jak również działań wykonawczych odnoszących się do środków pomocy przeznaczonych na zarządzanie kryzysowe oraz operacje ochrony ludności i pomocy humanitarnej, zastosowanie mają przepisy części pierwszej tytuł V rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012.

5.   W przypadku niezastosowania procedur, o których mowa w ust. 3, wydatki na operacje, których to dotyczy, nie kwalifikują się do finansowania z EFR.

6.   Procedury udzielania zamówień, o których mowa w ust. 3, są określone w umowie w sprawie finansowania.

7.   W odniesieniu do art. 263 ust. 1 lit. a) rozporządzenia delegowanego (UE) nr 1268/2012:

| a) | »wstępne ogłoszenie informacyjne« jest ogłoszeniem, poprzez które instytucje zamawiające zawiadamiają, na zasadzie orientacyjnej, o przewidywanej łącznej wartości i przedmiocie zamówień, których zamierzają udzielić, i umów ramowych, które zamierzają zawrzeć w ciągu roku budżetowego, z wyjątkiem zamówień udzielanych w drodze procedury negocjacyjnej bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu; |
| --- | --- |

a)

»wstępne ogłoszenie informacyjne« jest ogłoszeniem, poprzez które instytucje zamawiające zawiadamiają, na zasadzie orientacyjnej, o przewidywanej łącznej wartości i przedmiocie zamówień, których zamierzają udzielić, i umów ramowych, które zamierzają zawrzeć w ciągu roku budżetowego, z wyjątkiem zamówień udzielanych w drodze procedury negocjacyjnej bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu;

| b) | »ogłoszenie o zamówieniu« jest środkiem, za pomocą którego instytucje zamawiające informują o swoim zamiarze wszczęcia procedury mającej na celu udzielenie zamówienia lub zawarcie umowy ramowej lub też utworzenia dynamicznego systemu zakupów zgodnie z art. 131 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 1268/2012; |
| --- | --- |

b)

»ogłoszenie o zamówieniu« jest środkiem, za pomocą którego instytucje zamawiające informują o swoim zamiarze wszczęcia procedury mającej na celu udzielenie zamówienia lub zawarcie umowy ramowej lub też utworzenia dynamicznego systemu zakupów zgodnie z art. 131 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 1268/2012;

| c) | »ogłoszenie o udzieleniu zamówienia« oznacza ogłoszenie informujące o wyniku procedury przetargowej mającej na celu udzielenie zamówień, zawarcie umów ramowych lub udzielenie zamówień opartych na dynamicznym systemie zakupów. |
| --- | --- |

c)

»ogłoszenie o udzieleniu zamówienia« oznacza ogłoszenie informujące o wyniku procedury przetargowej mającej na celu udzielenie zamówień, zawarcie umów ramowych lub udzielenie zamówień opartych na dynamicznym systemie zakupów.

Artykuł 37

Dotacje

1.   Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 niniejszego artykułu, zastosowanie mają przepisy części pierwszej tytuł VI oraz art. 192 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012.

2.   Dotacje są bezpośrednimi wkładami finansowymi, przyznawanymi na zasadzie darowizny z EFR na finansowanie dowolnego spośród następujących rodzajów działań:

| a) | działania mającego przyczynić się do osiągnięcia celu umowy o partnerstwie AKP-UE lub decyzji o stowarzyszeniu zamorskim lub programu czy projektu przyjętego zgodnie z tą umową lub decyzją; lub |
| --- | --- |

a)

działania mającego przyczynić się do osiągnięcia celu umowy o partnerstwie AKP-UE lub decyzji o stowarzyszeniu zamorskim lub programu czy projektu przyjętego zgodnie z tą umową lub decyzją; lub

| b) | funkcjonowania organu, który dąży do osiągnięcia celu, o którym mowa w lit. a). |
| --- | --- |

b)

funkcjonowania organu, który dąży do osiągnięcia celu, o którym mowa w lit. a).

Dotacja w rozumieniu lit. a) może być przyznana organowi, o którym mowa w art. 208 ust. 1 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012.

3.   Pracując z zainteresowanymi stronami z państw AKP lub KTZ, Komisja bierze pod uwagę ich szczególną sytuację, w tym potrzeby i kontekst, podczas określania zasad finansowania, rodzaju wkładu, zasad przyznawania dotacji i przepisów administracyjnych dotyczących zarządzania dotacjami w celu dotarcia do jak najszerszego kręgu zainteresowanych stron z państw AKP lub KTZ oraz najlepszego zaspokojenia ich potrzeb, a także najefektywniejszej realizacji celów umowy o partnerstwie AKP-UE lub decyzji o stowarzyszeniu zamorskim. Zachęca się do określania warunków szczególnych, takich jak umowy o partnerstwie, wsparcie finansowe dla osób trzecich, bezpośrednie udzielanie dotacji lub zaproszenia do składania ofert z zastosowaniem kryteriów kwalifikowalności lub płatności ryczałtowe.

4.   W rozumieniu niniejszego rozporządzenia dotacjami nie są:

| a) | pozycje, o których mowa w art. 121 ust. 2 lit. b)–f), h) oraz i) rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012; |
| --- | --- |

a)

pozycje, o których mowa w art. 121 ust. 2 lit. b)–f), h) oraz i) rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012;

| b) | pomoc finansowa, o której mowa w art. 35 ust. 2 niniejszego rozporządzenia. |
| --- | --- |

b)

pomoc finansowa, o której mowa w art. 35 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.

5.   Art. 175 i 177 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 1268/2012 nie mają zastosowania.

Artykuł 38

Nagrody

Zastosowanie ma część pierwsza tytuł VII rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012, z wyjątkiem art. 138 ust. 2 akapit drugi.

Artykuł 39

Wsparcie budżetowe

Zastosowanie ma art. 186 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012.

Ogólne lub sektorowe wsparcie budżetowe Unii opiera się na wzajemnej rozliczalności oraz wspólnych zobowiązaniach na rzecz uniwersalnych wartości i ma na celu wzmocnienie umownego partnerstwa między Unią a państwami AKP lub KTZ w celu propagowania demokracji, praw człowieka i praworządności, wsparcia zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu oraz wyeliminowania ubóstwa.

Każda decyzja o zapewnieniu wsparcia budżetowego opiera się na strategiach wsparcia budżetowego ustalonych przez Unię, jasnym zestawie kryteriów kwalifikowalności oraz dokładnej ocenie ryzyka i korzyści.

Jednym z kluczowych czynników wpływających na taką decyzję jest ocena zaangażowania, dotychczasowych osiągnięć i postępów państw AKP i KTZ w zakresie poszanowania demokracji, praw człowieka i praworządności. Wsparcie budżetowe różnicuje się, tak aby lepiej reagować na sytuację polityczną, gospodarczą i społeczną w państwach AKP oraz KTZ, biorąc pod uwagę sytuacje niestabilności.

Przy udzielaniu wsparcia budżetowego Komisja w wyraźny sposób definiuje oraz monitoruje jego warunki, a także wspiera rozwój kontroli parlamentarnej i zdolności audytowej oraz zwiększa przejrzystość i publiczny dostęp do informacji.

Wypłata wsparcia budżetowego jest uzależniona od zadowalających postępów w osiąganiu celów ustalonych z państwami AKP oraz KTZ.

Przy udzielaniu wsparcia budżetowego dla KTZ uwzględnia się ich powiązania instytucjonalne z danym państwem członkowskim.

Artykuł 40

Instrumenty finansowe

Instrumenty finansowe mogą być ustanowione w decyzjach w sprawie finansowania, o których mowa w art. 26. W miarę możliwości nadzoruje je EBI, wielostronna europejska instytucja finansowa, taka jak Europejski Bank Odbudowy i Rozwoju (EBOR), lub dwustronna europejska instytucja finansowa, np. dwustronne banki rozwoju, ewentualnie łączy się je z dodatkowymi dotacjami z innych źródeł.

Komisja może realizować instrumenty finansowe w trybie zarządzania bezpośredniego lub w trybie zarządzania pośredniego, powierzając zadania podmiotom zgodnie z art. 58 ust. 1 lit. c) ppkt (ii), (iii), (v) i (vi) rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012. Podmioty te muszą spełniać wymogi rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012 i działać zgodnie z celami, normami i politykami Unii, jak również najlepszymi praktykami w zakresie wykorzystywania funduszy unijnych i sprawozdawczości w tym zakresie.

Uważa się, że podmioty, które spełniają kryteria określone w art. 60 ust. 2 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012, spełniają kryteria wyboru, o których mowa w art. 139 tego rozporządzenia. Zastosowanie ma część pierwsza tytuł VIII rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012, z wyjątkiem art. 139 ust. 1, art. 139 ust. 4 akapit pierwszy i art. 139 ust. 5 tego rozporządzenia.

Na potrzeby realizacji i sprawozdawczości instrumenty finansowe mogą być odpowiednio pogrupowane.

Artykuł 41

Eksperci

Zastosowanie mają art. 204 akapit drugi rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012 i art. 287 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 1268/2012 dotyczące ekspertów zewnętrznych otrzymujących wynagrodzenie.

Artykuł 42

Fundusze powiernicze Unii

1.   Zastosowanie ma art. 187 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012, z zastrzeżeniem ust. 2 niniejszego artykułu.

2.   W odniesieniu do art. 187 ust. 8 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012, właściwym komitetem jest komitet, o którym mowa w art. 8 umowy wewnętrznej 10. EFR.

TYTUŁ IX

Prezentacja sprawozdań i rachunkowość

Artykuł 43

Sprawozdania EFR

1.   Sprawozdanie EFR, opisujące jego sytuację finansową na dzień 31 grudnia danego roku, obejmuje:

| a) | sprawozdanie finansowe; |
| --- | --- |

a)

sprawozdanie finansowe;

| b) | sprawozdanie z realizacji finansowej. |
| --- | --- |

b)

sprawozdanie z realizacji finansowej.

Sprawozdaniu finansowemu towarzyszą informacje dostarczone przez EBI zgodnie z art. 57.

2.   Księgowy przesyła sprawozdanie tymczasowe do Trybunału Obrachunkowego do dnia 31 marca następnego roku.

3.   Do dnia 15 czerwca następnego roku Trybunał Obrachunkowy przedstawia uwagi na temat sprawozdania tymczasowego w odniesieniu do tej części zasobów EFR, za zarządzanie którą odpowiada Komisja, tak aby Komisja mogła wprowadzić poprawki uznane za niezbędne do sporządzenia sprawozdania końcowego.

4.   Komisja zatwierdza końcowe sprawozdanie i przesyła je Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Trybunałowi Obrachunkowemu nie później niż do dnia 31 lipca następnego roku.

5.   Zastosowanie ma art. 148 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012.

6.   Końcowe sprawozdanie finansowe jest publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej wraz z poświadczeniem wiarygodności przedkładanym przez Trybunał Obrachunkowy zgodnie z art. 49 do dnia 15 listopada następnego roku.

7.   Zgodnie z ust. 2 i 4 tymczasowe i końcowe sprawozdania finansowe można przesyłać drogą elektroniczną.

Artykuł 44

Sprawozdanie finansowe i sprawozdanie z realizacji finansowej

1.   Zastosowanie ma art. 145 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012.

2.   Sprawozdanie z realizacji finansowej jest przygotowywane przez właściwego urzędnika zatwierdzającego, a następnie przekazywane do księgowego do dnia 15 marca w celu włączenia go do sprawozdania EFR. Przedstawia ono prawdziwy i rzetelny obraz operacji po stronie dochodów i wydatków z zasobów EFR. Jest ono sporządzone w milionach euro i obejmuje:

| a) | rachunek wyniku finansowego, który przedstawia wszystkie operacje finansowe po stronie dochodów i wydatków w danym roku; |
| --- | --- |

a)

rachunek wyniku finansowego, który przedstawia wszystkie operacje finansowe po stronie dochodów i wydatków w danym roku;

| b) | załącznik do rachunku wyniku finansowego, który uzupełnia i objaśnia informacje przedstawione w tym rachunku. |
| --- | --- |

b)

załącznik do rachunku wyniku finansowego, który uzupełnia i objaśnia informacje przedstawione w tym rachunku.

3.   Rachunek wyniku finansowego zawiera:

| a) | tabelę opisującą zmiany, które zaszły w poprzednim roku budżetowym w przyznanych środkach; |
| --- | --- |

a)

tabelę opisującą zmiany, które zaszły w poprzednim roku budżetowym w przyznanych środkach;

| b) | tabelę przedstawiającą według przydzielonych środków: zobowiązania ogółem, przyznane środki finansowe i płatności zrealizowane w trakcie roku budżetowego oraz łączne kwoty od czasu otwarcia EFR. |
| --- | --- |

b)

tabelę przedstawiającą według przydzielonych środków: zobowiązania ogółem, przyznane środki finansowe i płatności zrealizowane w trakcie roku budżetowego oraz łączne kwoty od czasu otwarcia EFR.

Artykuł 45

Monitorowanie i sprawozdawczość Komisji i EBI

1.   Komisja i EBI monitorują, w zakresie dotyczącym każdej z tych instytucji, wykorzystanie pomocy EFR przez państwa AKP, KTZ lub wszelkich innych beneficjentów oraz realizację projektów finansowanych przez EFR, uwzględniając w szczególności cele określone w art. 55 i 56 umowy o partnerstwie AKP-UE oraz w odpowiednich przepisach decyzji o stowarzyszeniu zamorskim.

2.   EBI okresowo informuje Komisję o realizacji projektów finansowanych z zasobów EFR, którymi zarządza, zgodnie z procedurami określonymi w wytycznych operacyjnych Instrumentu Inwestycyjnego.

3.   Komisja i EBI dostarczają państwom członkowskim informacji dotyczących realizacji działań finansowanych z zasobów EFR, jak przewidziano w art. 18 rozporządzenia wykonawczego. Komisja wysyła te informacje do Trybunału Obrachunkowego zgodnie z art. 11 ust. 5 umowy wewnętrznej 10. EFR.

Artykuł 46

Rachunkowość

Zasady rachunkowości, o których mowa w art. 143 ust. 1 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012, stosuje się do zasobów EFR zarządzanych przez Komisję. Zasady te stosuje się do EFR, biorąc pod uwagę szczególny charakter jego działań.

Zasady rachunkowości określone w art. 144 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012 stosuje się w odniesieniu do sprawozdań finansowych, o których mowa w art. 44 niniejszego rozporządzenia.

Zastosowanie mają art. 151, 153, 154 i 155 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012.

Księgowy sporządza i, po konsultacji z właściwym urzędnikiem zatwierdzającym, przyjmuje plan kont mający zastosowanie do działań EFR.

Artykuł 47

Rachunkowość budżetowa

1.   W kontach budżetowych wykazuje się szczegółowo realizację finansową zasobów EFR.

2.   Konta budżetowe wykazują wszystkie:

| a) | przydziały środków i odpowiadające im zasoby EFR; |
| --- | --- |

a)

przydziały środków i odpowiadające im zasoby EFR;

| b) | zobowiązania finansowe; |
| --- | --- |

b)

zobowiązania finansowe;

| c) | płatności; oraz |
| --- | --- |

c)

płatności; oraz

| d) | ustalone zadłużenie oraz pobór należności za rok budżetowy w pełnej kwocie, bez wzajemnego potrącania. |
| --- | --- |

d)

ustalone zadłużenie oraz pobór należności za rok budżetowy w pełnej kwocie, bez wzajemnego potrącania.

3.   W przypadku gdy zobowiązania, płatności i zadłużenie podawane są w walutach krajowych, system księgowy umożliwia, w razie konieczności, ich księgowanie w walutach krajowych oraz w euro.

4.   Globalne zobowiązania finansowe księgowane są w euro, w wartości określonej w decyzjach w sprawie finansowania podjętych przez Komisję. Indywidualne zobowiązania finansowe księgowane są w euro, w wysokości równej wartości zobowiązań prawnych. Wartość ta obejmuje w stosownych przypadkach:

| a) | rezerwę na płatność z tytułu wydatków podlegających zwrotowi po przedstawieniu dokumentów uzupełniających; |
| --- | --- |

a)

rezerwę na płatność z tytułu wydatków podlegających zwrotowi po przedstawieniu dokumentów uzupełniających;

| b) | rezerwę na zmiany cen, wzrost ilości oraz na nieprzewidziane wypadki określone w zamówieniach finansowanych ze środków EFR; |
| --- | --- |

b)

rezerwę na zmiany cen, wzrost ilości oraz na nieprzewidziane wypadki określone w zamówieniach finansowanych ze środków EFR;

| c) | rezerwę finansową na wahania kursów wymiany walut. |
| --- | --- |

c)

rezerwę finansową na wahania kursów wymiany walut.

5.   Cała dokumentacja księgowa dotycząca wypełniania zobowiązań jest przechowywana przez okres pięciu lat od dnia decyzji o udzieleniu absolutorium z realizacji finansowej zasobów EFR, o której mowa w art. 50, w odniesieniu do roku budżetowego, w którym zawarte zostało zobowiązanie do celów księgowych.

TYTUŁ X

Kontrola zewnętrzna i udzielenie absolutorium

Artykuł 48

Kontrola zewnętrzna

1.   W odniesieniu do zadań finansowanych z zasobów EFR zarządzanych przez Komisję zgodnie z art. 16, Trybunał Obrachunkowy wykonuje swoje uprawnienia, działając zgodnie z niniejszym artykułem i art. 49.

2.   Zastosowanie mają art. 159, 160, art. 161 z wyjątkiem jego ust. 6, art. 162 z wyjątkiem jego ust. 3 zdanie pierwsze i ust. 5 oraz art. 163 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012.

3.   Do celów art. 159 ust. 1 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012 Trybunał Obrachunkowy uwzględnia postanowienia Traktatów, umowy o partnerstwie AKP-UE, decyzji o stowarzyszeniu zamorskim, umowy wewnętrznej 10. EFR, przepisy niniejszego rozporządzenia oraz wszystkich innych aktów przyjętych na podstawie tych instrumentów.

4.   Do celów art. 162 ust. 1 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012 za datę określoną w zdaniu pierwszym przyjmuje się dzień 15 czerwca.

5.   Trybunał Obrachunkowy jest powiadamiany o przepisach wewnętrznych, o których mowa w art. 56 ust. 1 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012, w tym o wyznaczeniu urzędników zatwierdzających, jak również o akcie o delegowaniu uprawnień, o którym mowa w art. 69 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012.

6.   Krajowe organy kontroli państw AKP i KTZ zachęcane są do współpracowania z Trybunałem Obrachunkowym, jeżeli zaprosi on do takiej współpracy.

7.   Trybunał Obrachunkowy może, na wniosek jednej z innych instytucji Unii, wydawać opinie w sprawach odnoszących się do EFR.

Artykuł 49

Poświadczenie wiarygodności

Jednocześnie ze sprawozdaniem rocznym, o którym mowa w art. 162 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012, Trybunał Obrachunkowy przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie poświadczenie wiarygodności dotyczące rozliczeń oraz legalności i prawidłowości operacji podstawowych, które jest publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 50

Udzielenie absolutorium w odniesieniu do Komisji

1.   Decyzja o udzieleniu absolutorium obejmuje sprawozdania, o których mowa w art. 43, z wyjątkiem części dostarczanej prze EBI zgodnie z art. 57, i jest przyjmowana zgodnie z art. 164 i art. 165 ust. 2 i 3 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012. Absolutorium, o którym mowa w art. 164 ust. 1 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012, udzielane jest w odniesieniu do zasobów EFR zarządzanych przez Komisję zgodnie z art. 16 ust. 1 niniejszego rozporządzenia na rok n.

2.   Decyzja o udzieleniu absolutorium jest publikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

3.   Zastosowanie mają art. 166 i 167 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012.

CZĘŚĆ DRUGA

INSTRUMENT INWESTYCYJNY

Artykuł 51

Rola Europejskiego Banku Inwestycyjnego

EBI zarządza w imieniu Unii Instrumentem Inwestycyjnym i przeprowadza operacje w jego ramach, włącznie z dotacjami na spłatę odsetek i pomocą techniczną, zgodnie z częścią drugą niniejszego rozporządzenia.

Ponadto EBI podejmuje się realizacji finansowej innych operacji przeprowadzanych przez finansowanie z zasobów własnych zgodnie z art. 4 umowy wewnętrznej 10. EFR, w stosownych przypadkach połączonych z dotacjami na spłatę odsetek pozyskiwanymi z zasobów EFR.

Wykonanie części drugiej niniejszego rozporządzenia nie stanowi podstawy do jakichkolwiek obowiązków lub zobowiązań ze strony Komisji.

Artykuł 52

Szacunki zobowiązań i płatności w odniesieniu do Instrumentu Inwestycyjnego

Zgodnie z umową wewnętrzną 10. EFR EBI przesyła Komisji do dnia 1 września każdego roku, w odniesieniu do działań Instrumentu Inwestycyjnego, swoje szacunki zobowiązań i płatności, które są niezbędne do sporządzenia zestawienia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 umowy wewnętrznej 10. EFR, łącznie z realizowanymi przez ten instrument dotacjami na spłatę odsetek. W razie konieczności EBI przesyła Komisji uaktualnione szacunki zobowiązań i płatności. Szczegóły określa się w umowie o zarządzaniu przewidzianej w art. 55 ust. 4 niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 53

Zarządzanie wkładami do Instrumentu Inwestycyjnego

1.   Wkłady, o których mowa w art. 21 ust. 7 lit. b), przyjęte przez Radę, są wpłacane bez kosztów dla beneficjenta przez państwa członkowskie do EBI na specjalny rachunek otwarty przez EBI w imieniu Instrumentu Inwestycyjnego zgodnie ze szczegółowymi zasadami ustanowionymi w umowie o zarządzaniu przewidzianej w art. 55 ust. 4.

2.   Z wyjątkiem przypadków, gdy Rada zadecyduje inaczej w odniesieniu do wynagrodzenia EBI, zgodnie z art. 5 umowy wewnętrznej 10. EFR, przychody uzyskane przez EBI z salda na rachunkach specjalnych, o których mowa w ust. 1, uzupełniają Instrument Inwestycyjny i są uwzględniane przy wezwaniach do wniesienia wkładu, o których mowa w art. 21.

3.   EBI podejmuje się zarządzania zasobami finansowymi w odniesieniu do kwot, o których mowa w ust. 1, zgodnie ze szczegółowymi zasadami ustanowionymi w umowie o zarządzaniu przewidzianej w art. 55 ust. 4.

4.   Zarządzanie Instrumentem Inwestycyjnym jest zgodne z warunkami ustanowionymi w umowie o partnerstwie AKP-UE, decyzji o stowarzyszeniu zamorskim, umowie wewnętrznej 10. EFR i części drugiej niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 54

Wynagrodzenie EBI

EBI otrzymuje wynagrodzenie na zasadzie pełnej rekompensaty za zarządzanie operacjami Instrumentu Inwestycyjnego. Rada podejmuje decyzje w sprawie zasobów i mechanizmów dotyczących wynagrodzenia EBI zgodnie z art. 5 ust. 4 umowy wewnętrznej 10. EFR. Środki wykonawcze do tej decyzji są włączone do umowy o zarządzaniu przewidzianej w art. 55 ust. 4.

Artykuł 55

Wykonywanie Instrumentu Inwestycyjnego

1.   Do zamówień finansowanych z zasobów EFR, którymi zarządza EBI, zastosowanie mają własne przepisy EBI.

2.   W przypadkach, w których dane programy lub projekty są współfinansowane przez państwa członkowskie lub ich organy wykonawcze, i są zgodne z priorytetami, które określono w krajowych strategiach współpracy i dokumentach programowych, o których mowa w rozporządzeniu wykonawczym, przewidzianych w art. 10 ust. 1 umowy wewnętrznej 10. EFR oraz w art. 83 decyzji o stowarzyszeniu zamorskim, EBI może powierzyć zadania w zakresie wykonywania Instrumentu Inwestycyjnego państwom członkowskim lub ich organom wykonawczym.

3.   Nazwiska osób otrzymujących wsparcie finansowe w ramach Instrumentu Inwestycyjnego są publikowane przez EBI — chyba że takie ujawnienie może zaszkodzić interesom handlowym beneficjentów — przy zapewnieniu należytego przestrzegania wymogów zachowania poufności i bezpieczeństwa, w szczególności ochrony danych osobowych. Kryteria ujawniania informacji i poziom ich szczegółowości uwzględniają szczególne cechy sektora i charakter Instrumentu Inwestycyjnego.

4.   Szczegółowe zasady wykonania niniejszej części są przedmiotem umowy o zarządzaniu zawieranej między Komisją, działającą w imieniu Unii, a EBI.

Artykuł 56

Sprawozdawczość w odniesieniu do Instrumentu Inwestycyjnego

EBI regularnie powiadamia Komisję o operacjach prowadzonych w ramach Instrumentu Inwestycyjnego, łącznie z dotacjami na spłatę odsetek, o wykorzystaniu każdego wezwania do wnoszenia wkładów do EBI oraz, w szczególności, o całkowitych kwartalnych kwotach zobowiązań, zamówień i płatności, zgodnie ze szczegółowymi zasadami ustanowionymi w umowie o zarządzaniu przewidzianej w art. 55 ust. 4.

Artykuł 57

Rachunkowość, sprawozdania finansowe i sprawozdanie roczne Instrumentu Inwestycyjnego

1.   EBI prowadzi rachunkowość Instrumentu Inwestycyjnego, łącznie z tymi dotacjami na spłatę odsetek, które są przez niego realizowane i finansowane w ramach EFR, w celu śledzenia całego cyklu przepływu środków finansowych, począwszy od otrzymania środków do ich wypłaty, a także uzyskanych z nich dochodów oraz wszelkich odzyskanych następnie środków. EBI opracowuje odpowiednie zasady i metody rachunkowości zgodne z międzynarodowymi standardami rachunkowości i przedstawia stosowne informacje Komisji i państwom członkowskim.

2.   Co roku EBI przesyła Radzie i Komisji sprawozdanie z realizacji działań finansowanych z zasobów EFR, którymi EBI zarządza, łącznie ze sprawozdaniami finansowymi sporządzonymi zgodnie z zasadami i metodami, o których mowa w ust. 1, oraz informacjami, o których mowa w art. 44 ust. 3.

Dokumenty te przedkłada się w formie projektu nie później niż dnia 28 lutego oraz w ostatecznej wersji nie później niż dnia 30 czerwca roku budżetowego następującego po roku, którego dotyczą, tak aby Komisja mogła je wykorzystać do przygotowania sprawozdania, o którym mowa w art. 43, zgodnie z art. 11 ust. 6 umowy wewnętrznej 10. EFR. EBI składa Komisji sprawozdanie z finansowej realizacji zarządzanych przez siebie środków do dnia 31 marca.

Artykuł 58

Kontrola zewnętrzna i absolutorium w odniesieniu do działań EBI

Działania finansowane z zasobów EFR i zarządzane przez EBI zgodnie z niniejszą częścią podlegają procedurom określonym w statucie EBI dotyczącym kontroli i udzielania absolutorium w odniesieniu do wszystkich jego operacji. Szczegółowe zasady kontroli przeprowadzanej przez Trybunał Obrachunkowy określono w umowie trójstronnej między EBI, Komisją i Trybunałem Obrachunkowym.

CZĘŚĆ TRZECIA

PRZEPISY PRZEJŚCIOWE

Artykuł 59

Dochód z tytułu odsetek od zasobów 8., 9. i 10. EFR

Saldo dochodów z tytułu odsetek od zasobów 8., 9. i 10. EFR zostaje przesunięte do EFR i przydzielone na te same cele co dochody przewidziane w art. 1 ust. 6 umowy wewnętrznej 10. EFR. To samo ma zastosowanie do pozostałych dochodów 8., 9. i 10. EFR obejmujących na przykład odsetki za zwłokę otrzymane w przypadku opóźnionej płatności wkładu do tych EFR dokonanej przez państwa członkowskie. Odsetki od zasobów EFR zarządzanych przez EBI uzupełniają środki Instrumentu Inwestycyjnego.

Artykuł 60

Stosowanie niniejszego rozporządzenia do działań w ramach 8., 9. i 10. EFR

Przepisy niniejszego rozporządzenia mają zastosowanie do działań finansowanych z 8., 9. i 10. EFR bez uszczerbku dla istniejących zobowiązań prawnych. Niniejszy przepis nie ma zastosowania do Instrumentu Inwestycyjnego.

Artykuł 61

Rozpoczęcie procedur dotyczących wkładów

Procedura dotycząca wkładów państw członkowskich ustanowiona w art. 21–24 niniejszego rozporządzenia ma zastosowanie po raz pierwszy w odniesieniu do wkładów na rok 2016. Do tego czasu nadal stosuje się art. 57–61 rozporządzenia (WE) nr 215/2008.”.

---

(1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1).

1

(2)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (Dz.U. L 362 z 31.12.2012, s. 1).

2

(3)  Decyzja Rady 2013/755/UE z dnia 25 listopada 2013 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich z Unią Europejską (»decyzja o stowarzyszeniu zamorskim«) (Dz.U. L 344 z 19.12.2013, s. 1).

3

(4)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 617/2007 z dnia 14 maja 2007 r. w sprawie realizacji 10. Europejskiego Funduszu Rozwoju na mocy umowy o partnerstwie AKP-WE (Dz.U. L 152 z 13.6.2007, s. 1).

4

(5)  Rozporządzenie Rady (EWG, Euratom) nr 1182/71 z dnia 3 czerwca 1971 r. określające zasady mające zastosowanie do okresów, dat i terminów (Dz.U. L 124 z 8.6.1971, s. 1).

5

(6)  Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31).

6

(7)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1).

7

---

| 27.5.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 157/76 |
| --- | --- | --- | --- |

27.5.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 157/76

---

ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE) NR 568/2014

z dnia 18 lutego 2014 r.

zmieniające załącznik V do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 dotyczący oceny i weryfikacji stałości właściwości użytkowych wyrobów budowlanych

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiające zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylające dyrektywę Rady 89/106/EWG (1), w szczególności jego art. 60 lit. e),

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Zgodnie z art. 28 rozporządzenia (UE) nr 305/2011 ocenę i weryfikację stałości właściwości użytkowych wyrobów budowlanych w odniesieniu do ich zasadniczych charakterystyk przeprowadza się zgodnie z systemami określonymi w załączniku V do rozporządzenia (UE) nr 305/2011. |
| --- | --- |

(1)

Zgodnie z art. 28 rozporządzenia (UE) nr 305/2011 ocenę i weryfikację stałości właściwości użytkowych wyrobów budowlanych w odniesieniu do ich zasadniczych charakterystyk przeprowadza się zgodnie z systemami określonymi w załączniku V do rozporządzenia (UE) nr 305/2011.

| (2) | Załącznik V należy dostosować w celu uwzględnienia postępu technicznego, określenia przepisów dla szczególnego przypadku produktów, dla których wydano europejską ocenę techniczną, jak również w celu poprawy przejrzystości, dokładności i spójności z opisami i terminami w nim stosowanymi, w oparciu o doświadczenia zebrane w trakcie stosowania załącznika V. |
| --- | --- |

(2)

Załącznik V należy dostosować w celu uwzględnienia postępu technicznego, określenia przepisów dla szczególnego przypadku produktów, dla których wydano europejską ocenę techniczną, jak również w celu poprawy przejrzystości, dokładności i spójności z opisami i terminami w nim stosowanymi, w oparciu o doświadczenia zebrane w trakcie stosowania załącznika V.

| (3) | Dostosowanie to ułatwi pracę producentów i jednostek notyfikowanych upoważnionych do wykonywania zadań strony trzeciej w procesie oceny i weryfikacji stałości właściwości użytkowych wyrobów budowlanych, zmniejszy obciążenie administracyjne oraz zwiększy przejrzystość w odniesieniu do interpretacji rozporządzenia (UE) nr 305/2011, a co za tym idzie, będzie miało pozytywny wpływ na konkurencyjność sektora budowlanego jako całości. |
| --- | --- |

(3)

Dostosowanie to ułatwi pracę producentów i jednostek notyfikowanych upoważnionych do wykonywania zadań strony trzeciej w procesie oceny i weryfikacji stałości właściwości użytkowych wyrobów budowlanych, zmniejszy obciążenie administracyjne oraz zwiększy przejrzystość w odniesieniu do interpretacji rozporządzenia (UE) nr 305/2011, a co za tym idzie, będzie miało pozytywny wpływ na konkurencyjność sektora budowlanego jako całości.

| (4) | Rozporządzenie (UE) nr 305/2011 zakłada, że producent jest odpowiedzialny za określenie typu wyrobu w odniesieniu do każdego produktu, który producent chce wprowadzić do obrotu. W tym samym kontekście rozporządzenie (UE) nr 305/2011 nie przewiduje istnienia certyfikacji wyrobów, lecz jednostki notyfikowane są odpowiedzialne tylko za ocenę właściwości użytkowych wyrobów budowlanych, których to stałość jest następnie przedmiotem certyfikacji. Ten podział kompetencji między producenta i jednostki notyfikowane należy lepiej odzwierciedlić w załączniku V, nie powodując przy tym zmiany zakresu odpowiedzialności tych podmiotów. |
| --- | --- |

(4)

Rozporządzenie (UE) nr 305/2011 zakłada, że producent jest odpowiedzialny za określenie typu wyrobu w odniesieniu do każdego produktu, który producent chce wprowadzić do obrotu. W tym samym kontekście rozporządzenie (UE) nr 305/2011 nie przewiduje istnienia certyfikacji wyrobów, lecz jednostki notyfikowane są odpowiedzialne tylko za ocenę właściwości użytkowych wyrobów budowlanych, których to stałość jest następnie przedmiotem certyfikacji. Ten podział kompetencji między producenta i jednostki notyfikowane należy lepiej odzwierciedlić w załączniku V, nie powodując przy tym zmiany zakresu odpowiedzialności tych podmiotów.

| (5) | Ponieważ stały nadzór zakładowej kontroli produkcji przez jednostki notyfikowane w rzeczywistości nie jest możliwy, a w praktyce nie jest prowadzony, należy wprowadzić odniesienie do charakteru tego nadzoru opierającego się na kontynuacji. |
| --- | --- |

(5)

Ponieważ stały nadzór zakładowej kontroli produkcji przez jednostki notyfikowane w rzeczywistości nie jest możliwy, a w praktyce nie jest prowadzony, należy wprowadzić odniesienie do charakteru tego nadzoru opierającego się na kontynuacji.

| (6) | W odniesieniu do wyrobów budowlanych, które nie są objęte lub w pełni objęte normami zharmonizowanymi, europejska ocena techniczna może być wydawana prze jednostkę ds. oceny technicznej. Zgodnie z art. 2 ust. 13 rozporządzenia (UE) nr 305/2011 taka ETA już zawiera ocenę właściwości użytkowych przedmiotowego wyrobu w odniesieniu do jego zasadniczych charakterystyk. Dodatkowe kolejne kontrole prawidłowości tego procesu oceny nie przyniosłyby żadnej wartości dodanej, a tylko były źródłem niepotrzebnych kosztów dla producentów. Przedsiębiorstwa złożyły już wnioski o ETA i potrzebują pewności prawa w odniesieniu do wykonywania zadań strony trzeciej w procesie oceny i weryfikacji stałości właściwości użytkowych wyrobów budowlanych. |
| --- | --- |

(6)

W odniesieniu do wyrobów budowlanych, które nie są objęte lub w pełni objęte normami zharmonizowanymi, europejska ocena techniczna może być wydawana prze jednostkę ds. oceny technicznej. Zgodnie z art. 2 ust. 13 rozporządzenia (UE) nr 305/2011 taka ETA już zawiera ocenę właściwości użytkowych przedmiotowego wyrobu w odniesieniu do jego zasadniczych charakterystyk. Dodatkowe kolejne kontrole prawidłowości tego procesu oceny nie przyniosłyby żadnej wartości dodanej, a tylko były źródłem niepotrzebnych kosztów dla producentów. Przedsiębiorstwa złożyły już wnioski o ETA i potrzebują pewności prawa w odniesieniu do wykonywania zadań strony trzeciej w procesie oceny i weryfikacji stałości właściwości użytkowych wyrobów budowlanych.

| (7) | W celu lepszego odzwierciedlenia obecnej praktyki, należy dostosować nazwy różnych rodzajów jednostek notyfikowanych i opis ich właściwych zadań. |
| --- | --- |

(7)

W celu lepszego odzwierciedlenia obecnej praktyki, należy dostosować nazwy różnych rodzajów jednostek notyfikowanych i opis ich właściwych zadań.

| (8) | Konieczne jest dostosowanie techniczne dotyczące terminu „pochłanianie hałasu”, o którym mowa w sekcji 3 załącznika V do rozporządzenia (UE) nr 305/2011, aby opracować dokładniejszy opis zasadniczych charakterystyk podlegających ocenie i większą spójność z terminologią stosowaną w odpowiednich zharmonizowanych specyfikacjach technicznych. |
| --- | --- |

(8)

Konieczne jest dostosowanie techniczne dotyczące terminu „pochłanianie hałasu”, o którym mowa w sekcji 3 załącznika V do rozporządzenia (UE) nr 305/2011, aby opracować dokładniejszy opis zasadniczych charakterystyk podlegających ocenie i większą spójność z terminologią stosowaną w odpowiednich zharmonizowanych specyfikacjach technicznych.

| (9) | W celu zapewnienia producentom płynnego przejścia do stosowania nowych przepisów należy umożliwić im stosowanie certyfikatów i innych dokumentów, które zostały wydane przez jednostki notyfikowane zgodnie z załącznikiem V do rozporządzenia (UE) nr 305/2011 przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia, |
| --- | --- |

(9)

W celu zapewnienia producentom płynnego przejścia do stosowania nowych przepisów należy umożliwić im stosowanie certyfikatów i innych dokumentów, które zostały wydane przez jednostki notyfikowane zgodnie z załącznikiem V do rozporządzenia (UE) nr 305/2011 przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Załącznik V do rozporządzenia (UE) nr 305/2011 zastępuje się tekstem załącznika do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Certyfikaty i inne dokumenty wydane przez jednostki notyfikowane zgodnie z załącznikiem V do rozporządzenia (UE) nr 305/2011 przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia uważa się za zgodne z niniejszym rozporządzeniem.

Artykuł 3

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 18 lutego 2014 r.

W imieniu Komisji

Przewodniczący

José Manuel BARROSO

---

(1)  Dz.U. L 88 z 4.4.2011, s. 5.

1

---

ZAŁĄCZNIK

„ZAŁĄCZNIK V

OCENA I WERYFIKACJA STAŁOŚCI WŁAŚCIWOŚCI UŻYTKOWYCH

1.   SYSTEMY OCENY I WERYFIKACJI STAŁOŚCI WŁAŚCIWOŚCI UŻYTKOWYCH

Producent sporządza deklarację właściwości użytkowych i określa typ wyrobu na podstawie ocen i weryfikacji stałości właściwości użytkowych przeprowadzanych w ramach następujących systemów:

1.1.   System 1+

| a) | producent przeprowadza:






  (i) | zakładową kontrolę produkcji; |
| --- | --- | --- |

a)

producent przeprowadza:

(i)

zakładową kontrolę produkcji;

| (ii) | dalsze badania próbek pobranych w zakładzie produkcyjnym przez producenta zgodnie z ustalonym planem badań. |
| --- | --- |

(ii)

dalsze badania próbek pobranych w zakładzie produkcyjnym przez producenta zgodnie z ustalonym planem badań.

| b) | notyfikowana jednostka certyfikująca wyrób podejmuje decyzję w sprawie wydania, ograniczenia, zawieszenia lub wycofania certyfikatu stałości właściwości użytkowych wyrobu budowlanego na podstawie wyników następujących ocen i weryfikacji przeprowadzonych przez tę jednostkę:






  (i) | oceny właściwości użytkowych wyrobu budowlanego na podstawie badań (w tym pobierania próbek), obliczeń, tabelarycznych wartości lub opisowej dokumentacji wyrobu; |
| --- | --- | --- |

b)

notyfikowana jednostka certyfikująca wyrób podejmuje decyzję w sprawie wydania, ograniczenia, zawieszenia lub wycofania certyfikatu stałości właściwości użytkowych wyrobu budowlanego na podstawie wyników następujących ocen i weryfikacji przeprowadzonych przez tę jednostkę:

(i)

oceny właściwości użytkowych wyrobu budowlanego na podstawie badań (w tym pobierania próbek), obliczeń, tabelarycznych wartości lub opisowej dokumentacji wyrobu;

| (ii) | wstępnej inspekcji zakładu produkcyjnego i zakładowej kontroli produkcji; |
| --- | --- |

(ii)

wstępnej inspekcji zakładu produkcyjnego i zakładowej kontroli produkcji;

| (iii) | kontynuacji nadzoru, oceny i ewaluacji zakładowej kontroli produkcji; |
| --- | --- |

(iii)

kontynuacji nadzoru, oceny i ewaluacji zakładowej kontroli produkcji;

| (iv) | kontrolnego badania próbek pobranych przez notyfikowaną jednostkę certyfikującą w zakładzie produkcyjnym lub w obiektach magazynowych producenta. |
| --- | --- |

(iv)

kontrolnego badania próbek pobranych przez notyfikowaną jednostkę certyfikującą w zakładzie produkcyjnym lub w obiektach magazynowych producenta.

1.2.   System 1

| a) | Producent przeprowadza:






  (i) | zakładową kontrolę produkcji; |
| --- | --- | --- |

a)

Producent przeprowadza:

(i)

zakładową kontrolę produkcji;

| (ii) | dalsze badania próbek pobranych w zakładzie produkcyjnym przez producenta zgodnie z ustalonym planem badań; |
| --- | --- |

(ii)

dalsze badania próbek pobranych w zakładzie produkcyjnym przez producenta zgodnie z ustalonym planem badań;

| b) | notyfikowana jednostka certyfikująca wyrób podejmuje decyzję w sprawie wydania, ograniczenia, zawieszenia lub wycofania certyfikatu stałości właściwości użytkowych wyrobu budowlanego na podstawie wyników następujących ocen i weryfikacji przeprowadzonych przez tę jednostkę:






  (i) | oceny właściwości użytkowych wyrobu budowlanego na podstawie badań (w tym pobierania próbek), obliczeń, tabelarycznych wartości lub opisowej dokumentacji wyrobu; |
| --- | --- | --- |

b)

notyfikowana jednostka certyfikująca wyrób podejmuje decyzję w sprawie wydania, ograniczenia, zawieszenia lub wycofania certyfikatu stałości właściwości użytkowych wyrobu budowlanego na podstawie wyników następujących ocen i weryfikacji przeprowadzonych przez tę jednostkę:

(i)

oceny właściwości użytkowych wyrobu budowlanego na podstawie badań (w tym pobierania próbek), obliczeń, tabelarycznych wartości lub opisowej dokumentacji wyrobu;

| (ii) | wstępnej inspekcji zakładu produkcyjnego i zakładowej kontroli produkcji; |
| --- | --- |

(ii)

wstępnej inspekcji zakładu produkcyjnego i zakładowej kontroli produkcji;

| (iii) | kontynuacji nadzoru, oceny i ewaluacji zakładowej kontroli produkcji. |
| --- | --- |

(iii)

kontynuacji nadzoru, oceny i ewaluacji zakładowej kontroli produkcji.

1.3.   System 2+

| a) | Producent przeprowadza:






  (i) | ocenę właściwości użytkowych wyrobu budowlanego na podstawie badań (w tym pobierania próbek), obliczeń, tabelarycznych wartości lub opisowej dokumentacji tego wyrobu; |
| --- | --- | --- |

a)

Producent przeprowadza:

(i)

ocenę właściwości użytkowych wyrobu budowlanego na podstawie badań (w tym pobierania próbek), obliczeń, tabelarycznych wartości lub opisowej dokumentacji tego wyrobu;

| (ii) | zakładową kontrolę produkcji; |
| --- | --- |

(ii)

zakładową kontrolę produkcji;

| (iii) | badania próbek pobranych w zakładzie produkcyjnym przez producenta zgodnie z ustalonym planem badań. |
| --- | --- |

(iii)

badania próbek pobranych w zakładzie produkcyjnym przez producenta zgodnie z ustalonym planem badań.

| b) | Notyfikowana jednostka certyfikująca zakładową kontrolę produkcji podejmuje decyzję w sprawie wydania, ograniczenia, zawieszenia lub wycofania certyfikatu zgodności zakładowej kontroli produkcji na podstawie wyników następujących ocen i weryfikacji przeprowadzonych przez tę jednostkę:






  (i) | wstępnej inspekcji zakładu produkcyjnego i zakładowej kontroli produkcji; |
| --- | --- | --- |

b)

Notyfikowana jednostka certyfikująca zakładową kontrolę produkcji podejmuje decyzję w sprawie wydania, ograniczenia, zawieszenia lub wycofania certyfikatu zgodności zakładowej kontroli produkcji na podstawie wyników następujących ocen i weryfikacji przeprowadzonych przez tę jednostkę:

(i)

wstępnej inspekcji zakładu produkcyjnego i zakładowej kontroli produkcji;

| (ii) | kontynuacji nadzoru, oceny i ewaluacji zakładowej kontroli produkcji. |
| --- | --- |

(ii)

kontynuacji nadzoru, oceny i ewaluacji zakładowej kontroli produkcji.

1.4.   System 3

| a) | Producent przeprowadza zakładową kontrolę produkcji; |
| --- | --- |

a)

Producent przeprowadza zakładową kontrolę produkcji;

| b) | Notyfikowane laboratorium badawcze ocenia właściwości użytkowe na podstawie badań (w oparciu o próbki pobrane do badań przez producenta), obliczeń, tabelarycznych wartości lub opisowej dokumentacji wyrobu budowlanego. |
| --- | --- |

b)

Notyfikowane laboratorium badawcze ocenia właściwości użytkowe na podstawie badań (w oparciu o próbki pobrane do badań przez producenta), obliczeń, tabelarycznych wartości lub opisowej dokumentacji wyrobu budowlanego.

1.5.   System 4

| a) | Producent przeprowadza:






  (i) | ocenę właściwości użytkowych wyrobu budowlanego na podstawie badań, obliczeń, tabelarycznych wartości lub opisowej dokumentacji tego wyrobu; |
| --- | --- | --- |

a)

Producent przeprowadza:

(i)

ocenę właściwości użytkowych wyrobu budowlanego na podstawie badań, obliczeń, tabelarycznych wartości lub opisowej dokumentacji tego wyrobu;

| (ii) | zakładową kontrolę produkcji. |
| --- | --- |

(ii)

zakładową kontrolę produkcji.

| b) | Interwencja jednostek notyfikowanych nie jest wymagana w stosunku do jakichkolwiek zadań. |
| --- | --- |

b)

Interwencja jednostek notyfikowanych nie jest wymagana w stosunku do jakichkolwiek zadań.

1.6.   Wyroby budowlane, dla których wydano europejską ocenę techniczną

Jednostki notyfikowane wykonujące zadania w ramach systemów 1+, 1 i 3 oraz producenci wykonujący zadania w ramach systemów 2+ i 4 uznają europejską ocenę techniczną wydaną dla przedmiotowego wyrobu budowlanego za ocenę właściwości użytkowych tego produktu. Jednostki notyfikowane i producenci nie realizują w związku z tym zadań, o których mowa odpowiednio w pkt 1.1.b)(i), 1.2.b)(i), 1.3.a)(i), 1.4.b) oraz 1.5.a)(i).

2.   JEDNOSTKI BIORĄCE UDZIAŁ W OCENIE I WERYFIKACJI STAŁOŚCI WŁAŚCIWOŚCI UŻYTKOWYCH

W zależności od funkcji jednostek notyfikowanych biorących udział w ocenie i weryfikacji stałości właściwości użytkowych dla wyrobów budowlanych rozróżnia się:

| 1) | jednostkę certyfikującą wyrób: jednostkę notyfikowaną zgodnie z rozdziałem VII do przeprowadzenia certyfikacji stałości właściwości użytkowych; |
| --- | --- |

1)

jednostkę certyfikującą wyrób: jednostkę notyfikowaną zgodnie z rozdziałem VII do przeprowadzenia certyfikacji stałości właściwości użytkowych;

| 2) | jednostkę certyfikującą zakładową kontrolę produkcji: jednostkę notyfikowaną zgodnie z rozdziałem VII do przeprowadzenia certyfikacji zakładowej kontroli produkcji; |
| --- | --- |

2)

jednostkę certyfikującą zakładową kontrolę produkcji: jednostkę notyfikowaną zgodnie z rozdziałem VII do przeprowadzenia certyfikacji zakładowej kontroli produkcji;

| 3) | laboratorium: jednostkę notyfikowaną zgodnie z rozdziałem VII do pomiaru, sprawdzania, badania, obliczania lub oceny w inny sposób właściwości użytkowych wyrobów budowlanych. |
| --- | --- |

3)

laboratorium: jednostkę notyfikowaną zgodnie z rozdziałem VII do pomiaru, sprawdzania, badania, obliczania lub oceny w inny sposób właściwości użytkowych wyrobów budowlanych.

3.   NOTYFIKACJE HORYZONTALNE: PRZYPADKI ZASADNICZYCH CHARAKTERYSTYK, DLA KTÓRYCH NIE JEST WYMAGANE ODNIESIENIE DO STOSOWNEJ ZHARMONIZOWANEJ SPECYFIKACJI TECHNICZNEJ

| 1. | Reakcja na ogień; |
| --- | --- |

1.

Reakcja na ogień;

| 2. | Odporność na ogień; |
| --- | --- |

2.

Odporność na ogień;

| 3. | Odporność na ogień zewnętrzny; |
| --- | --- |

3.

Odporność na ogień zewnętrzny;

| 4. | Właściwości akustyczne; |
| --- | --- |

4.

Właściwości akustyczne;

| 5. | Emisje substancji niebezpiecznych.” |
| --- | --- |

5.

Emisje substancji niebezpiecznych.”

---

| 27.5.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 157/80 |
| --- | --- | --- | --- |

27.5.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 157/80

---

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 569/2014

z dnia 23 maja 2014 r.

zmieniające rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1389/2011 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz kwasu trichloroizocyjanurowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej w następstwie przeglądu pod kątem nowego eksportera zgodnie z art. 11 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 11 ust. 4,

a także mając na uwadze, co następuje:

A.   OBOWIĄZUJĄCE ŚRODKI

| (1) | W październiku 2005 r. rozporządzeniem (WE) nr 1631/2005 (2) („rozporządzenie pierwotne”) Rada wprowadziła ostateczne środki antydumpingowe względem przywozu kwasu trichloroizocyjanurowego („TCCA”) pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej („ChRL”). Stawka cła antydumpingowego wahała się od 7,3 % do 42,6 %. |
| --- | --- |

(1)

W październiku 2005 r. rozporządzeniem (WE) nr 1631/2005 (2) („rozporządzenie pierwotne”) Rada wprowadziła ostateczne środki antydumpingowe względem przywozu kwasu trichloroizocyjanurowego („TCCA”) pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej („ChRL”). Stawka cła antydumpingowego wahała się od 7,3 % do 42,6 %.

| (2) | Rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 855/2010 (3) Rada zmieniła rozporządzenie pierwotne, obniżając stawki cła antydumpingowego względem jednego producenta eksportującego do 3,2 %. |
| --- | --- |

(2)

Rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 855/2010 (3) Rada zmieniła rozporządzenie pierwotne, obniżając stawki cła antydumpingowego względem jednego producenta eksportującego do 3,2 %.

| (3) | W następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 1389/2011 (4) Rada wprowadziła ostateczne środki antydumpingowe względem przywozu TCCA pochodzącego z ChRL, które obejmują indywidualne stawki w wysokości od 3,2 % do 40,5 %, ze stawką cła rezydualnego w wysokości 42,6 %. |
| --- | --- |

(3)

W następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 1389/2011 (4) Rada wprowadziła ostateczne środki antydumpingowe względem przywozu TCCA pochodzącego z ChRL, które obejmują indywidualne stawki w wysokości od 3,2 % do 40,5 %, ze stawką cła rezydualnego w wysokości 42,6 %.

B.   OBECNA PROCEDURA

1.   Wniosek o dokonanie przeglądu

| (4) | W dniu 3 maja 2013 r. Komisja Europejska („Komisja”) otrzymała wniosek o wszczęcie przeglądu pod kątem nowego eksportera na podstawie art. 11 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Wniosek został złożony przez Liaocheng City Zhonglian Industry Co. Ltd. („wnioskodawca”), producenta eksportującego w ChRL. |
| --- | --- |

(4)

W dniu 3 maja 2013 r. Komisja Europejska („Komisja”) otrzymała wniosek o wszczęcie przeglądu pod kątem nowego eksportera na podstawie art. 11 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Wniosek został złożony przez Liaocheng City Zhonglian Industry Co. Ltd. („wnioskodawca”), producenta eksportującego w ChRL.

| (5) | Wnioskodawca stwierdził, że nie wywoził TCCA do Unii w okresie objętym pierwotnym dochodzeniem, tj. w okresie od dnia 1 kwietnia 2003 r. do dnia 31 marca 2004 r. („okres objęty pierwotnym dochodzeniem”). |
| --- | --- |

(5)

Wnioskodawca stwierdził, że nie wywoził TCCA do Unii w okresie objętym pierwotnym dochodzeniem, tj. w okresie od dnia 1 kwietnia 2003 r. do dnia 31 marca 2004 r. („okres objęty pierwotnym dochodzeniem”).

| (6) | Wnioskodawca stwierdził ponadto, że nie jest powiązany z żadnym z producentów eksportujących TCCA, którzy podlegają wyżej wspomnianym środkom antydumpingowym. |
| --- | --- |

(6)

Wnioskodawca stwierdził ponadto, że nie jest powiązany z żadnym z producentów eksportujących TCCA, którzy podlegają wyżej wspomnianym środkom antydumpingowym.

| (7) | Wnioskodawca utrzymywał również, że rozpoczął wywóz TCCA do Unii po upływie okresu objętego pierwotnym dochodzeniem. |
| --- | --- |

(7)

Wnioskodawca utrzymywał również, że rozpoczął wywóz TCCA do Unii po upływie okresu objętego pierwotnym dochodzeniem.

2.   Wszczęcie przeglądu pod kątem nowego eksportera

| (8) | Komisja zbadała dowody prima facie dostarczone przez wnioskodawcę i uznała je za wystarczające do uzasadnienia wszczęcia przeglądu zgodnie z przepisami art. 11 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Po konsultacji z Komitetem Doradczym oraz po umożliwieniu przedstawienia uwag zainteresowanemu przemysłowi unijnemu Komisja wszczęła, w drodze rozporządzenia (UE) nr 809/2013 (5), przegląd rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 1389/2011 w odniesieniu do wnioskodawcy. |
| --- | --- |

(8)

Komisja zbadała dowody prima facie dostarczone przez wnioskodawcę i uznała je za wystarczające do uzasadnienia wszczęcia przeglądu zgodnie z przepisami art. 11 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Po konsultacji z Komitetem Doradczym oraz po umożliwieniu przedstawienia uwag zainteresowanemu przemysłowi unijnemu Komisja wszczęła, w drodze rozporządzenia (UE) nr 809/2013 (5), przegląd rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 1389/2011 w odniesieniu do wnioskodawcy.

| (9) | Na podstawie rozporządzenia (UE) nr 809/2013 cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 1389/2011 zostało zniesione w odniesieniu do przywozu TCCA wytwarzanego i sprzedawanego na wywóz do Unii przez wnioskodawcę. Równocześnie, zgodnie z art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, władzom celnym nakazano podjąć właściwe kroki celem rejestrowania tego przywozu. |
| --- | --- |

(9)

Na podstawie rozporządzenia (UE) nr 809/2013 cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 1389/2011 zostało zniesione w odniesieniu do przywozu TCCA wytwarzanego i sprzedawanego na wywóz do Unii przez wnioskodawcę. Równocześnie, zgodnie z art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, władzom celnym nakazano podjąć właściwe kroki celem rejestrowania tego przywozu.

3.   Produkt objęty postępowaniem

| (10) | Produkt objęty obecnym przeglądem jest taki sam, jak produkt opisany w rozporządzeniu pierwotnym, czyli jest to kwas trichloroizocyjanurowy i jego preparaty, znany także pod międzynarodową niezastrzeżoną nazwą (INN) „symclosene”, objęty obecnie kodami CN ex 2933 69 80 i ex 3808 94 20 i pochodzący z Chińskiej Republiki Ludowej („produkt objęty postępowaniem” lub „TCCA”). |
| --- | --- |

(10)

Produkt objęty obecnym przeglądem jest taki sam, jak produkt opisany w rozporządzeniu pierwotnym, czyli jest to kwas trichloroizocyjanurowy i jego preparaty, znany także pod międzynarodową niezastrzeżoną nazwą (INN) „symclosene”, objęty obecnie kodami CN ex 2933 69 80 i ex 3808 94 20 i pochodzący z Chińskiej Republiki Ludowej („produkt objęty postępowaniem” lub „TCCA”).

| (11) | TCCA jest produktem chemicznym, który służy jako środek odkażający i wybielający o szerokim zastosowaniu, na bazie chloru organicznego, stosowany w szczególności do dezynfekcji wody w basenach. Sprzedawany jest w formie proszku, granulatu, tabletek lub płatków. Wszystkie rodzaje TCCA i jego preparaty mają takie same podstawowe cechy charakterystyczne (skład chemiczny) i właściwości (odkażające) oraz są przeznaczone do podobnych zastosowań, a zatem uznaje się je za jeden produkt. |
| --- | --- |

(11)

TCCA jest produktem chemicznym, który służy jako środek odkażający i wybielający o szerokim zastosowaniu, na bazie chloru organicznego, stosowany w szczególności do dezynfekcji wody w basenach. Sprzedawany jest w formie proszku, granulatu, tabletek lub płatków. Wszystkie rodzaje TCCA i jego preparaty mają takie same podstawowe cechy charakterystyczne (skład chemiczny) i właściwości (odkażające) oraz są przeznaczone do podobnych zastosowań, a zatem uznaje się je za jeden produkt.

4.   Zainteresowane strony

| (12) | Komisja oficjalnie powiadomiła o wszczęciu przeglądu wnioskodawcę, przemysł unijny oraz przedstawicieli rządu państwa wywozu. Zainteresowanym stronom umożliwiono wyrażenie opinii na piśmie i ustnie. |
| --- | --- |

(12)

Komisja oficjalnie powiadomiła o wszczęciu przeglądu wnioskodawcę, przemysł unijny oraz przedstawicieli rządu państwa wywozu. Zainteresowanym stronom umożliwiono wyrażenie opinii na piśmie i ustnie.

| (13) | W celu uzyskania informacji uznanych za niezbędne dla dochodzenia Komisja przesłała wnioskodawcy formularz wniosku o traktowanie na zasadach rynkowych („MET”) oraz kwestionariusz i otrzymała odpowiedzi w ustalonych terminach. Komisja starała się zweryfikować wszelkie informacje uznane za niezbędne do określenia statusu nowego eksportera i marginesu dumpingu. Na terenie przedsiębiorstwa wnioskodawcy w ChRL przeprowadzono wizytę weryfikacyjną. |
| --- | --- |

(13)

W celu uzyskania informacji uznanych za niezbędne dla dochodzenia Komisja przesłała wnioskodawcy formularz wniosku o traktowanie na zasadach rynkowych („MET”) oraz kwestionariusz i otrzymała odpowiedzi w ustalonych terminach. Komisja starała się zweryfikować wszelkie informacje uznane za niezbędne do określenia statusu nowego eksportera i marginesu dumpingu. Na terenie przedsiębiorstwa wnioskodawcy w ChRL przeprowadzono wizytę weryfikacyjną.

5.   Okres objęty dochodzeniem

| (14) | Dochodzenie dotyczące dumpingu objęło okres od dnia 1 sierpnia 2012 r. do dnia 31 lipca 2013 r. („okres objęty dochodzeniem” lub „OD”). |
| --- | --- |

(14)

Dochodzenie dotyczące dumpingu objęło okres od dnia 1 sierpnia 2012 r. do dnia 31 lipca 2013 r. („okres objęty dochodzeniem” lub „OD”).

C.   WYNIKI DOCHODZENIA

1.   Przyznanie statusu „nowego eksportera”

| (15) | W toku dochodzenia potwierdzono, że wnioskodawca nie wywoził produktu objętego postępowaniem w okresie objętym pierwotnym dochodzeniem oraz że zaczął wywozić go do Unii po zakończeniu tego okresu. |
| --- | --- |

(15)

W toku dochodzenia potwierdzono, że wnioskodawca nie wywoził produktu objętego postępowaniem w okresie objętym pierwotnym dochodzeniem oraz że zaczął wywozić go do Unii po zakończeniu tego okresu.

| (16) | Jeśli chodzi o inne warunki dotyczące uznania statusu nowego eksportera, wnioskodawca był w stanie wykazać, że nie ma żadnych związków, ani bezpośrednich, ani pośrednich, z żadnym z chińskich producentów eksportujących podlegających obowiązującym środkom antydumpingowym w odniesieniu do produktu objętego postępowaniem. |
| --- | --- |

(16)

Jeśli chodzi o inne warunki dotyczące uznania statusu nowego eksportera, wnioskodawca był w stanie wykazać, że nie ma żadnych związków, ani bezpośrednich, ani pośrednich, z żadnym z chińskich producentów eksportujących podlegających obowiązującym środkom antydumpingowym w odniesieniu do produktu objętego postępowaniem.

| (17) | Potwierdza się zatem, że wnioskodawcę należy uznać za nowego eksportera zgodnie z art. 11 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, w związku z czym należy ustalić dla niego indywidualny margines dumpingu. |
| --- | --- |

(17)

Potwierdza się zatem, że wnioskodawcę należy uznać za nowego eksportera zgodnie z art. 11 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, w związku z czym należy ustalić dla niego indywidualny margines dumpingu.

2.   Dumping

Traktowanie na zasadach rynkowych („MET”)

| (18) | Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego w dochodzeniach antydumpingowych dotyczących przywozu z ChRL wartość normalną ustala się zgodnie z art. 2 ust. 1–6 rozporządzenia podstawowego dla tych producentów, których uznano za spełniających kryteria określone w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego, tj. w przypadku gdy wykazano, że w odniesieniu do wytwarzania i sprzedaży produktu podobnego przeważały warunki gospodarki rynkowej. |
| --- | --- |

(18)

Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego w dochodzeniach antydumpingowych dotyczących przywozu z ChRL wartość normalną ustala się zgodnie z art. 2 ust. 1–6 rozporządzenia podstawowego dla tych producentów, których uznano za spełniających kryteria określone w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego, tj. w przypadku gdy wykazano, że w odniesieniu do wytwarzania i sprzedaży produktu podobnego przeważały warunki gospodarki rynkowej.

| (19) | Wspomniane kryteria przedstawiono poniżej w formie streszczenia:






  — | decyzje gospodarcze są podejmowane w odpowiedzi na sygnały rynkowe, bez znacznej ingerencji ze strony państwa, a koszty odzwierciedlają wartości rynkowe, |
| --- | --- | --- |

(19)

Wspomniane kryteria przedstawiono poniżej w formie streszczenia:

—

decyzje gospodarcze są podejmowane w odpowiedzi na sygnały rynkowe, bez znacznej ingerencji ze strony państwa, a koszty odzwierciedlają wartości rynkowe,

| — | przedsiębiorstwa posiadają jeden wyraźny zestaw dokumentacji księgowej, która jest niezależnie kontrolowana zgodnie z międzynarodowymi standardami księgowości oraz jest stosowana pod każdym względem, |
| --- | --- |

—

przedsiębiorstwa posiadają jeden wyraźny zestaw dokumentacji księgowej, która jest niezależnie kontrolowana zgodnie z międzynarodowymi standardami księgowości oraz jest stosowana pod każdym względem,

| — | nie występują znaczne zniekształcenia przeniesione z poprzedniego systemu gospodarki nierynkowej, |
| --- | --- |

—

nie występują znaczne zniekształcenia przeniesione z poprzedniego systemu gospodarki nierynkowej,

| — | prawo upadłościowe i prawo rzeczowe gwarantują stabilność i pewność prawną, |
| --- | --- |

—

prawo upadłościowe i prawo rzeczowe gwarantują stabilność i pewność prawną,

| — | przeliczanie walut odbywa się po kursie rynkowym. |
| --- | --- |

—

przeliczanie walut odbywa się po kursie rynkowym.

| (20) | W toku dochodzenia ustalono, że dokumentacja księgowa wnioskodawcy jest niezgodna z międzynarodowymi standardami księgowości i że w związku z tym praktyki księgowe wnioskodawcy nie spełniają wymogów drugiego kryterium. W szczególności wnioskodawca nie zapisał w swoich księgach rachunkowych programu motywacyjnego dla kadry zarządzającej zgodnie z międzynarodowymi standardami księgowości. |
| --- | --- |

(20)

W toku dochodzenia ustalono, że dokumentacja księgowa wnioskodawcy jest niezgodna z międzynarodowymi standardami księgowości i że w związku z tym praktyki księgowe wnioskodawcy nie spełniają wymogów drugiego kryterium. W szczególności wnioskodawca nie zapisał w swoich księgach rachunkowych programu motywacyjnego dla kadry zarządzającej zgodnie z międzynarodowymi standardami księgowości.

| (21) | W konsekwencji w bilansie przedsiębiorstwa przedstawiono jego sytuację finansową niezgodnie z rzeczywistością, a rachunek zysków i strat oraz rachunek przepływów pieniężnych zostały obciążone kosztami finansowymi, które są nieuzasadnione. |
| --- | --- |

(21)

W konsekwencji w bilansie przedsiębiorstwa przedstawiono jego sytuację finansową niezgodnie z rzeczywistością, a rachunek zysków i strat oraz rachunek przepływów pieniężnych zostały obciążone kosztami finansowymi, które są nieuzasadnione.

| (22) | W związku z powyższym wnioskodawcy nie można było przyznać MET. |
| --- | --- |

(22)

W związku z powyższym wnioskodawcy nie można było przyznać MET.

| (23) | Wnioskodawca i pozostałe zainteresowane strony mieli możliwość przedstawienia uwag dotyczących powyższych ustaleń. |
| --- | --- |

(23)

Wnioskodawca i pozostałe zainteresowane strony mieli możliwość przedstawienia uwag dotyczących powyższych ustaleń.

| (24) | Wnioskodawca wskazał, że program motywacyjny powinien zostać zaksięgowany w 2013 r., że nie ma on związku z bilansem za 2012 r. i że w 2012 r. charakter programu nie został jeszcze określony. Według wnioskodawcy charakter ten miałby zostać określony zgodnie z zaleceniami audytorów wydanymi w momencie badania sprawozdania finansowego za 2013 r. i omawiany program mógłby wówczas przyjąć formę wynagrodzenia, odsetek od kredytu lub też formę zbliżoną do udziałów w spółce. |
| --- | --- |

(24)

Wnioskodawca wskazał, że program motywacyjny powinien zostać zaksięgowany w 2013 r., że nie ma on związku z bilansem za 2012 r. i że w 2012 r. charakter programu nie został jeszcze określony. Według wnioskodawcy charakter ten miałby zostać określony zgodnie z zaleceniami audytorów wydanymi w momencie badania sprawozdania finansowego za 2013 r. i omawiany program mógłby wówczas przyjąć formę wynagrodzenia, odsetek od kredytu lub też formę zbliżoną do udziałów w spółce.

| (25) | Program ten stanowił przedmiot umowy zawartej między przedsiębiorstwem a kadrą zarządzającą w 2012 r. Wzmianki o programie nie ma jednak ani w zbadanym sprawozdaniu finansowym za 2012 r., ani nawet w uwagach do tego sprawozdania. W roku obrotowym 2013 do czasu dochodzenia (listopad 2013 r.) również nie zaksięgowano tego programu. |
| --- | --- |

(25)

Program ten stanowił przedmiot umowy zawartej między przedsiębiorstwem a kadrą zarządzającą w 2012 r. Wzmianki o programie nie ma jednak ani w zbadanym sprawozdaniu finansowym za 2012 r., ani nawet w uwagach do tego sprawozdania. W roku obrotowym 2013 do czasu dochodzenia (listopad 2013 r.) również nie zaksięgowano tego programu.

| (26) | Brak zapisu w księgach rachunkowych ma poważne skutki. Wysokość łącznych zobowiązań w zestawieniu obrotów i sald na koniec OD, w dniu 31 lipca 2013 r., została bowiem znacznie zaniżona, jako że łączna wysokość kredytów, do których zobowiązała się kadra zarządzająca, zwiększyłaby łączne zobowiązania o 14 %. Ponadto rachunek zysków i strat za 2013 r. wykaże koszty finansowe prawnie nieuzasadnione, jako że nie było wpływu pieniężnego odpowiadającego programowi motywacyjnemu, a mimo to odsetki zostały w 2013 r. zapłacone. W konsekwencji koszty finansowe za 2013 r. dziewięciokrotnie przewyższą koszty przedstawione za rok 2012. Za pomocą informacji finansowych zawartych w sprawozdaniu finansowym nie przedstawiono zatem sytuacji finansowej przedsiębiorstwa w sposób wiarygodny i zgodny z rzeczywistością. |
| --- | --- |

(26)

Brak zapisu w księgach rachunkowych ma poważne skutki. Wysokość łącznych zobowiązań w zestawieniu obrotów i sald na koniec OD, w dniu 31 lipca 2013 r., została bowiem znacznie zaniżona, jako że łączna wysokość kredytów, do których zobowiązała się kadra zarządzająca, zwiększyłaby łączne zobowiązania o 14 %. Ponadto rachunek zysków i strat za 2013 r. wykaże koszty finansowe prawnie nieuzasadnione, jako że nie było wpływu pieniężnego odpowiadającego programowi motywacyjnemu, a mimo to odsetki zostały w 2013 r. zapłacone. W konsekwencji koszty finansowe za 2013 r. dziewięciokrotnie przewyższą koszty przedstawione za rok 2012. Za pomocą informacji finansowych zawartych w sprawozdaniu finansowym nie przedstawiono zatem sytuacji finansowej przedsiębiorstwa w sposób wiarygodny i zgodny z rzeczywistością.

| (27) | Należy ponadto zauważyć, że charakter programu i jego zaksięgowanie nie mogą zależeć od kwalifikacji audytorów i że zaksięgowania tego należy dokonać w odpowiednim czasie, a nie wstecz. W związku z powyższym nieprawidłowe przedstawienie sytuacji finansowej i przepływów pieniężnych związanych z programem nie może zostać uznane za zgodne z międzynarodowymi standardami rachunkowości. |
| --- | --- |

(27)

Należy ponadto zauważyć, że charakter programu i jego zaksięgowanie nie mogą zależeć od kwalifikacji audytorów i że zaksięgowania tego należy dokonać w odpowiednim czasie, a nie wstecz. W związku z powyższym nieprawidłowe przedstawienie sytuacji finansowej i przepływów pieniężnych związanych z programem nie może zostać uznane za zgodne z międzynarodowymi standardami rachunkowości.

| (28) | W odpowiedzi na ujawnienie ustaleń Komisji wnioskodawca ponownie wystosował wniosek o MET, nie przytaczając jednak żadnego nowego argumentu. Potwierdza się zatem ustalenia dotyczące MET. |
| --- | --- |

(28)

W odpowiedzi na ujawnienie ustaleń Komisji wnioskodawca ponownie wystosował wniosek o MET, nie przytaczając jednak żadnego nowego argumentu. Potwierdza się zatem ustalenia dotyczące MET.

Wartość normalna

| (29) | Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do państw nieposiadających gospodarki rynkowej oraz — w przypadkach, w których nie można było przyznać MET — w odniesieniu do państw o systemie przejściowym wartość normalną należy ustalić na podstawie cen lub wartości skonstruowanej w państwie analogicznym. |
| --- | --- |

(29)

Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do państw nieposiadających gospodarki rynkowej oraz — w przypadkach, w których nie można było przyznać MET — w odniesieniu do państw o systemie przejściowym wartość normalną należy ustalić na podstawie cen lub wartości skonstruowanej w państwie analogicznym.

| (30) | Zgodnie z zapowiedzią w rozporządzeniu (UE) nr 809/2013 Komisja przewiduje wykorzystanie Japonii jako państwa analogicznego w celu ustalenia wartości normalnej dla wnioskodawcy, w przypadku gdyby nie zostało mu przyznane traktowanie na zasadach rynkowych, i tak jak to miało miejsce w przypadku dochodzenia, które doprowadziło do wprowadzenia środków rozporządzeniem pierwotnym. |
| --- | --- |

(30)

Zgodnie z zapowiedzią w rozporządzeniu (UE) nr 809/2013 Komisja przewiduje wykorzystanie Japonii jako państwa analogicznego w celu ustalenia wartości normalnej dla wnioskodawcy, w przypadku gdyby nie zostało mu przyznane traktowanie na zasadach rynkowych, i tak jak to miało miejsce w przypadku dochodzenia, które doprowadziło do wprowadzenia środków rozporządzeniem pierwotnym.

| (31) | Zainteresowane strony zaproszono do przedstawienia uwag na temat stosowności wyboru Japonii jako państwa analogicznego. Strony te nie przedstawiły żadnych uwag. Komisja skontaktowała się również z producentami w Stanach Zjednoczonych Ameryki, jednak nie udało jej się nawiązać współpracy. W konsekwencji za właściwe państwo analogiczne należy uznać Japonię. Jeden producent w Japonii zgodził się na współpracę i przedłożył wymagane informacje. |
| --- | --- |

(31)

Zainteresowane strony zaproszono do przedstawienia uwag na temat stosowności wyboru Japonii jako państwa analogicznego. Strony te nie przedstawiły żadnych uwag. Komisja skontaktowała się również z producentami w Stanach Zjednoczonych Ameryki, jednak nie udało jej się nawiązać współpracy. W konsekwencji za właściwe państwo analogiczne należy uznać Japonię. Jeden producent w Japonii zgodził się na współpracę i przedłożył wymagane informacje.

| (32) | Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego Komisja najpierw zbadała, czy krajowa sprzedaż TCCA realizowana przez tego producenta na rzecz niezależnych klientów była reprezentatywna. W tym względzie ustalono, że całkowita wielkość takiej sprzedaży wynosiła co najmniej 5 % całkowitej wielkości wywozu do Unii realizowanego przez wnioskodawcę. |
| --- | --- |

(32)

Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego Komisja najpierw zbadała, czy krajowa sprzedaż TCCA realizowana przez tego producenta na rzecz niezależnych klientów była reprezentatywna. W tym względzie ustalono, że całkowita wielkość takiej sprzedaży wynosiła co najmniej 5 % całkowitej wielkości wywozu do Unii realizowanego przez wnioskodawcę.

| (33) | Komisja następnie zbadała, czy istnieją rodzaje TCCA sprzedawane na rynku krajowym przez japońskiego producenta eksportującego, które są wystarczająco porównywalne z rodzajami sprzedawanymi na wywóz do Unii przez wnioskodawcę. Komisja zidentyfikowała rodzaje TCCA, które są identyczne lub bezpośrednio porównywalne z rodzajami sprzedawanymi na wywóz do Unii przez wnioskodawcę. Ustaliła ona również, że rodzaje te są sprzedawane przez przedsiębiorstwo japońskie po cenach przynoszących zysk, że odbywa się to w zwykłym obrocie handlowym oraz że ceny sprzedaży krajowej mogą zostać uwzględnione w celu ustalenia wartości normalnej. |
| --- | --- |

(33)

Komisja następnie zbadała, czy istnieją rodzaje TCCA sprzedawane na rynku krajowym przez japońskiego producenta eksportującego, które są wystarczająco porównywalne z rodzajami sprzedawanymi na wywóz do Unii przez wnioskodawcę. Komisja zidentyfikowała rodzaje TCCA, które są identyczne lub bezpośrednio porównywalne z rodzajami sprzedawanymi na wywóz do Unii przez wnioskodawcę. Ustaliła ona również, że rodzaje te są sprzedawane przez przedsiębiorstwo japońskie po cenach przynoszących zysk, że odbywa się to w zwykłym obrocie handlowym oraz że ceny sprzedaży krajowej mogą zostać uwzględnione w celu ustalenia wartości normalnej.

| (34) | Wartość normalną oparto zatem na rzeczywistej cenie krajowej, obliczonej jako średnia ważona, rodzajów TCCA uznanych za porównywalne. |
| --- | --- |

(34)

Wartość normalną oparto zatem na rzeczywistej cenie krajowej, obliczonej jako średnia ważona, rodzajów TCCA uznanych za porównywalne.

Cena eksportowa

| (35) | Jako że produkt objęty postępowaniem był bezpośrednio wywożony do niezależnych klientów w Unii, cenę eksportową ustalono zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego, tj. na podstawie faktycznie zapłaconych lub należnych cen eksportowych za produkt sprzedawany na wywóz do Unii. |
| --- | --- |

(35)

Jako że produkt objęty postępowaniem był bezpośrednio wywożony do niezależnych klientów w Unii, cenę eksportową ustalono zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego, tj. na podstawie faktycznie zapłaconych lub należnych cen eksportowych za produkt sprzedawany na wywóz do Unii.

Porównanie

| (36) | Wartość normalną i ceny eksportowe porównywano na podstawie ceny ex-works i na tym samym poziomie handlu. W celu zapewnienia sprawiedliwego porównania między wartością normalną a ceną eksportową, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego uwzględniono różnice, które mają wpływ na porównywalność cen. W tym celu zarówno od chińskich cen eksportowych, jak i od cen sprzedaży krajowej japońskiego producenta współpracującego odjęto koszty transportu i pakowania. |
| --- | --- |

(36)

Wartość normalną i ceny eksportowe porównywano na podstawie ceny ex-works i na tym samym poziomie handlu. W celu zapewnienia sprawiedliwego porównania między wartością normalną a ceną eksportową, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego uwzględniono różnice, które mają wpływ na porównywalność cen. W tym celu zarówno od chińskich cen eksportowych, jak i od cen sprzedaży krajowej japońskiego producenta współpracującego odjęto koszty transportu i pakowania.

Margines dumpingu

| (37) | Zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego margines dumpingu ustalono na podstawie porównania średniej ważonej wartości normalnej według rodzaju produktu ze średnią ważoną ceną eksportową odpowiedniego rodzaju produktu objętego postępowaniem. Porównanie to wykazało istnienie dumpingu. |
| --- | --- |

(37)

Zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego margines dumpingu ustalono na podstawie porównania średniej ważonej wartości normalnej według rodzaju produktu ze średnią ważoną ceną eksportową odpowiedniego rodzaju produktu objętego postępowaniem. Porównanie to wykazało istnienie dumpingu.

| (38) | Margines dumpingu dla wnioskodawcy, wyrażony jako odsetek ceny netto na granicy Unii, wyniósł 32,8 %. |
| --- | --- |

(38)

Margines dumpingu dla wnioskodawcy, wyrażony jako odsetek ceny netto na granicy Unii, wyniósł 32,8 %.

D.   ZMIANA ŚRODKÓW PODDANYCH PRZEGLĄDOWI

| (39) | Uwzględniając ustalenia dochodzenia oraz zasadę niższego cła, stwierdza się, że na wnioskodawcę należy nałożyć ostateczny środek antydumpingowy na poziomie ustalonego marginesu dumpingu, który w tym przypadku jest niższy niż margines szkody w pierwotnej sprawie. |
| --- | --- |

(39)

Uwzględniając ustalenia dochodzenia oraz zasadę niższego cła, stwierdza się, że na wnioskodawcę należy nałożyć ostateczny środek antydumpingowy na poziomie ustalonego marginesu dumpingu, który w tym przypadku jest niższy niż margines szkody w pierwotnej sprawie.

E.   REJESTRACJA

| (40) | W świetle powyższych ustaleń cło antydumpingowe mające zastosowanie do wnioskodawcy nakłada się z mocą wsteczną na przywóz produktu objętego postępowaniem, który poddano obowiązkowi rejestracji zgodnie z art. 3 rozporządzenia (UE) nr 809/2013. |
| --- | --- |

(40)

W świetle powyższych ustaleń cło antydumpingowe mające zastosowanie do wnioskodawcy nakłada się z mocą wsteczną na przywóz produktu objętego postępowaniem, który poddano obowiązkowi rejestracji zgodnie z art. 3 rozporządzenia (UE) nr 809/2013.

F.   UJAWNIENIE INFORMACJI I OKRES OBOWIĄZYWANIA ŚRODKÓW

| (41) | Zainteresowane strony poinformowano o wszelkich zasadniczych faktach i okolicznościach, na podstawie których zamierza się nałożyć na przywóz TCCA od wnioskodawcy zmienione ostateczne cło antydumpingowe oraz nałożyć to cło z mocą wsteczną na przywóz podlegający rejestracji. Otrzymano uwagi od wnioskodawcy, których charakter, jak wyjaśniono powyżej, nie zmienił jednak powyższych wniosków. |
| --- | --- |

(41)

Zainteresowane strony poinformowano o wszelkich zasadniczych faktach i okolicznościach, na podstawie których zamierza się nałożyć na przywóz TCCA od wnioskodawcy zmienione ostateczne cło antydumpingowe oraz nałożyć to cło z mocą wsteczną na przywóz podlegający rejestracji. Otrzymano uwagi od wnioskodawcy, których charakter, jak wyjaśniono powyżej, nie zmienił jednak powyższych wniosków.

| (42) | Niniejszy przegląd nie ma wpływu na datę wygaśnięcia środków wprowadzonych rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 1389/2011. |
| --- | --- |

(42)

Niniejszy przegląd nie ma wpływu na datę wygaśnięcia środków wprowadzonych rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 1389/2011.

G.   OPINIA KOMITETU

| (43) | Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy art. 15 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, |
| --- | --- |

(43)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy art. 15 ust. 1 rozporządzenia podstawowego,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

1.   W art. 1 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 1389/2011 do tabeli dodaje się wiersz w brzmieniu:

| Przedsiębiorstwo | Stawka cła antydumpingowego | Dodatkowy kod TARIC |
| --- | --- | --- |
| „Liaocheng City Zhonglian Industry Co. Ltd | 32,8 % | A998” |

Przedsiębiorstwo

Stawka cła antydumpingowego

Dodatkowy kod TARIC

„Liaocheng City Zhonglian Industry Co. Ltd

32,8 %

A998”

2.   Jak określono w art. 1. ust. 3 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 1389/2011, stosowanie indywidualnej stawki celnej jest uwarunkowane przedstawieniem organom celnym państw członkowskich ważnej faktury handlowej, zgodnej z wymogami określonymi w załączniku do tego rozporządzenia. W przypadku nieprzedstawienia takiej faktury stosowana jest stawka cła antydumpingowego mająca zastosowanie do „wszystkich pozostałych przedsiębiorstw” wymienionych w tabeli w art. 1 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 1389/2011.

Niniejszym nałożone cło nakłada się również z mocą wsteczną na przywóz produktu objętego postępowaniem, zarejestrowanego zgodnie z art. 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 809/2013. Przywóz ten nie jest poddany wymogowi przedstawienia ważnej faktury handlowej, jako że został on zarejestrowany.

Niniejszym nakazuje się organom celnym zaprzestanie rejestracji przywozu produktu objętego postępowaniem pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, wytwarzanego i sprzedawanego na wywóz do Unii przez Liaocheng City Zhonglian Industry Co. Ltd.

3.   O ile nie określono inaczej, zastosowanie mają obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 23 maja 2014 r.

W imieniu Komisji

José Manuel BARROSO

Przewodniczący

---

(1)  Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 51.

1

(2)  Dz.U. L 261 z 7.10.2005, s. 1.

2

(3)  Dz.U. L 254 z 29.9.2010, s. 1.

3

(4)  Dz.U. L 346 z 30.12.2011, s. 6.

4

(5)  Dz.U. L 229 z 28.8.2013, s. 2.

5

---

| 27.5.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 157/85 |
| --- | --- | --- | --- |

27.5.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 157/85

---

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 570/2014

z dnia 26 maja 2014 r.

w sprawie zakończenia częściowego wznowienia dochodzenia antydumpingowego dotyczącego przywozu niektórych alkoholi tłuszczowych i ich mieszanek, pochodzących z Indii, Indonezji i Malezji

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 9 ust. 4,

a także mając na uwadze, co następuje:

A.   OBOWIĄZUJĄCE ŚRODKI

| (1) | W drodze rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 1138/2011 (2) Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych alkoholi tłuszczowych i ich mieszanek, pochodzących z Indii, Indonezji i Malezji („rozporządzenie w sprawie ceł ostatecznych”). Rozporządzenie w sprawie ceł ostatecznych zostało poprzedzone rozporządzeniem Komisji (UE) nr 446/2011 (3) nakładającym tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych alkoholi tłuszczowych i ich mieszanek, pochodzących z Indii, Indonezji i Malezji („rozporządzenie w sprawie ceł tymczasowych”). Ustalenia, które doprowadziły do nałożenia ostatecznych ceł antydumpingowych, będą określane w dalszej części dokumentu jako „ustalenia pierwotnego dochodzenia”. |
| --- | --- |

(1)

W drodze rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 1138/2011 (2) Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych alkoholi tłuszczowych i ich mieszanek, pochodzących z Indii, Indonezji i Malezji („rozporządzenie w sprawie ceł ostatecznych”). Rozporządzenie w sprawie ceł ostatecznych zostało poprzedzone rozporządzeniem Komisji (UE) nr 446/2011 (3) nakładającym tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych alkoholi tłuszczowych i ich mieszanek, pochodzących z Indii, Indonezji i Malezji („rozporządzenie w sprawie ceł tymczasowych”). Ustalenia, które doprowadziły do nałożenia ostatecznych ceł antydumpingowych, będą określane w dalszej części dokumentu jako „ustalenia pierwotnego dochodzenia”.

| (2) | W dniu 21 stycznia 2012 r. przedsiębiorstwo PT Ecogreen Oleochemicals, indonezyjski eksporter alkoholi tłuszczowych i ich mieszanek, przedsiębiorstwo Ecogreen Oleochemicals (Singapore) Pte. Ltd oraz przedsiębiorstwo Ecogreen Oleochemicals GmbH (zwane dalej łącznie „Ecogreen”) wniosły skargę (sprawa T-28/12) do Sądu o stwierdzenie nieważności rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych w zakresie, w jakim dotyczyło ono cła antydumpingowego w odniesieniu do Ecogreen. Ecogreen podważył dostosowanie dokonane na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do jego ceny eksportowej do celów porównania ceny eksportowej z wartością normalną spółki. |
| --- | --- |

(2)

W dniu 21 stycznia 2012 r. przedsiębiorstwo PT Ecogreen Oleochemicals, indonezyjski eksporter alkoholi tłuszczowych i ich mieszanek, przedsiębiorstwo Ecogreen Oleochemicals (Singapore) Pte. Ltd oraz przedsiębiorstwo Ecogreen Oleochemicals GmbH (zwane dalej łącznie „Ecogreen”) wniosły skargę (sprawa T-28/12) do Sądu o stwierdzenie nieważności rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych w zakresie, w jakim dotyczyło ono cła antydumpingowego w odniesieniu do Ecogreen. Ecogreen podważył dostosowanie dokonane na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do jego ceny eksportowej do celów porównania ceny eksportowej z wartością normalną spółki.

| (3) | W sprawie T-249/06 (Interpipe Nikopolsky Seamless Tubes Plant Niko Tube ZAT (Interpipe Niko Tube ZAT) i Interpipe Nizhnedneprovsky Tube Rolling Plant VAT (Interpipe NTRP VAT) przeciwko Radzie Unii Europejskiej) Sąd unieważnił art. 1 rozporządzenia (WE) nr 954/2006 w odniesieniu do Interpipe NTRP VAT m.in. ze względu na oczywisty błąd w ocenie związanej z dokonaniem dostosowania opartego na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i), a w odniesieniu do Interpipe Niko Tube ZAT — z innych powodów. W dniu 16 lutego 2012 r. Trybunał Sprawiedliwości odrzucił skargę wniesioną przez Radę i Komisję (sprawy połączone C-191/09 P i C-200/09 P). |
| --- | --- |

(3)

W sprawie T-249/06 (Interpipe Nikopolsky Seamless Tubes Plant Niko Tube ZAT (Interpipe Niko Tube ZAT) i Interpipe Nizhnedneprovsky Tube Rolling Plant VAT (Interpipe NTRP VAT) przeciwko Radzie Unii Europejskiej) Sąd unieważnił art. 1 rozporządzenia (WE) nr 954/2006 w odniesieniu do Interpipe NTRP VAT m.in. ze względu na oczywisty błąd w ocenie związanej z dokonaniem dostosowania opartego na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i), a w odniesieniu do Interpipe Niko Tube ZAT — z innych powodów. W dniu 16 lutego 2012 r. Trybunał Sprawiedliwości odrzucił skargę wniesioną przez Radę i Komisję (sprawy połączone C-191/09 P i C-200/09 P).

| (4) | Biorąc pod uwagę, że stan faktyczny w przypadku Ecogreen był podobny do stanu faktycznego w przypadku Interpipe NTRP VAT w odniesieniu do dostosowania dokonanego na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego, uznano za stosowne ponowne obliczenie marginesu dumpingu dla Ecogreen bez dokonania dostosowania na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i). |
| --- | --- |

(4)

Biorąc pod uwagę, że stan faktyczny w przypadku Ecogreen był podobny do stanu faktycznego w przypadku Interpipe NTRP VAT w odniesieniu do dostosowania dokonanego na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego, uznano za stosowne ponowne obliczenie marginesu dumpingu dla Ecogreen bez dokonania dostosowania na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i).

| (5) | Dlatego też w dniu 21 grudnia 2012 r. opublikowano rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1241/2012 z dnia 11 grudnia 2012 r. (4) zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1138/2011 w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych alkoholi tłuszczowych i ich mieszanek, pochodzących z Indii, Indonezji i Malezji, które obowiązuje z mocą wsteczną od dnia 12 listopada 2011 r. („rozporządzenie zmieniające”). |
| --- | --- |

(5)

Dlatego też w dniu 21 grudnia 2012 r. opublikowano rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1241/2012 z dnia 11 grudnia 2012 r. (4) zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1138/2011 w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych alkoholi tłuszczowych i ich mieszanek, pochodzących z Indii, Indonezji i Malezji, które obowiązuje z mocą wsteczną od dnia 12 listopada 2011 r. („rozporządzenie zmieniające”).

| (6) | Ustalony w nim margines dumpingu dla Ecogreen jest na poziomie de minimis zgodnie z art. 9 ust. 3 rozporządzenia podstawowego. Dochodzenie w odniesieniu do Ecogreen zostało zatem zakończone bez wprowadzenia środków. Następnie, w dniu 9 kwietnia 2013 r., Sąd umorzył postępowanie w przedmiocie skargi wniesionej w sprawie T-28/12. |
| --- | --- |

(6)

Ustalony w nim margines dumpingu dla Ecogreen jest na poziomie de minimis zgodnie z art. 9 ust. 3 rozporządzenia podstawowego. Dochodzenie w odniesieniu do Ecogreen zostało zatem zakończone bez wprowadzenia środków. Następnie, w dniu 9 kwietnia 2013 r., Sąd umorzył postępowanie w przedmiocie skargi wniesionej w sprawie T-28/12.

| (7) | Choć cła antydumpingowe zostały utrzymane w odniesieniu do wszystkich innych producentów eksportujących w Indiach, Indonezji i Malezji, należy przeprowadzić ponowną ocenę ustaleń pierwotnego dochodzenia, a w szczególności zbadać szkodliwe skutki przywozu po cenach dumpingowych w świetle zmienionych ustaleń dotyczących dumpingu przedstawionych w rozporządzeniu zmieniającym. |
| --- | --- |

(7)

Choć cła antydumpingowe zostały utrzymane w odniesieniu do wszystkich innych producentów eksportujących w Indiach, Indonezji i Malezji, należy przeprowadzić ponowną ocenę ustaleń pierwotnego dochodzenia, a w szczególności zbadać szkodliwe skutki przywozu po cenach dumpingowych w świetle zmienionych ustaleń dotyczących dumpingu przedstawionych w rozporządzeniu zmieniającym.

B.   PONOWNA OCENA USTALEŃ PIERWOTNEGO DOCHODZENIA

1.   Ramy ponownej oceny

| (8) | W dniu 28 lutego 2013 r. opublikowano zawiadomienie o częściowym wznowieniu dochodzenia antydumpingowego dotyczącego przywozu niektórych alkoholi tłuszczowych i ich mieszanek, pochodzących z Indii, Indonezji i Malezji („państwa, których dotyczy postępowanie”) (5) („wznowienie”). W zawiadomieniu wspomniano, że zakres wznowienia został ograniczony do zbadania potencjalnego wpływu nowo ustanowionych marginesów dumpingu na przedstawione w pierwotnym dochodzeniu ustalenia odnoszące się w szczególności do szkody i związku przyczynowego („wznowione dochodzenie”). |
| --- | --- |

(8)

W dniu 28 lutego 2013 r. opublikowano zawiadomienie o częściowym wznowieniu dochodzenia antydumpingowego dotyczącego przywozu niektórych alkoholi tłuszczowych i ich mieszanek, pochodzących z Indii, Indonezji i Malezji („państwa, których dotyczy postępowanie”) (5) („wznowienie”). W zawiadomieniu wspomniano, że zakres wznowienia został ograniczony do zbadania potencjalnego wpływu nowo ustanowionych marginesów dumpingu na przedstawione w pierwotnym dochodzeniu ustalenia odnoszące się w szczególności do szkody i związku przyczynowego („wznowione dochodzenie”).

| (9) | Komisja oficjalnie powiadomiła znanych zainteresowanych producentów eksportujących, importerów i użytkowników oraz przedstawicieli przemysłu unijnego o częściowym wznowieniu dochodzenia. Zainteresowanym stronom umożliwiono wyrażenie opinii na piśmie i ustnie w terminie określonym w zawiadomieniu. |
| --- | --- |

(9)

Komisja oficjalnie powiadomiła znanych zainteresowanych producentów eksportujących, importerów i użytkowników oraz przedstawicieli przemysłu unijnego o częściowym wznowieniu dochodzenia. Zainteresowanym stronom umożliwiono wyrażenie opinii na piśmie i ustnie w terminie określonym w zawiadomieniu.

| (10) | Szereg stron zwróciło uwagę na brak jasności w kwestii podstawy prawnej, w oparciu o którą Komisja podjęła decyzję o wznowieniu pierwotnego dochodzenia, a także danych, które Komisja zamierza zgromadzić w celu ustalenia stanu faktycznego i wyciągnięcia wniosków w ramach obecnego wznowionego dochodzenia. |
| --- | --- |

(10)

Szereg stron zwróciło uwagę na brak jasności w kwestii podstawy prawnej, w oparciu o którą Komisja podjęła decyzję o wznowieniu pierwotnego dochodzenia, a także danych, które Komisja zamierza zgromadzić w celu ustalenia stanu faktycznego i wyciągnięcia wniosków w ramach obecnego wznowionego dochodzenia.

| (11) | Strony stwierdziły również, że nie jest jasne, jakiego rodzaju dochodzenie zostało wszczęte i jaki może być jego końcowy wpływ na poziom środków ostatecznych, jaki okres zostanie nim objęty oraz które aspekty pierwotnego dochodzenia zostaną ponownie zbadane. |
| --- | --- |

(11)

Strony stwierdziły również, że nie jest jasne, jakiego rodzaju dochodzenie zostało wszczęte i jaki może być jego końcowy wpływ na poziom środków ostatecznych, jaki okres zostanie nim objęty oraz które aspekty pierwotnego dochodzenia zostaną ponownie zbadane.

| (12) | Należy przypomnieć, że wznowienie dochodzenia było konieczne z uwagi na przyjęcie rozporządzenia zmieniającego, które z kolei zostało przyjęte w świetle ustaleń Sądu przedstawionych w wyroku w sprawie T-249/06 (Interpipe Nikopolsky Seamless Tubes Plant Niko Tube ZAT (Interpipe Niko Tube ZAT) i Interpipe Nizhnedneprovsky Tube Rolling Plant VAT (Interpipe NTRP VAT) przeciwko Radzie Unii Europejskiej). |
| --- | --- |

(12)

Należy przypomnieć, że wznowienie dochodzenia było konieczne z uwagi na przyjęcie rozporządzenia zmieniającego, które z kolei zostało przyjęte w świetle ustaleń Sądu przedstawionych w wyroku w sprawie T-249/06 (Interpipe Nikopolsky Seamless Tubes Plant Niko Tube ZAT (Interpipe Niko Tube ZAT) i Interpipe Nizhnedneprovsky Tube Rolling Plant VAT (Interpipe NTRP VAT) przeciwko Radzie Unii Europejskiej).

| (13) | Należy przypomnieć, że w ramach pierwotnego dochodzenia tzw. okres objęty dochodzeniem (OD) został wyznaczony od dnia 1 lipca 2009 r. do dnia 30 czerwca 2010 r. Ocena szkody obejmowała okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do końca OD — tzw. „okres badany”. |
| --- | --- |

(13)

Należy przypomnieć, że w ramach pierwotnego dochodzenia tzw. okres objęty dochodzeniem (OD) został wyznaczony od dnia 1 lipca 2009 r. do dnia 30 czerwca 2010 r. Ocena szkody obejmowała okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do końca OD — tzw. „okres badany”.

| (14) | Przedmiotowe wznowione dochodzenie dotyczy tego samego OD i tego samego okresu badanego. Ustalenia pierwotnego dochodzenia odnoszące się do szkody i związku przyczynowego poczynione w tych okresach zostaną ponownie zbadane w świetle nowych marginesów dumpingu dla eksporterów indonezyjskich ustanowionych w rozporządzeniu zmieniającym. |
| --- | --- |

(14)

Przedmiotowe wznowione dochodzenie dotyczy tego samego OD i tego samego okresu badanego. Ustalenia pierwotnego dochodzenia odnoszące się do szkody i związku przyczynowego poczynione w tych okresach zostaną ponownie zbadane w świetle nowych marginesów dumpingu dla eksporterów indonezyjskich ustanowionych w rozporządzeniu zmieniającym.

| (15) | Ściślej rzecz ujmując, i zgodnie z treścią zawiadomienia o wznowieniu dochodzenia, przedmiotowe wznowione dochodzenie ma na celu ustalenie, czy objęty zasadą de minimis margines dumpingu wyznaczony dla jednego producenta eksportującego w Indonezji oraz zmiana poziomu marginesów dumpingu ustanowionych w rozporządzeniu zmieniającym w odniesieniu do innych przedsiębiorstw indonezyjskich mogła wpłynąć na ustalenia pierwotnego dochodzenia odnoszące się do szkody i związku przyczynowego. |
| --- | --- |

(15)

Ściślej rzecz ujmując, i zgodnie z treścią zawiadomienia o wznowieniu dochodzenia, przedmiotowe wznowione dochodzenie ma na celu ustalenie, czy objęty zasadą de minimis margines dumpingu wyznaczony dla jednego producenta eksportującego w Indonezji oraz zmiana poziomu marginesów dumpingu ustanowionych w rozporządzeniu zmieniającym w odniesieniu do innych przedsiębiorstw indonezyjskich mogła wpłynąć na ustalenia pierwotnego dochodzenia odnoszące się do szkody i związku przyczynowego.

| (16) | Wyniki wznowionego dochodzenia zostały przedstawione poniżej. Podobnie jak miało to miejsce w przypadku pierwotnego dochodzenia, niektóre dane i informacje zostały przedstawione w formie zindeksowanej, w szczególności w celu zapewnienia poufności pierwotnie przekazanych danych. |
| --- | --- |

(16)

Wyniki wznowionego dochodzenia zostały przedstawione poniżej. Podobnie jak miało to miejsce w przypadku pierwotnego dochodzenia, niektóre dane i informacje zostały przedstawione w formie zindeksowanej, w szczególności w celu zapewnienia poufności pierwotnie przekazanych danych.

2.   Produkt objęty postępowaniem i produkt podobny

| (17) | Należy przypomnieć, że produktem objętym postępowaniem jest produkt wskazany w pierwotnym dochodzeniu, mianowicie nasycone alkohole tłuszczowe o długości łańcucha węglowego C8, C10, C12, C14, C16 lub C18 (wyłączając izomery rozgałęzione), w tym nierozgałęzione nasycone alkohole tłuszczowe (zwane także „poszczególnymi frakcjami”) oraz mieszanki zawierające w przeważającej części kombinację długości łańcuchów węglowych C6-C8, C6-C10, C8-C10, C10-C12 (powszechnie kategoryzowanych jako C8-C10), mieszanki zawierające w przeważającej części kombinację długości łańcuchów węglowych C12-C14, C12-C16, C12-C18, C14-C16 (powszechnie kategoryzowanych jako C12-C14) oraz mieszanki zawierające w przeważającej części kombinację długości łańcuchów węglowych C16-C18, pochodzące z Indii, Indonezji i Malezji, objęte obecnie kodami CN ex 2905 16 85, 2905 17 00, ex 2905 19 00 oraz ex 3823 70 00 („alkohole tłuszczowe”). |
| --- | --- |

(17)

Należy przypomnieć, że produktem objętym postępowaniem jest produkt wskazany w pierwotnym dochodzeniu, mianowicie nasycone alkohole tłuszczowe o długości łańcucha węglowego C8, C10, C12, C14, C16 lub C18 (wyłączając izomery rozgałęzione), w tym nierozgałęzione nasycone alkohole tłuszczowe (zwane także „poszczególnymi frakcjami”) oraz mieszanki zawierające w przeważającej części kombinację długości łańcuchów węglowych C6-C8, C6-C10, C8-C10, C10-C12 (powszechnie kategoryzowanych jako C8-C10), mieszanki zawierające w przeważającej części kombinację długości łańcuchów węglowych C12-C14, C12-C16, C12-C18, C14-C16 (powszechnie kategoryzowanych jako C12-C14) oraz mieszanki zawierające w przeważającej części kombinację długości łańcuchów węglowych C16-C18, pochodzące z Indii, Indonezji i Malezji, objęte obecnie kodami CN ex 2905 16 85, 2905 17 00, ex 2905 19 00 oraz ex 3823 70 00 („alkohole tłuszczowe”).

| (18) | Ustalenia przedstawione w rozporządzeniu zmieniającym nie wywierają wpływu na ustalenia pierwotnego dochodzenia odnoszące się do produktu objętego postępowaniem i produktu podobnego. |
| --- | --- |

(18)

Ustalenia przedstawione w rozporządzeniu zmieniającym nie wywierają wpływu na ustalenia pierwotnego dochodzenia odnoszące się do produktu objętego postępowaniem i produktu podobnego.

3.   Dumping

| (19) | Jak wspomniano w motywie 7 rozporządzenia zmieniającego, margines dumpingu dla wszystkich spółek w Indonezji, odmienny niż dla innego producenta eksportującego z indywidualnym marginesem, który został oparty na marginesie współpracującego indonezyjskiego producenta eksportującego z najwyższym marginesem dumpingu, został zmieniony w celu uwzględnienia ponownie obliczonego marginesu dumpingu Ecogreen. |
| --- | --- |

(19)

Jak wspomniano w motywie 7 rozporządzenia zmieniającego, margines dumpingu dla wszystkich spółek w Indonezji, odmienny niż dla innego producenta eksportującego z indywidualnym marginesem, który został oparty na marginesie współpracującego indonezyjskiego producenta eksportującego z najwyższym marginesem dumpingu, został zmieniony w celu uwzględnienia ponownie obliczonego marginesu dumpingu Ecogreen.

| (20) | Rozporządzenie zmieniające nie wywarło wpływu na marginesy dumpingu wyznaczone w odniesieniu do indyjskich producentów eksportujących w motywie 23 rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych ani na marginesy wyznaczone w odniesieniu do malezyjskich producentów eksportujących w motywie 55. |
| --- | --- |

(20)

Rozporządzenie zmieniające nie wywarło wpływu na marginesy dumpingu wyznaczone w odniesieniu do indyjskich producentów eksportujących w motywie 23 rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych ani na marginesy wyznaczone w odniesieniu do malezyjskich producentów eksportujących w motywie 55.

| (21) | Jak wspomniano w motywie 6 rozporządzenia zmieniającego, margines dumpingu ustalony dla Ecogreen wynosił mniej niż 2 %, dlatego też znajdował się poniżej progu de minimis przewidzianego w art. 9 ust. 3 rozporządzenia podstawowego. Towary przywożone do Unii przez tego producenta eksportującego należy zatem traktować w ramach ponownego dochodzenia jako towary przywożone po cenach niedumpingowych. |
| --- | --- |

(21)

Jak wspomniano w motywie 6 rozporządzenia zmieniającego, margines dumpingu ustalony dla Ecogreen wynosił mniej niż 2 %, dlatego też znajdował się poniżej progu de minimis przewidzianego w art. 9 ust. 3 rozporządzenia podstawowego. Towary przywożone do Unii przez tego producenta eksportującego należy zatem traktować w ramach ponownego dochodzenia jako towary przywożone po cenach niedumpingowych.

| (22) | Zmiany ilości, ceny i udziału w rynku towarów przywożonych przez wspomnianego indonezyjskiego eksportera po cenach niedumpingowych w okresie badanym zostały przedstawione w poniższej tabeli. Jak wspomniano w motywie 16 powyżej, przekazane dane zostały przedstawione w formie zindeksowanej.









  Przywóz | 2007 | 2008 | 2009 | OD |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Tony | | | | |
| Indeks: 2007 = 100 | 100 | 110 | 107 | 115 |
| Roczny Δ % | | 9,6 | – 2,3 | 7,5 |
| Udział w rynku | | | | |
| Indeks: 2007 = 100 | 100 | 107 | 110 | 113 |
| Roczny Δ % | | 6,8 | 2,9 | 2,8 |
| Średnia cena w EUR/tonę | | | | |
| Indeks: 2007 = 100 | 100 | 110 | 91 | 91 |
| Roczny Δ % | | 9,9 | – 17,0 | 0,2 |
| Źródło: Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu. |

(22)

Zmiany ilości, ceny i udziału w rynku towarów przywożonych przez wspomnianego indonezyjskiego eksportera po cenach niedumpingowych w okresie badanym zostały przedstawione w poniższej tabeli. Jak wspomniano w motywie 16 powyżej, przekazane dane zostały przedstawione w formie zindeksowanej.

Przywóz

2007

2008

2009

OD

Tony

Indeks: 2007 = 100

100

110

107

115

Roczny Δ %

9,6

– 2,3

7,5

Udział w rynku

Indeks: 2007 = 100

100

107

110

113

Roczny Δ %

6,8

2,9

2,8

Średnia cena w EUR/tonę

Indeks: 2007 = 100

100

110

91

91

Roczny Δ %

9,9

– 17,0

0,2

Źródło: Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.

| (23) | Jeżeli chodzi o informacje zawarte w tabeli przedstawionej w motywie 70 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, które znalazły potwierdzenie w informacjach przedstawionych w motywie 64 rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych oraz w danych przedstawionych w powyższej tabeli, dochodzenie wykazało, że udział towarów przywożonych po cenach niedumpingowych w całkowitej ilości towarów przywożonych z państw, których dotyczy postępowanie, był niewielki oraz że w okresie badanym ich ilość zwiększała się w proporcjonalnie mniejszym stopniu niż ilość towarów przywożonych po cenach dumpingowych. Towary przywożone po cenach niedumpingowych stanowiły bowiem około 15–18 % łącznej wielkości przywozu z państw, których dotyczy postępowanie, w 2007 r. i zaledwie 10–13 % w OD. |
| --- | --- |

(23)

Jeżeli chodzi o informacje zawarte w tabeli przedstawionej w motywie 70 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, które znalazły potwierdzenie w informacjach przedstawionych w motywie 64 rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych oraz w danych przedstawionych w powyższej tabeli, dochodzenie wykazało, że udział towarów przywożonych po cenach niedumpingowych w całkowitej ilości towarów przywożonych z państw, których dotyczy postępowanie, był niewielki oraz że w okresie badanym ich ilość zwiększała się w proporcjonalnie mniejszym stopniu niż ilość towarów przywożonych po cenach dumpingowych. Towary przywożone po cenach niedumpingowych stanowiły bowiem około 15–18 % łącznej wielkości przywozu z państw, których dotyczy postępowanie, w 2007 r. i zaledwie 10–13 % w OD.

| (24) | Z ustaleń wznowionego dochodzenia wynika, że średnie ceny towarów przywożonych przez Ecogreen po cenach niedumpingowych zmniejszyły się o 9 % w okresie badanym, ale utrzymywały się na stałym poziomie pomiędzy 2009 r. a OD. |
| --- | --- |

(24)

Z ustaleń wznowionego dochodzenia wynika, że średnie ceny towarów przywożonych przez Ecogreen po cenach niedumpingowych zmniejszyły się o 9 % w okresie badanym, ale utrzymywały się na stałym poziomie pomiędzy 2009 r. a OD.

4.   Szkoda

4.1.   Produkcja unijna i przemysł unijny

| (25) | Wynik wznowionego dochodzenia nie wywarł wpływu na ustalenia dotyczące produkcji unijnej i przemysłu unijnego przedstawione w motywach 57–61 rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych, które zostają niniejszym potwierdzone. |
| --- | --- |

(25)

Wynik wznowionego dochodzenia nie wywarł wpływu na ustalenia dotyczące produkcji unijnej i przemysłu unijnego przedstawione w motywach 57–61 rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych, które zostają niniejszym potwierdzone.

4.2.   Konsumpcja w Unii

| (26) | Ustalenia przedstawione w motywach 64–66 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, które zostały potwierdzone w motywie 62 rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych, pozostają niezmienione. Informacje przedstawione w poniższej tabeli potwierdzają, że poziom konsumpcji alkoholu tłuszczowego w Unii utrzymywał się na stosunkowo stabilnym poziomie i uległ zwiększeniu o zaledwie 2 % w okresie badanym. Jak wspomniano w motywie 64 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, informacje na temat konsumpcji zostały przekazane w formie zindeksowanej w celu zapewnienia ochrony poufności danych.









  Konsumpcja | 2007 | 2008 | 2009 | OD |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Indeks: 2007 = 100 | 100 | 102 | 97 | 102 |
| Roczny Δ % | | 2,2 | – 4,8 | 4,6 |

(26)

Ustalenia przedstawione w motywach 64–66 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, które zostały potwierdzone w motywie 62 rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych, pozostają niezmienione. Informacje przedstawione w poniższej tabeli potwierdzają, że poziom konsumpcji alkoholu tłuszczowego w Unii utrzymywał się na stosunkowo stabilnym poziomie i uległ zwiększeniu o zaledwie 2 % w okresie badanym. Jak wspomniano w motywie 64 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, informacje na temat konsumpcji zostały przekazane w formie zindeksowanej w celu zapewnienia ochrony poufności danych.

Konsumpcja

2007

2008

2009

OD

Indeks: 2007 = 100

100

102

97

102

Roczny Δ %

2,2

– 4,8

4,6

4.3.   Przywóz do Unii z państw, których dotyczy postępowanie, oraz podcięcie cenowe

4.3.1.   Łączna ocena skutków przywozu po cenach dumpingowych

| (27) | Podobnie jak miało to miejsce w przypadku pierwotnego dochodzenia, zbadano, czy wyniki łącznej oceny skutków przywozu po cenach dumpingowych przeprowadzonej w odniesieniu do przedmiotowych trzech państw były w dalszym ciągu uzasadnione zgodnie z przepisami art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego w świetle zmiany marginesów dumpingu w odniesieniu do indonezyjskich producentów eksportujących, o której wspomniano w motywach 19 i 21 powyżej. |
| --- | --- |

(27)

Podobnie jak miało to miejsce w przypadku pierwotnego dochodzenia, zbadano, czy wyniki łącznej oceny skutków przywozu po cenach dumpingowych przeprowadzonej w odniesieniu do przedmiotowych trzech państw były w dalszym ciągu uzasadnione zgodnie z przepisami art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego w świetle zmiany marginesów dumpingu w odniesieniu do indonezyjskich producentów eksportujących, o której wspomniano w motywach 19 i 21 powyżej.

| (28) | Należy pamiętać, że zgodnie z art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego w przypadku gdy przedmiotem dochodzenia antydumpingowego jest jednocześnie przywóz produktów z więcej niż jednego kraju, skutki tego przywozu ocenia się w sposób łączny jedynie pod warunkiem, że: a) ustalony margines dumpingu w przywozie z każdego kraju przekracza poziom de minimis zdefiniowany w art. 9 ust. 3 tego rozporządzenia i wielkość przywozu z każdego z tych krajów nie jest nieznaczna; oraz b) łączna ocena skutków przywozu jest właściwa po uwzględnieniu warunków konkurencji między produktami przywożonymi oraz warunków konkurencji między produktami przywożonymi a unijnym produktem podobnym. |
| --- | --- |

(28)

Należy pamiętać, że zgodnie z art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego w przypadku gdy przedmiotem dochodzenia antydumpingowego jest jednocześnie przywóz produktów z więcej niż jednego kraju, skutki tego przywozu ocenia się w sposób łączny jedynie pod warunkiem, że: a) ustalony margines dumpingu w przywozie z każdego kraju przekracza poziom de minimis zdefiniowany w art. 9 ust. 3 tego rozporządzenia i wielkość przywozu z każdego z tych krajów nie jest nieznaczna; oraz b) łączna ocena skutków przywozu jest właściwa po uwzględnieniu warunków konkurencji między produktami przywożonymi oraz warunków konkurencji między produktami przywożonymi a unijnym produktem podobnym.

| (29) | Ustalenia dotyczące ilości i ceny towarów przywożonych po cenach dumpingowych w okresie badanym w każdym z państw, których dotyczy postępowanie, zostały poddane ponownej ocenie. Informacje dotyczące wielkości przywozu wykorzystane w celu ustalenia wysokości średnich cen zawartych w tabeli przedstawionej w motywie 63 lit. b) rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych pozostają niezmienione w przypadku Malezji i Indii. Dane dotyczące Indonezji zostały zmienione w celu uwzględnienia faktu, że, jak wspomniano w motywie 21 powyżej, jeden producent eksportujący nie jest już uznawany za producenta wprowadzającego swoje towary na rynek Unii po cenach dumpingowych. Nowo ustanowione wielkości przywozu towarów po cenach dumpingowych zmieniały się zgodnie z informacjami przedstawionymi w poniższej tabeli. Zgodnie z motywem 16 powyżej informacje dotyczące wielkości przywozu w każdym państwie, którego dotyczy postępowanie, zostały przedstawione w formie zindeksowanej.









  Wielkość przywozu po cenach dumpingowych | 2007 | 2008 | 2009 | OD |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Malezja | | | | |
| Indeks: 2007 = 100 | 100 | 161 | 141 | 137 |
| Roczny Δ % | | 61,4 | – 12,5 | – 2,9 |
| Indie | | | | |
| Indeks: 2007 = 100 | 100 | 118 | 104 | 143 |
| Roczny Δ % | | 18,2 | – 11,8 | 37,5 |
| Indonezja | | | | |
| Indeks: 2008 = 100 | | 100 | 142 | 168 |
| Roczny Δ % | | | 42,1 | 17,9 |

(29)

Ustalenia dotyczące ilości i ceny towarów przywożonych po cenach dumpingowych w okresie badanym w każdym z państw, których dotyczy postępowanie, zostały poddane ponownej ocenie. Informacje dotyczące wielkości przywozu wykorzystane w celu ustalenia wysokości średnich cen zawartych w tabeli przedstawionej w motywie 63 lit. b) rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych pozostają niezmienione w przypadku Malezji i Indii. Dane dotyczące Indonezji zostały zmienione w celu uwzględnienia faktu, że, jak wspomniano w motywie 21 powyżej, jeden producent eksportujący nie jest już uznawany za producenta wprowadzającego swoje towary na rynek Unii po cenach dumpingowych. Nowo ustanowione wielkości przywozu towarów po cenach dumpingowych zmieniały się zgodnie z informacjami przedstawionymi w poniższej tabeli. Zgodnie z motywem 16 powyżej informacje dotyczące wielkości przywozu w każdym państwie, którego dotyczy postępowanie, zostały przedstawione w formie zindeksowanej.

Wielkość przywozu po cenach dumpingowych

2007

2008

2009

OD

Malezja

Indeks: 2007 = 100

100

161

141

137

Roczny Δ %

61,4

– 12,5

– 2,9

Indie

Indeks: 2007 = 100

100

118

104

143

Roczny Δ %

18,2

– 11,8

37,5

Indonezja

Indeks: 2008 = 100

100

142

168

Roczny Δ %

42,1

17,9

| (30) | Dochodzenie wykazało, że wielkość przywozu po cenach dumpingowych w każdym z państw, których dotyczy postępowanie, nie była nieznaczna w OD oraz że obecność towarów przywożonych na rynek Unii po cenach dumpingowych utrzymywała się na wysokim poziomie w badanym okresie, a w szczególności w OD. Fakt, że w rozporządzeniu zmieniającym stwierdzono, iż jeden z indonezyjskich producentów eksportujących nie przywoził towarów po cenach dumpingowych, nie wpływa na przedmiotowe ustalenie. |
| --- | --- |

(30)

Dochodzenie wykazało, że wielkość przywozu po cenach dumpingowych w każdym z państw, których dotyczy postępowanie, nie była nieznaczna w OD oraz że obecność towarów przywożonych na rynek Unii po cenach dumpingowych utrzymywała się na wysokim poziomie w badanym okresie, a w szczególności w OD. Fakt, że w rozporządzeniu zmieniającym stwierdzono, iż jeden z indonezyjskich producentów eksportujących nie przywoził towarów po cenach dumpingowych, nie wpływa na przedmiotowe ustalenie.

| (31) | Ustalenia dotyczące ceny towarów przywożonych po cenach dumpingowych w okresie badanym poczynione w odniesieniu do każdego z państw, których dotyczy postępowanie, również zostały poddane ponownej ocenie, której wyniki zostały przedstawione w poniższej tabeli. Ceny wskazane w tabeli przedstawionej w motywie 63 lit. b) rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych pozostają niezmienione w przypadku Malezji i Indii. Dane dotyczące Indonezji zostały zmienione w celu uwzględnienia faktu, że, jak wspomniano w motywie 21 powyżej, jeden producent eksportujący nie został uznany za producenta wprowadzającego swoje towary na rynek Unii po cenach dumpingowych. Zgodnie z motywem 16 powyżej informacje dotyczące cen stosowanych przez indonezyjskiego eksportera, którego uznano za eksportera przywożącego swoje towary po cenach dumpingowych, zostały przedstawione w formie zindeksowanej.









  Przywóz na podstawie danych Eurostatu (dostosowany tak, aby dotyczył tylko produktu objętego postępowaniem oraz towarów przywożonych po cenach dumpingowych) | 2007 | 2008 | 2009 | OD |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Średnia cena w EUR/tonę, Malezja | 911 | 944 | 799 | 857 |
| Indeks: 2007 = 100 | 100 | 104 | 88 | 94 |
| Roczny Δ % | | 3,6 | – 15,4 | 7,3 |
| Średnia cena w EUR/tonę, Indie | 997 | 1 141 | 897 | 915 |
| Indeks: 2007 = 100 | 100 | 114 | 90 | 92 |
| Roczny Δ % | | 14,4 | – 21,4 | 2,1 |
| Średnia cena w EUR/tonę, Indonezja | | | | |
| Indeks: 2008 = 100 | | 100 | 70 | 72 |
| Roczny Δ % | | | – 30,0 | 2,6 |
| Źródło: Eurostat i odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu. |

(31)

Ustalenia dotyczące ceny towarów przywożonych po cenach dumpingowych w okresie badanym poczynione w odniesieniu do każdego z państw, których dotyczy postępowanie, również zostały poddane ponownej ocenie, której wyniki zostały przedstawione w poniższej tabeli. Ceny wskazane w tabeli przedstawionej w motywie 63 lit. b) rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych pozostają niezmienione w przypadku Malezji i Indii. Dane dotyczące Indonezji zostały zmienione w celu uwzględnienia faktu, że, jak wspomniano w motywie 21 powyżej, jeden producent eksportujący nie został uznany za producenta wprowadzającego swoje towary na rynek Unii po cenach dumpingowych. Zgodnie z motywem 16 powyżej informacje dotyczące cen stosowanych przez indonezyjskiego eksportera, którego uznano za eksportera przywożącego swoje towary po cenach dumpingowych, zostały przedstawione w formie zindeksowanej.

Przywóz na podstawie danych Eurostatu (dostosowany tak, aby dotyczył tylko produktu objętego postępowaniem oraz towarów przywożonych po cenach dumpingowych)

2007

2008

2009

OD

Średnia cena w EUR/tonę, Malezja

911

944

799

857

Indeks: 2007 = 100

100

104

88

94

Roczny Δ %

3,6

– 15,4

7,3

Średnia cena w EUR/tonę, Indie

997

1 141

897

915

Indeks: 2007 = 100

100

114

90

92

Roczny Δ %

14,4

– 21,4

2,1

Średnia cena w EUR/tonę, Indonezja

Indeks: 2008 = 100

100

70

72

Roczny Δ %

– 30,0

2,6

Źródło: Eurostat i odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.

| (32) | Dochodzenie wykazało, że poza 2007 r., kiedy nie odnotowano przywozu z Indonezji, ceny stosowane przez indonezyjskich producentów eksportujących utrzymywały się na takim samym poziomie jak w okresie objętym pierwotnym dochodzeniem. W związku z tym można potwierdzić ustalenie przedstawione w motywie 63 lit. b) rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych, z którego wynika, że ceny i praktyki cenowe stosowane w państwach, których dotyczy postępowanie, były zasadniczo zbliżone, w szczególności w OD. Fakt, że w rozporządzeniu zmieniającym stwierdzono, iż jeden z indonezyjskich producentów eksportujących nie przywoził towarów po cenach dumpingowych, nie wpływa na przedmiotowe ustalenie. |
| --- | --- |

(32)

Dochodzenie wykazało, że poza 2007 r., kiedy nie odnotowano przywozu z Indonezji, ceny stosowane przez indonezyjskich producentów eksportujących utrzymywały się na takim samym poziomie jak w okresie objętym pierwotnym dochodzeniem. W związku z tym można potwierdzić ustalenie przedstawione w motywie 63 lit. b) rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych, z którego wynika, że ceny i praktyki cenowe stosowane w państwach, których dotyczy postępowanie, były zasadniczo zbliżone, w szczególności w OD. Fakt, że w rozporządzeniu zmieniającym stwierdzono, iż jeden z indonezyjskich producentów eksportujących nie przywoził towarów po cenach dumpingowych, nie wpływa na przedmiotowe ustalenie.

| (33) | Ponadto ustalenia przedstawione w motywie 127 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, które zostały potwierdzone w motywie 122 rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych, a w szczególności ustalenia, z których wynika, że poziomy usuwające szkodę wyznaczone dla państw, których dotyczy postępowanie, znacznie przekraczały próg de minimis ustalony na poziomie 2 %, również zachowują ważność. Ponadto przeanalizowano kanały sprzedaży i tendencje cenowe dla każdego z państw, których dotyczy postępowanie, i stwierdzono, że były one podobne, co przedstawiono w powyższej tabeli. Ceny importowe państw, których dotyczy postępowanie, charakteryzowała tendencja spadkowa po osiągnięciu wartości szczytowej w 2008 r.; jak wykazało dochodzenie, ceny te były, ogólnie rzecz biorąc, szczególnie niskie w porównaniu ze średnimi cenami przemysłu unijnego. |
| --- | --- |

(33)

Ponadto ustalenia przedstawione w motywie 127 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, które zostały potwierdzone w motywie 122 rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych, a w szczególności ustalenia, z których wynika, że poziomy usuwające szkodę wyznaczone dla państw, których dotyczy postępowanie, znacznie przekraczały próg de minimis ustalony na poziomie 2 %, również zachowują ważność. Ponadto przeanalizowano kanały sprzedaży i tendencje cenowe dla każdego z państw, których dotyczy postępowanie, i stwierdzono, że były one podobne, co przedstawiono w powyższej tabeli. Ceny importowe państw, których dotyczy postępowanie, charakteryzowała tendencja spadkowa po osiągnięciu wartości szczytowej w 2008 r.; jak wykazało dochodzenie, ceny te były, ogólnie rzecz biorąc, szczególnie niskie w porównaniu ze średnimi cenami przemysłu unijnego.

| (34) | W poniższej tabeli wskazano, że udział towarów przywożonych po cenach dumpingowych z państw, których dotyczy postępowanie, zasadniczo zwiększał się w okresie badanym. Zgodnie z motywem 16 powyżej informacje zostały przedstawione w formie zindeksowanej.









  Udział w rynku przywozu po cenach dumpingowych | 2007 | 2008 | 2009 | OD |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Malezja | | | | |
| Indeks: 2007 = 100 | 100 | 157 | 145 | 135 |
| Roczny Δ % | | 57 | – 8 | – 7 |
| Indie | | | | |
| Indeks: 2007 = 100 | 100 | 115 | 107 | 141 |
| Roczny Δ % | | 15 | – 7 | 31 |
| Indonezja | | | | |
| Indeks: 2008 = 100 | | 100 | 142 | 168 |
| Roczny Δ % | | | 50 | 13 |

(34)

W poniższej tabeli wskazano, że udział towarów przywożonych po cenach dumpingowych z państw, których dotyczy postępowanie, zasadniczo zwiększał się w okresie badanym. Zgodnie z motywem 16 powyżej informacje zostały przedstawione w formie zindeksowanej.

Udział w rynku przywozu po cenach dumpingowych

2007

2008

2009

OD

Malezja

Indeks: 2007 = 100

100

157

145

135

Roczny Δ %

57

– 8

– 7

Indie

Indeks: 2007 = 100

100

115

107

141

Roczny Δ %

15

– 7

31

Indonezja

Indeks: 2008 = 100

100

142

168

Roczny Δ %

50

13

| (35) | Na podstawie przedstawionych powyżej faktów i rozważań we wznowionym dochodzeniu wykazano, że ustalenia dotyczące kumulacji poczynione w ramach pierwotnego dochodzenia pozostają niezmienione. Tym samym stwierdza się, że warunki dotyczące łącznej oceny skutków przywozu po cenach dumpingowych z państw, których dotyczy postępowanie, przedstawione w art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego w dalszym ciągu pozostają spełnione. Wpływ przywozu towarów pochodzących z państw, których dotyczy postępowanie, po cenach dumpingowych może zatem zostać poddany łącznej ocenie do celów wznowionego dochodzenia w zakresie szkody i związku przyczynowego. |
| --- | --- |

(35)

Na podstawie przedstawionych powyżej faktów i rozważań we wznowionym dochodzeniu wykazano, że ustalenia dotyczące kumulacji poczynione w ramach pierwotnego dochodzenia pozostają niezmienione. Tym samym stwierdza się, że warunki dotyczące łącznej oceny skutków przywozu po cenach dumpingowych z państw, których dotyczy postępowanie, przedstawione w art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego w dalszym ciągu pozostają spełnione. Wpływ przywozu towarów pochodzących z państw, których dotyczy postępowanie, po cenach dumpingowych może zatem zostać poddany łącznej ocenie do celów wznowionego dochodzenia w zakresie szkody i związku przyczynowego.

4.3.2.   Wielkość, cena oraz udział w rynku przywozu po cenach dumpingowych

| (36) | Aby ustalić łączny poziom przywozu po cenach dumpingowych na rynek Unii w okresie badanym, należy wziąć pod uwagę fakt, że w rozporządzeniu zmieniającym potwierdzono ustalenia dotyczące stosowania dumpingu przez wszystkich producentów eksportujących w Indonezji z wyjątkiem Ecogreen. Towary wywożone przez tych producentów uznaje się za towary wywożone po cenach dumpingowych, dlatego też w dalszym ciągu podlegają one cłom antydumpingowym. |
| --- | --- |

(36)

Aby ustalić łączny poziom przywozu po cenach dumpingowych na rynek Unii w okresie badanym, należy wziąć pod uwagę fakt, że w rozporządzeniu zmieniającym potwierdzono ustalenia dotyczące stosowania dumpingu przez wszystkich producentów eksportujących w Indonezji z wyjątkiem Ecogreen. Towary wywożone przez tych producentów uznaje się za towary wywożone po cenach dumpingowych, dlatego też w dalszym ciągu podlegają one cłom antydumpingowym.

| (37) | Podobnie w ramach wznowionego dochodzenia wzięto pod uwagę fakt, że marginesy dumpingu wyznaczone w pierwotnym dochodzeniu w odniesieniu do wszystkich producentów eksportujących w Indiach i Malezji pozostały niezmienione oraz że przywożone przez nich towary uznaje się za towary przywożone po cenach dumpingowych, dlatego też w dalszym ciągu podlegają one cłom antydumpingowym. |
| --- | --- |

(37)

Podobnie w ramach wznowionego dochodzenia wzięto pod uwagę fakt, że marginesy dumpingu wyznaczone w pierwotnym dochodzeniu w odniesieniu do wszystkich producentów eksportujących w Indiach i Malezji pozostały niezmienione oraz że przywożone przez nich towary uznaje się za towary przywożone po cenach dumpingowych, dlatego też w dalszym ciągu podlegają one cłom antydumpingowym.

| (38) | Wielkość przywozu po cenach dumpingowych z państw, których dotyczy postępowanie, została dostosowana poprzez odjęcie wielkości przywozu towarów przez jednego indonezyjskiego producenta eksportującego po cenach niedumpingowych zgodnie z motywem 29 powyżej. |
| --- | --- |

(38)

Wielkość przywozu po cenach dumpingowych z państw, których dotyczy postępowanie, została dostosowana poprzez odjęcie wielkości przywozu towarów przez jednego indonezyjskiego producenta eksportującego po cenach niedumpingowych zgodnie z motywem 29 powyżej.

| (39) | W świetle powyższego dane wskazane w motywie 70 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, które zostały potwierdzone w motywie 64 rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych, oraz ustalenia przedstawione w motywach 71–73 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych dotyczące oceny wielkości przywozu po cenach dumpingowych w okresie badanym potwierdzone w motywie 65 rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych, zostają zmienione zgodnie z informacjami przedstawionymi poniżej. Zgodnie z motywem 16 powyżej informacje dotyczące łącznej wielkości przywozu po cenach dumpingowych i udziału takiego przywozu w rynku zostały przedstawione w formie zindeksowanej.









  Przywóz po cenach dumpingowych z państw, których dotyczy postępowanie | 2007 | 2008 | 2009 | OD |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Tony | | | | |
| Indeks: 2007 = 100 | 100 | 167 | 155 | 165 |
| Roczny Δ % | | 67,0 | – 7,3 | 6,5 |
| Udział w rynku | | | | |
| Indeks: 2007 = 100 | 100 | 163 | 159 | 162 |
| Roczny Δ % | | 62,7 | – 2,3 | 1,8 |
| Średnia cena w EUR/tonę towarów przywożonych po cenach dumpingowych | 931 | 1 007 | 827 | 878 |
| Indeks: 2007 = 100 | 100 | 108 | 89 | 94 |
| Roczny Δ % | | 8,2 | – 17,9 | 6,1 |
| Źródło: Eurostat i odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu. |

(39)

W świetle powyższego dane wskazane w motywie 70 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, które zostały potwierdzone w motywie 64 rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych, oraz ustalenia przedstawione w motywach 71–73 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych dotyczące oceny wielkości przywozu po cenach dumpingowych w okresie badanym potwierdzone w motywie 65 rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych, zostają zmienione zgodnie z informacjami przedstawionymi poniżej. Zgodnie z motywem 16 powyżej informacje dotyczące łącznej wielkości przywozu po cenach dumpingowych i udziału takiego przywozu w rynku zostały przedstawione w formie zindeksowanej.

Przywóz po cenach dumpingowych z państw, których dotyczy postępowanie

2007

2008

2009

OD

Tony

Indeks: 2007 = 100

100

167

155

165

Roczny Δ %

67,0

– 7,3

6,5

Udział w rynku

Indeks: 2007 = 100

100

163

159

162

Roczny Δ %

62,7

– 2,3

1,8

Średnia cena w EUR/tonę towarów przywożonych po cenach dumpingowych

931

1 007

827

878

Indeks: 2007 = 100

100

108

89

94

Roczny Δ %

8,2

– 17,9

6,1

Źródło: Eurostat i odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.

| (40) | Wielkość przywozu po cenach dumpingowych z państw, których dotyczy postępowanie, ustalona w ramach przedmiotowego wznowionego dochodzenia wzrosła w znaczący sposób, tj. o 65 %, w okresie badanym. Największy wzrost odnotowano w latach 2007–2008, kiedy to przywóz zwiększył się o 67 %. Następnie przywóz zmniejszył się nieznacznie w 2009 r., aby zwiększyć się ponownie niemal do poziomu z 2008 r. w OD. |
| --- | --- |

(40)

Wielkość przywozu po cenach dumpingowych z państw, których dotyczy postępowanie, ustalona w ramach przedmiotowego wznowionego dochodzenia wzrosła w znaczący sposób, tj. o 65 %, w okresie badanym. Największy wzrost odnotowano w latach 2007–2008, kiedy to przywóz zwiększył się o 67 %. Następnie przywóz zmniejszył się nieznacznie w 2009 r., aby zwiększyć się ponownie niemal do poziomu z 2008 r. w OD.

| (41) | Zmienione średnie ceny towarów przywożonych po cenach dumpingowych z państw, których dotyczy postępowanie, ulegały poważnym wahaniom w okresie badanym, i ostatecznie zmniejszyły się o 6 %. Należy jednak podkreślić, że w okresie od 2008 r. do końca OD spadek cen wynosił nawet 14 %. W okresie badanym średnie ceny przywozu z tych państw były zawsze niższe od cen ustalonych przez resztę świata i podcinały ceny stosowane przez przemysł unijny, co doprowadziło do zwiększenia udziału towarów przywożonych po cenach dumpingowych w rynku. |
| --- | --- |

(41)

Zmienione średnie ceny towarów przywożonych po cenach dumpingowych z państw, których dotyczy postępowanie, ulegały poważnym wahaniom w okresie badanym, i ostatecznie zmniejszyły się o 6 %. Należy jednak podkreślić, że w okresie od 2008 r. do końca OD spadek cen wynosił nawet 14 %. W okresie badanym średnie ceny przywozu z tych państw były zawsze niższe od cen ustalonych przez resztę świata i podcinały ceny stosowane przez przemysł unijny, co doprowadziło do zwiększenia udziału towarów przywożonych po cenach dumpingowych w rynku.

| (42) | W okresie badanym udział w rynku towarów przywożonych po cenach dumpingowych z państw, których dotyczy postępowanie, uległ znacznemu zwiększeniu, tj. wzrósł o 62 %. Największy wzrost odnotowano w latach 2007–2008. W czasie kryzysu gospodarczego zaobserwowano nieznaczny spadek wielkości przywozu, co z kolei doprowadziło do nieznacznego zmniejszenia udziału państw, których dotyczy postępowanie, w rynku (o 4 %) w latach 2008–2009, jednak pod koniec okresu badanego państwa te odzyskały utracony udział w rynku. |
| --- | --- |

(42)

W okresie badanym udział w rynku towarów przywożonych po cenach dumpingowych z państw, których dotyczy postępowanie, uległ znacznemu zwiększeniu, tj. wzrósł o 62 %. Największy wzrost odnotowano w latach 2007–2008. W czasie kryzysu gospodarczego zaobserwowano nieznaczny spadek wielkości przywozu, co z kolei doprowadziło do nieznacznego zmniejszenia udziału państw, których dotyczy postępowanie, w rynku (o 4 %) w latach 2008–2009, jednak pod koniec okresu badanego państwa te odzyskały utracony udział w rynku.

| (43) | Z tego względu wykluczenie towarów przywożonych przez Ecogreen po cenach niedumpingowych nie wywiera żadnego wpływu na ustalenia pierwotnego dochodzenia dotyczące wielkości, ceny i udziału w rynku przywozu po cenach dumpingowych, które zostają niniejszym potwierdzone. |
| --- | --- |

(43)

Z tego względu wykluczenie towarów przywożonych przez Ecogreen po cenach niedumpingowych nie wywiera żadnego wpływu na ustalenia pierwotnego dochodzenia dotyczące wielkości, ceny i udziału w rynku przywozu po cenach dumpingowych, które zostają niniejszym potwierdzone.

4.3.3.   Podcięcie cenowe

| (44) | Należy przypomnieć, że zakresy podcięcia cenowego ustalone w ramach pierwotnego dochodzenia zostały wyjaśnione w motywach 74 i 75 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych i potwierdzone w motywie 67 rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych. Rozporządzenie zmieniające nie wywarło wpływu na indywidualne obliczenia dokonane w odniesieniu do wszystkich eksporterów, których dotyczy postępowanie. Dlatego też wspomniane ustalenia zostają niniejszym potwierdzone. |
| --- | --- |

(44)

Należy przypomnieć, że zakresy podcięcia cenowego ustalone w ramach pierwotnego dochodzenia zostały wyjaśnione w motywach 74 i 75 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych i potwierdzone w motywie 67 rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych. Rozporządzenie zmieniające nie wywarło wpływu na indywidualne obliczenia dokonane w odniesieniu do wszystkich eksporterów, których dotyczy postępowanie. Dlatego też wspomniane ustalenia zostają niniejszym potwierdzone.

| (45) | Średnia wysokość podcięcia cenowego ustalona w odniesieniu do objętego łączną oceną przywozu po cenach dumpingowych ze wszystkich trzech państw po wykluczeniu przywozu po cenach niedumpingowych wynosi 2 %. Tę pozornie niską wartość podcięcia cenowego należy postrzegać przez pryzmat faktu, że przemysł unijny został zmuszony do obniżenia cen z uwagi na obecność tanich towarów przywożonych na rynek UE. Wysokość wspomnianych cen była jednak niewystarczająca do pokrycia kosztów produkcji, w szczególności w OD. Średni margines sprzedaży po zaniżonych cenach wyznaczony dla przywozu po cenach dumpingowych poddanych łącznej ocenie po wykluczeniu Ecogreen wynosił 22 %. |
| --- | --- |

(45)

Średnia wysokość podcięcia cenowego ustalona w odniesieniu do objętego łączną oceną przywozu po cenach dumpingowych ze wszystkich trzech państw po wykluczeniu przywozu po cenach niedumpingowych wynosi 2 %. Tę pozornie niską wartość podcięcia cenowego należy postrzegać przez pryzmat faktu, że przemysł unijny został zmuszony do obniżenia cen z uwagi na obecność tanich towarów przywożonych na rynek UE. Wysokość wspomnianych cen była jednak niewystarczająca do pokrycia kosztów produkcji, w szczególności w OD. Średni margines sprzedaży po zaniżonych cenach wyznaczony dla przywozu po cenach dumpingowych poddanych łącznej ocenie po wykluczeniu Ecogreen wynosił 22 %.

| (46) | Po ujawnieniu ustaleń poczynionych przez Komisję importer alkoholi tłuszczowych pochodzących z Indonezji stwierdził, że średnia cena towarów przywożonych po cenach niedumpingowych powinna być niższa niż średnia cena przywożonych towarów wytwarzanych przez indonezyjskiego producenta eksportującego, wobec którego utrzymano zastosowane środki. Twierdzenie to nie wywiera jednak wpływu na ustalenia dotyczące poziomu podcięcia cenowego wyznaczonego dla objętego łączną oceną przywozu po cenach dumpingowych. |
| --- | --- |

(46)

Po ujawnieniu ustaleń poczynionych przez Komisję importer alkoholi tłuszczowych pochodzących z Indonezji stwierdził, że średnia cena towarów przywożonych po cenach niedumpingowych powinna być niższa niż średnia cena przywożonych towarów wytwarzanych przez indonezyjskiego producenta eksportującego, wobec którego utrzymano zastosowane środki. Twierdzenie to nie wywiera jednak wpływu na ustalenia dotyczące poziomu podcięcia cenowego wyznaczonego dla objętego łączną oceną przywozu po cenach dumpingowych.

4.4.   Sytuacja gospodarcza przemysłu unijnego

| (47) | Rozporządzenie zmieniające nie wywiera wpływu na ustalenia dotyczące sytuacji gospodarczej przemysłu unijnego poczynione w motywach 76–91 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, które zostały potwierdzone w motywach 71–84 rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych, dlatego też ustalenia te zostają niniejszym potwierdzone. |
| --- | --- |

(47)

Rozporządzenie zmieniające nie wywiera wpływu na ustalenia dotyczące sytuacji gospodarczej przemysłu unijnego poczynione w motywach 76–91 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, które zostały potwierdzone w motywach 71–84 rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych, dlatego też ustalenia te zostają niniejszym potwierdzone.

| (48) | Należy przypomnieć, że w ramach pierwotnego dochodzenia stwierdzono, iż większość wskaźników szkody wywierających wpływ na przemysł unijny, takich jak wskaźniki dotyczące produkcji (–17 %), wykorzystania mocy produkcyjnych (–15 %), wielkości sprzedaży (–18 %), udziału w rynku (–12 %) oraz zatrudnienia (–13 %) uległy pogorszeniu w okresie badanym. Wskaźniki szkody związane z wynikami finansowymi przemysłu unijnego, takie jak przepływ środków pieniężnych i rentowność, uległy szczególnie poważnemu pogorszeniu. Oznacza to, że zdolność przemysłu unijnego do pozyskania kapitału pogorszyła się, w szczególności w OD. |
| --- | --- |

(48)

Należy przypomnieć, że w ramach pierwotnego dochodzenia stwierdzono, iż większość wskaźników szkody wywierających wpływ na przemysł unijny, takich jak wskaźniki dotyczące produkcji (–17 %), wykorzystania mocy produkcyjnych (–15 %), wielkości sprzedaży (–18 %), udziału w rynku (–12 %) oraz zatrudnienia (–13 %) uległy pogorszeniu w okresie badanym. Wskaźniki szkody związane z wynikami finansowymi przemysłu unijnego, takie jak przepływ środków pieniężnych i rentowność, uległy szczególnie poważnemu pogorszeniu. Oznacza to, że zdolność przemysłu unijnego do pozyskania kapitału pogorszyła się, w szczególności w OD.

| (49) | W świetle powyższych faktów ustalenie, iż przemysł unijny poniósł istotną szkodę w rozumieniu art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, zostaje niniejszym potwierdzone. |
| --- | --- |

(49)

W świetle powyższych faktów ustalenie, iż przemysł unijny poniósł istotną szkodę w rozumieniu art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, zostaje niniejszym potwierdzone.

5.   Związek przyczynowy

| (50) | Po potwierdzeniu poniesienia istotnej szkody przez przemysł unijny przeprowadzono ponowną ocenę służącą ustaleniu, czy w dalszym ciągu istnieje związek przyczynowy między wspomnianą szkodą, której wystąpienie ustalono w oparciu o zmienione ustalenia dotyczące dumpingu przedstawione w rozporządzeniu zmieniającym, a zmienioną wielkością przywozu po cenach dumpingowych z państw, których dotyczy postępowanie. |
| --- | --- |

(50)

Po potwierdzeniu poniesienia istotnej szkody przez przemysł unijny przeprowadzono ponowną ocenę służącą ustaleniu, czy w dalszym ciągu istnieje związek przyczynowy między wspomnianą szkodą, której wystąpienie ustalono w oparciu o zmienione ustalenia dotyczące dumpingu przedstawione w rozporządzeniu zmieniającym, a zmienioną wielkością przywozu po cenach dumpingowych z państw, których dotyczy postępowanie.

5.1.   Wpływ przywozu towarów po cenach dumpingowych

| (51) | Zgodnie z motywem 26 powyżej konsumpcja w Unii utrzymywała się na stosunkowo stabilnym poziomie i wzrosła zaledwie o 2 % w okresie badanym. |
| --- | --- |

(51)

Zgodnie z motywem 26 powyżej konsumpcja w Unii utrzymywała się na stosunkowo stabilnym poziomie i wzrosła zaledwie o 2 % w okresie badanym.

| (52) | Z tabeli przedstawionej w motywie 39 powyżej, w której nie uwzględniono towarów przywożonych przez indonezyjskiego eksportera, którego w rozporządzeniu zmieniającym uznano za eksportera niedokonującego przywozu towarów po cenach dumpingowych na rynek unijny, wynika, że zmieniona wielkość przywozu po cenach dumpingowych z trzech państw, których dotyczy postępowanie, utrzymała się na istotnym poziomie i uległa znacznemu zwiększeniu w okresie badanym, tj. wzrosła o ponad 60 000 ton w ujęciu bezwzględnym i o ponad 60 % w ujęciu względnym. Ponownie udział towarów przywożonych po cenach dumpingowych w rynku uległ istotnemu zwiększeniu i wzrósł o ponad 5 punktów procentowych w tym okresie. |
| --- | --- |

(52)

Z tabeli przedstawionej w motywie 39 powyżej, w której nie uwzględniono towarów przywożonych przez indonezyjskiego eksportera, którego w rozporządzeniu zmieniającym uznano za eksportera niedokonującego przywozu towarów po cenach dumpingowych na rynek unijny, wynika, że zmieniona wielkość przywozu po cenach dumpingowych z trzech państw, których dotyczy postępowanie, utrzymała się na istotnym poziomie i uległa znacznemu zwiększeniu w okresie badanym, tj. wzrosła o ponad 60 000 ton w ujęciu bezwzględnym i o ponad 60 % w ujęciu względnym. Ponownie udział towarów przywożonych po cenach dumpingowych w rynku uległ istotnemu zwiększeniu i wzrósł o ponad 5 punktów procentowych w tym okresie.

| (53) | Opisane tendencje są bardzo podobne do tendencji zaobserwowanych w ramach pierwotnego dochodzenia i pokrywają się w szczególności z ustaleniami przedstawionymi w motywach 86–94 rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych. W oparciu o zmienione dane uznaje się, że wzrost udziału w rynku w okresie badanym, który w ramach pierwotnego dochodzenia został ustalony na poziomie 57 %, wynosi obecnie ponad 60 %. |
| --- | --- |

(53)

Opisane tendencje są bardzo podobne do tendencji zaobserwowanych w ramach pierwotnego dochodzenia i pokrywają się w szczególności z ustaleniami przedstawionymi w motywach 86–94 rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych. W oparciu o zmienione dane uznaje się, że wzrost udziału w rynku w okresie badanym, który w ramach pierwotnego dochodzenia został ustalony na poziomie 57 %, wynosi obecnie ponad 60 %.

| (54) | Ustalenia poczynione w ramach wznowionego dochodzenia potwierdziły bowiem, że przywóz po cenach dumpingowych z państw, których dotyczy postępowanie, wywierał wpływ na przemysł unijny, począwszy od 2008 r., kiedy wielkość tego przywozu wzrosła o 67 %. Jak wskazano w motywie 39, w 2008 r. ceny towarów przywożonych po cenach dumpingowych były znacznie niższe niż ceny stosowane przez przemysł unijny. Doprowadziło to do znacznego spadku wielkości sprzedaży (–15,4 %) i udziałów przemysłu unijnego w rynku, których nie udało się już odzyskać w pozostałej części okresu badanego. Jednocześnie udział w rynku towarów przywożonych po cenach dumpingowych z państw, których dotyczy postępowanie, zwiększył się o ponad 9 punktów procentowych. |
| --- | --- |

(54)

Ustalenia poczynione w ramach wznowionego dochodzenia potwierdziły bowiem, że przywóz po cenach dumpingowych z państw, których dotyczy postępowanie, wywierał wpływ na przemysł unijny, począwszy od 2008 r., kiedy wielkość tego przywozu wzrosła o 67 %. Jak wskazano w motywie 39, w 2008 r. ceny towarów przywożonych po cenach dumpingowych były znacznie niższe niż ceny stosowane przez przemysł unijny. Doprowadziło to do znacznego spadku wielkości sprzedaży (–15,4 %) i udziałów przemysłu unijnego w rynku, których nie udało się już odzyskać w pozostałej części okresu badanego. Jednocześnie udział w rynku towarów przywożonych po cenach dumpingowych z państw, których dotyczy postępowanie, zwiększył się o ponad 9 punktów procentowych.

| (55) | W motywie 72 rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych wykazano, że aby odpowiednio zareagować na tę presję, przemysł unijny został zmuszony do znacznego obniżenia swoich cen sprzedaży, które w konsekwencji uległy zmniejszeniu o 16,9 % w 2009 r., a w OD dodatkowo o 5,3 %. Nawet przy założeniu, że takie praktyki cenowe pozwoliły przemysłowi unijnemu ograniczyć utratę udziału w rynku, doprowadziły one do poważnych strat, które skumulowały się w okresie badanym, co zostało wykazane w motywie 86 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych i potwierdzone w motywie 78 rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych. Opisana sytuacja zbiegła się w czasie z wprowadzeniem znacznej ilości tanich towarów przywożonych na rynek Unii po cenach dumpingowych, w szczególności w OD. |
| --- | --- |

(55)

W motywie 72 rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych wykazano, że aby odpowiednio zareagować na tę presję, przemysł unijny został zmuszony do znacznego obniżenia swoich cen sprzedaży, które w konsekwencji uległy zmniejszeniu o 16,9 % w 2009 r., a w OD dodatkowo o 5,3 %. Nawet przy założeniu, że takie praktyki cenowe pozwoliły przemysłowi unijnemu ograniczyć utratę udziału w rynku, doprowadziły one do poważnych strat, które skumulowały się w okresie badanym, co zostało wykazane w motywie 86 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych i potwierdzone w motywie 78 rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych. Opisana sytuacja zbiegła się w czasie z wprowadzeniem znacznej ilości tanich towarów przywożonych na rynek Unii po cenach dumpingowych, w szczególności w OD.

| (56) | W 2009 r., pomimo spadku bezwzględnej wielkości przywozu towarów po cenach dumpingowych z państw, których dotyczy postępowanie, o 7,3 %, co zbiegło się z pogorszeniem koniunktury gospodarczej i recesją na rynku UE, odnotowano spadek średniej ceny towarów przywożonych po cenach dumpingowych o 17,9 %, co stanowiło większy spadek w porównaniu spadkiem ceny ustalonej przez przemysł unijny o 16,9 %. Przemysł unijny został zmuszony do obniżenia swoich cen w OD, co doprowadziło do nagromadzenia strat finansowych. |
| --- | --- |

(56)

W 2009 r., pomimo spadku bezwzględnej wielkości przywozu towarów po cenach dumpingowych z państw, których dotyczy postępowanie, o 7,3 %, co zbiegło się z pogorszeniem koniunktury gospodarczej i recesją na rynku UE, odnotowano spadek średniej ceny towarów przywożonych po cenach dumpingowych o 17,9 %, co stanowiło większy spadek w porównaniu spadkiem ceny ustalonej przez przemysł unijny o 16,9 %. Przemysł unijny został zmuszony do obniżenia swoich cen w OD, co doprowadziło do nagromadzenia strat finansowych.

| (57) | Powyższe ustalenia potwierdzają powagę wpływu, jaki obecność znacznej ilości tanich towarów przywiezionych na rynek Unii po cenach dumpingowych wywarła na praktyki cenowe przemysłu unijnego stosowane na jego głównym rynku oraz niekorzystne konsekwencje tego zjawiska dla sytuacji gospodarczej tego przemysłu, w szczególności w OD. |
| --- | --- |

(57)

Powyższe ustalenia potwierdzają powagę wpływu, jaki obecność znacznej ilości tanich towarów przywiezionych na rynek Unii po cenach dumpingowych wywarła na praktyki cenowe przemysłu unijnego stosowane na jego głównym rynku oraz niekorzystne konsekwencje tego zjawiska dla sytuacji gospodarczej tego przemysłu, w szczególności w OD.

| (58) | Wspomniany powyżej importer stwierdził, że w ramach analizy związku przyczynowego pozostałe indonezyjskie towary przywożone po cenach dumpingowych i towary przywożone z Indii i Malezji należy ocenić oddzielnie, uzasadniając to faktem, że towary przywożone z Indonezji charakteryzują się czynnikami takimi jak stabilny udział w rynku, wyższy poziom cen, brak podcięcia cenowego i niższy margines sprzedaży po zaniżonych cenach, oraz występowaniem równoległych zmian udziałów przemysłu indonezyjskiego i unijnego w rynku. Importer stwierdził również, że po objęciu indonezyjskich towarów przywożonych po cenach dumpingowych odrębną analizą, nie można stwierdzić istnienia związku przyczynowego pomiędzy wystąpieniem szkody a przywozem takich towarów. |
| --- | --- |

(58)

Wspomniany powyżej importer stwierdził, że w ramach analizy związku przyczynowego pozostałe indonezyjskie towary przywożone po cenach dumpingowych i towary przywożone z Indii i Malezji należy ocenić oddzielnie, uzasadniając to faktem, że towary przywożone z Indonezji charakteryzują się czynnikami takimi jak stabilny udział w rynku, wyższy poziom cen, brak podcięcia cenowego i niższy margines sprzedaży po zaniżonych cenach, oraz występowaniem równoległych zmian udziałów przemysłu indonezyjskiego i unijnego w rynku. Importer stwierdził również, że po objęciu indonezyjskich towarów przywożonych po cenach dumpingowych odrębną analizą, nie można stwierdzić istnienia związku przyczynowego pomiędzy wystąpieniem szkody a przywozem takich towarów.

| (59) | Twierdzenie to zostało odrzucone z uwagi na fakt, że czynniki przywoływane przez importera, niekiedy w wybiórczy sposób, nie odpowiadają czynnikom uznanym za istotne przy ustalaniu, czy należy dokonać kumulacji, zgodnie z art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, w szczególności jeżeli chodzi o warunki konkurencji między produktami przywożonymi a podobnymi produktami unijnymi. W ramach pierwotnego dochodzenia ustalono bowiem, że produkt objęty postępowaniem jest półproduktem wykorzystywanym głównie jako materiał początkowy w produkcji siarczanów, etoksylatów oraz eterosiarczanów alkoholi tłuszczowych, oraz że przywożony produkt konkuruje bezpośrednio z produktem wytwarzanym w Unii, niezależnie od jego państwa pochodzenia. Jednolita struktura konkurencji na rynku unijnym uzasadnia zatem przeprowadzenie łącznej oceny skutków przywozu w rozumieniu art. 3 ust. 4 lit. b) rozporządzenia podstawowego. Argumenty przedstawione przez importera nie odnoszą się do tego ustalenia, przy czym można byłoby uznać je za zasadne wyłącznie po przeprowadzeniu odrębnej oceny. Z uwagi na brak podstaw uzasadniających wprowadzenie zmian w ustaleniach pierwotnego dochodzenia dotyczących kumulacji niniejszym potwierdza się wyniki analizy skutków przywozu po cenach dumpingowych. |
| --- | --- |

(59)

Twierdzenie to zostało odrzucone z uwagi na fakt, że czynniki przywoływane przez importera, niekiedy w wybiórczy sposób, nie odpowiadają czynnikom uznanym za istotne przy ustalaniu, czy należy dokonać kumulacji, zgodnie z art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, w szczególności jeżeli chodzi o warunki konkurencji między produktami przywożonymi a podobnymi produktami unijnymi. W ramach pierwotnego dochodzenia ustalono bowiem, że produkt objęty postępowaniem jest półproduktem wykorzystywanym głównie jako materiał początkowy w produkcji siarczanów, etoksylatów oraz eterosiarczanów alkoholi tłuszczowych, oraz że przywożony produkt konkuruje bezpośrednio z produktem wytwarzanym w Unii, niezależnie od jego państwa pochodzenia. Jednolita struktura konkurencji na rynku unijnym uzasadnia zatem przeprowadzenie łącznej oceny skutków przywozu w rozumieniu art. 3 ust. 4 lit. b) rozporządzenia podstawowego. Argumenty przedstawione przez importera nie odnoszą się do tego ustalenia, przy czym można byłoby uznać je za zasadne wyłącznie po przeprowadzeniu odrębnej oceny. Z uwagi na brak podstaw uzasadniających wprowadzenie zmian w ustaleniach pierwotnego dochodzenia dotyczących kumulacji niniejszym potwierdza się wyniki analizy skutków przywozu po cenach dumpingowych.

| (60) | Ponadto należy podkreślić, że pozostałe indonezyjskie towary były przywożone po cenach dumpingowych, znacznie zwiększyły swój udział w rynku w okresie badanym oraz były sprzedawane po zaniżonych cenach w stosunku do cen sprzedaży stosowanych przez przemysł unijny. |
| --- | --- |

(60)

Ponadto należy podkreślić, że pozostałe indonezyjskie towary były przywożone po cenach dumpingowych, znacznie zwiększyły swój udział w rynku w okresie badanym oraz były sprzedawane po zaniżonych cenach w stosunku do cen sprzedaży stosowanych przez przemysł unijny.

| (61) | Importer wspomniał również, że Ecogreen sprzedawał swoje produkty po zaniżonych cenach w większym stopniu niż drugi z indonezyjskich producentów eksportujących i dlatego z uwagi na fakt, że wpływ towarów przywożonych przez Ecogreen został uznany za nieznaczny, wyciągnięcie analogicznego wniosku w odniesieniu do pozostałej części przywozu z Indonezji było tym bardziej uzasadnione. |
| --- | --- |

(61)

Importer wspomniał również, że Ecogreen sprzedawał swoje produkty po zaniżonych cenach w większym stopniu niż drugi z indonezyjskich producentów eksportujących i dlatego z uwagi na fakt, że wpływ towarów przywożonych przez Ecogreen został uznany za nieznaczny, wyciągnięcie analogicznego wniosku w odniesieniu do pozostałej części przywozu z Indonezji było tym bardziej uzasadnione.

| (62) | Wniosek ten sformułowano na podstawie nieprawidłowego założenia. Na mocy wyroku Sądu metoda dokonywania obliczeń dotyczących dumpingu w odniesieniu do Ecogreen uległa zmianie, wskutek czego margines dumpingu został uznany za zgodny z progiem de minimis. Wpływ towarów przywożonych przez Ecogreen musiał zostać uznany za nieznaczny wyłącznie z tego powodu. Wniosek zostaje zatem odrzucony. |
| --- | --- |

(62)

Wniosek ten sformułowano na podstawie nieprawidłowego założenia. Na mocy wyroku Sądu metoda dokonywania obliczeń dotyczących dumpingu w odniesieniu do Ecogreen uległa zmianie, wskutek czego margines dumpingu został uznany za zgodny z progiem de minimis. Wpływ towarów przywożonych przez Ecogreen musiał zostać uznany za nieznaczny wyłącznie z tego powodu. Wniosek zostaje zatem odrzucony.

| (63) | W oparciu o powyższe ustalenia należy stwierdzić, że przywóz towarów po cenach dumpingowych wyrządził istotną szkodę przemysłowi unijnemu. |
| --- | --- |

(63)

W oparciu o powyższe ustalenia należy stwierdzić, że przywóz towarów po cenach dumpingowych wyrządził istotną szkodę przemysłowi unijnemu.

5.2.   Wpływ innych czynników

| (64) | W ramach badania związku przyczynowego ponownie zbadano również wpływ innych czynników na sytuację przemysłu unijnego. |
| --- | --- |

(64)

W ramach badania związku przyczynowego ponownie zbadano również wpływ innych czynników na sytuację przemysłu unijnego.

5.2.1.   Przywóz towarów z Indonezji po cenach niedumpingowych

| (65) | Jak wspomniano w motywie 23 powyżej, wielkość przywozu po cenach niedumpingowych zwiększała się w stosunkowo wolniejszym tempie niż wielkość przywozu po cenach dumpingowych, a udział takiego przywozu w całkowitej wielkości przywozu z państw, których dotyczy postępowanie, był niewielki w OD. Ponadto dochodzenie wykazało również, że udział tego przywozu w rynku w okresie badanym, a zwłaszcza w OD, był nieznaczny. |
| --- | --- |

(65)

Jak wspomniano w motywie 23 powyżej, wielkość przywozu po cenach niedumpingowych zwiększała się w stosunkowo wolniejszym tempie niż wielkość przywozu po cenach dumpingowych, a udział takiego przywozu w całkowitej wielkości przywozu z państw, których dotyczy postępowanie, był niewielki w OD. Ponadto dochodzenie wykazało również, że udział tego przywozu w rynku w okresie badanym, a zwłaszcza w OD, był nieznaczny.

| (66) | Wielkość przywozu po cenach dumpingowych zwiększyła się o 6,5 % od 2009 r. do końca OD, co oznacza, że była wyższa niż poziom poprawy sytuacji rynkowej obrazowany przez wzrost konsumpcji w Unii o 4,6 % — w konsekwencji doprowadziło to do zwiększenia udziału przywożonych towarów w rynku. |
| --- | --- |

(66)

Wielkość przywozu po cenach dumpingowych zwiększyła się o 6,5 % od 2009 r. do końca OD, co oznacza, że była wyższa niż poziom poprawy sytuacji rynkowej obrazowany przez wzrost konsumpcji w Unii o 4,6 % — w konsekwencji doprowadziło to do zwiększenia udziału przywożonych towarów w rynku.

| (67) | Z tego względu należy stwierdzić, że jakikolwiek korzystny wpływ wynikający z przywozu towarów na rynek Unii po cenach niedumpingowych w OD nie może zrównoważyć istotnego negatywnego wpływu wywieranego przez przywóz towarów po cenach dumpingowych opisany szczegółowo w motywach 51–57. |
| --- | --- |

(67)

Z tego względu należy stwierdzić, że jakikolwiek korzystny wpływ wynikający z przywozu towarów na rynek Unii po cenach niedumpingowych w OD nie może zrównoważyć istotnego negatywnego wpływu wywieranego przez przywóz towarów po cenach dumpingowych opisany szczegółowo w motywach 51–57.

| (68) | W oparciu o powyższe ustalenia uznaje się, że skala występowania towarów przywożonych na rynek Unii przez Ecogreen po cenach niedumpingowych w OD nie była wystarczająca do wyeliminowania związku przyczynowego między przywozem po cenach dumpingowych a szkodą poniesioną przez przemysł unijny w OD. |
| --- | --- |

(68)

W oparciu o powyższe ustalenia uznaje się, że skala występowania towarów przywożonych na rynek Unii przez Ecogreen po cenach niedumpingowych w OD nie była wystarczająca do wyeliminowania związku przyczynowego między przywozem po cenach dumpingowych a szkodą poniesioną przez przemysł unijny w OD.

5.2.2.   Inne czynniki zbadane w ramach pierwotnego dochodzenia

| (69) | Inne czynniki zbadane w ramach pierwotnego dochodzenia w celu zidentyfikowania potencjalnych przyczyn wyrządzenia istotnej szkody przemysłowi unijnemu obejmowały: przywóz do Unii z pozostałej części świata, wyniki wywozu przemysłu unijnego, wpływ kryzysu gospodarczego i wyniki sprzedaży izomerów rozgałęzionych, które nie wchodzą w zakres definicji produktu. |
| --- | --- |

(69)

Inne czynniki zbadane w ramach pierwotnego dochodzenia w celu zidentyfikowania potencjalnych przyczyn wyrządzenia istotnej szkody przemysłowi unijnemu obejmowały: przywóz do Unii z pozostałej części świata, wyniki wywozu przemysłu unijnego, wpływ kryzysu gospodarczego i wyniki sprzedaży izomerów rozgałęzionych, które nie wchodzą w zakres definicji produktu.

| (70) | Biorąc pod uwagę fakt, że zmienione marginesy dumpingu wyznaczone w odniesieniu do indonezyjskich producentów eksportujących nie wywarły wpływu na te czynniki, niniejszym potwierdza się wniosek i ustalenia dotyczące tych wskaźników przedstawione w motywach 95–100 rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych. Wpływ tych czynników należy uznać za niewystarczający do wyeliminowania związku przyczynowego między przywozem towarów po cenach dumpingowych a poniesieniem szkody przez przemysł unijny. |
| --- | --- |

(70)

Biorąc pod uwagę fakt, że zmienione marginesy dumpingu wyznaczone w odniesieniu do indonezyjskich producentów eksportujących nie wywarły wpływu na te czynniki, niniejszym potwierdza się wniosek i ustalenia dotyczące tych wskaźników przedstawione w motywach 95–100 rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych. Wpływ tych czynników należy uznać za niewystarczający do wyeliminowania związku przyczynowego między przywozem towarów po cenach dumpingowych a poniesieniem szkody przez przemysł unijny.

5.3.   Wnioski w sprawie związku przyczynowego

| (71) | Przedmiotowe wznowione dochodzenie potwierdziło dalsze istnienie wyraźnego i bezpośredniego związku między zwiększeniem wielkości i negatywnego oddziaływania przywozu po cenach dumpingowych na ogólny poziom cen a poniesieniem istotnej szkody przez przemysł unijny w OD. |
| --- | --- |

(71)

Przedmiotowe wznowione dochodzenie potwierdziło dalsze istnienie wyraźnego i bezpośredniego związku między zwiększeniem wielkości i negatywnego oddziaływania przywozu po cenach dumpingowych na ogólny poziom cen a poniesieniem istotnej szkody przez przemysł unijny w OD.

| (72) | Przeprowadzona powyżej analiza wykazała, że wielkość przywozu po cenach niedumpingowych była niewielka w porównaniu z ilością towarów przywożonych po cenach dumpingowych z państw, których dotyczy postępowanie. W świetle stosunkowo stabilnego poziomu konsumpcji ilość towarów przywożonych po cenach dumpingowych uległa znacznemu zwiększeniu zarówno w ujęciu bezwzględnym, jak i w ujęciu względnym w okresie badanym, przy czym obecność tych towarów wywarła istotny, negatywny wpływ na rynek unijny. Stwierdzono bowiem, że z uwagi na zakłócenie sytuacji na rynku przemysł unijny został zmuszony do istotnego obniżenia cen o 22,2 %, począwszy od 2008 r. i w konsekwencji nie był w stanie pokryć ponoszonych kosztów ani osiągnąć rozsądnego zysku, w szczególności w OD. |
| --- | --- |

(72)

Przeprowadzona powyżej analiza wykazała, że wielkość przywozu po cenach niedumpingowych była niewielka w porównaniu z ilością towarów przywożonych po cenach dumpingowych z państw, których dotyczy postępowanie. W świetle stosunkowo stabilnego poziomu konsumpcji ilość towarów przywożonych po cenach dumpingowych uległa znacznemu zwiększeniu zarówno w ujęciu bezwzględnym, jak i w ujęciu względnym w okresie badanym, przy czym obecność tych towarów wywarła istotny, negatywny wpływ na rynek unijny. Stwierdzono bowiem, że z uwagi na zakłócenie sytuacji na rynku przemysł unijny został zmuszony do istotnego obniżenia cen o 22,2 %, począwszy od 2008 r. i w konsekwencji nie był w stanie pokryć ponoszonych kosztów ani osiągnąć rozsądnego zysku, w szczególności w OD.

| (73) | Ustalenia wznowionego dochodzenia potwierdziły również, że wpływ czynników innych niż przywóz towarów po cenach dumpingowych nie był wystarczający do wyeliminowania związku przyczynowego między przywozem po cenach dumpingowych a poniesieniem szkody przez przemysł unijny. |
| --- | --- |

(73)

Ustalenia wznowionego dochodzenia potwierdziły również, że wpływ czynników innych niż przywóz towarów po cenach dumpingowych nie był wystarczający do wyeliminowania związku przyczynowego między przywozem po cenach dumpingowych a poniesieniem szkody przez przemysł unijny.

| (74) | W rezultacie wznowione dochodzenie wykazało istnienie związku przyczynowego między przywozem towarów po cenach dumpingowych z Indii, Indonezji i Malezji a poniesieniem istotnej szkody przez przemysł unijny w OD. Niniejszym potwierdza się wnioski przedstawione w motywach 101 i 102 rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych. |
| --- | --- |

(74)

W rezultacie wznowione dochodzenie wykazało istnienie związku przyczynowego między przywozem towarów po cenach dumpingowych z Indii, Indonezji i Malezji a poniesieniem istotnej szkody przez przemysł unijny w OD. Niniejszym potwierdza się wnioski przedstawione w motywach 101 i 102 rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych.

6.   Interes Unii

| (75) | Ponieważ nie wykazano, że rozporządzenie zmieniające wywiera wpływ na wnioski dotyczące interesu Unii przedstawione w motywie 118 rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych, wnioski te zostają niniejszym potwierdzone. |
| --- | --- |

(75)

Ponieważ nie wykazano, że rozporządzenie zmieniające wywiera wpływ na wnioski dotyczące interesu Unii przedstawione w motywie 118 rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych, wnioski te zostają niniejszym potwierdzone.

C.   PONOWNA OCENA ŚRODKÓW OSTATECZNYCH

| (76) | Jak wskazano powyżej, ponowne przeanalizowanie istotnych faktów i ustaleń pierwotnego dochodzenia w świetle wyznaczenia nowych marginesów dumpingu w ramach rozporządzenia zmieniającego wykazało, że pozostały przywóz towarów z Indii, Indonezji i Malezji na rynek unijny po cenach dumpingowych wyrządził istotną szkodę przemysłowi unijnemu w OD. |
| --- | --- |

(76)

Jak wskazano powyżej, ponowne przeanalizowanie istotnych faktów i ustaleń pierwotnego dochodzenia w świetle wyznaczenia nowych marginesów dumpingu w ramach rozporządzenia zmieniającego wykazało, że pozostały przywóz towarów z Indii, Indonezji i Malezji na rynek unijny po cenach dumpingowych wyrządził istotną szkodę przemysłowi unijnemu w OD.

| (77) | Biorąc pod uwagę wnioski dotyczące dumpingu, szkody, związku przyczynowego i interesu Unii przedstawione w ramach pierwotnego dochodzenia i biorąc pod uwagę fakt, że przedmiotowe ponowne dochodzenie potwierdziło istnienie związku przyczynowego między poniesieniem istotnej szkody przez przemysł unijny a wpływem pozostałego przywozu towarów z państw, których dotyczy postępowanie, po cenach dumpingowych, należy potwierdzić zasadność wprowadzenia środków ostatecznych na mocy rozporządzenia zmieniającego w wysokości określonej w tym rozporządzeniu. W związku z powyższym należy zakończyć przedmiotowe ponowne dochodzenie bez wprowadzania zmian w wysokości środków ostatecznych wprowadzonych na mocy rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych. |
| --- | --- |

(77)

Biorąc pod uwagę wnioski dotyczące dumpingu, szkody, związku przyczynowego i interesu Unii przedstawione w ramach pierwotnego dochodzenia i biorąc pod uwagę fakt, że przedmiotowe ponowne dochodzenie potwierdziło istnienie związku przyczynowego między poniesieniem istotnej szkody przez przemysł unijny a wpływem pozostałego przywozu towarów z państw, których dotyczy postępowanie, po cenach dumpingowych, należy potwierdzić zasadność wprowadzenia środków ostatecznych na mocy rozporządzenia zmieniającego w wysokości określonej w tym rozporządzeniu. W związku z powyższym należy zakończyć przedmiotowe ponowne dochodzenie bez wprowadzania zmian w wysokości środków ostatecznych wprowadzonych na mocy rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych.

| (78) | Obowiązujące środki antydumpingowe wprowadzone na mocy rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1138/2011 i zmienione rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 1241/2012 zachowują ważność i powinny w związku z tym zostać utrzymane w mocy. Należy przypomnieć, że wprowadzone środki miały postać ceł specyficznych wyznaczonych osobno dla każdego producenta eksportującego zgodnie z informacjami przedstawionymi w poniższej tabeli:







  Państwo | Przedsiębiorstwo | Ostateczne specyficzne cło antydumpingowe
  (w EUR za tonę netto) |
| --- | --- | --- | --- |
| Indie | VVF (India) Ltd | 46,98 |
| Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa | 86,99 |
| Indonezja | P.T.Ecogreen Oleochemicals | 0,00 |
| P.T. Musim Mas | 45,63 |
| Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa | 45,63 |
| Malezja | KL-Kepong Oleomas Sdn.Bhd. | 35,19 |
| Emery Oleochemicals (M) Sdn. Bhd. | 61,01 |
| Fatty Chemical Malaysia Sdn. Bhd | 51,07 |
| Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa | 61,01 |

(78)

Obowiązujące środki antydumpingowe wprowadzone na mocy rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1138/2011 i zmienione rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 1241/2012 zachowują ważność i powinny w związku z tym zostać utrzymane w mocy. Należy przypomnieć, że wprowadzone środki miały postać ceł specyficznych wyznaczonych osobno dla każdego producenta eksportującego zgodnie z informacjami przedstawionymi w poniższej tabeli:

Państwo

Przedsiębiorstwo

Ostateczne specyficzne cło antydumpingowe

(w EUR za tonę netto)

Indie

VVF (India) Ltd

46,98

Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa

86,99

Indonezja

P.T.Ecogreen Oleochemicals

0,00

P.T. Musim Mas

45,63

Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa

45,63

Malezja

KL-Kepong Oleomas Sdn.Bhd.

35,19

Emery Oleochemicals (M) Sdn. Bhd.

61,01

Fatty Chemical Malaysia Sdn. Bhd

51,07

Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa

61,01

| (79) | Organy w państwach, których dotyczy postępowanie, eksporterzy i stowarzyszenia eksporterów, wszystkie zainteresowane strony w Unii, w szczególności przedstawiciele przemysłu unijnego, importerzy, stowarzyszenia użytkowników i handlowców zostali poinformowani o istotnych faktach i ustaleniach, na podstawie których zamierzano podjąć decyzję o zakończeniu częściowego wznowienia dochodzenia antydumpingowego dotyczącego przywozu alkoholu tłuszczowego z państw, których dotyczy postępowanie, przy czym wszystkim tym podmiotom umożliwiono wyrażenie opinii na piśmie i ustnie. Uwagi przekazane przez strony ustnie i na piśmie zostały wzięte pod uwagę, ale nie wywarły wpływu na wnioski przedstawione w niniejszym rozporządzeniu. |
| --- | --- |

(79)

Organy w państwach, których dotyczy postępowanie, eksporterzy i stowarzyszenia eksporterów, wszystkie zainteresowane strony w Unii, w szczególności przedstawiciele przemysłu unijnego, importerzy, stowarzyszenia użytkowników i handlowców zostali poinformowani o istotnych faktach i ustaleniach, na podstawie których zamierzano podjąć decyzję o zakończeniu częściowego wznowienia dochodzenia antydumpingowego dotyczącego przywozu alkoholu tłuszczowego z państw, których dotyczy postępowanie, przy czym wszystkim tym podmiotom umożliwiono wyrażenie opinii na piśmie i ustnie. Uwagi przekazane przez strony ustnie i na piśmie zostały wzięte pod uwagę, ale nie wywarły wpływu na wnioski przedstawione w niniejszym rozporządzeniu.

| (80) | Jeden producent eksportujący wystąpił z ofertą podjęcia zobowiązania cenowego zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. |
| --- | --- |

(80)

Jeden producent eksportujący wystąpił z ofertą podjęcia zobowiązania cenowego zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.

| (81) | Stwierdzono w szczególności, że przedmiotowy producent eksportujący wytwarza szereg produktów poza produktem objętym postępowaniem i sprzedaje je tym samym klientom. Przyjęcie takiego zobowiązania wiązałoby się z poważnym ryzykiem kompensacji cen i bardzo istotnie utrudniłoby skuteczne monitorowanie działalności przedsiębiorstwa, osłabiając skuteczność podcięcia cenowego w przedmiotowej sprawie. Z tego względu Komisja postanowiła odrzucić ofertę złożoną przez to przedsiębiorstwo. |
| --- | --- |

(81)

Stwierdzono w szczególności, że przedmiotowy producent eksportujący wytwarza szereg produktów poza produktem objętym postępowaniem i sprzedaje je tym samym klientom. Przyjęcie takiego zobowiązania wiązałoby się z poważnym ryzykiem kompensacji cen i bardzo istotnie utrudniłoby skuteczne monitorowanie działalności przedsiębiorstwa, osłabiając skuteczność podcięcia cenowego w przedmiotowej sprawie. Z tego względu Komisja postanowiła odrzucić ofertę złożoną przez to przedsiębiorstwo.

| (82) | Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu powołanego na mocy art. 15 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, |
| --- | --- |

(82)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu powołanego na mocy art. 15 ust. 1 rozporządzenia podstawowego,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Częściowe wznowienie dochodzenia antydumpingowego dotyczącego przywozu nasyconych alkoholi tłuszczowych o długości łańcucha węglowego C8, C10, C12, C14, C16 lub C18 (wyłączając izomery rozgałęzione), w tym nierozgałęzionych nasyconych alkoholi tłuszczowych (zwanych także „poszczególnymi frakcjami”) oraz mieszanek zawierających w przeważającej części kombinację długości łańcuchów węglowych C6-C8, C6-C10, C8-C10, C10-C12 (powszechnie kategoryzowanych jako C8-C10), mieszanek zawierających w przeważającej części kombinację długości łańcuchów węglowych C12-C14, C12-C16, C12-C18, C14-C16 (powszechnie kategoryzowanych jako C12-C14) oraz mieszanek zawierających w przeważającej części kombinację długości łańcuchów węglowych C16-C18, objętych obecnie kodami CN ex 2905 16 85, 2905 17 00, ex 2905 19 00 oraz ex 3823 70 00 (kody TARIC 2905168510, 2905190060, 3823700011 oraz 3823700091) i pochodzących z Indii, Indonezji i Malezji zostaje niniejszym zakończone bez wprowadzania zmian w obowiązujących stawkach.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 26 maja 2014 r.

W imieniu Komisji

José Manuel BARROSO

Przewodniczący

---

(1)  Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 51.

1

(2)  Dz.U. L 293 z 11.11.2011, s. 1.

2

(3)  Dz.U. L 122 z 11.5.2011, s. 47.

3

(4)  Dz.U. L 352 z 21.12.2012, s. 1.

4

(5)  Dz.U. C 58 z 28.2.2013, s. 24.

5

---

| 27.5.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 157/96 |
| --- | --- | --- | --- |

27.5.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 157/96

---

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 571/2014

z dnia 26 maja 2014 r.

w sprawie zatwierdzenia substancji czynnej ipkonazol, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, oraz zmiany załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylające dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG (1), w szczególności jego art. 13 ust. 2 oraz art. 78 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Zgodnie z art. 80 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 dyrektywę 91/414/EWG (2) należy stosować, w odniesieniu do procedury i warunków zatwierdzania, do substancji czynnych, dla których przyjęto decyzję zgodnie z art. 6 ust. 3 tej dyrektywy przed dniem 14 czerwca 2011 r. W przypadku ipkonazolu warunki art. 80 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 zostały spełnione decyzją Komisji 2008/20/WE (3). |
| --- | --- |

(1)

Zgodnie z art. 80 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 dyrektywę 91/414/EWG (2) należy stosować, w odniesieniu do procedury i warunków zatwierdzania, do substancji czynnych, dla których przyjęto decyzję zgodnie z art. 6 ust. 3 tej dyrektywy przed dniem 14 czerwca 2011 r. W przypadku ipkonazolu warunki art. 80 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 zostały spełnione decyzją Komisji 2008/20/WE (3).

| (2) | Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, w dniu 30 marca 2007 r. Zjednoczone Królestwo otrzymało od przedsiębiorstwa Kureha GmbH wniosek o włączenie substancji czynnej ipkonazol do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. W decyzji 2008/20/WE potwierdzono, że wniosek jest „kompletny” w tym sensie, że zasadniczo spełnia wymogi dotyczące danych i informacji przewidziane w załącznikach II oraz III do dyrektywy 91/414/EWG. |
| --- | --- |

(2)

Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, w dniu 30 marca 2007 r. Zjednoczone Królestwo otrzymało od przedsiębiorstwa Kureha GmbH wniosek o włączenie substancji czynnej ipkonazol do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. W decyzji 2008/20/WE potwierdzono, że wniosek jest „kompletny” w tym sensie, że zasadniczo spełnia wymogi dotyczące danych i informacji przewidziane w załącznikach II oraz III do dyrektywy 91/414/EWG.

| (3) | Zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2 i 4 dyrektywy 91/414/EWG dla wspomnianej substancji czynnej i dla zastosowań zaproponowanych przez wnioskodawcę został oceniony wpływ na zdrowie ludzi i zdrowie zwierząt oraz na środowisko. W dniu 22 maja 2008 r. państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy (Zjednoczone Królestwo) przedłożyło projekt sprawozdania z oceny. Zgodnie z art. 11 ust. 6 rozporządzenia Komisji (UE) nr 188/2011 (4) w dniu 20 maja 2011 r. od wnioskodawcy zażądano dodatkowych informacji. Ocenę dodatkowych danych przez Zjednoczone Królestwo przedłożono w formie zaktualizowanego projektu sprawozdania z oceny w listopadzie 2011 r. |
| --- | --- |

(3)

Zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2 i 4 dyrektywy 91/414/EWG dla wspomnianej substancji czynnej i dla zastosowań zaproponowanych przez wnioskodawcę został oceniony wpływ na zdrowie ludzi i zdrowie zwierząt oraz na środowisko. W dniu 22 maja 2008 r. państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy (Zjednoczone Królestwo) przedłożyło projekt sprawozdania z oceny. Zgodnie z art. 11 ust. 6 rozporządzenia Komisji (UE) nr 188/2011 (4) w dniu 20 maja 2011 r. od wnioskodawcy zażądano dodatkowych informacji. Ocenę dodatkowych danych przez Zjednoczone Królestwo przedłożono w formie zaktualizowanego projektu sprawozdania z oceny w listopadzie 2011 r.

| (4) | Projekt sprawozdania z oceny został zweryfikowany przez państwa członkowskie i Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (zwany dalej „Urzędem”). W dniu 2 kwietnia 2013 r. Urząd przedstawił Komisji swoje wnioski (5) z weryfikacji oceny ryzyka stwarzanego przez pestycydy, dotyczącej substancji czynnej ipkonazol. Projekt sprawozdania z oceny i wnioski Urzędu zostały zweryfikowane przez państwa członkowskie oraz Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt i sfinalizowane w dniu 20 marca 2014 r. w formie opracowanego przez Komisję sprawozdania z przeglądu dotyczącego ipkonazolu. |
| --- | --- |

(4)

Projekt sprawozdania z oceny został zweryfikowany przez państwa członkowskie i Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (zwany dalej „Urzędem”). W dniu 2 kwietnia 2013 r. Urząd przedstawił Komisji swoje wnioski (5) z weryfikacji oceny ryzyka stwarzanego przez pestycydy, dotyczącej substancji czynnej ipkonazol. Projekt sprawozdania z oceny i wnioski Urzędu zostały zweryfikowane przez państwa członkowskie oraz Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt i sfinalizowane w dniu 20 marca 2014 r. w formie opracowanego przez Komisję sprawozdania z przeglądu dotyczącego ipkonazolu.

| (5) | Jak wykazały różne badania, można oczekiwać, że środki ochrony roślin zawierające ipkonazol zasadniczo spełniają wymogi określone w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) oraz art. 5 ust. 3 dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności w odniesieniu do zastosowań, które zostały zbadane przez Komisję i wyszczególnione w jej sprawozdaniu z przeglądu. Należy zatem zatwierdzić ipkonazol. |
| --- | --- |

(5)

Jak wykazały różne badania, można oczekiwać, że środki ochrony roślin zawierające ipkonazol zasadniczo spełniają wymogi określone w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) oraz art. 5 ust. 3 dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności w odniesieniu do zastosowań, które zostały zbadane przez Komisję i wyszczególnione w jej sprawozdaniu z przeglądu. Należy zatem zatwierdzić ipkonazol.

| (6) | Zgodnie z art. 13 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 w związku z jego art. 6 oraz w świetle aktualnej wiedzy naukowej i technicznej należy jednak uwzględnić pewne warunki i ograniczenia. Należy w szczególności zażądać dodatkowych informacji potwierdzających. |
| --- | --- |

(6)

Zgodnie z art. 13 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 w związku z jego art. 6 oraz w świetle aktualnej wiedzy naukowej i technicznej należy jednak uwzględnić pewne warunki i ograniczenia. Należy w szczególności zażądać dodatkowych informacji potwierdzających.

| (7) | Na zatwierdzenie należy przewidzieć rozsądnie długi termin, aby umożliwić państwom członkowskim i zainteresowanym stronom przygotowanie się do spełnienia nowych wymogów wynikających z zatwierdzenia. |
| --- | --- |

(7)

Na zatwierdzenie należy przewidzieć rozsądnie długi termin, aby umożliwić państwom członkowskim i zainteresowanym stronom przygotowanie się do spełnienia nowych wymogów wynikających z zatwierdzenia.

| (8) | Bez uszczerbku dla przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 1107/2009 obowiązków wynikających z zatwierdzenia oraz biorąc pod uwagę szczególną sytuację powstałą w wyniku przejścia od dyrektywy 91/414/EWG do rozporządzenia (WE) nr 1107/2009, należy postanowić, co następuje. Państwom członkowskim należy zapewnić sześć miesięcy, licząc od daty zatwierdzenia, na dokonanie przeglądu zezwoleń dotyczących środków ochrony roślin zawierających ipkonazol. W stosownych przypadkach państwa członkowskie powinny zmienić, zastąpić lub cofnąć te zezwolenia. Na zasadzie odstępstwa od powyższego terminu należy przyznać więcej czasu na przedłożenie i ocenę pełnej dokumentacji wyszczególnionej w załączniku III, zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG, dla każdego środka ochrony roślin i każdego zamierzonego zastosowania, zgodnie z jednolitymi zasadami. |
| --- | --- |

(8)

Bez uszczerbku dla przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 1107/2009 obowiązków wynikających z zatwierdzenia oraz biorąc pod uwagę szczególną sytuację powstałą w wyniku przejścia od dyrektywy 91/414/EWG do rozporządzenia (WE) nr 1107/2009, należy postanowić, co następuje. Państwom członkowskim należy zapewnić sześć miesięcy, licząc od daty zatwierdzenia, na dokonanie przeglądu zezwoleń dotyczących środków ochrony roślin zawierających ipkonazol. W stosownych przypadkach państwa członkowskie powinny zmienić, zastąpić lub cofnąć te zezwolenia. Na zasadzie odstępstwa od powyższego terminu należy przyznać więcej czasu na przedłożenie i ocenę pełnej dokumentacji wyszczególnionej w załączniku III, zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG, dla każdego środka ochrony roślin i każdego zamierzonego zastosowania, zgodnie z jednolitymi zasadami.

| (9) | Doświadczenie zdobyte przy okazji włączania do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG substancji czynnych ocenionych w ramach rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3600/92 (6) pokazuje, że mogą pojawić się trudności z interpretacją spoczywających na posiadaczach dotychczasowych zezwoleń obowiązków w zakresie dostępu do danych. W celu uniknięcia dalszych trudności wydaje się zatem konieczne wyjaśnienie obowiązków państw członkowskich, a w szczególności obowiązku sprawdzenia, czy posiadacz zezwolenia ma dostęp do dokumentacji zgodnie z wymogami określonymi w załączniku II do wspomnianej dyrektywy. Wyjaśnienie to nie nakłada jednak na państwa członkowskie ani na posiadaczy zezwoleń żadnych nowych obowiązków w porównaniu z tymi, które nakłada się w przyjętych dotąd dyrektywach zmieniających załącznik I do wspomnianej dyrektywy lub w rozporządzeniach zatwierdzających substancje czynne. |
| --- | --- |

(9)

Doświadczenie zdobyte przy okazji włączania do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG substancji czynnych ocenionych w ramach rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3600/92 (6) pokazuje, że mogą pojawić się trudności z interpretacją spoczywających na posiadaczach dotychczasowych zezwoleń obowiązków w zakresie dostępu do danych. W celu uniknięcia dalszych trudności wydaje się zatem konieczne wyjaśnienie obowiązków państw członkowskich, a w szczególności obowiązku sprawdzenia, czy posiadacz zezwolenia ma dostęp do dokumentacji zgodnie z wymogami określonymi w załączniku II do wspomnianej dyrektywy. Wyjaśnienie to nie nakłada jednak na państwa członkowskie ani na posiadaczy zezwoleń żadnych nowych obowiązków w porównaniu z tymi, które nakłada się w przyjętych dotąd dyrektywach zmieniających załącznik I do wspomnianej dyrektywy lub w rozporządzeniach zatwierdzających substancje czynne.

| (10) | Zgodnie z art. 13 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 należy odpowiednio zmienić załącznik do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 (7). |
| --- | --- |

(10)

Zgodnie z art. 13 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 należy odpowiednio zmienić załącznik do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 (7).

| (11) | Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt, |
| --- | --- |

(11)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Zatwierdzenie substancji czynnej

Zatwierdza się substancję czynną ipkonazol określoną w załączniku I, z zastrzeżeniem warunków wyszczególnionych w tym załączniku.

Artykuł 2

Ponowna ocena środków ochrony roślin

1.   Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1107/2009 państwa członkowskie w razie potrzeby zmieniają lub cofają obowiązujące zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające ipkonazol jako substancję czynną w terminie do dnia 28 lutego 2015 r.

Przed upływem tego terminu państwa członkowskie w szczególności sprawdzają, czy spełnione są warunki wymienione w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, z wyjątkiem warunków wskazanych w kolumnie dotyczącej przepisów szczegółowych w tym załączniku, oraz czy posiadacz zezwolenia posiada dokumentację spełniającą wymogi załącznika II do dyrektywy 91/414/EWG albo ma do niej dostęp, zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 13 ust. 1—4 tej dyrektywy oraz w art. 62 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009.

2.   Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 państwa członkowskie dokonują ponownej oceny każdego dopuszczonego środka ochrony roślin zawierającego ipkonazol jako jedyną substancję czynną lub jako jedną z kilku substancji czynnych wyszczególnionych w załączniku do rozporządzenia (UE) nr 540/2011 najpóźniej do dnia 31 sierpnia 2014 r. zgodnie z jednolitymi zasadami określonymi w art. 29 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009, na podstawie dokumentacji zgodnej z wymogami określonymi w załączniku III do dyrektywy 91/414/EWG i z uwzględnieniem kolumny dotyczącej przepisów szczegółowych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia. Na podstawie powyższej oceny państwa członkowskie określają, czy środek ochrony roślin spełnia warunki ustanowione w art. 29 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009.

Po dokonaniu tych ustaleń państwa członkowskie:

| a) | w przypadku środka zawierającego ipkonazol jako jedyną substancję czynną — w razie potrzeby zmieniają lub cofają zezwolenie najpóźniej do dnia 29 lutego 2016 r.; lub |
| --- | --- |

a)

w przypadku środka zawierającego ipkonazol jako jedyną substancję czynną — w razie potrzeby zmieniają lub cofają zezwolenie najpóźniej do dnia 29 lutego 2016 r.; lub

| b) | w przypadku środka zawierającego ipkonazol jako jedną z kilku substancji czynnych — w razie potrzeby zmieniają lub cofają zezwolenie do dnia 29 lutego 2016 r. lub w terminie określonym dla takiej zmiany lub cofnięcia we właściwym akcie lub aktach włączających odpowiednią substancję lub substancje do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG albo zatwierdzających odpowiednią substancję lub substancje, w zależności od tego, która z tych dat jest późniejsza. |
| --- | --- |

b)

w przypadku środka zawierającego ipkonazol jako jedną z kilku substancji czynnych — w razie potrzeby zmieniają lub cofają zezwolenie do dnia 29 lutego 2016 r. lub w terminie określonym dla takiej zmiany lub cofnięcia we właściwym akcie lub aktach włączających odpowiednią substancję lub substancje do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG albo zatwierdzających odpowiednią substancję lub substancje, w zależności od tego, która z tych dat jest późniejsza.

Artykuł 3

Zmiany w rozporządzeniu wykonawczym (UE) nr 540/2011

W załączniku do rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 540/2011 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 4

Wejście w życie i data rozpoczęcia stosowania

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 września 2014 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 26 maja 2014 r.

W imieniu Komisji

José Manuel BARROSO

Przewodniczący

---

(1)  Dz.U. L 309 z 24.11.2009, s. 1.

1

(2)  Dyrektywa Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotycząca wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (Dz.U. L 230 z 19.8.1991, s. 1).

2

(3)  Decyzja Komisji 2008/20/WE z dnia 20 grudnia 2007 r. uznająca zasadniczo kompletność dokumentacji przedłożonej do szczegółowego badania w celu ewentualnego włączenia ipkonazolu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG (Dz.U. L 1 z 4.1.2008, s. 5).

3

(4)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 188/2011 z dnia 25 lutego 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania dyrektywy Rady 91/414/EWG w odniesieniu do procedury oceny substancji czynnych, które nie znalazły się w obrocie dwa lata po notyfikacji przedmiotowej dyrektywy (Dz.U. L 53 z 26.2.2011, s. 51).

4

(5)  Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności, „Conclusion on the peer review of the pesticide risk assessment of the active substance ipconazole” (Wnioski z weryfikacji oceny ryzyka stwarzanego przez pestycydy, dotyczącej substancji czynnej ipkonazol). Dziennik EFSA 2013;11(4):3181. [76 s.] doi:10.2903/j.efsa.2013.3181. Dostępne na stronie internetowej: www.efsa.europa.eu/efsajournal

5

(6)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu prac określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (Dz.U. L 366 z 15.12.1992, s. 10).

6

(7)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 540/2011 z dnia 25 maja 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 w odniesieniu do wykazu zatwierdzonych substancji czynnych (Dz.U. L 153 z 11.6.2011, s. 1).

7

---

ZAŁĄCZNIK I

| Nazwa zwyczajowa, numery identyfikacyjne | Nazwa IUPAC | Czystość (1) | Data zatwierdzenia | Data wygaśnięcia zatwierdzenia | Przepisy szczegółowe |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Ipkonazol
  Nr CAS
  125225-28-7 (mieszanina diastereoizomerów)
  115850-69-6 (ipkonazol cc, izomer cis)
  115937-89-8 (ipkonazol ct, izomer trans)
  Nr CIPAC 798 | (1RS,2SR,5RS;1RS,2SR,5SR)-2-(4-chlorobenzylo)-5-izopropylo-1-(1HH-1,2,4-triazol-1-ilometylo)cyklopentanol | ≥ 955 g/kg
  Ipkonazol cc: 875–930 g/kg
  Ipkonazol ct: 65–95 g/kg | 1 września 2014 r. | 31 sierpnia 2024 r. | W celu wprowadzenia w życie jednolitych zasad, o których mowa w art. 29 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009, uwzględnia się wnioski ze sprawozdania z przeglądu dotyczącego ipkonazolu, w szczególności jego dodatki I i II, w wersji sfinalizowanej przez Stały Komitet ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt w dniu 20 marca 2014 r.
  W swojej ogólnej ocenie państwa członkowskie zwracają szczególną uwagę na:






  1) | ryzyko dla ptaków ziarnożernych; |

Nazwa zwyczajowa, numery identyfikacyjne

Nazwa IUPAC

Czystość (1)

Data zatwierdzenia

Data wygaśnięcia zatwierdzenia

Przepisy szczegółowe

Ipkonazol

Nr CAS

125225-28-7 (mieszanina diastereoizomerów)

115850-69-6 (ipkonazol cc, izomer cis)

115937-89-8 (ipkonazol ct, izomer trans)

Nr CIPAC 798

(1RS,2SR,5RS;1RS,2SR,5SR)-2-(4-chlorobenzylo)-5-izopropylo-1-(1HH-1,2,4-triazol-1-ilometylo)cyklopentanol

≥ 955 g/kg

Ipkonazol cc: 875–930 g/kg

Ipkonazol ct: 65–95 g/kg

1 września 2014 r.

31 sierpnia 2024 r.

W celu wprowadzenia w życie jednolitych zasad, o których mowa w art. 29 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009, uwzględnia się wnioski ze sprawozdania z przeglądu dotyczącego ipkonazolu, w szczególności jego dodatki I i II, w wersji sfinalizowanej przez Stały Komitet ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt w dniu 20 marca 2014 r.

W swojej ogólnej ocenie państwa członkowskie zwracają szczególną uwagę na:

1)

ryzyko dla ptaków ziarnożernych;

| 2.) | ochronę pracowników i operatorów; |
| --- | --- |

2.)

ochronę pracowników i operatorów;

| 3) | ryzyko dla ryb.W warunkach stosowania uwzględnia się, w stosownych przypadkach, środki zmniejszające ryzyko. |
| --- | --- |

3)

ryzyko dla ryb.W warunkach stosowania uwzględnia się, w stosownych przypadkach, środki zmniejszające ryzyko.

Wnioskodawca przedkłada informacje potwierdzające dotyczące:

| a) | akceptowalności długoterminowego ryzyka dla ptaków ziarnożernych; |
| --- | --- |

a)

akceptowalności długoterminowego ryzyka dla ptaków ziarnożernych;

| b) | akceptowalności długoterminowego ryzyka dla makroorganizmów glebowych; |
| --- | --- |

b)

akceptowalności długoterminowego ryzyka dla makroorganizmów glebowych;

| c) | ryzyka enancjoselektywnej metabolizacji lub degradacji; |
| --- | --- |

c)

ryzyka enancjoselektywnej metabolizacji lub degradacji;

| d) | potencjalnych właściwości ipkonazolu zaburzających funkcjonowanie układu hormonalnego u ptaków i ryb.Wnioskodawca przedkłada Komisji, państwom członkowskim oraz Urzędowi: informacje wymienione w lit. a) i b) — do dnia 31 sierpnia 2016 r., informacje wymienione w lit. c) — w ciągu dwóch lat od przyjęcia odnośnych wytycznych dotyczących oceny mieszanin izomerów, a informacje wymienione w lit. d) — w ciągu dwóch lat od przyjęcia wytycznych OECD w sprawie badań zaburzeń endokrynologicznych lub alternatywnie wytycznych dotyczące badań uzgodnionych na szczeblu UE. |
| --- | --- |

d)

potencjalnych właściwości ipkonazolu zaburzających funkcjonowanie układu hormonalnego u ptaków i ryb.Wnioskodawca przedkłada Komisji, państwom członkowskim oraz Urzędowi: informacje wymienione w lit. a) i b) — do dnia 31 sierpnia 2016 r., informacje wymienione w lit. c) — w ciągu dwóch lat od przyjęcia odnośnych wytycznych dotyczących oceny mieszanin izomerów, a informacje wymienione w lit. d) — w ciągu dwóch lat od przyjęcia wytycznych OECD w sprawie badań zaburzeń endokrynologicznych lub alternatywnie wytycznych dotyczące badań uzgodnionych na szczeblu UE.

---

(1)  Dodatkowe dane szczegółowe dotyczące identyfikacji i specyfikacji substancji czynnej znajdują się w sprawozdaniu z przeglądu.

---

ZAŁĄCZNIK II

W części B załącznika do rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 540/2011 dodaje się pozycję w brzmieniu:

| Numer | Nazwa zwyczajowa, numery identyfikacyjne | Nazwa IUPAC | Czystość (1) | Data zatwierdzenia | Data wygaśnięcia zatwierdzenia | Przepisy szczegółowe |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| „73 | Ipkonazol
  Nr CAS
  125225-28-7 (mieszanina diastereoizomerów)
  115850-69-6 (ipkonazol cc, izomer cis)
  115937-89-8 (ipkonazol ct, izomer trans)
  Nr CIPAC 798 | (1RS,2SR,5RS;1RS,2SR,5SR)-2-(4-chlorobenzylo)-5-izopropylo-1-(1HH-1,2,4-triazol-1-ilometylo)cyklopentanol | ≥ 955 g/kg
  Ipkonazol cc: 875-930 g/kg
  Ipkonazol ct: 65–95 g/kg | 1 września 2014 r. | 31 sierpnia 2024 r. | W celu wprowadzenia w życie jednolitych zasad, o których mowa w art. 29 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009, uwzględnia się wnioski ze sprawozdania z przeglądu dotyczącego ipkonazolu, w szczególności jego dodatki I i II, w wersji sfinalizowanej przez Stały Komitet ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt w dniu 20 marca 2014 r.
  W swojej ogólnej ocenie państwa członkowskie zwracają szczególną uwagę na:






  1) | ryzyko dla ptaków ziarnożernych; |

Numer

Nazwa zwyczajowa, numery identyfikacyjne

Nazwa IUPAC

Czystość (1)

Data zatwierdzenia

Data wygaśnięcia zatwierdzenia

Przepisy szczegółowe

„73

Ipkonazol

Nr CAS

125225-28-7 (mieszanina diastereoizomerów)

115850-69-6 (ipkonazol cc, izomer cis)

115937-89-8 (ipkonazol ct, izomer trans)

Nr CIPAC 798

(1RS,2SR,5RS;1RS,2SR,5SR)-2-(4-chlorobenzylo)-5-izopropylo-1-(1HH-1,2,4-triazol-1-ilometylo)cyklopentanol

≥ 955 g/kg

Ipkonazol cc: 875-930 g/kg

Ipkonazol ct: 65–95 g/kg

1 września 2014 r.

31 sierpnia 2024 r.

W celu wprowadzenia w życie jednolitych zasad, o których mowa w art. 29 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009, uwzględnia się wnioski ze sprawozdania z przeglądu dotyczącego ipkonazolu, w szczególności jego dodatki I i II, w wersji sfinalizowanej przez Stały Komitet ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt w dniu 20 marca 2014 r.

W swojej ogólnej ocenie państwa członkowskie zwracają szczególną uwagę na:

1)

ryzyko dla ptaków ziarnożernych;

| 2) | ochronę pracowników i operatorów; |
| --- | --- |

2)

ochronę pracowników i operatorów;

| 3) | ryzyko dla ryb.W warunkach stosowania uwzględnia się, w stosownych przypadkach, środki zmniejszające ryzyko. |
| --- | --- |

3)

ryzyko dla ryb.W warunkach stosowania uwzględnia się, w stosownych przypadkach, środki zmniejszające ryzyko.

Wnioskodawca przedkłada informacje potwierdzające dotyczące:

| a) | akceptowalności długoterminowego ryzyka dla ptaków ziarnożernych; |
| --- | --- |

a)

akceptowalności długoterminowego ryzyka dla ptaków ziarnożernych;

| b) | akceptowalności długoterminowego ryzyka dla makroorganizmów glebowych; |
| --- | --- |

b)

akceptowalności długoterminowego ryzyka dla makroorganizmów glebowych;

| c) | ryzyka enancjoselektywnej metabolizacji lub degradacji; |
| --- | --- |

c)

ryzyka enancjoselektywnej metabolizacji lub degradacji;

| d) | potencjalnych właściwości ipkonazolu zaburzających funkcjonowanie układu hormonalnego u ptaków i ryb.Wnioskodawca przedkłada Komisji, państwom członkowskim oraz Urzędowi: informacje wymienione w lit. a) i b) — do dnia 31 sierpnia 2016 r., informacje wymienione w lit. c) — w ciągu dwóch lat od przyjęcia odnośnych wytycznych dotyczących oceny mieszanin izomerów, a informacje wymienione w lit. d) — w ciągu dwóch lat od przyjęcia wytycznych OECD w sprawie badań zaburzeń endokrynologicznych lub alternatywnie wytycznych dotyczące badań uzgodnionych na szczeblu UE.” |
| --- | --- |

d)

potencjalnych właściwości ipkonazolu zaburzających funkcjonowanie układu hormonalnego u ptaków i ryb.Wnioskodawca przedkłada Komisji, państwom członkowskim oraz Urzędowi: informacje wymienione w lit. a) i b) — do dnia 31 sierpnia 2016 r., informacje wymienione w lit. c) — w ciągu dwóch lat od przyjęcia odnośnych wytycznych dotyczących oceny mieszanin izomerów, a informacje wymienione w lit. d) — w ciągu dwóch lat od przyjęcia wytycznych OECD w sprawie badań zaburzeń endokrynologicznych lub alternatywnie wytycznych dotyczące badań uzgodnionych na szczeblu UE.”

---

(1)  Dodatkowe dane szczegółowe dotyczące identyfikacji i specyfikacji substancji czynnej znajdują się w sprawozdaniu z przeglądu.

1

---

| 27.5.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 157/101 |
| --- | --- | --- | --- |

27.5.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 157/101

---

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 572/2014

z dnia 26 maja 2014 r.

ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (1),

uwzględniając rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektorów owoców i warzyw oraz przetworzonych owoców i warzyw (2), w szczególności jego art. 136 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 przewiduje — zgodnie z wynikami wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej — kryteria, na których podstawie ustalania Komisja ustala standardowe wartości dla przywozu z państw trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XVI do wspomnianego rozporządzenia. |
| --- | --- |

(1)

Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 przewiduje — zgodnie z wynikami wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej — kryteria, na których podstawie ustalania Komisja ustala standardowe wartości dla przywozu z państw trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XVI do wspomnianego rozporządzenia.

| (2) | Standardowa wartość w przywozie jest obliczana każdego dnia roboczego, zgodnie z art. 136 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, przy uwzględnieniu podlegających zmianom danych dziennych. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, |
| --- | --- |

(2)

Standardowa wartość w przywozie jest obliczana każdego dnia roboczego, zgodnie z art. 136 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, przy uwzględnieniu podlegających zmianom danych dziennych. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Standardowe wartości celne w przywozie, o których mowa w art. 136 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, są ustalone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 26 maja 2014 r.

W imieniu Komisji,

za Przewodniczącego,

Jerzy PLEWA

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich

---

(1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

1

(2)  Dz.U. L 157 z 15.6.2011, s. 1.

2

---

ZAŁĄCZNIK

Standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

| (EUR/100 kg) |
| --- |
| Kod CN | Kod państw trzecich (1) | Standardowa wartość w przywozie |
| 0702 00 00 | AL | 45,8 |
| MA | 33,4 |
| MK | 77,8 |
| TR | 65,0 |
| ZZ | 55,5 |
| 0707 00 05 | AL | 36,9 |
| MK | 43,4 |
| TR | 122,8 |
| ZZ | 67,7 |
| 0709 93 10 | MA | 29,9 |
| TR | 114,9 |
| ZZ | 72,4 |
| 0805 10 20 | EG | 50,8 |
| MA | 43,2 |
| TR | 49,7 |
| ZZ | 47,9 |
| 0805 50 10 | TR | 100,4 |
| ZA | 139,4 |
| ZZ | 119,9 |
| 0808 10 80 | AR | 103,2 |
| BR | 90,7 |
| CL | 107,3 |
| CN | 98,7 |
| MK | 26,7 |
| NZ | 131,4 |
| US | 185,3 |
| ZA | 110,0 |
| ZZ | 106,7 |

(EUR/100 kg)

Kod CN

Kod państw trzecich (1)

Standardowa wartość w przywozie

0702 00 00

AL

45,8

MA

33,4

MK

77,8

TR

65,0

ZZ

55,5

0707 00 05

AL

36,9

MK

43,4

TR

122,8

ZZ

67,7

0709 93 10

MA

29,9

TR

114,9

ZZ

72,4

0805 10 20

EG

50,8

MA

43,2

TR

49,7

ZZ

47,9

0805 50 10

TR

100,4

ZA

139,4

ZZ

119,9

0808 10 80

AR

103,2

BR

90,7

CL

107,3

CN

98,7

MK

26,7

NZ

131,4

US

185,3

ZA

110,0

ZZ

106,7

---

(1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1833/2006 (Dz.U. L 354 z 14.12.2006, s. 19). Kod „ZZ” odpowiada „innym pochodzeniom”.

---