# Dziennik Urzędowy L 164/2014

| | ISSN 1977-0766 |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | L 164 |
| | |
| Wydanie polskie | Legislacja | Tom 573 czerwca 2014 |

ISSN 1977-0766

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

L 164

Wydanie polskie

Legislacja

Tom 573 czerwca 2014

---

| Spis treści | | I   Akty ustawodawcze | Strona |
| --- | --- | --- | --- |
| | | DYREKTYWY |
| | * | Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/63/UE z dnia 15 maja 2014 r. zmieniająca dyrektywę Rady 2001/110/WE odnoszącą się do miodu | 1 |
| | | DECYZJE |
| | * | Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 585/2014/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie wdrożenia interoperacyjnej usługi eCall na terenie całej UE (
  1
  ) | 6 |

Spis treści

I   Akty ustawodawcze

Strona

DYREKTYWY

*

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/63/UE z dnia 15 maja 2014 r. zmieniająca dyrektywę Rady 2001/110/WE odnoszącą się do miodu

1

DECYZJE

*

Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 585/2014/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie wdrożenia interoperacyjnej usługi eCall na terenie całej UE (
  1
  )

1

6

| | | II   Akty o charakterze nieustawodawczym |
| --- | --- | --- |
| | | ROZPORZĄDZENIA |
| | * | Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 586/2014 z dnia 2 czerwca 2014 r. wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia Rady (WE) nr 1967/2006 w odniesieniu do zakazu połowów nad chronionymi siedliskami oraz minimalnych odległości od brzegu i minimalnej głębokości morza dla trawlerów stosujących sieci typu gangui prowadzących połowy na niektórych wodach terytorialnych Francji (Provence-Alpes- Côte d'Azur) | 10 |
| | * | Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 587/2014 z dnia 2 czerwca 2014 r. wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia Rady (WE) nr 1967/2006 w zakresie minimalnych odległości od brzegu i minimalnej głębokości morza dla niewodów dobrzeżnych prowadzących połowy na niektórych wodach terytorialnych Francji (Languedoc-Roussillon i Provence-Alpes-Côte d'Azur) | 13 |
| | * | Rozporządzenie Komisji (UE) nr 588/2014 z dnia 2 czerwca 2014 r. zmieniające załączniki III i IV do rozporządzenia (WE) nr 396/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości olejku pomarańczowego, Phlebiopsis gigantea, kwasu giberelinowego, Paecilomyces fumosoroseus szczep FE 9901, wirusa polihedrozy jądrowej Spodoptera littoralis, wirusa polihedrozy jądrowej Spodoptera exigua, Bacillus firmus I-1582, kwasu S-abscysynowego, kwasu L-askorbinowego i wirusa polihedrozy jądrowej Helicoverpa armigera w określonych produktach lub na ich powierzchni (
  1
  ) | 16 |
| | * | Rozporządzenie Komisji (UE) nr 589/2014 z dnia 2 czerwca 2014 r. ustanawiające metody pobierania i analizy próbek do celów kontroli poziomów dioksyn, dioksynopodobnych polichlorowanych bifenyli i niedioksynopodobnych polichlorowanych bifenyli w niektórych środkach spożywczych oraz uchylające rozporządzenie (UE) nr 252/2012 (
  1
  ) | 18 |
| | | Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 590/2014 z dnia 2 czerwca 2014 r. ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw | 41 |
| | | DECYZJE |
| | | 2014/310/UE |
| | * | Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa EUCAP Sahel Mali/1/2014 z dnia 26 maja 2014 r. w sprawie mianowania szefa misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Mali (EUCAP Sahel Mali) | 43 |
| | | 2014/311/EU |
| | * | Decyzja Rady z dnia 26 maja 2014 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów dwóch członków i zastępcy członka z Belgii | 44 |
| | | 2014/312/UE |
| | * | Decyzja Komisji z dnia 28 maja 2014 r. ustanawiająca ekologiczne kryteria przyznawania oznakowania ekologicznego UE farbom i lakierom wewnętrznym i zewnętrznym
  (notyfikowana jako dokument nr C(2014) 3429)

   (
  1
  ) | 45 |
| | | 2014/313/UE |
| | * | Decyzja Komisji z dnia 28 maja 2014 r. zmieniająca decyzje 2011/263/UE, 2011/264/UE, 2011/382/UE, 2011/383/UE, 2012/720/UE i 2012/721/UE w celu uwzględnienia zmian w klasyfikacji substancji
  (notyfikowana jako dokument nr C(2014) 3468)

   (
  1
  ) | 74 |
| | | 2014/314/UE |
| | * | Decyzja Komisji z dnia 28 maja 2014 r. ustanawiająca kryteria przyznawania oznakowania ekologicznego UE dla ogrzewaczy wodnych
  (notyfikowana jako dokument nr C(2014) 3452)

   (
  1
  ) | 83 |

II   Akty o charakterze nieustawodawczym

ROZPORZĄDZENIA

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 586/2014 z dnia 2 czerwca 2014 r. wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia Rady (WE) nr 1967/2006 w odniesieniu do zakazu połowów nad chronionymi siedliskami oraz minimalnych odległości od brzegu i minimalnej głębokości morza dla trawlerów stosujących sieci typu gangui prowadzących połowy na niektórych wodach terytorialnych Francji (Provence-Alpes- Côte d'Azur)

10

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 587/2014 z dnia 2 czerwca 2014 r. wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia Rady (WE) nr 1967/2006 w zakresie minimalnych odległości od brzegu i minimalnej głębokości morza dla niewodów dobrzeżnych prowadzących połowy na niektórych wodach terytorialnych Francji (Languedoc-Roussillon i Provence-Alpes-Côte d'Azur)

13

*

Rozporządzenie Komisji (UE) nr 588/2014 z dnia 2 czerwca 2014 r. zmieniające załączniki III i IV do rozporządzenia (WE) nr 396/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości olejku pomarańczowego, Phlebiopsis gigantea, kwasu giberelinowego, Paecilomyces fumosoroseus szczep FE 9901, wirusa polihedrozy jądrowej Spodoptera littoralis, wirusa polihedrozy jądrowej Spodoptera exigua, Bacillus firmus I-1582, kwasu S-abscysynowego, kwasu L-askorbinowego i wirusa polihedrozy jądrowej Helicoverpa armigera w określonych produktach lub na ich powierzchni (
  1
  )

Phlebiopsis gigantea

Paecilomyces fumosoroseus

Spodoptera littoralis

Spodoptera exigua

Bacillus firmus

Helicoverpa armigera

1

16

*

Rozporządzenie Komisji (UE) nr 589/2014 z dnia 2 czerwca 2014 r. ustanawiające metody pobierania i analizy próbek do celów kontroli poziomów dioksyn, dioksynopodobnych polichlorowanych bifenyli i niedioksynopodobnych polichlorowanych bifenyli w niektórych środkach spożywczych oraz uchylające rozporządzenie (UE) nr 252/2012 (
  1
  )

1

18

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 590/2014 z dnia 2 czerwca 2014 r. ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

41

DECYZJE

2014/310/UE

*

Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa EUCAP Sahel Mali/1/2014 z dnia 26 maja 2014 r. w sprawie mianowania szefa misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Mali (EUCAP Sahel Mali)

43

2014/311/EU

*

Decyzja Rady z dnia 26 maja 2014 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów dwóch członków i zastępcy członka z Belgii

44

2014/312/UE

*

Decyzja Komisji z dnia 28 maja 2014 r. ustanawiająca ekologiczne kryteria przyznawania oznakowania ekologicznego UE farbom i lakierom wewnętrznym i zewnętrznym
  (notyfikowana jako dokument nr C(2014) 3429)

   (
  1
  )

(notyfikowana jako dokument nr C(2014) 3429)

1

45

2014/313/UE

*

Decyzja Komisji z dnia 28 maja 2014 r. zmieniająca decyzje 2011/263/UE, 2011/264/UE, 2011/382/UE, 2011/383/UE, 2012/720/UE i 2012/721/UE w celu uwzględnienia zmian w klasyfikacji substancji
  (notyfikowana jako dokument nr C(2014) 3468)

   (
  1
  )

(notyfikowana jako dokument nr C(2014) 3468)

1

74

2014/314/UE

*

Decyzja Komisji z dnia 28 maja 2014 r. ustanawiająca kryteria przyznawania oznakowania ekologicznego UE dla ogrzewaczy wodnych
  (notyfikowana jako dokument nr C(2014) 3452)

   (
  1
  )

(notyfikowana jako dokument nr C(2014) 3452)

1

83

| | |
| --- | --- |
| | (1)   Tekst mający znaczenie dla EOG |

---

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG

1

| PL | Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.
  Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną. |
| --- | --- |

PL

Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.

Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną.

---

I Akty ustawodawcze

DYREKTYWY

| 3.6.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 164/1 |
| --- | --- | --- | --- |

3.6.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 164/1

---

DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY 2014/63/UE

z dnia 15 maja 2014 r.

zmieniająca dyrektywę Rady 2001/110/WE odnoszącą się do miodu

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 ust. 2,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (2),

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Dyrektywa Rady 2001/110/WE (3) definiuje miód jako naturalnie słodką substancję produkowaną przez pszczoły Apis mellifera („pszczoły”). Miód składa się zasadniczo z różnych cukrów, przeważnie fruktozy i glukozy, jak również innych substancji, takich jak kwasy organiczne, enzymy oraz stałe cząstki pochodzące ze zbioru miodu. Dyrektywa 2001/110/WE ogranicza ludzką interwencję, która mogłaby zmienić skład miodu, pozwalając tym samym na zachowanie naturalnej charakterystyki miodu. Dyrektywa 2001/110/WE zabrania w szczególności dodawania do miodu jakichkolwiek składników żywności, w tym dodatków do żywności, jak również wszelkich dodatków innych niż miód. Dyrektywa 2001/110/WE zabrania też usuwania jakichkolwiek komponentów specyficznych dla miodu, w tym pyłku, chyba że jest to nieuniknione podczas usuwania obcych substancji. Wymogi te są zgodne z normą dotyczącą miodu w Kodeksie Żywnościowym (Codex Stan 12-1981). |
| --- | --- |

(1)

Dyrektywa Rady 2001/110/WE (3) definiuje miód jako naturalnie słodką substancję produkowaną przez pszczoły Apis mellifera („pszczoły”). Miód składa się zasadniczo z różnych cukrów, przeważnie fruktozy i glukozy, jak również innych substancji, takich jak kwasy organiczne, enzymy oraz stałe cząstki pochodzące ze zbioru miodu. Dyrektywa 2001/110/WE ogranicza ludzką interwencję, która mogłaby zmienić skład miodu, pozwalając tym samym na zachowanie naturalnej charakterystyki miodu. Dyrektywa 2001/110/WE zabrania w szczególności dodawania do miodu jakichkolwiek składników żywności, w tym dodatków do żywności, jak również wszelkich dodatków innych niż miód. Dyrektywa 2001/110/WE zabrania też usuwania jakichkolwiek komponentów specyficznych dla miodu, w tym pyłku, chyba że jest to nieuniknione podczas usuwania obcych substancji. Wymogi te są zgodne z normą dotyczącą miodu w Kodeksie Żywnościowym (Codex Stan 12-1981).

| (2) | Pyłek jest częścią kryteriów składu miodu określonych w dyrektywie 2001/110/WE. Dostępne dowody — w tym dane empiryczne i naukowe — potwierdzają, że przyczyną obecności pyłku w miodzie są pszczoły. Ziarna pyłku wpadają do nektaru, który jest zbierany przez pszczoły. W ulu zebrany nektar zawierający ziarna pyłku jest przetwarzany przez pszczoły na miód. Zgodnie z dostępnymi danymi dodatkowy pyłek w miodzie może pochodzić z pyłku na pszczelich włoskach, z pyłku w powietrzu wewnątrz ula oraz z pyłku umieszczonego przez pszczoły w komórkach, który wydostał się na skutek przypadkowego otwarcia tych komórek podczas pozyskiwania miodu przez podmioty działające na rynku spożywczym. Można zatem stwierdzić, że pyłek dostaje się do ula w wyniku działalności pszczół i występuje w miodzie w sposób naturalny, niezależnie od pozyskiwania miodu przez podmioty działające na rynku spożywczym. Ponadto celowe dodawanie pyłku to miodu przez podmioty działające na rynku spożywczym jest zabronione na mocy dyrektywy 2001/110/WE. |
| --- | --- |

(2)

Pyłek jest częścią kryteriów składu miodu określonych w dyrektywie 2001/110/WE. Dostępne dowody — w tym dane empiryczne i naukowe — potwierdzają, że przyczyną obecności pyłku w miodzie są pszczoły. Ziarna pyłku wpadają do nektaru, który jest zbierany przez pszczoły. W ulu zebrany nektar zawierający ziarna pyłku jest przetwarzany przez pszczoły na miód. Zgodnie z dostępnymi danymi dodatkowy pyłek w miodzie może pochodzić z pyłku na pszczelich włoskach, z pyłku w powietrzu wewnątrz ula oraz z pyłku umieszczonego przez pszczoły w komórkach, który wydostał się na skutek przypadkowego otwarcia tych komórek podczas pozyskiwania miodu przez podmioty działające na rynku spożywczym. Można zatem stwierdzić, że pyłek dostaje się do ula w wyniku działalności pszczół i występuje w miodzie w sposób naturalny, niezależnie od pozyskiwania miodu przez podmioty działające na rynku spożywczym. Ponadto celowe dodawanie pyłku to miodu przez podmioty działające na rynku spożywczym jest zabronione na mocy dyrektywy 2001/110/WE.

| (3) | Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 (4) definiuje „składnik” jako każdą substancję użytą przy wytwarzaniu lub przygotowywaniu środka spożywczego i nadal obecną w produkcie gotowym, nawet w zmienionej formie. Definicja ta implikuje celowe wykorzystanie danej substancji przy wytwarzaniu lub przygotowywaniu żywności. Uwzględniając naturalny charakter miodu, a zwłaszcza naturalne przyczyny obecności komponentów specyficznych dla miodu, pyłek będący naturalnym komponentem specyficznym dla miodu nie powinien być uznawany za „składnik” miodu w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 1169/2011. |
| --- | --- |

(3)

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 (4) definiuje „składnik” jako każdą substancję użytą przy wytwarzaniu lub przygotowywaniu środka spożywczego i nadal obecną w produkcie gotowym, nawet w zmienionej formie. Definicja ta implikuje celowe wykorzystanie danej substancji przy wytwarzaniu lub przygotowywaniu żywności. Uwzględniając naturalny charakter miodu, a zwłaszcza naturalne przyczyny obecności komponentów specyficznych dla miodu, pyłek będący naturalnym komponentem specyficznym dla miodu nie powinien być uznawany za „składnik” miodu w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 1169/2011.

| (4) | Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1829/2003 (5) w odniesieniu do miodu zawierającego zmodyfikowany genetycznie pyłek, ponieważ taki miód stanowi, w rozumieniu tego rozporządzenia, żywność wyprodukowaną z organizmów zmodyfikowanych genetycznie. W sprawie C-442/09 (6), Karl Heinz Bablok i inni przeciwko Freistaat Bayern, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzekł, że kryterium decydującym dotyczącym zastosowania rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 — jak określono w motywie 16 tego rozporządzenia — jest ustalenie, czy materiał uzyskany z genetycznie zmodyfikowanego materiału źródłowego występuje lub nie występuje w żywności. Miód zawierający genetycznie zmodyfikowany pyłek powinien być zatem uznany za „żywność (częściowo) wyprodukowaną z GMO” w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1829/2003. Ustanowienie przepisu stanowiącego, że pyłek nie jest składnikiem miodu, nie wpływa zatem na orzeczenie Trybunału w sprawie C-442/09, zgodnie z którym miód zawierający genetycznie zmodyfikowany pyłek podlega przepisom rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, w szczególności jego wymogom dotyczącym zezwolenia przed wprowadzeniem na rynek, nadzoru i w stosownych przypadkach — etykietowania. |
| --- | --- |

(4)

Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1829/2003 (5) w odniesieniu do miodu zawierającego zmodyfikowany genetycznie pyłek, ponieważ taki miód stanowi, w rozumieniu tego rozporządzenia, żywność wyprodukowaną z organizmów zmodyfikowanych genetycznie. W sprawie C-442/09 (6), Karl Heinz Bablok i inni przeciwko Freistaat Bayern, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzekł, że kryterium decydującym dotyczącym zastosowania rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 — jak określono w motywie 16 tego rozporządzenia — jest ustalenie, czy materiał uzyskany z genetycznie zmodyfikowanego materiału źródłowego występuje lub nie występuje w żywności. Miód zawierający genetycznie zmodyfikowany pyłek powinien być zatem uznany za „żywność (częściowo) wyprodukowaną z GMO” w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1829/2003. Ustanowienie przepisu stanowiącego, że pyłek nie jest składnikiem miodu, nie wpływa zatem na orzeczenie Trybunału w sprawie C-442/09, zgodnie z którym miód zawierający genetycznie zmodyfikowany pyłek podlega przepisom rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, w szczególności jego wymogom dotyczącym zezwolenia przed wprowadzeniem na rynek, nadzoru i w stosownych przypadkach — etykietowania.

| (5) | Na mocy wymogów dotyczących etykietowania określonych w rozporządzeniu (WE) nr 1829/2003 nie istnieje obowiązek umieszczenia na etykiecie miodu informacji o obecności w miodzie pyłku zmodyfikowanego genetycznie, jeżeli spełnione są następujące warunki: taki pyłek stanowi nie więcej niż 0,9 % miodu, a jego obecność w miodzie jest przypadkowa lub technicznie niemożliwa do uniknięcia. Należy przypomnieć, że dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/18/WE (7) stanowi, że państwa członkowskie mogą podejmować odpowiednie środki, aby unikać niezamierzonego występowania organizmów zmodyfikowanych genetycznie w miodzie. |
| --- | --- |

(5)

Na mocy wymogów dotyczących etykietowania określonych w rozporządzeniu (WE) nr 1829/2003 nie istnieje obowiązek umieszczenia na etykiecie miodu informacji o obecności w miodzie pyłku zmodyfikowanego genetycznie, jeżeli spełnione są następujące warunki: taki pyłek stanowi nie więcej niż 0,9 % miodu, a jego obecność w miodzie jest przypadkowa lub technicznie niemożliwa do uniknięcia. Należy przypomnieć, że dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/18/WE (7) stanowi, że państwa członkowskie mogą podejmować odpowiednie środki, aby unikać niezamierzonego występowania organizmów zmodyfikowanych genetycznie w miodzie.

| (6) | Zgodnie z dyrektywą 2001/110/WE, jeżeli miód pochodzi z więcej niż jednego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego, obowiązkowe wskazanie kraju pochodzenia może zostać zastąpione w stosownych przypadkach jednym z następujących oznaczeń: „mieszanka miodów pochodzących ze Wspólnoty Europejskiej”, „mieszanka miodów niepochodzących ze Wspólnoty Europejskiej”, „mieszanka miodów pochodzących ze Wspólnoty Europejskiej i niepochodzących ze Wspólnoty Europejskiej”. Po wejściu w życie Traktatu z Lizbony Unia Europejska zastąpiła Wspólnotę Europejską i stała się jej następcą prawnym. Należy zatem doprecyzować odpowiednie wymogi dotyczące etykietowania przez zastąpienie odniesienia do „Wspólnoty Europejskiej” odniesieniem do „Unii Europejskiej”. |
| --- | --- |

(6)

Zgodnie z dyrektywą 2001/110/WE, jeżeli miód pochodzi z więcej niż jednego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego, obowiązkowe wskazanie kraju pochodzenia może zostać zastąpione w stosownych przypadkach jednym z następujących oznaczeń: „mieszanka miodów pochodzących ze Wspólnoty Europejskiej”, „mieszanka miodów niepochodzących ze Wspólnoty Europejskiej”, „mieszanka miodów pochodzących ze Wspólnoty Europejskiej i niepochodzących ze Wspólnoty Europejskiej”. Po wejściu w życie Traktatu z Lizbony Unia Europejska zastąpiła Wspólnotę Europejską i stała się jej następcą prawnym. Należy zatem doprecyzować odpowiednie wymogi dotyczące etykietowania przez zastąpienie odniesienia do „Wspólnoty Europejskiej” odniesieniem do „Unii Europejskiej”.

| (7) | W dyrektywie 2001/110/WE powierza się Komisji uprawnienia w zakresie wykonania niektórych przepisów tej dyrektywy, w szczególności uprawnienia do przyjmowania środków koniecznych do wdrożenia przepisów dotyczących uwzględnienia postępu technicznego i dostosowania tej dyrektywy do ogólnych przepisów unijnych dotyczących środków spożywczych. Ponadto dyrektywa 2001/110/WE przyznaje Komisji uprawnienia do przyjmowania metod umożliwiających weryfikację zgodności miodu z przepisami tej dyrektywy. Należy dokonać przeglądu zakresu tych uprawnień. |
| --- | --- |

(7)

W dyrektywie 2001/110/WE powierza się Komisji uprawnienia w zakresie wykonania niektórych przepisów tej dyrektywy, w szczególności uprawnienia do przyjmowania środków koniecznych do wdrożenia przepisów dotyczących uwzględnienia postępu technicznego i dostosowania tej dyrektywy do ogólnych przepisów unijnych dotyczących środków spożywczych. Ponadto dyrektywa 2001/110/WE przyznaje Komisji uprawnienia do przyjmowania metod umożliwiających weryfikację zgodności miodu z przepisami tej dyrektywy. Należy dokonać przeglądu zakresu tych uprawnień.

| (8) | W celu zapewnienia uczciwych praktyk handlowych, ochrony interesów konsumentów i umożliwienia określenia odpowiednich metod analizy, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej celem ustanowienia parametrów ilościowych kryterium „głównie” w odniesieniu do pochodzenia kwiatowego lub warzywnego miodu oraz minimalnej obecności pyłku w miodzie filtrowanym po usunięciu obcych substancji organicznych lub nieorganicznych. Szczególnie ważne jest, aby w trakcie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. |
| --- | --- |

(8)

W celu zapewnienia uczciwych praktyk handlowych, ochrony interesów konsumentów i umożliwienia określenia odpowiednich metod analizy, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej celem ustanowienia parametrów ilościowych kryterium „głównie” w odniesieniu do pochodzenia kwiatowego lub warzywnego miodu oraz minimalnej obecności pyłku w miodzie filtrowanym po usunięciu obcych substancji organicznych lub nieorganicznych. Szczególnie ważne jest, aby w trakcie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

| (9) | W następstwie przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 178/2002 (8), które ma zastosowanie do wszystkich etapów produkcji, przetwarzania i dystrybucji żywności i pasz na szczeblu unijnym i krajowym, ogólne przepisy unijne dotyczące środków spożywczych mają bezpośrednie zastosowanie do produktów objętych zakresem dyrektywy 2001/110/WE. W związku z tym Komisja nie musi już posiadać uprawnień do dostosowania przepisów tej dyrektywy do ogólnych przepisów unijnych dotyczących środków spożywczych. Przepisy, w których przekazuje się takie uprawnienia, należy zatem uchylić. |
| --- | --- |

(9)

W następstwie przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 178/2002 (8), które ma zastosowanie do wszystkich etapów produkcji, przetwarzania i dystrybucji żywności i pasz na szczeblu unijnym i krajowym, ogólne przepisy unijne dotyczące środków spożywczych mają bezpośrednie zastosowanie do produktów objętych zakresem dyrektywy 2001/110/WE. W związku z tym Komisja nie musi już posiadać uprawnień do dostosowania przepisów tej dyrektywy do ogólnych przepisów unijnych dotyczących środków spożywczych. Przepisy, w których przekazuje się takie uprawnienia, należy zatem uchylić.

| (10) | Po przyjęciu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 (9) należy dostosować do tego rozporządzenia odpowiednie przepisy dyrektywy 2001/110/WE. |
| --- | --- |

(10)

Po przyjęciu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 (9) należy dostosować do tego rozporządzenia odpowiednie przepisy dyrektywy 2001/110/WE.

| (11) | W celu umożliwienia państwom członkowskim przyjęcia krajowych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy 2001/110/WE zmienionej niniejszą dyrektywą, należy ustanowić okres transpozycji wynoszący dwanaście miesięcy. W okresie tym zastosowanie mają nadal wymogi dyrektywy 2001/110/WE, bez zmian wprowadzonych niniejszą dyrektywą. |
| --- | --- |

(11)

W celu umożliwienia państwom członkowskim przyjęcia krajowych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy 2001/110/WE zmienionej niniejszą dyrektywą, należy ustanowić okres transpozycji wynoszący dwanaście miesięcy. W okresie tym zastosowanie mają nadal wymogi dyrektywy 2001/110/WE, bez zmian wprowadzonych niniejszą dyrektywą.

| (12) | W celu uwzględnienia interesów podmiotów działających na rynku spożywczym, które wprowadzają do obrotu lub etykietują swoje produkty zgodnie z wymogami mającymi zastosowanie przed rozpoczęciem stosowania krajowych przepisów transponujących dyrektywę 2001/110/WE zmienioną niniejszą dyrektywą, konieczne jest ustanowienie odpowiednich środków przejściowych. W związku z tym powinno być możliwe, by produkty wprowadzone do obrotu lub opatrzone etykietą przed rozpoczęciem stosowania tych przepisów pozostały w obrocie do wyczerpania zapasów. |
| --- | --- |

(12)

W celu uwzględnienia interesów podmiotów działających na rynku spożywczym, które wprowadzają do obrotu lub etykietują swoje produkty zgodnie z wymogami mającymi zastosowanie przed rozpoczęciem stosowania krajowych przepisów transponujących dyrektywę 2001/110/WE zmienioną niniejszą dyrektywą, konieczne jest ustanowienie odpowiednich środków przejściowych. W związku z tym powinno być możliwe, by produkty wprowadzone do obrotu lub opatrzone etykietą przed rozpoczęciem stosowania tych przepisów pozostały w obrocie do wyczerpania zapasów.

| (13) | Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 2001/110/WE. |
| --- | --- |

(13)

Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 2001/110/WE.

| (14) | Ponieważ zmiany dotyczące przyznania uprawnień Komisji dotyczą wyłącznie uprawnień Komisji, państwa członkowskie nie muszą ich transponować. |
| --- | --- |

(14)

Ponieważ zmiany dotyczące przyznania uprawnień Komisji dotyczą wyłącznie uprawnień Komisji, państwa członkowskie nie muszą ich transponować.

| (15) | Ponieważ cele niniejszej dyrektywy, a mianowicie wprowadzenie przepisu, zgodnie z którym pyłek, będący naturalnym komponentem specyficznym dla miodu, nie powinien być uznawany za składnik miodu, wyjaśnienie wymogów dotyczących etykietowania w przypadkach, kiedy miód pochodzi z więcej niż jednego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego, oraz dokonanie przeglądu zakresu uprawnień przyznanych obecnie Komisji, nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może podejmować działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów, |
| --- | --- |

(15)

Ponieważ cele niniejszej dyrektywy, a mianowicie wprowadzenie przepisu, zgodnie z którym pyłek, będący naturalnym komponentem specyficznym dla miodu, nie powinien być uznawany za składnik miodu, wyjaśnienie wymogów dotyczących etykietowania w przypadkach, kiedy miód pochodzi z więcej niż jednego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego, oraz dokonanie przeglądu zakresu uprawnień przyznanych obecnie Komisji, nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może podejmować działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

Zmiany

W dyrektywie 2001/110/WE wprowadza się następujące zmiany:

| 1) | art. 2 ust. 4 lit. a) otrzymuje brzmienie:






  „a) | na etykiecie wskazuje się kraj lub kraje pochodzenia, gdzie miód został zebrany.
  Niezależnie od przepisów akapitu pierwszego, jeżeli miód pochodzi z więcej niż jednego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego, wskazanie kraju pochodzenia może zostać zastąpione w stosownych przypadkach jednym z następujących oznaczeń:






  — | »mieszanka miodów pochodzących z UE«, |
| --- | --- | --- | --- |

1)

art. 2 ust. 4 lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a)

na etykiecie wskazuje się kraj lub kraje pochodzenia, gdzie miód został zebrany.

Niezależnie od przepisów akapitu pierwszego, jeżeli miód pochodzi z więcej niż jednego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego, wskazanie kraju pochodzenia może zostać zastąpione w stosownych przypadkach jednym z następujących oznaczeń:

—

»mieszanka miodów pochodzących z UE«,

| — | »mieszanka miodów niepochodzących z UE«, |
| --- | --- |

—

»mieszanka miodów niepochodzących z UE«,

| — | »mieszanka miodów pochodzących z UE i niepochodzących z UE«”; |
| --- | --- |

—

»mieszanka miodów pochodzących z UE i niepochodzących z UE«”;

| 2) | w art. 2 dodaje się punkt w brzmieniu:






  „5. | Pyłku, który jest naturalnym komponentem specyficznym dla miodu, nie uznaje się za składnik — w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. f) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 (10) — produktów określonych w załączniku I do niniejszej dyrektywy. |
| --- | --- | --- |

2)

w art. 2 dodaje się punkt w brzmieniu:

„5.

Pyłku, który jest naturalnym komponentem specyficznym dla miodu, nie uznaje się za składnik — w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. f) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 (10) — produktów określonych w załączniku I do niniejszej dyrektywy.

(10)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz.U. L 304 z 22.11.2011, s. 18).”;"

| 3) | art. 4 otrzymuje brzmienie:
  „Artykuł 4
  1.   Do celów art. 9 akapit drugi niniejszej dyrektywy Komisja może, z uwzględnieniem norm międzynarodowych i postępu technicznego, w drodze aktów wykonawczych zgodnych z rozporządzeniem (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (11), określić metody analizy w celu zweryfikowania zgodności miodu z przepisami niniejszej dyrektywy. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 7 ust. 2 niniejszej dyrektywy. Do chwili przyjęcia takich metod państwa członkowskie wykorzystują celem weryfikacji zgodności z przepisami niniejszej dyrektywy, o ile jest to możliwe, uznane międzynarodowo, usankcjonowane metody analizy, takie jak metody zatwierdzone Kodeksem Żywnościowym.
  2.   W celu zapewnienia uczciwych praktyk handlowych i ochrony interesów konsumentów oraz umożliwienia określania odpowiednich metod analizy, Komisji powierza się uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 6, uzupełniających niniejszą dyrektywę przez ustanowienie parametrów ilościowych związanych z:






  a) | kryterium »głównie« w odniesieniu do pochodzenia kwiatowego lub warzywnego miodu, o którym mowa w art. 2 ust. 2 lit. b) tiret pierwsze; oraz |
| --- | --- | --- |

3)

art. 4 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 4

1.   Do celów art. 9 akapit drugi niniejszej dyrektywy Komisja może, z uwzględnieniem norm międzynarodowych i postępu technicznego, w drodze aktów wykonawczych zgodnych z rozporządzeniem (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (11), określić metody analizy w celu zweryfikowania zgodności miodu z przepisami niniejszej dyrektywy. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 7 ust. 2 niniejszej dyrektywy. Do chwili przyjęcia takich metod państwa członkowskie wykorzystują celem weryfikacji zgodności z przepisami niniejszej dyrektywy, o ile jest to możliwe, uznane międzynarodowo, usankcjonowane metody analizy, takie jak metody zatwierdzone Kodeksem Żywnościowym.

2.   W celu zapewnienia uczciwych praktyk handlowych i ochrony interesów konsumentów oraz umożliwienia określania odpowiednich metod analizy, Komisji powierza się uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 6, uzupełniających niniejszą dyrektywę przez ustanowienie parametrów ilościowych związanych z:

a)

kryterium »głównie« w odniesieniu do pochodzenia kwiatowego lub warzywnego miodu, o którym mowa w art. 2 ust. 2 lit. b) tiret pierwsze; oraz

| b) | minimalnej obecności pyłku w miodzie filtrowanym po usunięciu obcych substancji organicznych lub nieorganicznych, o czym mowa w załączniku I pkt 2 lit. b) ppkt (viii). |
| --- | --- |

b)

minimalnej obecności pyłku w miodzie filtrowanym po usunięciu obcych substancji organicznych lub nieorganicznych, o czym mowa w załączniku I pkt 2 lit. b) ppkt (viii).

W tych aktach delegowanych Komisja przewiduje odpowiednie przepisy przejściowe dotyczące produktów wprowadzonych do obrotu przed rozpoczęciem stosowania tych aktów delegowanych.

(11)  Rozporządzenie (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz.U. L 165 z 30.4.2004, s. 1).”;"

| 4) | art. 6 otrzymuje brzmienie:
  „Artykuł 6
  1.   Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.
  2.   Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 4 ust. 2, powierza się Komisji na okres pięciu lat od dnia 23 czerwca 2014 r. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed końcem okresu pięciu lat. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu.
  3.   Przekazanie uprawnienia, o którym mowa w art. 4 ust. 2, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność już obowiązujących aktów delegowanych.
  4.   Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
  5.   Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 4 ust. 2 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie lub gdy przed upływem tego terminu zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.”; |
| --- | --- |

4)

art. 6 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 6

1.   Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

2.   Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 4 ust. 2, powierza się Komisji na okres pięciu lat od dnia 23 czerwca 2014 r. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed końcem okresu pięciu lat. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu.

3.   Przekazanie uprawnienia, o którym mowa w art. 4 ust. 2, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność już obowiązujących aktów delegowanych.

4.   Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

5.   Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 4 ust. 2 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie lub gdy przed upływem tego terminu zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.”;

| 5) | art. 7 otrzymuje brzmienie:
  „Artykuł 7
  1.   Komisję wspomaga Stały Komitet ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt (»komitet«) ustanowiony na mocy art. 58 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (12). Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 (13).
  2.   W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
  W przypadku gdy komitet nie wyda żadnej opinii, Komisja nie przyjmuje projektu aktu wykonawczego i stosuje się art. 5 ust. 4 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

  (12)  Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.U. L 31 z 1.2.2002, s. 1)."


  (13)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).”;" |
| --- | --- |

5)

art. 7 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 7

1.   Komisję wspomaga Stały Komitet ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt (»komitet«) ustanowiony na mocy art. 58 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (12). Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 (13).

2.   W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

W przypadku gdy komitet nie wyda żadnej opinii, Komisja nie przyjmuje projektu aktu wykonawczego i stosuje się art. 5 ust. 4 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

(12)  Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.U. L 31 z 1.2.2002, s. 1)."

(13)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).”;"

| 6) | w załączniku II akapit trzeci otrzymuje brzmienie:
  „Bez uszczerbku dla przepisów załącznika I pkt 2 lit. b) ppkt (viii) nie można usuwać pyłku ani żadnego innego komponentu specyficznego dla miodu, z wyjątkiem przypadku, gdy jest to nieuniknione przy usuwaniu obcych substancji organicznych lub nieorganicznych.”. |
| --- | --- |

6)

w załączniku II akapit trzeci otrzymuje brzmienie:

„Bez uszczerbku dla przepisów załącznika I pkt 2 lit. b) ppkt (viii) nie można usuwać pyłku ani żadnego innego komponentu specyficznego dla miodu, z wyjątkiem przypadku, gdy jest to nieuniknione przy usuwaniu obcych substancji organicznych lub nieorganicznych.”.

Artykuł 2

Transpozycja

1.   Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania art. 1 pkt 1, 2 i 6 oraz art. 3. Niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych środków.

Środki przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia są określane przez państwa członkowskie.

2.   Państwa członkowskie stosują środki, o których mowa w ust. 1, od dnia 24 czerwca 2015 r.

Artykuł 3

Środki przejściowe

Produkty wprowadzone do obrotu lub opatrzone etykietą przed dniem 24 czerwca 2015 r., zgodnie z dyrektywą 2001/110/WE, mogą pozostać w obrocie do wyczerpania zapasów.

Artykuł 4

Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 5

Adresaci

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 15 maja 2014 r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego

M. SCHULZ

Przewodniczący

W imieniu Rady

D. KOURKOULAS

Przewodniczący

---

(1)  Dz.U. C 11 z 15.1.2013, s. 88.

1

(2)  Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 16 kwietnia 2014 r. (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym) oraz decyzja Rady z dnia 8 maja 2014 r.

2

(3)  Dyrektywa Rady 2001/110/WE z dnia 20 grudnia 2001 r. odnosząca się do miodu (Dz.U. L 10 z 12.1.2002, s. 47).

3

(4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz.U. L 304 z 22.11.2011, s. 18).

4

(5)  Rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy (Dz.U. L 268 z 18.10.2003, s. 1).

5

(6)  Zb.Orz. 2011, s. I-07419.

6

(7)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/18/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylająca dyrektywę Rady 90/220/EWG (Dz.U. L 106 z 17.4.2001, s. 1).

7

(8)  Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.U. L 31 z 1.2.2002, s. 1).

8

(9)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).

9

---

DECYZJE

| 3.6.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 164/6 |
| --- | --- | --- | --- |

3.6.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 164/6

---

DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY NR 585/2014/UE

z dnia 15 maja 2014 r.

w sprawie wdrożenia interoperacyjnej usługi eCall na terenie całej UE

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),

po konsultacji z Komitetem Regionów,

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (2),

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Zgodnie z art. 3 lit. d) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/40/UE (3), zharmonizowane zapewnienie interoperacyjnej usługi eCall na terenie całej UE („działanie priorytetowe eCall”) stanowi jedno z priorytetowych działań w zakresie opracowania i stosowania specyfikacji i norm. |
| --- | --- |

(1)

Zgodnie z art. 3 lit. d) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/40/UE (3), zharmonizowane zapewnienie interoperacyjnej usługi eCall na terenie całej UE („działanie priorytetowe eCall”) stanowi jedno z priorytetowych działań w zakresie opracowania i stosowania specyfikacji i norm.

| (2) | Zgodnie z art. 6 i 7 dyrektywy 2010/40/UE Komisja ma przyjąć akty delegowane dotyczące specyfikacji niezbędnych do zapewnienia zgodności, interoperacyjności i ciągłości w celu wdrożenia i operacyjnego stosowania inteligentnych systemów transportowych („ITS”) w odniesieniu do działań priorytetowych. |
| --- | --- |

(2)

Zgodnie z art. 6 i 7 dyrektywy 2010/40/UE Komisja ma przyjąć akty delegowane dotyczące specyfikacji niezbędnych do zapewnienia zgodności, interoperacyjności i ciągłości w celu wdrożenia i operacyjnego stosowania inteligentnych systemów transportowych („ITS”) w odniesieniu do działań priorytetowych.

| (3) | W rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) nr 305/2013 (4) ustanowiono specyfikacje dotyczące modernizacji infrastruktury punktów przyjmowania zgłoszeń o wypadkach (PSAP) niezbędnej do prawidłowego odbierania i prawidłowej obsługi zgłoszeń eCall kierowanych na numer 112 w celu zapewnienia zgodności, interoperacyjności i ciągłości zharmonizowanej usługi eCall na terenie całej UE. |
| --- | --- |

(3)

W rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) nr 305/2013 (4) ustanowiono specyfikacje dotyczące modernizacji infrastruktury punktów przyjmowania zgłoszeń o wypadkach (PSAP) niezbędnej do prawidłowego odbierania i prawidłowej obsługi zgłoszeń eCall kierowanych na numer 112 w celu zapewnienia zgodności, interoperacyjności i ciągłości zharmonizowanej usługi eCall na terenie całej UE.

| (4) | Zgodnie z dyrektywą 2010/40/UE Komisja, najpóźniej w terminie 12 miesięcy od przyjęcia rozporządzenia delegowanego (UE) nr 305/2013, ma przedstawić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, w stosownych przypadkach oraz po przeprowadzeniu oceny skutków obejmującej analizę kosztów i korzyści, wniosek w sprawie wdrożenia działania priorytetowego eCall zgodnie ze specyfikacjami ustanowionymi rozporządzeniem delegowanym (UE) nr 305/2013, zgodnie z art. 294 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

(4)

Zgodnie z dyrektywą 2010/40/UE Komisja, najpóźniej w terminie 12 miesięcy od przyjęcia rozporządzenia delegowanego (UE) nr 305/2013, ma przedstawić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, w stosownych przypadkach oraz po przeprowadzeniu oceny skutków obejmującej analizę kosztów i korzyści, wniosek w sprawie wdrożenia działania priorytetowego eCall zgodnie ze specyfikacjami ustanowionymi rozporządzeniem delegowanym (UE) nr 305/2013, zgodnie z art. 294 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

| (5) | Oczekuje się, że poprzez skrócenie czasu reakcji służb ratowniczych interoperacyjna usługa eCall dostępna na terenie całej UE ograniczy liczbę ofiar śmiertelnych w Unii i stopień obrażeń odnoszonych w wypadkach w ruchu drogowym. Interoperacyjna usługa eCall na terenie całej UE powinna także obniżyć koszty społeczne poprzez usprawnienie obsługi zdarzeń, ograniczenie liczby zatorów komunikacyjnych i liczby wypadków wtórnych. |
| --- | --- |

(5)

Oczekuje się, że poprzez skrócenie czasu reakcji służb ratowniczych interoperacyjna usługa eCall dostępna na terenie całej UE ograniczy liczbę ofiar śmiertelnych w Unii i stopień obrażeń odnoszonych w wypadkach w ruchu drogowym. Interoperacyjna usługa eCall na terenie całej UE powinna także obniżyć koszty społeczne poprzez usprawnienie obsługi zdarzeń, ograniczenie liczby zatorów komunikacyjnych i liczby wypadków wtórnych.

| (6) | W celu zapewnienia pełnej funkcjonalności, kompatybilności, interoperacyjności, ciągłości i zgodności tej usługi w całej UE oraz w celu ograniczenia kosztów jej wprowadzenia dla całej UE, wszystkie państwa członkowskie powinny wdrożyć działanie priorytetowe eCall zgodnie ze wspólnymi specyfikacjami określonymi w rozporządzeniu delegowanym (UE) nr 305/2013. Realizacja tego działania powinna pozostawać bez uszczerbku dla prawa każdego z państw członkowskich do wdrożenia dodatkowych środków technicznych do celów obsługi innych zgłoszeń alarmowych. |
| --- | --- |

(6)

W celu zapewnienia pełnej funkcjonalności, kompatybilności, interoperacyjności, ciągłości i zgodności tej usługi w całej UE oraz w celu ograniczenia kosztów jej wprowadzenia dla całej UE, wszystkie państwa członkowskie powinny wdrożyć działanie priorytetowe eCall zgodnie ze wspólnymi specyfikacjami określonymi w rozporządzeniu delegowanym (UE) nr 305/2013. Realizacja tego działania powinna pozostawać bez uszczerbku dla prawa każdego z państw członkowskich do wdrożenia dodatkowych środków technicznych do celów obsługi innych zgłoszeń alarmowych.

| (7) | Państwa członkowskie powinny zapewnić, aby dane przekazywane za pośrednictwem usługi eCall na terenie całej UE były wykorzystywane wyłącznie do osiągnięcia celów niniejszej decyzji. |
| --- | --- |

(7)

Państwa członkowskie powinny zapewnić, aby dane przekazywane za pośrednictwem usługi eCall na terenie całej UE były wykorzystywane wyłącznie do osiągnięcia celów niniejszej decyzji.

| (8) | Jak wynika z doświadczeń z innymi systemami zgłoszeń alarmowych, wśród zgłoszeń eCall uruchamianych ręcznie mogą znajdować się prośby o pomoc. W razie konieczności państwa członkowskie powinny być w stanie wdrożyć wszelkie odpowiednie środki techniczne i organizacyjne w celu oddzielenia tych próśb o pomoc, tak aby zapewnić, że punkty przyjmowania zgłoszeń o wypadkach eCall obsługują tylko rzeczywiste zgłoszenia alarmowe. |
| --- | --- |

(8)

Jak wynika z doświadczeń z innymi systemami zgłoszeń alarmowych, wśród zgłoszeń eCall uruchamianych ręcznie mogą znajdować się prośby o pomoc. W razie konieczności państwa członkowskie powinny być w stanie wdrożyć wszelkie odpowiednie środki techniczne i organizacyjne w celu oddzielenia tych próśb o pomoc, tak aby zapewnić, że punkty przyjmowania zgłoszeń o wypadkach eCall obsługują tylko rzeczywiste zgłoszenia alarmowe.

| (9) | Ponieważ nie wszyscy obywatele Unii wiedzą jak korzystać z usługi eCall na terenie całej UE, wprowadzenie tej usługi powinna poprzedzać wspierana przez Komisję kampania uświadamiająca, za pomocą której przedstawi się obywatelom zalety i możliwości nowego systemu, a także środki gwarantujące ochronę danych w tym nowym systemie. Kampania taka powinna być prowadzona w państwach członkowskich, a jej celem powinno być informowanie użytkowników o tym, jak prawidłowo korzystać z tego systemu, a tym samym jak unikać fałszywych alarmów. |
| --- | --- |

(9)

Ponieważ nie wszyscy obywatele Unii wiedzą jak korzystać z usługi eCall na terenie całej UE, wprowadzenie tej usługi powinna poprzedzać wspierana przez Komisję kampania uświadamiająca, za pomocą której przedstawi się obywatelom zalety i możliwości nowego systemu, a także środki gwarantujące ochronę danych w tym nowym systemie. Kampania taka powinna być prowadzona w państwach członkowskich, a jej celem powinno być informowanie użytkowników o tym, jak prawidłowo korzystać z tego systemu, a tym samym jak unikać fałszywych alarmów.

| (10) | Zgodnie z zaleceniami Grupy Roboczej ds. Ochrony Osób Fizycznych w zakresie Przetwarzania Danych Osobowych (grupa robocza ds. Ochrony Danych art. 29) w jej „Dokumencie roboczym poświęconym konsekwencjom inicjatywy »eCall« w zakresie ochrony danych i prywatności” przyjętym w dniu 26 września 2006 r., przy wdrażaniu infrastruktury punktów przyjmowania zgłoszeń o wypadkach eCall państwa członkowskie mają zadbać o to, by przetwarzanie danych osobowych w ramach obsługi zgłoszeń eCall było w pełni zgodne z przepisami o ochronie danych osobowych określonymi w dyrektywie 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (5) oraz w dyrektywie 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (6). |
| --- | --- |

(10)

Zgodnie z zaleceniami Grupy Roboczej ds. Ochrony Osób Fizycznych w zakresie Przetwarzania Danych Osobowych (grupa robocza ds. Ochrony Danych art. 29) w jej „Dokumencie roboczym poświęconym konsekwencjom inicjatywy »eCall« w zakresie ochrony danych i prywatności” przyjętym w dniu 26 września 2006 r., przy wdrażaniu infrastruktury punktów przyjmowania zgłoszeń o wypadkach eCall państwa członkowskie mają zadbać o to, by przetwarzanie danych osobowych w ramach obsługi zgłoszeń eCall było w pełni zgodne z przepisami o ochronie danych osobowych określonymi w dyrektywie 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (5) oraz w dyrektywie 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (6).

| (11) | Ponieważ zgłoszenia eCall są zgłoszeniami alarmowymi w rozumieniu rozporządzenia delegowanego (UE) nr 305/2013, ich obsługa powinna być nieodpłatna dla użytkowników usługi eCall na terenie całej UE. |
| --- | --- |

(11)

Ponieważ zgłoszenia eCall są zgłoszeniami alarmowymi w rozumieniu rozporządzenia delegowanego (UE) nr 305/2013, ich obsługa powinna być nieodpłatna dla użytkowników usługi eCall na terenie całej UE.

| (12) | W zależności od sposobu organizacji obsługi zgłoszeń alarmowych w każdym z państw członkowskich, takie zgłoszenia mogą trafiać najpierw do organu publicznego lub organizacji prywatnej uznanej przez to państwo członkowskie. W szczególności w przypadku zgłoszeń eCall obsługa może być różna w zależności od sposobu aktywacji takiego zgłoszenia (ręczna lub automatyczna). |
| --- | --- |

(12)

W zależności od sposobu organizacji obsługi zgłoszeń alarmowych w każdym z państw członkowskich, takie zgłoszenia mogą trafiać najpierw do organu publicznego lub organizacji prywatnej uznanej przez to państwo członkowskie. W szczególności w przypadku zgłoszeń eCall obsługa może być różna w zależności od sposobu aktywacji takiego zgłoszenia (ręczna lub automatyczna).

| (13) | Zgodnie z procedurami krajowymi określonymi przez dany organ krajowy dane mogą być przekazywane partnerom usługi zdefiniowanym jako organizacja publiczna lub prywatna uznana przez organy krajowe, która odgrywa rolę w obsługiwaniu zdarzeń związanych ze zgłoszeniami eCall, w tym podmiot odpowiedzialny za drogi i służby pomocy drogowej, do których powinny mieć zastosowanie takie same przepisy w zakresie prywatności i ochrony danych, jakie mają zastosowanie do punktów przyjmowania zgłoszeń o wypadkach eCall. |
| --- | --- |

(13)

Zgodnie z procedurami krajowymi określonymi przez dany organ krajowy dane mogą być przekazywane partnerom usługi zdefiniowanym jako organizacja publiczna lub prywatna uznana przez organy krajowe, która odgrywa rolę w obsługiwaniu zdarzeń związanych ze zgłoszeniami eCall, w tym podmiot odpowiedzialny za drogi i służby pomocy drogowej, do których powinny mieć zastosowanie takie same przepisy w zakresie prywatności i ochrony danych, jakie mają zastosowanie do punktów przyjmowania zgłoszeń o wypadkach eCall.

| (14) | Ponieważ cele niniejszej decyzji, a mianowicie zapewnienie skoordynowanego i spójnego wdrażania interoperacyjnej usługi eCall na terenie całej UE, a także zapewnienie pełnej funkcjonalności, kompatybilności, interoperacyjności, ciągłości i zgodności tej usługi w całej Europie, nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie ani sektor prywatny, a ze względu na ich rozmiary i skutki możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów, |
| --- | --- |

(14)

Ponieważ cele niniejszej decyzji, a mianowicie zapewnienie skoordynowanego i spójnego wdrażania interoperacyjnej usługi eCall na terenie całej UE, a także zapewnienie pełnej funkcjonalności, kompatybilności, interoperacyjności, ciągłości i zgodności tej usługi w całej Europie, nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie ani sektor prywatny, a ze względu na ich rozmiary i skutki możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

1.   Państwa członkowskie wprowadzą na swoim terytorium — nie później niż 6 miesięcy przed datą rozpoczęcia stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wymagań dotyczących homologacji typu na potrzeby wdrożenia systemu pokładowego eCall oraz zmieniającego dyrektywę 2007/46/WE, a w każdym przypadku nie później niż dnia 1 października 2017 r. — infrastrukturę punktów przyjmowania zgłoszeń o wypadkach eCall umożliwiającą prawidłowe odbieranie i obsługę wszystkich zgłoszeń eCall, w razie konieczności oddzielonych od zgłoszeń niedotyczących nagłych wypadków, zgodnie ze specyfikacjami określonymi w rozporządzeniu delegowanym (UE) nr 305/2013, w celu zapewnienia pełnej funkcjonalności, kompatybilności, interoperacyjności, ciągłości i zgodności z przepisami interoperacyjnej usługi eCall na terenie całej UE.

2.   Ust. 1 nie ma wpływu na prawo każdego państwa członkowskiego do organizowania swoich służb ratowniczych w sposób najbardziej opłacalny i najbardziej odpowiedni do jego potrzeb, w tym na możliwość odrzucania zgłoszeń, które nie są zgłoszeniami alarmowymi i nie mogłyby być obsługiwane przez punkty przyjmowania zgłoszeń o wypadkach eCall, w szczególności w przypadku zgłoszeń uruchamianych ręcznie.

Niniejszy ustęp i ust. 1 nie mają wpływu na prawo każdego państwa członkowskiego do umożliwienia prywatnym organizacjom uznanym przez nie odbierania i obsługi niektórych lub wszystkich zgłoszeń eCall, zgodnie ze specyfikacjami ustanowionymi rozporządzeniem delegowanym (UE) nr 305/2013.

3.   Państwa członkowskie zapewniają wykorzystanie danych przekazanych przez usługę eCall wyłącznie do osiągnięcia celów niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Państwa członkowskie zapewniają świadczenie usługi eCall bez pobierania opłat od użytkowników usługi eCall na terenie całej UE.

Artykuł 3

Do dnia 24 grudnia 2015 r. państwa członkowskie przedłożą Komisji sprawozdanie na temat stanu wykonania niniejszej decyzji. W swoich sprawozdaniach uwzględnią przynajmniej wykaz organów, którym powierzono ocenę zgodności funkcjonowania punktów przyjmowania zgłoszeń o wypadkach eCall z wymogami wymienionymi w art. 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 305/2013, wykaz i zasięg geograficzny punktów przyjmowania zgłoszeń o wypadkach eCall, opis testów zgodności i opis protokołów w zakresie ochrony danych i prywatności.

Artykuł 4

Państwa członkowskie zapewniają, aby zgłoszeń eCall można było dokonywać z jakiegokolwiek miejsca na ich terytorium, z zastrzeżeniem dostępności co najmniej jednej publicznej bezprzewodowej sieci łączności ruchomej.

Artykuł 5

Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 6

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 15 maja 2014 r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego

M. SCHULZ

Przewodniczący

W imieniu Rady

D. KOURKOULAS

Przewodniczący

---

(1)  Dz.U. C 341 z 21.11.2013, s. 47.

1

(2)  Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 15 kwietnia 2014 r. (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym) oraz decyzja Rady z dnia 8 maja 2014 r.

2

(3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/40/UE z dnia 7 lipca 2010 r. w sprawie ram wdrażania inteligentnych systemów transportowych w obszarze transportu drogowego oraz interfejsów z innymi rodzajami transportu (Dz.U. L 207 z 6.8.2010, s. 1).

3

(4)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 305/2013 z dnia 26 listopada 2012 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/40/UE w odniesieniu do zharmonizowanego zapewnienia interoperacyjnej usługi eCall na terenie całej UE (Dz.U. L 91 z 3.4.2013, s. 1).

4

(5)  Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31).

5

(6)  Dyrektywa 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotycząca przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej) (Dz.U. L 201 z 31.7.2002, s. 37).

6

---

II Akty o charakterze nieustawodawczym

ROZPORZĄDZENIA

| 3.6.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 164/10 |
| --- | --- | --- | --- |

3.6.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 164/10

---

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 586/2014

z dnia 2 czerwca 2014 r.

wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia Rady (WE) nr 1967/2006 w odniesieniu do zakazu połowów nad chronionymi siedliskami oraz minimalnych odległości od brzegu i minimalnej głębokości morza dla trawlerów stosujących sieci typu „gangui” prowadzących połowy na niektórych wodach terytorialnych Francji (Provence-Alpes- Côte d'Azur)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1967/2006 z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie środków zarządzania zrównoważoną eksploatacją zasobów rybołówstwa Morza Śródziemnego (1), w szczególności jego art. 4 ust. 5 i art. 13 ust. 5 i 10,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Artykuł 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1967/2006 zabrania połowów przy użyciu włoków, drag, okrężnic, niewodów pełnomorskich, niewodów dobrzeżnych lub podobnych sieci nad skupiskami trawy morskiej, w szczególności Posidonia oceanica, lub innych morskich roślin nagonasiennych. |
| --- | --- |

(1)

Artykuł 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1967/2006 zabrania połowów przy użyciu włoków, drag, okrężnic, niewodów pełnomorskich, niewodów dobrzeżnych lub podobnych sieci nad skupiskami trawy morskiej, w szczególności Posidonia oceanica, lub innych morskich roślin nagonasiennych.

| (2) | Komisja może zezwolić na odstępstwo od art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1967/2006, pod warunkiem że spełniony zostanie szereg wymogów określonych w art. 4 ust. 5. |
| --- | --- |

(2)

Komisja może zezwolić na odstępstwo od art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1967/2006, pod warunkiem że spełniony zostanie szereg wymogów określonych w art. 4 ust. 5.

| (3) | W art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1967/2006 zabrania się stosowania narzędzi połowowych ciągnionych w odległości do 3 mil morskich od brzegu lub przed izobatą 50 m, jeśli taka głębokość występuje w mniejszej odległości od brzegu. |
| --- | --- |

(3)

W art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1967/2006 zabrania się stosowania narzędzi połowowych ciągnionych w odległości do 3 mil morskich od brzegu lub przed izobatą 50 m, jeśli taka głębokość występuje w mniejszej odległości od brzegu.

| (4) | Na wniosek państwa członkowskiego Komisja może zezwolić na odstępstwo od art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1967/2006, pod warunkiem że spełnione zostaną wymogi określone w art. 13 ust. 5 i 9. |
| --- | --- |

(4)

Na wniosek państwa członkowskiego Komisja może zezwolić na odstępstwo od art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1967/2006, pod warunkiem że spełnione zostaną wymogi określone w art. 13 ust. 5 i 9.

| (5) | W dniu 18 maja 2011 r. Komisja otrzymała od Francji wniosek o odstępstwo od art. 4 ust. 1 akapit pierwszy oraz art. 13 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia w odniesieniu do trawlerów stosujących sieci typu „gangui” na niektórych obszarach morskich znajdujących się na wodach terytorialnych Francji nad skupiskami trawy morskiej Posidonia oceanica w odległości do 3 mil morskich od brzegu, niezależnie od głębokości. |
| --- | --- |

(5)

W dniu 18 maja 2011 r. Komisja otrzymała od Francji wniosek o odstępstwo od art. 4 ust. 1 akapit pierwszy oraz art. 13 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia w odniesieniu do trawlerów stosujących sieci typu „gangui” na niektórych obszarach morskich znajdujących się na wodach terytorialnych Francji nad skupiskami trawy morskiej Posidonia oceanica w odległości do 3 mil morskich od brzegu, niezależnie od głębokości.

| (6) | Władze Francji przedstawiły aktualne naukowe i techniczne uzasadnienia dla tego odstępstwa. |
| --- | --- |

(6)

Władze Francji przedstawiły aktualne naukowe i techniczne uzasadnienia dla tego odstępstwa.

| (7) | Komitet Naukowo-Techniczny i Ekonomiczny ds. Rybołówstwa (STECF) dokonał oceny wnioskowanego przez Francję odstępstwa i związanego z nim projektu planu zarządzania podczas sesji plenarnej, która odbyła się w dniach 11–15 lipca 2011 r. |
| --- | --- |

(7)

Komitet Naukowo-Techniczny i Ekonomiczny ds. Rybołówstwa (STECF) dokonał oceny wnioskowanego przez Francję odstępstwa i związanego z nim projektu planu zarządzania podczas sesji plenarnej, która odbyła się w dniach 11–15 lipca 2011 r.

| (8) | Zaproponowane przez Francję odstępstwo jest zgodne z warunkami określonymi w art. 4 ust. 5 i art. 13 ust. 5 i 9 rozporządzenia (WE) nr 1967/2006. |
| --- | --- |

(8)

Zaproponowane przez Francję odstępstwo jest zgodne z warunkami określonymi w art. 4 ust. 5 i art. 13 ust. 5 i 9 rozporządzenia (WE) nr 1967/2006.

| (9) | Wniosek dotyczy działalności połowowej statków o łącznej długości mniejszej lub równej 12 m oraz mocy silnika mniejszej lub równej 85 kW z użyciem dennych sieci ciągnionych prowadzonej tradycyjnie na skupiskach trawy morskiej Posidonia, zgodnie z art. 4 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1967/2006. |
| --- | --- |

(9)

Wniosek dotyczy działalności połowowej statków o łącznej długości mniejszej lub równej 12 m oraz mocy silnika mniejszej lub równej 85 kW z użyciem dennych sieci ciągnionych prowadzonej tradycyjnie na skupiskach trawy morskiej Posidonia, zgodnie z art. 4 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1967/2006.

| (10) | Przedmiotowa działalność połowowa obejmuje około 27,5 % obszaru pokrytego skupiskami trawy morskiej gatunku Posidonia oceanica w granicach obszaru objętego planem zarządzania oraz 9 % skupisk trawy morskiej na wodach terytorialnych Francji zgodnie z wymogami art. 4 ust. 5 akapit pierwszy ppkt (ii) i (iii) rozporządzenia (WE) nr 1967/2006. |
| --- | --- |

(10)

Przedmiotowa działalność połowowa obejmuje około 27,5 % obszaru pokrytego skupiskami trawy morskiej gatunku Posidonia oceanica w granicach obszaru objętego planem zarządzania oraz 9 % skupisk trawy morskiej na wodach terytorialnych Francji zgodnie z wymogami art. 4 ust. 5 akapit pierwszy ppkt (ii) i (iii) rozporządzenia (WE) nr 1967/2006.

| (11) | Istnieją szczególne przeszkody geograficzne, biorąc pod uwagę ograniczony zasięg szelfu kontynentalnego. |
| --- | --- |

(11)

Istnieją szczególne przeszkody geograficzne, biorąc pod uwagę ograniczony zasięg szelfu kontynentalnego.

| (12) | Przedmiotowe połowy nie mają znaczącego wpływu na środowisko morskie. |
| --- | --- |

(12)

Przedmiotowe połowy nie mają znaczącego wpływu na środowisko morskie.

| (13) | Zaproponowane przez Francję odstępstwo dotyczy jedynie ograniczonej do 36 liczby statków. |
| --- | --- |

(13)

Zaproponowane przez Francję odstępstwo dotyczy jedynie ograniczonej do 36 liczby statków.

| (14) | Połowy prowadzone trawlerami stosującymi sieci typu „gangui” są ukierunkowane na różne gatunki odpowiadające niszy ekologicznej; skład tych połowów, w szczególności w odniesieniu do liczby złowionych gatunków, nie jest odzwierciedlony w żadnym innym narzędziu połowowym. Przedmiotowe połowy nie mogą zatem być prowadzone przy użyciu innych narzędzi połowowych. |
| --- | --- |

(14)

Połowy prowadzone trawlerami stosującymi sieci typu „gangui” są ukierunkowane na różne gatunki odpowiadające niszy ekologicznej; skład tych połowów, w szczególności w odniesieniu do liczby złowionych gatunków, nie jest odzwierciedlony w żadnym innym narzędziu połowowym. Przedmiotowe połowy nie mogą zatem być prowadzone przy użyciu innych narzędzi połowowych.

| (15) | Plan zarządzania gwarantuje niezwiększanie nakładu połowowego w przyszłości, ponieważ upoważnienia do połowów będą wydawane wyłącznie 36 określonym statkom na łączny nakład połowowy 1 745 kW, na który Francja już wydała upoważnienia do połowów. |
| --- | --- |

(15)

Plan zarządzania gwarantuje niezwiększanie nakładu połowowego w przyszłości, ponieważ upoważnienia do połowów będą wydawane wyłącznie 36 określonym statkom na łączny nakład połowowy 1 745 kW, na który Francja już wydała upoważnienia do połowów.

| (16) | Wniosek ten obejmuje statki prowadzące udokumentowane połowy dłużej niż 5 lat i działające na podstawie planu zarządzania przyjętego przez Francję w dniu 15 kwietnia 2004 r. (2), zgodnie z art. 19 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1967/2006. |
| --- | --- |

(16)

Wniosek ten obejmuje statki prowadzące udokumentowane połowy dłużej niż 5 lat i działające na podstawie planu zarządzania przyjętego przez Francję w dniu 15 kwietnia 2004 r. (2), zgodnie z art. 19 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1967/2006.

| (17) | Statki te zostały wpisane do wykazu przekazanego Komisji zgodnie z wymogami art. 13 ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 1967/2006. |
| --- | --- |

(17)

Statki te zostały wpisane do wykazu przekazanego Komisji zgodnie z wymogami art. 13 ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 1967/2006.

| (18) | Przedmiotowa działalność połowowa spełnia wymogi art. 4, art. 8 ust. 1 lit. h) i art. 9 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1967/2006. |
| --- | --- |

(18)

Przedmiotowa działalność połowowa spełnia wymogi art. 4, art. 8 ust. 1 lit. h) i art. 9 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1967/2006.

| (19) | Przedmiotowa działalność połowowa spełnia wymogi dotyczące zapisów określone w art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 1224/2009. (3) |
| --- | --- |

(19)

Przedmiotowa działalność połowowa spełnia wymogi dotyczące zapisów określone w art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 1224/2009. (3)

| (20) | Przedmiotowa działalność połowowa nie koliduje z działaniami statków używających narzędzi połowowych innych niż włoki, niewody lub podobne sieci ciągnione. |
| --- | --- |

(20)

Przedmiotowa działalność połowowa nie koliduje z działaniami statków używających narzędzi połowowych innych niż włoki, niewody lub podobne sieci ciągnione.

| (21) | Działalność trawlerów stosujących sieci typu „gangui” jest uregulowana we francuskim planie zarządzania w celu zapewnienia, że połowy gatunków wymienionych w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1967/2006 są minimalne. |
| --- | --- |

(21)

Działalność trawlerów stosujących sieci typu „gangui” jest uregulowana we francuskim planie zarządzania w celu zapewnienia, że połowy gatunków wymienionych w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1967/2006 są minimalne.

| (22) | Trawlery stosujące sieci typu „gangui” nie są ukierunkowane na głowonogi. |
| --- | --- |

(22)

Trawlery stosujące sieci typu „gangui” nie są ukierunkowane na głowonogi.

| (23) | Francuski plan zarządzania obejmuje środki monitorowania działalności połowowej przewidziane w art. 4 ust. 5 akapit piąty i art. 13 ust. 9 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1967/2006. |
| --- | --- |

(23)

Francuski plan zarządzania obejmuje środki monitorowania działalności połowowej przewidziane w art. 4 ust. 5 akapit piąty i art. 13 ust. 9 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1967/2006.

| (24) | Należy zatem przyznać przedmiotowe odstępstwo. |
| --- | --- |

(24)

Należy zatem przyznać przedmiotowe odstępstwo.

| (25) | We właściwym terminie oraz zgodnie z planem monitorowania przewidzianym we francuskim planie zarządzania Francja powinna przedstawić Komisji sprawozdanie. |
| --- | --- |

(25)

We właściwym terminie oraz zgodnie z planem monitorowania przewidzianym we francuskim planie zarządzania Francja powinna przedstawić Komisji sprawozdanie.

| (26) | Należy ustanowić ograniczenie okresu obowiązywania przedmiotowego odstępstwa, aby umożliwić sprawne podjęcie naprawczych środków zarządzania w przypadku gdyby w sprawozdaniu przekazanym Komisji wykazano niewystarczający stan ochrony poławianego stada oraz stworzyć ramy dla udoskonalenia naukowych podstaw zmian wprowadzanych do planu zarządzania. |
| --- | --- |

(26)

Należy ustanowić ograniczenie okresu obowiązywania przedmiotowego odstępstwa, aby umożliwić sprawne podjęcie naprawczych środków zarządzania w przypadku gdyby w sprawozdaniu przekazanym Komisji wykazano niewystarczający stan ochrony poławianego stada oraz stworzyć ramy dla udoskonalenia naukowych podstaw zmian wprowadzanych do planu zarządzania.

| (27) | Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Rybołówstwa i Akwakultury, |
| --- | --- |

(27)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Rybołówstwa i Akwakultury,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Odstępstwa

Artykuł 4 ust. 1 i art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1967/2006 nie mają zastosowania do wód terytorialnych Francji przyległych do wybrzeża regionu Provence-Alpes- Côte d'Azur do trawlerów stosujących sieci typu ”gangui”:

| a) | o numerze rejestracyjnym podanym we francuskim planie zarządzania; |
| --- | --- |

a)

o numerze rejestracyjnym podanym we francuskim planie zarządzania;

| b) | prowadzące udokumentowane połowy dłużej niż 5 lat i nie planujące zwiększenia nakładu połowowego w przyszłości; oraz |
| --- | --- |

b)

prowadzące udokumentowane połowy dłużej niż 5 lat i nie planujące zwiększenia nakładu połowowego w przyszłości; oraz

| c) | posiadające upoważnienie do połowów i działające na podstawie planu zarządzania przyjętego przez Francję zgodnie z art. 19 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1967/2006. |
| --- | --- |

c)

posiadające upoważnienie do połowów i działające na podstawie planu zarządzania przyjętego przez Francję zgodnie z art. 19 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1967/2006.

Artykuł 2

Plan monitorowania i sprawozdawczość

Francja przekaże Komisji, w terminie trzech lat od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, sprawozdanie sporządzone zgodnie z planem monitorowania ustanowionym w planie zarządzania, o którym mowa w art. 1 lit. c).

Artykuł 3

Wejście w życie i okres stosowania

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się do dnia 6 czerwca 2017 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 2 czerwca 2014 r.

W imieniu Komisji

José Manuel BARROSO

Przewodniczący

---

(1)  Dz.U. L 36 z 8.2.2007, s. 6.

1

(2)  JORF nr 0101 z dnia 30 kwietnia 2014 r., s. 7452.

2

(3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009 r. ustanawiające wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 847/96, (WE) nr 2371/2002, (WE) nr 811/2004, (WE) nr 768/2005, (WE) nr 2115/2005, (WE) nr 2166/2005, (WE) nr 388/2006, (WE) nr 509/2007, (WE) nr 676/2007, (WE) nr 1098/2007, (WE) nr 1300/2008, (WE) nr 1342/2008 i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1627/94 oraz (WE) nr 1966/2006 (Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 1).

3

---

| 3.6.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 164/13 |
| --- | --- | --- | --- |

3.6.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 164/13

---

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 587/2014

z dnia 2 czerwca 2014 r.

wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia Rady (WE) nr 1967/2006 w zakresie minimalnych odległości od brzegu i minimalnej głębokości morza dla niewodów dobrzeżnych prowadzących połowy na niektórych wodach terytorialnych Francji (Languedoc-Roussillon i Provence-Alpes-Côte d'Azur)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1967/2006 z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie środków zarządzania zrównoważoną eksploatacją zasobów rybołówstwa Morza Śródziemnego (1), w szczególności jego art. 13 ust. 5,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | W art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1967/2006 zabrania się stosowania narzędzi połowowych ciągnionych w odległości do 3 mil morskich od brzegu lub przed izobatą 50 m, jeśli taka głębokość występuje w mniejszej odległości od brzegu. |
| --- | --- |

(1)

W art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1967/2006 zabrania się stosowania narzędzi połowowych ciągnionych w odległości do 3 mil morskich od brzegu lub przed izobatą 50 m, jeśli taka głębokość występuje w mniejszej odległości od brzegu.

| (2) | Na wniosek państwa członkowskiego Komisja może zezwolić na odstępstwo od art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1967/2006, pod warunkiem że spełniony zostanie szereg wymogów określonych w art. 13 ust. 5 i 9. |
| --- | --- |

(2)

Na wniosek państwa członkowskiego Komisja może zezwolić na odstępstwo od art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1967/2006, pod warunkiem że spełniony zostanie szereg wymogów określonych w art. 13 ust. 5 i 9.

| (3) | W dniu 1 października 2013 r. Komisja otrzymała od Francji wniosek o odstępstwo od art. 13 ust. 1 akapit pierwszy tego rozporządzenia w odniesieniu do stosowania niewodów dobrzeżnych na niektórych obszarach morskich znajdujących się na wodach terytorialnych Francji, niezależnie od głębokości. |
| --- | --- |

(3)

W dniu 1 października 2013 r. Komisja otrzymała od Francji wniosek o odstępstwo od art. 13 ust. 1 akapit pierwszy tego rozporządzenia w odniesieniu do stosowania niewodów dobrzeżnych na niektórych obszarach morskich znajdujących się na wodach terytorialnych Francji, niezależnie od głębokości.

| (4) | Władze Francji przedstawiły aktualne naukowe i techniczne uzasadnienia dla tego odstępstwa. |
| --- | --- |

(4)

Władze Francji przedstawiły aktualne naukowe i techniczne uzasadnienia dla tego odstępstwa.

| (5) | Komitet Naukowo-Techniczny i Ekonomiczny ds. Rybołówstwa (STECF) dokonał oceny wnioskowanego przez Francję odstępstwa i związanego z nim projektu planu zarządzania podczas sesji plenarnej, która odbyła się w dniach 4–8 listopada 2013 r. |
| --- | --- |

(5)

Komitet Naukowo-Techniczny i Ekonomiczny ds. Rybołówstwa (STECF) dokonał oceny wnioskowanego przez Francję odstępstwa i związanego z nim projektu planu zarządzania podczas sesji plenarnej, która odbyła się w dniach 4–8 listopada 2013 r.

| (6) | Zaproponowane przez Francję odstępstwo jest zgodne z warunkami określonymi w art. 13 ust. 5 i 9 rozporządzenia (WE) nr 1967/2006. |
| --- | --- |

(6)

Zaproponowane przez Francję odstępstwo jest zgodne z warunkami określonymi w art. 13 ust. 5 i 9 rozporządzenia (WE) nr 1967/2006.

| (7) | Istnieją szczególne przeszkody geograficzne, biorąc pod uwagę ograniczony zasięg szelfu kontynentalnego. |
| --- | --- |

(7)

Istnieją szczególne przeszkody geograficzne, biorąc pod uwagę ograniczony zasięg szelfu kontynentalnego.

| (8) | Połowy niewodami dobrzeżnymi nie mają znaczącego wpływu na środowisko morskie. |
| --- | --- |

(8)

Połowy niewodami dobrzeżnymi nie mają znaczącego wpływu na środowisko morskie.

| (9) | Zaproponowane przez Francję odstępstwo dotyczy jedynie ograniczonej do 23 liczby statków. |
| --- | --- |

(9)

Zaproponowane przez Francję odstępstwo dotyczy jedynie ograniczonej do 23 liczby statków.

| (10) | Połowy niewodami dobrzeżnymi prowadzone są z wybrzeża na małych głębokościach i są ukierunkowane na różne gatunki. Ze względu na charakter tego rodzaju połowów nie mogą one być prowadzone za pomocą żadnych innych narzędzi. |
| --- | --- |

(10)

Połowy niewodami dobrzeżnymi prowadzone są z wybrzeża na małych głębokościach i są ukierunkowane na różne gatunki. Ze względu na charakter tego rodzaju połowów nie mogą one być prowadzone za pomocą żadnych innych narzędzi.

| (11) | Plan zarządzania gwarantuje niezwiększanie nakładu połowowego w przyszłości, ponieważ upoważnienia do połowów będą wydawane wyłącznie 23 określonym statkom na łączny nakład połowowy 1 225 kW, na który Francja już wydała upoważnienia do połowów. |
| --- | --- |

(11)

Plan zarządzania gwarantuje niezwiększanie nakładu połowowego w przyszłości, ponieważ upoważnienia do połowów będą wydawane wyłącznie 23 określonym statkom na łączny nakład połowowy 1 225 kW, na który Francja już wydała upoważnienia do połowów.

| (12) | Wniosek ten obejmuje statki prowadzące udokumentowane połowy dłużej niż 5 lat i działające na podstawie planu zarządzania przyjętego przez Francję w dniu 15 kwietnia 2014 r. (2), zgodnie z art. 19 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1967/2006. |
| --- | --- |

(12)

Wniosek ten obejmuje statki prowadzące udokumentowane połowy dłużej niż 5 lat i działające na podstawie planu zarządzania przyjętego przez Francję w dniu 15 kwietnia 2014 r. (2), zgodnie z art. 19 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1967/2006.

| (13) | Statki te zostały wpisane do wykazu przekazanego Komisji zgodnie z wymogami art. 13 ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 1967/2006. |
| --- | --- |

(13)

Statki te zostały wpisane do wykazu przekazanego Komisji zgodnie z wymogami art. 13 ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 1967/2006.

| (14) | Przedmiotowa działalność połowowa spełnia wymogi art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1967/2006, ponieważ we francuskim planie zarządzania wyraźnie zakazuje się prowadzenia połowów nad chronionymi siedliskami. |
| --- | --- |

(14)

Przedmiotowa działalność połowowa spełnia wymogi art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1967/2006, ponieważ we francuskim planie zarządzania wyraźnie zakazuje się prowadzenia połowów nad chronionymi siedliskami.

| (15) | Wymóg określony w art. 8 ust. 1 lit. h) rozporządzenia (WE) nr 1967/2006 nie ma zastosowania, ponieważ dotyczy on trawlerów. |
| --- | --- |

(15)

Wymóg określony w art. 8 ust. 1 lit. h) rozporządzenia (WE) nr 1967/2006 nie ma zastosowania, ponieważ dotyczy on trawlerów.

| (16) | W odniesieniu do wymogu zapewnienia zgodności z art. 9 ust. 3 ustanawiającym minimalny rozmiar oczek sieci, Komisja zauważa, że ponieważ przedmiotowa działalność połowowa jest wysoce selektywna, ma niewielki wpływ na środowisko morskie i nie jest prowadzona nad chronionymi siedliskami, Francja przyznała odstępstwo od tych przepisów w swoim planie zarządzania zgodnie z art. 9 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 1967/2006. |
| --- | --- |

(16)

W odniesieniu do wymogu zapewnienia zgodności z art. 9 ust. 3 ustanawiającym minimalny rozmiar oczek sieci, Komisja zauważa, że ponieważ przedmiotowa działalność połowowa jest wysoce selektywna, ma niewielki wpływ na środowisko morskie i nie jest prowadzona nad chronionymi siedliskami, Francja przyznała odstępstwo od tych przepisów w swoim planie zarządzania zgodnie z art. 9 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 1967/2006.

| (17) | Przedmiotowa działalność połowowa spełnia wymogi dotyczące zapisów określone w art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 1224/2009. (3) |
| --- | --- |

(17)

Przedmiotowa działalność połowowa spełnia wymogi dotyczące zapisów określone w art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 1224/2009. (3)

| (18) | Przedmiotowa działalność połowowa nie koliduje z działaniami statków używających narzędzi połowowych innych niż włoki, niewody lub podobne sieci ciągnione. |
| --- | --- |

(18)

Przedmiotowa działalność połowowa nie koliduje z działaniami statków używających narzędzi połowowych innych niż włoki, niewody lub podobne sieci ciągnione.

| (19) | Działalność niewodów dobrzeżnych jest uregulowana we francuskim planie zarządzania w celu zapewnienia, że połowy gatunków wymienionych w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1967/2006 są minimalne. |
| --- | --- |

(19)

Działalność niewodów dobrzeżnych jest uregulowana we francuskim planie zarządzania w celu zapewnienia, że połowy gatunków wymienionych w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1967/2006 są minimalne.

| (20) | Niewody dobrzeżne nie są ukierunkowane na głowonogi. |
| --- | --- |

(20)

Niewody dobrzeżne nie są ukierunkowane na głowonogi.

| (21) | Francuski plan zarządzania obejmuje środki monitorowania działalności połowowej przewidziane w art. 13 ust. 9 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1967/2006. |
| --- | --- |

(21)

Francuski plan zarządzania obejmuje środki monitorowania działalności połowowej przewidziane w art. 13 ust. 9 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1967/2006.

| (22) | Należy zatem przyznać przedmiotowe odstępstwo. |
| --- | --- |

(22)

Należy zatem przyznać przedmiotowe odstępstwo.

| (23) | We właściwym terminie oraz zgodnie z planem monitorowania przewidzianym we francuskim planie zarządzania Francja powinna przedstawić Komisji sprawozdanie. |
| --- | --- |

(23)

We właściwym terminie oraz zgodnie z planem monitorowania przewidzianym we francuskim planie zarządzania Francja powinna przedstawić Komisji sprawozdanie.

| (24) | Zgodnie z art. 15 ust. 11 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1380/2013 (4) w odniesieniu do gatunków, których dotyczy obowiązek wyładunku określony w art. 15 ust. 1 tego rozporządzenia, wykorzystywanie połowów tych gatunków, gdy rozmiar osobników jest mniejszy od minimalnego rozmiaru odniesienia do celów ochrony, jest ograniczone do celów innych niż bezpośrednie spożycie przez ludzi. |
| --- | --- |

(24)

Zgodnie z art. 15 ust. 11 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1380/2013 (4) w odniesieniu do gatunków, których dotyczy obowiązek wyładunku określony w art. 15 ust. 1 tego rozporządzenia, wykorzystywanie połowów tych gatunków, gdy rozmiar osobników jest mniejszy od minimalnego rozmiaru odniesienia do celów ochrony, jest ograniczone do celów innych niż bezpośrednie spożycie przez ludzi.

| (25) | Francuski plan zarządzania obejmuje odstępstwo od minimalnego rozmiaru organizmów morskich dla narybku sardynki wyładowanego w celu spożycia przez ludzi, będącego gatunkiem docelowym działań połowowych w nim uregulowanych, zgodnie z art. 15 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1967/2006. |
| --- | --- |

(25)

Francuski plan zarządzania obejmuje odstępstwo od minimalnego rozmiaru organizmów morskich dla narybku sardynki wyładowanego w celu spożycia przez ludzi, będącego gatunkiem docelowym działań połowowych w nim uregulowanych, zgodnie z art. 15 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1967/2006.

| (26) | Należy wprowadzić ograniczenie okresu obowiązywania przedmiotowego odstępstwa, aby uwzględnić harmonogram wejścia w życie obowiązku wyładunku określonego w art. 15 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013. |
| --- | --- |

(26)

Należy wprowadzić ograniczenie okresu obowiązywania przedmiotowego odstępstwa, aby uwzględnić harmonogram wejścia w życie obowiązku wyładunku określonego w art. 15 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013.

| (27) | Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Rybołówstwa i Akwakultury, |
| --- | --- |

(27)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Rybołówstwa i Akwakultury,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Odstępstwo

Artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1967/2006 nie ma zastosowania do wód terytorialnych Francji przyległych do wybrzeża Languedoc-Roussillon i Provence-Alpes-Côte d'Azur do niewodów dobrzeżnych stosowanych przez statki:

| a) | o numerze rejestracyjnym podanym we francuskim planie zarządzania; |
| --- | --- |

a)

o numerze rejestracyjnym podanym we francuskim planie zarządzania;

| b) | prowadzące udokumentowane połowy dłużej niż 5 lat i nie planujące zwiększenia nakładu połowowego w przyszłości; oraz |
| --- | --- |

b)

prowadzące udokumentowane połowy dłużej niż 5 lat i nie planujące zwiększenia nakładu połowowego w przyszłości; oraz

| c) | posiadające upoważnienie do połowów i działające na podstawie planu zarządzania przyjętego przez Hiszpanię zgodnie z art. 19 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1967/2006. |
| --- | --- |

c)

posiadające upoważnienie do połowów i działające na podstawie planu zarządzania przyjętego przez Hiszpanię zgodnie z art. 19 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1967/2006.

Artykuł 2

Plan monitorowania i sprawozdawczość

Hiszpania przekaże Komisji w terminie trzech lat od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia sprawozdanie sporządzone zgodnie z planem monitorowania ustanowionym w planie zarządzania, o którym mowa w art. 1 lit. c).

Artykuł 3

Wejście w życie i okres stosowania

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się do dnia 31 grudnia 2014 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 2 czerwca 2014 r.

W imieniu Komisji

José Manuel BARROSO

Przewodniczący

---

(1)  Dz.U. L 36 z 8.2.2007, s. 6.

1

(2)  JORF nr 0101 z 30.4.2014, s. 7452.

2

(3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009 r. ustanawiające wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 847/96, (WE) nr 2371/2002, (WE) nr 811/2004, (WE) nr 768/2005, (WE) nr 2115/2005, (WE) nr 2166/2005, (WE) nr 388/2006, (WE) nr 509/2007, (WE) nr 676/2007, (WE) nr 1098/2007, (WE) nr 1300/2008, (WE) nr 1342/2008 i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1627/94 oraz (WE) nr 1966/2006 (Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 1).

3

(4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 639/2004 oraz decyzję Rady 2004/585/WE (Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 22).

4

---

| 3.6.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 164/16 |
| --- | --- | --- | --- |

3.6.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 164/16

---

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR 588/2014

z dnia 2 czerwca 2014 r.

zmieniające załączniki III i IV do rozporządzenia (WE) nr 396/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości olejku pomarańczowego, Phlebiopsis gigantea, kwasu giberelinowego, Paecilomyces fumosoroseus szczep FE 9901, wirusa polihedrozy jądrowej Spodoptera littoralis, wirusa polihedrozy jądrowej Spodoptera exigua, Bacillus firmus I-1582, kwasu S-abscysynowego, kwasu L-askorbinowego i wirusa polihedrozy jądrowej Helicoverpa armigera w określonych produktach lub na ich powierzchni

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 396/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 lutego 2005 r. w sprawie najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w żywności i paszy pochodzenia roślinnego i zwierzęcego oraz na ich powierzchni, zmieniające dyrektywę Rady 91/414/EWG (1), w szczególności jego art. 5 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości (NDP) dla kwasu giberelinowego zostały określone w części A załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 396/2005. Dla Phlebiopsis gigantea, Paecilomyces fumosoroseus szczep FE 9901, wirusa polihedrozy jądrowej Spodoptera littoralis, wirusa polihedrozy jądrowej Spodoptera exigua, Bacillus firmus I-1582, olejku pomarańczowego, kwasu S-abscysynowego, kwasu L-askorbinowego i wirusa polihedrozy jądrowej Helicoverpa armigera nie określono NDP, a substancje te nie zostały włączone do załącznika IV do rozporządzenia (WE) nr 396/2005, w związku z czym obowiązuje dla nich wartość wzorcowa w wysokości 0,01 mg/kg ustanowiona w art. 18 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia. |
| --- | --- |

(1)

Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości (NDP) dla kwasu giberelinowego zostały określone w części A załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 396/2005. Dla Phlebiopsis gigantea, Paecilomyces fumosoroseus szczep FE 9901, wirusa polihedrozy jądrowej Spodoptera littoralis, wirusa polihedrozy jądrowej Spodoptera exigua, Bacillus firmus I-1582, olejku pomarańczowego, kwasu S-abscysynowego, kwasu L-askorbinowego i wirusa polihedrozy jądrowej Helicoverpa armigera nie określono NDP, a substancje te nie zostały włączone do załącznika IV do rozporządzenia (WE) nr 396/2005, w związku z czym obowiązuje dla nich wartość wzorcowa w wysokości 0,01 mg/kg ustanowiona w art. 18 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia.

| (2) | W odniesieniu do Phlebiopsis gigantea
   (2), Paecilomyces fumosoroseus szczep FE 9901 (3), wirusa polihedrozy jądrowej Spodoptera littoralis
   (4), wirusa polihedrozy jądrowej Spodoptera exigua
   (5), Bacillus firmus I-1582 (6) i wirusa polihedrozy jądrowej Helicoverpa armigera
   (7) Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności („Urząd”) uznał, że substancje te nie są patogenne dla ludzi i nie wymagają oceny ilościowej ryzyka dla konsumentów. W świetle tego wniosku Komisja uznaje za stosowne włączenie tych substancji do załącznika IV do rozporządzenia (WE) nr 396/2005. |
| --- | --- |

(2)

W odniesieniu do Phlebiopsis gigantea
   (2), Paecilomyces fumosoroseus szczep FE 9901 (3), wirusa polihedrozy jądrowej Spodoptera littoralis
   (4), wirusa polihedrozy jądrowej Spodoptera exigua
   (5), Bacillus firmus I-1582 (6) i wirusa polihedrozy jądrowej Helicoverpa armigera
   (7) Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności („Urząd”) uznał, że substancje te nie są patogenne dla ludzi i nie wymagają oceny ilościowej ryzyka dla konsumentów. W świetle tego wniosku Komisja uznaje za stosowne włączenie tych substancji do załącznika IV do rozporządzenia (WE) nr 396/2005.

| (3) | W odniesieniu do olejku pomarańczowego (8) Urząd nie mógł przedstawić wniosków na temat oceny ryzyka spożycia przez konsumentów, ponieważ pewne informacje nie są dostępne, a osoby zarządzające ryzykiem powinny przeprowadzić dalszą analizę. Olejek pomarańczowy występuje naturalnie w roślinach i jest stosowany jako środek aromatyzujący w lekach i żywności. W związku z tym za właściwe uznaje się tymczasowe włączenie tej substancji do załącznika IV do rozporządzenia (WE) nr 396/2005 do czasu przedstawienia przez EFSA uzasadnionej opinii zgodnie z art. 12 ust. 1. |
| --- | --- |

(3)

W odniesieniu do olejku pomarańczowego (8) Urząd nie mógł przedstawić wniosków na temat oceny ryzyka spożycia przez konsumentów, ponieważ pewne informacje nie są dostępne, a osoby zarządzające ryzykiem powinny przeprowadzić dalszą analizę. Olejek pomarańczowy występuje naturalnie w roślinach i jest stosowany jako środek aromatyzujący w lekach i żywności. W związku z tym za właściwe uznaje się tymczasowe włączenie tej substancji do załącznika IV do rozporządzenia (WE) nr 396/2005 do czasu przedstawienia przez EFSA uzasadnionej opinii zgodnie z art. 12 ust. 1.

| (4) | W odniesieniu do kwasu giberelinowego (9) Urząd nie mógł przedstawić wniosków na temat oceny ryzyka spożycia przez konsumentów, ponieważ pewne informacje nie są dostępne, a osoby zarządzające ryzykiem powinny przeprowadzić dalszą analizę. Kwas giberelinowy występuje naturalnie w wielu roślinach. Ze względu na fakt, że w próbkach badanych i kontrolnych pozostałości były poniżej granicy oznaczalności oraz niemożliwe byłoby rozróżnienie giberelin egzogennych od tych występujących naturalnie, Urząd nie zaproponował NDP dla winogron. W związku z tym za właściwe uznaje się tymczasowe włączenie tej substancji do załącznika IV do rozporządzenia (WE) nr 396/2005 do czasu przedstawienia przez EFSA uzasadnionej opinii zgodnie z art. 12 ust. 1. |
| --- | --- |

(4)

W odniesieniu do kwasu giberelinowego (9) Urząd nie mógł przedstawić wniosków na temat oceny ryzyka spożycia przez konsumentów, ponieważ pewne informacje nie są dostępne, a osoby zarządzające ryzykiem powinny przeprowadzić dalszą analizę. Kwas giberelinowy występuje naturalnie w wielu roślinach. Ze względu na fakt, że w próbkach badanych i kontrolnych pozostałości były poniżej granicy oznaczalności oraz niemożliwe byłoby rozróżnienie giberelin egzogennych od tych występujących naturalnie, Urząd nie zaproponował NDP dla winogron. W związku z tym za właściwe uznaje się tymczasowe włączenie tej substancji do załącznika IV do rozporządzenia (WE) nr 396/2005 do czasu przedstawienia przez EFSA uzasadnionej opinii zgodnie z art. 12 ust. 1.

| (5) | W odniesieniu do kwasu S-abscysynowego (10) Urząd nie mógł przedstawić wniosków na temat oceny ryzyka spożycia przez konsumentów, ponieważ pewne informacje nie są dostępne, a osoby zarządzające ryzykiem powinny przeprowadzić dalszą analizę. Kwas S-abscysynowy występuje naturalnie w roślinach. W związku z tym za właściwe uznaje się tymczasowe włączenie tej substancji do załącznika IV do rozporządzenia (WE) nr 396/2005 do czasu przedstawienia przez EFSA uzasadnionej opinii zgodnie z art. 12 ust. 1. |
| --- | --- |

(5)

W odniesieniu do kwasu S-abscysynowego (10) Urząd nie mógł przedstawić wniosków na temat oceny ryzyka spożycia przez konsumentów, ponieważ pewne informacje nie są dostępne, a osoby zarządzające ryzykiem powinny przeprowadzić dalszą analizę. Kwas S-abscysynowy występuje naturalnie w roślinach. W związku z tym za właściwe uznaje się tymczasowe włączenie tej substancji do załącznika IV do rozporządzenia (WE) nr 396/2005 do czasu przedstawienia przez EFSA uzasadnionej opinii zgodnie z art. 12 ust. 1.

| (6) | W odniesieniu do kwasu L-askorbinowego Urząd uznał (11) za właściwe włączenie tej substancji do załącznika IV do rozporządzenia (WE) nr 396/2005. |
| --- | --- |

(6)

W odniesieniu do kwasu L-askorbinowego Urząd uznał (11) za właściwe włączenie tej substancji do załącznika IV do rozporządzenia (WE) nr 396/2005.

| (7) | Na podstawie opinii naukowych i wniosków Urzędu oraz po uwzględnieniu czynników istotnych dla rozpatrywanej kwestii stwierdzono, że odpowiednie zmiany NDP spełniają wymogi art. 5 ust. 1 i art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 396/2005. |
| --- | --- |

(7)

Na podstawie opinii naukowych i wniosków Urzędu oraz po uwzględnieniu czynników istotnych dla rozpatrywanej kwestii stwierdzono, że odpowiednie zmiany NDP spełniają wymogi art. 5 ust. 1 i art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 396/2005.

| (8) | Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 396/2005. |
| --- | --- |

(8)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 396/2005.

| (9) | Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt, |
| --- | --- |

(9)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

1.   W załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 396/2005 skreśla się kolumnę dotyczącą kwasu giberelinowego.

2.   W załączniku IV w porządku alfabetycznym dodaje się pozycje: „olejek pomarańczowy (12)”, „Phlebiopsis gigantea”, „kwas giberelinowy (12)”, „Paecilomyces fumosoroseus szczep FE 9901”, „wirus polihedrozy jądrowej Spodoptera littoralis”, „wirus polihedrozy jądrowej Spodoptera exigua”, „Bacillus firmus I-1582”, „kwas S-abscysynowy (12)”, „kwas L-askorbinowy” i „wirus polihedrozy jądrowej Helicoverpa armigera”.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 2 czerwca 2014 r.

W imieniu Komisji

José Manuel BARROSO

Przewodniczący

---

(1)  Dz.U. L 70 z 16.3.2005, s. 1.

1

(2)  Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności; „Conclusion on the peer review of the pesticide risk assessment of the active substance Phlebiopsis gigantea” (Wnioski z weryfikacji oceny ryzyka stwarzanego przez pestycydy, dotyczącej substancji czynnej Phlebiopsis gigantea). Dziennik EFSA 2013; 11(1):3033. [31 s.] doi:10.2903/j.efsa.2013.3033.

2

Phlebiopsis gigantea

Phlebiopsis gigantea

(3)  Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności; „Conclusion on the peer review of the pesticide risk assessment of the active substance Paecilomyces fumosoroseus strain FE 9901” (Wnioski z weryfikacji oceny ryzyka stwarzanego przez pestycydy, dotyczącej substancji czynnej Paecilomyces fumosoroseus szczep FE 9901). Dziennik EFSA 2012; 10(9):2869. [26 s.] doi:10.2903/j.efsa.2012.2869.

3

Paecilomyces fumosoroseus

Paecilomyces fumosoroseus

(4)  Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności; „Conclusion on the peer review of the pesticide risk assessment of the active substance Spodoptera littoralis nucleopolyhedrovirus” (Wnioski z weryfikacji oceny ryzyka stwarzanego przez pestycydy, dotyczącej substancji czynnej wirus polihedrozy jądrowej Spodoptera littoralis). Dziennik EFSA 2012; 10(9):2864. [33 s.] doi:10.2903/j.efsa.2012.2864.

4

Spodoptera littoralis

Spodoptera littoralis

(5)  Panel EFSA BIOHAZ (Panel EFSA ds. zagrożeń biologicznych), 2013 r. „Scientific Opinion on the maintenance of the list of QPS biological agents intentionally added to food and feed” (Opinia naukowa dotycząca utrzymania wykazu czynników biologicznych ze statusem kwalifikowanego domniemania bezpieczeństwa celowo dodawanych do żywności i pasz) (wersja zaktualizowana z 2013 r.). Dziennik EFSA 2013; 11(11):3449. [108 s.] doi:10.2903/j.efsa.2013.3449.

5

(6)  Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności; „Conclusion on the peer review of the pesticide risk assessment of the active substance Bacillus firmus I-1582” (Wnioski z weryfikacji oceny ryzyka stwarzanego przez pestycydy, dotyczącej substancji czynnej Bacillus firmus I-1582). Dziennik EFSA 2012; 10(10):2868. [33 s.] doi:10.2903/j.efsa.2012.2868.

6

Bacillus firmus

Bacillus firmus

(7)  Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności; „Conclusion on the peer review of the pesticide risk assessment of the active substance Helicoverpa armigera nucleopolyhedrovirus” (Wnioski z weryfikacji oceny ryzyka stwarzanego przez pestycydy, dotyczącej substancji czynnej wirus polihedrozy jądrowej Helicoverpa armigera). Dziennik EFSA 2012; 10(9):2865. [31 s.] doi:10.2903/j.efsa.2012.2865.

7

Helicoverpa armigera

Helicoverpa armigera

(8)  Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności; „Conclusion on the peer review of the pesticide risk assessment of the active substance orange oil” (Wnioski z weryfikacji oceny ryzyka stwarzanego przez pestycydy, dotyczącej substancji czynnej olejek pomarańczowy). Dziennik EFSA 2013, 11(2):3090. [55 s.] doi:10.2903/j.efsa.2013.3090.

8

(9)  Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności; „Conclusion on the peer review of the pesticide risk assessment of the active substance gibberellic acid” (Wnioski z weryfikacji oceny ryzyka stwarzanego przez pestycydy, dotyczącej substancji czynnej kwas giberelinowy). Dziennik EFSA 2012; 10(1):2507. [45 s.] doi:10.2903/j.efsa.2012.2507.

9

(10)  Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności, 2013. „Conclusion on the peer review of the pesticide risk assessment of the active substance S-abscisic acid” (Wnioski z weryfikacji oceny ryzyka stwarzanego przez pestycydy, dotyczącej substancji czynnej kwas S-abscysynowy). Dziennik EFSA 2013; 11(8):3341. [78 s.] doi:10.2903/j.efsa.2013.3341.

10

(11)  Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności; „Conclusion on the peer review of the pesticide risk assessment of the active substance L-ascorbic acid” (Wnioski z weryfikacji oceny ryzyka stwarzanego przez pestycydy, dotyczącej substancji czynnej kwas L-askorbinowy). Dziennik EFSA 2013; 11(4):3197. [54 s.] doi:10.2903/j.efsa.2013.3197.

11

(12)  Substancje tymczasowo włączone do załącznika IV do czasu zakończenia ich oceny zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG i do czasu przedstawienia przez EFSA uzasadnionej opinii zgodnie z art. 12 ust. 1.

12

---

| 3.6.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 164/18 |
| --- | --- | --- | --- |

3.6.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 164/18

---

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR 589/2014

z dnia 2 czerwca 2014 r.

ustanawiające metody pobierania i analizy próbek do celów kontroli poziomów dioksyn, dioksynopodobnych polichlorowanych bifenyli i niedioksynopodobnych polichlorowanych bifenyli w niektórych środkach spożywczych oraz uchylające rozporządzenie (UE) nr 252/2012

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (1), w szczególności jego art. 11 ust. 4,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1881/2006 (2) ustanowiono najwyższe dopuszczalne poziomy niedioksynopodobnych polichlorowanych bifenyli (PCB), dioksyn i furanów oraz sumy dioksyn, furanów i dioksynopodobnych polichlorowanych bifenyli (PCB) w niektórych środkach spożywczych. |
| --- | --- |

(1)

W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1881/2006 (2) ustanowiono najwyższe dopuszczalne poziomy niedioksynopodobnych polichlorowanych bifenyli (PCB), dioksyn i furanów oraz sumy dioksyn, furanów i dioksynopodobnych polichlorowanych bifenyli (PCB) w niektórych środkach spożywczych.

| (2) | W zaleceniu Komisji 2013/711/UE (3) określono progi podejmowania działań (poziomy reagowania) w celu zachęcenia do proaktywnego podejścia do zmniejszania obecności polichlorowanych dibenzo-para-dioksyn i polichlorowanych dibenzofuranów (PCDD/F) oraz dioksynopodobnych PCB w żywności. Poziomy reagowania są narzędziem, które ma służyć właściwym organom oraz podmiotom gospodarczym do wyodrębnienia przypadków wymagających zidentyfikowania źródła zanieczyszczeń i do podjęcia odpowiednich działań w celu ograniczenia lub usunięcia tych zanieczyszczeń. |
| --- | --- |

(2)

W zaleceniu Komisji 2013/711/UE (3) określono progi podejmowania działań (poziomy reagowania) w celu zachęcenia do proaktywnego podejścia do zmniejszania obecności polichlorowanych dibenzo-para-dioksyn i polichlorowanych dibenzofuranów (PCDD/F) oraz dioksynopodobnych PCB w żywności. Poziomy reagowania są narzędziem, które ma służyć właściwym organom oraz podmiotom gospodarczym do wyodrębnienia przypadków wymagających zidentyfikowania źródła zanieczyszczeń i do podjęcia odpowiednich działań w celu ograniczenia lub usunięcia tych zanieczyszczeń.

| (3) | W rozporządzeniu Komisji (UE) nr 252/2012 z dnia 21 marca 2012 r. (4) ustanowiono przepisy szczegółowe dotyczące procedury pobierania próbek i metod analizy, które mają być stosowane do celów urzędowej kontroli. |
| --- | --- |

(3)

W rozporządzeniu Komisji (UE) nr 252/2012 z dnia 21 marca 2012 r. (4) ustanowiono przepisy szczegółowe dotyczące procedury pobierania próbek i metod analizy, które mają być stosowane do celów urzędowej kontroli.

| (4) | Przepisy ustanowione w niniejszym rozporządzeniu odnoszą się wyłącznie do pobierania próbek i analizy dioksyn, dioksynopodobnych PCB i niedioksynopodobnych PCB do celów wykonania rozporządzenia (WE) nr 1881/2006 oraz zalecenia 2013/711/UE. Nie mają one wpływu na strategię pobierania próbek, zakres ani częstotliwość pobierania próbek określone w załącznikach III i IV do dyrektywy Rady 96/23/WE (5). Nie mają one także wpływu na kryteria strategiczne pobierania próbek ustanowione w decyzji Komisji 98/179/WE (6). |
| --- | --- |

(4)

Przepisy ustanowione w niniejszym rozporządzeniu odnoszą się wyłącznie do pobierania próbek i analizy dioksyn, dioksynopodobnych PCB i niedioksynopodobnych PCB do celów wykonania rozporządzenia (WE) nr 1881/2006 oraz zalecenia 2013/711/UE. Nie mają one wpływu na strategię pobierania próbek, zakres ani częstotliwość pobierania próbek określone w załącznikach III i IV do dyrektywy Rady 96/23/WE (5). Nie mają one także wpływu na kryteria strategiczne pobierania próbek ustanowione w decyzji Komisji 98/179/WE (6).

| (5) | Do identyfikowania próbek o znacznym poziomie PCDD/F oraz dioksynopodobnych PCB można stosować przesiewową metodę analizy z powszechnie akceptowaną walidacją i gwarantującą wysoką przepustowość (najlepiej wybierając próbki przekraczające poziomy reagowania i zapewniając wybór próbek przekraczających najwyższe poziomy). Następnie należy oznaczyć poziomy PCDD/F i dioksynopodobnych PCB w tych próbkach, stosując potwierdzającą metodę analizy. Należy zatem ustanowić odpowiednie wymagania dotyczące metody przesiewowej, dopilnowując, aby odsetek wyników fałszywie ujemnych nie przekraczał 5 % w odniesieniu do najwyższych dopuszczalnych poziomów, a także ustanowić ścisłe wymagania dotyczące potwierdzających metod analizy. Ponadto metody potwierdzające o wystarczającej czułości pozwalają na oznaczenie poziomów także przy niskim poziomie tła. Jest to ważne dla śledzenia tendencji w czasie, oceny narażenia oraz ponownej oceny najwyższych poziomów i poziomów reagowania. |
| --- | --- |

(5)

Do identyfikowania próbek o znacznym poziomie PCDD/F oraz dioksynopodobnych PCB można stosować przesiewową metodę analizy z powszechnie akceptowaną walidacją i gwarantującą wysoką przepustowość (najlepiej wybierając próbki przekraczające poziomy reagowania i zapewniając wybór próbek przekraczających najwyższe poziomy). Następnie należy oznaczyć poziomy PCDD/F i dioksynopodobnych PCB w tych próbkach, stosując potwierdzającą metodę analizy. Należy zatem ustanowić odpowiednie wymagania dotyczące metody przesiewowej, dopilnowując, aby odsetek wyników fałszywie ujemnych nie przekraczał 5 % w odniesieniu do najwyższych dopuszczalnych poziomów, a także ustanowić ścisłe wymagania dotyczące potwierdzających metod analizy. Ponadto metody potwierdzające o wystarczającej czułości pozwalają na oznaczenie poziomów także przy niskim poziomie tła. Jest to ważne dla śledzenia tendencji w czasie, oceny narażenia oraz ponownej oceny najwyższych poziomów i poziomów reagowania.

| (6) | Konieczne jest określenie pobierania próbek z bardzo dużych ryb w celu zapewnienia zharmonizowanego podejścia w całej Unii. |
| --- | --- |

(6)

Konieczne jest określenie pobierania próbek z bardzo dużych ryb w celu zapewnienia zharmonizowanego podejścia w całej Unii.

| (7) | Poziomy dioksyn, dioksynopodobnych PCB i niedioksynopodobnych PCB w rybach tego samego gatunku, pochodzących z tego samego regionu, mogą się różnić w zależności od wielkości lub wieku ryb. Ponadto poziom dioksyn, dioksynopodobnych PCB i niedioksynopodobnych PCB niekoniecznie jest taki sam we wszystkich częściach ryby. Z tego względu konieczne jest określenie pobierania i przygotowania próbek w celu zapewnienia zharmonizowanego podejścia w całej Unii. |
| --- | --- |

(7)

Poziomy dioksyn, dioksynopodobnych PCB i niedioksynopodobnych PCB w rybach tego samego gatunku, pochodzących z tego samego regionu, mogą się różnić w zależności od wielkości lub wieku ryb. Ponadto poziom dioksyn, dioksynopodobnych PCB i niedioksynopodobnych PCB niekoniecznie jest taki sam we wszystkich częściach ryby. Z tego względu konieczne jest określenie pobierania i przygotowania próbek w celu zapewnienia zharmonizowanego podejścia w całej Unii.

| (8) | Ważne jest, aby wyniki analizy były przekazywane i interpretowane w jednolity sposób w celu zapewnienia zharmonizowanego podejścia w sposobie egzekwowania w całej Unii. |
| --- | --- |

(8)

Ważne jest, aby wyniki analizy były przekazywane i interpretowane w jednolity sposób w celu zapewnienia zharmonizowanego podejścia w sposobie egzekwowania w całej Unii.

| (9) | Z postępu i zmian technologicznych wynika, że — oprócz chromatografii gazowej z wysokorozdzielczą spektrometrią mas (GC-HRMS) — jako metodę potwierdzającą do sprawdzania zgodności z najwyższym dopuszczalnym poziomem można również wykorzystywać chromatografię gazową z tandemową spektrometrią mas (GC-MS/MS). Rozporządzenie (UE) nr 252/2012 powinno zatem zostać zastąpione nowym rozporządzeniem przewidującym wykorzystanie chromatografii gazowej z tandemową spektrometrią mas (GC-MS/MS) jako odpowiedniej metody potwierdzającej do sprawdzania zgodności z najwyższym dopuszczalnym poziomem. |
| --- | --- |

(9)

Z postępu i zmian technologicznych wynika, że — oprócz chromatografii gazowej z wysokorozdzielczą spektrometrią mas (GC-HRMS) — jako metodę potwierdzającą do sprawdzania zgodności z najwyższym dopuszczalnym poziomem można również wykorzystywać chromatografię gazową z tandemową spektrometrią mas (GC-MS/MS). Rozporządzenie (UE) nr 252/2012 powinno zatem zostać zastąpione nowym rozporządzeniem przewidującym wykorzystanie chromatografii gazowej z tandemową spektrometrią mas (GC-MS/MS) jako odpowiedniej metody potwierdzającej do sprawdzania zgodności z najwyższym dopuszczalnym poziomem.

| (10) | Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt, |
| --- | --- |

(10)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Do celów niniejszego rozporządzenia zastosowanie mają definicje i skróty określone w załączniku I.

Artykuł 2

Pobieranie próbek do celów urzędowej kontroli poziomów dioksyn, furanów, dioksynopodobnych PCB i niedioksynopodobnych PCB w środkach spożywczych wymienionych w sekcji 5 załącznika do rozporządzenia (WE) nr 1881/2006 przeprowadza się zgodnie z metodami określonymi w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 3

Przygotowanie i analizę próbek do celów kontroli poziomów dioksyn, furanów i dioksynopodobnych PCB w środkach spożywczych wymienionych w sekcji 5 załącznika do rozporządzenia (WE) nr 1881/2006 przeprowadza się zgodnie z metodami określonymi w załączniku III do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 4

Analizy do celów kontroli poziomów niedioksynopodobnych PCB w środkach spożywczych wymienionych w sekcji 5 załącznika do rozporządzenia (WE) nr 1881/2006 przeprowadza się zgodnie z wymaganiami dotyczącymi metod analizy określonymi w załączniku IV do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 5

Rozporządzenie (UE) nr 252/2012 traci moc.

Odesłania do uchylonego rozporządzenia traktuje się jako odesłania do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 6

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 2 czerwca 2014 r.

W imieniu Komisji

José Manuel BARROSO

Przewodniczący

---

(1)  Dz.U. L 165 z 30.4.2004, s. 1.

1

(2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1881/2006 z dnia 19 grudnia 2006 r. ustalające najwyższe dopuszczalne poziomy niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych (Dz.U. L 364 z 20.12.2006, s. 5).

2

(3)  Zalecenie Komisji 2013/711/UE z dnia 3 grudnia 2013 r. w sprawie ograniczenia obecności dioksyn, furanów i bifenyli polichlorowanych (PCB) w paszy i żywności (Dz.U. L 323 z 4.12.2013, s. 37).

3

(4)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 252/2012 z dnia 21 marca 2012 r. ustanawiające metody pobierania i analizy próbek do celów urzędowej kontroli poziomów dioksyn, dioksynopodobnych polichlorowanych bifenyli i niedioksynopodobnych polichlorowanych bifenyli w niektórych środkach spożywczych oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1883/2006 (Dz.U. L 84 z 23.3.2012, s. 1).

4

(5)  Dyrektywa Rady 96/23/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r. w sprawie środków monitorowania niektórych substancji i ich pozostałości u żywych zwierząt i w produktach zwierzęcych oraz uchylająca dyrektywy 85/358/EWG i 86/469/EWG oraz decyzje 89/187/EWG i 91/664/EWG (Dz.U. L 125 z 23.5.1996, s. 10).

5

(6)  Decyzja Komisji 98/179/WE z dnia 23 lutego 1998 r. ustanawiająca szczegółowe zasady pobierania próbek do celów monitorowania niektórych substancji i ich pozostałości u zwierząt żywych i w produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. L 65 z 5.3.1998, s. 31).

6

---

ZAŁĄCZNIK I

DEFINICJE I SKRÓTY

I.   DEFINICJE

Do celów niniejszego rozporządzenia zastosowanie mają definicje ustanowione w załączniku I do decyzji Komisji 2002/657/WE (1).

Dodatkowo do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

| 1.1. | „Poziom reagowania” jest to poziom danej substancji, określony w załączniku do zalecenia 2013/711/UE, którego przekroczenie prowadzi do wszczęcia postępowania zmierzającego do zidentyfikowania źródeł podwyższonych poziomów tej substancji. |
| --- | --- |

1.1.

„Poziom reagowania” jest to poziom danej substancji, określony w załączniku do zalecenia 2013/711/UE, którego przekroczenie prowadzi do wszczęcia postępowania zmierzającego do zidentyfikowania źródeł podwyższonych poziomów tej substancji.

| 1.2. | „Metody przesiewowe” są to metody wykorzystywane do wyboru próbek, w których poziomy PCDD/F i dioksynopodobnych PCB przekraczają najwyższe dopuszczalne poziomy lub poziomy reagowania. Pozwalają one na względnie tanie i szybkie oznaczanie dużej liczby próbek, zwiększając w ten sposób szansę wykrycia nowych przypadków wysokiego narażenia i związanego z tym ryzyka dla zdrowia konsumentów. Metody przesiewowe powinny opierać się na metodach bioanalitycznych lub metodach GC-MS. Wyniki przekraczające wartość odcięcia, które pochodzą z próbek zbadanych w celu kontroli zgodności z najwyższym dopuszczalnym poziomem, należy zweryfikować, wykonując ponownie pełną analizę oryginalnej próbki laboratoryjnej z wykorzystaniem metody potwierdzającej. |
| --- | --- |

1.2.

„Metody przesiewowe” są to metody wykorzystywane do wyboru próbek, w których poziomy PCDD/F i dioksynopodobnych PCB przekraczają najwyższe dopuszczalne poziomy lub poziomy reagowania. Pozwalają one na względnie tanie i szybkie oznaczanie dużej liczby próbek, zwiększając w ten sposób szansę wykrycia nowych przypadków wysokiego narażenia i związanego z tym ryzyka dla zdrowia konsumentów. Metody przesiewowe powinny opierać się na metodach bioanalitycznych lub metodach GC-MS. Wyniki przekraczające wartość odcięcia, które pochodzą z próbek zbadanych w celu kontroli zgodności z najwyższym dopuszczalnym poziomem, należy zweryfikować, wykonując ponownie pełną analizę oryginalnej próbki laboratoryjnej z wykorzystaniem metody potwierdzającej.

| 1.3. | „Metody potwierdzające” są to metody, które dostarczają pełnych lub uzupełniających informacji, pozwalające na jednoznaczną identyfikację i ilościowe oznaczenie PCDD/F i dioksynopodobnych PCB na najwyższym dopuszczalnym poziomie lub w razie potrzeby na poziomie reagowania. W metodach tych wykorzystuje się chromatografię gazową z wysokorozdzielczą spektrometrią mas (GC-HRMS) lub chromatografię gazową z tandemową spektrometrią mas (GC-MS/MS). |
| --- | --- |

1.3.

„Metody potwierdzające” są to metody, które dostarczają pełnych lub uzupełniających informacji, pozwalające na jednoznaczną identyfikację i ilościowe oznaczenie PCDD/F i dioksynopodobnych PCB na najwyższym dopuszczalnym poziomie lub w razie potrzeby na poziomie reagowania. W metodach tych wykorzystuje się chromatografię gazową z wysokorozdzielczą spektrometrią mas (GC-HRMS) lub chromatografię gazową z tandemową spektrometrią mas (GC-MS/MS).

| 1.4. | „Metody bioanalityczne” są to metody oparte na zasadach biologicznych, np. oznaczenia wykorzystujące hodowle komórkowe, receptor lub testy immunologiczne. Nie dają one wyników na poziomie kongenerów, a jedynie wskazanie (2) poziomu TEQ wyrażonego w równoważnikach bioanalitycznych (BEQ), aby uwzględnić fakt, że nie wszystkie związki obecne w ekstrakcie próbki, które wywołują odpowiedź w badaniu, spełniają wszystkie wymagania zasady TEQ. |
| --- | --- |

1.4.

„Metody bioanalityczne” są to metody oparte na zasadach biologicznych, np. oznaczenia wykorzystujące hodowle komórkowe, receptor lub testy immunologiczne. Nie dają one wyników na poziomie kongenerów, a jedynie wskazanie (2) poziomu TEQ wyrażonego w równoważnikach bioanalitycznych (BEQ), aby uwzględnić fakt, że nie wszystkie związki obecne w ekstrakcie próbki, które wywołują odpowiedź w badaniu, spełniają wszystkie wymagania zasady TEQ.

| 1.5. | „Odzysk testu biologicznego” jest to poziom BEQ obliczony z krzywej wzorcowej TCDD lub PCB 126, skorygowany o wynik dla próbki ślepej, a następnie podzielony przez poziom TEQ oznaczony metodą potwierdzającą. Jego celem jest korekta takich czynników, jak strata PCDD/PCDF i związków dioksynopodobnych podczas ekstrakcji i oczyszczania, związki współekstrahowane zwiększające lub zmniejszające odpowiedź (efekt agonistyczny lub antagonistyczny), jakość dopasowania krzywej lub różnice między wartościami TEF a REP. Odzysk testu biologicznego jest obliczany na podstawie wyników badania odpowiednich próbek referencyjnych zawierających reprezentatywny profil kongenerów na poziomie zbliżonym do wartości najwyższego dopuszczalnego poziomu lub poziomu reagowania. |
| --- | --- |

1.5.

„Odzysk testu biologicznego” jest to poziom BEQ obliczony z krzywej wzorcowej TCDD lub PCB 126, skorygowany o wynik dla próbki ślepej, a następnie podzielony przez poziom TEQ oznaczony metodą potwierdzającą. Jego celem jest korekta takich czynników, jak strata PCDD/PCDF i związków dioksynopodobnych podczas ekstrakcji i oczyszczania, związki współekstrahowane zwiększające lub zmniejszające odpowiedź (efekt agonistyczny lub antagonistyczny), jakość dopasowania krzywej lub różnice między wartościami TEF a REP. Odzysk testu biologicznego jest obliczany na podstawie wyników badania odpowiednich próbek referencyjnych zawierających reprezentatywny profil kongenerów na poziomie zbliżonym do wartości najwyższego dopuszczalnego poziomu lub poziomu reagowania.

| 1.6. | „Metody półilościowe” są to metody, które dają przybliżone wskazanie stężenia przypuszczalnie występującego analitu, podczas gdy wynik liczbowy nie spełnia wymagań dla metod ilościowych. |
| --- | --- |

1.6.

„Metody półilościowe” są to metody, które dają przybliżone wskazanie stężenia przypuszczalnie występującego analitu, podczas gdy wynik liczbowy nie spełnia wymagań dla metod ilościowych.

| 1.7. | „Przyjęta swoista granica oznaczalności danego kongeneru w próbce” jest to najniższa zawartość analitu, którą można zmierzyć z istotną pewnością statystyczną przy spełnieniu kryteriów identyfikacji opisanych w normach uznanych międzynarodowo, na przykład w normie EN 16215:2012 (Pasze — Oznaczanie dioksyn i dioksynopodobnych PCB metodą GC-HRMS oraz wskaźnikowych PCB metodą GC-HRMS) lub w najnowszych wersjach metod EPA 1613 i 1668.
  Granicę oznaczalności danego kongeneru można określić jako:






  a) | stężenie analitu w ekstrakcie próbki, które wywołuje odpowiedź instrumentu dla dwóch różnych jonów, monitorowaną przy stosunku sygnału do szumu (S/N) wynoszącym 3:1 dla mniej intensywnego sygnału danych surowych;
  lub, jeżeli z przyczyn technicznych obliczenie stosunku sygnału do szumu nie daje wiarygodnych wyników, |
| --- | --- | --- |

1.7.

„Przyjęta swoista granica oznaczalności danego kongeneru w próbce” jest to najniższa zawartość analitu, którą można zmierzyć z istotną pewnością statystyczną przy spełnieniu kryteriów identyfikacji opisanych w normach uznanych międzynarodowo, na przykład w normie EN 16215:2012 (Pasze — Oznaczanie dioksyn i dioksynopodobnych PCB metodą GC-HRMS oraz wskaźnikowych PCB metodą GC-HRMS) lub w najnowszych wersjach metod EPA 1613 i 1668.

Granicę oznaczalności danego kongeneru można określić jako:

a)

stężenie analitu w ekstrakcie próbki, które wywołuje odpowiedź instrumentu dla dwóch różnych jonów, monitorowaną przy stosunku sygnału do szumu (S/N) wynoszącym 3:1 dla mniej intensywnego sygnału danych surowych;

lub, jeżeli z przyczyn technicznych obliczenie stosunku sygnału do szumu nie daje wiarygodnych wyników,

| b) | najniższe stężenie na krzywej wzorcowej, które daje akceptowalne (≤ 30 %) i stałe (mierzone przynajmniej na początku i na końcu serii analitycznej próbek) odchylenie od średniego względnego współczynnika odpowiedzi obliczonego dla wszystkich punktów na krzywej wzorcowej w każdej serii próbek (3). |
| --- | --- |

b)

najniższe stężenie na krzywej wzorcowej, które daje akceptowalne (≤ 30 %) i stałe (mierzone przynajmniej na początku i na końcu serii analitycznej próbek) odchylenie od średniego względnego współczynnika odpowiedzi obliczonego dla wszystkich punktów na krzywej wzorcowej w każdej serii próbek (3).

| 1.8. | „Metoda granicy oznaczalności” (ang. upper-bound) jest to założenie polegające na przyjęciu wartości równej granicy oznaczalności dla wszystkich nieoznaczonych ilościowo kongenerów (<LOQ) przy obliczaniu ich wkładu w równoważniku toksyczności (TEQ) |
| --- | --- |

1.8.

„Metoda granicy oznaczalności” (ang. upper-bound) jest to założenie polegające na przyjęciu wartości równej granicy oznaczalności dla wszystkich nieoznaczonych ilościowo kongenerów (<LOQ) przy obliczaniu ich wkładu w równoważniku toksyczności (TEQ)

| 1.9. | „Metoda zerowa” (ang. lower-bound) jest to założenie polegające na przyjęciu wartości równej zero dla wszystkich nieoznaczonych ilościowo kongenerów (<LOQ) przy obliczaniu ich wkładu w równoważniku toksyczności (TEQ). |
| --- | --- |

1.9.

„Metoda zerowa” (ang. lower-bound) jest to założenie polegające na przyjęciu wartości równej zero dla wszystkich nieoznaczonych ilościowo kongenerów (<LOQ) przy obliczaniu ich wkładu w równoważniku toksyczności (TEQ).

| 1.10. | „Metoda połowy granicy oznaczalności” (ang. medium-bound) jest to założenie polegające na przyjęciu wartości równej połowie granicy oznaczalności dla wszystkich nieoznaczonych ilościowo kongenerów (<LOQ) przy obliczaniu ich wkładu w równoważniku toksyczności (TEQ). |
| --- | --- |

1.10.

„Metoda połowy granicy oznaczalności” (ang. medium-bound) jest to założenie polegające na przyjęciu wartości równej połowie granicy oznaczalności dla wszystkich nieoznaczonych ilościowo kongenerów (<LOQ) przy obliczaniu ich wkładu w równoważniku toksyczności (TEQ).

| 1.11. | „Partia” jest to możliwa do zidentyfikowania ilość żywności dostarczonej w tym samym czasie, w przypadku której urzędowo stwierdzono, że posiada wspólne cechy, takie jak pochodzenie, odmiana, rodzaj opakowania, pakujący, nadawca lub oznakowanie. W przypadku ryb i produktów rybołówstwa porównywalna musi być również wielkość ryb. Jeżeli wielkość lub masa ryb w przesyłce nie są porównywalne, przesyłka nadal może być traktowana jako partia, należy jednak zastosować specjalne procedury pobierania próbek. |
| --- | --- |

1.11.

„Partia” jest to możliwa do zidentyfikowania ilość żywności dostarczonej w tym samym czasie, w przypadku której urzędowo stwierdzono, że posiada wspólne cechy, takie jak pochodzenie, odmiana, rodzaj opakowania, pakujący, nadawca lub oznakowanie. W przypadku ryb i produktów rybołówstwa porównywalna musi być również wielkość ryb. Jeżeli wielkość lub masa ryb w przesyłce nie są porównywalne, przesyłka nadal może być traktowana jako partia, należy jednak zastosować specjalne procedury pobierania próbek.

| 1.12. | „Podpartia” jest to część wydzielona z większej partii w celu zastosowania metody pobierania próbek do tej wyznaczonej części. Każda podpartia musi być fizycznie wydzielona i możliwa do zidentyfikowania. |
| --- | --- |

1.12.

„Podpartia” jest to część wydzielona z większej partii w celu zastosowania metody pobierania próbek do tej wyznaczonej części. Każda podpartia musi być fizycznie wydzielona i możliwa do zidentyfikowania.

| 1.13. | „Próbka pierwotna” jest to ilość materiału pobrana z jednego miejsca w partii lub w podpartii. |
| --- | --- |

1.13.

„Próbka pierwotna” jest to ilość materiału pobrana z jednego miejsca w partii lub w podpartii.

| 1.14. | „Próbka zbiorcza” jest to suma wszystkich próbek pierwotnych pobranych z partii lub podpartii. |
| --- | --- |

1.14.

„Próbka zbiorcza” jest to suma wszystkich próbek pierwotnych pobranych z partii lub podpartii.

| 1.15. | „Próbka laboratoryjna” jest to reprezentatywna część/ilość próbki zbiorczej przeznaczona dla laboratorium. |
| --- | --- |

1.15.

„Próbka laboratoryjna” jest to reprezentatywna część/ilość próbki zbiorczej przeznaczona dla laboratorium.

II.   ZASTOSOWANE SKRÓTY

| BEQ | Równoważnik bioanalityczny |
| --- | --- |
| GC | Chromatografia gazowa |
| HRMS | Wysokorozdzielcza spektrometria mas |
| LRMS | Niskorozdzielcza spektrometria mas |
| MS/MS | Tandemowa spektrometria mas |
| PCB | Polichlorowane bifenyle |
| PCDD | Polichlorowane dibenzo-p-dioksyny |
| PCDF | Polichlorowane dibenzofurany |
| QC | Kontrola jakości |
| REP | Względny potencjał działania |
| TEF | Współczynnik równoważny toksyczności |
| TEQ | Równoważnik toksyczności |
| TCDD | Tetrachlorodibenzodioksyna |
| U | Rozszerzona niepewność pomiaru |

BEQ

Równoważnik bioanalityczny

GC

Chromatografia gazowa

HRMS

Wysokorozdzielcza spektrometria mas

LRMS

Niskorozdzielcza spektrometria mas

MS/MS

Tandemowa spektrometria mas

PCB

Polichlorowane bifenyle

PCDD

Polichlorowane dibenzo-p-dioksyny

PCDF

Polichlorowane dibenzofurany

QC

Kontrola jakości

REP

Względny potencjał działania

TEF

Współczynnik równoważny toksyczności

TEQ

Równoważnik toksyczności

TCDD

Tetrachlorodibenzodioksyna

U

Rozszerzona niepewność pomiaru

---

(1)  Decyzja Komisji 2002/657/WE z dnia 14 sierpnia 2002 r. wykonująca dyrektywę Rady 96/23/WE dotyczącą wyników metod analitycznych i ich interpretacji (Dz.U. L 221 z 17.8.2002, s. 8).

(2)  Metody bioanalityczne nie są swoiste dla kongenerów objętych schematem TEF. W ekstrakcie próbki mogą być obecne inne związki strukturalnie podobne do związków aktywujących receptor Ah (AhR), które mają udział w całkowitej odpowiedzi. Dlatego wyniki uzyskane metodami bioanalitycznymi nie mogą być traktowane jako szacunkowe, ale raczej jako wskazanie poziomu TEQ w próbce.

(3)  Granicę oznaczalności (LOQ) oblicza się na podstawie najniższego stężenia na krzywej wzorcowej z uwzględnieniem odzysku wzorców wewnętrznych i wielkości próbki.

---

ZAŁĄCZNIK II

METODY POBIERANIA PRÓBEK DO CELÓW URZĘDOWEJ KONTROLI POZIOMÓW DIOKSYN (PCDD/PCDF), DIOKSYNOPODOBNYCH PCB I NIEDIOKSYNOPODOBNYCH PCB W NIEKTÓRYCH ŚRODKACH SPOŻYWCZYCH

I.   ZAKRES STOSOWANIA

Próbki przeznaczone do kontroli urzędowej poziomów dioksyn (PCDD/PCDF), dioksynopodobnych PCB i niedioksynopodobnych PCB, określanych dalej jako „dioksyny i PCB”, w środkach spożywczych pobiera się zgodnie z metodami opisanymi w niniejszym załączniku. Otrzymane w ten sposób próbki zbiorcze uznaje się za próbki reprezentatywne dla partii lub podpartii, z których zostały pobrane. Zgodność z najwyższymi dopuszczalnymi poziomami ustanowionymi w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1881/2006 ustalającym najwyższe dopuszczalne poziomy niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych określa się na podstawie poziomów oznaczonych w próbkach laboratoryjnych.

II.   PRZEPISY OGÓLNE

1.   Personel

Próbki pobiera osoba upoważniona, wyznaczona przez państwo członkowskie.

2.   Materiał, z którego należy pobrać próbki

Próbki pobierane są odrębnie z każdej partii lub podpartii podlegającej badaniu.

3.   Niezbędne środki ostrożności

W trakcie pobierania i przygotowywania próbek należy przestrzegać środków ostrożności, aby uniknąć wszelkich zmian, które mogłyby wpłynąć na zawartość dioksyn i PCB, niekorzystnie wpłynąć na wynik analizy lub sprawić, że próbka zbiorcza nie będzie reprezentatywna.

4.   Próbki pierwotne

W miarę możliwości próbki pierwotne pobiera się z różnych miejsc rozmieszczonych w całej partii lub podpartii. Odstąpienie od tej procedury odnotowuje się w rejestrze, o którym mowa w pkt II.8 niniejszego załącznika.

5.   Przygotowanie próbki zbiorczej

Próbkę zbiorczą tworzy się poprzez połączenie próbek pierwotnych. Masa próbki zbiorczej powinna wynosić co najmniej 1 kg, chyba że nie jest to wykonalne, np. próbka jest pobierana z jednego opakowania lub produkt posiada bardzo wysoką wartość handlową.

6.   Kontrpróbki

Kontrpróbki do celów egzekwowania przepisów, obrony praw i arbitrażu pobiera się ze zhomogenizowanej próbki zbiorczej, o ile nie jest to sprzeczne z przepisami państw członkowskich w zakresie praw podmiotów prowadzących przedsiębiorstwo spożywcze. Wielkość próbek laboratoryjnych do celów egzekwowania przepisów powinna pozwalać na co najmniej powtórne przeprowadzenie analizy.

7.   Pakowanie i transport próbek

Każdą próbkę umieszcza się w czystym pojemniku wykonanym z chemicznie obojętnego materiału; pojemnik musi zapewniać odpowiednią ochronę przed zanieczyszczeniem, utratą analitów wskutek adsorpcji na wewnętrznej ściance pojemnika i przed uszkodzeniem w transporcie. Podejmowane są wszelkie niezbędne środki w celu zapobieżenia jakimkolwiek zmianom w składzie próbki, które mogłyby powstać w czasie transportu lub przechowywania.

8.   Pieczętowanie i etykietowanie próbek

Każdą próbkę pobraną do celów urzędowych pieczętuje się w miejscu pobrania oraz oznacza zgodnie z przepisami państwa członkowskiego.

Każde pobranie próbki musi zostać odnotowane, aby umożliwić jednoznaczną identyfikację każdej partii; należy podać również datę i miejsce pobrania próbki oraz wszelkie dodatkowe informacje, które mogą być przydatne dla analityka.

III.   PLAN POBIERANIA PRÓBEK

Stosowana metoda pobierania próbek powinna gwarantować, że próbka zbiorcza jest reprezentatywna dla kontrolowanej partii lub podpartii.

1.   Podział partii na podpartie

Duże partie są dzielone na podpartie, pod warunkiem że można je fizycznie wyodrębnić. Do produktów sprzedawanych luzem w dużych ilościach (np. olejów roślinnych) stosuje się tabelę 1. Do pozostałych produktów stosuje się tabelę 2. Biorąc pod uwagę, że masa partii nie zawsze jest dokładną wielokrotnością masy podpartii, masa podpartii może być większa od wspomnianej masy o nie więcej niż 20 %.

Tabela 1

Podział partii na podpartie w przypadku produktów sprzedawanych luzem

| Masa partii (w tonach) | Masa lub liczba podpartii |
| --- | --- |
| ≥ 1 500 | 500 ton |
| > 300 i < 1 500 | 3 podpartie |
| ≥ 50 i ≤ 300 | 100 ton |
| < 50 | — |

Masa partii (w tonach)

Masa lub liczba podpartii

≥ 1 500

500 ton

> 300 i < 1 500

3 podpartie

≥ 50 i ≤ 300

100 ton

< 50

—

Tabela 2:

Podział partii na podpartie w przypadku pozostałych produktów

| Masa partii (w tonach) | Masa lub liczba podpartii |
| --- | --- |
| ≥ 15 | 15–30 ton |
| < 15 | — |

Masa partii (w tonach)

Masa lub liczba podpartii

≥ 15

15–30 ton

< 15

—

2.   Liczba próbek pierwotnych

Masa próbki zbiorczej otrzymanej z połączenia wszystkich próbek pierwotnych powinna wynosić co najmniej 1 kg (zob. pkt II.5 niniejszego załącznika).

Minimalna liczba próbek pierwotnych pobieranych z partii lub podpartii musi być zgodna z liczbą podaną w tabelach 3 i 4.

W przypadku produktów płynnych trzymanych luzem bezpośrednio przed pobraniem próbek miesza się daną partię lub podpartię, ręcznie lub mechanicznie, możliwie jak najdokładniej w taki sposób, aby nie wpłynąć na jakość produktu. W takim przypadku zakłada się jednorodny rozkład zanieczyszczeń w danej partii lub podpartii. W związku z powyższym do utworzenia próbki zbiorczej wystarczy z partii lub podpartii pobrać trzy próbki pierwotne.

Próbki pierwotne muszą mieć podobną masę. Masa próbki pierwotnej powinna wynosić co najmniej 100 gramów.

Odstąpienie od tej procedury odnotowuje się jest w rejestrze, o którym mowa w pkt II.8 niniejszego załącznika. Zgodnie z przepisami decyzji 97/747/WE ustalającej poziomy i częstotliwość pobierania próbek przewidzianych dyrektywą 96/23/WE w sprawie kontroli niektórych substancji i ich pozostałości w niektórych produktach zwierzęcych wielkość próbki zbiorczej jaj kurzych wynosi co najmniej 12 jaj (zarówno do partii luzem, jak i do partii składających się z opakowań jednostkowych stosuje się tabele 3 i 4).

Tabela 3

Minimalna liczba próbek pierwotnych pobieranych z partii lub podpartii

| Masa lub objętość partii lub podpartii (w kg lub litrach) | Minimalna liczba próbek pierwotnych, które należy pobrać |
| --- | --- |
| < 50 | 3 |
| 50 do 500 | 5 |
| > 500 | 10 |

Masa lub objętość partii lub podpartii (w kg lub litrach)

Minimalna liczba próbek pierwotnych, które należy pobrać

< 50

3

50 do 500

5

> 500

10

W przypadku partii lub podpartii składających się z opakowań jednostkowych lub jednostek, liczbę opakowań lub jednostek, które należy pobrać w celu utworzenia próbki zbiorczej, podano w tabeli 4.

Tabela 4

Liczba opakowań lub jednostek (próbek pierwotnych), które należy pobrać w celu utworzenia próbki zbiorczej, gdy partia lub podpartia składają się z opakowań jednostkowych lub jednostek

| Liczba opakowań lub jednostek w partii lub podpartii | Liczba opakowań lub jednostek, które należy pobrać |
| --- | --- |
| 1 do 25 | co najmniej 1 opakowanie lub jednostka |
| 26 do 100 | ok. 5 %, co najmniej 2 opakowania lub jednostki |
| > 100 | ok. 5 %, maksymalnie 10 opakowań lub jednostek |

Liczba opakowań lub jednostek w partii lub podpartii

Liczba opakowań lub jednostek, które należy pobrać

1 do 25

co najmniej 1 opakowanie lub jednostka

26 do 100

ok. 5 %, co najmniej 2 opakowania lub jednostki

> 100

ok. 5 %, maksymalnie 10 opakowań lub jednostek

3.   Przepisy szczegółowe dotyczące pobierania próbek z partii zawierających całe ryby o porównywalnej wielkości i masie

Uważa się, że ryby mają porównywalną wielkość i masę, jeżeli różnica w wielkości i masie nie przekracza 50 %.

Liczba próbek pierwotnych, które należy pobrać z partii, podana jest w tabeli 3. Masa próbki zbiorczej otrzymanej z połączenia wszystkich próbek pierwotnych powinna wynosić co najmniej 1 kg (zob. pkt II.5).

| — | Jeżeli partia, z której należy pobrać próbki, zawiera małe ryby (poszczególne ryby ważą mniej niż ok. 1 kg), jako próbkę pierwotną w celu utworzenia próbki zbiorczej pobiera się całą rybę. Jeżeli otrzymana masa próbki zbiorczej jest większa niż 3 kg, próbki pierwotne mogą składać się z części środkowej ryb tworzących próbkę zbiorczą, przy czym każda część środkowa waży przynajmniej 100 gramów. Cała część, do której stosuje się najwyższy dopuszczalny poziom, jest stosowana do homogenizacji próbki.
  Środkowa część ryby to część, w której znajduje się środek ciężkości. W większości przypadków środek ciężkości ulokowany jest przy płetwie grzbietowej (w przypadku ryb posiadających płetwę grzbietową) lub w połowie odległości między skrzelami a odbytem. |
| --- | --- |

—

Jeżeli partia, z której należy pobrać próbki, zawiera małe ryby (poszczególne ryby ważą mniej niż ok. 1 kg), jako próbkę pierwotną w celu utworzenia próbki zbiorczej pobiera się całą rybę. Jeżeli otrzymana masa próbki zbiorczej jest większa niż 3 kg, próbki pierwotne mogą składać się z części środkowej ryb tworzących próbkę zbiorczą, przy czym każda część środkowa waży przynajmniej 100 gramów. Cała część, do której stosuje się najwyższy dopuszczalny poziom, jest stosowana do homogenizacji próbki.

Środkowa część ryby to część, w której znajduje się środek ciężkości. W większości przypadków środek ciężkości ulokowany jest przy płetwie grzbietowej (w przypadku ryb posiadających płetwę grzbietową) lub w połowie odległości między skrzelami a odbytem.

| — | Jeżeli partia, z której należy pobrać próbki, zawiera większe ryby (poszczególne ryby ważące więcej niż ok. 1 kg), próbka pierwotna składa się ze środkowej części ryby. Każda próbka pierwotna powinna ważyć co najmniej 100 gramów.
  W przypadku ryb średniej wielkości (ok. 1–6 kg) jako próbkę pierwotną pobiera się płat ryby od kręgosłupa do brzucha ze środkowej części ryby.
  W przypadku bardzo dużych ryb (np. powyżej ok. 6 kg) próbka pierwotna pobierana jest z prawej strony (patrząc od przodu) mięśnia grzbietowo-bocznego w środkowej części ryby. Jeżeli pobranie próbki z takiego miejsca w środkowej części ryby spowodowałoby znaczną szkodę ekonomiczną, za wystarczające można uznać pobranie trzech próbek pierwotnych o masie co najmniej 350 gramów każda, niezależnie od wielkości partii, lub alternatywnie pobranie równie dużych części mięśnia w pobliżu ogona oraz mięśnia w pobliżu głowy jednej ryby w celu utworzenia próbki pierwotnej reprezentatywnej dla poziomu dioksyn w całej rybie. |
| --- | --- |

—

Jeżeli partia, z której należy pobrać próbki, zawiera większe ryby (poszczególne ryby ważące więcej niż ok. 1 kg), próbka pierwotna składa się ze środkowej części ryby. Każda próbka pierwotna powinna ważyć co najmniej 100 gramów.

W przypadku ryb średniej wielkości (ok. 1–6 kg) jako próbkę pierwotną pobiera się płat ryby od kręgosłupa do brzucha ze środkowej części ryby.

W przypadku bardzo dużych ryb (np. powyżej ok. 6 kg) próbka pierwotna pobierana jest z prawej strony (patrząc od przodu) mięśnia grzbietowo-bocznego w środkowej części ryby. Jeżeli pobranie próbki z takiego miejsca w środkowej części ryby spowodowałoby znaczną szkodę ekonomiczną, za wystarczające można uznać pobranie trzech próbek pierwotnych o masie co najmniej 350 gramów każda, niezależnie od wielkości partii, lub alternatywnie pobranie równie dużych części mięśnia w pobliżu ogona oraz mięśnia w pobliżu głowy jednej ryby w celu utworzenia próbki pierwotnej reprezentatywnej dla poziomu dioksyn w całej rybie.

4.   Pobieranie próbek z partii ryb zawierającej całe ryby o różnej wielkości lub masie

| — | Zastosowanie mają przepisy pkt III.3 odnoszące się do składu próbki. |
| --- | --- |

—

Zastosowanie mają przepisy pkt III.3 odnoszące się do składu próbki.

| — | Jeżeli przeważa jakaś klasa lub kategoria wielkości lub masy (ok. 80 % partii lub więcej), próbka pobierana jest z ryb, których wielkość lub masa są przeważające. Próbka ta uważana jest za reprezentatywną dla całej partii. |
| --- | --- |

—

Jeżeli przeważa jakaś klasa lub kategoria wielkości lub masy (ok. 80 % partii lub więcej), próbka pobierana jest z ryb, których wielkość lub masa są przeważające. Próbka ta uważana jest za reprezentatywną dla całej partii.

| — | Jeżeli nie przeważa żadna klasa lub kategoria wielkości lub masy, należy dopilnować, aby ryby wybrane do próbki były reprezentatywne dla całej partii. Szczegółowe wytyczne postępowania w takich przypadkach znajdują się w „Wytycznych pobierania próbek z całych ryb o różnej wielkości lub masie” (1). |
| --- | --- |

—

Jeżeli nie przeważa żadna klasa lub kategoria wielkości lub masy, należy dopilnować, aby ryby wybrane do próbki były reprezentatywne dla całej partii. Szczegółowe wytyczne postępowania w takich przypadkach znajdują się w „Wytycznych pobierania próbek z całych ryb o różnej wielkości lub masie” (1).

5.   Pobieranie próbek na etapie sprzedaży detalicznej

Na etapie sprzedaży detalicznej próbki środków spożywczych pobierane są w miarę możliwości zgodnie z zasadami określonymi w pkt III.2 niniejszego załącznika.

Jeżeli nie jest to możliwe, można zastosować inną metodę pobierania próbek na etapie sprzedaży detalicznej, pod warunkiem że zapewnia ona odpowiednią reprezentatywność badanej partii lub podpartii.

IV.   ZGODNOŚĆ PARTII LUB PODPARTII ZE SPECYFIKACJĄ

1.   W ODNIESIENIU DO NIEDIOKSYNOPODOBNYCH PCB

Partia jest akceptowana, jeżeli przy uwzględnieniu niepewności pomiaru, wynik analizy nie przekracza najwyższego dopuszczalnego poziomu dla niedioksynopodobnych PCB, określonego w rozporządzeniu (WE) nr 1881/2006.

Partię uznaje się za niezgodną z wymaganiami w zakresie najwyższego dopuszczalnego poziomu określonego w rozporządzeniu (WE) nr 1881/2006, jeżeli wynik analizy obliczony zgodnie z metodą granicy oznaczalności i potwierdzony powtórną analizą (2) przekracza najwyższy dopuszczalny poziom ponad uzasadnioną wątpliwość i przy uwzględnieniu niepewności pomiaru. Do weryfikacji zgodności stosuje się średnią z dwóch oznaczeń przy uwzględnieniu niepewności pomiaru.

Niepewność pomiaru można uwzględnić w jeden z następujących sposobów:

| — | obliczając niepewność rozszerzoną przy zastosowaniu współczynnika rozszerzenia 2, co daje przedział ufności na poziomie około 95 %. Partia lub podpartia jest niezgodna z przepisami, jeśli mierzona wartość po odjęciu U jest wyższa niż dopuszczalny poziom, |
| --- | --- |

—

obliczając niepewność rozszerzoną przy zastosowaniu współczynnika rozszerzenia 2, co daje przedział ufności na poziomie około 95 %. Partia lub podpartia jest niezgodna z przepisami, jeśli mierzona wartość po odjęciu U jest wyższa niż dopuszczalny poziom,

| — | ustalając decyzyjną wartość graniczną (CCα) zgodnie z przepisami decyzji Komisji 2002/657/WE (pkt 3.1.2.5 załącznika I do tej decyzji — przypadki substancji, dla których ustalono dopuszczalny poziom). Partia lub podpartia jest niezgodna z przepisami, jeżeli mierzona wartość jest równa CCα lub wyższa. |
| --- | --- |

—

ustalając decyzyjną wartość graniczną (CCα) zgodnie z przepisami decyzji Komisji 2002/657/WE (pkt 3.1.2.5 załącznika I do tej decyzji — przypadki substancji, dla których ustalono dopuszczalny poziom). Partia lub podpartia jest niezgodna z przepisami, jeżeli mierzona wartość jest równa CCα lub wyższa.

Wymienione wyżej zasady stosuje się do wyniku analitycznego otrzymanego na próbce pobranej do celów kontroli urzędowej. W przypadku analizy do celów obrony praw lub arbitrażu zastosowanie mają przepisy krajowe.

2.   W ODNIESIENIU DO DIOKSYN (PCDD/PCDF) I DIOKSYNOPODOBNYCH PCB

Partia jest akceptowana, jeżeli wynik danej analizy

| — | przeprowadzonej metodą przesiewową przy wskaźniku liczby wyników fałszywie ujemnych poniżej 5 % wskazuje, że poziom nie przekracza odpowiedniego najwyższego dopuszczalnego poziomu PCDD/F ani sumy PCDD/F i dioksynopodobnych PCB, określonych w rozporządzeniu (WE) nr 1881/2006, |
| --- | --- |

—

przeprowadzonej metodą przesiewową przy wskaźniku liczby wyników fałszywie ujemnych poniżej 5 % wskazuje, że poziom nie przekracza odpowiedniego najwyższego dopuszczalnego poziomu PCDD/F ani sumy PCDD/F i dioksynopodobnych PCB, określonych w rozporządzeniu (WE) nr 1881/2006,

| — | przeprowadzonej metodą potwierdzającą nie przekracza odpowiedniego najwyższego dopuszczalnego poziomu PCDD/F ani sumy PCDD/F i dioksynopodobnych PCB, określonych w rozporządzeniu (WE) nr 1881/2006, przy uwzględnieniu niepewności pomiaru. |
| --- | --- |

—

przeprowadzonej metodą potwierdzającą nie przekracza odpowiedniego najwyższego dopuszczalnego poziomu PCDD/F ani sumy PCDD/F i dioksynopodobnych PCB, określonych w rozporządzeniu (WE) nr 1881/2006, przy uwzględnieniu niepewności pomiaru.

Dla badań przesiewowych należy ustalić wartość odcięcia dla decyzji o zgodności z odpowiednimi najwyższymi dopuszczalnymi poziomami ustanowionymi albo dla PCDD/F, albo dla sumy PCDD/F i dioksynopodobnych PCB.

Partię uznaje się za niezgodną z wymaganiami w zakresie najwyższego dopuszczalnego poziomu określonego w rozporządzeniu (WE) nr 1881/2006, jeżeli wynik analizy obliczony zgodnie z metodą granicy oznaczalności i potwierdzony powtórną analizą (3) przekracza najwyższy dopuszczalny poziom ponad uzasadnioną wątpliwość i przy uwzględnieniu niepewności pomiaru. Do weryfikacji zgodności z przepisami stosuje się średnią z dwóch oznaczeń przy uwzględnieniu niepewności pomiaru.

Niepewność pomiaru można uwzględnić w jeden z następujących sposobów:

| — | obliczając niepewność rozszerzoną przy zastosowaniu współczynnika rozszerzenia 2, co daje przedział ufności na poziomie około 95 %. Partia lub podpartia jest niezgodna z przepisami, jeśli mierzona wartość po odjęciu U jest wyższa niż dopuszczalny poziom. W przypadku odrębnego oznaczania PCDD/F i dioksynopodobnych PCB należy zastosować sumę szacowanej niepewności rozszerzonej odrębnych wyników analitycznych dla dioksyn i dioksynopodobnych PCB, w odniesieniu do szacowanej niepewności rozszerzonej sumy dioksyn i dioksynopodobnych PCB, |
| --- | --- |

—

obliczając niepewność rozszerzoną przy zastosowaniu współczynnika rozszerzenia 2, co daje przedział ufności na poziomie około 95 %. Partia lub podpartia jest niezgodna z przepisami, jeśli mierzona wartość po odjęciu U jest wyższa niż dopuszczalny poziom. W przypadku odrębnego oznaczania PCDD/F i dioksynopodobnych PCB należy zastosować sumę szacowanej niepewności rozszerzonej odrębnych wyników analitycznych dla dioksyn i dioksynopodobnych PCB, w odniesieniu do szacowanej niepewności rozszerzonej sumy dioksyn i dioksynopodobnych PCB,

| — | ustalając decyzyjną wartość graniczną (CCα) zgodnie z przepisami decyzji 2002/657/WE (pkt 3.1.2.5 załącznika I do tej decyzji — przypadki substancji, dla których ustalono dopuszczalny poziom). Partia lub podpartia jest niezgodna z przepisami, jeżeli wartość mierzona jest równa CCα lub wyższa. |
| --- | --- |

—

ustalając decyzyjną wartość graniczną (CCα) zgodnie z przepisami decyzji 2002/657/WE (pkt 3.1.2.5 załącznika I do tej decyzji — przypadki substancji, dla których ustalono dopuszczalny poziom). Partia lub podpartia jest niezgodna z przepisami, jeżeli wartość mierzona jest równa CCα lub wyższa.

Wymienione wyżej zasady stosuje się do wyniku analitycznego otrzymanego na próbce pobranej do celów kontroli urzędowej. W przypadku analizy do celów obrony praw lub arbitrażu zastosowanie mają przepisy krajowe.

V.   PRZEKROCZENIE POZIOMÓW REAGOWANIA

Poziomy reagowania są narzędziem służącym do wyboru próbek w przypadkach wymagających zidentyfikowania źródła zanieczyszczenia i podjęcia odpowiednich działań, aby je zredukować lub usunąć. Metody przesiewowe powinny ustanowić odpowiednie wartości odcięcia dla wyboru tych próbek. Jeśli zidentyfikowanie źródła i zredukowanie lub usunięcie zanieczyszczenia wymaga znacznego wysiłku, należy rozważyć potwierdzenie przekroczenia poziomu reagowania powtórną analizą próbki przy zastosowaniu metody potwierdzającej i przy uwzględnieniu niepewności pomiaru (3).

---

(1)  http://ec.europa.eu/food/food/chemicalsafety/contaminants/dioxins_en.htm

(2)  Powtórna analiza jest konieczna, jeśli w pierwszym oznaczeniu z wykorzystaniem metod potwierdzających przy użyciu wzorca wewnętrznego znakowanego izotopem węgla 13C dla odpowiednich analitów uzyskano wynik niezgodny z przepisami. Powtórna analiza jest konieczna do wykluczenia możliwości wewnętrznego zanieczyszczenia krzyżowego lub przypadkowego wymieszania się próbek. W przypadku przeprowadzania analizy w ramach incydentu wystąpienia zanieczyszczenia można zrezygnować z potwierdzania wyników w drodze powtórnej analizy, jeżeli próbki wybrane do analizy można powiązać z incydentem wystąpienia zanieczyszczenia na podstawie identyfikowalności produktu, a stwierdzony poziom jest znacznie wyższy od najwyższego dopuszczalnego poziomu.

(3)  Identyczne wyjaśnienie i wymagania dla powtórnej analizy w celu kontroli poziomów reagowania jak w przypisie (*) dla najwyższych dopuszczalnych poziomów.

---

ZAŁĄCZNIK III

PRZYGOTOWANIE PRÓBEK I WYMAGANIA DOTYCZĄCE METOD ANALIZY STOSOWANYCH W KONTROLI POZIOMÓW DIOKSYN (PCDD/PCDF) I DIOKSYNOPODOBNYCH PCB W NIEKTÓRYCH ŚRODKACH SPOŻYWCZYCH

1.   ZAKRES ZASTOSOWANIA

Wymagania ustanowione w niniejszym załączniku należy stosować w przypadku środków spożywczych analizowanych do celów urzędowych kontroli poziomów polichlorowanych dibenzo-p-dioksyn z atomami chloru w pozycjach 2,3,7,8 oraz polichlorowanych dibenzofuranów (PCDD/F) i dioksynopodobnych polichlorowanych bifenyli (dioksynopodobnych PCB), a także dla innych celów regulacyjnych.

Monitorowanie obecności PCDD/F i dioksynopodobnych PCB w środkach spożywczych można przeprowadzać przy wykorzystaniu dwóch różnych typów metod analitycznych:

| a) | metody przesiewowe

  celem metod przesiewowych jest wybór próbek o poziomach PCDD/F i dioksynopodobnych PCB przekraczających najwyższe dopuszczalne poziomy lub poziomy reagowania. Metody przesiewowe powinny pozwalać na względnie tanie i szybkie oznaczanie dużej liczby próbek, zwiększając w ten sposób szansę wykrycia nowych przypadków wysokiego narażenia i związanego z tym ryzyka dla zdrowia konsumentów. Ich stosowanie powinno mieć na celu unikanie wyników fałszywie ujemnych. Mogą obejmować metody bioanalityczne i metody GC/MS.
  Metody przesiewowe opierają się na porównaniu wyniku analitycznego z wartością odcięcia, dając odpowiedź tak/nie w kwestii ewentualnego przekroczenia najwyższego dopuszczalnego poziomu lub poziomów reagowania. Stężenie PCDD/F oraz sum PCDD/F i dioksynopodobnych PCB w próbkach podejrzewanych o niezgodność z najwyższym dopuszczalnym poziomem należy oznaczyć/potwierdzić przy zastosowaniu metody potwierdzającej.
  Ponadto metody przesiewowe mogą dać wskazania odnośnie do poziomów PCDD/F i dioksynopodobnych PCB obecnych w próbce. W przypadku stosowania bioanalitycznych metod przesiewowych wynik wyrażony jest w równoważnikach bioanalitycznych (BEQ), a w przypadku stosowania fizykochemicznych metod GC-MS jest on wyrażony w równoważnikach toksyczności (TEQ). Wyrażone liczbowo wyniki metod przesiewowych są odpowiednie do celów wykazania zgodności, podejrzenia niezgodności lub przekroczenia poziomów reagowania i dają wskazania odnośnie do zakresu poziomów w przypadku działań następczych z zastosowaniem metod potwierdzających. Nie są one odpowiednie do celów takich, jak: ocena poziomów tła, szacowanie pobrania, śledzenie tendencji poziomów w czasie lub ponowna ocena poziomów reagowania i najwyższych dopuszczalnych poziomów; |
| --- | --- |

a)

metody przesiewowe

celem metod przesiewowych jest wybór próbek o poziomach PCDD/F i dioksynopodobnych PCB przekraczających najwyższe dopuszczalne poziomy lub poziomy reagowania. Metody przesiewowe powinny pozwalać na względnie tanie i szybkie oznaczanie dużej liczby próbek, zwiększając w ten sposób szansę wykrycia nowych przypadków wysokiego narażenia i związanego z tym ryzyka dla zdrowia konsumentów. Ich stosowanie powinno mieć na celu unikanie wyników fałszywie ujemnych. Mogą obejmować metody bioanalityczne i metody GC/MS.

Metody przesiewowe opierają się na porównaniu wyniku analitycznego z wartością odcięcia, dając odpowiedź tak/nie w kwestii ewentualnego przekroczenia najwyższego dopuszczalnego poziomu lub poziomów reagowania. Stężenie PCDD/F oraz sum PCDD/F i dioksynopodobnych PCB w próbkach podejrzewanych o niezgodność z najwyższym dopuszczalnym poziomem należy oznaczyć/potwierdzić przy zastosowaniu metody potwierdzającej.

Ponadto metody przesiewowe mogą dać wskazania odnośnie do poziomów PCDD/F i dioksynopodobnych PCB obecnych w próbce. W przypadku stosowania bioanalitycznych metod przesiewowych wynik wyrażony jest w równoważnikach bioanalitycznych (BEQ), a w przypadku stosowania fizykochemicznych metod GC-MS jest on wyrażony w równoważnikach toksyczności (TEQ). Wyrażone liczbowo wyniki metod przesiewowych są odpowiednie do celów wykazania zgodności, podejrzenia niezgodności lub przekroczenia poziomów reagowania i dają wskazania odnośnie do zakresu poziomów w przypadku działań następczych z zastosowaniem metod potwierdzających. Nie są one odpowiednie do celów takich, jak: ocena poziomów tła, szacowanie pobrania, śledzenie tendencji poziomów w czasie lub ponowna ocena poziomów reagowania i najwyższych dopuszczalnych poziomów;

| b) | metody potwierdzające

  metody potwierdzające pozwalają na jednoznaczną identyfikację i ilościowe oznaczenie PCDD/F i dioksynopodobnych PCB w próbce i dostarczają pełnych informacji na podstawie kongenerów. Dlatego metody te pozwalają na kontrolę najwyższych dopuszczalnych poziomów i poziomów reagowania, w tym na potwierdzenie wyników uzyskanych metodami przesiewowymi. Ponadto wyniki mogą być wykorzystywane do innych celów, takich jak oznaczanie niskich poziomów tła w ramach monitorowania żywności, śledzenie tendencji w czasie, ocena narażenia populacji i stworzenie bazy danych na potrzeby ewentualnej ponownej oceny poziomów reagowania i najwyższych dopuszczalnych poziomów. Są one ważne także dla ustanowienia profili kongenerów w celu zidentyfikowania źródła ewentualnego zanieczyszczenia. W ramach tych metod wykorzystuje się GC-HRMS. W celu potwierdzenia zgodności lub niezgodności z najwyższym dopuszczalnym poziomem można również wykorzystywać GC-MS/MS. |
| --- | --- |

b)

metody potwierdzające

metody potwierdzające pozwalają na jednoznaczną identyfikację i ilościowe oznaczenie PCDD/F i dioksynopodobnych PCB w próbce i dostarczają pełnych informacji na podstawie kongenerów. Dlatego metody te pozwalają na kontrolę najwyższych dopuszczalnych poziomów i poziomów reagowania, w tym na potwierdzenie wyników uzyskanych metodami przesiewowymi. Ponadto wyniki mogą być wykorzystywane do innych celów, takich jak oznaczanie niskich poziomów tła w ramach monitorowania żywności, śledzenie tendencji w czasie, ocena narażenia populacji i stworzenie bazy danych na potrzeby ewentualnej ponownej oceny poziomów reagowania i najwyższych dopuszczalnych poziomów. Są one ważne także dla ustanowienia profili kongenerów w celu zidentyfikowania źródła ewentualnego zanieczyszczenia. W ramach tych metod wykorzystuje się GC-HRMS. W celu potwierdzenia zgodności lub niezgodności z najwyższym dopuszczalnym poziomem można również wykorzystywać GC-MS/MS.

2.   INFORMACJE PODSTAWOWE

W celu obliczenia stężeń wyrażonych jako równoważniki toksyczności (TEQ) należy pomnożyć stężenia poszczególnych substancji w danej próbce przez ich odpowiednie współczynniki równoważne toksyczności (TEF), ustanowione przez Światową Organizację Zdrowia i wymienione w dodatku do niniejszego załącznika, a następnie zsumować je, co da łączne stężenie związków dioksynopodobnych wyrażone jako TEQ.

Metody przesiewowe i potwierdzające mogą być stosowane do kontroli określonej matrycy, jedynie jeżeli są one dostatecznie czułe, aby w sposób wiarygodny wykrywać poziomy odpowiadające najwyższemu dopuszczalnemu poziomowi lub poziomowi reagowania.

3.   WYMAGANIA DOTYCZĄCE ZAPEWNIANIA JAKOŚCI

| — | Należy podjąć niezbędne środki dla uniknięcia zanieczyszczenia krzyżowego na każdym etapie pobierania i analizy próbek. |
| --- | --- |

—

Należy podjąć niezbędne środki dla uniknięcia zanieczyszczenia krzyżowego na każdym etapie pobierania i analizy próbek.

| — | Próbki należy przechowywać i transportować w pojemnikach szklanych, aluminiowych, polipropylenowych lub polietylenowych nadających się do tego celu i niemających wpływu na poziomy PCDD/F i dioksynopodobnych PCB w próbkach. Pojemnik na próbki należy oczyścić z pyłków papieru. |
| --- | --- |

—

Próbki należy przechowywać i transportować w pojemnikach szklanych, aluminiowych, polipropylenowych lub polietylenowych nadających się do tego celu i niemających wpływu na poziomy PCDD/F i dioksynopodobnych PCB w próbkach. Pojemnik na próbki należy oczyścić z pyłków papieru.

| — | Próbki należy przechowywać i przewozić w taki sposób, by zachowana była integralność próbki środka spożywczego. |
| --- | --- |

—

Próbki należy przechowywać i przewozić w taki sposób, by zachowana była integralność próbki środka spożywczego.

| — | W razie potrzeby każdą próbkę laboratoryjną należy drobno zemleć i dokładnie wymieszać w sposób gwarantujący pełną homogenizację (np. w sposób umożliwiający przesianie przez sito o oczku 1 mm); jeżeli zawartość wilgoci jest zbyt wysoka, próbki muszą zostać osuszone przed mieleniem. |
| --- | --- |

—

W razie potrzeby każdą próbkę laboratoryjną należy drobno zemleć i dokładnie wymieszać w sposób gwarantujący pełną homogenizację (np. w sposób umożliwiający przesianie przez sito o oczku 1 mm); jeżeli zawartość wilgoci jest zbyt wysoka, próbki muszą zostać osuszone przed mieleniem.

| — | Duże znaczenie ma kontrola odczynników, aparatury i szkła laboratoryjnego pod kątem ewentualnego wpływu na wyniki oparte na TEQ lub BEQ. |
| --- | --- |

—

Duże znaczenie ma kontrola odczynników, aparatury i szkła laboratoryjnego pod kątem ewentualnego wpływu na wyniki oparte na TEQ lub BEQ.

| — | Należy wykonać analizę ślepej próby, obejmującą przeprowadzenie pełnej procedury analitycznej, ale bez próbki. |
| --- | --- |

—

Należy wykonać analizę ślepej próby, obejmującą przeprowadzenie pełnej procedury analitycznej, ale bez próbki.

| — | W przypadku metod bioanalitycznych ważne jest, aby upewnić się, że szkło laboratoryjne i rozpuszczalniki stosowane podczas analizy są wolne od związków interferujących z wykrywaniem związków docelowych w zakresie roboczym. Szkło należy przemyć rozpuszczalnikami lub ogrzać do temperatur, w których z powierzchni usuwane są pozostałości PCDD/F, związków dioksynopodobnych i związków interferujących. |
| --- | --- |

—

W przypadku metod bioanalitycznych ważne jest, aby upewnić się, że szkło laboratoryjne i rozpuszczalniki stosowane podczas analizy są wolne od związków interferujących z wykrywaniem związków docelowych w zakresie roboczym. Szkło należy przemyć rozpuszczalnikami lub ogrzać do temperatur, w których z powierzchni usuwane są pozostałości PCDD/F, związków dioksynopodobnych i związków interferujących.

| — | Ilość próbki stosowanej do ekstrakcji musi być wystarczająca do spełnienia wymagań dotyczących wystarczająco niskiego zakresu roboczego, obejmującego stężenia na najwyższym dopuszczalnym poziomie lub poziomie reagowania. |
| --- | --- |

—

Ilość próbki stosowanej do ekstrakcji musi być wystarczająca do spełnienia wymagań dotyczących wystarczająco niskiego zakresu roboczego, obejmującego stężenia na najwyższym dopuszczalnym poziomie lub poziomie reagowania.

| — | Konkretne procedury przygotowania próbki stosowane do badanych produktów powinny być zgodne z międzynarodowymi wytycznymi. |
| --- | --- |

—

Konkretne procedury przygotowania próbki stosowane do badanych produktów powinny być zgodne z międzynarodowymi wytycznymi.

| — | W przypadku ryb należy usunąć skórę, ponieważ najwyższy dopuszczalny poziom dotyczy mięsa bez skóry. Konieczne jest jednak dokładne i całkowite zdrapanie całego pozostałego mięsa i tkanki tłuszczowej z wewnętrznej strony skóry i dodanie ich do analizowanej próbki. |
| --- | --- |

—

W przypadku ryb należy usunąć skórę, ponieważ najwyższy dopuszczalny poziom dotyczy mięsa bez skóry. Konieczne jest jednak dokładne i całkowite zdrapanie całego pozostałego mięsa i tkanki tłuszczowej z wewnętrznej strony skóry i dodanie ich do analizowanej próbki.

4.   WYMAGANIA DOTYCZĄCE LABORATORIÓW

| — | Zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (1) laboratoria powinny być akredytowane przez uznany organ działający zgodnie z przewodnikiem ISO 58, aby zagwarantować, że stosują system zapewniania jakości analitycznej. Laboratoria muszą posiadać akredytację zgodną z normą EN ISO/IEC 17025. |
| --- | --- |

—

Zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (1) laboratoria powinny być akredytowane przez uznany organ działający zgodnie z przewodnikiem ISO 58, aby zagwarantować, że stosują system zapewniania jakości analitycznej. Laboratoria muszą posiadać akredytację zgodną z normą EN ISO/IEC 17025.

| — | Biegłość laboratoriów musi być udowodniona stałym uczestnictwem w międzylaboratoryjnych badaniach oznaczania PCDD/F i dioksynopodobnych PCB w odpowiednich matrycach żywności i zakresach stężeń. |
| --- | --- |

—

Biegłość laboratoriów musi być udowodniona stałym uczestnictwem w międzylaboratoryjnych badaniach oznaczania PCDD/F i dioksynopodobnych PCB w odpowiednich matrycach żywności i zakresach stężeń.

| — | Laboratoria stosujące przesiewowe metody analizy do rutynowej kontroli próbek powinny nawiązać ścisłą współpracę z laboratoriami stosującymi metody potwierdzające, zarówno w celach kontroli jakości, jak i potwierdzania wyników analitycznych podejrzanych próbek. |
| --- | --- |

—

Laboratoria stosujące przesiewowe metody analizy do rutynowej kontroli próbek powinny nawiązać ścisłą współpracę z laboratoriami stosującymi metody potwierdzające, zarówno w celach kontroli jakości, jak i potwierdzania wyników analitycznych podejrzanych próbek.

5.   PODSTAWOWE WYMAGANIA DOTYCZĄCE PROCEDURY ANALITYCZNEJ DLA DIOKSYN (PCDD/F) I DIOKSYNOPODOBNYCH PCB

5.1.   Niski zakres roboczy i granica oznaczalności

| — | W przypadku PCDD/F wykrywalne ilości muszą znajdować się na górnym poziomie femtogramów (10–15g) z uwagi na ekstremalną toksyczność niektórych z tych związków. W przypadku większości kongenerów PCB granica oznaczalności rzędu nanogramów (10–9g) jest już wystarczająca. Jednakże w przypadku oznaczania bardziej toksycznych kongenerów dioksynopodobnych PCB (w szczególności kongenerów podstawionych w pozycji non-orto), dolna granica zakresu roboczego musi osiągnąć niskie poziomy rzędu pikogramów (10–12g). |
| --- | --- |

—

W przypadku PCDD/F wykrywalne ilości muszą znajdować się na górnym poziomie femtogramów (10–15g) z uwagi na ekstremalną toksyczność niektórych z tych związków. W przypadku większości kongenerów PCB granica oznaczalności rzędu nanogramów (10–9g) jest już wystarczająca. Jednakże w przypadku oznaczania bardziej toksycznych kongenerów dioksynopodobnych PCB (w szczególności kongenerów podstawionych w pozycji non-orto), dolna granica zakresu roboczego musi osiągnąć niskie poziomy rzędu pikogramów (10–12g).

5.2.   Wysoka selektywność (swoistość)

| — | Konieczne jest rozróżnienie PCDD/F i dioksynopodobnych PCB od wielu innych współekstrahowanych i ewentualnie interferujących związków występujących w stężeniach do kilku razy wyższych od stężeń analitów będących przedmiotem zainteresowania. W przypadku metod GC-MS (chromatografia gazowa/spektometria masowa) konieczne jest rozróżnienie między różnymi kongenerami, np. między kongenerami toksycznymi (np. siedemnaście PCDD/F z atomami chloru w pozycjach 2,3,7,8 oraz dwanaście dioksynopodobnych PCB) a pozostałymi kongenerami. |
| --- | --- |

—

Konieczne jest rozróżnienie PCDD/F i dioksynopodobnych PCB od wielu innych współekstrahowanych i ewentualnie interferujących związków występujących w stężeniach do kilku razy wyższych od stężeń analitów będących przedmiotem zainteresowania. W przypadku metod GC-MS (chromatografia gazowa/spektometria masowa) konieczne jest rozróżnienie między różnymi kongenerami, np. między kongenerami toksycznymi (np. siedemnaście PCDD/F z atomami chloru w pozycjach 2,3,7,8 oraz dwanaście dioksynopodobnych PCB) a pozostałymi kongenerami.

| — | Metody bioanalityczne powinny być w stanie wykrywać docelowe związki jako sumę PCDD/F lub dioksynopodobnych PCB. Oczyszczanie próbki ma na celu usunięcie związków dających wyniki fałszywie ujemne lub związków, które mogą zmniejszać odpowiedź, powodując wyniki fałszywie ujemne. |
| --- | --- |

—

Metody bioanalityczne powinny być w stanie wykrywać docelowe związki jako sumę PCDD/F lub dioksynopodobnych PCB. Oczyszczanie próbki ma na celu usunięcie związków dających wyniki fałszywie ujemne lub związków, które mogą zmniejszać odpowiedź, powodując wyniki fałszywie ujemne.

5.3.   Wysoka dokładność (prawdziwość i precyzja, odzysk testu biologicznego)

| — | W przypadku metod GC-MS oznaczenie musi dostarczyć wiarygodnych szacunków rzeczywistego stężenia w próbce. Wysoka dokładność (dokładność pomiaru: stopień zgodności między wynikiem pomiaru a rzeczywistą lub domniemaną wartością mierzoną) jest konieczna, aby uniknąć odrzucenia wyniku analizy próbki z powodu słabej wiarygodności oznaczonego poziomu TEQ. Dokładność jest wyrażona jako prawdziwość (różnica między średnią wartością mierzoną w odniesieniu do analitu w certyfikowanym materiale a jego certyfikowaną wartością, wyrażoną jako odsetek tej wartości) i precyzja (RSDR — względne odchylenie standardowe obliczone na podstawie wyników osiągniętych w warunkach odtwarzalności). |
| --- | --- |

—

W przypadku metod GC-MS oznaczenie musi dostarczyć wiarygodnych szacunków rzeczywistego stężenia w próbce. Wysoka dokładność (dokładność pomiaru: stopień zgodności między wynikiem pomiaru a rzeczywistą lub domniemaną wartością mierzoną) jest konieczna, aby uniknąć odrzucenia wyniku analizy próbki z powodu słabej wiarygodności oznaczonego poziomu TEQ. Dokładność jest wyrażona jako prawdziwość (różnica między średnią wartością mierzoną w odniesieniu do analitu w certyfikowanym materiale a jego certyfikowaną wartością, wyrażoną jako odsetek tej wartości) i precyzja (RSDR — względne odchylenie standardowe obliczone na podstawie wyników osiągniętych w warunkach odtwarzalności).

| — | W przypadku metod bioanalitycznych należy oznaczyć odzysk testu biologicznego. |
| --- | --- |

—

W przypadku metod bioanalitycznych należy oznaczyć odzysk testu biologicznego.

5.4.   Walidacja w zakresie najwyższego dopuszczalnego poziomu oraz środki ogólnej kontroli jakości

| — | Laboratoria muszą wykazać zdolność metody w zakresie najwyższego dopuszczalnego poziomu, np. 0,5-, 1- i 2-krotność najwyższego dopuszczalnego poziomu przy akceptowalnej wartości współczynnika zmienności obliczonego dla wielokrotnych powtórzeń analizy podczas procedury walidacji lub rutynowej analizy. |
| --- | --- |

—

Laboratoria muszą wykazać zdolność metody w zakresie najwyższego dopuszczalnego poziomu, np. 0,5-, 1- i 2-krotność najwyższego dopuszczalnego poziomu przy akceptowalnej wartości współczynnika zmienności obliczonego dla wielokrotnych powtórzeń analizy podczas procedury walidacji lub rutynowej analizy.

| — | W ramach wewnątrzlaboratoryjnej kontroli jakości należy regularnie przeprowadzać ślepe próby i badania z wykorzystaniem próby wzbogaconej lub analizy próbek kontrolnych (zwłaszcza certyfikowanych materiałów referencyjnych, jeżeli materiały takie są dostępne). Wykresy kontroli jakości dla ślepych prób, badań z wykorzystaniem próby wzbogaconej lub analiz próbek kontrolnych należy rejestrować i kontrolować, aby upewnić się, że zdolność analityczna jest zgodna z wymaganiami. |
| --- | --- |

—

W ramach wewnątrzlaboratoryjnej kontroli jakości należy regularnie przeprowadzać ślepe próby i badania z wykorzystaniem próby wzbogaconej lub analizy próbek kontrolnych (zwłaszcza certyfikowanych materiałów referencyjnych, jeżeli materiały takie są dostępne). Wykresy kontroli jakości dla ślepych prób, badań z wykorzystaniem próby wzbogaconej lub analiz próbek kontrolnych należy rejestrować i kontrolować, aby upewnić się, że zdolność analityczna jest zgodna z wymaganiami.

5.5.   Granica oznaczalności

| — | W przypadku bioanalitycznej metody przesiewowej ustanowienie granicy oznaczalności (LOQ) nie jest niezbędnym wymaganiem, ale należy dowieść, że metoda pozwala na rozróżnienie między ślepą próbą a wartością odcięcia. Podając poziom BEQ, należy ustalić poziom zgłaszania, aby uwzględnić próbki wykazujące odpowiedź poniżej tego poziomu. Należy wykazać, że poziom zgłaszania jest różny od ślepych próbek proceduralnych co najmniej o współczynnik 3 przy odpowiedzi poniżej zakresu roboczego. W związku z powyższym należy go obliczyć z próbek zawierających związki docelowe w granicach wymaganego poziomu minimalnego, a nie ze stosunku S/N lub ze ślepej próby. |
| --- | --- |

—

W przypadku bioanalitycznej metody przesiewowej ustanowienie granicy oznaczalności (LOQ) nie jest niezbędnym wymaganiem, ale należy dowieść, że metoda pozwala na rozróżnienie między ślepą próbą a wartością odcięcia. Podając poziom BEQ, należy ustalić poziom zgłaszania, aby uwzględnić próbki wykazujące odpowiedź poniżej tego poziomu. Należy wykazać, że poziom zgłaszania jest różny od ślepych próbek proceduralnych co najmniej o współczynnik 3 przy odpowiedzi poniżej zakresu roboczego. W związku z powyższym należy go obliczyć z próbek zawierających związki docelowe w granicach wymaganego poziomu minimalnego, a nie ze stosunku S/N lub ze ślepej próby.

| — | Granica oznaczalności (LOQ) dla metody potwierdzającej powinna wynosić ok. jednej piątej najwyższego dopuszczalnego poziomu. |
| --- | --- |

—

Granica oznaczalności (LOQ) dla metody potwierdzającej powinna wynosić ok. jednej piątej najwyższego dopuszczalnego poziomu.

5.6.   Kryteria analityczne

| — | Dla uzyskania wiarygodnych wyników metodą potwierdzającą lub przesiewową należy spełnić poniższe kryteria w zakresie najwyższego dopuszczalnego poziomu lub poziomu reagowania dla wartości TEQ w odniesieniu do wartości BEQ, niezależnie do tego, czy są oznaczane jako całkowita wartość TEQ (jako suma PCDD/F i dioksynopodobnych PCB), czy odrębnie dla PCDD/F i dioksynopodobnych PCB. | Bioanalityczna lub fizykochemiczna metoda przesiewowa | Metody potwierdzające |
| --- | --- | --- | --- |
| Wskaźnik liczby wyników fałszywie ujemnych (2) | < 5 % | |
| Prawdziwość | | –20 % do +20 % |
| Powtarzalność (RSDr) | < 20 % | |
| Wewnątrzlaboratoryjna odtwarzalność (RSDR) | < 25 % | < 15 % |

—

Dla uzyskania wiarygodnych wyników metodą potwierdzającą lub przesiewową należy spełnić poniższe kryteria w zakresie najwyższego dopuszczalnego poziomu lub poziomu reagowania dla wartości TEQ w odniesieniu do wartości BEQ, niezależnie do tego, czy są oznaczane jako całkowita wartość TEQ (jako suma PCDD/F i dioksynopodobnych PCB), czy odrębnie dla PCDD/F i dioksynopodobnych PCB.

Bioanalityczna lub fizykochemiczna metoda przesiewowa

Metody potwierdzające

Wskaźnik liczby wyników fałszywie ujemnych (2)

< 5 %

Prawdziwość

–20 % do +20 %

Powtarzalność (RSDr)

< 20 %

Wewnątrzlaboratoryjna odtwarzalność (RSDR)

< 25 %

< 15 %

5.7.   Szczegółowe wymagania dotyczące metod przesiewowych

| — | W metodach przesiewowych można stosować zarówno metody GC-MS, jak i metody bioanalityczne. W przypadku metod GC-MS zastosowanie mają wymagania ustanowione w pkt 6 niniejszego załącznika. W przypadku metod bioanalitycznych opierających się na oznaczeniach komórkowych zastosowanie mają szczegółowe wymagania ustanowione w pkt 7 niniejszego załącznika. |
| --- | --- |

—

W metodach przesiewowych można stosować zarówno metody GC-MS, jak i metody bioanalityczne. W przypadku metod GC-MS zastosowanie mają wymagania ustanowione w pkt 6 niniejszego załącznika. W przypadku metod bioanalitycznych opierających się na oznaczeniach komórkowych zastosowanie mają szczegółowe wymagania ustanowione w pkt 7 niniejszego załącznika.

| — | Laboratoria stosujące metody przesiewowe do rutynowej kontroli próbek powinny nawiązać ścisłą współpracę z laboratoriami stosującymi metodę potwierdzającą. |
| --- | --- |

—

Laboratoria stosujące metody przesiewowe do rutynowej kontroli próbek powinny nawiązać ścisłą współpracę z laboratoriami stosującymi metodę potwierdzającą.

| — | Podczas rutynowej analizy wymagana jest weryfikacja zdolności metody przesiewowej w drodze kontroli jakości analizy i walidacji metody podczas analizy. Należy prowadzić ciągły program kontroli wyników ujemnych. |
| --- | --- |

—

Podczas rutynowej analizy wymagana jest weryfikacja zdolności metody przesiewowej w drodze kontroli jakości analizy i walidacji metody podczas analizy. Należy prowadzić ciągły program kontroli wyników ujemnych.

| — | Należy sprawdzać, czy nie zachodzi ewentualne tłumienie odpowiedzi komórek i cytotoksyczność
  20 % ekstraktów próbek należy analizować rutynowo metodą przesiewową bez 2,3,7,8-TCDD oraz z 2,3,7,8-TCDD dodanym zgodnie z najwyższym dopuszczalnym poziomem lub poziomem reagowania, aby sprawdzić, czy odpowiedź jest ewentualnie tłumiona przez substancje interferujące obecne w ekstrakcie próbki. Zmierzone stężenie próbki wzbogaconej jest porównywane do sumy stężenia ekstraktu próbki niewzbogaconej i stężenia wzbogacenia. Jeżeli zmierzone stężenie jest o ponad 25 % niższe niż obliczone (zsumowane) stężenie, wskazuje to na ewentualne tłumienie sygnału, a odpowiednia próbka musi zostać przekazana do analizy potwierdzającej. Wyniki należy monitorować na wykresach kontroli jakości. |
| --- | --- |

—

Należy sprawdzać, czy nie zachodzi ewentualne tłumienie odpowiedzi komórek i cytotoksyczność

20 % ekstraktów próbek należy analizować rutynowo metodą przesiewową bez 2,3,7,8-TCDD oraz z 2,3,7,8-TCDD dodanym zgodnie z najwyższym dopuszczalnym poziomem lub poziomem reagowania, aby sprawdzić, czy odpowiedź jest ewentualnie tłumiona przez substancje interferujące obecne w ekstrakcie próbki. Zmierzone stężenie próbki wzbogaconej jest porównywane do sumy stężenia ekstraktu próbki niewzbogaconej i stężenia wzbogacenia. Jeżeli zmierzone stężenie jest o ponad 25 % niższe niż obliczone (zsumowane) stężenie, wskazuje to na ewentualne tłumienie sygnału, a odpowiednia próbka musi zostać przekazana do analizy potwierdzającej. Wyniki należy monitorować na wykresach kontroli jakości.

| — | Kontrola jakości próbek ujemnych
  Należy potwierdzić ok. 2–10 % próbek ujemnych, zależnie od matrycy próbki i doświadczenia laboratorium. |
| --- | --- |

—

Kontrola jakości próbek ujemnych

Należy potwierdzić ok. 2–10 % próbek ujemnych, zależnie od matrycy próbki i doświadczenia laboratorium.

| — | Oznaczenie wskaźnika ilości wyników fałszywie ujemnych z danych kontroli jakości
  Należy oznaczyć wskaźnik liczby wyników fałszywie ujemnych z badań przesiewowych próbek poniżej i powyżej najwyższego dopuszczalnego poziomu lub poziomu reagowania. Rzeczywisty wskaźnik liczby wyników fałszywie ujemnych nie powinien przekraczać 5 %.
  Po uzyskaniu z kontroli jakości próbek ujemnych co najmniej 20 potwierdzonych wyników na matrycę/grupę matryc należy na podstawie tej bazy danych wyciągnąć wnioski dotyczące wskaźnika liczby wyników fałszywie ujemnych. Do tych 20 wyników w celu oceny wskaźnika liczby wyników fałszywie ujemnych można także włączyć wyniki uzyskane na próbkach analizowanych w badaniach biegłości lub podczas incydentów wystąpienia zanieczyszczenia, obejmujące zakres stężeń do np. 2-krotności najwyższego dopuszczalnego stężenia. Próbki powinny obejmować najczęstsze profile kongenerów, reprezentujące różne źródła.
  Chociaż badania przesiewowe powinny mieć na celu wykrywanie próbek przekraczających poziom reagowania, kryterium określania wskaźnika liczby wyników fałszywie ujemnych jest najwyższy dopuszczalny poziom, przy uwzględnieniu niepewności pomiaru metody potwierdzającej. |
| --- | --- |

—

Oznaczenie wskaźnika ilości wyników fałszywie ujemnych z danych kontroli jakości

Należy oznaczyć wskaźnik liczby wyników fałszywie ujemnych z badań przesiewowych próbek poniżej i powyżej najwyższego dopuszczalnego poziomu lub poziomu reagowania. Rzeczywisty wskaźnik liczby wyników fałszywie ujemnych nie powinien przekraczać 5 %.

Po uzyskaniu z kontroli jakości próbek ujemnych co najmniej 20 potwierdzonych wyników na matrycę/grupę matryc należy na podstawie tej bazy danych wyciągnąć wnioski dotyczące wskaźnika liczby wyników fałszywie ujemnych. Do tych 20 wyników w celu oceny wskaźnika liczby wyników fałszywie ujemnych można także włączyć wyniki uzyskane na próbkach analizowanych w badaniach biegłości lub podczas incydentów wystąpienia zanieczyszczenia, obejmujące zakres stężeń do np. 2-krotności najwyższego dopuszczalnego stężenia. Próbki powinny obejmować najczęstsze profile kongenerów, reprezentujące różne źródła.

Chociaż badania przesiewowe powinny mieć na celu wykrywanie próbek przekraczających poziom reagowania, kryterium określania wskaźnika liczby wyników fałszywie ujemnych jest najwyższy dopuszczalny poziom, przy uwzględnieniu niepewności pomiaru metody potwierdzającej.

| — | Potencjalnie dodatnie wyniki z badania przesiewowego weryfikuje się zawsze pełną ponowną analizą pierwotnej próbki przy zastosowaniu metody potwierdzającej. Próbki te mogą być też zastosowane do oceny wskaźnika wyników fałszywie dodatnich. W przypadku metod przesiewowych wskaźnik wyników fałszywie dodatnich to odsetek wyników, które potwierdzono w drodze analizy potwierdzającej jako ujemne,, a w przypadku których we wcześniejszych badaniach przesiewowych stwierdzono podejrzenie, że są dodatnie. Ocena korzyści metody przesiewowej powinna jednak być oparta na porównaniu próbek fałszywie dodatnich z całkowitą liczbą sprawdzonych próbek. Wskaźnik ten musi być na tyle niski, aby stosowanie narzędzia przesiewowego było korzystne. |
| --- | --- |

—

Potencjalnie dodatnie wyniki z badania przesiewowego weryfikuje się zawsze pełną ponowną analizą pierwotnej próbki przy zastosowaniu metody potwierdzającej. Próbki te mogą być też zastosowane do oceny wskaźnika wyników fałszywie dodatnich. W przypadku metod przesiewowych wskaźnik wyników fałszywie dodatnich to odsetek wyników, które potwierdzono w drodze analizy potwierdzającej jako ujemne,, a w przypadku których we wcześniejszych badaniach przesiewowych stwierdzono podejrzenie, że są dodatnie. Ocena korzyści metody przesiewowej powinna jednak być oparta na porównaniu próbek fałszywie dodatnich z całkowitą liczbą sprawdzonych próbek. Wskaźnik ten musi być na tyle niski, aby stosowanie narzędzia przesiewowego było korzystne.

| — | Metody bioanalityczne przynajmniej w warunkach walidacji powinny dostarczyć wiarygodnego wskazania poziomu TEQ, obliczonego i wyrażonego jako BEQ. |
| --- | --- |

—

Metody bioanalityczne przynajmniej w warunkach walidacji powinny dostarczyć wiarygodnego wskazania poziomu TEQ, obliczonego i wyrażonego jako BEQ.

| — | Także w przypadku metod bioanalitycznych przeprowadzonych w warunkach powtarzalności wewnątrzlaboratoryjny RSDr byłby zwykle niższy niż odtwarzalność RSDR. |
| --- | --- |

—

Także w przypadku metod bioanalitycznych przeprowadzonych w warunkach powtarzalności wewnątrzlaboratoryjny RSDr byłby zwykle niższy niż odtwarzalność RSDR.

6.   SZCZEGÓŁOWE WYMAGANIA DOTYCZĄCE TECHNIK GC-MS W METODACH PRZESIEWOWYCH LUB POTWIERDZAJĄCYCH

6.1.   Dopuszczalne różnice między poziomami WHO-TEQ uzyskanymi metodą granicy oznaczalności i metodą zerową

| — | Do celów potwierdzenia, że zostały przekroczone najwyższe dopuszczalne poziomy lub, w razie potrzeby, poziomy reagowania, różnica między poziomem górnej i dolnej granicy nie powinna przekraczać 20 %. |
| --- | --- |

—

Do celów potwierdzenia, że zostały przekroczone najwyższe dopuszczalne poziomy lub, w razie potrzeby, poziomy reagowania, różnica między poziomem górnej i dolnej granicy nie powinna przekraczać 20 %.

6.2.   Kontrola poziomów odzysku

| — | Aby dokonać walidacji procedury analitycznej, dodanie wzorców wewnętrznych PCDD/F z atomami chloru w pozycjach 2,3,7,8 i znakowanych izotopem węgla 13C oraz wzorców wewnętrznych dioksynopodobnych PCB znakowanych izotopem węgla 13C musi nastąpić na samym początku analizy, np. przed ekstrakcją. Należy dodać co najmniej jeden kongener dla każdej grupy homologicznej, od tetra- do oktachlorowanego PCDD/F oraz co najmniej jeden kongener dla każdej grupy homologicznej dioksynopodobnych PCB (alternatywnie, co najmniej jeden kongener na każdy wyselekcjonowany jon widma masowego, rejestrujący funkcję służącą do monitorowania PCDD/F i dioksynopodobnych PCB). W przypadku metod potwierdzających należy zastosować wszystkie 17 wzorców wewnętrznych PCDD/F z atomami chloru w pozycjach 2,3,7,8 i znakowanych izotopem węgla 13C oraz wszystkie 12 wzorców wewnętrznych dioksynopodobnych PCB znakowanych izotopem węgla 13C. |
| --- | --- |

—

Aby dokonać walidacji procedury analitycznej, dodanie wzorców wewnętrznych PCDD/F z atomami chloru w pozycjach 2,3,7,8 i znakowanych izotopem węgla 13C oraz wzorców wewnętrznych dioksynopodobnych PCB znakowanych izotopem węgla 13C musi nastąpić na samym początku analizy, np. przed ekstrakcją. Należy dodać co najmniej jeden kongener dla każdej grupy homologicznej, od tetra- do oktachlorowanego PCDD/F oraz co najmniej jeden kongener dla każdej grupy homologicznej dioksynopodobnych PCB (alternatywnie, co najmniej jeden kongener na każdy wyselekcjonowany jon widma masowego, rejestrujący funkcję służącą do monitorowania PCDD/F i dioksynopodobnych PCB). W przypadku metod potwierdzających należy zastosować wszystkie 17 wzorców wewnętrznych PCDD/F z atomami chloru w pozycjach 2,3,7,8 i znakowanych izotopem węgla 13C oraz wszystkie 12 wzorców wewnętrznych dioksynopodobnych PCB znakowanych izotopem węgla 13C.

| — | Dla tych kongenerów, dla których nie zastosowano analogów znakowanych izotopem węgla 13C, należy również oznaczyć względne współczynniki odpowiedzi przez zastosowanie odpowiednich roztworów kalibracyjnych. |
| --- | --- |

—

Dla tych kongenerów, dla których nie zastosowano analogów znakowanych izotopem węgla 13C, należy również oznaczyć względne współczynniki odpowiedzi przez zastosowanie odpowiednich roztworów kalibracyjnych.

| — | W przypadku środków spożywczych pochodzenia roślinnego i środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego zawierających mniej niż 10 % tłuszczu dodawanie wzorców wewnętrznych przed ekstrakcją jest obowiązkowe. W przypadku środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego zawierających więcej niż 10 % tłuszczu wzorce wewnętrzne mogą zostać dodane przed albo po ekstrakcji tłuszczu. Zależnie od etapu, na którym wprowadza się wzorce wewnętrzne, a także zależnie od tego, czy wyniki podaje się w odniesieniu do produktu, czy do tłuszczu, należy dokonać właściwej walidacji skuteczności ekstrakcji. |
| --- | --- |

—

W przypadku środków spożywczych pochodzenia roślinnego i środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego zawierających mniej niż 10 % tłuszczu dodawanie wzorców wewnętrznych przed ekstrakcją jest obowiązkowe. W przypadku środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego zawierających więcej niż 10 % tłuszczu wzorce wewnętrzne mogą zostać dodane przed albo po ekstrakcji tłuszczu. Zależnie od etapu, na którym wprowadza się wzorce wewnętrzne, a także zależnie od tego, czy wyniki podaje się w odniesieniu do produktu, czy do tłuszczu, należy dokonać właściwej walidacji skuteczności ekstrakcji.

| — | Przed analizą GC-MS należy dodać 1 lub 2 wzorce odzysku (zastępcze). |
| --- | --- |

—

Przed analizą GC-MS należy dodać 1 lub 2 wzorce odzysku (zastępcze).

| — | Konieczna jest kontrola odzysku. W przypadku metod potwierdzających odzysk poszczególnych wzorców wewnętrznych musi mieścić się w zakresie od 60 do 120 %. Dopuszczalne są niższe lub wyższe wartości odzysku dla poszczególnych kongenerów, w szczególności dla niektórych hepta- i oktachlorowanych dibenzo-p-dioksyn i dibenzofuranów, jeżeli ich udział w wartości TEQ nie przekracza 10 % całkowitej wartości TEQ (na podstawie sumy PCDD/F oraz dioksynopodobnych PCB). W przypadku metod przesiewowych GC-MS wartość współczynnika odzysku powinna mieścić się w przedziale od 30 do 140 %. |
| --- | --- |

—

Konieczna jest kontrola odzysku. W przypadku metod potwierdzających odzysk poszczególnych wzorców wewnętrznych musi mieścić się w zakresie od 60 do 120 %. Dopuszczalne są niższe lub wyższe wartości odzysku dla poszczególnych kongenerów, w szczególności dla niektórych hepta- i oktachlorowanych dibenzo-p-dioksyn i dibenzofuranów, jeżeli ich udział w wartości TEQ nie przekracza 10 % całkowitej wartości TEQ (na podstawie sumy PCDD/F oraz dioksynopodobnych PCB). W przypadku metod przesiewowych GC-MS wartość współczynnika odzysku powinna mieścić się w przedziale od 30 do 140 %.

6.3.   Usuwanie substancji interferujących

| — | Rozdzielenie PCDD/F od interferujących związków chlorowanych, takich jak niedioksynopodobne PCB czy polichlorowane difenyloetery, należy przeprowadzić przez zastosowanie odpowiednich technik chromatograficznych (najlepiej stosując jako wypełnienie kolumny florisil, tlenek glinu lub węgiel). |
| --- | --- |

—

Rozdzielenie PCDD/F od interferujących związków chlorowanych, takich jak niedioksynopodobne PCB czy polichlorowane difenyloetery, należy przeprowadzić przez zastosowanie odpowiednich technik chromatograficznych (najlepiej stosując jako wypełnienie kolumny florisil, tlenek glinu lub węgiel).

| — | Rozdzielanie izomerów metodą chromatografii gazowej musi być wystarczające (< 25 % nakładania się pików pomiędzy 1,2,3,4,7,8-HxCDF i 1,2,3,6,7,8-HxCDF). |
| --- | --- |

—

Rozdzielanie izomerów metodą chromatografii gazowej musi być wystarczające (< 25 % nakładania się pików pomiędzy 1,2,3,4,7,8-HxCDF i 1,2,3,6,7,8-HxCDF).

6.4.   Kalibracja przy zastosowaniu krzywej wzorcowej

| — | Zakres krzywej wzorcowej powinien obejmować odpowiednie zakresy najwyższych dopuszczalnych poziomów lub poziomów reagowania. |
| --- | --- |

—

Zakres krzywej wzorcowej powinien obejmować odpowiednie zakresy najwyższych dopuszczalnych poziomów lub poziomów reagowania.

6.5.   Szczegółowe kryteria dla metod potwierdzających

| — | Dla GC-HRMS:






  — | Przy HRMS rozdzielczość powinna zazwyczaj być większa albo równa 10 000 dla całego zakresu masy przy 10 % dolinie. |
| --- | --- | --- |

—

Dla GC-HRMS:

—

Przy HRMS rozdzielczość powinna zazwyczaj być większa albo równa 10 000 dla całego zakresu masy przy 10 % dolinie.

| — | Spełnienie kryteriów identyfikacji i potwierdzenia opisanych w normach uznanych międzynarodowo, na przykład w normie EN 16215:2012 (Pasze — Oznaczanie dioksyn i dioksynopodobnych PCB metodą GC-HRMS oraz wskaźnikowych PCB metodą GC-HRMS) lub w zmienionych metodach EPA 1613 i 1668. |
| --- | --- |

—

Spełnienie kryteriów identyfikacji i potwierdzenia opisanych w normach uznanych międzynarodowo, na przykład w normie EN 16215:2012 (Pasze — Oznaczanie dioksyn i dioksynopodobnych PCB metodą GC-HRMS oraz wskaźnikowych PCB metodą GC-HRMS) lub w zmienionych metodach EPA 1613 i 1668.

| — | Dla GC-MS/MS:






  — | Monitorowanie co najmniej 2 określonych jonów macierzystych, z których każdy posiada jeden określony odpowiadający mu przejściowy jon potomny, dla wszystkich znakowanych i nieznakowanych analitów w zakresie analizy. |
| --- | --- | --- |

—

Dla GC-MS/MS:

—

Monitorowanie co najmniej 2 określonych jonów macierzystych, z których każdy posiada jeden określony odpowiadający mu przejściowy jon potomny, dla wszystkich znakowanych i nieznakowanych analitów w zakresie analizy.

| — | Najwyższa dopuszczalna tolerancja dla względnych intensywności jonów wynosząca ±15 % dla wybranych przejściowych jonów potomnych w porównaniu do wartości obliczonych lub zmierzonych (średnia z wzorców), z zastosowaniem identycznych warunków MS/MS — w szczególności energii zderzenia i ciśnienia gazu przy zderzeniu — dla każdego przejścia analitu. |
| --- | --- |

—

Najwyższa dopuszczalna tolerancja dla względnych intensywności jonów wynosząca ±15 % dla wybranych przejściowych jonów potomnych w porównaniu do wartości obliczonych lub zmierzonych (średnia z wzorców), z zastosowaniem identycznych warunków MS/MS — w szczególności energii zderzenia i ciśnienia gazu przy zderzeniu — dla każdego przejścia analitu.

| — | Rozdzielczość dla każdego kwadrupola określa się jako równą lub lepszą w stosunku do jednostkowej rozdzielczości masy (jednostkowa rozdzielczość masy: rozdzielczość wystarczająca do rozdzielenia dwóch pików oddalonych o jedną jednostkę masy) w celu zminimalizowania możliwych interferencji dotyczących analitów będących przedmiotem zainteresowania. |
| --- | --- |

—

Rozdzielczość dla każdego kwadrupola określa się jako równą lub lepszą w stosunku do jednostkowej rozdzielczości masy (jednostkowa rozdzielczość masy: rozdzielczość wystarczająca do rozdzielenia dwóch pików oddalonych o jedną jednostkę masy) w celu zminimalizowania możliwych interferencji dotyczących analitów będących przedmiotem zainteresowania.

| — | Spełnienie dalszych kryteriów opisanych w normach uznanych międzynarodowo, na przykład w normie EN 16215:2012 (Pasze — Oznaczanie dioksyn i dioksynopodobnych PCB metodą GC-HRMS oraz wskaźnikowych PCB metodą GC-HRMS) lub w zmienionych metodach EPA 1613 i 1668, oprócz obowiązku korzystania z GC-HRMS. |
| --- | --- |

—

Spełnienie dalszych kryteriów opisanych w normach uznanych międzynarodowo, na przykład w normie EN 16215:2012 (Pasze — Oznaczanie dioksyn i dioksynopodobnych PCB metodą GC-HRMS oraz wskaźnikowych PCB metodą GC-HRMS) lub w zmienionych metodach EPA 1613 i 1668, oprócz obowiązku korzystania z GC-HRMS.

7.   SZCZEGÓŁOWE WYMAGANIA DOTYCZĄCE METOD BIOANALITYCZNYCH

Metody bioanalityczne są to metody oparte na zasadach biologicznych, np. oznaczenia wykorzystujące hodowle komórkowe, receptor lub testy immunologiczne. W pkt 7 ustanowiono ogólne wymagania dla metod bioanalitycznych.

Metoda przesiewowa zasadniczo pozwala zaklasyfikować próbkę jako ujemną lub podejrzewaną o bycie dodatnią. W tym celu obliczony poziom BEQ jest porównywany z wartością odcięcia (zob. pkt 7.3). Próbki poniżej wartości odcięcia są uznawane za ujemne, a próbki równe wartości odcięcia lub ją przekraczające — za podejrzewane o bycie dodatnimi i wymagające analizy metodą potwierdzającą. W praktyce poziom BEQ odpowiadający 2/3 najwyższego dopuszczalnego poziomu może posłużyć jako wartość odcięcia, pod warunkiem że zapewnione są: wskaźnik liczby wyników fałszywie ujemnych poniżej 5 % i dopuszczalny wskaźnik wyników fałszywie dodatnich. Przy odrębnych najwyższych dopuszczalnych poziomach dla PCDD/F i dla sumy PCDD/F i dioksynopodobnych PCB sprawdzanie zgodności próbek bez frakcjonowania wymaga odpowiednich wartości odcięcia testu biologicznego dla PCDD/F. Jako wartość odcięcia do sprawdzenia próbek przekraczających poziomy reagowania wystarczyłby odpowiedni odsetek danego poziomu reagowania.

Ponadto w przypadku niektórych metod bioanalitycznych można podać indykatywny poziom wyrażony w BEQ dla próbek w zakresie roboczym i przekraczających poziom zgłaszania (zob. pkt 7.1.1 i 7.1.6).

7.1.   Ocena czułości badania

7.1.1.   Wymagania ogólne

| — | Podczas obliczania stężenia z krzywej wzorcowej TCDD wartości na dolnej i górnej granicy krzywej wykazywać będą wysoką zmienność (wysoki współczynnik zmienności, CV). Zakres roboczy to obszar, w którym CV jest mniejszy niż 15 %. Dolna granica zakresu roboczego (poziom zgłaszania) musi następnie zostać ustalona znacznie (co najmniej o współczynnik 3) powyżej ślepej próbki proceduralnej. Górna granica zakresu roboczego jest zwykle reprezentowana przez wartość EC70 (70 % najwyższego skutecznego stężenia), ale jest niższa, jeżeli CV jest wyższy niż 15 % w tym zakresie. Zakres roboczy powinien być ustalony podczas walidacji. Wartości odcięcia (pkt 7.3) muszą mieścić się w zakresie roboczym. |
| --- | --- |

—

Podczas obliczania stężenia z krzywej wzorcowej TCDD wartości na dolnej i górnej granicy krzywej wykazywać będą wysoką zmienność (wysoki współczynnik zmienności, CV). Zakres roboczy to obszar, w którym CV jest mniejszy niż 15 %. Dolna granica zakresu roboczego (poziom zgłaszania) musi następnie zostać ustalona znacznie (co najmniej o współczynnik 3) powyżej ślepej próbki proceduralnej. Górna granica zakresu roboczego jest zwykle reprezentowana przez wartość EC70 (70 % najwyższego skutecznego stężenia), ale jest niższa, jeżeli CV jest wyższy niż 15 % w tym zakresie. Zakres roboczy powinien być ustalony podczas walidacji. Wartości odcięcia (pkt 7.3) muszą mieścić się w zakresie roboczym.

| — | Roztwory wzorcowe i ekstrakty próbek należy zbadać co najmniej dwukrotnie. Przy stosowaniu dwukrotnego badania roztwór wzorcowy lub ekstrakt kontrolny badany w 4–6 dołkach rozmieszczonych na płytce powinien wywołać odpowiedź lub dać stężenie (możliwe tylko w zakresie roboczym) w oparciu o CV < 15 %. |
| --- | --- |

—

Roztwory wzorcowe i ekstrakty próbek należy zbadać co najmniej dwukrotnie. Przy stosowaniu dwukrotnego badania roztwór wzorcowy lub ekstrakt kontrolny badany w 4–6 dołkach rozmieszczonych na płytce powinien wywołać odpowiedź lub dać stężenie (możliwe tylko w zakresie roboczym) w oparciu o CV < 15 %.

7.1.2.   Kalibracja

7.1.2.1.   Kalibracja przy zastosowaniu krzywej wzorcowej

| — | Poziomy w próbkach można oszacować przez porównanie czułości badania z krzywą wzorcową TCDD (lub PCB 126 albo mieszaniny wzorcowej PCDD/F/dioksynopodobnych PCB) w celu obliczenia poziomu BEQ w ekstrakcie, a następnie w próbce. |
| --- | --- |

—

Poziomy w próbkach można oszacować przez porównanie czułości badania z krzywą wzorcową TCDD (lub PCB 126 albo mieszaniny wzorcowej PCDD/F/dioksynopodobnych PCB) w celu obliczenia poziomu BEQ w ekstrakcie, a następnie w próbce.

| — | Krzywe wzorcowe powinny zawierać 8–12 stężeń (co najmniej w dwukrotnym badaniu) z wystarczającą ilością stężeń w dolnych zakresach krzywej (zakres roboczy). Szczególną uwagę należy zwrócić na jakość dopasowania krzywej w zakresie roboczym. Wartość R2 jako taka ma niewielką lub żadną wartość do celów szacowania dopasowania w regresji nieliniowej. Lepsze dopasowanie jest osiągane poprzez minimalizowanie różnicy między obliczanym a obserwowanym poziomem w zakresie roboczym krzywej (np. przez minimalizowanie sumy kwadratów reszt). |
| --- | --- |

—

Krzywe wzorcowe powinny zawierać 8–12 stężeń (co najmniej w dwukrotnym badaniu) z wystarczającą ilością stężeń w dolnych zakresach krzywej (zakres roboczy). Szczególną uwagę należy zwrócić na jakość dopasowania krzywej w zakresie roboczym. Wartość R2 jako taka ma niewielką lub żadną wartość do celów szacowania dopasowania w regresji nieliniowej. Lepsze dopasowanie jest osiągane poprzez minimalizowanie różnicy między obliczanym a obserwowanym poziomem w zakresie roboczym krzywej (np. przez minimalizowanie sumy kwadratów reszt).

| — | Oszacowany poziom w ekstrakcie próbki jest następnie korygowany o poziom BEQ obliczony dla ślepej próbki/próby odczynnikowej (aby uwzględnić zanieczyszczenia z zastosowanych rozpuszczalników i chemikaliów) oraz odzysk (obliczany z poziomu BEQ odpowiednich próbek referencyjnych zawierających reprezentatywny profil kongenerów na poziomie zbliżonym do wartości najwyższego dopuszczalnego poziomu lub poziomu reagowania). Dla przeprowadzenia korekty odzysku odzysk musi zawsze mieścić się w wymaganym zakresie (zob. pkt 7.1.4). Próbki referencyjne stosowane do korekty odzysku muszą być zgodne z wymaganiami podanymi w pkt 7.2. |
| --- | --- |

—

Oszacowany poziom w ekstrakcie próbki jest następnie korygowany o poziom BEQ obliczony dla ślepej próbki/próby odczynnikowej (aby uwzględnić zanieczyszczenia z zastosowanych rozpuszczalników i chemikaliów) oraz odzysk (obliczany z poziomu BEQ odpowiednich próbek referencyjnych zawierających reprezentatywny profil kongenerów na poziomie zbliżonym do wartości najwyższego dopuszczalnego poziomu lub poziomu reagowania). Dla przeprowadzenia korekty odzysku odzysk musi zawsze mieścić się w wymaganym zakresie (zob. pkt 7.1.4). Próbki referencyjne stosowane do korekty odzysku muszą być zgodne z wymaganiami podanymi w pkt 7.2.

7.1.2.2.   Kalibracja przy zastosowaniu próbek referencyjnych

Alternatywnie można zastosować krzywą wzorcową przygotowaną na co najmniej 4 próbkach referencyjnych (zob. pkt 7.2): jedna ślepa próbka plus trzy próbki referencyjne o wartości 0,5-, 1- i 2-krotnego najwyższego dopuszczalnego poziomu lub poziomu reagowania), eliminując potrzebę korekty o próbkę ślepą i odzysk. W takim przypadku czułość badania odpowiadająca 2/3 najwyższego dopuszczalnego poziomu (zob. pkt 7.3) można obliczyć bezpośrednio z tych próbek i zastosować jako wartość odcięcia. Dla sprawdzenia próbek przekraczających poziomy reagowania jako wartość odcięcia wystarczyłby odpowiedni odsetek tych poziomów reagowania.

7.1.3.   Oddzielne oznaczanie PCDD/F i dioksynopodobnych PCB

Ekstrakty można rozdzielać na frakcje zawierające PCDD/F i dioksynopodobne PCB, umożliwiając oddzielne oznaczanie poziomów TEQ dla PCDD/F i dioksynopodobnych PCB (wyrażonych w BEQ). Do oceny wyników dla frakcji zawierającej dioksynopodobne PCB najlepiej zastosować krzywą wzorcową PCB 126.

7.1.4.   Odzyski testu biologicznego

„Odzysk testu biologicznego” należy obliczyć na odpowiednich próbkach referencyjnych z reprezentatywnymi profilami kongenerów w granicach najwyższego dopuszczalnego poziomu lub poziomu reagowania i wyrazić jako odsetek poziomu BEQ w porównaniu do poziomu TEQ. Zależnie od typu badania i zastosowanych TEF (3) różnice między czynnikami TEF i REP dla dioksynopodobnych PCB mogą spowodować niski odzysk dla dioksynopodobnych PCB w porównaniu z PCDD/F. Dlatego, jeżeli przeprowadzane jest odrębne oznaczenie PCDD/F i dioksynopodobnych PCB, odzysk testu biologicznego powinien wynosić: dla dioksynopodobnych PCB: 20–60 %, dla PCDD/F: 50–130 % (zakresy stosowane są do krzywej wzorcowej TCDD). Ponieważ udział dioksynopodobnych PCB w sumie PCDD/F i dioksynopodobnych PCB może różnić się zależnie od różnych matryc i próbek, odzyski testu biologicznego dla sumy odzwierciedlają te zakresy i powinny wynosić od 30 % do 130 %.

7.1.5.   Kontrola poziomów odzysku na potrzeby oczyszczania

Podczas walidacji należy sprawdzić stratę związków podczas oczyszczania. Ślepą próbkę wzbogaconą mieszaniną różnych kongenerów należy przekazać do oczyszczania (co najmniej n = 3), a odzysk i zmienność sprawdzić metodą potwierdzającą. Odzysk powinien wynosić od 60 do 120 % szczególnie dla kongenerów mających ponad 10 % udział w poziomie TEQ w różnych mieszaninach.

7.1.6.   Poziom zgłaszania

Przy zgłaszaniu poziomów BEQ należy określić poziom zgłaszania na odpowiednich próbkach matrycy obejmujących typowe profile kongenerów, ale nie z krzywej wzorcowej wzorców ze względu na niską precyzję w dolnym zakresie krzywej. Należy uwzględnić wpływy ekstrakcji i oczyszczania. Poziom zgłaszania należy ustalić znacznie (co najmniej o współczynnik 3) powyżej ślepej próbki proceduralnej.

7.2.   Stosowanie próbek referencyjnych

| — | Próbki referencyjne reprezentują matrycę próbki, profile kongenerów i zakresy stężeń dla PCDD/F i dioksynopodobnych PCB w granicach najwyższego dopuszczalnego poziomu lub poziomu reagowania. |
| --- | --- |

—

Próbki referencyjne reprezentują matrycę próbki, profile kongenerów i zakresy stężeń dla PCDD/F i dioksynopodobnych PCB w granicach najwyższego dopuszczalnego poziomu lub poziomu reagowania.

| — | Ślepą próbę proceduralną (lub najlepiej ślepą próbę matrycową) oraz próbkę referencyjną na najwyższym dopuszczalnym poziomie lub poziomie reagowania należy włączyć do każdej serii badań. Próbki te muszą zostać ekstrahowane i zbadane w tym samym czasie w identycznych warunkach. Próbka referencyjna musi dawać wyraźnie podwyższoną odpowiedź w porównaniu ze ślepą próbką, gwarantując przydatność badania. Próbki te można zastosować do korekty ślepej próby i korekty odzysku. |
| --- | --- |

—

Ślepą próbę proceduralną (lub najlepiej ślepą próbę matrycową) oraz próbkę referencyjną na najwyższym dopuszczalnym poziomie lub poziomie reagowania należy włączyć do każdej serii badań. Próbki te muszą zostać ekstrahowane i zbadane w tym samym czasie w identycznych warunkach. Próbka referencyjna musi dawać wyraźnie podwyższoną odpowiedź w porównaniu ze ślepą próbką, gwarantując przydatność badania. Próbki te można zastosować do korekty ślepej próby i korekty odzysku.

| — | Próbki referencyjne wybrane do przeprowadzenia korekty odzysku powinny być reprezentatywne dla próbek badanych, co oznacza, że profile kongenerów nie powinny prowadzić do niedoszacowania poziomów. |
| --- | --- |

—

Próbki referencyjne wybrane do przeprowadzenia korekty odzysku powinny być reprezentatywne dla próbek badanych, co oznacza, że profile kongenerów nie powinny prowadzić do niedoszacowania poziomów.

| — | Można włączyć dodatkowe próbki referencyjne zawierające np. 0,5- i 2-krotność najwyższego dopuszczalnego poziomu lub poziomu reagowania, aby wykazać właściwą zdolność badania — w zakresie zainteresowania — do celów kontroli najwyższego dopuszczalnego poziomu lub poziomu reagowania. Próbki te można zastosować łącznie do obliczania poziomów BEQ w próbkach badanych (7.1.2.2). |
| --- | --- |

—

Można włączyć dodatkowe próbki referencyjne zawierające np. 0,5- i 2-krotność najwyższego dopuszczalnego poziomu lub poziomu reagowania, aby wykazać właściwą zdolność badania — w zakresie zainteresowania — do celów kontroli najwyższego dopuszczalnego poziomu lub poziomu reagowania. Próbki te można zastosować łącznie do obliczania poziomów BEQ w próbkach badanych (7.1.2.2).

7.3.   Oznaczenie wartości odcięcia

Należy ustalić relację między wynikami bioanalitycznymi wyrażonymi w BEQ a wynikami metod potwierdzających wyrażonymi w TEQ (np. w drodze eksperymentów kalibracji przy zastosowaniu dopasowanej matrycy, z użyciem próbek referencyjnych wzbogaconych o 0-, 0,5-, 1- i 2-krotność najwyższego dopuszczalnego poziomu przy 6 powtórzeniach na każdym poziomie (n = 24)). Z tej relacji można oszacować współczynniki korekcji (ślepa próba i odzysk), jednak należy je sprawdzić w każdej serii badań przez włączenie ślepej próby proceduralnej/matrycowej i próbek odzysku (7.2).

Wartości odcięcia należy ustalić dla decyzji o zgodności próbki z najwyższymi dopuszczalnymi poziomami lub dla celów kontroli poziomów reagowania, jeżeli ma to znaczenie, przy odpowiednich najwyższych dopuszczalnych poziomach lub poziomach reagowania ustanowionych dla PCDD/F i dla dioksynopodobnych PCB osobno albo dla sumy PCDD/F i dioksynopodobnych PCB. Są one reprezentowane przez dolną granicę rozkładu wyników bioanalitycznych (skorygowaną o wynik badania próbki ślepej i odzysk), odpowiadającą poziomowi decyzji metody potwierdzającej w oparciu o 95 % poziom ufności, zakładając wskaźnik liczby wyników fałszywie ujemnych na poziomie < 5 % oraz RSDR < 25 %. Poziom decyzji metody potwierdzającej to najwyższy dopuszczalny poziom, przy uwzględnieniu niepewności pomiaru.

W praktyce wartość odcięcia (w BEQ) można obliczyć w następujący sposób (zob. rysunek 1):

7.3.1.   Zastosowanie dolnego pasma 95 % przedziału predykcji przy decyzyjnej wartości granicznej metody potwierdzającej

Formula

gdzie:

| BEQDL | wartość BEQ odpowiadająca decyzyjnej wartości granicznej metody potwierdzającej będącej najwyższym dopuszczalnym poziomem przy uwzględnieniu niepewności pomiaru |
| --- | --- |
| sy,x | odchylenie standardowe reszt |
| t α,f=m–2 | czynnik Studenta (α = 5 %, f = stopnie swobody, jednostronne) |
| m | całkowita liczba punktów kalibracji (indeks j) |
| n | liczba powtórzeń na każdym poziomie |
| xi | stężenie próbki (w TEQ) w punkcie kalibracji i określone metodą potwierdzającą |
| | średnia stężeń (w TEQ) wszystkich próbek kalibracji |

BEQDL

wartość BEQ odpowiadająca decyzyjnej wartości granicznej metody potwierdzającej będącej najwyższym dopuszczalnym poziomem przy uwzględnieniu niepewności pomiaru

sy,x

odchylenie standardowe reszt

t α,f=m–2

czynnik Studenta (α = 5 %, f = stopnie swobody, jednostronne)

m

całkowita liczba punktów kalibracji (indeks j)

n

liczba powtórzeń na każdym poziomie

xi

stężenie próbki (w TEQ) w punkcie kalibracji i określone metodą potwierdzającą

Formula

średnia stężeń (w TEQ) wszystkich próbek kalibracji

| Qxx | = | |
| --- | --- | --- |
| i | = | indeks punktu kalibracji i |

Qxx

=

Formula

i

=

indeks punktu kalibracji i

7.3.2.   Obliczenie z wyników bioanalitycznych (skorygowanych o próbkę ślepą i odzysk) wielokrotnych analiz próbek (n ≥ 6) zanieczyszczonych na poziomie decyzyjnej wartości granicznej metody potwierdzającej, jako dolna granica dystrybucji danych przy odpowiadającej średniej wartości BEQ:

Formula

gdzie:

| SDR | odchylenie standardowe wyników testu biologicznego przy BEQDL, mierzone w warunkach odtwarzalności wewnątrzlaboratoryjnej |
| --- | --- |

SDR

odchylenie standardowe wyników testu biologicznego przy BEQDL, mierzone w warunkach odtwarzalności wewnątrzlaboratoryjnej

7.3.3.   Obliczenie średniej wartości wyników bioanalitycznych (w BEQ, skorygowanych o próbę ślepą i odzysk) z wielokrotnej analizy próbek (n ≥ 6) zanieczyszczonych na 2/3 najwyższego dopuszczalnego poziomu lub poziomu reagowania. Jest to oparte na obserwacji, że ten poziom będzie mieścił się w granicach odcięcia oznaczonych zgodnie z pkt 7.3.1 lub 7.3.2.

Rysunek 1

Image

Obliczenie wartości odcięcia w oparciu o 95 % przedział ufności przy założeniu wskaźnika liczby wyników fałszywie ujemnych na poziomie < 5 % oraz RSDR < 25 %:

| 1. | z dolnego pasma 95 % przedziału predykcji przy poziomie decyzyjnej wartości granicznej metody potwierdzającej |
| --- | --- |

1.

z dolnego pasma 95 % przedziału predykcji przy poziomie decyzyjnej wartości granicznej metody potwierdzającej

| 2. | z wielokrotnych analiz próbek (n ≥ 6) zanieczyszczonych na poziomie decyzyjnej wartości granicznej metody potwierdzającej, jako dolnagranica dystrybucji danych (reprezentowana na wykresie przez krzywą dzwonową) przy odpowiadającej średniej wartości BEQ. |
| --- | --- |

2.

z wielokrotnych analiz próbek (n ≥ 6) zanieczyszczonych na poziomie decyzyjnej wartości granicznej metody potwierdzającej, jako dolnagranica dystrybucji danych (reprezentowana na wykresie przez krzywą dzwonową) przy odpowiadającej średniej wartości BEQ.

7.3.4.   Ograniczenia wartości odcięcia:

Wartości odcięcia oparte na BEQ obliczone z RSDR uzyskanego podczas walidacji przy zastosowaniu ograniczonej liczby próbek o różnych profilach matryc/kongenerów mogą przekraczać najwyższe dopuszczalne poziomy lub poziomy reagowania oparte na TEQ ze względu na lepszą precyzję niż precyzja osiągana rutynowo, kiedy trzeba kontrolować nieznane spektrum możliwych profili kongenerów. W takich przypadkach wartości graniczne należy obliczać z RSDR = 25 % lub należy wybrać 2/3 najwyższego dopuszczalnego poziomu lub poziomu reagowania.

7.4.   Parametry zdolności metody

| — | Ponieważ w metodach bioanalitycznych niemożliwe jest stosowanie wzorców wewnętrznych, należy przeprowadzić badania powtarzalności pozwalające na uzyskanie informacji o odchyleniu standardowym w obrębie jednej serii badań i między tymi seriami. Powtarzalność powinna być na poziomie poniżej 20 %, odtwarzalność wewnątrzlaboratoryjna — poniżej 25 %. Wyniki te powinny opierać się na obliczonych poziomach w BEQ po korekcie próby ślepej i odzysku. |
| --- | --- |

—

Ponieważ w metodach bioanalitycznych niemożliwe jest stosowanie wzorców wewnętrznych, należy przeprowadzić badania powtarzalności pozwalające na uzyskanie informacji o odchyleniu standardowym w obrębie jednej serii badań i między tymi seriami. Powtarzalność powinna być na poziomie poniżej 20 %, odtwarzalność wewnątrzlaboratoryjna — poniżej 25 %. Wyniki te powinny opierać się na obliczonych poziomach w BEQ po korekcie próby ślepej i odzysku.

| — | Jako część procesu walidacji należy wykazać, że badania pozwalają na odróżnienie między próbą ślepą a poziomem wartości odcięcia, umożliwiając identyfikację próbek powyżej odpowiadającej wartości odcięcia (zob. pkt 7.1.2). |
| --- | --- |

—

Jako część procesu walidacji należy wykazać, że badania pozwalają na odróżnienie między próbą ślepą a poziomem wartości odcięcia, umożliwiając identyfikację próbek powyżej odpowiadającej wartości odcięcia (zob. pkt 7.1.2).

| — | Należy zdefiniować docelowe związki, możliwe interferencje oraz najwyższy dopuszczalny poziom sygnału próby ślepej. |
| --- | --- |

—

Należy zdefiniować docelowe związki, możliwe interferencje oraz najwyższy dopuszczalny poziom sygnału próby ślepej.

| — | Procent odchylenia standardowego w odpowiedzi lub stężeniu obliczonym z odpowiedzi (możliwy tylko w zakresie roboczym) potrójnego oznaczenia ekstraktu próbki nie powinien przekraczać 15 %. |
| --- | --- |

—

Procent odchylenia standardowego w odpowiedzi lub stężeniu obliczonym z odpowiedzi (możliwy tylko w zakresie roboczym) potrójnego oznaczenia ekstraktu próbki nie powinien przekraczać 15 %.

| — | Do oceny zdolności metody bioanalitycznej w stałym okresie należy zastosować nieskorygowane wyniki próbek referencyjnych wyrażone w BEQ (próbka ślepa i najwyższy dopuszczalny poziom lub poziom reagowania). |
| --- | --- |

—

Do oceny zdolności metody bioanalitycznej w stałym okresie należy zastosować nieskorygowane wyniki próbek referencyjnych wyrażone w BEQ (próbka ślepa i najwyższy dopuszczalny poziom lub poziom reagowania).

| — | Wykresy kontroli jakości dla ślepej próbki proceduralnej i każdego typu próbki referencyjnej należy zarejestrować i sprawdzić, aby upewnić się, że zdolność analityczna jest zgodna z wymaganiami, w szczególności dla ślepych próbek proceduralnych w odniesieniu do wymaganej minimalnej różnicy między dolną granicą zakresu roboczego oraz dla próbek referencyjnych w odniesieniu do odtwarzalności wewnątrzlaboratoryjnej. Ślepe próbki proceduralne muszą być dobrze kontrolowane, aby uniknąć wyników fałszywie ujemnych podczas odejmowania. |
| --- | --- |

—

Wykresy kontroli jakości dla ślepej próbki proceduralnej i każdego typu próbki referencyjnej należy zarejestrować i sprawdzić, aby upewnić się, że zdolność analityczna jest zgodna z wymaganiami, w szczególności dla ślepych próbek proceduralnych w odniesieniu do wymaganej minimalnej różnicy między dolną granicą zakresu roboczego oraz dla próbek referencyjnych w odniesieniu do odtwarzalności wewnątrzlaboratoryjnej. Ślepe próbki proceduralne muszą być dobrze kontrolowane, aby uniknąć wyników fałszywie ujemnych podczas odejmowania.

| — | Należy zgromadzić wyniki z analizy metodami potwierdzającymi podejrzanych próbek oraz 2–10 % próbek ujemnych (co najmniej 20 próbek na matrycę) i zastosować je do oceny zdolności metody przesiewowej oraz związku między BEQ i TEQ. Tę bazę danych można zastosować do ponownej oceny wartości odcięcia stosowanej do rutynowych próbek dla zwalidowanych matryc. |
| --- | --- |

—

Należy zgromadzić wyniki z analizy metodami potwierdzającymi podejrzanych próbek oraz 2–10 % próbek ujemnych (co najmniej 20 próbek na matrycę) i zastosować je do oceny zdolności metody przesiewowej oraz związku między BEQ i TEQ. Tę bazę danych można zastosować do ponownej oceny wartości odcięcia stosowanej do rutynowych próbek dla zwalidowanych matryc.

| — | Zdolność metody można także wykazać przez uczestnictwo w badaniach biegłości. Wyniki z próbek analizowanych w badaniach biegłości, obejmujących zakres stężeń do np. 2-krotności najwyższego dopuszczalnego poziomu, mogą zostać włączone do oceny wskaźnika liczby wyników fałszywie ujemnych, jeżeli laboratorium jest w stanie wykazać zdolność metody. Próbki powinny obejmować najczęstsze profile kongenerów, reprezentujące różne źródła. |
| --- | --- |

—

Zdolność metody można także wykazać przez uczestnictwo w badaniach biegłości. Wyniki z próbek analizowanych w badaniach biegłości, obejmujących zakres stężeń do np. 2-krotności najwyższego dopuszczalnego poziomu, mogą zostać włączone do oceny wskaźnika liczby wyników fałszywie ujemnych, jeżeli laboratorium jest w stanie wykazać zdolność metody. Próbki powinny obejmować najczęstsze profile kongenerów, reprezentujące różne źródła.

| — | Podczas incydentów można ponownie ocenić wartości odcięcia odzwierciedlające konkretne profile matryc i kongenerów danego incydentu. |
| --- | --- |

—

Podczas incydentów można ponownie ocenić wartości odcięcia odzwierciedlające konkretne profile matryc i kongenerów danego incydentu.

8.   PRZEDSTAWIANIE WYNIKÓW

Metody potwierdzające

| — | Jeśli jest to możliwe ze względu na zastosowaną procedurę analityczną, wyniki analiz powinny zawierać poziomy poszczególnych kongenerów PCDD/F i dioksynopodobnych PCB i być przedstawiane zgodnie z metodą zerową, metodą granicy oznaczalności i metodą połowy granicy oznaczalności, aby zawrzeć w sprawozdaniu na temat wyników maksymalną ilość informacji i umożliwić tym samym dokonanie interpretacji wyników zgodnie z konkretnymi wymaganiami. |
| --- | --- |

—

Jeśli jest to możliwe ze względu na zastosowaną procedurę analityczną, wyniki analiz powinny zawierać poziomy poszczególnych kongenerów PCDD/F i dioksynopodobnych PCB i być przedstawiane zgodnie z metodą zerową, metodą granicy oznaczalności i metodą połowy granicy oznaczalności, aby zawrzeć w sprawozdaniu na temat wyników maksymalną ilość informacji i umożliwić tym samym dokonanie interpretacji wyników zgodnie z konkretnymi wymaganiami.

| — | Sprawozdanie takie powinno także zawierać opis metody zastosowanej do ekstrakcji PCDD/F, dioksynopodobnych PCB i tłuszczów. W sprawozdaniu należy oznaczyć i podać zawartość tłuszczu w próbce dla próbek żywności o najwyższym dopuszczalnym poziomie ustalonych w odniesieniu do tłuszczu i oczekiwanym stężeniu tłuszczu w zakresie 0–2 % (zgodnie z obowiązującym prawodawstwem); w przypadku pozostałych próbek oznaczenie zawartości tłuszczu jest opcjonalne. |
| --- | --- |

—

Sprawozdanie takie powinno także zawierać opis metody zastosowanej do ekstrakcji PCDD/F, dioksynopodobnych PCB i tłuszczów. W sprawozdaniu należy oznaczyć i podać zawartość tłuszczu w próbce dla próbek żywności o najwyższym dopuszczalnym poziomie ustalonych w odniesieniu do tłuszczu i oczekiwanym stężeniu tłuszczu w zakresie 0–2 % (zgodnie z obowiązującym prawodawstwem); w przypadku pozostałych próbek oznaczenie zawartości tłuszczu jest opcjonalne.

| — | Należy udostępnić poziomy odzysku poszczególnych wzorców wewnętrznych, jeżeli te poziomy odzysku znajdują się poza zakresem, o którym mowa w pkt 6.2, lub przekraczają najwyższy dopuszczalny poziom (w tym przypadku wartości odzysku dla jednej lub dwóch analiz powtórnych), a w pozostałych przypadkach na żądanie. |
| --- | --- |

—

Należy udostępnić poziomy odzysku poszczególnych wzorców wewnętrznych, jeżeli te poziomy odzysku znajdują się poza zakresem, o którym mowa w pkt 6.2, lub przekraczają najwyższy dopuszczalny poziom (w tym przypadku wartości odzysku dla jednej lub dwóch analiz powtórnych), a w pozostałych przypadkach na żądanie.

| — | Ponieważ przy ustalaniu zgodności próbki uwzględnia się niepewność pomiaru, należy podać również ten parametr. W związku z powyższym wyniki badań należy podawać jako x +/- U, gdzie x oznacza wynik analizy, a U rozszerzoną niepewność pomiaru, przy zastosowaniu współczynnika rozszerzenia 2, co daje przedział ufności na poziomie około 95 %. W przypadku odrębnego oznaczania PCDD/F i dioksynopodobnych PCB należy zastosować sumę szacowanej niepewności rozszerzonej dla odrębnych wyników analitycznych dla PCDD/F i dioksynopodobnych PCB w odniesieniu do sumy PCDD/F i dioksynopodobnych PCB. |
| --- | --- |

—

Ponieważ przy ustalaniu zgodności próbki uwzględnia się niepewność pomiaru, należy podać również ten parametr. W związku z powyższym wyniki badań należy podawać jako x +/- U, gdzie x oznacza wynik analizy, a U rozszerzoną niepewność pomiaru, przy zastosowaniu współczynnika rozszerzenia 2, co daje przedział ufności na poziomie około 95 %. W przypadku odrębnego oznaczania PCDD/F i dioksynopodobnych PCB należy zastosować sumę szacowanej niepewności rozszerzonej dla odrębnych wyników analitycznych dla PCDD/F i dioksynopodobnych PCB w odniesieniu do sumy PCDD/F i dioksynopodobnych PCB.

| — | Jeżeli niepewność pomiaru jest uwzględniana przez zastosowanie CCα (zob. załącznik II pkt IV.2), należy podać również ten parametr. |
| --- | --- |

—

Jeżeli niepewność pomiaru jest uwzględniana przez zastosowanie CCα (zob. załącznik II pkt IV.2), należy podać również ten parametr.

| — | Wyniki należy wyrazić w tych samych jednostkach i z (co najmniej) tą samą liczbą cyfr znaczących, co najwyższe dopuszczalne poziomy określone w rozporządzeniu (WE) nr 1881/2006. |
| --- | --- |

—

Wyniki należy wyrazić w tych samych jednostkach i z (co najmniej) tą samą liczbą cyfr znaczących, co najwyższe dopuszczalne poziomy określone w rozporządzeniu (WE) nr 1881/2006.

Bioanalityczne metody przesiewowe

| — | Wynik badań przesiewowych wyrażany jest jako ujemny lub podejrzewany o bycie dodatnim („podejrzany”). |
| --- | --- |

—

Wynik badań przesiewowych wyrażany jest jako ujemny lub podejrzewany o bycie dodatnim („podejrzany”).

| — | Ponadto można podać wynik dla PCDD/F lub dla dioksynopodobnych PCB wyrażony w równoważnikach bioanalitycznych (BEQ) (nie TEQ) (zob. załącznik III pkt 1). Próbki dające odpowiedź poniżej poziomu zgłaszania należy oznaczyć jako poniżej poziomu zgłaszania. |
| --- | --- |

—

Ponadto można podać wynik dla PCDD/F lub dla dioksynopodobnych PCB wyrażony w równoważnikach bioanalitycznych (BEQ) (nie TEQ) (zob. załącznik III pkt 1). Próbki dające odpowiedź poniżej poziomu zgłaszania należy oznaczyć jako poniżej poziomu zgłaszania.

| — | W sprawozdaniu, dla każdego typu matrycy próbki, należy podać najwyższy dopuszczalny poziom lub poziom reagowania, na którym opiera się ocena. |
| --- | --- |

—

W sprawozdaniu, dla każdego typu matrycy próbki, należy podać najwyższy dopuszczalny poziom lub poziom reagowania, na którym opiera się ocena.

| — | W sprawozdaniu należy podać zastosowany rodzaj badania, podstawowe zasady badania i rodzaj kalibracji. |
| --- | --- |

—

W sprawozdaniu należy podać zastosowany rodzaj badania, podstawowe zasady badania i rodzaj kalibracji.

| — | Sprawozdanie powinno także zawierać opis metody zastosowanej do ekstrakcji PCDD/F, dioksynopodobnych PCB i tłuszczów. W sprawozdaniu należy oznaczyć i podać zawartość tłuszczu w próbce dla próbek żywności o najwyższym dopuszczalnym poziomie lub poziomie reagowania ustalonych w odniesieniu do tłuszczu i oczekiwanym stężeniu tłuszczu w zakresie 0–2 % (zgodnie z obowiązującym prawodawstwem); w przypadku pozostałych próbek oznaczenie zawartości tłuszczu jest opcjonalne. |
| --- | --- |

—

Sprawozdanie powinno także zawierać opis metody zastosowanej do ekstrakcji PCDD/F, dioksynopodobnych PCB i tłuszczów. W sprawozdaniu należy oznaczyć i podać zawartość tłuszczu w próbce dla próbek żywności o najwyższym dopuszczalnym poziomie lub poziomie reagowania ustalonych w odniesieniu do tłuszczu i oczekiwanym stężeniu tłuszczu w zakresie 0–2 % (zgodnie z obowiązującym prawodawstwem); w przypadku pozostałych próbek oznaczenie zawartości tłuszczu jest opcjonalne.

| — | W przypadku próbek podejrzanych o bycie dodatnimi sprawozdanie musi zawierać uwagę o działaniach, jakie należy podjąć. Stężenie PCDD/F oraz sum PCDD/F i dioksynopodobnych PCB w próbkach, które zawierają ich podwyższone poziomy, trzeba oznaczyć lub potwierdzić przy zastosowaniu metody potwierdzającej. |
| --- | --- |

—

W przypadku próbek podejrzanych o bycie dodatnimi sprawozdanie musi zawierać uwagę o działaniach, jakie należy podjąć. Stężenie PCDD/F oraz sum PCDD/F i dioksynopodobnych PCB w próbkach, które zawierają ich podwyższone poziomy, trzeba oznaczyć lub potwierdzić przy zastosowaniu metody potwierdzającej.

---

(1)  Rozporządzenie (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz.U. L 165, 30.4.2004, s. 1).

(2)  W odniesieniu do najwyższych dopuszczalnych poziomów.

(3)  Aktualne wymagania są oparte na TEF opublikowanych w: M. Van den Berg et al, Toxicol Sci 93 (2), 223–241 (2006).

Dodatek do ZAŁĄCZNIKA III

WHO-TEF dla oceny zagrożenia dla ludzi, na podstawie konkluzji Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) — spotkanie ekspertów Międzynarodowego Programu Bezpieczeństwa Chemicznego (IPCS), które odbyło się w Genewie w czerwcu 2005 r. [Martin van den Berg et al., „The 2005 World Health Organization Re-evaluation of Human and Mammalian Toxic Equivalency Factors for Dioxins and Dioxin-like Compounds” (Ponowna ocena współczynników równoważnych toksyczności dla ludzi i ssaków w odniesieniu do dioksyn i związków dioksynopodobnych, przeprowadzona w 2005 r. przez Światową Organizację Zdrowia), Toxicological Sciences 93(2), 223–241 (2006)]

| Kongener | Wartość TEF | Kongener | Wartość TEF |
| --- | --- | --- | --- |
| Dibenzo-p-dioksyny („PCDD”) | „Dioksynopodobne” PCB

  Non-orto PCB + Mono-orto PCB |
| 2,3,7,8 — TCDD | 1 | Non-orto PCB |
| 1,2,3,7,8-PeCDD | 1 |
| 1,2,3,4,7,8-HxCDD | 0,1 | PCB 77 | 0,0001 |
| 1,2,3,6,7,8-HxCDD | 0,1 | PCB 81 | 0,0003 |
| 1,2,3,7,8,9-HxCDD | 0,1 | PCB 126 | 0,1 |
| 1,2,3,4,6,7,8-HpCDD | 0,01 | PCB 169 | 0,03 |
| OCDD | 0,0003 | | |
| Dibenzofurany („PCDF”) | Mono-orto PCB |
| 2,3,7,8-TCDF | 0,1 | PCB 105 | 0,00003 |
| 1,2,3,7,8-PeCDF | 0,03 | PCB 114 | 0,00003 |
| 2,3,4,7,8-PeCDF | 0,3 | PCB 118 | 0,00003 |
| 1,2,3,4,7,8-HxCDF | 0,1 | PCB 123 | 0,00003 |
| 1,2,3,6,7,8-HxCDF | 0,1 | PCB 156 | 0,00003 |
| 1,2,3,7,8,9-HxCDF | 0,1 | PCB 157 | 0,00003 |
| 2,3,4,6,7,8-HxCDF | 0,1 | PCB 167 | 0,00003 |
| 1,2,3,4,6,7,8-HpCDF | 0,01 | PCB 189 | 0,00003 |
| 1,2,3,4,7,8,9-HpCDF | 0,01 | | |
| OCDF | 0,0003 | | |
| Zastosowane skróty: „T” — tetra (cztero); „P” — penta (pięcio); „Hx” — heksa (sześcio); „Hp” — hepta (siedmio); „O” — okta (ośmio); „CDD” — chlorodibenzodioksyna; „CDF” — chlorodibenzofuran; „CB” = chlorobifenyl. |

Kongener

Wartość TEF

Kongener

Wartość TEF

Dibenzo-p-dioksyny („PCDD”)

„Dioksynopodobne” PCB

Non-orto PCB + Mono-orto PCB

2,3,7,8 — TCDD

1

Non-orto PCB

1,2,3,7,8-PeCDD

1

1,2,3,4,7,8-HxCDD

0,1

PCB 77

0,0001

1,2,3,6,7,8-HxCDD

0,1

PCB 81

0,0003

1,2,3,7,8,9-HxCDD

0,1

PCB 126

0,1

1,2,3,4,6,7,8-HpCDD

0,01

PCB 169

0,03

OCDD

0,0003

Dibenzofurany („PCDF”)

Mono-orto PCB

2,3,7,8-TCDF

0,1

PCB 105

0,00003

1,2,3,7,8-PeCDF

0,03

PCB 114

0,00003

2,3,4,7,8-PeCDF

0,3

PCB 118

0,00003

1,2,3,4,7,8-HxCDF

0,1

PCB 123

0,00003

1,2,3,6,7,8-HxCDF

0,1

PCB 156

0,00003

1,2,3,7,8,9-HxCDF

0,1

PCB 157

0,00003

2,3,4,6,7,8-HxCDF

0,1

PCB 167

0,00003

1,2,3,4,6,7,8-HpCDF

0,01

PCB 189

0,00003

1,2,3,4,7,8,9-HpCDF

0,01

OCDF

0,0003

Zastosowane skróty: „T” — tetra (cztero); „P” — penta (pięcio); „Hx” — heksa (sześcio); „Hp” — hepta (siedmio); „O” — okta (ośmio); „CDD” — chlorodibenzodioksyna; „CDF” — chlorodibenzofuran; „CB” = chlorobifenyl.

---

ZAŁĄCZNIK IV

PRZYGOTOWANIE PRÓBKI I WYMAGANIA DOTYCZĄCE METOD ANALIZY STOSOWANE W ODNIESIENIU DO KONTROLI POZIOMÓW NIEDIOKSYNOPODOBNYCH PCB (PCB # 28, 52, 101, 138, 153, 180) W NIEKTÓRYCH ŚRODKACH SPOŻYWCZYCH

Wymagania określone w niniejszym załączniku mają zastosowanie w przypadku, gdy środki spożywcze są poddawane analizie do celów kontroli urzędowej poziomu niedioksynopodobnych polichlorowanych bifenyli (niedioksynopodobnych PCB) oraz do innych celów regulacyjnych.

1.   Możliwe metody oznaczania

Chromatografia gazowa/detekcja wychwytu elektronów (GC-ECD), GC-LMRS, GC-MS/MS, GC-HRMS lub metody równoważne.

2.   Identyfikacja i potwierdzenie analitów będących przedmiotem zainteresowania

| — | Względny czas retencji w stosunku do wzorców wewnętrznych lub referencyjnych (dopuszczalne odchylenia +/– 0,25 %). |
| --- | --- |

—

Względny czas retencji w stosunku do wzorców wewnętrznych lub referencyjnych (dopuszczalne odchylenia +/– 0,25 %).

| — | Rozdzielenie metodą chromatografii gazowej wszystkich sześciu wskaźnikowych PCB (PCB 28, PCB 52, PCB 101, PCB 138, PCB 153 oraz PCB 180) od substancji interferujących, przede wszystkich wymywających PCB, w szczególności jeżeli poziomy próbek mieszczą się w zakresie granic ustanowionych w przepisach i jeżeli należy potwierdzić niezgodność.
  (Kongenery, które są często wymywane, to np. PCB 28/31, PCB 52/69 oraz PCB 138/163/164. W przypadku GC-MS należy rozważyć także ewentualne interferencje z fragmentów wyżej chlorowanych kongenerów.) |
| --- | --- |

—

Rozdzielenie metodą chromatografii gazowej wszystkich sześciu wskaźnikowych PCB (PCB 28, PCB 52, PCB 101, PCB 138, PCB 153 oraz PCB 180) od substancji interferujących, przede wszystkich wymywających PCB, w szczególności jeżeli poziomy próbek mieszczą się w zakresie granic ustanowionych w przepisach i jeżeli należy potwierdzić niezgodność.

(Kongenery, które są często wymywane, to np. PCB 28/31, PCB 52/69 oraz PCB 138/163/164. W przypadku GC-MS należy rozważyć także ewentualne interferencje z fragmentów wyżej chlorowanych kongenerów.)

| — | Dla technik GC-MS:






  — | Monitorowanie co najmniej:






  — | dwóch jonów o specyficznej wartości dla HRMS, |
| --- | --- | --- | --- |

—

Dla technik GC-MS:

—

Monitorowanie co najmniej:

—

dwóch jonów o specyficznej wartości dla HRMS,

| — | dwóch jonów o specyficznej wartości m/z > 200 lub trzech jonów o specyficznej wartości m/z > 100 dla LRMS, |
| --- | --- |

—

dwóch jonów o specyficznej wartości m/z > 200 lub trzech jonów o specyficznej wartości m/z > 100 dla LRMS,

| — | 1 jonu macierzystego i 2 jonów potomnych dla MS-MS. |
| --- | --- |

—

1 jonu macierzystego i 2 jonów potomnych dla MS-MS.

| — | Najwyższa dopuszczalna tolerancja dla stosunków nadmiaru dla wybranych fragmentów mas:
  Względne odchylenie stosunku nadmiaru wybranych fragmentów mas z teoretycznego nadmiaru lub wzorca kalibracji dla jonu docelowego (monitorowany najbardziej nadmiarowy jon) i jonów kwalifikowanych:







  Względna intensywność jonów kwalifikowanych w porównaniu z jonem docelowym | GC-EI-MS
  (względne odchylenie) | GC-CI-MS, GC-MSn

  (względne odchylenie) |
| --- | --- | --- | --- |
| > 50 % | ± 10 % | ± 20 % |
| > 20 % do 50 % | ± 15 % | ± 25 % |
| > 10 % do 20 % | ± 20 % | ± 30 % |
| ≤ 10 % | ± 50 % (1) | ± 50 % (1) |

—

Najwyższa dopuszczalna tolerancja dla stosunków nadmiaru dla wybranych fragmentów mas:

Względne odchylenie stosunku nadmiaru wybranych fragmentów mas z teoretycznego nadmiaru lub wzorca kalibracji dla jonu docelowego (monitorowany najbardziej nadmiarowy jon) i jonów kwalifikowanych:

Względna intensywność jonów kwalifikowanych w porównaniu z jonem docelowym

GC-EI-MS

(względne odchylenie)

GC-CI-MS, GC-MSn

(względne odchylenie)

> 50 %

± 10 %

± 20 %

> 20 % do 50 %

± 15 %

± 25 %

> 10 % do 20 %

± 20 %

± 30 %

≤ 10 %

± 50 % (1)

± 50 % (1)

| — | Dla GC-ECD:
  Potwierdzenie wyników przekraczających tolerancję przy pomocy dwóch kolumn GC z fazami stacjonarnymi o różnej polarności. |
| --- | --- |

—

Dla GC-ECD:

Potwierdzenie wyników przekraczających tolerancję przy pomocy dwóch kolumn GC z fazami stacjonarnymi o różnej polarności.

3.   Wykazanie zdolności metody

Walidacja w zakresie najwyższego dopuszczalnego poziomu (0,5- do 2-krotności najwyższego dopuszczalnego poziomu) przy akceptowalnym współczynniku zmienności dla powtarzanej analizy (zob. wymagania dotyczące precyzji pośredniej w pkt 8).

4.   Granica oznaczalności

Wartości próbki ślepej nie mogą być wyższe niż 30 % poziomu zanieczyszczenia odpowiadającego najwyższemu dopuszczalnemu poziomowi (2).

5.   Kontrola jakości

Regularne analizy próbki ślepej, analiza próbek wzbogaconych, próbki do kontroli jakości, uczestnictwo w międzylaboratoryjnych badaniach odpowiednich matryc.

6.   Kontrola poziomów odzysku:

| — | Stosowanie właściwych wzorców wewnętrznych o właściwościach fizycznych i chemicznych porównywalnych z właściwościami analitów będących przedmiotem zainteresowania. |
| --- | --- |

—

Stosowanie właściwych wzorców wewnętrznych o właściwościach fizycznych i chemicznych porównywalnych z właściwościami analitów będących przedmiotem zainteresowania.

| — | Dodanie wzorców wewnętrznych:






  — | dodanie do produktów (przed ekstrakcją i oczyszczaniem), |
| --- | --- | --- |

—

Dodanie wzorców wewnętrznych:

—

dodanie do produktów (przed ekstrakcją i oczyszczaniem),

| — | możliwe także dodanie do ekstrahowanego tłuszczu (przed oczyszczaniem), jeżeli najwyższe dopuszczalne poziomy określane są w odniesieniu do tłuszczu. |
| --- | --- |

—

możliwe także dodanie do ekstrahowanego tłuszczu (przed oczyszczaniem), jeżeli najwyższe dopuszczalne poziomy określane są w odniesieniu do tłuszczu.

| — | Wymagania dla metod z wykorzystaniem wszystkich sześciu wskaźnikowych kongenerów PCB znakowanych izotopowo:






  — | korekta wyników dla poziomów odzysku wzorców wewnętrznych, |
| --- | --- | --- |

—

Wymagania dla metod z wykorzystaniem wszystkich sześciu wskaźnikowych kongenerów PCB znakowanych izotopowo:

—

korekta wyników dla poziomów odzysku wzorców wewnętrznych,

| — | ogólnie akceptowalne poziomy odzysku wzorców wewnętrznych znakowanych izotopowo wynoszą między 50 a 120 %, |
| --- | --- |

—

ogólnie akceptowalne poziomy odzysku wzorców wewnętrznych znakowanych izotopowo wynoszą między 50 a 120 %,

| — | akceptuje się niższe lub wyższe poziomy odzysku dla poszczególnych kongenerów, których udział w sumie tych sześciu wskaźnikowych PCB wynosi poniżej 10 %. |
| --- | --- |

—

akceptuje się niższe lub wyższe poziomy odzysku dla poszczególnych kongenerów, których udział w sumie tych sześciu wskaźnikowych PCB wynosi poniżej 10 %.

| — | Wymagania dla metod niewykorzystujących wszystkich sześciu wzorców wewnętrznych znakowanych izotopowo lub innych wzorców wewnętrznych:






  — | kontrola odzysku wzorców wewnętrznych dla każdej próbki, |
| --- | --- | --- |

—

Wymagania dla metod niewykorzystujących wszystkich sześciu wzorców wewnętrznych znakowanych izotopowo lub innych wzorców wewnętrznych:

—

kontrola odzysku wzorców wewnętrznych dla każdej próbki,

| — | akceptowalne poziomy odzysku wzorców wewnętrznych między 60 a 120 %, |
| --- | --- |

—

akceptowalne poziomy odzysku wzorców wewnętrznych między 60 a 120 %,

| — | korekta wyników dla poziomów odzysku wzorców wewnętrznych. |
| --- | --- |

—

korekta wyników dla poziomów odzysku wzorców wewnętrznych.

| — | Poziomy odzysku kongenerów nieznakowanych należy sprawdzić przez próbki wzbogacone lub kontrolę jakości próbek o stężeniach w zakresie najwyższego dopuszczalnego poziomu. Akceptowalne poziomy odzysku dla tych kongenerów wynoszą między 70 a 120 %. |
| --- | --- |

—

Poziomy odzysku kongenerów nieznakowanych należy sprawdzić przez próbki wzbogacone lub kontrolę jakości próbek o stężeniach w zakresie najwyższego dopuszczalnego poziomu. Akceptowalne poziomy odzysku dla tych kongenerów wynoszą między 70 a 120 %.

7.   Wymagania dotyczące laboratoriów:

Zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 882/2004 laboratoria powinny być akredytowane przez uznany organ działający zgodnie z przewodnikiem ISO 58, aby zagwarantować, że stosują system zapewniania jakości analitycznej. Laboratoria muszą posiadać akredytację zgodną z normą EN ISO/IEC 17025.

8.   Parametry zdolności: kryteria dla sumy sześciu wskaźnikowych PCB na najwyższym dopuszczalnym poziomie:

| Prawdziwość | – 30 do + 30 % |
| --- | --- |
| Precyzja pośrednia (RSD%) | ≤ 20 % |
| Różnica między wyższą a niższą granicą obliczenia | ≤ 20 % |

Prawdziwość

– 30 do + 30 %

Precyzja pośrednia (RSD%)

≤ 20 %

Różnica między wyższą a niższą granicą obliczenia

≤ 20 %

9.   Przedstawianie wyników

| — | Jeśli umożliwia to zastosowana procedura analityczna, wyniki analiz powinny zawierać poziomy poszczególnych kongenerów PCB i być przedstawiane jako ich górne, dolne i średnie granice, aby zawrzeć w sprawozdaniu na temat wyników maksymalną ilość informacji i umożliwić tym samym dokonanie interpretacji wyników zgodnie z konkretnymi wymaganiami. |
| --- | --- |

—

Jeśli umożliwia to zastosowana procedura analityczna, wyniki analiz powinny zawierać poziomy poszczególnych kongenerów PCB i być przedstawiane jako ich górne, dolne i średnie granice, aby zawrzeć w sprawozdaniu na temat wyników maksymalną ilość informacji i umożliwić tym samym dokonanie interpretacji wyników zgodnie z konkretnymi wymaganiami.

| — | Sprawozdanie takie powinno także zawierać opis metody zastosowanej do ekstrakcji PCB i tłuszczów. W sprawozdaniu należy oznaczyć i podać zawartość tłuszczu w próbce dla próbek żywności o najwyższym dopuszczalnym poziomie ustalonych w odniesieniu do tłuszczu i oczekiwanym stężeniu tłuszczu w zakresie 0–2 % (zgodnie z obowiązującym prawodawstwem); w przypadku pozostałych próbek oznaczenie zawartości tłuszczu jest opcjonalne. |
| --- | --- |

—

Sprawozdanie takie powinno także zawierać opis metody zastosowanej do ekstrakcji PCB i tłuszczów. W sprawozdaniu należy oznaczyć i podać zawartość tłuszczu w próbce dla próbek żywności o najwyższym dopuszczalnym poziomie ustalonych w odniesieniu do tłuszczu i oczekiwanym stężeniu tłuszczu w zakresie 0–2 % (zgodnie z obowiązującym prawodawstwem); w przypadku pozostałych próbek oznaczenie zawartości tłuszczu jest opcjonalne.

| — | Należy udostępnić poziomy odzysku poszczególnych wzorców wewnętrznych, jeżeli te poziomy odzysku znajdują się poza zakresem, o którym mowa w pkt 6, lub przekraczają najwyższy dopuszczalny poziom, a w pozostałych przypadkach na żądanie. |
| --- | --- |

—

Należy udostępnić poziomy odzysku poszczególnych wzorców wewnętrznych, jeżeli te poziomy odzysku znajdują się poza zakresem, o którym mowa w pkt 6, lub przekraczają najwyższy dopuszczalny poziom, a w pozostałych przypadkach na żądanie.

| — | Ponieważ przy ustalaniu zgodności próbki uwzględnia się niepewność pomiaru, należy podać również ten parametr. W związku z powyższym wyniki badań należy podawać jako x +/– U, gdzie x oznacza wynik analizy, a U niepewność rozszerzoną pomiaru, przy zastosowaniu współczynnika rozszerzenia 2, co daje przedział ufności na poziomie około 95 %. |
| --- | --- |

—

Ponieważ przy ustalaniu zgodności próbki uwzględnia się niepewność pomiaru, należy podać również ten parametr. W związku z powyższym wyniki badań należy podawać jako x +/– U, gdzie x oznacza wynik analizy, a U niepewność rozszerzoną pomiaru, przy zastosowaniu współczynnika rozszerzenia 2, co daje przedział ufności na poziomie około 95 %.

| — | Jeżeli niepewność pomiaru jest uwzględniana przez zastosowanie CCα (zob. załącznik II pkt IV.1), należy podać również ten parametr. |
| --- | --- |

—

Jeżeli niepewność pomiaru jest uwzględniana przez zastosowanie CCα (zob. załącznik II pkt IV.1), należy podać również ten parametr.

| — | Wyniki należy wyrazić w tych samych jednostkach i z (co najmniej) tą samą liczbą cyfr znaczących, co najwyższe dopuszczalne poziomy określone w rozporządzeniu (WE) nr 1881/2006. |
| --- | --- |

—

Wyniki należy wyrazić w tych samych jednostkach i z (co najmniej) tą samą liczbą cyfr znaczących, co najwyższe dopuszczalne poziomy określone w rozporządzeniu (WE) nr 1881/2006.

---

(1)  Dostępna wystarczająca liczba fragmentów masy o względnej intensywności > 10 %, dlatego nie zaleca się stosowania jonów pomocniczych o względnej intensywności mniejszej niż 10 % w porównaniu z jonem docelowym.

(2)  Zaleca się, aby w próbce znajdował się niższy poziom odczynnika próbki ślepej względem poziomu zanieczyszczenia. Laboratorium odpowiada za kontrolowanie zróżnicowania poziomów próbki ślepej, w szczególności, jeżeli poziomy próbki ślepej są odejmowane.

---

| 3.6.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 164/41 |
| --- | --- | --- | --- |

3.6.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 164/41

---

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 590/2014

z dnia 2 czerwca 2014 r.

ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (1),

uwzględniając rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektorów owoców i warzyw oraz przetworzonych owoców i warzyw (2), w szczególności jego art. 136 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 przewiduje — zgodnie z wynikami wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej — kryteria, na których podstawie ustalania Komisja ustala standardowe wartości dla przywozu z państw trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XVI do wspomnianego rozporządzenia. |
| --- | --- |

(1)

Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 przewiduje — zgodnie z wynikami wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej — kryteria, na których podstawie ustalania Komisja ustala standardowe wartości dla przywozu z państw trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XVI do wspomnianego rozporządzenia.

| (2) | Standardowa wartość w przywozie jest obliczana każdego dnia roboczego, zgodnie z art. 136 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, przy uwzględnieniu podlegających zmianom danych dziennych. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, |
| --- | --- |

(2)

Standardowa wartość w przywozie jest obliczana każdego dnia roboczego, zgodnie z art. 136 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, przy uwzględnieniu podlegających zmianom danych dziennych. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Standardowe wartości celne w przywozie, o których mowa w art. 136 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, są ustalone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 2 czerwca 2014 r.

W imieniu Komisji,

za Przewodniczącego,

Jerzy PLEWA

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich

---

(1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

1

(2)  Dz.U. L 157 z 15.6.2011, s. 1.

2

---

ZAŁĄCZNIK

Standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

| (EUR/100 kg) |
| --- |
| Kod CN | Kod państw trzecich (1) | Standardowa wartość w przywozie |
| 0702 00 00 | MK | 64,8 |
| TR | 64,5 |
| ZZ | 64,7 |
| 0707 00 05 | AL | 25,2 |
| MK | 40,7 |
| TR | 121,6 |
| ZZ | 62,5 |
| 0709 93 10 | TR | 114,5 |
| ZZ | 114,5 |
| 0805 50 10 | TR | 121,8 |
| ZA | 129,3 |
| ZZ | 125,6 |
| 0808 10 80 | AR | 104,3 |
| BR | 77,8 |
| CL | 99,5 |
| CN | 127,0 |
| NZ | 137,5 |
| US | 161,6 |
| UY | 70,3 |
| ZA | 120,5 |
| ZZ | 112,3 |
| 0809 29 00 | TR | 444,9 |
| ZZ | 444,9 |

(EUR/100 kg)

Kod CN

Kod państw trzecich (1)

Standardowa wartość w przywozie

0702 00 00

MK

64,8

TR

64,5

ZZ

64,7

0707 00 05

AL

25,2

MK

40,7

TR

121,6

ZZ

62,5

0709 93 10

TR

114,5

ZZ

114,5

0805 50 10

TR

121,8

ZA

129,3

ZZ

125,6

0808 10 80

AR

104,3

BR

77,8

CL

99,5

CN

127,0

NZ

137,5

US

161,6

UY

70,3

ZA

120,5

ZZ

112,3

0809 29 00

TR

444,9

ZZ

444,9

---

(1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1833/2006 (Dz.U. L 354 z 14.12.2006, s. 19). Kod „ZZ” odpowiada „innym pochodzeniom”.

---

DECYZJE

| 3.6.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 164/43 |
| --- | --- | --- | --- |

3.6.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 164/43

---

DECYZJA KOMITETU POLITYCZNEGO I BEZPIECZEŃSTWA EUCAP SAHEL MALI/1/2014

z dnia 26 maja 2014 r.

w sprawie mianowania szefa misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Mali (EUCAP Sahel Mali)

(2014/310/UE)

KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,

uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 38 akapit trzeci,

uwzględniając decyzję Rady 2014/219/WPZiB z dnia 15 kwietnia 2014 r. w sprawie misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Mali (EUCAP Sahel Mali) (1), w szczególności jej art. 7 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Zgodnie z decyzją 2014/219/WPZiB Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa został upoważniony, zgodnie z art. 38 Traktatu, do podejmowania stosownych decyzji, aby sprawować kontrolę polityczną i kierownictwo strategiczne nad misją EUCAP Sahel Mali, w tym decyzji o mianowaniu szefa misji. |
| --- | --- |

(1)

Zgodnie z decyzją 2014/219/WPZiB Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa został upoważniony, zgodnie z art. 38 Traktatu, do podejmowania stosownych decyzji, aby sprawować kontrolę polityczną i kierownictwo strategiczne nad misją EUCAP Sahel Mali, w tym decyzji o mianowaniu szefa misji.

| (2) | Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa zaproponował, by Albrecht CONZE został mianowany szefem misji EUCAP Sahel Mali na okres od dnia 26 maja 2014 r. do dnia 14 stycznia 2015 r., |
| --- | --- |

(2)

Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa zaproponował, by Albrecht CONZE został mianowany szefem misji EUCAP Sahel Mali na okres od dnia 26 maja 2014 r. do dnia 14 stycznia 2015 r.,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Albrecht CONZE zostaje niniejszym mianowany szefem misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Mali (EUCAP Sahel Mali) na okres od dnia 26 maja 2014 r. do dnia 14 stycznia 2015 r.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Brukseli dnia 26 maja 2014 r.

W imieniu Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa

W. STEVENS

Przewodniczący

---

(1)  Dz.U. L 113 z 16.4.2014, s. 21.

1

---

| 3.6.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 164/44 |
| --- | --- | --- | --- |

3.6.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 164/44

---

DECYZJA RADY

z dnia 26 maja 2014 r.

w sprawie mianowania do Komitetu Regionów dwóch członków i zastępcy członka z Belgii

(2014/311/EU)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,

uwzględniając wniosek rządu Belgii,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | W dniach 22 grudnia 2009 r. i 18 stycznia 2010 r. Rada przyjęła decyzje 2009/1014/UE (1) i 2010/29/UE (2) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2010 r. do dnia 25 stycznia 2015 r. W dniu 26 listopada 2012 r. w związku z wygaśnięciem mandatu Charlesa PICQUÉGO, decyzją Rady 2012/736/UE (3) na członka do dnia 25 stycznia 2015 r. został mianowany Alain HUTCHINSON, natomiast Charles PICQUÉ został mianowany zastępcą członka. W dniu 28 stycznia 2013 r. w związku z wygaśnięciem mandatu Josa CHABERTA decyzją Rady 2013/68/EU (4) na członka do dnia 25 stycznia 2015 r. został mianowany Jean-Luc VANRAES. |
| --- | --- |

(1)

W dniach 22 grudnia 2009 r. i 18 stycznia 2010 r. Rada przyjęła decyzje 2009/1014/UE (1) i 2010/29/UE (2) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2010 r. do dnia 25 stycznia 2015 r. W dniu 26 listopada 2012 r. w związku z wygaśnięciem mandatu Charlesa PICQUÉGO, decyzją Rady 2012/736/UE (3) na członka do dnia 25 stycznia 2015 r. został mianowany Alain HUTCHINSON, natomiast Charles PICQUÉ został mianowany zastępcą członka. W dniu 28 stycznia 2013 r. w związku z wygaśnięciem mandatu Josa CHABERTA decyzją Rady 2013/68/EU (4) na członka do dnia 25 stycznia 2015 r. został mianowany Jean-Luc VANRAES.

| (2) | Dwa stanowiska członków Komitetu Regionów zwolniły się w związku z wygaśnięciem mandatów, wobec czego zostali mianowani Jean-Luc VANRAES oraz Alain HUTCHINSON. Stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu, wobec czego został mianowany Charles PICQUÉ. |
| --- | --- |

(2)

Dwa stanowiska członków Komitetu Regionów zwolniły się w związku z wygaśnięciem mandatów, wobec czego zostali mianowani Jean-Luc VANRAES oraz Alain HUTCHINSON. Stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu, wobec czego został mianowany Charles PICQUÉ.

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Następujące osoby zostają mianowane do Komitetu Regionów ze skutkiem od dnia 26 maja 2014 r., na okres pozostający do końca obecnej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2015 r.:

| a) | na stanowiska członków:






  — | Jean-Luc VANRAES, Gemeenteraadslid in Ukkel, |
| --- | --- | --- |

a)

na stanowiska członków:

—

Jean-Luc VANRAES, Gemeenteraadslid in Ukkel,

| — | Alain HUTCHINSON, Conseiller communal à Saint-Gilles, |
| --- | --- |

—

Alain HUTCHINSON, Conseiller communal à Saint-Gilles,

oraz

| b) | na stanowisko zastępcy członka:






  — | Charles PICQUÉ, Bourgmestre de la commune de Saint-Gilles. |
| --- | --- | --- |

b)

na stanowisko zastępcy członka:

—

Charles PICQUÉ, Bourgmestre de la commune de Saint-Gilles.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Brukseli dnia 26 maja 2014 r.

W imieniu Rady

Ch. VASILAKOS

Przewodniczący

---

(1)  Dz.U. L 348 z 29.12.2009, s. 22.

1

(2)  Dz.U. L 12 z 19.1.2010, s. 11.

2

(3)  Dz.U. L 329 z 29.11.2012, s. 18.

3

(4)  Dz.U. L 32 z 1.2.2013, s. 16.

4

---

| 3.6.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 164/45 |
| --- | --- | --- | --- |

3.6.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 164/45

---

DECYZJA KOMISJI

z dnia 28 maja 2014 r.

ustanawiająca ekologiczne kryteria przyznawania oznakowania ekologicznego UE farbom i lakierom wewnętrznym i zewnętrznym

(notyfikowana jako dokument nr C(2014) 3429)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2014/312/UE)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 66/2010 z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie oznakowania ekologicznego (1), w szczególności jego art. 8 ust. 2,

po konsultacji z Komitetem Unii Europejskiej ds. Oznakowania Ekologicznego,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Na mocy rozporządzenia (WE) nr 66/2010 oznakowanie ekologiczne UE można przyznać produktom o ograniczonym wpływie na środowisko w ciągu całego cyklu życia. |
| --- | --- |

(1)

Na mocy rozporządzenia (WE) nr 66/2010 oznakowanie ekologiczne UE można przyznać produktom o ograniczonym wpływie na środowisko w ciągu całego cyklu życia.

| (2) | Rozporządzenie (WE) nr 66/2010 stanowi, że dla poszczególnych grup produktów należy ustalić szczegółowe kryteria przyznawania oznakowania ekologicznego UE. |
| --- | --- |

(2)

Rozporządzenie (WE) nr 66/2010 stanowi, że dla poszczególnych grup produktów należy ustalić szczegółowe kryteria przyznawania oznakowania ekologicznego UE.

| (3) | W celu lepszego odzwierciedlenia stanu wiedzy naukowej i technicznej dotyczącej rynku tej grupy produktów oraz uwzględnienia innowacji z ostatnich lat należy zmienić zakres grupy produktów oraz ustanowić zrewidowany zestaw kryteriów ekologicznych. |
| --- | --- |

(3)

W celu lepszego odzwierciedlenia stanu wiedzy naukowej i technicznej dotyczącej rynku tej grupy produktów oraz uwzględnienia innowacji z ostatnich lat należy zmienić zakres grupy produktów oraz ustanowić zrewidowany zestaw kryteriów ekologicznych.

| (4) | Kwestie farb wewnętrznych i zewnętrznych rozpatrzono oddzielnie w decyzji Komisji 2009/543/WE (2) oraz w decyzji Komisji 2009/544/WE (3). Wspomniane decyzje połączono w jednym dokumencie zawierającym kryteria, aby zmniejszyć obciążenie administracyjne właściwych organów i wnioskodawców. Ponadto zrewidowane kryteria odzwierciedlają nowe wymogi w zakresie substancji stwarzających zagrożenie, wprowadzone w następstwie decyzji przyjętych rozporządzeniem (WE) nr 66/2010. |
| --- | --- |

(4)

Kwestie farb wewnętrznych i zewnętrznych rozpatrzono oddzielnie w decyzji Komisji 2009/543/WE (2) oraz w decyzji Komisji 2009/544/WE (3). Wspomniane decyzje połączono w jednym dokumencie zawierającym kryteria, aby zmniejszyć obciążenie administracyjne właściwych organów i wnioskodawców. Ponadto zrewidowane kryteria odzwierciedlają nowe wymogi w zakresie substancji stwarzających zagrożenie, wprowadzone w następstwie decyzji przyjętych rozporządzeniem (WE) nr 66/2010.

| (5) | Przedmiotowe kryteria mają na celu w szczególności propagowanie produktów o niższym poziomie wpływu na środowisko w ciągu cyklu życia, o wysokiej jakości, dobrych właściwościach i długoterminowej trwałości, produktów zawierających ograniczoną ilość substancji stwarzających zagrożenie (4) i ograniczoną ilość lotnych związków organicznych. Produkty o poprawionych pod tymi względami właściwościach należy propagować za pomocą oznakowania ekologicznego. W związku z tym należy ustanowić kryteria dotyczące oznakowania ekologicznego UE dla grupy produktów „farby i lakiery”. |
| --- | --- |

(5)

Przedmiotowe kryteria mają na celu w szczególności propagowanie produktów o niższym poziomie wpływu na środowisko w ciągu cyklu życia, o wysokiej jakości, dobrych właściwościach i długoterminowej trwałości, produktów zawierających ograniczoną ilość substancji stwarzających zagrożenie (4) i ograniczoną ilość lotnych związków organicznych. Produkty o poprawionych pod tymi względami właściwościach należy propagować za pomocą oznakowania ekologicznego. W związku z tym należy ustanowić kryteria dotyczące oznakowania ekologicznego UE dla grupy produktów „farby i lakiery”.

| (6) | Zrewidowane kryteria oraz związane z nimi wymogi w zakresie oceny i weryfikacji powinny obowiązywać cztery lata od daty przyjęcia niniejszej decyzji z uwzględnieniem cyklu innowacji dla tej grupy produktów. |
| --- | --- |

(6)

Zrewidowane kryteria oraz związane z nimi wymogi w zakresie oceny i weryfikacji powinny obowiązywać cztery lata od daty przyjęcia niniejszej decyzji z uwzględnieniem cyklu innowacji dla tej grupy produktów.

| (7) | Decyzje 2009/543/WE i 2009/544/WE należy zatem zastąpić niniejszą decyzją. |
| --- | --- |

(7)

Decyzje 2009/543/WE i 2009/544/WE należy zatem zastąpić niniejszą decyzją.

| (8) | Należy przewidzieć okres przejściowy dla producentów, których produktom przyznano oznakowanie ekologiczne UE dla farb i lakierów wewnętrznych i zewnętrznych na podstawie kryteriów określonych w decyzjach 2009/543/WE i 2009/544/WE, na dostosowanie ich produktów tak, by spełniały zmienione kryteria i wymogi. |
| --- | --- |

(8)

Należy przewidzieć okres przejściowy dla producentów, których produktom przyznano oznakowanie ekologiczne UE dla farb i lakierów wewnętrznych i zewnętrznych na podstawie kryteriów określonych w decyzjach 2009/543/WE i 2009/544/WE, na dostosowanie ich produktów tak, by spełniały zmienione kryteria i wymogi.

| (9) | Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu powołanego na mocy art. 16 rozporządzenia (WE) nr 66/2010, |
| --- | --- |

(9)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu powołanego na mocy art. 16 rozporządzenia (WE) nr 66/2010,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

1.   Grupa produktów „farby i lakiery wewnętrzne i zewnętrzne” obejmuje dekoracyjne farby i lakiery do zastosowania wewnętrznego i zewnętrznego, bejce oraz produkty pokrewne przeznaczone dla konsumentów i profesjonalistów objęte zakresem dyrektywy 2004/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (5).

2.   Grupa produktów „farby i lakiery wewnętrzne i zewnętrzne” obejmuje: powłoki i farby podłogowe; farby barwione przez dystrybutorów na życzenie dekoratorów, zarówno konsumentów (użytkowników nieprofesjonalnych), jak i profesjonalistów, systemy barwiące, farby dekoracyjne w postaci cieczy lub past, które mogą być wstępnie przygotowane, barwione lub preparowane przez producentów zgodnie z potrzebami konsumentów, w tym farby do drewna, bejce do drewna i desek, powłoki murarskie i powłoki wykończeniowe do metalu, środki gruntujące i podkładowe związane z tymi systemami produktów, jak określono w załączniku I do dyrektywy 2004/42/WE.

3.   Wymieniona grupa produktów nie obejmuje:

| a) | powłok zabezpieczających przed zanieczyszczeniami; |
| --- | --- |

a)

powłok zabezpieczających przed zanieczyszczeniami;

| b) | środków konserwujących do impregnacji drewna; |
| --- | --- |

b)

środków konserwujących do impregnacji drewna;

| c) | powłok do specjalnych zastosowań przemysłowych i profesjonalnych, w tym powłok o podwyższonej trwałości; |
| --- | --- |

c)

powłok do specjalnych zastosowań przemysłowych i profesjonalnych, w tym powłok o podwyższonej trwałości;

| d) | powłok proszkowych; |
| --- | --- |

d)

powłok proszkowych;

| e) | systemów farb utwardzanych promieniowaniem UV; |
| --- | --- |

e)

systemów farb utwardzanych promieniowaniem UV;

| f) | farb przeznaczonych przede wszystkim do pojazdów; |
| --- | --- |

f)

farb przeznaczonych przede wszystkim do pojazdów;

| g) | produktów, których podstawowa funkcja polega na tym, że po naniesieniu na podłoże nie tworzą warstwy, np. olejów i wosków; |
| --- | --- |

g)

produktów, których podstawowa funkcja polega na tym, że po naniesieniu na podłoże nie tworzą warstwy, np. olejów i wosków;

| h) | wypełniaczy określonych w EN ISO 4618; |
| --- | --- |

h)

wypełniaczy określonych w EN ISO 4618;

| i) | farb służących do poziomego oznakowania dróg. |
| --- | --- |

i)

farb służących do poziomego oznakowania dróg.

Artykuł 2

Do celów niniejszej decyzji stosuje się następujące definicje:

| 1) | „farba” oznacza barwiony materiał powłokowy w postaci cieczy, pasty lub proszku, który po naniesieniu na podłoże tworzy nieprzezroczystą warstwę o właściwościach ochronnych, dekoracyjnych lub specjalnych walorach technicznych i po zastosowaniu wysycha, tworząc warstwę stałą, przylegającą do podłoża i chroniącą je; |
| --- | --- |

1)

„farba” oznacza barwiony materiał powłokowy w postaci cieczy, pasty lub proszku, który po naniesieniu na podłoże tworzy nieprzezroczystą warstwę o właściwościach ochronnych, dekoracyjnych lub specjalnych walorach technicznych i po zastosowaniu wysycha, tworząc warstwę stałą, przylegającą do podłoża i chroniącą je;

| 2) | „lakier” oznacza bezbarwny materiał powłokowy, który po naniesieniu na podłoże tworzy stałą przezroczystą warstwę o właściwościach ochronnych, dekoracyjnych lub specjalnych walorach technicznych i po zastosowaniu wysycha, tworząc warstwę stałą, przylegającą do podłoża i chroniącą je; |
| --- | --- |

2)

„lakier” oznacza bezbarwny materiał powłokowy, który po naniesieniu na podłoże tworzy stałą przezroczystą warstwę o właściwościach ochronnych, dekoracyjnych lub specjalnych walorach technicznych i po zastosowaniu wysycha, tworząc warstwę stałą, przylegającą do podłoża i chroniącą je;

| 3) | „farby i lakiery dekoracyjne” oznaczają farby i lakiery stosowane in-situ na budynkach i elementach wykończeniowych w celach dekoracyjnych i ochronnych; |
| --- | --- |

3)

„farby i lakiery dekoracyjne” oznaczają farby i lakiery stosowane in-situ na budynkach i elementach wykończeniowych w celach dekoracyjnych i ochronnych;

| 4) | „lazury” oznaczają powłoki tworzące przezroczystą lub półprzezroczystą warstwę dekoracyjną i chroniącą drewno przed wpływem czynników atmosferycznych, która umożliwia łatwą konserwację drewna; |
| --- | --- |

4)

„lazury” oznaczają powłoki tworzące przezroczystą lub półprzezroczystą warstwę dekoracyjną i chroniącą drewno przed wpływem czynników atmosferycznych, która umożliwia łatwą konserwację drewna;

| 5) | „system barwiący” oznacza metodę przygotowywania kolorowych farb przez mieszanie „farby podstawowej” z kolorowymi barwnikami; |
| --- | --- |

5)

„system barwiący” oznacza metodę przygotowywania kolorowych farb przez mieszanie „farby podstawowej” z kolorowymi barwnikami;

| 6) | „powłoka murarska” oznacza powłokę, która tworzy warstwę dekoracyjną i ochronną, przeznaczoną do stosowania na betonie, nadających się do malowania elementach murarskich, warstwie zaprawy, płycie krzemianowo-wapniowej lub cemencie wzmocnionym włóknem; |
| --- | --- |

6)

„powłoka murarska” oznacza powłokę, która tworzy warstwę dekoracyjną i ochronną, przeznaczoną do stosowania na betonie, nadających się do malowania elementach murarskich, warstwie zaprawy, płycie krzemianowo-wapniowej lub cemencie wzmocnionym włóknem;

| 7) | „podkłady wiążące” oznaczają powłoki przeznaczone do stabilizowania cząstek luźnego podłoża lub nadawania własności hydrofobicznych; |
| --- | --- |

7)

„podkłady wiążące” oznaczają powłoki przeznaczone do stabilizowania cząstek luźnego podłoża lub nadawania własności hydrofobicznych;

| 8) | „system farb utwardzanych promieniowaniem UV” oznacza utwardzanie materiałów powłokowych poprzez poddawanie ich działaniu sztucznego promieniowania ultrafioletowego; |
| --- | --- |

8)

„system farb utwardzanych promieniowaniem UV” oznacza utwardzanie materiałów powłokowych poprzez poddawanie ich działaniu sztucznego promieniowania ultrafioletowego;

| 9) | „powłoka proszkowa” oznacza powłokę ochronną lub dekoracyjną utworzoną przez nałożenie warstwy proszkowej na podłoże i stopienie jej w celu uzyskania jednolitej powłoki; |
| --- | --- |

9)

„powłoka proszkowa” oznacza powłokę ochronną lub dekoracyjną utworzoną przez nałożenie warstwy proszkowej na podłoże i stopienie jej w celu uzyskania jednolitej powłoki;

| 10) | „środki do konserwacji produktów w opakowaniach zamkniętych” oznaczają produkty stosowane do konserwacji wytworzonych produktów w celu zapewnienia ich trwałości podczas przechowywania dzięki przeciwdziałaniu szkodliwemu wpływowi mikroorganizmów; |
| --- | --- |

10)

„środki do konserwacji produktów w opakowaniach zamkniętych” oznaczają produkty stosowane do konserwacji wytworzonych produktów w celu zapewnienia ich trwałości podczas przechowywania dzięki przeciwdziałaniu szkodliwemu wpływowi mikroorganizmów;

| 11) | „środki do konserwacji suchych powłok” oznaczają produkty stosowane do konserwacji warstw lub powłok, przeciwdziałające szkodliwemu wpływowi mikroorganizmów lub rozwojowi glonów, stosowane w celu ochrony pierwotnych właściwości powierzchni materiałów lub przedmiotów; |
| --- | --- |

11)

„środki do konserwacji suchych powłok” oznaczają produkty stosowane do konserwacji warstw lub powłok, przeciwdziałające szkodliwemu wpływowi mikroorganizmów lub rozwojowi glonów, stosowane w celu ochrony pierwotnych właściwości powierzchni materiałów lub przedmiotów;

| 12) | „środki zapobiegające tworzeniu się kożucha” oznaczają dodatki wprowadzane do materiałów powłokowych, aby zapobiec tworzeniu się zaschniętej warstwy na powierzchni podczas produkcji lub przechowywania materiału powłokowego; |
| --- | --- |

12)

„środki zapobiegające tworzeniu się kożucha” oznaczają dodatki wprowadzane do materiałów powłokowych, aby zapobiec tworzeniu się zaschniętej warstwy na powierzchni podczas produkcji lub przechowywania materiału powłokowego;

| 13) | „lotny związek organiczny” (LZO) oznacza każdy związek organiczny o początkowej temperaturze wrzenia niższej lub równej 250 °C, mierzonej przy normalnym ciśnieniu 101,3 kPa zgodnie z definicją podaną w dyrektywie 2004/42/WE, który w kolumnie kapilarnej eluuje do tetradekanu (C14H30) w przypadku systemów niepolarnych lub do adypinianu dietylu (C10H18O4) w przypadku systemów polarnych; |
| --- | --- |

13)

„lotny związek organiczny” (LZO) oznacza każdy związek organiczny o początkowej temperaturze wrzenia niższej lub równej 250 °C, mierzonej przy normalnym ciśnieniu 101,3 kPa zgodnie z definicją podaną w dyrektywie 2004/42/WE, który w kolumnie kapilarnej eluuje do tetradekanu (C14H30) w przypadku systemów niepolarnych lub do adypinianu dietylu (C10H18O4) w przypadku systemów polarnych;

| 14) | „półlotny związek organiczny” (SVOC) oznacza każdy związek organiczny o temperaturze wrzenia wyższej niż 250 °C, który w kolumnie kapilarnej (6) eluuje w przedziale retencji między n-tetradekanem (C14H30) a n-dokozanem (C22H46) w przypadku systemów niepolarnych i między adypinianem dietylu (C10H18O4) a palmitynianem metylu (C17H34O2) w przypadku systemów polarnych; |
| --- | --- |

14)

„półlotny związek organiczny” (SVOC) oznacza każdy związek organiczny o temperaturze wrzenia wyższej niż 250 °C, który w kolumnie kapilarnej (6) eluuje w przedziale retencji między n-tetradekanem (C14H30) a n-dokozanem (C22H46) w przypadku systemów niepolarnych i między adypinianem dietylu (C10H18O4) a palmitynianem metylu (C17H34O2) w przypadku systemów polarnych;

| 15) | „farby białe i lekko barwione” są to farby, których wartość Y w kolorymetrii trójchromatycznej wynosi > 70 %; |
| --- | --- |

15)

„farby białe i lekko barwione” są to farby, których wartość Y w kolorymetrii trójchromatycznej wynosi > 70 %;

| 16) | „farby błyszczące” są to farby, których współczynnik odbicia światła jest ≥ 60 przy kącie padania wynoszącym 60o; |
| --- | --- |

16)

„farby błyszczące” są to farby, których współczynnik odbicia światła jest ≥ 60 przy kącie padania wynoszącym 60o;

| 17) | „farby półmatowe” (zwane również półpołyskowymi, satynowymi, półmatowymi) są to farby, których współczynnik odbicia światła jest < 60 i ≥ 10 przy kącie padania wynoszącym 60° lub 85°; |
| --- | --- |

17)

„farby półmatowe” (zwane również półpołyskowymi, satynowymi, półmatowymi) są to farby, których współczynnik odbicia światła jest < 60 i ≥ 10 przy kącie padania wynoszącym 60° lub 85°;

| 18) | „farby matowe” są to farby, których współczynnik odbicia światła jest < 10 przy kącie padania wynoszącym 85°; |
| --- | --- |

18)

„farby matowe” są to farby, których współczynnik odbicia światła jest < 10 przy kącie padania wynoszącym 85°;

| 19) | „farby głęboko matowe” są to farby, których współczynnik odbicia światła jest < 5 przy kącie padania wynoszącym 85°; |
| --- | --- |

19)

„farby głęboko matowe” są to farby, których współczynnik odbicia światła jest < 5 przy kącie padania wynoszącym 85°;

| 20) | „przezroczysty” i „półprzezroczysty” oznacza warstwę, której współczynnik kontrastu wynosi < 98 % przy grubości mokrej warstwy wynoszącej 120 μ; |
| --- | --- |

20)

„przezroczysty” i „półprzezroczysty” oznacza warstwę, której współczynnik kontrastu wynosi < 98 % przy grubości mokrej warstwy wynoszącej 120 μ;

| 21) | „nieprzezroczysty” oznacza warstwę, której współczynnik kontrastu wynosi > 98 % przy grubości mokrej warstwy wynoszącej 120 μ. |
| --- | --- |

21)

„nieprzezroczysty” oznacza warstwę, której współczynnik kontrastu wynosi > 98 % przy grubości mokrej warstwy wynoszącej 120 μ.

Artykuł 3

Kryteria przyznawania oznakowania ekologicznego UE zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 66/2010 dla produktów należących do grupy produktów „farby i lakiery” określonej w art. 1 niniejszej decyzji oraz związane z nimi wymogi w zakresie oceny i weryfikacji zostały określone w załączniku.

Artykuł 4

Kryteria oraz związane z nimi wymogi w zakresie oceny określone w załączniku obowiązują przez cztery lata od daty przyjęcia niniejszej decyzji.

Artykuł 5

Do celów administracyjnych grupie produktów „farby i lakiery wewnętrzne i zewnętrzne” przypisuje się numer kodu „044”.

Artykuł 6

Decyzje 2009/543/WE i 2009/544/WE tracą moc.

Artykuł 7

1.   Wnioski o oznakowanie ekologiczne UE dla produktów należących do grupy produktów „farby i lakiery” złożone w ciągu dwóch miesięcy od dnia przyjęcia niniejszej decyzji mogą opierać się na kryteriach określonych w decyzji 2009/543/WE lub 2009/544/WE albo na kryteriach określonych w niniejszej decyzji. Wnioski ocenia się zgodnie z kryteriami, na których się opierają.

2.   Licencje na stosowanie oznakowania ekologicznego UE przyznane zgodnie z kryteriami określonymi w decyzji 2009/543/WE lub 2009/544/WE mogą być używane przez 12 miesięcy po dacie przyjęcia niniejszej decyzji.

Artykuł 8

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 28 maja 2014 r.

W imieniu Komisji

Janez POTOČNIK

Członek Komisji

---

(1)  Dz.U. L 27 z 30.1.2010, s. 1.

1

(2)  Decyzja Komisji 2009/543/WE z dnia 13 sierpnia 2008 r. ustanawiająca ekologiczne kryteria przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego farbom i lakierom zewnętrznym, (Dz.U. L 181 z 14.7.2009, s. 27).

2

(3)  Decyzja Komisji 2009/544/WE z dnia 13 sierpnia 2008 r. ustanawiająca ekologiczne kryteria przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego farbom i lakierom do wnętrz (Dz.U. L 181 z 14.7.2009, s. 39).

3

(4)  Substancje objęte klasyfikacją ze względu na zagrożenia na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 (rozporządzenie CLP) (Dz.U. L 353 z 31.12.2008, s. 1).

4

(5)  Dyrektywa 2004/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie ograniczeń emisji lotnych związków organicznych w wyniku stosowania rozpuszczalników organicznych w niektórych farbach i lakierach oraz produktach do odnawiania pojazdów, a także zmieniająca dyrektywę 1999/13/WE (Dz.U. L 143 z 30.4.2004, s. 87).

5

(6)  Jak określono w pkt 8.2.2 FprCEN/TS 16516.

6

---

ZAŁĄCZNIK

KRYTERIA PRZYZNAWANIA OZNAKOWANIA EKOLOGICZNEGO UE ORAZ WYMOGI W ZAKRESIE OCENY I WERYFIKACJI

Kryteria przyznawania oznakowania ekologicznego UE farbom i lakierom:

| 1. | Pigmenty białe oraz odporność na ścieranie na mokro |
| --- | --- |

1.

Pigmenty białe oraz odporność na ścieranie na mokro

| 2. | Ditlenek tytanu |
| --- | --- |

2.

Ditlenek tytanu

| 3. | Efektywność wykorzystania:






  a) | wydajność; |
| --- | --- | --- |

3.

Efektywność wykorzystania:

a)

wydajność;

| b) | odporność na wodę; |
| --- | --- |

b)

odporność na wodę;

| c) | przyczepność; |
| --- | --- |

c)

przyczepność;

| d) | ścieranie; |
| --- | --- |

d)

ścieranie;

| e) | oddziaływanie czynników atmosferycznych; |
| --- | --- |

e)

oddziaływanie czynników atmosferycznych;

| f) | przepuszczalność pary wodnej; |
| --- | --- |

f)

przepuszczalność pary wodnej;

| g) | przepuszczalność wody; |
| --- | --- |

g)

przepuszczalność wody;

| h) | odporność na zagrzybienie; |
| --- | --- |

h)

odporność na zagrzybienie;

| i) | wyrównywanie pęknięć; |
| --- | --- |

i)

wyrównywanie pęknięć;

| j) | odporność na zasady; |
| --- | --- |

j)

odporność na zasady;

| k) | odporność na korozję |
| --- | --- |

k)

odporność na korozję

| 4. | Lotne i półlotne związki organiczne (LZO, SVOC) |
| --- | --- |

4.

Lotne i półlotne związki organiczne (LZO, SVOC)

| 5. | Ograniczenia dotyczące substancji i mieszanin niebezpiecznych:






  a) | ograniczenia ogólne mające zastosowanie do klasyfikacji pod względem zagrożeń i zwrotów R wskazujących rodzaj zagrożenia; |
| --- | --- | --- |

5.

Ograniczenia dotyczące substancji i mieszanin niebezpiecznych:

a)

ograniczenia ogólne mające zastosowanie do klasyfikacji pod względem zagrożeń i zwrotów R wskazujących rodzaj zagrożenia;

| b) | ograniczenia mające zastosowanie do substancji stanowiących bardzo duże zagrożenie; |
| --- | --- |

b)

ograniczenia mające zastosowanie do substancji stanowiących bardzo duże zagrożenie;

| c) | ograniczenia mające zastosowanie do określonych substancji niebezpiecznych |
| --- | --- |

c)

ograniczenia mające zastosowanie do określonych substancji niebezpiecznych

| 6. | Informacje dla konsumentów |
| --- | --- |

6.

Informacje dla konsumentów

| 7. | Informacje widniejące na oznakowaniu ekologicznym UE |
| --- | --- |

7.

Informacje widniejące na oznakowaniu ekologicznym UE

Kryteria przyznawania oznakowania ekologicznego odpowiadają produktom o najlepszej efektywności środowiskowej na rynku farb i lakierów. Wymagane są wysokie normy jakości i właściwości farby, aby zapewnić trwałość produktu i w ten sposób przyczynić się do znacznego zmniejszenia ogólnego oddziaływania cyklu życia farb. Ponadto kryteria mają na celu zmniejszenie stosowania lotnych i półlotnych substancji organicznych w recepturze farby.

Chociaż stosowanie produktów chemicznych i uwalnianie zanieczyszczeń stanowi część procesu produkcyjnego, oznakowanie ekologiczne UE produktu jest dla konsumenta gwarancją, że stosowanie takich substancji ograniczono na tyle, na ile jest to możliwe z technicznego punktu widzenia bez uszczerbku dla przydatności do użycia danego produktu. Ponadto produkt końcowy, będący farbą lub lakierem, nie może zostać sklasyfikowany jako produkt o dużej toksyczności lub niebezpieczny dla środowiska naturalnego na podstawie przepisów europejskich dotyczących oznakowania produktów.

W miarę możliwości kryteria wykluczają lub ograniczają do minimum stężenie (wymagane w celu podania określonych funkcji i właściwości) pewnych substancji zidentyfikowanych jako niebezpieczne dla zdrowia ludzi i środowiska, które mogą być stosowane w recepturze farb i lakierów. Jedynie w przypadku gdy substancja jest konieczna, aby spełnić oczekiwania klientów pod względem właściwości lub wymogi przewidziane dla danego produktu (na przykład dotyczące konserwacji farb) oraz w przypadku gdy nie są dostępne żadne stosowane i zbadane alternatywy, zezwala się na odstępstwo polegające na dopuszczeniu do zastosowania takiej substancji w ramach oznakowania ekologicznego.

Odstępstwa ocenia się na podstawie zasady ostrożności oraz dowodów naukowych i technicznych, zwłaszcza gdy na rynku dostępne są bezpieczniejsze produkty.

Można zażądać przeprowadzenia badań produktu końcowego na obecność substancji niebezpiecznych objętych ograniczeniami w celu zapewnienia konsumentom wysokiego stopnia pewności.

W stosownych przypadkach wprowadza się również restrykcyjne warunki w zakresie postępowania z substancjami w procesie produkcji farb i lakierów, aby uniknąć narażenia siły roboczej. Weryfikację zgodności z kryteriami przeprowadza się w sposób zapewniający konsumentom wysoki stopień pewności, odzwierciedlający praktyczną możliwość uzyskiwania przez wnioskodawców informacji w obrębie łańcucha dostaw oraz wykluczający możliwość prowadzenia niewłaściwej działalności rynkowej przez wnioskodawców.

Ocena i weryfikacja

| a) | Wymogi
  Szczegółowe wymogi w zakresie oceny i weryfikacji podane są w ramach każdego kryterium.
  W przypadku gdy wnioskodawca jest zobowiązany do złożenia deklaracji, dokumentacji, analiz, sprawozdań z badań lub innych dowodów zgodności z kryteriami, dokumenty te mogą pochodzić, odpowiednio, od wnioskodawcy lub od jego dostawcy(-ów) lub jego (ich) poddostawcy(-ów).
  W przypadku zmian, takich jak zmiana dostawcy, zmiana receptury farby lub rozszerzenie zakresu produktów skutkujące zmianą zakresu, w jakim dana farba lub lakier spełnia jedno lub więcej z kryteriów (w stosownych przypadkach), posiadacz pozwolenia przed wprowadzeniem jakiejkolwiek zmiany przedstawia odpowiedniemu właściwemu organowi informacje wykazujące stałą zgodność danego produktu z określonymi stosownymi kryteriami.
  W stosownych przypadkach można stosować metody badań inne niż te wskazane dla każdego z kryteriów, jeżeli zostały one opisane w podręczniku użytkownika dotyczącym stosowania kryteriów oznakowania ekologicznego, a właściwy organ oceniający wniosek uzna je za metody równoważne.
  Właściwe organy uznają na zasadzie preferencyjnej badania objęte akredytacją zgodnie z ISO 17025 oraz weryfikacje przeprowadzone przez organy akredytowane zgodnie z normą EN 45011 lub z równoważną normą międzynarodową.
  W stosownych przypadkach właściwe organy mogą wymagać dokumentacji uzupełniającej i mogą przeprowadzić niezależne weryfikacje. |
| --- | --- |

a)

Wymogi

Szczegółowe wymogi w zakresie oceny i weryfikacji podane są w ramach każdego kryterium.

W przypadku gdy wnioskodawca jest zobowiązany do złożenia deklaracji, dokumentacji, analiz, sprawozdań z badań lub innych dowodów zgodności z kryteriami, dokumenty te mogą pochodzić, odpowiednio, od wnioskodawcy lub od jego dostawcy(-ów) lub jego (ich) poddostawcy(-ów).

W przypadku zmian, takich jak zmiana dostawcy, zmiana receptury farby lub rozszerzenie zakresu produktów skutkujące zmianą zakresu, w jakim dana farba lub lakier spełnia jedno lub więcej z kryteriów (w stosownych przypadkach), posiadacz pozwolenia przed wprowadzeniem jakiejkolwiek zmiany przedstawia odpowiedniemu właściwemu organowi informacje wykazujące stałą zgodność danego produktu z określonymi stosownymi kryteriami.

W stosownych przypadkach można stosować metody badań inne niż te wskazane dla każdego z kryteriów, jeżeli zostały one opisane w podręczniku użytkownika dotyczącym stosowania kryteriów oznakowania ekologicznego, a właściwy organ oceniający wniosek uzna je za metody równoważne.

Właściwe organy uznają na zasadzie preferencyjnej badania objęte akredytacją zgodnie z ISO 17025 oraz weryfikacje przeprowadzone przez organy akredytowane zgodnie z normą EN 45011 lub z równoważną normą międzynarodową.

W stosownych przypadkach właściwe organy mogą wymagać dokumentacji uzupełniającej i mogą przeprowadzić niezależne weryfikacje.

| b) | Progi pomiarowe
  Jeśli nie wskazano inaczej, zgodność z kryteriami oznakowania ekologicznego jest wymagana w odniesieniu do celowo dodanych substancji i mieszanin oraz w odniesieniu do produktów ubocznych i zanieczyszczeń z surowców, których stężenie jest równe lub przekracza 0,010 % w/w receptury końcowej. |
| --- | --- |

b)

Progi pomiarowe

Jeśli nie wskazano inaczej, zgodność z kryteriami oznakowania ekologicznego jest wymagana w odniesieniu do celowo dodanych substancji i mieszanin oraz w odniesieniu do produktów ubocznych i zanieczyszczeń z surowców, których stężenie jest równe lub przekracza 0,010 % w/w receptury końcowej.

| c) | Właściwemu organowi przedstawia się dokładną recepturę produktu, w tym informacje o funkcji i postaci fizycznej wszystkich składników określonych w ramach kryteriów, oraz wszelkie dodatkowe składniki funkcjonalne wraz z ich stężeniem wejściowym. W odniesieniu do każdego składnika należy podać nazwę chemiczną, numer CAS i klasyfikację CLP zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1272/2008. Należy zgłosić wszystkie składniki określone w ramach kryteriów oraz wszelkie inne składniki funkcjonalne, a także znane zanieczyszczenia występujące w produkcie w stężeniach większych niż 0,010 %, chyba że wymagane jest mniejsze stężenie w celu zapewnienia zgodności z wymogiem dotyczącym odstępstwa.
  Jeżeli kryteria odnoszą się do składników, obejmują one również substancje i preparaty lub mieszaniny. Definicje „substancji” i „mieszanin” określono w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (1) („rozporządzenie REACH”).
  Karty charakterystyki lub numery CAS i klasyfikacje CLP w odniesieniu do każdego ze składników przedstawia się właściwym organom zgodnie z rozporządzeniem REACH. |
| --- | --- |

c)

Właściwemu organowi przedstawia się dokładną recepturę produktu, w tym informacje o funkcji i postaci fizycznej wszystkich składników określonych w ramach kryteriów, oraz wszelkie dodatkowe składniki funkcjonalne wraz z ich stężeniem wejściowym. W odniesieniu do każdego składnika należy podać nazwę chemiczną, numer CAS i klasyfikację CLP zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1272/2008. Należy zgłosić wszystkie składniki określone w ramach kryteriów oraz wszelkie inne składniki funkcjonalne, a także znane zanieczyszczenia występujące w produkcie w stężeniach większych niż 0,010 %, chyba że wymagane jest mniejsze stężenie w celu zapewnienia zgodności z wymogiem dotyczącym odstępstwa.

Jeżeli kryteria odnoszą się do składników, obejmują one również substancje i preparaty lub mieszaniny. Definicje „substancji” i „mieszanin” określono w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (1) („rozporządzenie REACH”).

Karty charakterystyki lub numery CAS i klasyfikacje CLP w odniesieniu do każdego ze składników przedstawia się właściwym organom zgodnie z rozporządzeniem REACH.

| d) | W odniesieniu do wszystkich kryteriów z wyjątkiem kryterium 4 dotyczącego lotnych i półlotnych związków organicznych (LZO, SVOC), dopuszczalne wartości mają zastosowanie do farb lub lakierów w ich opakowaniach. Zgodnie z dyrektywą 2004/42/WE dopuszczalne wartości LZO odnoszą się do gotowych produktów i dlatego maksymalną zawartość LZO mierzy się lub oblicza z uwzględnieniem wszelkich zalecanych dodatków, takich jak barwniki lub rozcieńczalniki. Do tego obliczenia lub pomiaru potrzebne są dostarczane przez dostawców surowców dane na temat zawartości substancji stałych, zawartości lotnych związków organicznych oraz gęstości produktu. Ma to również zastosowanie przy mierzeniu lub obliczaniu zawartości półlotnych związków organicznych. Właściwe organy mogą zażądać przeprowadzenia badania na obecność półlotnych związków organicznych w celu potwierdzenia obliczeń. |
| --- | --- |

d)

W odniesieniu do wszystkich kryteriów z wyjątkiem kryterium 4 dotyczącego lotnych i półlotnych związków organicznych (LZO, SVOC), dopuszczalne wartości mają zastosowanie do farb lub lakierów w ich opakowaniach. Zgodnie z dyrektywą 2004/42/WE dopuszczalne wartości LZO odnoszą się do gotowych produktów i dlatego maksymalną zawartość LZO mierzy się lub oblicza z uwzględnieniem wszelkich zalecanych dodatków, takich jak barwniki lub rozcieńczalniki. Do tego obliczenia lub pomiaru potrzebne są dostarczane przez dostawców surowców dane na temat zawartości substancji stałych, zawartości lotnych związków organicznych oraz gęstości produktu. Ma to również zastosowanie przy mierzeniu lub obliczaniu zawartości półlotnych związków organicznych. Właściwe organy mogą zażądać przeprowadzenia badania na obecność półlotnych związków organicznych w celu potwierdzenia obliczeń.

Kryterium 1. Pigmenty białe oraz odporność na ścieranie na mokro

1 a)   Minimalny wymóg dotyczący zawartości pigmentów białych

Zawartość białych pigmentów (białe pigmenty nieorganiczne o współczynniku załamania powyżej 1,8) w farbach ściennych i sufitowych do wnętrz, zgłoszonych jako odporne na ścieranie na mokro według klasy 1 i 2, nie może przekraczać wartości określonej w tabeli 1 na m2 suchej powłoki o zdolności krycia 98 %. W przypadku systemów barwiących wymóg ten ma zastosowanie tylko do farby podstawowej.

Tabela 1

Związek między odpornością na ścieranie na mokro a zawartością TiO2 w odniesieniu do farb wewnętrznych

| Odporność na ścieranie na mokro | Wartość dopuszczalna przy zastosowaniu wewnętrznym (g/m2) |
| --- | --- |
| Klasa 1 | 40 |
| Klasa 2 | 36 |

Odporność na ścieranie na mokro

Wartość dopuszczalna przy zastosowaniu wewnętrznym (g/m2)

Klasa 1

40

Klasa 2

36

W odniesieniu do wszystkich pozostałych farb, w tym farb wapiennych, krzemianowych, podkładowych, antykorozyjnych i fasadowych, zawartość białych pigmentów (białe pigmenty nieorganiczne o współczynniku załamania powyżej 1,8) nie przekracza 36 g/m2 w odniesieniu do produktów do zastosowań wewnętrznych i 38 g/m2 w odniesieniu do produktów do zastosowań zewnętrznych. Zarówno w przypadku farb wewnętrznych, jak i zewnętrznych, stosuje się bardziej rygorystyczne wartości dopuszczalne.

W przypadku gdy wyżej wymienione produkty wchodzą w zakres wyłączenia określonego w pkt 1 lit. b), zawartość białych pigmentów (białe pigmenty nieorganiczne o współczynniku załamania powyżej 1,8) nie przekracza 25 g/m2 suchej powłoki o zdolności krycia 98 %.

1 b)   Minimalny wymóg dotyczący odporności na ścieranie na mokro (jedynie w odniesieniu do farb wewnętrznych)

Wszystkie wewnętrzne farby ścienne i sufitowe (warstwy wierzchnie) mają odporność na ścieranie na mokro (WSR) na poziomie klasy 1 lub klasy 2 zgodnie z EN 13300 i EN ISO 11998. Wymóg ten ma zastosowanie jedynie do podstawowych farb barwiących (farby podstawowe).

Wewnętrzne farby ścienne i sufitowe o zawartości białych pigmentów (białe pigmenty nieorganiczne o współczynniku załamania powyżej 1,8) nieprzekraczającej 25 g/m2 suchej powłoki o zdolności krycia 98 % są wyłączone z tego wymogu.

Jedynie w przypadku farb zaliczanych do klasy 1 lub 2 WSR, posiadających oznakowanie ekologiczne, można podać na etykiecie lub w innych dokumentach handlowych informację o ich odporności na ścieranie na mokro.

Ocena i weryfikacja: spełnione muszą zostać wymogi określone zarówno w pkt 1 lit. a), jak i w pkt 1 lit. b). Wnioskodawca przedstawia dokumenty wykazujące zgodność zawartości białych pigmentów z przedmiotowym kryterium.

Zgodnie z EN 13300 wnioskodawca przedstawia sprawozdanie z przeprowadzonych badań z wykorzystaniem metody opisanej w EN ISO 11998 (test na podatność na czyszczenie i odporność na szorowanie). W odniesieniu do wewnętrznych farb sufitowych i farb ściennych etykiety na opakowaniu, w tym tekst towarzyszący, przedstawia się jako dowód stwierdzenia odporności na ścieranie na mokro.

Kryterium 2. Pigmenty zawierające ditlenek tytanu

Jeżeli produkt zawiera ponad 3,0 % w/w ditlenku tytanu, emisje i zrzuty odpadów z produkcji pigmentów zawierających ditlenek tytanu nie przekraczają następujących wartości (2):

w odniesieniu do procesu siarczanowego:

| — | SOx obliczany jako SO2: 7,0 kg/tonę pigmentu TiO2 |
| --- | --- |

—

SOx obliczany jako SO2: 7,0 kg/tonę pigmentu TiO2

| — | odpady siarczanowe: 500 kg/tonę pigmentu TiO2 |
| --- | --- |

—

odpady siarczanowe: 500 kg/tonę pigmentu TiO2

w procesie chlorkowym

| — | w przypadku stosowania rutylu naturalnego: 103 kg odpadów chlorkowych/tonę pigmentu TiO2; |
| --- | --- |

—

w przypadku stosowania rutylu naturalnego: 103 kg odpadów chlorkowych/tonę pigmentu TiO2;

| — | w przypadku stosowania rutylu syntetycznego: 179 kg odpadów chlorkowych/tonę pigmentu TiO2; |
| --- | --- |

—

w przypadku stosowania rutylu syntetycznego: 179 kg odpadów chlorkowych/tonę pigmentu TiO2;

| — | w przypadku stosowania żużla: 329 kg odpadów chlorkowych/tonę pigmentu TiO2; |
| --- | --- |

—

w przypadku stosowania żużla: 329 kg odpadów chlorkowych/tonę pigmentu TiO2;

Jeżeli stosuje się więcej niż jeden rodzaj źródeł tytanu, wartości będą miały zastosowanie proporcjonalnie do ilości danego zastosowanego rodzaju źródła.

Uwaga:

Emisje SOx mają zastosowanie wyłącznie do procesu siarczanowego.

W celu zdefiniowania odpadów wykorzystuje się art. 3 dyrektywy ramowej Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE w sprawie odpadów (3). Jeżeli producent TiO2 spełnia warunki określone w art. 5 (produkcja produktów ubocznych) dyrektywy ramowej w sprawie odpadów, jego odpady podlegają wyłączeniu.

Ocena i weryfikacja: wnioskodawca przedstawia odpowiednią dokumentację wskazującą, że producent ditlenku tytanu, który produkuje surowiec do farb, przestrzega przepisów, w formie oświadczenia o niestosowaniu lub oświadczenia potwierdzonego danymi wskazującymi zgodność z odpowiednimi poziomami emisji procesowych i zrzutów odpadów.

Kryterium 3. Efektywność wykorzystania:

W celu wykazania efektywności wykorzystania farb i lakierów przeprowadza się następujące badania według rodzaju farby lub lakieru, opisane w tabeli 2.

Tabela 2

Wymogi w zakresie właściwości różnych rodzajów farb i lakierów

| Kryteria | Farby i lakiery (według podkategorii określonych zgodnie z dyrektywą 2004/42/WE) |
| --- | --- |
| Farba do wnętrz
  a), b) | Farby zewnętrzne
  c) | Farby podkładowe i pokrywające
  d) | Gęsta powłoka dekoracyjna do zastosowania wewnętrznego i zewnętrznego
  l) | Lakier i bejca
  e), f) | Jakościowe farby jednoskładnikowe i farby podłogowe
  i) | Farba gruntująca
  g) | Farba podkładowa i gruntująca
  h) |
| 3 a) | Wydajność (jedynie w przypadku farb o jasnych odcieniach, w tym białych podkładów stosowanych w systemach barwiących) — ISO 6504/1 |

Kryteria

Farby i lakiery (według podkategorii określonych zgodnie z dyrektywą 2004/42/WE)

Farba do wnętrz

a), b)

Farby zewnętrzne

c)

Farby podkładowe i pokrywające

d)

Gęsta powłoka dekoracyjna do zastosowania wewnętrznego i zewnętrznego

l)

Lakier i bejca

e), f)

Jakościowe farby jednoskładnikowe i farby podłogowe

i)

Farba gruntująca

g)

Farba podkładowa i gruntująca

h)

3 a)

Wydajność (jedynie w przypadku farb o jasnych odcieniach, w tym białych podkładów stosowanych w systemach barwiących) — ISO 6504/1

8 m2/L

4 m2/L (farba elastomerowa)

6 m2/L (farba murarska)

Produkty do stosowania na zewnątrz 6 m2/L

Produkty do stosowania wewnątrz 8 m2/L

1 m2/L

—

Produkty do stosowania na zewnątrz 6 m2/L

Produkty do stosowania wewnątrz 8 m2/L

6 m2/L (bez wymogów krycia)

8 m2/L (z wymogami krycia)

6 m2/L (bez wymogów krycia)

8 m2/L (z wymogami krycia)

| 3 b) | Odporność na wodę — ISO 2812-3 |
| --- | --- |

3 b)

Odporność na wodę — ISO 2812-3

—

—

—

—

Odporne na wodę

Odporne na wodę

—

—

| 3 c) | Przyczepność — EN 24624 |
| --- | --- |

3 c)

Przyczepność — EN 24624

—

—

—

—

Wynik 2

1,5 MPa (farba murarska)

1,5 MPa (farba murarska)

| 3 d) | Ścieralność — EN ISO 7784-2 |
| --- | --- |

3 d)

Ścieralność — EN ISO 7784-2

—

—

—

—

—

Utrata 70 mg masy

—

—

| 3 e) | Oddziaływanie czynników atmosferycznych — EN 11507/EN 927-6 |
| --- | --- |

3 e)

Oddziaływanie czynników atmosferycznych — EN 11507/EN 927-6

—

1 000 godz.

1 000 godz. (na zewnątrz)

1 000 godz. (na zewnątrz)

1 000 godz. (na zewnątrz)

1 000 godz. (na zewnątrz)

—

—

| 3 f) | Przepuszczalność pary wodnej (4) — EN ISO 7783 |
| --- | --- |

3 f)

Przepuszczalność pary wodnej (4) — EN ISO 7783

—

Klasa II lub lepsza

—

Klasa II lub lepsza (na zewnątrz)

—

—

—

—

| 3 g) | Przepuszczalność wody (4) |
| --- | --- |

3 g)

Przepuszczalność wody (4)

—

W przypadku przedstawiania informacji handlowych

—

Klasa II lub lepsza (na zewnątrz)

—

—

—

—

— EN 1062-3

Wszystkie pozostałe produkty — klasa II lub wyższa

| 3 h) | odporność na zagrzybienie (4) — EN 15457 |
| --- | --- |

3 h)

odporność na zagrzybienie (4) — EN 15457

—

Klasa 1 lub niższa (farby murarskie lub farby do drewna)

Klasa 0 (produkty do drewna do stosowania na zewnątrz)

Klasa 1 lub niższa (na zewnątrz)

—

—

—

—

| 3 h) | Odporność na glony EN 15458 (4) |
| --- | --- |

3 h)

Odporność na glony EN 15458 (4)

—

Klasa 1 lub niższa (farby murarskie lub farby do drewna)

Klasa 0 (produkty do drewna do stosowania na zewnątrz)

Klasa 1 lub niższa (na zewnątrz)

—

—

—

—

| 3 i) | Wyrównywanie pęknięć (4) — EN 1062-7 |
| --- | --- |

3 i)

Wyrównywanie pęknięć (4) — EN 1062-7

—

A1 (tylko farba elastomerowa)

—

—

—

—

—

—

| 3 j) | Odporność na zasady — ISO 2812-4 |
| --- | --- |

3 j)

Odporność na zasady — ISO 2812-4

—

Farba murarska

—

—

—

—

Produkty murarskie do stosowania na zewnątrz

Produkty murarskie do stosowania na zewnątrz

| 3 k) | Odporność na korozję (4) |
| --- | --- |

3 k)

Odporność na korozję (4)

—

Farba antykorozyjna

Farba antykorozyjna

—

—

Farba antykorozyjna

Farba antykorozyjna

Farba antykorozyjna

EN ISO 12944-2 i 12944-6, ISO 9227, ISO 4628-2 i 4628-3

Tworzenie się pęcherzy: ≥ wielkość 3/gęstość 3

Podatność na korozję: ≥ Ri2

Tworzenie się pęcherzy: ≥ wielkość 3/gęstość 3

Podatność na korozję: ≥ Ri2

Tworzenie się pęcherzy: ≥ wielkość 3/gęstość 3

Podatność na korozję: ≥ Ri2

Tworzenie się pęcherzy: ≥ wielkość 3/gęstość 3

Podatność na korozję: ≥ Ri2

Tworzenie się pęcherzy: ≥ wielkość 3/gęstość 3

Podatność na korozję: ≥ Ri2

3 a)   Wydajność

Wymóg w zakresie wydajności ma zastosowanie do farb białych i o jasnych odcieniach. W odniesieniu do farb dostępnych w innych kolorach wymóg w zakresie wydajności ma zastosowanie do najjaśniejszej barwy.

Wydajność farb białych i o jasnych odcieniach (włącznie z warstwami wierzchnimi i przejściowymi) wynosi (przy zdolności krycia 98 %) co najmniej 8 m2 z jednego litra produktu w odniesieniu do farb wewnętrznych i 6 m2 w odniesieniu do farb zewnętrznych. Wydajność produktów przeznaczonych do stosowania wewnętrznego, jak i zewnętrznego wynosi (przy zdolności krycia 98 %) co najmniej 8 m2 z jednego litra produktu.

W odniesieniu do systemów barwiących kryterium to stosuje się jedynie do białych podkładów (podkład zawierający najwięcej TiO2). W przypadku gdy biały podkład nie spełnia przedmiotowego wymogu, kryterium to musi być spełnione po zabarwieniu białego podkładu na znormalizowany kolor RAL 9010.

W odniesieniu do farb stanowiących część systemu barwiącego wnioskodawca musi umieścić na opakowaniu produktu informację dla konsumenta i poinformować punkt sprzedaży, jaki odcień bądź farbę gruntującą/podkładową (jeśli to możliwe, posiadającą oznakowanie ekologiczne UE) powinno się zastosować jako podkład przed położeniem farby o ciemniejszym odcieniu.

Wydajność przezroczystych i półprzezroczystych farb gruntujących oraz podkładowych wynosi co najmniej 6 m2, a tych o zdolności krycia — co najmniej 8 m2. Wydajność nieprzezroczystych farb gruntujących o specjalnych właściwościach pod względem nieprzepuszczalności/uszczelniania, przepuszczalności/wiązania oraz farb podkładowych o specjalnych właściwościach pod względem przyczepności wynosi co najmniej 6 m2 na jeden litr produktu.

Grube powłoki dekoracyjne (farby zaprojektowane specjalnie dla uzyskania trójwymiarowego efektu dekoracyjnego, stąd charakteryzujące się bardzo grubą warstwą) mają natomiast posiadać wydajność 1 m2 na kg produktu.

Wydajność nieprzezroczystych farb elastomerowych wynosi co najmniej 4 m2 na litr produktu.

Wymóg ten nie ma zastosowania do lakierów, lazur, przezroczystych przyczepnych farb gruntujących lub innych przezroczystych powłok.

Ocena i weryfikacja: wnioskodawca przedstawia sprawozdanie z badań przeprowadzonych z wykorzystaniem metody ISO 6504/1 (Farby i lakiery — określanie zdolności krycia — Część 1: metoda Kubelka-Munka dla farb białych i o jasnym odcieniu barwy) lub 6504/3 (Część 3: Oznaczanie współczynnika kontrastu farb o jasnych barwach przy ustalonej wydajności), lub — dla farb zaprojektowanych specjalnie dla uzyskania trójwymiarowego efektu dekoracyjnego, stąd charakteryzujących się bardzo grubą warstwą — metodą NF T 30073. W odniesieniu do podkładów wykorzystywanych do produkcji produktów barwionych nieocenionych zgodnie z wymienionymi kryteriami wnioskodawca przedstawia informacje o sposobie informowania konsumenta końcowego o tym, że przed położeniem produktu powinien zastosować środek gruntujący lub szary podkład (bądź w innym odpowiednim odcieniu).

3 b)   Odporność na wodę

Wszystkie lakiery oraz powłoki i farby podłogowe muszą mieć odporność na wodę określoną w normie ISO 2812-3, czyli gwarantującą niezmieniony połysk i kolor po 24-godzinnym okresie działania wody i 16-godzinnym okresie powrotu do stanu normalnego.

Ocena i weryfikacja: wnioskodawca przedstawia sprawozdanie z badań przeprowadzonych z wykorzystaniem metody ISO 2812-3.

3 c)   Przyczepność

Barwione murarskie farby gruntujące powinny przejść test przyczepności zgodnie z EN 24624 (ISO 4624), w którym wytrzymałość rozdzielcza podłoża jest mniejsza od przyczepności farby, w przeciwnym razie przyczepność farby musi być większa od wartości progowej 1,5 MPa.

Powłoki, farby i podkłady podłogowe, murarskie farby gruntujące do wnętrz oraz farby podkładowe do metalu i drewna muszą uzyskać w teście przyczepności według EN 2409 wynik wynoszący 2 lub mniej.

Wymóg ten nie dotyczy przezroczystych farb gruntujących.

Wnioskodawca dokonuje oceny farby gruntującej lub warstwy wierzchniej osobno lub zastosowanych razem. Jeżeli ocenia się jedynie powłokę wierzchnią, uznaje się to za najbardziej pesymistyczny scenariusz dotyczący przyczepności.

Ocena i weryfikacja: wnioskodawca przedstawia sprawozdanie z badań przeprowadzonych przy zastosowaniu, odpowiednio, metody EN ISO 2409 lub EN 24624 (ISO 4624).

3 d)   Ścieralność

Powłoki i farby podłogowe wykazują odporność na ścieranie nieprzekraczającą utraty 70 mg masy po 1000 cykli badań z obciążeniem 1000 g i kołem CS10 zgodnie z EN ISO 7784-2.

Ocena i weryfikacja: wnioskodawca przedstawia sprawozdanie z badań przeprowadzonych metodą opisaną w EN ISO 7784-2, wykazujących zgodność z wymienionym kryterium.

3 e)   Oddziaływanie czynników atmosferycznych (w odniesieniu do farb i lakierów zewnętrznych)

Murarskie farby wykończeniowe oraz powłoki wykończeniowe do drewna i metalu włącznie z lakierami są wystawiane na działanie sztucznych czynników atmosferycznych, w tym na działanie fluorescencyjnych lamp UV i skroplonej pary wodnej lub rozpylonej wody zgodnie z ISO 11507. Wystawia się je na działanie w warunkach testowych przez 1 000 godzin. Warunki badania są następujące: UVA 4 h/60 °C + wilgoć 4 h/50 °C.

Ewentualnie zewnętrzne powłoki wykończeniowe i lakiery do drewna wystawia się na działanie czynników atmosferycznych przez 1 000 godzin w urządzeniu przyśpieszającym działanie czynników atmosferycznych QUV z cyklicznym wystawieniem na działanie promieni UV(A) i zraszanie zgodnie z EN 927-6.

Zgodnie z ISO 7724 3 zmiana koloru próbek wystawionych na działanie czynników atmosferycznych nie może być większa niż ΔΕ * = 4. Kryterium zmiany koloru próbek nie ma zastosowania do lakierów i podkładów.

Zmniejszenie się połysku błyszczących farb i lakierów wystawionych na działanie czynników atmosferycznych nie przekracza 30 % jego wartości początkowej, a jego pomiaru dokonuje się metodą opisaną w ISO 2813. Wymóg ten nie ma zastosowania do półmatowych i matowych warstw wierzchnich (5) o początkowej wartości połysku wynoszącej mniej niż 60 % przy kącie padania wynoszącym 60°.

Skredowanie badane jest metodą opisaną w EN ISO 4628-6 na wykończeniowych powłokach murarskich oraz na powłokach wykończeniowych do drewna i metalu (w stosownych przypadkach) po wystawieniu próbek na działanie czynników atmosferycznych. Powłoki uzyskują w badaniu wynik 1,5 lub lepszy (0,5 lub 1,0). W normie podane są odniesienia wraz z ilustracjami.

Ocenia się również następujące parametry wykończeniowych powłok murarskich oraz powłok wykończeniowych do drewna i metalu po wystawieniu próbek na działanie czynników atmosferycznych:

| | łuszczenie zgodnie z ISO 4628-5; gęstość łusek 2 lub mniejsza, wielkość łusek 2 lub mniejsza, |
| --- | --- |

łuszczenie zgodnie z ISO 4628-5; gęstość łusek 2 lub mniejsza, wielkość łusek 2 lub mniejsza,

| | podatność na pęknięcia zgodnie z ISO 4628-4; ilość pęknięć 2 lub mniejsza, wielkość pęknięć 3 lub mniejsza, |
| --- | --- |

podatność na pęknięcia zgodnie z ISO 4628-4; ilość pęknięć 2 lub mniejsza, wielkość pęknięć 3 lub mniejsza,

| | tworzenie się pęcherzy zgodnie z ISO 4628-2; gęstość pęcherzy 3 lub mniejsza, wielkość pęcherzy 3 lub mniejsza. |
| --- | --- |

tworzenie się pęcherzy zgodnie z ISO 4628-2; gęstość pęcherzy 3 lub mniejsza, wielkość pęcherzy 3 lub mniejsza.

Badania należy przeprowadzić na podkładzie barwiącym.

Ocena i weryfikacja: wnioskodawca przedstawia sprawozdanie z badań na podstawie ISO 11507 zgodnie z określonymi parametrami lub EN 927-6 lub na podstawie obu tych norm. Wnioskodawca przedstawia sprawozdanie z badań przeprowadzonych zgodnie z EN ISO 4628-2, 4, 5, 6 oraz w stosownych przypadkach sprawozdanie z badań zgodnie z ISO 7724-3.

3 f)   Przepuszczalność pary wodnej

Jeżeli stwierdza się, że zewnętrzne farby murarskie i do betonu są farbami oddychającymi, farbę klasyfikuje się zgodnie z normą EN1062-1 w klasie II (średnia przepuszczalność pary) lub wyższej zgodnie z metodą badania opisaną w EN ISO 7783.

Ze względu na dużą liczbę możliwych kolorów barwienia kryterium to jest ograniczone do badania farby podstawowej.

Ocena i weryfikacja: wnioskodawca przedstawia sprawozdanie z badań przeprowadzonych przy zastosowaniu metody EN ISO 7783-2 i klasyfikacji zgodnie z normą EN1062-1.

3 g)   Przepuszczalność wody

Jeżeli stwierdza się, że zewnętrzne farby murarskie i do betonu są farbami wodoodpornymi lub elastomerowymi, farbę klasyfikuje się zgodnie z normą EN1062-1 w klasie III (niska przepuszczalność wody) zgodnie z metodą EN ISO 1062-3.

Ze względu na dużą liczbę możliwych kolorów barwienia kryterium to jest ograniczone do badania farby podstawowej.

Wszystkie pozostałe farby murarskie klasyfikuje się zgodnie z normą EN1062-1 w klasie II (średnia przepuszczalność wody) lub wyższej zgodnie z metodą badania opisaną EN 1062-3.

Ocena i weryfikacja: wnioskodawca przedstawia sprawozdanie z badań przeprowadzonych przy zastosowaniu metody EN 1062-3 i klasyfikacji zgodnie z normą EN1062-1.

3 h)   Odporność na zagrzybienie i glony

Jeżeli stwierdza się, że wykończeniowe powłoki murarskie i farby do drewna mają właściwości przeciwgrzybicze i właściwości przeciwdziałające rozwojowi glonów oraz są zgodne z grupą 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 528/2012 w sprawie produktów biobójczych (6), określa się poniższe wymogi na podstawie EN 15457 i EN 15458.

Farby murarskie muszą uzyskać wynik zaliczający je do klasy 1 lub niższej (1 lub 0) pod względem odporności na zagrzybienie (tj. mniej niż 10 % zagrzybienia) i wynik zaliczający je do klasy 1 lub niższej pod względem odporności na glony.

Farby do drewna muszą uzyskać wynik 0 pod względem odporności na zagrzybienie i wynik 0 pod względem odporności na glony.

Ze względu na dużą liczbę możliwych kolorów barwienia kryterium to jest ograniczone do badania farby podstawowej.

Ocena i weryfikacja: wnioskodawca przedstawia sprawozdanie z badań przeprowadzonych przy zastosowaniu metody opisanej w EN 15457 i EN 15458.

3 i)   Wyrównywanie pęknięć

Jeżeli stwierdza się, że farby murarskie (lub do betonu) mają właściwości elastomerowe, farba musi być sklasyfikowana co najmniej jako A1 w temperaturze 23 °C zgodnie z EN 1062.

Ze względu na dużą liczbę możliwych kolorów barwienia kryterium to jest ograniczone do badania farby podstawowej.

Ocena i weryfikacja: wnioskodawca przedstawia sprawozdanie z badań przeprowadzonych przy zastosowaniu metody opisanej w DIN EN 1062-7.

3 j)   Odporność na zasady

Murarskie farby i środki gruntujące nie powinny wykazywać wyraźnych uszkodzeń w przypadku nałożenia 10 % roztworu NaOH metodą kropelkową i pozostawienia na 24 godziny zgodnie z metodą przedstawioną w ISO 2812-4. Oceny dokonuje się po 24 godzinach schnięcia.

Ocena i weryfikacja: wnioskodawca przedstawia sprawozdanie z badań przeprowadzonych przy zastosowaniu metody przedstawionej w ISO 2812-4.

3 k)   Odporność na korozję

Wywołuje się symulowaną korozję naprężeniową w podłożu w celu dokonania oceny zgodnie z odpowiednią kategorią korozyjności atmosfery lub kategoriami określonymi w EN ISO 12944-2 i powiązanymi procedurami badania określonymi w EN ISO 12944-6. Farby antykorozyjne przeznaczonych do stalowych podłoży powinny być badane po upływie 240 godzin od rozpylenia solanki zgodnie z ISO 9227. Wyniki ocenia się na podstawie ISO 4628-2 w odniesieniu do podatności na powstawanie pęcherzy i na podstawie ISO 4628-3 w odniesieniu do korozji. Farba powinna uzyskać wynik co najmniej 3 pod względem wielkości i gęstości pęcherzy oraz nie gorszy niż Ri2 w badaniu na korozję.

Ocena i weryfikacja: wnioskodawca przedstawia sprawozdanie z badań w celu potwierdzenia zgodności z tym kryterium.

Kryterium 4. Lotne i półlotne związki organiczne (LZO, SVOC)

Maksymalna zawartość lotnych związków organicznych (LZO) i półlotnych związków organicznych (SVOC) nie przekracza wartości dopuszczalnych podanych w tabeli 3.

Zawartość LZO i SVOC należy określać w gotowych produktach z uwzględnieniem wszelkich zalecanych dodatków stosowanych przed użyciem, takich jak barwniki lub rozcieńczalniki.

Na produktach o zawartości LZO zgodnej z wartościami dopuszczalnymi określonymi w tabeli 3 obok oznakowania ekologicznego można umieścić tekst „o zmniejszonej zawartości LZO” oraz zawartość LZO wyrażoną w g/l.

Tabela 3

Dopuszczalna zawartość LZO i SVOC

| Opis produktu (z oznaczeniem podkategorii zgodnie z dyrektywą 2004/42/WE) | Dopuszczalne wartości LZO
  (g/l w tym woda) | Dopuszczalne wartości SVOC
  (g/l w tym woda) |
| --- | --- | --- |
| a) | Matowe ściany i sufity wewnętrzne (połysk < 25@60°) |

Opis produktu (z oznaczeniem podkategorii zgodnie z dyrektywą 2004/42/WE)

Dopuszczalne wartości LZO

(g/l w tym woda)

Dopuszczalne wartości SVOC

(g/l w tym woda)

a)

Matowe ściany i sufity wewnętrzne (połysk < 25@60°)

10

30 (7)/40 (8)

| b) | Połyskujące ściany i sufity wewnętrzne (połysk > 25@60°) |
| --- | --- |

b)

Połyskujące ściany i sufity wewnętrzne (połysk > 25@60°)

40

30 (7)/40 (8)

| c) | Ściany zewnętrzne o podłożu mineralnym |
| --- | --- |

c)

Ściany zewnętrzne o podłożu mineralnym

25

40

| d) | Farby wewnętrzne lub zewnętrzne do wykończeń i okładzin drewnianych, metalowych lub plastykowych |
| --- | --- |

d)

Farby wewnętrzne lub zewnętrzne do wykończeń i okładzin drewnianych, metalowych lub plastykowych

80

50 (7)/60 (8)

| e) | Lakiery i bejce wewnętrzne do wykończeń, w tym bejce nieprzezroczyste |
| --- | --- |

e)

Lakiery i bejce wewnętrzne do wykończeń, w tym bejce nieprzezroczyste

65

30

| e) | Lakiery i bejce zewnętrzne do wykończeń, w tym bejce nieprzezroczyste |
| --- | --- |

e)

Lakiery i bejce zewnętrzne do wykończeń, w tym bejce nieprzezroczyste

75

60

| f) | Wewnętrzne i zewnętrzne bejce o minimalnej grubości |
| --- | --- |

f)

Wewnętrzne i zewnętrzne bejce o minimalnej grubości

50

30 (7)/40 (8)

| g) | Podkłady |
| --- | --- |

g)

Podkłady

15

30 (7)/40 (8)

| h) | Podkłady klejące |
| --- | --- |

h)

Podkłady klejące

15

30 (7)/40 (8)

| i) | Pokrycia jakościowe jednoskładnikowe |
| --- | --- |

i)

Pokrycia jakościowe jednoskładnikowe

80

50 (7)/60 (8)

| j) | Pokrycia jakościowe dwuskładnikowe do szczególnych zastosowań końcowych, np. podłóg |
| --- | --- |

j)

Pokrycia jakościowe dwuskładnikowe do szczególnych zastosowań końcowych, np. podłóg

80

50 (7)/60 (8)

| l) | Pokrycia z efektem dekoracyjnym |
| --- | --- |

l)

Pokrycia z efektem dekoracyjnym

80

50 (7)/60 (8)

Farby antykorozyjne

80

60

Zawartość LZO należy określić, obliczając ją na podstawie składników i surowców lub z wykorzystaniem metod przedstawionych w ISO 11890-2 albo, ewentualnie, w przypadku produktów o zawartości LZO mniejszej niż 1,0 g/l, za pomocą metod przedstawionych w ISO 17895. Zawartość SVOC określa się metodą przedstawioną w ISO 11890-2. Jako podstawę do określenia wyników SVOC metodą chromatografii gazowej należy stosować markery wymienione w tabeli 4. W przypadku produktów do zastosowania wewnętrznego i zewnętrznego decydujące znaczenie ma najbardziej rygorystyczna dopuszczalna wartość SVOC dla farb wewnętrznych.

Tabela 4

Markery do wykorzystania w określaniu zawartości SVOC

| | Systemy polarne
  (powłoki na bazie wody) | Systemy niepolarne
  (powłoki na bazie rozpuszczalnika) |
| --- | --- | --- |
| SVOC | Adypinian dietylu (C10H18O4) do palmitynianu metylu (C17H34O2) | n-Tetradekan (C14H30) do n-dokozanu (C22H46) |

Systemy polarne

(powłoki na bazie wody)

Systemy niepolarne

(powłoki na bazie rozpuszczalnika)

SVOC

Adypinian dietylu (C10H18O4) do palmitynianu metylu (C17H34O2)

n-Tetradekan (C14H30) do n-dokozanu (C22H46)

W odniesieniu do zawartości SVOC w gotowym produkcie wnioskodawca przedstawia sprawozdanie z badań przeprowadzonych metodą przedstawioną w ISO 11890-2 lub składa deklarację zgodności potwierdzoną obliczeniami opartymi na składnikach farby i surowcach. Badanie należy przeprowadzić z uwzględnieniem markerów wymienionych w tabeli 4 oraz podręcznika dotyczącego kryteriów. Na żądanie właściwego organu wnioskodawcy mogą być proszeni o potwierdzenie obliczeń za pomocą określonej metody badań.

Kryterium 5. Ograniczenia dotyczące substancji i mieszanin niebezpiecznych:

Kryterium 5. Ograniczenia dotyczące substancji i mieszanin niebezpiecznych:

Produkt końcowy nie powinien zawierać substancji i mieszanin niebezpiecznych zgodnie z zasadami określonymi w następujących podkryteriach dotyczących:

| — | klasyfikacji pod względem zagrożeń i zwrotów R wskazujących rodzaj zagrożenia, |
| --- | --- |

—

klasyfikacji pod względem zagrożeń i zwrotów R wskazujących rodzaj zagrożenia,

| — | substancji stanowiących bardzo duże zagrożenie, |
| --- | --- |

—

substancji stanowiących bardzo duże zagrożenie,

| — | innych substancji objętych ograniczeniami. |
| --- | --- |

—

innych substancji objętych ograniczeniami.

Wnioskodawcy są zobowiązani udowodnić zgodność receptury produktu końcowego z ogólnymi wymogami w zakresie oceny i weryfikacji oraz z wszelkimi dodatkowymi wymogami określonymi w dodatku.

5 a)   Ograniczenia ogólne dotyczące klasyfikacji zagrożeń i zwrotów R wskazujących rodzaj zagrożenia

Ograniczenia ogólne dotyczące klasyfikacji zagrożeń i zwrotów R wskazujących rodzaj zagrożenia

Receptura produktu końcowego, obejmująca wszystkie celowo dodane składniki występujące w stężeniu większym niż 0,010 %, o ile wyraźnie nie podlega odstępstwom określonym w dodatku, nie zawiera substancji lub mieszanin sklasyfikowanych jako toksyczne, niebezpieczne dla środowiska, działające uczulająco na układ oddechowy lub skórę, lub rakotwórcze, mutagenne lub działające szkodliwie na rozrodczość zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1272/2008 lub dyrektywą Rady 67/548/EWG (9) oraz zgodnie z interpretacją zwrotów określających zagrożenie oraz zwrotów R wymienionych w tabeli 5 przedmiotowego kryterium.

9

Tabela 5

Tabela 5

Klasyfikacja ograniczania zagrożeń oraz ich kategoryzacja

Klasyfikacja ograniczania zagrożeń oraz ich kategoryzacja

| Ostra toksyczność |
| --- |
| Kategoria 1 i 2 | Kategoria 3 |
| H300 Połknięcie może grozić śmiercią (R28) | H301 Działa toksycznie po połknięciu (R25) |
| H310 Grozi śmiercią w kontakcie ze skórą (R27) | H311 Działa toksycznie w kontakcie ze skórą (R24) |
| H330 Wdychanie grozi śmiercią (R23/26) | H331 Działa toksycznie w następstwie wdychania (R23) |
| H304 Połknięcie i dostanie się przez drogi oddechowe może grozić śmiercią (R65) | EUH070 Działa toksycznie w kontakcie z oczami (R39/41) |
| |
| Działanie toksyczne na narządy docelowe |
| Kategoria 1 | Kategoria 2 |
| H370 Powoduje uszkodzenie narządów (R39/23, R39/24, R39/25, R39/26, R39/27, R39/28) | H371 Może powodować uszkodzenie narządów (R68/20, R68/21, R68/22) |
| H372 Powoduje uszkodzenie narządów (R48/25, R48/24, R48/23) | H373 Może powodować uszkodzenie narządów (R48/20, R48/21, R48/22) |
| |
| Działanie uczulające na drogi oddechowe i skórę |
| Kategoria 1 A | Kategoria 1 B |
| H317: Może powodować reakcję alergiczną skóry (R43) | H317: Może powodować reakcję alergiczną skóry (R43) |
| H334: Może powodować objawy alergii lub astmy lub trudności w oddychaniu w następstwie wdychania (R42) | H334: Może powodować objawy alergii lub astmy lub trudności w oddychaniu w następstwie wdychania (R42) |
| |
| Rakotwórcze, mutagenne lub działające szkodliwie na rozrodczość |
| Kategoria 1 A i 1B | Kategoria 2 |
| H340 Może powodować wady genetyczne (R46) | H341 Podejrzewa się, że powoduje wady genetyczne (R68) |
| H350 Może powodować raka (R45) | H351 Podejrzewa się, że powoduje raka (R40) |
| H350i Wdychanie może spowodować raka (R49) | |
| H360F Może działać szkodliwie na płodność (R60) | H361f Podejrzewa się, że działa szkodliwie na płodność (R62) |
| H360D Może działać szkodliwie na dziecko w łonie matki (R61) | H361d Podejrzewa się, że działa szkodliwie na dziecko w łonie matki (R63) |
| H360Fd Może działać szkodliwie na płodność. Może działać szkodliwie na dziecko w łonie matki (R60, R60/61) | H361fd Podejrzewa się, że działa szkodliwie na płodność. Podejrzewa się, że działa szkodliwie na dziecko w łonie matki (R62/63) |
| H360Fd Może działać szkodliwie na płodność. Podejrzewa się, że działa szkodliwie na dziecko w łonie matki (R60/63) | H362 Może działać szkodliwie na dzieci karmione piersią (R64) |
| H360Df Może działać szkodliwie na dziecko w łonie matki. H360Df Może działać szkodliwie na dziecko w łonie matki Podejrzewa się, że działa szkodliwie na płodność (R61/62) | |
| |
| Stwarzające zagrożenie dla środowiska wodnego |
| Kategoria 1 i 2 | Kategoria 3 i 4 |
| H400 Działa bardzo toksycznie na organizmy wodne (R50) | H412 Działa szkodliwie na organizmy wodne, powodując długotrwałe zmiany (R52/53) |
| H410 Działa bardzo toksycznie na organizmy wodne, powodując długotrwałe zmiany (R50/53) | H413 Może powodować długotrwałe szkodliwe skutki dla organizmów wodnych (R53) |
| H411 Działa toksycznie na organizmy wodne, powodując długotrwałe zmiany (R51/53) | |
| |
| Stwarzające zagrożenie dla warstwy ozonowej |
| EUH059 Stwarzające zagrożenie dla warstwy ozonowej (R59) | |

Ostra toksyczność

Kategoria 1 i 2

Kategoria 3

H300 Połknięcie może grozić śmiercią (R28)

H301 Działa toksycznie po połknięciu (R25)

H310 Grozi śmiercią w kontakcie ze skórą (R27)

H311 Działa toksycznie w kontakcie ze skórą (R24)

H330 Wdychanie grozi śmiercią (R23/26)

H331 Działa toksycznie w następstwie wdychania (R23)

H304 Połknięcie i dostanie się przez drogi oddechowe może grozić śmiercią (R65)

EUH070 Działa toksycznie w kontakcie z oczami (R39/41)

Działanie toksyczne na narządy docelowe

Kategoria 1

Kategoria 2

H370 Powoduje uszkodzenie narządów (R39/23, R39/24, R39/25, R39/26, R39/27, R39/28)

H371 Może powodować uszkodzenie narządów (R68/20, R68/21, R68/22)

H372 Powoduje uszkodzenie narządów (R48/25, R48/24, R48/23)

H373 Może powodować uszkodzenie narządów (R48/20, R48/21, R48/22)

Działanie uczulające na drogi oddechowe i skórę

Kategoria 1 A

Kategoria 1 B

H317: Może powodować reakcję alergiczną skóry (R43)

H317: Może powodować reakcję alergiczną skóry (R43)

H334: Może powodować objawy alergii lub astmy lub trudności w oddychaniu w następstwie wdychania (R42)

H334: Może powodować objawy alergii lub astmy lub trudności w oddychaniu w następstwie wdychania (R42)

Rakotwórcze, mutagenne lub działające szkodliwie na rozrodczość

Kategoria 1 A i 1B

Kategoria 2

H340 Może powodować wady genetyczne (R46)

H341 Podejrzewa się, że powoduje wady genetyczne (R68)

H350 Może powodować raka (R45)

H351 Podejrzewa się, że powoduje raka (R40)

H350i Wdychanie może spowodować raka (R49)

H360F Może działać szkodliwie na płodność (R60)

H361f Podejrzewa się, że działa szkodliwie na płodność (R62)

H360D Może działać szkodliwie na dziecko w łonie matki (R61)

H361d Podejrzewa się, że działa szkodliwie na dziecko w łonie matki (R63)

H360Fd Może działać szkodliwie na płodność. Może działać szkodliwie na dziecko w łonie matki (R60, R60/61)

H361fd Podejrzewa się, że działa szkodliwie na płodność. Podejrzewa się, że działa szkodliwie na dziecko w łonie matki (R62/63)

H360Fd Może działać szkodliwie na płodność. Podejrzewa się, że działa szkodliwie na dziecko w łonie matki (R60/63)

H362 Może działać szkodliwie na dzieci karmione piersią (R64)

H360Df Może działać szkodliwie na dziecko w łonie matki. H360Df Może działać szkodliwie na dziecko w łonie matki Podejrzewa się, że działa szkodliwie na płodność (R61/62)

Stwarzające zagrożenie dla środowiska wodnego

Kategoria 1 i 2

Kategoria 3 i 4

H400 Działa bardzo toksycznie na organizmy wodne (R50)

H412 Działa szkodliwie na organizmy wodne, powodując długotrwałe zmiany (R52/53)

H410 Działa bardzo toksycznie na organizmy wodne, powodując długotrwałe zmiany (R50/53)

H413 Może powodować długotrwałe szkodliwe skutki dla organizmów wodnych (R53)

H411 Działa toksycznie na organizmy wodne, powodując długotrwałe zmiany (R51/53)

Stwarzające zagrożenie dla warstwy ozonowej

EUH059 Stwarzające zagrożenie dla warstwy ozonowej (R59)

Przyjęte przez Unię najnowsze zasady klasyfikacji stają się nadrzędne wobec klasyfikacji wymienionych zagrożeń i zwrotów R wskazujących rodzaj zagrożenia. W związku z tym zgodnie z art. 15 rozporządzenia (WE) nr 1272/2008 wnioskodawcy dopilnowują, aby klasyfikacja była oparta na najnowszych zasadach klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin.

W celu wykazania zgodności wnioskodawcy mają obowiązek sporządzenia obliczeń na potrzebę klasyfikację zagrożeń w odniesieniu do produktu końcowego, jakim jest dana farba. Obliczenia wykonuje się zgodnie z metodą klasyfikacji mieszanin określoną w rozporządzeniu (WE) nr 1272/2008 oraz we wszystkich przepisach zmieniających. W tabeli 6 przedstawiono równoważność między klasyfikacją mieszanin zgodnie z dyrektywą 67/548/EWG w sprawie substancji niebezpiecznych (zwaną dalej DSD) a klasyfikacją mieszanin zgodną z rozporządzeniem (WE) nr 1272/2008 (rozporządzenie CLP).

Produktu końcowego nie należy klasyfikować ani oznaczać jako produktu o dużej toksyczności, o działaniu toksycznym na narządy docelowe, o działaniu uczulającym na układ oddechowy lub skórę, lub jako produktu rakotwórczego, mutagennego lub działającego szkodliwie na rozrodczość, niebezpiecznego dla środowiska naturalnego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1272/2008 lub dyrektywy 67/548/EWG.

Tabela 6

Tabela 6

Klasyfikacja produktu końcowego: równoważność między rozporządzeniem CLP a dyrektywą w sprawie substancji niebezpiecznych

Klasyfikacja produktu końcowego: równoważność między rozporządzeniem CLP a dyrektywą w sprawie substancji niebezpiecznych

| Klasyfikacja mieszanin zgodnie z rozporządzeniem CLP | Ekwiwalent zgodnie z dyrektywą w sprawie substancji niebezpiecznych |
| --- | --- |
| O dużej toksyczności | T lub T+ |
| Działające toksycznie na narządy docelowe | T, T+ lub Xn |
| Działające uczulająco na drogi oddechowe lub skórę | — |
| Rakotwórcze, mutagenne lub działające szkodliwie na rozrodczość | Kategorie 1–3 substancji toksycznych rakotwórczych, mutagennych lub działających szkodliwie na rozrodczość |
| Stwarzające zagrożenie dla środowiska | N (z wyłączeniem R53 i R52/53) |

Klasyfikacja mieszanin zgodnie z rozporządzeniem CLP

Ekwiwalent zgodnie z dyrektywą w sprawie substancji niebezpiecznych

O dużej toksyczności

T lub T+

Działające toksycznie na narządy docelowe

T, T+ lub Xn

Działające uczulająco na drogi oddechowe lub skórę

—

Rakotwórcze, mutagenne lub działające szkodliwie na rozrodczość

Kategorie 1–3 substancji toksycznych rakotwórczych, mutagennych lub działających szkodliwie na rozrodczość

Stwarzające zagrożenie dla środowiska

N (z wyłączeniem R53 i R52/53)

5 a) (i)   Odstępstwa mające zastosowanie do grup substancji

Odstępstwa mające zastosowanie do grup substancji

Do celów tej grupy produktów przyznano odstępstwa w odniesieniu do określonych grup substancji, które mogą występować w produkcie końcowym. W ramach przedmiotowych odstępstw ustanawia się klasyfikację zagrożeń objętych odstępstwem w odniesieniu do każdej określonej grupy produktów oraz związane z nimi warunki odstępstwa i mające zastosowanie stężenia graniczne. Odstępstwa zostały określone w dodatku i mają zastosowanie do wymienionych poniżej grup substancji:

| 1. | Środki konserwujące dodawane do barwników, substancji wiążących oraz produktu końcowego:






  a) | środki konserwujące w puszkowanym produkcie; |
| --- | --- | --- |

1.

Środki konserwujące dodawane do barwników, substancji wiążących oraz produktu końcowego:

a)

środki konserwujące w puszkowanym produkcie;

| b) | środki konserwujące do maszyny mieszającej barwniki; |
| --- | --- |

b)

środki konserwujące do maszyny mieszającej barwniki;

| c) | środki konserwujące do suchych powłok; |
| --- | --- |

c)

środki konserwujące do suchych powłok;

| d) | stabilizatory środka konserwującego. |
| --- | --- |

d)

stabilizatory środka konserwującego.

| 2. | Środki suszące i zapobiegające tworzeniu się kożucha:






  a) | środki suszące; |
| --- | --- | --- |

2.

Środki suszące i zapobiegające tworzeniu się kożucha:

a)

środki suszące;

| b) | środki zapobiegające tworzeniu się kożucha. |
| --- | --- |

b)

środki zapobiegające tworzeniu się kożucha.

| 3. | Inhibitory korozji:






  a) | inhibitory korozji; |
| --- | --- | --- |

3.

Inhibitory korozji:

a)

inhibitory korozji;

| b) | środki zapobiegające powstawaniu śniedzi. |
| --- | --- |

b)

środki zapobiegające powstawaniu śniedzi.

| 4. | Surfaktanty:






  a) | surfaktanty ogólnego stosowania; |
| --- | --- | --- |

4.

Surfaktanty:

a)

surfaktanty ogólnego stosowania;

| b) | alkilofenolooksyetyleny (APEO); |
| --- | --- |

b)

alkilofenolooksyetyleny (APEO);

| c) | surfaktanty perfluorowane. |
| --- | --- |

c)

surfaktanty perfluorowane.

| 5. | Różne substancje użytkowe o zastosowaniu ogólnym:






  a) | emulsja żywicy silikonowej w farbach białych, barwnikach i podstawowych środkach barwiących; |
| --- | --- | --- |

5.

Różne substancje użytkowe o zastosowaniu ogólnym:

a)

emulsja żywicy silikonowej w farbach białych, barwnikach i podstawowych środkach barwiących;

| b) | metale i ich związki; |
| --- | --- |

b)

metale i ich związki;

| c) | surowce mineralne, w tym wypełniacze; |
| --- | --- |

c)

surowce mineralne, w tym wypełniacze;

| d) | środki neutralizujące; |
| --- | --- |

d)

środki neutralizujące;

| c) | wybielacze optyczne; |
| --- | --- |

c)

wybielacze optyczne;

| f) | pigmenty. |
| --- | --- |

f)

pigmenty.

| 6. | Różne substancje użytkowe o zastosowaniach specjalistycznych:






  a) | stabilizatory i środki chroniące przed promieniowaniem UV; |
| --- | --- | --- |

6.

Różne substancje użytkowe o zastosowaniach specjalistycznych:

a)

stabilizatory i środki chroniące przed promieniowaniem UV;

| b) | plastyfikatory. |
| --- | --- |

b)

plastyfikatory.

| 7. | Pozostałości substancji, które mogą występować w produkcie końcowym:






  a) | formaldehyd; |
| --- | --- | --- |

7.

Pozostałości substancji, które mogą występować w produkcie końcowym:

a)

formaldehyd;

| b) | rozpuszczalniki; |
| --- | --- |

b)

rozpuszczalniki;

| c) | monomery nieprzereagowane; |
| --- | --- |

c)

monomery nieprzereagowane;

| d) | lotne związki aromatyczne i związki chlorowcowane. |
| --- | --- |

d)

lotne związki aromatyczne i związki chlorowcowane.

5 a) (ii)   Warunki odstępstwa mające zastosowanie do miejsc produkcji.

Warunki odstępstwa mające zastosowanie do miejsc produkcji.

W przypadku odstępstw dotyczących ostrych toksyn lub toksyn działających toksycznie na narządy docelowe mają zastosowanie dodatkowe warunki związane z produkcją farb i lakierów. W takim przypadku wnioskodawcy muszą przedstawić dowody wskazujące, że spełnili następujące wymogi:

| — | substancje, do których ma zastosowanie klasyfikacja ostrych toksyn lub toksyn działających toksycznie na narządy docelowe, wykazują zgodność z odpowiednimi orientacyjnymi dopuszczalnymi wartościami narażenia zawodowego (OELV) przyjętymi na poziomie europejskim lub poszczególnych państw członkowskich w odniesieniu do substancji, przy czym zastosowanie mają wartości najbardziej restrykcyjne, |
| --- | --- |

—

substancje, do których ma zastosowanie klasyfikacja ostrych toksyn lub toksyn działających toksycznie na narządy docelowe, wykazują zgodność z odpowiednimi orientacyjnymi dopuszczalnymi wartościami narażenia zawodowego (OELV) przyjętymi na poziomie europejskim lub poszczególnych państw członkowskich w odniesieniu do substancji, przy czym zastosowanie mają wartości najbardziej restrykcyjne,

| — | jeżeli brak odniesienia do OELV, wnioskodawca musi wykazać, w jaki sposób procedury bezpieczeństwa i higieny pracy przy obsłudze każdej substancji używanej w miejscu produkcji w celu uzyskania produktu końcowego, jakim jest farba z oznakowaniem ekologicznym, przyczyniają się do maksymalnego ograniczenia narażenia, |
| --- | --- |

—

jeżeli brak odniesienia do OELV, wnioskodawca musi wykazać, w jaki sposób procedury bezpieczeństwa i higieny pracy przy obsłudze każdej substancji używanej w miejscu produkcji w celu uzyskania produktu końcowego, jakim jest farba z oznakowaniem ekologicznym, przyczyniają się do maksymalnego ograniczenia narażenia,

| — | forma substancji, do których ma zastosowanie klasyfikacja aerozolu lub par, wskazuje, że pracownicy nie są narażeni w tej postaci, |
| --- | --- |

—

forma substancji, do których ma zastosowanie klasyfikacja aerozolu lub par, wskazuje, że pracownicy nie są narażeni w tej postaci,

| — | substancje w postaci suchej, do których klasyfikacja ma zastosowanie, wskazują, że w trakcie produkcji pracownicy nie mogą mieć z nią kontaktu w tej postaci. |
| --- | --- |

—

substancje w postaci suchej, do których klasyfikacja ma zastosowanie, wskazują, że w trakcie produkcji pracownicy nie mogą mieć z nią kontaktu w tej postaci.

Ocena i weryfikacja: wnioskodawca wykazuje zgodność z tym kryterium, przedstawiając deklarację sklasyfikowania lub niesklasyfikowania w odniesieniu do:

Ocena i weryfikacja:

| — | produktu końcowego będącego farbą lub lakierem w oparciu o metody klasyfikacji mieszanin określone w rozporządzeniu (WE) nr 1272/2008 oraz we wszystkich przepisach zmieniających, |
| --- | --- |

—

produktu końcowego będącego farbą lub lakierem w oparciu o metody klasyfikacji mieszanin określone w rozporządzeniu (WE) nr 1272/2008 oraz we wszystkich przepisach zmieniających,

| — | składników przewidzianych w recepturze farby lub lakieru, zaliczanych do grup substancji wymienionych w pkt 5 lit. a) ppkt (i), które występują przy stężeniach większych niż 0,010 %. |
| --- | --- |

—

składników przewidzianych w recepturze farby lub lakieru, zaliczanych do grup substancji wymienionych w pkt 5 lit. a) ppkt (i), które występują przy stężeniach większych niż 0,010 %.

Deklaracja ta opiera się na informacjach zgromadzonych zgodnie z wymogami określonymi w dodatku.

Należy również zidentyfikować aktywne składniki, do których mogą mieć zastosowanie określone stężenia graniczne zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1272/2008 oraz które mogą występować poniżej wartości granicznej 0,010 %.

Należy podać następujące informacje techniczne w celu uzupełnienia deklaracji dotyczącej klasyfikacji lub braku klasyfikacji składników:

| (i) | w odniesieniu do substancji niezarejestrowanych na mocy rozporządzenia REACH i jeszcze nieobjętych zharmonizowaną klasyfikacją CLP: informacje spełniające wymagania wymienione w załączniku VII rozporządzenia REACH; |
| --- | --- |

(i)

w odniesieniu do substancji niezarejestrowanych na mocy rozporządzenia REACH i jeszcze nieobjętych zharmonizowaną klasyfikacją CLP: informacje spełniające wymagania wymienione w załączniku VII rozporządzenia REACH;

| (ii) | w odniesieniu do substancji zarejestrowanych na mocy rozporządzenia REACH i niespełniających wymagań w zakresie klasyfikacji CLP: informacje oparte na dokumentacji rejestracyjnej REACH, potwierdzające brak klasyfikacji substancji; |
| --- | --- |

(ii)

w odniesieniu do substancji zarejestrowanych na mocy rozporządzenia REACH i niespełniających wymagań w zakresie klasyfikacji CLP: informacje oparte na dokumentacji rejestracyjnej REACH, potwierdzające brak klasyfikacji substancji;

| (iii) | w odniesieniu do substancji objętych zharmonizowaną klasyfikacją lub autoklasyfikacją: karty charakterystyki, jeżeli są dostępne. Jeżeli karty charakterystyki nie są dostępne, lub substancja jest objęta autoklasyfikacją, należy dostarczyć informacje istotne z punktu widzenia klasyfikacji substancji pod względem zagrożeń zgodnie z załącznikiem II rozporządzenia REACH; |
| --- | --- |

(iii)

w odniesieniu do substancji objętych zharmonizowaną klasyfikacją lub autoklasyfikacją: karty charakterystyki, jeżeli są dostępne. Jeżeli karty charakterystyki nie są dostępne, lub substancja jest objęta autoklasyfikacją, należy dostarczyć informacje istotne z punktu widzenia klasyfikacji substancji pod względem zagrożeń zgodnie z załącznikiem II rozporządzenia REACH;

| (iv) | w odniesieniu do mieszanin: karty charakterystyki, jeżeli są dostępne. Jeżeli karty charakterystyki nie są dostępne, należy przedstawić obliczenie dotyczące klasyfikacji mieszaniny zgodnie z zasadami określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 1272/2008 wraz z informacjami istotnymi z punktu widzenia klasyfikacji mieszanin pod względem zagrożeń zgodnie z załącznikiem II do rozporządzenia REACH. |
| --- | --- |

(iv)

w odniesieniu do mieszanin: karty charakterystyki, jeżeli są dostępne. Jeżeli karty charakterystyki nie są dostępne, należy przedstawić obliczenie dotyczące klasyfikacji mieszaniny zgodnie z zasadami określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 1272/2008 wraz z informacjami istotnymi z punktu widzenia klasyfikacji mieszanin pod względem zagrożeń zgodnie z załącznikiem II do rozporządzenia REACH.

Substancje i mieszaniny należy scharakteryzować zgodnie z sekcjami 10, 11 i 12 załącznika II do rozporządzenia REACH (wymagania dotyczące sporządzania kart charakterystyki). Musi to obejmować również informacje dotyczące postaci fizycznej i stanu składników oraz identyfikację wytworzonych składników nanomateriałowych, w przypadku których co najmniej 50 % cząstek w liczbowym rozkładzie wielkości cząstek ma co najmniej jeden wymiar zewnętrzny w zakresie 1 nm — 100 nm.

Wnioskodawca powinien również zidentyfikować substancje i mieszaniny wykorzystywane w recepturze farby, objęte szczególnymi wymogami w sprawie odstępstwa określonymi w dodatku. W odniesieniu do każdej substancji lub mieszaniny, która podlega odstępstwu, należy dostarczyć informacje uzupełniające, przedstawiające sposób, w jaki spełniono wymogi w sprawie odstępstwa.

5 b)   Ograniczenia mające zastosowanie do substancji stanowiących bardzo duże zagrożenie

Ograniczenia mające zastosowanie do substancji stanowiących bardzo duże zagrożenie

Zgodnie z art. 6 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 66/2010, jeśli produkt końcowy i jakiekolwiek składniki lub surowce nie zostaną objęte odstępstwem, nie mogą zawierać substancji:

| — | spełniających kryteria określone w art. 57 rozporządzenia REACH, |
| --- | --- |

—

spełniających kryteria określone w art. 57 rozporządzenia REACH,

| — | wskazanych zgodnie z procedurą opisaną w art. 59 ust. 1 rozporządzenia REACH, w którym ustala się listę kandydacką substancji stanowiących bardzo duże zagrożenie. |
| --- | --- |

—

wskazanych zgodnie z procedurą opisaną w art. 59 ust. 1 rozporządzenia REACH, w którym ustala się listę kandydacką substancji stanowiących bardzo duże zagrożenie.

Nie udziela się żadnego odstępstwa odnośnie do substancji spełniających jeden lub oba z powyższych warunków i występujących w farbie lub lakierze w stężeniach większych niż 0,10 % (w/w).

Ocena i weryfikacja: wnioskodawca przedstawia deklarację zgodności z tym kryterium uzupełnioną deklaracjami zgodności podpisanymi przez ich dostawców. Wnioskodawcy wykazują, że przeprowadzili badania przesiewowe substancji znajdujących się na liście kandydackiej substancji stanowiących bardzo duże zagrożenie i wymienionych w kryteriach określonych w art. 57 rozporządzenia REACH.

Ocena i weryfikacja:

5 c)   Ograniczenia mające zastosowanie do określonych substancji niebezpiecznych

Ograniczenia mające zastosowanie do określonych substancji niebezpiecznych

Produkt końcowy nie może zawierać substancji niebezpiecznych wyraźnie określonych w dodatku, których poziom stężenia jest równy lub wyższy określonemu stężeniu granicznemu. Ograniczenia dotyczące substancji określonych w dodatku mają zastosowanie do następujących składników farb i lakierów oraz pozostałości:

| (i) | środków konserwujących do suchych powłok; |
| --- | --- |

(i)

środków konserwujących do suchych powłok;

| (ii) | środków konserwujących do maszyn barwiących; |
| --- | --- |

(ii)

środków konserwujących do maszyn barwiących;

| (iii) | środków konserwujących w puszkowanym produkcie; |
| --- | --- |

(iii)

środków konserwujących w puszkowanym produkcie;

| (iv) | stabilizatorów środka konserwującego; |
| --- | --- |

(iv)

stabilizatorów środka konserwującego;

| (v) | surfaktantów na bazie alkilofenoloetoksylanów (APEO); |
| --- | --- |

(v)

surfaktantów na bazie alkilofenoloetoksylanów (APEO);

| (vi) | surfaktantów perfluorowanych; |
| --- | --- |

(vi)

surfaktantów perfluorowanych;

| (vii) | metali i ich związków; |
| --- | --- |

(vii)

metali i ich związków;

| (viii) | pigmentów; |
| --- | --- |

(viii)

pigmentów;

| (ix) | plastyfikatorów; |
| --- | --- |

(ix)

plastyfikatorów;

| (x) | wolnego formaldehydu. |
| --- | --- |

(x)

wolnego formaldehydu.

Ocena i weryfikacja: wymogi w zakresie badań i weryfikacji określono w odniesieniu do każdej substancji w dodatku i odpowiednio dla określonych postaci farb i lakierów.

Ocena i weryfikacja:

Kryterium 6. Informacje dla konsumentów

Kryterium 6. Informacje dla konsumentów

| 6 a) | Należy umieścić na opakowaniu produktu lub do niego dołączyć informacje o następującej treści:






  — | „Oszacuj potrzebną ilość farby, aby ograniczyć jej straty”; |
| --- | --- | --- |

6 a)

Należy umieścić na opakowaniu produktu lub do niego dołączyć informacje o następującej treści:

—

„Oszacuj potrzebną ilość farby, aby ograniczyć jej straty”;

| — | „Odzyskuj niewykorzystaną farbę w celu jej ponownego wykorzystania”; |
| --- | --- |

—

„Odzyskuj niewykorzystaną farbę w celu jej ponownego wykorzystania”;

| — | „Ponowne użycie farby może skutecznie obniżyć wpływ, jaki produkt wywiera na środowisko w ciągu swojego cyklu życia”. |
| --- | --- |

—

„Ponowne użycie farby może skutecznie obniżyć wpływ, jaki produkt wywiera na środowisko w ciągu swojego cyklu życia”.

| 6 b) | Należy umieścić na opakowaniu produktu lub do niego dołączyć następujące informacje i porady:






  — | sposób szacunkowego określenia potrzebnej ilości farby przed jej zakupem w celu ograniczenia strat farby oraz zalecana ilość w charakterze wytycznej (np. aby pokryć 1 m2 ściany potrzebne jest x litrów farby), |
| --- | --- | --- |

6 b)

Należy umieścić na opakowaniu produktu lub do niego dołączyć następujące informacje i porady:

—

sposób szacunkowego określenia potrzebnej ilości farby przed jej zakupem w celu ograniczenia strat farby oraz zalecana ilość w charakterze wytycznej (np. aby pokryć 1 m2 ściany potrzebne jest x litrów farby),

2

| — | co zrobić z „niewykorzystaną farbą” z podaniem, na ile to możliwe, adresu internetowego lub danych kontaktowych, które umożliwią konsumentowi uzyskanie bardziej szczegółowych informacji. |
| --- | --- |

—

co zrobić z „niewykorzystaną farbą” z podaniem, na ile to możliwe, adresu internetowego lub danych kontaktowych, które umożliwią konsumentowi uzyskanie bardziej szczegółowych informacji.

| 6 c) | Należy umieścić na opakowaniu produktu lub do niego dołączyć następujące porady i zalecenia co do sposobu stosowania farby:






  — | środki ostrożności, jakich powinien przestrzegać użytkownik; obejmuje to podstawowe zalecenia dotyczące środków ochrony indywidualnej, które należy stosować; informacja o środkach, które należy stosować przy korzystaniu z urządzeń rozpylających, |
| --- | --- | --- |

6 c)

Należy umieścić na opakowaniu produktu lub do niego dołączyć następujące porady i zalecenia co do sposobu stosowania farby:

—

środki ostrożności, jakich powinien przestrzegać użytkownik; obejmuje to podstawowe zalecenia dotyczące środków ochrony indywidualnej, które należy stosować; informacja o środkach, które należy stosować przy korzystaniu z urządzeń rozpylających,

| — | użycie urządzeń czyszczących i odpowiednie gospodarowanie odpadami (w celu ograniczenia zanieczyszczenia wody i gleby); na przykład tekst informujący, że niewykorzystana farba wymaga specjalnego postępowania w celu jej ekologicznego usunięcia i w związku z tym nie należy jej wyrzucać razem z odpadami z gospodarstwa domowego lub handlowymi (np. „Nie należy wylewać pozostałości farb do zlewu, toalety lub pojemnika na odpady”), |
| --- | --- |

—

użycie urządzeń czyszczących i odpowiednie gospodarowanie odpadami (w celu ograniczenia zanieczyszczenia wody i gleby); na przykład tekst informujący, że niewykorzystana farba wymaga specjalnego postępowania w celu jej ekologicznego usunięcia i w związku z tym nie należy jej wyrzucać razem z odpadami z gospodarstwa domowego lub handlowymi (np. „Nie należy wylewać pozostałości farb do zlewu, toalety lub pojemnika na odpady”),

| — | magazynowanie farby w odpowiednich warunkach (przed otwarciem i po otwarciu) w tym, w stosownych przypadkach, porady dotyczące bezpieczeństwa. |
| --- | --- |

—

magazynowanie farby w odpowiednich warunkach (przed otwarciem i po otwarciu) w tym, w stosownych przypadkach, porady dotyczące bezpieczeństwa.

Ocena i weryfikacja: wnioskodawca zgłasza we wniosku zgodność produktu z wymogiem i dostarcza właściwemu organowi materiał ilustracyjny lub próbki informacji dla użytkownika lub adres strony internetowej producenta zawierającej te informacje. Podaje się zalecaną ilość farby w charakterze wytycznej.

Ocena i weryfikacja:

Kryterium 7. Informacje widniejące na oznakowaniu ekologicznym UE

Kryterium 7. Informacje widniejące na oznakowaniu ekologicznym UE

Fakultatywne oznakowanie z polem tekstowym zawiera, w stosownych przypadkach, następujące teksty:

| — | ograniczona zawartość substancji niebezpiecznych, |
| --- | --- |

—

ograniczona zawartość substancji niebezpiecznych,

| — | zmniejszona zawartość lotnych związków organicznych (LZO): x g/l, |
| --- | --- |

—

zmniejszona zawartość lotnych związków organicznych (LZO): x g/l,

| — | dobre wyniki w zastosowaniach wewnętrznych (w przypadku gdy spełniono kryteria dotyczące zastosowania wewnętrznego), lub |
| --- | --- |

—

dobre wyniki w zastosowaniach wewnętrznych (w przypadku gdy spełniono kryteria dotyczące zastosowania wewnętrznego), lub

| — | dobre wyniki w zastosowaniach zewnętrznych (w przypadku gdy spełniono kryteria dotyczące stosowania zewnętrznego), lub |
| --- | --- |

—

dobre wyniki w zastosowaniach zewnętrznych (w przypadku gdy spełniono kryteria dotyczące stosowania zewnętrznego), lub

| — | dobre wyniki zarówno w zastosowaniu wewnętrznym, jak i zewnętrznym (w przypadku gdy spełniono kryteria dotyczące zastosowania wewnętrznego i zewnętrznego). |
| --- | --- |

—

dobre wyniki zarówno w zastosowaniu wewnętrznym, jak i zewnętrznym (w przypadku gdy spełniono kryteria dotyczące zastosowania wewnętrznego i zewnętrznego).

Wytyczne dotyczące korzystania z oznakowania fakultatywnego z polem tekstowym można znaleźć w „Wytycznych dotyczących stosowania logo oznakowania ekologicznego” na stronie internetowej:

http://ec.europa.eu/environment/ecolabel/documents/logo_guidelines.pdf

Ocena i weryfikacja: wnioskodawca dostarcza próbkę etykiety produktu lub materiał ilustracyjny ukazujący opakowanie z oznakowaniem ekologicznym UE oraz deklaracją zgodności z tym kryterium.

Ocena i weryfikacja:

---

(1)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów (Dz.U. L 396 z 30.12.2006, s. 1).

1

(2)  Zgodnie z dokumentem referencyjnym na temat najlepszych dostępnych technik wytwarzania dużych ilości chemikaliów nieorganicznych (BREF) z sierpnia 2007 r.

2

(3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy (Dz.U. L 312 z 22.11.2008, s. 3).

3

(4)  Wymagane jedynie w przypadku przedstawiania informacji handlowych dotyczących farb

4

(5)  EN ISO 2813.

5

(6)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 528/2012 z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie udostępniania na rynku i stosowania produktów biobójczych (Dz.U. L 167 z 27.6.2012, s. 1).

6

(7)  Farby białe i lakiery do wnętrz

7

(8)  Farby barwione do wnętrz/farby i lakiery zewnętrzne

8

(9)  Dyrektywa Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych (Dz.U. 196 z 16.8.1967, s. 1).

9

Dodatek

OGRANICZENIE SUBSTANCJI NIEBEZPIECZNYCH I WYKAZ ODSTĘPSTW

| Grupa substancji | Zakres ograniczenia lub odstępstwo | Stężenia graniczne (w stosownych przypadkach) | Ocena i weryfikacja |
| --- | --- | --- | --- |
| 1.   Środki konserwujące dodawane do barwników, substancji wiążących oraz produktu końcowego |
| (i) | Zasady przyznawania zezwoleń dotyczących właściwości biobójczych
  Receptura farby zawiera jedynie środki konserwujące, które spełniają wymagania określone w pkt 1 lit. a), b) i c) (w zależności od przypadku), objęte zezwoleniem na mocy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 98/8/WE (1) oraz rozporządzenia (UE) nr 528/2012, w odniesieniu do których w sprawozdaniu z oceny przestawiono ocenę ryzyka dotyczącą ich stosowania profesjonalnego i przez konsumentów (użytkowników nieprofesjonalnych). Wnioskodawcy powinni zapoznać się z najnowszym wykazem zezwoleń.
  Środki konserwujące, w odniesieniu do których przedłożono dokumentację do celów oceny w oczekiwaniu na decyzję dotyczącą zezwolenia lub niewłączenia, można stosować w okresie przejściowym do chwili przyjęcia decyzji. |

Grupa substancji

Zakres ograniczenia lub odstępstwo

Stężenia graniczne (w stosownych przypadkach)

Ocena i weryfikacja

1.   Środki konserwujące dodawane do barwników, substancji wiążących oraz produktu końcowego

(i)

Zasady przyznawania zezwoleń dotyczących właściwości biobójczych

Receptura farby zawiera jedynie środki konserwujące, które spełniają wymagania określone w pkt 1 lit. a), b) i c) (w zależności od przypadku), objęte zezwoleniem na mocy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 98/8/WE (1) oraz rozporządzenia (UE) nr 528/2012, w odniesieniu do których w sprawozdaniu z oceny przestawiono ocenę ryzyka dotyczącą ich stosowania profesjonalnego i przez konsumentów (użytkowników nieprofesjonalnych). Wnioskodawcy powinni zapoznać się z najnowszym wykazem zezwoleń.

Środki konserwujące, w odniesieniu do których przedłożono dokumentację do celów oceny w oczekiwaniu na decyzję dotyczącą zezwolenia lub niewłączenia, można stosować w okresie przejściowym do chwili przyjęcia decyzji.

| (ii) | Dopuszczalna całkowita suma środków konserwujących w puszkowanym gotowym produkcie i w suchej powłoce
  Środki konserwujące w puszkowanym produkcie i w suchej powłoce można stosować w produktach do zastosowania wewnętrznego i zewnętrznego zgodnie z całkowitą sumą stężeń określonych szczegółowo w poniższej tabeli.


  Całkowita dopuszczalna zawartość środków konserwujących w farbach i lakierach








  Rodzaj konserwacji | Produkty do zastosowania wewnętrznego | Produkty do zastosowania zewnętrznego |
| --- | --- | --- | --- |
| Środki konserwujące w puszkowanym produkcie | 0,060 % | 0,060 % |
| Środki konserwujące do suchych powłok | Niedozwolone | 0,30 % |
| Wyjątki podlegające odstępstwu: | | |
| (i) | farby do zastosowania w miejscach o dużej wilgotności |

(ii)

Dopuszczalna całkowita suma środków konserwujących w puszkowanym gotowym produkcie i w suchej powłoce

Środki konserwujące w puszkowanym produkcie i w suchej powłoce można stosować w produktach do zastosowania wewnętrznego i zewnętrznego zgodnie z całkowitą sumą stężeń określonych szczegółowo w poniższej tabeli.

Całkowita dopuszczalna zawartość środków konserwujących w farbach i lakierach

Rodzaj konserwacji

Produkty do zastosowania wewnętrznego

Produkty do zastosowania zewnętrznego

Środki konserwujące w puszkowanym produkcie

0,060 %

0,060 %

Środki konserwujące do suchych powłok

Niedozwolone

0,30 %

Wyjątki podlegające odstępstwu:

(i)

farby do zastosowania w miejscach o dużej wilgotności

0,10 %

nie dotyczy

| (ii) | połączenia z IPBC dla ochrony na zewnątrz. |
| --- | --- |

(ii)

połączenia z IPBC dla ochrony na zewnątrz.

nie dotyczy

0,65 %

Całkowita suma środków konserwujących

0,060 %

0,360 %

Wraz z wyjątkami objętymi odstępstwem (i) lub (ii) w odniesieniu do konserwacji suchej powłoki

0,160 %

0,710 %

| (iii) | Dopuszczalne całkowite sumy substancji i związków izotiazolinonu w gotowych produktach
  Całkowita suma związków izotiazolinonu w farbie lub lakierze nie może przekraczać 0,050 % (500 ppm) z wyjątkiem farb i lakierów do drewna do zewnętrznego stosowania, w których nie może przekraczać 0,20 %. Następujące środki konserwujące są objęte odstępstwem w zakresie stosowania pod warunkiem zachowania określonych wartości dopuszczalnych dotyczących ich udziału w całkowitej sumie związków izotiazolinonu w gotowym produkcie końcowym. | 2-metylo-2H-izotiazol-3-on: 0,0200 % |
| --- | --- | --- |

(iii)

Dopuszczalne całkowite sumy substancji i związków izotiazolinonu w gotowych produktach

Całkowita suma związków izotiazolinonu w farbie lub lakierze nie może przekraczać 0,050 % (500 ppm) z wyjątkiem farb i lakierów do drewna do zewnętrznego stosowania, w których nie może przekraczać 0,20 %. Następujące środki konserwujące są objęte odstępstwem w zakresie stosowania pod warunkiem zachowania określonych wartości dopuszczalnych dotyczących ich udziału w całkowitej sumie związków izotiazolinonu w gotowym produkcie końcowym.

2-metylo-2H-izotiazol-3-on: 0,0200 %

| | 1,2-benzoizotiazol-2 (2H)-on: 0,0500 % |
| --- | --- |

1,2-benzoizotiazol-2 (2H)-on: 0,0500 %

| | 2-oktylo-2H-izotiazol-3-on: 0,0500 %, z wyłączeniem farb i lakierów do drewna do zewnętrznego stosowania, w których może być użyty w wyższych stężeniach; |
| --- | --- |

2-oktylo-2H-izotiazol-3-on: 0,0500 %, z wyłączeniem farb i lakierów do drewna do zewnętrznego stosowania, w których może być użyty w wyższych stężeniach;

| | 5-chloro-2-metylo-4-izotiazolino-3-on/2-metylo-4-izotiazolino-3-on: 0,0015 % |
| --- | --- |

5-chloro-2-metylo-4-izotiazolino-3-on/2-metylo-4-izotiazolino-3-on: 0,0015 %

| a) | Środki konserwujące w puszkowanym produkcie |
| --- | --- |

a)

Środki konserwujące w puszkowanym produkcie

Zastosowanie:

wszystkie produkty, jeśli nie określono inaczej

Środki konserwujące w puszkowanym produkcie sklasyfikowane według następujących klas zagrożeń objętych odstępstwem można stosować w produktach opatrzonych oznakowaniem ekologicznym:

Klasy objęte odstępstwem: H331 (R23), H400 (R50), H410 (R50/53), H411 (R51/53), H412 (R52/53), H317 (R43).

Środki konserwujące w puszkowanym produkcie sklasyfikowane według następujących klas objętych odstępstwem muszą również spełniać następujące warunki zastosowania odstępstwa:

| — | całkowita suma stężenia nie może przekraczać 0,060 % w/w, |
| --- | --- |

—

całkowita suma stężenia nie może przekraczać 0,060 % w/w,

| — | substancje zaliczane do klasy H400 (R50) lub H410 (R50/53) nie mogą wykazywać zdolności do bioakumulacji. Substancje niewykazujące zdolności do bioakumulacji posiadają log Kow ≤ 3,2 lub współczynnik biokoncentracji (BCF) ≤ 100, |
| --- | --- |

—

substancje zaliczane do klasy H400 (R50) lub H410 (R50/53) nie mogą wykazywać zdolności do bioakumulacji. Substancje niewykazujące zdolności do bioakumulacji posiadają log Kow ≤ 3,2 lub współczynnik biokoncentracji (BCF) ≤ 100,

| — | należy przedstawić dowody wskazujące na przestrzeganie warunków udzielania zezwoleń na mocy dyrektywy 98/8/WE i rozporządzenia (UE) nr 528/2012 w odniesieniu do produktu, |
| --- | --- |

—

należy przedstawić dowody wskazujące na przestrzeganie warunków udzielania zezwoleń na mocy dyrektywy 98/8/WE i rozporządzenia (UE) nr 528/2012 w odniesieniu do produktu,

| — | jeżeli stosuje się środki konserwujące będące donorem formaldehydu, to zawartość i emisje formaldehydu z produktu końcowego muszą spełniać wymogi określone w pkt 7 lit. a) dotyczącym ograniczenia substancji. |
| --- | --- |

—

jeżeli stosuje się środki konserwujące będące donorem formaldehydu, to zawartość i emisje formaldehydu z produktu końcowego muszą spełniać wymogi określone w pkt 7 lit. a) dotyczącym ograniczenia substancji.

Określone stężenia graniczne mają zastosowanie do następujących środków konserwujących:

| (i) | pirytionian cynku; |
| --- | --- |

(i)

pirytionian cynku;

| (ii) | N-(3-aminopropylo)-N-dodecylopropano-1, 3-diamina. |
| --- | --- |

(ii)

N-(3-aminopropylo)-N-dodecylopropano-1, 3-diamina.

Środki konserwujące w puszkowanym produkcie

Całkowita suma w produkcie końcowym: 0,060 % w/w

Stężenie graniczne

0,050 %

0,050 %

Weryfikacja:

Deklaracja wnioskodawcy i jego dostawcy substancji wiążącej wraz z numerami CAS i klasyfikacją substancji czynnych w produkcie końcowym i jego substancji wiążącej.

Obejmuje to obliczenie przez wnioskodawcę stężenia substancji czynnej w produkcie końcowym.

Zgodnie z wymogami określonymi w art. 58 ust. 3 rozporządzenia w sprawie produktów biobójczych (UE) nr 528/2012 należy określić wszystkie wytworzone substancje czynne, w których co najmniej 50 % lub więcej cząstek w liczbowym rozkładzie wielkości cząstek ma co najmniej jeden wymiar zewnętrzny rzędu 1–100 nm.

| b) | Środki konserwujące do maszyn barwiących (barwników) |
| --- | --- |

b)

Środki konserwujące do maszyn barwiących (barwników)

Klasy zagrożeń objętych odstępstwem i warunki zastosowania odstępstwa wymienione w pkt 1 lit. a) mają także zastosowanie do środków konserwujących stosowanych do ochrony barwników przechowywanych w maszynach przed wymieszaniem z farbami podstawowymi.

Środki konserwujące dodawane w celu ochrony barw, które będą dozowane maszynowo, nie przekraczają całkowitej zawartości w wysokości 0,20 % w/w.

W stosunku do następujących środków konserwujących obowiązują określone maksymalne stężenia graniczne wchodzące w skład całkowitej sumy środków konserwujących w barwniku:

Całkowita zawartość środków konserwujących w barwniku:

0,20 % w/w

Weryfikacja:

Deklaracja wnioskodawcy lub jego dostawcy barwnika wraz z numerami CAS i klasyfikacją substancji czynnych w produkcie końcowym i jego substancji wiążącej.

Obejmuje to obliczenie stężenia substancji czynnej w produkcie końcowym.

Zgodnie z wymogami określonymi w art. 58 ust. 3 rozporządzenia w sprawie produktów biobójczych (UE) nr 528/2012 należy zidentyfikować wszystkie wytworzone substancje czynne, w których co najmniej 50 % lub więcej cząstek w liczbowym rozkładzie wielkości cząstek ma co najmniej jeden wymiar zewnętrzny rzędu 1–100 nm.

| (i) | 3-jodo-2-propynylo butylokarbaminian (IPBC); |
| --- | --- |

(i)

3-jodo-2-propynylo butylokarbaminian (IPBC);

0,10 %

| (ii) | pirytionian cynku; |
| --- | --- |

(ii)

pirytionian cynku;

0,050 %

| (iii) | N-(3-aminopropylo)-N-dodecylopropano-1, 3-diamina. |
| --- | --- |

(iii)

N-(3-aminopropylo)-N-dodecylopropano-1, 3-diamina.

0,050 %

| c) | Środki konserwujące do suchych powłok |
| --- | --- |

c)

Środki konserwujące do suchych powłok

Zastosowanie:

farby zewnętrzne, farby do wnętrz o określonych zastosowaniach

Środki konserwujące do suchych powłok oraz ich stabilizatory sklasyfikowane według następujących klas zagrożeń objętych odstępstwem można stosować we wszystkich produktach do zastosowania zewnętrznego i jedynie w określonych produktach do zastosowania wewnętrznego:

Klasy objęte odstępstwem: H400 (R50), H410 (R50/53), H411 (R51/53), H412 (R52/53), H317 (R43).

Środki konserwujące do suchych powłok sklasyfikowane według klas objętych odstępstwami muszą również spełniać następujące warunki odstępstw:

| — | całkowita zawartość stężenia nie może przekraczać 0,10 % w/w lub 0,30 % w/w (w stosownych przypadkach), |
| --- | --- |

—

całkowita zawartość stężenia nie może przekraczać 0,10 % w/w lub 0,30 % w/w (w stosownych przypadkach),

| — | substancje zaliczane do klasy H400 (R50) lub H410 (R50/53) nie mogą wykazywać zdolności do bioakumulacji. Substancje niewykazujące zdolności do bioakumulacji posiadają log Kow ≤ 3,2 lub współczynnik biokoncentracji (BCF) ≤ 100, |
| --- | --- |

—

substancje zaliczane do klasy H400 (R50) lub H410 (R50/53) nie mogą wykazywać zdolności do bioakumulacji. Substancje niewykazujące zdolności do bioakumulacji posiadają log Kow ≤ 3,2 lub współczynnik biokoncentracji (BCF) ≤ 100,

| — | należy przedstawić dowody wskazujące na przestrzeganie warunków określonych w warunkach udzielania zezwoleń dotyczących stosowania środków konserwujących na mocy dyrektywy w sprawie produktów biobójczych 98/8/WE i rozporządzenia (WE) w sprawie produktów biobójczych nr 528/2012. |
| --- | --- |

—

należy przedstawić dowody wskazujące na przestrzeganie warunków określonych w warunkach udzielania zezwoleń dotyczących stosowania środków konserwujących na mocy dyrektywy w sprawie produktów biobójczych 98/8/WE i rozporządzenia (WE) w sprawie produktów biobójczych nr 528/2012.

Wyższa całkowita suma ma zastosowanie w odniesieniu do następujących środków konserwujących do suchych powłok, przeznaczonych tylko do określonych zastosowań:

związki 3-jodo-2-propynylo butylokarbaminianu (IPBC),

farby i lakiery zewnętrzne do drewna.

Określone stężenia graniczne mają zastosowanie do następujących środków konserwujących:

pirytionian cynku.

Środki konserwujące do suchych powłok

Całkowita suma w produkcie końcowym:

farby do wnętrz przeznaczone do stosowania w obszarach o dużej wilgotności, w tym w kuchniach i łazienkach:

0,10 % w/w

Wszystkie zastosowania farb zewnętrznych:

0,30 % w/w

Całkowita zwartość w przypadku farb zewnętrznych w odniesieniu do kombinacji z IPBC:

0,650 %

0,050 %

Weryfikacja:

Deklaracja wnioskodawcy i jego dostawcy substancji wiążącej wraz z numerami CAS i klasyfikacją substancji czynnych w produkcie końcowym i jego substancji wiążącej.

Obejmuje to obliczenie przez wnioskodawcę stężenia substancji czynnej w produkcie końcowym.

Zgodnie z wymogami określonymi w art. 58 ust. 3 rozporządzenia w sprawie produktów biobójczych (UE) nr 528/2012 należy zidentyfikować wszystkie wytworzone substancje czynne, w których co najmniej 50 % lub więcej cząstek w liczbowym rozkładzie wielkości cząstek ma co najmniej jeden wymiar zewnętrzny rzędu 1–100 nm.

| d) | Stabilizator środka konserwującego |
| --- | --- |

d)

Stabilizator środka konserwującego

Tlenek cynku jest objęty odstępstwem do celów stosowania jako stabilizator w odniesieniu do kombinacji środków konserwujących do suchych powłok, wymagających użycia pirytionianu cynku lub 1,2-Benzizotiazol-3(2H)-onu.

0,050 %

Weryfikacja:

Deklaracja wnioskodawcy i jego dostawców surowców.

2.   Środki suszące i zapobiegające tworzeniu się kożucha

| a) | Środki suszące |
| --- | --- |

a)

Środki suszące

Zastosowanie:

wszystkie farby, jeśli nie określono inaczej

Klasy objęte odstępstwem: H301 (R24), H317 (R43), H373 (H48/20-22), H412 (R52/53), H413 (R53).

Środki suszące kobaltowe w farbach alkidowych, które dodatkowo klasyfikuje się jako H400 (R50) i H410, są objęte odstępstwem w odniesieniu do farb białych i o jasnych odcieniach jedynie w ilości nieprzekraczającej następujących stężeń granicznych:

Całkowita suma środka suszącego:

0,10 % w/w

Dopuszczalna zawartość środka suszącego kobaltowego:

0,050 %

Weryfikacja:

Wnioskodawca i jego dostawcy surowców składają deklarację wraz z numerami CAS i klasyfikacją.

| b) | Środki zapobiegające tworzeniu się kożucha |
| --- | --- |

b)

Środki zapobiegające tworzeniu się kożucha

Zastosowanie:

wszystkie farby

Klasy objęte odstępstwem: H412 (R52/53), H413 (R53), H317 (R43).

0,40 % w/w

Weryfikacja:

Wnioskodawca i jego dostawcy surowców składają deklarację wraz z numerami CAS i klasyfikacją.

3.   Inhibitory korozji

| a) | Pigmenty antykorozyjne |
| --- | --- |

a)

Pigmenty antykorozyjne

Zastosowanie:

w przypadkach gdy jest to wymagane

Klasy objęte odstępstwem: H410 (R50/53), H411 (R51/53), H412 (R52/53), H413 (R53).

Mające zastosowanie stężenia graniczne:

| (i) | podkategorie d), i), j) dyrektywy w sprawie farb 2004/42/WE; |
| --- | --- |

(i)

podkategorie d), i), j) dyrektywy w sprawie farb 2004/42/WE;

8,0 % w/w

Weryfikacja:

Wnioskodawca i jego dostawcy surowców składają deklarację oraz kartę charakterystyki.

| (ii) | wszystkie inne produkty. |
| --- | --- |

(ii)

wszystkie inne produkty.

2,0 % w/w

| b) | Środki zapobiegające powstawaniu śniedzi |
| --- | --- |

b)

Środki zapobiegające powstawaniu śniedzi

Zastosowanie:

w przypadkach gdy jest to wymagane

Klasy objęte odstępstwem: H412 (R52/53), H413 (R53).

0,50 % w/w

Weryfikacja:

Wnioskodawca i jego dostawcy surowców składają deklarację wraz z numerami CAS i klasyfikacją.

4.   Surfaktanty

| a) | Surfaktanty ogólnego stosowania |
| --- | --- |

a)

Surfaktanty ogólnego stosowania

Zastosowanie:

surfaktanty stosowane we wszystkich produktach

Klasy objęte odstępstwem: H411 (R51/53), H412 (R52/53), H413 (R53).

Następujące wartości całkowitej sumy mają zastosowanie do gotowego produktu końcowego:

| — | produkty białe o jasnym odcieniu, |
| --- | --- |

—

produkty białe o jasnym odcieniu,

| — | wszystkie inne kolory. |
| --- | --- |

—

wszystkie inne kolory.

Odstępstwo ma zastosowanie do receptury surfaktantu dostarczonej producentowi farby. Określone ograniczenia mają zastosowanie do alkilofenolooksyetylenów (APEO) i surfaktantów perfluorowanych.

Całkowita zawartość surfaktantów w produkcie gotowym do użycia:

1,0 % w/w

3,0 % w/w

Weryfikacja:

Wnioskodawca, dostawcy surowców lub ich dostawcy surfaktantów składają deklarację wraz z numerami CAS i klasyfikacją stosowanych surfaktantów.

| b) | Alkilofenolooksyetyleny (APEO) |
| --- | --- |

b)

Alkilofenolooksyetyleny (APEO)

Zastosowanie:

surfaktanty stosowane we wszystkich produktach

Nie można stosować alkilofenolooksyetylenów (APEO) i ich pochodnych w żadnych preparatach ani recepturach farb i lakierów.

nie dotyczy

Weryfikacja:

Wnioskodawca i jego dostawcy surowców składają deklarację o niestosowaniu wraz z numerami CAS i klasyfikacją stosowanych surfaktantów.

| c) | Surfaktanty perfluorowane |
| --- | --- |

c)

Surfaktanty perfluorowane

Zastosowanie:

surfaktanty stosowane we określonych produktach

Nie można stosować surfaktantów perfluorowanych o długich łańcuchach, jak określono w poniższej definicji OECD:

| (i) | perfluorowane kwasy karboksylowe o długościach łańcucha węglowego ≥C8, w tym kwas perfluorooktanowy (PFOA); |
| --- | --- |

(i)

perfluorowane kwasy karboksylowe o długościach łańcucha węglowego ≥C8, w tym kwas perfluorooktanowy (PFOA);

| (ii) | perfluoroalkilosulfoniany o długościach łańcucha węglowego ≥C6, w tym perfluoroheksanowy kwas sulfonowy (PFHxS) i perfluorooktanosulfonian (PFOS); oraz |
| --- | --- |

(ii)

perfluoroalkilosulfoniany o długościach łańcucha węglowego ≥C6, w tym perfluoroheksanowy kwas sulfonowy (PFHxS) i perfluorooktanosulfonian (PFOS); oraz

| (iii) | powiązane związki, które mogą ulegać rozpadowi do substancji określonych w pkt (i) lub (ii), nie mogą występować w surfaktantach lub jako pozostałości w farbach lub lakierach. |
| --- | --- |

(iii)

powiązane związki, które mogą ulegać rozpadowi do substancji określonych w pkt (i) lub (ii), nie mogą występować w surfaktantach lub jako pozostałości w farbach lub lakierach.

Surfaktanty perfluorowane, które nie spełniają warunków określonych w pkt (i), (ii) lub (iii), można stosować jedynie w farbie, która musi być wodoodporna (zob. kryteria efektywności wykorzystania pkt 3 lit. b) i g)) i której wydajność przekracza 8 m2/l (zob. kryteria efektywności wykorzystania pkt 3 lit. a)).

nie dotyczy

Weryfikacja:

Wnioskodawca i jego dostawcy surowców składają deklarację o niestosowaniu wraz z numerami CAS i określeniem długości łańcucha stosowanych surfaktantów.

5.   Różne substancje użytkowe o zastosowaniu ogólnym

| a) | Emulsja żywicy silikonowej w farbach białych, barwnikach i podstawowych środkach barwiących |
| --- | --- |

a)

Emulsja żywicy silikonowej w farbach białych, barwnikach i podstawowych środkach barwiących

Zastosowanie:

wszystkie farby

Klasy objęte odstępstwem: H412 (R52/53), H413 (R53).

2,0 % w/w

Weryfikacja:

Wnioskodawca i jego dostawcy surowców składają deklarację wraz z numerami CAS i klasyfikacją.

| b) | Metale i ich związki |
| --- | --- |

b)

Metale i ich związki

Zastosowanie:

wszystkie produkty

Następujące metale lub ich związki nie mogą być obecne w produkcie lub składnikach stosowanych w produkcie w ilości przekraczającej określoną wartość progową:

kadm, ołów, chrom VI, rtęć, arsen, bar, selen, antymon i kobalt.

Zastosowanie mają następujące odstępstwa:

| — | bar, antymon i kobalt w pigmentach (zob. ograniczenie pkt 5 lit. f)), |
| --- | --- |

—

bar, antymon i kobalt w pigmentach (zob. ograniczenie pkt 5 lit. f)),

| — | kobalt w środkach suszących (zob. ograniczenie pkt 2 lit. a)). |
| --- | --- |

—

kobalt w środkach suszących (zob. ograniczenie pkt 2 lit. a)).

0,010 % wartości progowej w odniesieniu do każdego metalu uwzględnionego w wykazie

Weryfikacja:

Deklaracja wnioskodawcy i jego dostawców surowców.

| c) | Surowce mineralne, w tym wypełniacze |
| --- | --- |

c)

Surowce mineralne, w tym wypełniacze

Zastosowanie:

wszystkie farby

Surowce mineralne, w tym krzemionka krystaliczna i alumino-seladonity zawierające krzemionkę krystaliczną, są objęte odstępstwem w odniesieniu do H373 (R48/20).

Surowce mineralne zawierające metale, o których mowa w ograniczeniu pkt 5 lit. b), mogą być stosowane, jeżeli analiza laboratoryjna wykaże, że metal ma strukturę krystaliczną i jest nierozpuszczalny (zob. metoda badań mająca zastosowanie).

Na tej postawie objęto odstępstwem następujące wypełniacze:

sjenit nefelinowy zwierający bar.

Weryfikacja:

Wnioskodawca i jego dostawcy surowców składają deklarację wraz z numerami CAS i klasyfikacją.

Wnioskodawcy, którzy chcą stosować substancje wiążące zawierające metale objęte ograniczeniem, przedkładają sprawozdania z badań przeprowadzonych zgodnie z wymienionymi normami.

Metoda badań:

wg DIN 53770-1 lub równoważna.

| d) | Środki neutralizujące |
| --- | --- |

d)

Środki neutralizujące

Zastosowanie:

wszystkie farby, jeśli nie określono szczegółowo

Klasy objęte odstępstwem: H311 (R24), H331 (R23), H400 (R50), H410 (R50/53), H411 (R51/53), H412 (R52/53), H413 (R53).

Zastosowanie mają następujące stężenia graniczne:

Weryfikacja:

Wnioskodawca i jego dostawcy surowców składają deklarację wraz z numerami CAS i klasyfikacją.

| — | farby i lakiery podłogowe, |
| --- | --- |

—

farby i lakiery podłogowe,

1,0 % w/w

| — | wszystkie inne produkty. |
| --- | --- |

—

wszystkie inne produkty.

0,50 % w/w

| e) | Wybielacze optyczne |
| --- | --- |

e)

Wybielacze optyczne

Zastosowanie:

wszystkie farby

Klasy objęte odstępstwem: H413 (R53).

0,10 % w/w

Weryfikacja:

Wnioskodawca i jego dostawcy surowców składają deklarację wraz z numerami CAS i klasyfikacją.

| f) | Pigmenty |
| --- | --- |

f)

Pigmenty

Zastosowanie:

wszystkie produkty

Pigmenty zawierające metale stosuje się jedynie w przypadku gdy analiza laboratoryjna pigmentu wykazała, że chromofor będący związkiem metalu ma strukturę krystaliczną i jest nierozpuszczalny.

Następujące metale zawierające pigmenty są objęte odstępstwem dotyczącym stosowania bez potrzeby przeprowadzania badań:

| — | siarczan baru, |
| --- | --- |

—

siarczan baru,

| — | antymon i nikiel w nierozpuszczalnej sieci TiO2, |
| --- | --- |

—

antymon i nikiel w nierozpuszczalnej sieci TiO2,

| — | błękitny spinel kobaltowo-glinowy, |
| --- | --- |

—

błękitny spinel kobaltowo-glinowy,

| — | błękitno-zielony spinel kobaltowo-chromowy. |
| --- | --- |

—

błękitno-zielony spinel kobaltowo-chromowy.

nie dotyczy

Weryfikacja:

Wyniki analizy wykazują, że chromofor pigmentu ma strukturę krystaliczną i jest nierozpuszczalny.

Metoda badań:

wg DIN 53770-1 lub równoważna.

6.   Różne substancje użytkowe o zastosowaniach specjalistycznych

| a) | Filtry UV i stabilizatory do farb zewnętrznych |
| --- | --- |

a)

Filtry UV i stabilizatory do farb zewnętrznych

Zastosowanie:

farby zewnętrzne

Klasy objęte odstępstwem: H317 (R43), H411 (R51/53), H412 (R52/53), H413 (R53).

0,60 % w/w

Weryfikacja:

Wnioskodawca i jego dostawcy surowców składają deklarację wraz z numerami CAS i klasyfikacją.

| b) | Plastyfikatory w farbach i lakierach |
| --- | --- |

b)

Plastyfikatory w farbach i lakierach

Zastosowanie:

w przypadkach, w których uwzględniono je w recepturze

Nie można świadomie dodawać następujących ftalanów jako plastyfikatorów:

| | DEHP (ftalan bis (2-etyloheksylu)) |
| --- | --- |

DEHP (ftalan bis (2-etyloheksylu))

| | BBP (ftalan benzylu-butylu) |
| --- | --- |

BBP (ftalan benzylu-butylu)

| | DBP (ftalan dibutylu) |
| --- | --- |

DBP (ftalan dibutylu)

| | DMEP (ftalan bis(2-metoksyetylowy)) |
| --- | --- |

DMEP (ftalan bis(2-metoksyetylowy))

| | DIBP (ftalan diizobutylu) |
| --- | --- |

DIBP (ftalan diizobutylu)

| | DIHP (ftalany alkilowe o łańcuchach rozgałęzionych di-C6-8) |
| --- | --- |

DIHP (ftalany alkilowe o łańcuchach rozgałęzionych di-C6-8)

| | DHNUP (ftalany alkilowe o łańcuchach rozgałęzionych di-C7-11) |
| --- | --- |

DHNUP (ftalany alkilowe o łańcuchach rozgałęzionych di-C7-11)

| | DHP (ftalan di-n-heksanu) |
| --- | --- |

DHP (ftalan di-n-heksanu)

Stężenie graniczne dla każdego oddzielnego ftalanu:

0,010 %

Weryfikacja:

Wnioskodawca i jego dostawcy surowców składają deklarację wraz z numerami CAS i klasyfikacją.

7.   Pozostałości substancji, które mogą występować w produkcie końcowym

| a) | Formaldehyd |
| --- | --- |

a)

Formaldehyd

Zastosowanie:

wszystkie produkty

Nie wolno świadomie dodawać wolnego formaldehydu do produktu końcowego. Produkt końcowy musi zostać poddany badaniu w celu ustalenia ilości zawartego w nim formaldehydu. Wymogi dotyczące pobierania próbek do badania odzwierciedlają asortyment produktów.

Zastosowanie mają następujące dopuszczalne wartości całkowitej sumy:

Weryfikacja:

Należy określić zawartość wolnego formaldehydu w białym podkładzie lub przezroczystym podkładzie barwiącym, który zgodnie z przewidywaniami zawiera największą teoretyczną ilość formaldehydu. Oznacza się również zawartość barwników kolorowych, które zgodnie z przypuszczeniami zawierają największą teoretyczną ilość formaldehydu.

Metoda badań:

0,0010 % wartość graniczna:

Oznaczenie stężenia środków w puszce metodą Merckoquanta. Jeżeli ta metoda nie pozwala uzyskać wyniku rozstrzygającego, to stosuje się wysokosprawną chromatografię cieczową (HPLC), aby potwierdzić stężenie środka w puszce.

0,010 % wartość graniczna:

| 1) | wszystkie farby: oznaczenie stężenia formaldehydu w puszce za pomocą analizy metodą VdL-RL 03 lub za pomocą wysokosprawnej chromatografii cieczowej (HPLC);
  oraz |
| --- | --- |

1)

wszystkie farby: oznaczenie stężenia formaldehydu w puszce za pomocą analizy metodą VdL-RL 03 lub za pomocą wysokosprawnej chromatografii cieczowej (HPLC);

oraz

| 2) | farby i lakiery wewnętrzne: określenie za pomocą analizy zgodnej z ISO 16000-3. Emisje nie mogą przekroczyć 0,25 ppm przy pierwszym użyciu i muszą być mniejsze niż 0,05 ppm po upływie 24 godzin od pierwszego użycia. |
| --- | --- |

2)

farby i lakiery wewnętrzne: określenie za pomocą analizy zgodnej z ISO 16000-3. Emisje nie mogą przekroczyć 0,25 ppm przy pierwszym użyciu i muszą być mniejsze niż 0,05 ppm po upływie 24 godzin od pierwszego użycia.

Przyznano następujące odstępstwa od tego wymogu:

| (i) | jeżeli środki konserwujące będące donorami formaldehydu muszą stanowić środek konserwujący dodawany do puszek dla ochrony określonego rodzaju farby lub lakieru i jeżeli zamiast izotiazolinonu stosuje się w charakterze środka konserwującego donor formaldehydu; |
| --- | --- |

(i)

jeżeli środki konserwujące będące donorami formaldehydu muszą stanowić środek konserwujący dodawany do puszek dla ochrony określonego rodzaju farby lub lakieru i jeżeli zamiast izotiazolinonu stosuje się w charakterze środka konserwującego donor formaldehydu;

0,0010 %

| (ii) | jeżeli pozostałości formaldehydu świadczą, że funkcję donorów formaldehydu pełnią polimerowe środki dyspergujące (substancje wiążące) zamiast środków konserwujących w puszkowanym produkcie.
  W tych przypadkach całkowita zawartość nie przekracza następującej dopuszczalnej wartości: |
| --- | --- |

(ii)

jeżeli pozostałości formaldehydu świadczą, że funkcję donorów formaldehydu pełnią polimerowe środki dyspergujące (substancje wiążące) zamiast środków konserwujących w puszkowanym produkcie.

W tych przypadkach całkowita zawartość nie przekracza następującej dopuszczalnej wartości:

0,010 %

| b) | Rozpuszczalniki |
| --- | --- |

b)

Rozpuszczalniki

Zastosowanie:

wszystkie produkty

Klasy objęte odstępstwem: H304 (R65).

2,0 % w/w

Weryfikacja:

Wnioskodawca i jego dostawcy surowców składają deklarację wraz z numerami CAS i klasyfikacją.

| c) | Monomery nieprzereagowane |
| --- | --- |

c)

Monomery nieprzereagowane

Zastosowanie:

systemy polimerowych substancji wiążących

Monomery nieprzereagowane, pochodzące z substancji wiążących, w tym kwasu akrylowego, mogą występować w produkcie końcowym w ilości mniejszej lub równej dopuszczalnej wartości sumy całkowitej.

0,050 % w/w

Weryfikacja:

Wnioskodawca i jego dostawcy surowców składają deklarację wraz z numerami CAS i klasyfikacją.

| d) | Lotne węglowodory aromatyczne i rozpuszczalniki chlorowcoorganiczne |
| --- | --- |

d)

Lotne węglowodory aromatyczne i rozpuszczalniki chlorowcoorganiczne

Zastosowanie:

wszystkie produkty

Lotne węglowodory aromatyczne i rozpuszczalniki chlorowcoorganiczne nie mogą występować w produkcie końcowym. Rezydualna wartość dopuszczalna:

0,01 %

Weryfikacja:

Wnioskodawca i jego dostawcy surowców składają deklarację o niestosowaniu wraz z numerami CAS i klasyfikacją.

---

(1)  Dyrektywa 98/8/WE Parlamenty Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotycząca wprowadzania do obrotu produktów biobójczych (Dz.U. L 123 z 24.4.1998, s. 1).

---

| 3.6.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 164/74 |
| --- | --- | --- | --- |

3.6.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 164/74

---

DECYZJA KOMISJI

z dnia 28 maja 2014 r.

zmieniająca decyzje 2011/263/UE, 2011/264/UE, 2011/382/UE, 2011/383/UE, 2012/720/UE i 2012/721/UE w celu uwzględnienia zmian w klasyfikacji substancji

(notyfikowana jako dokument nr C(2014) 3468)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2014/313/UE)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 66/2010 z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie oznakowania ekologicznego UE (1), w szczególności jego art. 8 ust. 2,

po konsultacji z Komitetem Unii Europejskiej ds. Oznakowania Ekologicznego,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Zgodnie z art. 6 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 66/2010 oznakowanie ekologiczne UE nie może zostać przyznane towarom zawierającym substancje lub preparaty/mieszaniny spełniające kryteria klasyfikacji jako toksyczne, niebezpieczne dla środowiska naturalnego, rakotwórcze, mutagenne lub działające toksycznie na rozrodczość, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 (2) lub towarom zawierającym substancje, o których mowa w art. 57 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (3). Zgodnie z art. 6 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 66/2010 w przypadku określonych kategorii towarów zawierających te substancje, gdy z technicznego punktu widzenia nie jest wykonalne zastąpienie tych towarów lub zastosowanie alternatywnych materiałów lub projektów lub w przypadku produktów, które mają znacząco wyższą całkowitą efektywność ekologiczną w porównaniu z innymi towarami tej samej kategorii, Komisja może przyjąć środki mające na celu przyznanie odstępstw od art. 6 ust. 6 tego rozporządzenia. |
| --- | --- |

(1)

Zgodnie z art. 6 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 66/2010 oznakowanie ekologiczne UE nie może zostać przyznane towarom zawierającym substancje lub preparaty/mieszaniny spełniające kryteria klasyfikacji jako toksyczne, niebezpieczne dla środowiska naturalnego, rakotwórcze, mutagenne lub działające toksycznie na rozrodczość, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 (2) lub towarom zawierającym substancje, o których mowa w art. 57 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (3). Zgodnie z art. 6 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 66/2010 w przypadku określonych kategorii towarów zawierających te substancje, gdy z technicznego punktu widzenia nie jest wykonalne zastąpienie tych towarów lub zastosowanie alternatywnych materiałów lub projektów lub w przypadku produktów, które mają znacząco wyższą całkowitą efektywność ekologiczną w porównaniu z innymi towarami tej samej kategorii, Komisja może przyjąć środki mające na celu przyznanie odstępstw od art. 6 ust. 6 tego rozporządzenia.

| (2) | W decyzjach Komisji 2011/263/UE (4), 2011/264/UE (5), 2011/382/UE (6), 2011/383/UE (7), 2012/720/UE (8) i 2012/721/UE (9) ustanowiono kryteria ekologiczne przyznawania oznakowania ekologicznego UE detergentom do zmywarek do naczyń, detergentom pralniczym, detergentom do ręcznego zmywania naczyń, uniwersalnym środkom czyszczącym i środkom do czyszczenia urządzeń sanitarnych, detergentom przeznaczonym do automatycznych zmywarek do naczyń do zastosowań przemysłowych i instytucjonalnych oraz detergentom pralniczym do zastosowań przemysłowych i instytucjonalnych. W następstwie przyjęcia tych decyzji rozporządzenie (WE) nr 1272/2008 zostało zmienione rozporządzeniem Komisji (UE) nr 286/2011 (10). Zmiany rozporządzenia (WE) nr 1272/2008 zaczęły obowiązywać w odniesieniu do substancji dnia 1 grudnia 2012 r., a w odniesieniu do mieszanin zaczną obowiązywać dnia 1 czerwca 2015 r. Rozporządzeniem (UE) nr 286/2011 dodano nowe kryteria klasyfikacji dotyczące długotrwałego zagrożenia dla środowiska wodnego w oparciu o dane dotyczące toksyczności przewlekłej dla środowiska wodnego i biodegradowalności. Na podstawie nowych kryteriów większość łatwo ulegających rozkładowi środków powierzchniowo czynnych stosowanych obecnie w detergentach i produktach czyszczących została sklasyfikowana w kategorii przewlekłej 3 (H412), a w niektórych przypadkach, w szczególności w odniesieniu do detergentów do ręcznego zmywania naczyń, w kategorii przewlekłej 2 (H411), a zatem ich stosowanie w produktach opatrzonych oznakowaniem ekologicznym UE jest zabronione. W związku z powyższym utrudnione jest ustanowienie kryteriów ekologicznych przyznawania oznakowania ekologicznego UE detergentom do zmywarek do naczyń, detergentom pralniczym, detergentom do ręcznego zmywania naczyń, uniwersalnym środkom czyszczącym i środkom do czyszczenia urządzeń sanitarnych, detergentom przeznaczonym do automatycznych zmywarek do naczyń do zastosowań przemysłowych i instytucjonalnych oraz detergentom pralniczym do zastosowań przemysłowych i instytucjonalnych, odpowiadających najlepszym 10–20 % detergentów i środków czyszczących na rynku pod względem ekologiczności w trakcie ich cyklu życia, ponieważ nie ma dowodów na dostępność alternatywnych środków powierzchniowo czynnych. Tekst dotyczący oceny i weryfikacji został zaktualizowany, aby dostarczyć wytyczne mające pomóc wnioskodawcom w udowodnieniu zgodności z nowymi wymogami. |
| --- | --- |

(2)

W decyzjach Komisji 2011/263/UE (4), 2011/264/UE (5), 2011/382/UE (6), 2011/383/UE (7), 2012/720/UE (8) i 2012/721/UE (9) ustanowiono kryteria ekologiczne przyznawania oznakowania ekologicznego UE detergentom do zmywarek do naczyń, detergentom pralniczym, detergentom do ręcznego zmywania naczyń, uniwersalnym środkom czyszczącym i środkom do czyszczenia urządzeń sanitarnych, detergentom przeznaczonym do automatycznych zmywarek do naczyń do zastosowań przemysłowych i instytucjonalnych oraz detergentom pralniczym do zastosowań przemysłowych i instytucjonalnych. W następstwie przyjęcia tych decyzji rozporządzenie (WE) nr 1272/2008 zostało zmienione rozporządzeniem Komisji (UE) nr 286/2011 (10). Zmiany rozporządzenia (WE) nr 1272/2008 zaczęły obowiązywać w odniesieniu do substancji dnia 1 grudnia 2012 r., a w odniesieniu do mieszanin zaczną obowiązywać dnia 1 czerwca 2015 r. Rozporządzeniem (UE) nr 286/2011 dodano nowe kryteria klasyfikacji dotyczące długotrwałego zagrożenia dla środowiska wodnego w oparciu o dane dotyczące toksyczności przewlekłej dla środowiska wodnego i biodegradowalności. Na podstawie nowych kryteriów większość łatwo ulegających rozkładowi środków powierzchniowo czynnych stosowanych obecnie w detergentach i produktach czyszczących została sklasyfikowana w kategorii przewlekłej 3 (H412), a w niektórych przypadkach, w szczególności w odniesieniu do detergentów do ręcznego zmywania naczyń, w kategorii przewlekłej 2 (H411), a zatem ich stosowanie w produktach opatrzonych oznakowaniem ekologicznym UE jest zabronione. W związku z powyższym utrudnione jest ustanowienie kryteriów ekologicznych przyznawania oznakowania ekologicznego UE detergentom do zmywarek do naczyń, detergentom pralniczym, detergentom do ręcznego zmywania naczyń, uniwersalnym środkom czyszczącym i środkom do czyszczenia urządzeń sanitarnych, detergentom przeznaczonym do automatycznych zmywarek do naczyń do zastosowań przemysłowych i instytucjonalnych oraz detergentom pralniczym do zastosowań przemysłowych i instytucjonalnych, odpowiadających najlepszym 10–20 % detergentów i środków czyszczących na rynku pod względem ekologiczności w trakcie ich cyklu życia, ponieważ nie ma dowodów na dostępność alternatywnych środków powierzchniowo czynnych. Tekst dotyczący oceny i weryfikacji został zaktualizowany, aby dostarczyć wytyczne mające pomóc wnioskodawcom w udowodnieniu zgodności z nowymi wymogami.

| (3) | Konsekwencje wprowadzenia nowych kryteriów klasyfikacji nie były znane w momencie przeglądu kryteriów przyznawania oznakowania ekologicznego UE detergentom do zmywarek do naczyń, detergentom pralniczym, detergentom do ręcznego zmywania naczyń i uniwersalnym środkom czyszczącym i środkom do czyszczenia urządzeń sanitarnych określonych w decyzjach 2011/263/UE, 2011/264/UE, 2011/382/UE i 2011/383/UE ani podczas opracowywania kryteriów przyznawania oznakowania ekologicznego UE detergentom przeznaczonym do automatycznych zmywarek do naczyń do zastosowań przemysłowych i instytucjonalnych i detergentom pralniczym do zastosowań przemysłowych i instytucjonalnych oraz możliwych odstępstw w odniesieniu do środków powierzchniowo czynnych określonych w decyzjach 2012/720/UE i 2012/721/UE. |
| --- | --- |

(3)

Konsekwencje wprowadzenia nowych kryteriów klasyfikacji nie były znane w momencie przeglądu kryteriów przyznawania oznakowania ekologicznego UE detergentom do zmywarek do naczyń, detergentom pralniczym, detergentom do ręcznego zmywania naczyń i uniwersalnym środkom czyszczącym i środkom do czyszczenia urządzeń sanitarnych określonych w decyzjach 2011/263/UE, 2011/264/UE, 2011/382/UE i 2011/383/UE ani podczas opracowywania kryteriów przyznawania oznakowania ekologicznego UE detergentom przeznaczonym do automatycznych zmywarek do naczyń do zastosowań przemysłowych i instytucjonalnych i detergentom pralniczym do zastosowań przemysłowych i instytucjonalnych oraz możliwych odstępstw w odniesieniu do środków powierzchniowo czynnych określonych w decyzjach 2012/720/UE i 2012/721/UE.

| (4) | Zmianę stosuje się z mocą wsteczną od dnia 1 grudnia 2012 r., aby zapewnić ciągłość ważności oznakowania ekologicznego UE detergentów do zmywarek do naczyń, detergentów pralniczych, detergentów do ręcznego zmywania naczyń, uniwersalnych środków czyszczących i środków do czyszczenia urządzeń sanitarnych, detergentów przeznaczonych do automatycznych zmywarek do naczyń do zastosowań przemysłowych i instytucjonalnych oraz detergentów pralniczych do zastosowań przemysłowych i instytucjonalnych. |
| --- | --- |

(4)

Zmianę stosuje się z mocą wsteczną od dnia 1 grudnia 2012 r., aby zapewnić ciągłość ważności oznakowania ekologicznego UE detergentów do zmywarek do naczyń, detergentów pralniczych, detergentów do ręcznego zmywania naczyń, uniwersalnych środków czyszczących i środków do czyszczenia urządzeń sanitarnych, detergentów przeznaczonych do automatycznych zmywarek do naczyń do zastosowań przemysłowych i instytucjonalnych oraz detergentów pralniczych do zastosowań przemysłowych i instytucjonalnych.

| (5) | Decyzje 2011/263/UE, 2011/264/UE, 2011/382/UE, 2011/383/UE, 2012/720/UE i 2012/721/UE powinny zatem zostać odpowiednio zmienione. |
| --- | --- |

(5)

Decyzje 2011/263/UE, 2011/264/UE, 2011/382/UE, 2011/383/UE, 2012/720/UE i 2012/721/UE powinny zatem zostać odpowiednio zmienione.

| (6) | Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu powołanego na mocy art. 16 rozporządzenia (WE) nr 66/2010, |
| --- | --- |

(6)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu powołanego na mocy art. 16 rozporządzenia (WE) nr 66/2010,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

W załączniku do decyzji 2011/263/UE wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

W załączniku do decyzji 2011/264/UE wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem II do niniejszej decyzji.

Artykuł 3

W załączniku do decyzji 2011/382/UE wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem III do niniejszej decyzji.

Artykuł 4

W załączniku do decyzji 2011/383/UE wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem IV do niniejszej decyzji.

Artykuł 5

W załączniku do decyzji 2012/720/UE wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem V do niniejszej decyzji.

Artykuł 6

W załączniku do decyzji 2012/721/UE wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem VI do niniejszej decyzji.

Artykuł 7

Niniejszą decyzję stosuje się w odniesieniu do substancji od dnia 1 grudnia 2012 r.

Artykuł 8

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 28 maja 2014 r.

W imieniu Komisji

Janez POTOČNIK

Członek Komisji

---

(1)  Dz.U. L 27 z 30.1.2010, s. 1.

1

(2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin, zmieniające i uchylające dyrektywy 67/548/EWG i 1999/45/WE oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (Dz.U. L 353 z 31.12.2008, s. 1).

2

(3)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396 z 30.12.2006, s. 1).

3

(4)  Decyzja Komisji 2011/263/UE z dnia 28 kwietnia 2011 r. ustanawiająca kryteria ekologiczne przyznawania oznakowania ekologicznego UE detergentom do zmywarek do naczyń (Dz.U. L 111 z 30.4.2011, s. 22).

4

(5)  Decyzja Komisji 2011/264/UE z dnia 28 kwietnia 2011 r. ustanawiająca kryteria ekologiczne przyznawania oznakowania ekologicznego UE detergentom pralniczym (Dz.U. L 111 z 30.4.2011, s. 34).

5

(6)  Decyzja Komisji 2011/382/UE z dnia 24 czerwca 2011 r. ustanawiająca kryteria ekologiczne przyznawania oznakowania ekologicznego UE detergentom do ręcznego zmywania naczyń (Dz.U. L 169 z 29.6.2011, s. 40).

6

(7)  Decyzja Komisji 2011/383/UE z dnia 28 czerwca 2011 r. ustanawiająca kryteria ekologiczne przyznawania oznakowania ekologicznego UE uniwersalnym środkom czyszczącym i środkom do czyszczenia urządzeń sanitarnych (Dz.U. L 169 z 29.6.2011, s. 52).

7

(8)  Decyzja Komisji 2012/720/UE z dnia 14 listopada 2012 r. ustanawiająca kryteria ekologiczne przyznawania oznakowania ekologicznego UE detergentom przeznaczonym do automatycznych zmywarek do naczyń do zastosowań przemysłowych i instytucjonalnych (Dz.U. L 326 z 24.11.2012, s. 25).

8

(9)  Decyzja Komisji 2012/721/UE z dnia 14 listopada 2012 r. ustanawiająca kryteria ekologiczne przyznawania oznakowania ekologicznego UE detergentom pralniczym do zastosowań przemysłowych i instytucjonalnych (Dz.U. L 326 z 24.11.2012, s. 38).

9

(10)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 286/2011 z dnia 10 marca 2011 r. dostosowujące do postępu naukowo-technicznego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin (Dz.U. L 83 z 30.3.2011, s. 1).

10

---

ZAŁĄCZNIK I

W załączniku do decyzji 2011/263/UE wprowadza się następujące zmiany:

| 1) | w kryterium 2 lit. b) akapit piąty tabelę odstępstw zastępuje się następującą tabelą:







  „Substancje powierzchniowo czynne obecne w produkcie końcowym w całkowitym stężeniu < 25 % | H400: Działa bardzo toksycznie na organizmy wodne | R50 |
| --- | --- | --- | --- |
| Substancje powierzchniowo czynne obecne w produkcie końcowym w całkowitym stężeniu < 25 % (1) | H412: Działa szkodliwie na organizmy wodne, powodując długotrwałe skutki | R52-53 |
| Produkty biobójcze wykorzystywane do celów konserwacji (2) | H410: Działa bardzo toksycznie na organizmy wodne, powodując długotrwałe skutki | R50-53 |
| H411: Działa toksycznie na organizmy wodne, powodując długotrwałe skutki | R51-53 |
| H412: Działa szkodliwie na organizmy wodne, powodując długotrwałe skutki | R52-53 |
| Substancje zapachowe | H412: Działa szkodliwie na organizmy wodne, powodując długotrwałe skutki | R52-53 |
| Enzymy (3) | H334: Może powodować objawy alergii lub astmy lub trudności w oddychaniu w następstwie wdychania | R42 |
| H317: Może powodować reakcję alergiczną skóry | R43 |
| NTA w postaci zanieczyszczenia w MGDA oraz GLDA (4) | H351: Podejrzewa się, że powoduje raka | R40 |

1)

w kryterium 2 lit. b) akapit piąty tabelę odstępstw zastępuje się następującą tabelą:

„Substancje powierzchniowo czynne obecne w produkcie końcowym w całkowitym stężeniu < 25 %

H400: Działa bardzo toksycznie na organizmy wodne

R50

Substancje powierzchniowo czynne obecne w produkcie końcowym w całkowitym stężeniu < 25 % (1)

H412: Działa szkodliwie na organizmy wodne, powodując długotrwałe skutki

R52-53

Produkty biobójcze wykorzystywane do celów konserwacji (2)

H410: Działa bardzo toksycznie na organizmy wodne, powodując długotrwałe skutki

R50-53

H411: Działa toksycznie na organizmy wodne, powodując długotrwałe skutki

R51-53

H412: Działa szkodliwie na organizmy wodne, powodując długotrwałe skutki

R52-53

Substancje zapachowe

H412: Działa szkodliwie na organizmy wodne, powodując długotrwałe skutki

R52-53

Enzymy (3)

H334: Może powodować objawy alergii lub astmy lub trudności w oddychaniu w następstwie wdychania

R42

H317: Może powodować reakcję alergiczną skóry

R43

NTA w postaci zanieczyszczenia w MGDA oraz GLDA (4)

H351: Podejrzewa się, że powoduje raka

R40

| 2) | w kryterium 2 lit. b) do tekstu dotyczącego oceny i weryfikacji dodaje się akapit w brzmieniu:
  „W odniesieniu do substancji powierzchniowo czynnych objętych odstępstwem, spełniających kryteria klasyfikacji do klas zagrożenia H412, wnioskodawca dostarcza dokumentację dotyczącą ich zdolności do degradacji wraz z odniesieniem do wykazu DID. W odniesieniu do substancji powierzchniowo czynnych, które nie są ujęte w wykazie DID, należy odnieść się do odpowiednich informacji z literatury lub innych źródeł lub odpowiednich wyników badań, w sposób opisany w dodatku I.”. |
| --- | --- |

2)

w kryterium 2 lit. b) do tekstu dotyczącego oceny i weryfikacji dodaje się akapit w brzmieniu:

„W odniesieniu do substancji powierzchniowo czynnych objętych odstępstwem, spełniających kryteria klasyfikacji do klas zagrożenia H412, wnioskodawca dostarcza dokumentację dotyczącą ich zdolności do degradacji wraz z odniesieniem do wykazu DID. W odniesieniu do substancji powierzchniowo czynnych, które nie są ujęte w wykazie DID, należy odnieść się do odpowiednich informacji z literatury lub innych źródeł lub odpowiednich wyników badań, w sposób opisany w dodatku I.”.

---

(1)  To odstępstwo ma zastosowanie pod warunkiem, że łatwo ulegają degradacji i ulegają degradacji beztlenowej.

(2)  O których mowa w kryterium 2 lit. e). To odstępstwo ma zastosowanie pod warunkiem, że potencjał bioakumulacji produktów biobójczych charakteryzuje się log Pow (log współczynnika podziału oktanol/woda) < 3,0 lub eksperymentalnie wyznaczonym współczynnikiem biokoncentracji (BCF) ≤ 100.

(3)  W tym stabilizatory oraz inne substancje pomocnicze w preparatach.

(4)  W stężeniu poniżej 1,0 % w surowcu, o ile całkowite stężenie w produkcie końcowym jest mniejsze niż 0,10 %.”;

---

ZAŁĄCZNIK II

W załączniku do decyzji 2011/264/UE wprowadza się następujące zmiany:

| 1) | w kryterium 4 lit. b) akapit piąty tabelę odstępstw zastępuje się następującą tabelą:







  „Substancje powierzchniowo czynne obecne w produkcie końcowym w całkowitym stężeniu < 25 % | H400: Działa bardzo toksycznie na organizmy wodne | R50 |
| --- | --- | --- | --- |
| Substancje powierzchniowo czynne obecne w produkcie końcowym w całkowitym stężeniu < 25 % (1) | H412: Działa szkodliwie na organizmy wodne, powodując długotrwałe skutki | R52-53 |
| Produkty biobójcze wykorzystywane do celów konserwacji (2) | H410: Działa bardzo toksycznie na organizmy wodne, powodując długotrwałe skutki | R50-53 |
| H411: Działa toksycznie na organizmy wodne, powodując długotrwałe skutki | R51-53 |
| H412: Działa szkodliwie na organizmy wodne, powodując długotrwałe skutki | R52-53 |
| Substancje zapachowe | H412: Działa szkodliwie na organizmy wodne, powodując długotrwałe skutki | R52-53 |
| Enzymy (3) | H334: Może powodować objawy alergii lub astmy lub trudności w oddychaniu w następstwie wdychania | R42 |
| H317: Może powodować reakcję alergiczną skóry | R43 |
| Katalizatory wybielacza (3) | H334: Może powodować objawy alergii lub astmy lub trudności w oddychaniu w następstwie wdychania | R42 |
| H317: Może powodować reakcję alergiczną skóry | R43 |
| NTA w postaci zanieczyszczenia w MGDA oraz GLDA (4) | H351: Podejrzewa się, że powoduje raka | R40 |
| Rozjaśniacze optyczne (wyłącznie dla detergentów pralniczych silnie działających) | H413: Może powodować długotrwałe szkodliwe skutki dla organizmów wodnych | R53 |

1)

w kryterium 4 lit. b) akapit piąty tabelę odstępstw zastępuje się następującą tabelą:

„Substancje powierzchniowo czynne obecne w produkcie końcowym w całkowitym stężeniu < 25 %

H400: Działa bardzo toksycznie na organizmy wodne

R50

Substancje powierzchniowo czynne obecne w produkcie końcowym w całkowitym stężeniu < 25 % (1)

H412: Działa szkodliwie na organizmy wodne, powodując długotrwałe skutki

R52-53

Produkty biobójcze wykorzystywane do celów konserwacji (2)

H410: Działa bardzo toksycznie na organizmy wodne, powodując długotrwałe skutki

R50-53

H411: Działa toksycznie na organizmy wodne, powodując długotrwałe skutki

R51-53

H412: Działa szkodliwie na organizmy wodne, powodując długotrwałe skutki

R52-53

Substancje zapachowe

H412: Działa szkodliwie na organizmy wodne, powodując długotrwałe skutki

R52-53

Enzymy (3)

H334: Może powodować objawy alergii lub astmy lub trudności w oddychaniu w następstwie wdychania

R42

H317: Może powodować reakcję alergiczną skóry

R43

Katalizatory wybielacza (3)

H334: Może powodować objawy alergii lub astmy lub trudności w oddychaniu w następstwie wdychania

R42

H317: Może powodować reakcję alergiczną skóry

R43

NTA w postaci zanieczyszczenia w MGDA oraz GLDA (4)

H351: Podejrzewa się, że powoduje raka

R40

Rozjaśniacze optyczne (wyłącznie dla detergentów pralniczych silnie działających)

H413: Może powodować długotrwałe szkodliwe skutki dla organizmów wodnych

R53

| 2) | w kryterium 4 lit. b) do tekstu dotyczącego oceny i weryfikacji dodaje się akapit w brzmieniu:
  „W odniesieniu do substancji powierzchniowo czynnych objętych odstępstwem, spełniających kryteria klasyfikacji do klas zagrożenia H412, wnioskodawca dostarcza dokumentację dotyczącą ich zdolności do degradacji wraz z odniesieniem do wykazu DID. W odniesieniu do substancji powierzchniowo czynnych, które nie są ujęte w wykazie DID, należy odnieść się do odpowiednich informacji z literatury lub innych źródeł lub odpowiednich wyników badań, w sposób opisany w dodatku I.”. |
| --- | --- |

2)

w kryterium 4 lit. b) do tekstu dotyczącego oceny i weryfikacji dodaje się akapit w brzmieniu:

„W odniesieniu do substancji powierzchniowo czynnych objętych odstępstwem, spełniających kryteria klasyfikacji do klas zagrożenia H412, wnioskodawca dostarcza dokumentację dotyczącą ich zdolności do degradacji wraz z odniesieniem do wykazu DID. W odniesieniu do substancji powierzchniowo czynnych, które nie są ujęte w wykazie DID, należy odnieść się do odpowiednich informacji z literatury lub innych źródeł lub odpowiednich wyników badań, w sposób opisany w dodatku I.”.

---

(1)  To odstępstwo ma zastosowanie pod warunkiem, że łatwo ulegają degradacji i ulegają degradacji beztlenowej.

(2)  O których mowa w kryterium 4 lit. e). To odstępstwo ma zastosowanie pod warunkiem, że potencjał bioakumulacji produktów biobójczych charakteryzuje się log Pow (log współczynnika podziału oktanol/woda) < 3,0 lub eksperymentalnie wyznaczonym współczynnikiem biokoncentracji (BCF) ≤ 100.

(3)  W tym stabilizatory oraz inne substancje pomocnicze w preparatach.

(4)  W stężeniu poniżej 1,0 % w surowcu, o ile całkowite stężenie w produkcie końcowym jest mniejsze niż 0,10 %.”;

---

ZAŁĄCZNIK III

W załączniku do decyzji 2011/382/UE wprowadza się następujące zmiany:

| 1) | w kryterium 3 lit. c) akapit czwarty tabelę odstępstw zastępuje się następującą tabelą:







  „Substancje powierzchniowo czynne obecne w produkcie końcowym w całkowitym stężeniu < 25 % (1) | H400: Działa bardzo toksycznie na organizmy wodne | R50 |
| --- | --- | --- | --- |
| Substancje powierzchniowo czynne obecne w produkcie końcowym w całkowitym stężeniu < 25 % (2) | H412: Działa szkodliwie na organizmy wodne, powodując długotrwałe skutki | R52-53 |
| Substancje powierzchniowo czynne obecne w produkcie końcowym w całkowitym stężeniu < 2,5 % (2) | H411: Działa toksycznie na organizmy wodne, powodując długotrwałe skutki | R51-53 |
| Substancje zapachowe | H412: Działa szkodliwie na organizmy wodne, powodując długotrwałe skutki | R52-53 |
| Enzymy (3) | H334: Może powodować objawy alergii lub astmy lub trudności w oddychaniu w następstwie wdychania | R42 |
| H317: Może powodować reakcję alergiczną skóry | R43 |
| NTA w postaci zanieczyszczenia w MGDA oraz GLDA (4) | H351: Podejrzewa się, że powoduje raka | R40 |

1)

w kryterium 3 lit. c) akapit czwarty tabelę odstępstw zastępuje się następującą tabelą:

„Substancje powierzchniowo czynne obecne w produkcie końcowym w całkowitym stężeniu < 25 % (1)

H400: Działa bardzo toksycznie na organizmy wodne

R50

Substancje powierzchniowo czynne obecne w produkcie końcowym w całkowitym stężeniu < 25 % (2)

H412: Działa szkodliwie na organizmy wodne, powodując długotrwałe skutki

R52-53

Substancje powierzchniowo czynne obecne w produkcie końcowym w całkowitym stężeniu < 2,5 % (2)

H411: Działa toksycznie na organizmy wodne, powodując długotrwałe skutki

R51-53

Substancje zapachowe

H412: Działa szkodliwie na organizmy wodne, powodując długotrwałe skutki

R52-53

Enzymy (3)

H334: Może powodować objawy alergii lub astmy lub trudności w oddychaniu w następstwie wdychania

R42

H317: Może powodować reakcję alergiczną skóry

R43

NTA w postaci zanieczyszczenia w MGDA oraz GLDA (4)

H351: Podejrzewa się, że powoduje raka

R40

| 2) | w kryterium 3 lit. c) do tekstu dotyczącego oceny i weryfikacji dodaje się akapit w brzmieniu:
  „W odniesieniu do środków powierzchniowo czynnych objętych odstępstwem, spełniających kryteria klasyfikacji do klas zagrożenia H412 lub H411, wnioskodawca dostarcza dokumentację dotyczącą ich zdolności do degradacji wraz z odniesieniem do wykazu DID. W odniesieniu do środków powierzchniowo czynnych, które nie są ujęte w wykazie DID, należy odnieść się do odpowiednich informacji z literatury lub innych źródeł lub odpowiednich wyników badań, w sposób opisany w dodatku I.”. |
| --- | --- |

2)

w kryterium 3 lit. c) do tekstu dotyczącego oceny i weryfikacji dodaje się akapit w brzmieniu:

„W odniesieniu do środków powierzchniowo czynnych objętych odstępstwem, spełniających kryteria klasyfikacji do klas zagrożenia H412 lub H411, wnioskodawca dostarcza dokumentację dotyczącą ich zdolności do degradacji wraz z odniesieniem do wykazu DID. W odniesieniu do środków powierzchniowo czynnych, które nie są ujęte w wykazie DID, należy odnieść się do odpowiednich informacji z literatury lub innych źródeł lub odpowiednich wyników badań, w sposób opisany w dodatku I.”.

---

(1)  Wartość procentową należy podzielić przez współczynnik M określony zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1272/2008.

(2)  To odstępstwo ma zastosowanie pod warunkiem, że łatwo ulegają degradacji i ulegają degradacji beztlenowej.

(3)  W tym stabilizatory oraz inne substancje pomocnicze w preparatach.

(4)  W stężeniu poniżej 1,0 % w surowcu, o ile całkowite stężenie w produkcie końcowym jest mniejsze niż 0,10 %.”;

---

ZAŁĄCZNIK IV

W załączniku do decyzji 2011/383/UE wprowadza się następujące zmiany:

| 1) | w kryterium 3 lit. c) akapit czwarty tabelę odstępstw zastępuje się następującą tabelą:







  „Środki powierzchniowo czynne obecne w produkcie końcowym w całkowitym stężeniu < 25 % (1) | H400: Działa bardzo toksycznie na organizmy wodne | R50 |
| --- | --- | --- | --- |
| Środki powierzchniowo czynne obecne w produkcie końcowym w całkowitym stężeniu < 25 % (2) | H412: Działa szkodliwie na organizmy wodne, powodując długotrwałe skutki | R52-53 |
| Substancje zapachowe | H412: Działa szkodliwie na organizmy wodne, powodując długotrwałe skutki | R52-53 |
| Enzymy (3) | H334: Może powodować objawy alergii lub astmy lub trudności w oddychaniu w następstwie wdychania | R42 |
| H317: Może powodować reakcję alergiczną skóry | R43 |
| NTA w postaci zanieczyszczenia w MGDA oraz GLDA (4) | H351: Podejrzewa się, że powoduje raka | R40 |

1)

w kryterium 3 lit. c) akapit czwarty tabelę odstępstw zastępuje się następującą tabelą:

„Środki powierzchniowo czynne obecne w produkcie końcowym w całkowitym stężeniu < 25 % (1)

H400: Działa bardzo toksycznie na organizmy wodne

R50

Środki powierzchniowo czynne obecne w produkcie końcowym w całkowitym stężeniu < 25 % (2)

H412: Działa szkodliwie na organizmy wodne, powodując długotrwałe skutki

R52-53

Substancje zapachowe

H412: Działa szkodliwie na organizmy wodne, powodując długotrwałe skutki

R52-53

Enzymy (3)

H334: Może powodować objawy alergii lub astmy lub trudności w oddychaniu w następstwie wdychania

R42

H317: Może powodować reakcję alergiczną skóry

R43

NTA w postaci zanieczyszczenia w MGDA oraz GLDA (4)

H351: Podejrzewa się, że powoduje raka

R40

| 2) | w kryterium 3 lit. c) do tekstu dotyczącego oceny i weryfikacji dodaje się akapit brzmieniu:
  „W odniesieniu do środków powierzchniowo czynnych objętych odstępstwem, spełniających kryteria klasyfikacji do klas zagrożenia H412, wnioskodawca dostarcza dokumentację dotyczącą ich zdolności do degradacji wraz z odniesieniem do wykazu DID. W odniesieniu do środków powierzchniowo czynnych, które nie są ujęte w wykazie DID, należy odnieść się do odpowiednich informacji z literatury lub innych źródeł lub odpowiednich wyników badań, w sposób opisany w dodatku I.”. |
| --- | --- |

2)

w kryterium 3 lit. c) do tekstu dotyczącego oceny i weryfikacji dodaje się akapit brzmieniu:

„W odniesieniu do środków powierzchniowo czynnych objętych odstępstwem, spełniających kryteria klasyfikacji do klas zagrożenia H412, wnioskodawca dostarcza dokumentację dotyczącą ich zdolności do degradacji wraz z odniesieniem do wykazu DID. W odniesieniu do środków powierzchniowo czynnych, które nie są ujęte w wykazie DID, należy odnieść się do odpowiednich informacji z literatury lub innych źródeł lub odpowiednich wyników badań, w sposób opisany w dodatku I.”.

---

(1)  Wartość procentową należy podzielić przez współczynnik M określony zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1272/2008.

(2)  To odstępstwo ma zastosowanie pod warunkiem, że łatwo ulegają degradacji i ulegają degradacji beztlenowej.

(3)  W tym stabilizatory oraz inne substancje pomocnicze w preparatach.

(4)  W stężeniu poniżej 1,0 % w surowcu, o ile całkowite stężenie w produkcie końcowym jest mniejsze niż 0,10 %.”;

---

ZAŁĄCZNIK V

W załączniku do decyzji 2012/720/UE wprowadza się następujące zmiany:

| 1) | w kryterium 3 lit. b) akapit szósty tabelę odstępstw zastępuje się następującą tabelą:







  „Środki powierzchniowo czynne obecne w produkcie końcowym w całkowitym stężeniu < 15 % | H400: Działa bardzo toksycznie na organizmy wodne | R50 |
| --- | --- | --- | --- |
| Środki powierzchniowo czynne obecne w produkcie końcowym w całkowitym stężeniu < 25 % | H412: Działa szkodliwie na organizmy wodne, powodując długotrwałe skutki | R52-53 |
| Produkty biobójcze do celów konserwacji (1)

  (tylko dla cieczy o pH między 2 a 12 i maksymalnie 0,10 % wartości procentowej masy materiału aktywnego) | H331: Działa toksycznie w następstwie wdychania | R23 |
| H334: Może powodować objawy alergii lub astmy lub trudności w oddychaniu w następstwie wdychania | R42 |
| H317: Może powodować reakcję alergiczną skóry | R43 |
| H400: Działa bardzo toksycznie na organizmy wodne | R50 |
| Enzymy (2) | H334: Może powodować objawy alergii lub astmy lub trudności w oddychaniu w następstwie wdychania | R42 |
| H317: Może powodować reakcję alergiczną skóry | R43 |
| H400: Działa bardzo toksycznie na organizmy wodne | R50 |
| NTA w postaci zanieczyszczenia w MGDA oraz GLDA (3) | H351: Podejrzewa się, że powoduje raka | R40 |

1)

w kryterium 3 lit. b) akapit szósty tabelę odstępstw zastępuje się następującą tabelą:

„Środki powierzchniowo czynne obecne w produkcie końcowym w całkowitym stężeniu < 15 %

H400: Działa bardzo toksycznie na organizmy wodne

R50

Środki powierzchniowo czynne obecne w produkcie końcowym w całkowitym stężeniu < 25 %

H412: Działa szkodliwie na organizmy wodne, powodując długotrwałe skutki

R52-53

Produkty biobójcze do celów konserwacji (1)

(tylko dla cieczy o pH między 2 a 12 i maksymalnie 0,10 % wartości procentowej masy materiału aktywnego)

H331: Działa toksycznie w następstwie wdychania

R23

H334: Może powodować objawy alergii lub astmy lub trudności w oddychaniu w następstwie wdychania

R42

H317: Może powodować reakcję alergiczną skóry

R43

H400: Działa bardzo toksycznie na organizmy wodne

R50

Enzymy (2)

H334: Może powodować objawy alergii lub astmy lub trudności w oddychaniu w następstwie wdychania

R42

H317: Może powodować reakcję alergiczną skóry

R43

H400: Działa bardzo toksycznie na organizmy wodne

R50

NTA w postaci zanieczyszczenia w MGDA oraz GLDA (3)

H351: Podejrzewa się, że powoduje raka

R40

| 2) | w kryterium 3 lit. b) do tekstu dotyczącego oceny i weryfikacji dodaje się akapit w brzmieniu:
  „W odniesieniu do środków powierzchniowo czynnych objętych odstępstwem, spełniających kryteria klasyfikacji do klas zagrożenia H412, wnioskodawca dostarcza dokumentację dotyczącą ich zdolności do degradacji wraz z odniesieniem do wykazu DID. W odniesieniu do środków powierzchniowo czynnych, które nie są ujęte w wykazie DID, należy odnieść się do odpowiednich informacji z literatury lub innych źródeł lub odpowiednich wyników badań, w sposób opisany w dodatku I.”. |
| --- | --- |

2)

w kryterium 3 lit. b) do tekstu dotyczącego oceny i weryfikacji dodaje się akapit w brzmieniu:

„W odniesieniu do środków powierzchniowo czynnych objętych odstępstwem, spełniających kryteria klasyfikacji do klas zagrożenia H412, wnioskodawca dostarcza dokumentację dotyczącą ich zdolności do degradacji wraz z odniesieniem do wykazu DID. W odniesieniu do środków powierzchniowo czynnych, które nie są ujęte w wykazie DID, należy odnieść się do odpowiednich informacji z literatury lub innych źródeł lub odpowiednich wyników badań, w sposób opisany w dodatku I.”.

---

(1)  Odstępstwo stosuje się jedynie w odniesieniu do kryterium 3 lit. b). Produkty biobójcze spełniają kryterium 3 lit. d).

(2)  W tym stabilizatory oraz inne substancje pomocnicze w preparatach.

(3)  W stężeniu poniżej 1,0 % w surowcu, o ile całkowite stężenie w produkcie końcowym jest mniejsze niż 0,10 %.”;

---

ZAŁĄCZNIK VI

W załączniku do decyzji 2012/721/UE wprowadza się następujące zmiany:

| 1) | w kryterium 4 lit. b) akapit szósty tabelę odstępstw zastępuje się następującą tabelą:







  „Środki powierzchniowo czynne obecne w produkcie końcowym w całkowitym stężeniu < 20 % | H400: Działa bardzo toksycznie na organizmy wodne | R50 |
| --- | --- | --- | --- |
| Środki powierzchniowo czynne obecne w produkcie końcowym w całkowitym stężeniu < 25 % (1) | H412: Działa szkodliwie na organizmy wodne, powodując długotrwałe skutki | R52-53 |
| Produkty biobójcze do celów konserwacji (2)

  (tylko dla cieczy o pH między 2 a 12 i maksymalnie 0,10 % wartości procentowej masy materiału aktywnego) | H331: Działa toksycznie w następstwie wdychania | R23 |
| H334: Może powodować objawy alergii lub astmy lub trudności w oddychaniu w następstwie wdychania | R42 |
| H317: Może powodować reakcję alergiczną skóry | R43 |
| H400: Działa bardzo toksycznie na organizmy wodne | R50 |
| Enzymy (3) | H400: Działa bardzo toksycznie na organizmy wodne | R50 |
| H334: Może powodować objawy alergii lub astmy lub trudności w oddychaniu w następstwie wdychania | R42 |
| H317: Może powodować reakcję alergiczną skóry | R43 |
| Katalizatory wybielacza (3) | H400: Działa bardzo toksycznie na organizmy wodne | R50 |
| NTA w postaci zanieczyszczenia w MGDA oraz GLDA (4) | H351: Podejrzewa się, że powoduje raka | R40 |

1)

w kryterium 4 lit. b) akapit szósty tabelę odstępstw zastępuje się następującą tabelą:

„Środki powierzchniowo czynne obecne w produkcie końcowym w całkowitym stężeniu < 20 %

H400: Działa bardzo toksycznie na organizmy wodne

R50

Środki powierzchniowo czynne obecne w produkcie końcowym w całkowitym stężeniu < 25 % (1)

H412: Działa szkodliwie na organizmy wodne, powodując długotrwałe skutki

R52-53

Produkty biobójcze do celów konserwacji (2)

(tylko dla cieczy o pH między 2 a 12 i maksymalnie 0,10 % wartości procentowej masy materiału aktywnego)

H331: Działa toksycznie w następstwie wdychania

R23

H334: Może powodować objawy alergii lub astmy lub trudności w oddychaniu w następstwie wdychania

R42

H317: Może powodować reakcję alergiczną skóry

R43

H400: Działa bardzo toksycznie na organizmy wodne

R50

Enzymy (3)

H400: Działa bardzo toksycznie na organizmy wodne

R50

H334: Może powodować objawy alergii lub astmy lub trudności w oddychaniu w następstwie wdychania

R42

H317: Może powodować reakcję alergiczną skóry

R43

Katalizatory wybielacza (3)

H400: Działa bardzo toksycznie na organizmy wodne

R50

NTA w postaci zanieczyszczenia w MGDA oraz GLDA (4)

H351: Podejrzewa się, że powoduje raka

R40

| 2) | w kryterium 4 lit. b) do tekstu dotyczącego oceny i weryfikacji dodaje się akapit w brzmieniu:
  „W odniesieniu do środków powierzchniowo czynnych objętych odstępstwem, spełniających kryteria klasyfikacji do klas zagrożenia H412, wnioskodawca dostarcza dokumentację dotyczącą ich zdolności do degradacji wraz z odniesieniem do wykazu DID. W odniesieniu do środków powierzchniowo czynnych, które nie są ujęte w wykazie DID, należy odnieść się do odpowiednich informacji z literatury lub innych źródeł lub odpowiednich wyników badań, w sposób opisany w dodatku I.”. |
| --- | --- |

2)

w kryterium 4 lit. b) do tekstu dotyczącego oceny i weryfikacji dodaje się akapit w brzmieniu:

„W odniesieniu do środków powierzchniowo czynnych objętych odstępstwem, spełniających kryteria klasyfikacji do klas zagrożenia H412, wnioskodawca dostarcza dokumentację dotyczącą ich zdolności do degradacji wraz z odniesieniem do wykazu DID. W odniesieniu do środków powierzchniowo czynnych, które nie są ujęte w wykazie DID, należy odnieść się do odpowiednich informacji z literatury lub innych źródeł lub odpowiednich wyników badań, w sposób opisany w dodatku I.”.

---

(1)  To odstępstwo ma zastosowanie pod warunkiem, że środki powierzchniowo czynne spełniają kryterium 3 lit. a) i ulegają degradacji beztlenowej.

(2)  Odstępstwo stosuje się jedynie w odniesieniu do kryterium 4 lit. b). Produkty biobójcze spełniają kryterium 4 lit. e).

(3)  W tym stabilizatory oraz inne substancje pomocnicze w preparatach.

(4)  W stężeniu poniżej 1,0 % w surowcu, o ile całkowite stężenie w produkcie końcowym jest mniejsze niż 0,10 %.”;

---

| 3.6.2014 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 164/83 |
| --- | --- | --- | --- |

3.6.2014

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 164/83

---

DECYZJA KOMISJI

z dnia 28 maja 2014 r.

ustanawiająca kryteria przyznawania oznakowania ekologicznego UE dla ogrzewaczy wodnych

(notyfikowana jako dokument nr C(2014) 3452)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2014/314/UE)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 66/2010 z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie oznakowania ekologicznego UE (1), w szczególności jego art. 8 ust. 2,

po konsultacji z Komitetem Unii Europejskiej ds. Oznakowania Ekologicznego,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 66/2010 oznakowanie ekologiczne UE można przyznawać produktom o ograniczonym poziomie wpływu na środowisko w ciągu całego cyklu życia. |
| --- | --- |

(1)

Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 66/2010 oznakowanie ekologiczne UE można przyznawać produktom o ograniczonym poziomie wpływu na środowisko w ciągu całego cyklu życia.

| (2) | Rozporządzenie (WE) nr 66/2010 stanowi, że określone kryteria oznakowania ekologicznego UE zostaną ustanowione według grup produktów. |
| --- | --- |

(2)

Rozporządzenie (WE) nr 66/2010 stanowi, że określone kryteria oznakowania ekologicznego UE zostaną ustanowione według grup produktów.

| (3) | Komisja opracowała wstępne sprawozdanie na temat technicznych, środowiskowych, gospodarczych i prawnych aspektów grupy produktów „ogrzewacze wodne” zazwyczaj stosowanych w Unii i zapewniła do niego swobodny dostęp w celu przedstawienia uwag. Studium, na którym opiera się to sprawozdanie (zwane dalej „badaniem”), zostało opracowane przy udziale zainteresowanych stron z Unii i państw trzecich. |
| --- | --- |

(3)

Komisja opracowała wstępne sprawozdanie na temat technicznych, środowiskowych, gospodarczych i prawnych aspektów grupy produktów „ogrzewacze wodne” zazwyczaj stosowanych w Unii i zapewniła do niego swobodny dostęp w celu przedstawienia uwag. Studium, na którym opiera się to sprawozdanie (zwane dalej „badaniem”), zostało opracowane przy udziale zainteresowanych stron z Unii i państw trzecich.

| (4) | Przedstawione w sprawozdaniu wstępnym wyniki tego badania wskazują, że zużycie energii elektrycznej w fazie użytkowania przyczynia się w największym stopniu do ogólnego oddziaływania na środowisko ogrzewaczy wodnych. W związku z tym należy promować stosowanie energooszczędnych ogrzewaczy wodnych o niskich emisjach gazów cieplarnianych, ponadto należy promować takie ogrzewacze, w których wykorzystuje się bardziej ekologiczne technologie, których bezpieczeństwo dla konsumentów zostało potwierdzone. |
| --- | --- |

(4)

Przedstawione w sprawozdaniu wstępnym wyniki tego badania wskazują, że zużycie energii elektrycznej w fazie użytkowania przyczynia się w największym stopniu do ogólnego oddziaływania na środowisko ogrzewaczy wodnych. W związku z tym należy promować stosowanie energooszczędnych ogrzewaczy wodnych o niskich emisjach gazów cieplarnianych, ponadto należy promować takie ogrzewacze, w których wykorzystuje się bardziej ekologiczne technologie, których bezpieczeństwo dla konsumentów zostało potwierdzone.

| (5) | Należy zatem ustanowić kryteria oznakowania ekologicznego UE dla grupy produktów „ogrzewacze wodne”. |
| --- | --- |

(5)

Należy zatem ustanowić kryteria oznakowania ekologicznego UE dla grupy produktów „ogrzewacze wodne”.

| (6) | Kryteria, jak również związane z nimi wymogi w zakresie oceny i weryfikacji, powinny obowiązywać przez cztery lata od dnia przyjęcia niniejszej decyzji. |
| --- | --- |

(6)

Kryteria, jak również związane z nimi wymogi w zakresie oceny i weryfikacji, powinny obowiązywać przez cztery lata od dnia przyjęcia niniejszej decyzji.

| (7) | Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu powołanego na mocy art. 16 rozporządzenia (WE) nr 66/2010, |
| --- | --- |

(7)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu powołanego na mocy art. 16 rozporządzenia (WE) nr 66/2010,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

1.   Grupa produktów „ogrzewacze wodne” obejmuje produkty, które są wykorzystywane w celu wytwarzania ciepła w ramach wodnego systemu centralnego ogrzewania, gdzie podgrzana woda jest rozprowadzana za pomocą urządzeń cyrkulacyjnych i promienników ciepła w celu uzyskania i utrzymania temperatury wewnętrznej w przestrzeni zamkniętej, takiej jak budynek, mieszkanie lub pomieszczenie, na wymaganym poziomie. Źródło ciepła wytwarza ciepło za pomocą co najmniej jednego z poniższych procesów i technologii:

| a) | spalanie gazowych, płynnych lub stałych paliw kopalnych; |
| --- | --- |

a)

spalanie gazowych, płynnych lub stałych paliw kopalnych;

| b) | spalanie biomasy gazowej, płynnej lub stałej; |
| --- | --- |

b)

spalanie biomasy gazowej, płynnej lub stałej;

| c) | efekt Joule'a w elektrycznych, rezystancyjnych elementach grzejnych; |
| --- | --- |

c)

efekt Joule'a w elektrycznych, rezystancyjnych elementach grzejnych;

| d) | wychwytywanie ciepła otoczenia z takich źródeł jak powietrze, woda lub ziemia, lub ciepło odpadowe; |
| --- | --- |

d)

wychwytywanie ciepła otoczenia z takich źródeł jak powietrze, woda lub ziemia, lub ciepło odpadowe;

| e) | kogeneracja (jednoczesne wytwarzanie w ramach jednego procesu energii cieplnej i elektrycznej); |
| --- | --- |

e)

kogeneracja (jednoczesne wytwarzanie w ramach jednego procesu energii cieplnej i elektrycznej);

| f) | energia słoneczna (pomocnicza); |
| --- | --- |

f)

energia słoneczna (pomocnicza);

2.   Maksymalna moc ogrzewaczy wodnych wynosi 400 kW.

3.   Ogrzewacze wielofunkcyjne wchodzą w zakres tej grupy produktów, pod warunkiem że ich podstawową funkcją jest ogrzewanie otoczenia.

4.   Następujące produkty nie wchodzą w zakres tej grupy produktów:

| a) | ogrzewacze, których podstawową funkcją jest zapewnianie ciepłej wody użytkowej; |
| --- | --- |

a)

ogrzewacze, których podstawową funkcją jest zapewnianie ciepłej wody użytkowej;

| b) | ogrzewacze przeznaczone do ogrzewania i rozprowadzania gazowych nośników ciepła, takich jak para lub powietrze; |
| --- | --- |

b)

ogrzewacze przeznaczone do ogrzewania i rozprowadzania gazowych nośników ciepła, takich jak para lub powietrze;

| c) | kogeneracyjne ogrzewacze pomieszczeń o maksymalnej mocy wytwórczej energii elektrycznej wynoszącej co najmniej 50 kW; |
| --- | --- |

c)

kogeneracyjne ogrzewacze pomieszczeń o maksymalnej mocy wytwórczej energii elektrycznej wynoszącej co najmniej 50 kW;

| d) | ogrzewacze pomieszczeń, które łączą ogrzewanie pośrednie przy użyciu wodnego systemu centralnego ogrzewania i ogrzewanie bezpośrednie w drodze bezpośredniej emisji ciepła w danym pomieszczeniu lub w danej przestrzeni, gdzie zainstalowano takie urządzenie. |
| --- | --- |

d)

ogrzewacze pomieszczeń, które łączą ogrzewanie pośrednie przy użyciu wodnego systemu centralnego ogrzewania i ogrzewanie bezpośrednie w drodze bezpośredniej emisji ciepła w danym pomieszczeniu lub w danej przestrzeni, gdzie zainstalowano takie urządzenie.

Artykuł 2

Do celów niniejszej decyzji stosuje się następujące definicje:

| 1) | „ogrzewacz” oznacza ogrzewacz pomieszczeń lub ogrzewacz wielofunkcyjny; |
| --- | --- |

1)

„ogrzewacz” oznacza ogrzewacz pomieszczeń lub ogrzewacz wielofunkcyjny;

| 2) | „ogrzewacz pomieszczeń” oznacza urządzenie, które:






  a) | dostarcza ciepło do wodnego systemu centralnego ogrzewania w celu uzyskania i utrzymania na wybranym poziomie temperatury wewnętrznej w przestrzeni zamkniętej, takiej jak budynek, mieszkanie lub pokój; oraz |
| --- | --- | --- |

2)

„ogrzewacz pomieszczeń” oznacza urządzenie, które:

a)

dostarcza ciepło do wodnego systemu centralnego ogrzewania w celu uzyskania i utrzymania na wybranym poziomie temperatury wewnętrznej w przestrzeni zamkniętej, takiej jak budynek, mieszkanie lub pokój; oraz

| b) | jest wyposażone w co najmniej jedno źródło ciepła; |
| --- | --- |

b)

jest wyposażone w co najmniej jedno źródło ciepła;

| 3) | „ogrzewacz wielofunkcyjny” oznacza wodny ogrzewacz pomieszczeń zaprojektowany do doprowadzania dodatkowo ciepła w celu dostarczania ciepłej wody użytkowej w wybranym zakresie temperatur, w wybranych ilościach i o wybranych wartościach natężenia przepływu w określonych przedziałach czasowych, połączony z zewnętrznym źródłem zasilania w wodę użytkową; |
| --- | --- |

3)

„ogrzewacz wielofunkcyjny” oznacza wodny ogrzewacz pomieszczeń zaprojektowany do doprowadzania dodatkowo ciepła w celu dostarczania ciepłej wody użytkowej w wybranym zakresie temperatur, w wybranych ilościach i o wybranych wartościach natężenia przepływu w określonych przedziałach czasowych, połączony z zewnętrznym źródłem zasilania w wodę użytkową;

| 4) | „zestaw zawierający ogrzewacz pomieszczeń, regulator temperatury i urządzenie słoneczne” oznacza zestaw oferowany użytkownikowi, składający się z co najmniej jednego ogrzewacza pomieszczeń w połączeniu z co najmniej jednym regulatorem temperatury lub co najmniej jednym urządzeniem słonecznym; |
| --- | --- |

4)

„zestaw zawierający ogrzewacz pomieszczeń, regulator temperatury i urządzenie słoneczne” oznacza zestaw oferowany użytkownikowi, składający się z co najmniej jednego ogrzewacza pomieszczeń w połączeniu z co najmniej jednym regulatorem temperatury lub co najmniej jednym urządzeniem słonecznym;

| 5) | „zestaw zawierający ogrzewacz wielofunkcyjny, regulator temperatury i urządzenie słoneczne” oznacza zestaw oferowany użytkownikowi, składający się z co najmniej jednego ogrzewacza wielofunkcyjnego w połączeniu z co najmniej jednym regulatorem temperatury lub co najmniej jednym urządzeniem słonecznym; |
| --- | --- |

5)

„zestaw zawierający ogrzewacz wielofunkcyjny, regulator temperatury i urządzenie słoneczne” oznacza zestaw oferowany użytkownikowi, składający się z co najmniej jednego ogrzewacza wielofunkcyjnego w połączeniu z co najmniej jednym regulatorem temperatury lub co najmniej jednym urządzeniem słonecznym;

| 6) | „urządzenie słoneczne” oznacza układ wykorzystujący wyłącznie energię słoneczną, kolektor słoneczny, słoneczny zasobnik ciepłej wody użytkowej lub pompę w obiegu kolektora; wprowadzane oddzielnie do obrotu; |
| --- | --- |

6)

„urządzenie słoneczne” oznacza układ wykorzystujący wyłącznie energię słoneczną, kolektor słoneczny, słoneczny zasobnik ciepłej wody użytkowej lub pompę w obiegu kolektora; wprowadzane oddzielnie do obrotu;

| 7) | „wodny system centralnego ogrzewania” oznacza system, w którym woda jest wykorzystywana jako nośnik ciepła rozprowadzający centralnie wytwarzaną energię cieplną do promienników ciepła w celu ogrzewania pomieszczeń w budynkach lub ich części; |
| --- | --- |

7)

„wodny system centralnego ogrzewania” oznacza system, w którym woda jest wykorzystywana jako nośnik ciepła rozprowadzający centralnie wytwarzaną energię cieplną do promienników ciepła w celu ogrzewania pomieszczeń w budynkach lub ich części;

| 8) | „źródło ciepła” oznacza część ogrzewacza, która wytwarza ciepło, wykorzystując w tym celu jeden z następujących procesów:






  a) | spalanie paliw kopalnych lub paliw z biomasy; |
| --- | --- | --- |

8)

„źródło ciepła” oznacza część ogrzewacza, która wytwarza ciepło, wykorzystując w tym celu jeden z następujących procesów:

a)

spalanie paliw kopalnych lub paliw z biomasy;

| b) | efekt Joule'a w elektrycznych, rezystancyjnych elementach grzejnych; |
| --- | --- |

b)

efekt Joule'a w elektrycznych, rezystancyjnych elementach grzejnych;

| c) | wychwytywanie ciepła otoczenia z takich źródeł jak powietrze, woda lub ziemia, lub ciepło odpadowe; |
| --- | --- |

c)

wychwytywanie ciepła otoczenia z takich źródeł jak powietrze, woda lub ziemia, lub ciepło odpadowe;

| 9) | „ogrzewacz gazowy” oznacza ogrzewacz pomieszczeń lub ogrzewacz wielofunkcyjny z co najmniej jednym źródłem ciepła zasilanym paliwami gazowymi pochodzenia kopalnego lub z biomasy; |
| --- | --- |

9)

„ogrzewacz gazowy” oznacza ogrzewacz pomieszczeń lub ogrzewacz wielofunkcyjny z co najmniej jednym źródłem ciepła zasilanym paliwami gazowymi pochodzenia kopalnego lub z biomasy;

| 10) | „ogrzewacz na paliwo płynne” oznacza ogrzewacz pomieszczeń lub ogrzewacz wielofunkcyjny z co najmniej jednym źródłem ciepła zasilanym paliwami płynnymi pochodzenia kopalnego lub z biomasy; |
| --- | --- |

10)

„ogrzewacz na paliwo płynne” oznacza ogrzewacz pomieszczeń lub ogrzewacz wielofunkcyjny z co najmniej jednym źródłem ciepła zasilanym paliwami płynnymi pochodzenia kopalnego lub z biomasy;

| 11) | „ogrzewacz na paliwo stałe” oznacza ogrzewacz pomieszczeń lub ogrzewacz wielofunkcyjny z co najmniej jednym źródłem ciepła zasilanym paliwami stałymi pochodzenia kopalnego lub z biomasy; |
| --- | --- |

11)

„ogrzewacz na paliwo stałe” oznacza ogrzewacz pomieszczeń lub ogrzewacz wielofunkcyjny z co najmniej jednym źródłem ciepła zasilanym paliwami stałymi pochodzenia kopalnego lub z biomasy;

| 12) | „kocioł do ogrzewania pomieszczeń” oznacza ogrzewacz pomieszczeń, który generuje ciepło w procesie spalania paliw kopalnych lub paliw z biomasy, lub wykorzystując efekt Joule'a w elektrycznych, rezystancyjnych elementach grzejnych; |
| --- | --- |

12)

„kocioł do ogrzewania pomieszczeń” oznacza ogrzewacz pomieszczeń, który generuje ciepło w procesie spalania paliw kopalnych lub paliw z biomasy, lub wykorzystując efekt Joule'a w elektrycznych, rezystancyjnych elementach grzejnych;

| 13) | „kocioł gazowy do ogrzewania pomieszczeń” oznacza kocioł do ogrzewania pomieszczeń z co najmniej jednym źródłem ciepła zasilanym paliwami gazowymi pochodzenia kopalnego lub z biomasy; |
| --- | --- |

13)

„kocioł gazowy do ogrzewania pomieszczeń” oznacza kocioł do ogrzewania pomieszczeń z co najmniej jednym źródłem ciepła zasilanym paliwami gazowymi pochodzenia kopalnego lub z biomasy;

| 14) | „kocioł na paliwo płynne do ogrzewania pomieszczeń” oznacza kocioł do ogrzewania pomieszczeń z co najmniej jednym źródłem ciepła zasilanym paliwami gazowymi pochodzenia kopalnego lub z biomasy; |
| --- | --- |

14)

„kocioł na paliwo płynne do ogrzewania pomieszczeń” oznacza kocioł do ogrzewania pomieszczeń z co najmniej jednym źródłem ciepła zasilanym paliwami gazowymi pochodzenia kopalnego lub z biomasy;

| 15) | „kocioł na paliwo stałe do ogrzewania pomieszczeń” oznacza kocioł do ogrzewania pomieszczeń z co najmniej jednym źródłem ciepła zasilanym paliwami stałymi pochodzenia kopalnego lub z biomasy; |
| --- | --- |

15)

„kocioł na paliwo stałe do ogrzewania pomieszczeń” oznacza kocioł do ogrzewania pomieszczeń z co najmniej jednym źródłem ciepła zasilanym paliwami stałymi pochodzenia kopalnego lub z biomasy;

| 16) | „kocioł na paliwo stałe z biomasy do ogrzewania pomieszczeń” oznacza kocioł do ogrzewania pomieszczeń z co najmniej jednym źródłem ciepła zasilanym paliwami stałymi z biomasy; |
| --- | --- |

16)

„kocioł na paliwo stałe z biomasy do ogrzewania pomieszczeń” oznacza kocioł do ogrzewania pomieszczeń z co najmniej jednym źródłem ciepła zasilanym paliwami stałymi z biomasy;

| 17) | „elektryczny kocioł do ogrzewania pomieszczeń” oznacza kocioł do ogrzewania pomieszczeń, który generuje ciepło tylko przez wykorzystywanie efektu Joule'a w elektrycznych, rezystancyjnych elementach grzejnych; |
| --- | --- |

17)

„elektryczny kocioł do ogrzewania pomieszczeń” oznacza kocioł do ogrzewania pomieszczeń, który generuje ciepło tylko przez wykorzystywanie efektu Joule'a w elektrycznych, rezystancyjnych elementach grzejnych;

| 18) | „elektryczny wielofunkcyjny kocioł grzewczy” oznacza wielofunkcyjny kocioł grzewczy, który generuje ciepło tylko przez wykorzystywanie efektu Joule'a w elektrycznych, rezystancyjnych elementach grzejnych; |
| --- | --- |

18)

„elektryczny wielofunkcyjny kocioł grzewczy” oznacza wielofunkcyjny kocioł grzewczy, który generuje ciepło tylko przez wykorzystywanie efektu Joule'a w elektrycznych, rezystancyjnych elementach grzejnych;

| 19) | „ogrzewacz pomieszczeń z pompą ciepła” oznacza ogrzewacz pomieszczeń, w którym do generowania ciepła wykorzystywane jest ciepło otoczenia z takich źródeł jak powietrze, woda lub ziemia, lub ciepło odpadowe; ogrzewacz pomieszczeń z pompą ciepła może być wyposażony w co najmniej jeden dodatkowy ogrzewacz wykorzystujący efekt Joule'a w elektrycznych, rezystancyjnych elementach grzejnych lub proces spalania paliw kopalnych lub z biomasy; |
| --- | --- |

19)

„ogrzewacz pomieszczeń z pompą ciepła” oznacza ogrzewacz pomieszczeń, w którym do generowania ciepła wykorzystywane jest ciepło otoczenia z takich źródeł jak powietrze, woda lub ziemia, lub ciepło odpadowe; ogrzewacz pomieszczeń z pompą ciepła może być wyposażony w co najmniej jeden dodatkowy ogrzewacz wykorzystujący efekt Joule'a w elektrycznych, rezystancyjnych elementach grzejnych lub proces spalania paliw kopalnych lub z biomasy;

| 20) | „wielofunkcyjny ogrzewacz z pompą ciepła” oznacza ogrzewacz pomieszczeń z pompą ciepła zaprojektowany również do doprowadzenia ciepła w celu dostarczania ciepłej wody użytkowej w wybranym zakresie temperatur, w wybranych ilościach i o wybranych wartościach natężenia przepływu w określonych przedziałach czasowych, połączony z zewnętrznym źródłem zasilania w wodę użytkową; |
| --- | --- |

20)

„wielofunkcyjny ogrzewacz z pompą ciepła” oznacza ogrzewacz pomieszczeń z pompą ciepła zaprojektowany również do doprowadzenia ciepła w celu dostarczania ciepłej wody użytkowej w wybranym zakresie temperatur, w wybranych ilościach i o wybranych wartościach natężenia przepływu w określonych przedziałach czasowych, połączony z zewnętrznym źródłem zasilania w wodę użytkową;

| 21) | „paliwowy ogrzewacz z pompą ciepła” oznacza ogrzewacz z pompą ciepła z co najmniej jednym źródłem ciepła zasilanym paliwem gazowym lub paliwem płynnym pochodzenia kopalnego lub z biomasy; |
| --- | --- |

21)

„paliwowy ogrzewacz z pompą ciepła” oznacza ogrzewacz z pompą ciepła z co najmniej jednym źródłem ciepła zasilanym paliwem gazowym lub paliwem płynnym pochodzenia kopalnego lub z biomasy;

| 22) | „elektryczny ogrzewacz z pompą ciepła” oznacza ogrzewacz z co najmniej jednym źródłem ciepła zasilanym energią elektryczną; |
| --- | --- |

22)

„elektryczny ogrzewacz z pompą ciepła” oznacza ogrzewacz z co najmniej jednym źródłem ciepła zasilanym energią elektryczną;

| 23) | „kogeneracyjny ogrzewacz pomieszczeń” oznacza ogrzewacz pomieszczeń, który w ramach jednego procesu wytwarza jednocześnie ciepło i energię elektryczną; |
| --- | --- |

23)

„kogeneracyjny ogrzewacz pomieszczeń” oznacza ogrzewacz pomieszczeń, który w ramach jednego procesu wytwarza jednocześnie ciepło i energię elektryczną;

| 24) | „regulator temperatury” oznacza urządzenie przekazujące użytkownikowi informacje dotyczące wartości i czasu występowania w pomieszczeniu wybranej temperatury i przesyłające do interfejsu ogrzewacza, np. procesora, odpowiednie dane, takie jak rzeczywista temperatura w pomieszczeniu lub na zewnątrz, które są pomocne w regulacji temperatury w pomieszczeniu; |
| --- | --- |

24)

„regulator temperatury” oznacza urządzenie przekazujące użytkownikowi informacje dotyczące wartości i czasu występowania w pomieszczeniu wybranej temperatury i przesyłające do interfejsu ogrzewacza, np. procesora, odpowiednie dane, takie jak rzeczywista temperatura w pomieszczeniu lub na zewnątrz, które są pomocne w regulacji temperatury w pomieszczeniu;

| 25) | „sezonowa efektywność energetyczna ogrzewania pomieszczeń” (ηs) oznacza, wyrażany w %, stosunek zapotrzebowania na ogrzewanie pomieszczeń w określonym sezonie ogrzewczym, zapewniane przez ogrzewacz, do rocznego zużycia energii wymaganej do zaspokojenia tego zapotrzebowania; |
| --- | --- |

25)

„sezonowa efektywność energetyczna ogrzewania pomieszczeń” (ηs) oznacza, wyrażany w %, stosunek zapotrzebowania na ogrzewanie pomieszczeń w określonym sezonie ogrzewczym, zapewniane przez ogrzewacz, do rocznego zużycia energii wymaganej do zaspokojenia tego zapotrzebowania;

| 26) | „efektywność energetyczna podgrzewania wody” (ηwh) oznacza, wyrażany w %, stosunek energii użytecznej dostarczanej przez ogrzewacz wielofunkcyjny w wodzie użytkowej do energii koniecznej do jej wytworzenia; |
| --- | --- |

26)

„efektywność energetyczna podgrzewania wody” (ηwh) oznacza, wyrażany w %, stosunek energii użytecznej dostarczanej przez ogrzewacz wielofunkcyjny w wodzie użytkowej do energii koniecznej do jej wytworzenia;

| 27) | „znamionowa moc cieplna” oznacza, wyrażaną w kW, deklarowaną moc cieplną ogrzewacza zapewniającego ogrzewanie pomieszczeń i, w stosownych przypadkach, podgrzewanie wody w warunkach znamionowych znormalizowanych, wyrażany w kW; dla ogrzewaczy pomieszczeń z pompą ciepła i ogrzewaczy wielofunkcyjnych z pompą ciepła warunkami znamionowymi znormalizowanymi do celów określenia znamionowej mocy cieplnej są warunki obliczeniowe odniesienia określone w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 813/2013 (2); |
| --- | --- |

27)

„znamionowa moc cieplna” oznacza, wyrażaną w kW, deklarowaną moc cieplną ogrzewacza zapewniającego ogrzewanie pomieszczeń i, w stosownych przypadkach, podgrzewanie wody w warunkach znamionowych znormalizowanych, wyrażany w kW; dla ogrzewaczy pomieszczeń z pompą ciepła i ogrzewaczy wielofunkcyjnych z pompą ciepła warunkami znamionowymi znormalizowanymi do celów określenia znamionowej mocy cieplnej są warunki obliczeniowe odniesienia określone w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 813/2013 (2);

| 28) | „warunki znamionowe znormalizowane” oznaczają warunki eksploatacyjne ogrzewaczy w warunkach klimatu umiarkowanego, stosowane w celu określenia znamionowej mocy cieplnej, sezonowej efektywności energetycznej ogrzewania pomieszczeń, efektywności energetycznej podgrzewania wody, poziomu mocy akustycznej i emisji tlenków azotu (NOx), emisji tlenku węgla (CO), emisji gazowego węgla organicznego i cząstek stałych; |
| --- | --- |

28)

„warunki znamionowe znormalizowane” oznaczają warunki eksploatacyjne ogrzewaczy w warunkach klimatu umiarkowanego, stosowane w celu określenia znamionowej mocy cieplnej, sezonowej efektywności energetycznej ogrzewania pomieszczeń, efektywności energetycznej podgrzewania wody, poziomu mocy akustycznej i emisji tlenków azotu (NOx), emisji tlenku węgla (CO), emisji gazowego węgla organicznego i cząstek stałych;

| 29) | „warunki klimatu umiarkowanego” oznaczają warunki temperaturowe typowe dla Strasburga; |
| --- | --- |

29)

„warunki klimatu umiarkowanego” oznaczają warunki temperaturowe typowe dla Strasburga;

| 30) | „emisje dotyczące sezonowego ogrzewania pomieszczeń” oznaczają:






  — | w przypadku kotłów na paliwo stałe z automatycznym podawaniem paliwa średnią ważoną emisji przy znamionowej mocy cieplnej i emisji przy 30 % znamionowej mocy cieplnej, wyrażaną w mg/m3, |
| --- | --- | --- |

30)

„emisje dotyczące sezonowego ogrzewania pomieszczeń” oznaczają:

—

w przypadku kotłów na paliwo stałe z automatycznym podawaniem paliwa średnią ważoną emisji przy znamionowej mocy cieplnej i emisji przy 30 % znamionowej mocy cieplnej, wyrażaną w mg/m3,

| — | w przypadku kotłów na paliwo stałe z ręcznym podawaniem paliwa, które można eksploatować przy 50 % znamionowej mocy cieplnej w trybie ciągłym — średnią ważoną emisji przy znamionowej mocy cieplnej i emisji przy 50 % znamionowej mocy cieplnej, wyrażaną w mg/m3, |
| --- | --- |

—

w przypadku kotłów na paliwo stałe z ręcznym podawaniem paliwa, które można eksploatować przy 50 % znamionowej mocy cieplnej w trybie ciągłym — średnią ważoną emisji przy znamionowej mocy cieplnej i emisji przy 50 % znamionowej mocy cieplnej, wyrażaną w mg/m3,

| — | w przypadku kotłów na paliwo stałe z ręcznym podawaniem paliwa, których nie można eksploatować przy 50 % lub mniej znamionowej mocy cieplnej w trybie ciągłym, emisje przy znamionowej mocy cieplnej, wyrażane w mg/m3, |
| --- | --- |

—

w przypadku kotłów na paliwo stałe z ręcznym podawaniem paliwa, których nie można eksploatować przy 50 % lub mniej znamionowej mocy cieplnej w trybie ciągłym, emisje przy znamionowej mocy cieplnej, wyrażane w mg/m3,

| — | w przypadku kogeneracyjnych ogrzewaczy pomieszczeń na paliwo stałe — emisje przy znamionowej mocy cieplnej, wyrażane w mg/m3, |
| --- | --- |

—

w przypadku kogeneracyjnych ogrzewaczy pomieszczeń na paliwo stałe — emisje przy znamionowej mocy cieplnej, wyrażane w mg/m3,

| 31) | „współczynnik ocieplenia globalnego” oznacza współczynnik ocieplenia globalnego określony w art. 2 pkt 4 rozporządzenia (WE) nr 842/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (3); |
| --- | --- |

31)

„współczynnik ocieplenia globalnego” oznacza współczynnik ocieplenia globalnego określony w art. 2 pkt 4 rozporządzenia (WE) nr 842/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (3);

| 32) | „Nm3” oznacza metr sześcienny normalny (przy ciśnieniu 101,325 kPa i w temperaturze 273,15 K). |
| --- | --- |

32)

„Nm3” oznacza metr sześcienny normalny (przy ciśnieniu 101,325 kPa i w temperaturze 273,15 K).

Artykuł 3

Kryteria przyznawania oznakowania ekologicznego UE w odniesieniu do produktu należącego do grupy produktów „ogrzewacze wodne” określonej w art. 1 niniejszej decyzji, jak również związane z nimi wymogi dotyczące oceny i weryfikacji, określono w załączniku do niniejszej decyzji.

Artykuł 4

Kryteria dla grupy produktów „ogrzewacze wodne” i związane z nimi wymogi dotyczące oceny i weryfikacji określone w załączniku, są ważne przez cztery lata od daty przyjęcia niniejszej decyzji.

Artykuł 5

Do celów administracyjnych grupie produktów „ogrzewacze wodne” przydziela się numer kodu „045”.

Artykuł 6

1.   Wnioski o oznakowanie ekologiczne UE dla pomp ciepła zapewniających energię cieplną dla wodnych systemów centralnego ogrzewania należących do grupy produktów „pompy ciepła zasilane elektrycznie, gazowo lub absorpcyjnie” złożone w ciągu dwóch miesięcy od daty przyjęcia niniejszej decyzji mogą się opierać na kryteriach określonych w decyzji Komisji 2007/742/WE (4) lub na kryteriach określonych w niniejszej decyzji. Wnioski ocenia się zgodnie z kryteriami, na których się opierają.

2.   Pozwolenia na używanie oznakowania ekologicznego UE wydane dla pomp ciepła zapewniających energię cieplną dla wodnych systemów centralnego ogrzewania zgodnie z kryteriami określonymi w decyzji 2007/742/WE mogą być stosowane jedynie w okresie 12 miesięcy od daty przyjęcia niniejszej decyzji.

Artykuł 7

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 28 maja 2014 r.

W imieniu Komisji

Janez POTOČNIK

Członek Komisji

---

(1)  Dz.U. L 27 z 30.1.2010, s. 1.

1

(2)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 813/2013 z dnia 2 sierpnia 2013 r. w sprawie wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/125/WE w odniesieniu do wymogów dotyczących ekoprojektu dla ogrzewaczy pomieszczeń i ogrzewaczy wielofunkcyjnych (Dz.U. L 239 z 6.9.2013, s. 136).

2

(3)  Rozporządzenie (WE) nr 842/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie niektórych fluorowanych gazów cieplarnianych (Dz.U. L 161 z 14.06.2006, s. 1).

3

(4)  Decyzja Komisji 2007/742/WE z dnia 9 listopada 2007 r. określająca kryteria ekologiczne dotyczące przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego pompom ciepła zasilanym elektrycznie, gazowo lub absorpcyjnym pompom ciepła (Dz.U. L 301 z 20.11.2007, s. 14).

4

---

ZAŁĄCZNIK

KRYTERIA OZNAKOWANIA EKOLOGICZNEGO UE ORAZ WYMOGI DOTYCZĄCE OCENY

Kryteria przyznawania oznakowania ekologicznego UE dla ogrzewaczy wodnych ustanawia się dla każdego z następujących aspektów:

| 1. | Minimalna efektywność energetyczna






  a) | minimalna sezonowa efektywność energetyczna ogrzewania pomieszczeń |
| --- | --- | --- |

1.

Minimalna efektywność energetyczna

a)

minimalna sezonowa efektywność energetyczna ogrzewania pomieszczeń

| b) | minimalna efektywność energetyczna podgrzewania wody |
| --- | --- |

b)

minimalna efektywność energetyczna podgrzewania wody

| 2. | Wartości graniczne emisji gazów cieplarnianych |
| --- | --- |

2.

Wartości graniczne emisji gazów cieplarnianych

| 3. | Czynnik chłodniczy lub pomocniczy czynnik chłodniczy |
| --- | --- |

3.

Czynnik chłodniczy lub pomocniczy czynnik chłodniczy

| 4. | Wartości graniczne emisji tlenków azotu (NOx) |
| --- | --- |

4.

Wartości graniczne emisji tlenków azotu (NOx)

| 5. | Wartości graniczne emisji tlenku węgla (CO) |
| --- | --- |

5.

Wartości graniczne emisji tlenku węgla (CO)

| 6. | Wartości graniczne emisji gazowego węgla organicznego (OGC) |
| --- | --- |

6.

Wartości graniczne emisji gazowego węgla organicznego (OGC)

| 7. | Wartości graniczne emisji cząstek stałych (PM) |
| --- | --- |

7.

Wartości graniczne emisji cząstek stałych (PM)

| 8. | Wartości graniczne emisji hałasu |
| --- | --- |

8.

Wartości graniczne emisji hałasu

| 9. | Niebezpieczne substancje i mieszaniny |
| --- | --- |

9.

Niebezpieczne substancje i mieszaniny

| 10. | Substancje wymienione zgodnie z art. 59 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (1) |
| --- | --- |

10.

Substancje wymienione zgodnie z art. 59 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (1)

| 11. | Części z tworzyw sztucznych |
| --- | --- |

11.

Części z tworzyw sztucznych

| 12. | Projektowanie produktu na rzecz zrównoważonego rozwoju |
| --- | --- |

12.

Projektowanie produktu na rzecz zrównoważonego rozwoju

| 13. | Instrukcje instalacji i informacje dla użytkowników |
| --- | --- |

13.

Instrukcje instalacji i informacje dla użytkowników

| 14. | Informacje widniejące na oznakowaniu ekologicznym UE |
| --- | --- |

14.

Informacje widniejące na oznakowaniu ekologicznym UE

Tabela 1 przedstawia zakres zastosowania różnych kryteriów do każdego rodzaju technologii źródła ciepła. W przypadku zestawu zawierającego ogrzewacz pomieszczeń, musi on spełniać wszystkie kryteria stosowane dla każdej technologii źródeł ciepła wchodzącej w skład takiego zestawu. Takie kryteria, dla których istnieje określona metodologia przeznaczona dla zestawów ogrzewaczy pomieszczeń, stosuje się w odniesieniu do zestawu ogrzewaczy pomieszczeń jako całości.

Określone wymogi w zakresie oceny i weryfikacji zostały podane w ramach każdego kryterium.

W przypadku gdy w celu wykazania zgodności z kryteriami wnioskodawca jest zobowiązany do dostarczenia deklaracji, dokumentacji, analiz, sprawozdań z badań lub innych dowodów, mogą one pochodzić od wnioskodawcy lub od jego dostawcy, bądź też od nich obu.

W miarę możliwości badania należy przeprowadzać w laboratoriach spełniających wymogi ogólne normy europejskiej EN ISO 17025 lub normy jej równoważnej.

Metody badawcze w odniesieniu do każdego kryterium, o ile nie zostanie to określone inaczej, są opisane w odpowiednich normach, jak wskazano w tabelach 2 i 3 (w stosownych przypadkach). W stosownych przypadkach można stosować metody badań inne niż te wskazane dla każdego z kryteriów, jeżeli właściwy organ oceniający wniosek uzna je za metody równoważne. Metodykę do celów obliczania emisji dotyczących sezonowego ogrzewania pomieszczeń podano w tabeli 4.

W stosownych przypadkach właściwe organy mogą wymagać odpowiedniej dokumentacji, a także mogą przeprowadzać niezależne badania weryfikacyjne.

Tabela 1

Zakres zastosowania różnych kryteriów do każdego rodzaju technologii źródła ciepła.

| Technologia źródła ciepła
  Kryteria | Kotły gazowe do ogrzewania pomieszczeń | Kotły na paliwo płynne do ogrzewania pomieszczeń | Kotły na paliwo stałe do ogrzewania pomieszczeń | Elektryczne kotły do ogrzewania pomieszczeń | Paliwowe ogrzewacze z pompą ciepła | Elektryczne ogrzewacze z pompą ciepła | Kogeneracyjne ogrzewacze pomieszczeń |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 a) | — Minimalna sezonowa efektywność energetyczna ogrzewania pomieszczeń |

Technologia źródła ciepła

Kryteria

Kotły gazowe do ogrzewania pomieszczeń

Kotły na paliwo płynne do ogrzewania pomieszczeń

Kotły na paliwo stałe do ogrzewania pomieszczeń

Elektryczne kotły do ogrzewania pomieszczeń

Paliwowe ogrzewacze z pompą ciepła

Elektryczne ogrzewacze z pompą ciepła

Kogeneracyjne ogrzewacze pomieszczeń

1 a)

— Minimalna sezonowa efektywność energetyczna ogrzewania pomieszczeń

x

x

x

x

x

x

x

| 1 b) | — Minimalna efektywność energetyczna podgrzewania wody (mająca zastosowanie wyłącznie odnośnie do ogrzewaczy wielofunkcyjnych) |
| --- | --- |

1 b)

— Minimalna efektywność energetyczna podgrzewania wody (mająca zastosowanie wyłącznie odnośnie do ogrzewaczy wielofunkcyjnych)

x

x

x

x

x

x

| 2 | — Wartości graniczne emisji gazów cieplarnianych |
| --- | --- |

2

— Wartości graniczne emisji gazów cieplarnianych

x

x

x

x

x

x

x

| 3 | — Czynnik chłodniczy lub pomocniczy czynnik chłodniczy |
| --- | --- |

3

— Czynnik chłodniczy lub pomocniczy czynnik chłodniczy

x

x

| 4 | — Wartości graniczne emisji tlenków azotu (NOx) |
| --- | --- |

4

— Wartości graniczne emisji tlenków azotu (NOx)

x

x

x

x

x

| 5 | — Wartości graniczne emisji tlenku węgla (CO) |
| --- | --- |

5

— Wartości graniczne emisji tlenku węgla (CO)

x

x

x

x

x

| 6 | — Wartości graniczne emisji gazowego węgla organicznego (OGC) |
| --- | --- |

6

— Wartości graniczne emisji gazowego węgla organicznego (OGC)

x

| 7 | — Wartości graniczne emisji cząstek stałych (PM) |
| --- | --- |

7

— Wartości graniczne emisji cząstek stałych (PM)

x

x

x

| 8 | — Wartości graniczne emisji hałasu |
| --- | --- |

8

— Wartości graniczne emisji hałasu

x

x

x

| 9 | — Niebezpieczne substancje i materiały |
| --- | --- |

9

— Niebezpieczne substancje i materiały

x

x

x

x

x

x

x

| 10 | — Substancje wymienione zgodnie z art. 59 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 |
| --- | --- |

10

— Substancje wymienione zgodnie z art. 59 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006

x

x

x

x

x

x

x

| 11 | — Części z tworzyw sztucznych |
| --- | --- |

11

— Części z tworzyw sztucznych

x

x

x

x

x

x

x

| 12 | — Projektowanie produktu na rzecz zrównoważonego rozwoju |
| --- | --- |

12

— Projektowanie produktu na rzecz zrównoważonego rozwoju

x

x

x

x

x

x

x

| 13 | — Instrukcje instalacji i informacje dla użytkowników |
| --- | --- |

13

— Instrukcje instalacji i informacje dla użytkowników

x

x

x

x

x

x

x

| 14 | — Informacje widniejące na oznakowaniu ekologicznym UE |
| --- | --- |

14

— Informacje widniejące na oznakowaniu ekologicznym UE

x

x

x

x

x

x

x

Tabela 2

Normy obowiązujące w odniesieniu do metod badań

| Numer | Tytuł |
| --- | --- |
| Kotły gazowe do ogrzewania pomieszczeń |
| EN 676 | Automatyczne palniki z wymuszonym nadmuchem do paliw gazowych |
| EN 15502-1 | Kotły grzewcze opalane gazem — Część 1: Ogólne wymagania i badania |
| Kotły na paliwo płynne do ogrzewania pomieszczeń |
| EN 267 | Palniki automatyczne z wentylatorem na paliwo ciekłe |
| EN 303-1 | Kotły grzewcze — Część 1: Kotły grzewcze z palnikami nadmuchowymi — Terminologia, ogólne wymagania, badania i oznaczanie |
| EN 303-2 | Kotły grzewcze — Część 2: Kotły grzewcze z palnikami nadmuchowymi — Wymagania specjalne dotyczące kotłów z olejowymi palnikami rozpylającymi |
| EN 303-4 | Kotły grzewcze — Część 4: Kotły grzewcze z palnikami nadmuchowymi — Wymagania specjalne dotyczące kotłów grzewczych z olejowymi palnikami nadmuchowymi o mocy do 70 kW i maksymalnym ciśnieniu roboczym 3 bar — Terminologia, wymagania specjalne, badania i oznakowanie |
| EN 304 | Kotły grzewcze — Metody badań kotłów grzewczych z olejowymi palnikami rozpylającymi |
| Kotły na paliwo stałe do ogrzewania pomieszczeń |
| EN 303-5 | Kotły grzewcze — Część 5: Kotły grzewcze na paliwo stałe z ręcznym i automatycznym zasypem paliwa o nominalnej mocy cieplnej do 500 kW — Terminologia, wymagania, badania i oznakowanie |
| EN 14918 | Biopaliwa stałe — Oznaczanie wartości opałowej |
| Elektryczne kotły do ogrzewania pomieszczeń |
| EN 60335-2-35 | Elektryczny sprzęt do użytku domowego i podobnego — Bezpieczeństwo użytkowania — Część 2-35: Wymagania szczegółowe dotyczące przepływowych ogrzewaczy wody |
| Paliwowe ogrzewacze z pompą ciepła |
| Seria EN 12309 | Urządzenia klimatyzacyjne absorpcyjne i adsorpcyjne i/lub wyposażone w pompy ciepła, zasilane gazem, o obciążeniu cieplnym nieprzekraczającym 70 kW |
| DIN 4702 część 8 | Kocioł centralnego ogrzewania; oznaczanie normatywnej sprawności i normatywnej emisyjności |
| Elektryczne ogrzewacze z pompą ciepła |
| Seria EN 14511 | Klimatyzatory, ziębiarki cieczy i pompy ciepła ze sprężarkami o napędzie elektrycznym, do grzania i ziębienia |
| EN 14825 | Klimatyzatory, ziębiarki cieczy i pompy ciepła, ze sprężarkami o napędzie elektrycznym, do ogrzewania i chłodzenia — Badanie i charakterystyki przy częściowym obciążeniu oraz obliczanie sezonowej wydajności |
| Kogeneracyjne ogrzewacze pomieszczeń |
| EN 50465 | Urządzenia gazowe — Gazowe urządzenia grzewcze na ogniwa paliwowe — Gazowe urządzenia grzewcze na ogniwa paliwowe o znamionowym obciążeniu cieplnym mniejszym lub równym 70 kW (2) |
| ISO 3046-1 | Silniki spalinowe tłokowe — Osiągi — Część 1: Deklaracja mocy, zużycia paliwa i oleju smarującego oraz metody badań — Dodatkowe wymagania dotyczące silników ogólnego zastosowania |

Numer

Tytuł

Kotły gazowe do ogrzewania pomieszczeń

EN 676

Automatyczne palniki z wymuszonym nadmuchem do paliw gazowych

EN 15502-1

Kotły grzewcze opalane gazem — Część 1: Ogólne wymagania i badania

Kotły na paliwo płynne do ogrzewania pomieszczeń

EN 267

Palniki automatyczne z wentylatorem na paliwo ciekłe

EN 303-1

Kotły grzewcze — Część 1: Kotły grzewcze z palnikami nadmuchowymi — Terminologia, ogólne wymagania, badania i oznaczanie

EN 303-2

Kotły grzewcze — Część 2: Kotły grzewcze z palnikami nadmuchowymi — Wymagania specjalne dotyczące kotłów z olejowymi palnikami rozpylającymi

EN 303-4

Kotły grzewcze — Część 4: Kotły grzewcze z palnikami nadmuchowymi — Wymagania specjalne dotyczące kotłów grzewczych z olejowymi palnikami nadmuchowymi o mocy do 70 kW i maksymalnym ciśnieniu roboczym 3 bar — Terminologia, wymagania specjalne, badania i oznakowanie

EN 304

Kotły grzewcze — Metody badań kotłów grzewczych z olejowymi palnikami rozpylającymi

Kotły na paliwo stałe do ogrzewania pomieszczeń

EN 303-5

Kotły grzewcze — Część 5: Kotły grzewcze na paliwo stałe z ręcznym i automatycznym zasypem paliwa o nominalnej mocy cieplnej do 500 kW — Terminologia, wymagania, badania i oznakowanie

EN 14918

Biopaliwa stałe — Oznaczanie wartości opałowej

Elektryczne kotły do ogrzewania pomieszczeń

EN 60335-2-35

Elektryczny sprzęt do użytku domowego i podobnego — Bezpieczeństwo użytkowania — Część 2-35: Wymagania szczegółowe dotyczące przepływowych ogrzewaczy wody

Paliwowe ogrzewacze z pompą ciepła

Seria EN 12309

Urządzenia klimatyzacyjne absorpcyjne i adsorpcyjne i/lub wyposażone w pompy ciepła, zasilane gazem, o obciążeniu cieplnym nieprzekraczającym 70 kW

DIN 4702 część 8

Kocioł centralnego ogrzewania; oznaczanie normatywnej sprawności i normatywnej emisyjności

Elektryczne ogrzewacze z pompą ciepła

Seria EN 14511

Klimatyzatory, ziębiarki cieczy i pompy ciepła ze sprężarkami o napędzie elektrycznym, do grzania i ziębienia

EN 14825

Klimatyzatory, ziębiarki cieczy i pompy ciepła, ze sprężarkami o napędzie elektrycznym, do ogrzewania i chłodzenia — Badanie i charakterystyki przy częściowym obciążeniu oraz obliczanie sezonowej wydajności

Kogeneracyjne ogrzewacze pomieszczeń

EN 50465

Urządzenia gazowe — Gazowe urządzenia grzewcze na ogniwa paliwowe — Gazowe urządzenia grzewcze na ogniwa paliwowe o znamionowym obciążeniu cieplnym mniejszym lub równym 70 kW (2)

ISO 3046-1

Silniki spalinowe tłokowe — Osiągi — Część 1: Deklaracja mocy, zużycia paliwa i oleju smarującego oraz metody badań — Dodatkowe wymagania dotyczące silników ogólnego zastosowania

Tabela 3

Dodatkowe normy obowiązujące w odniesieniu do metod badań emisji do powietrza

| Numer | Tytuł |
| --- | --- |
| Emisje tlenków azotu: |
| EN 14792 | Emisja ze źródeł stacjonarnych — Oznaczanie stężenia masowego tlenków azotu (NOx) — Metoda referencyjna: chemiluminescencyjna |
| Emisje tlenku węgla |
| EN 15058 | Emisja ze źródeł stacjonarnych — Oznaczanie stężenia masowego tlenku węgla (CO) — Metoda referencyjna: spektrometria niedyspersyjna w podczerwieni |
| Emisje gazowego węgla organicznego |
| EN 12619 | Emisja ze źródeł stacjonarnych — Oznaczanie niskich stężeń masowych całkowitego węgla organicznego w gazach odlotowych — Metoda ciągłej detekcji płomieniowo-jonizacyjnej |
| Emisje pyłu zawieszonego |
| EN 13284-1 | Emisja ze źródeł stacjonarnych — Oznaczanie masowego stężenia pyłu w zakresie niskich wartości — Część 1: Manualna metoda grawimetryczna |
| Emisje hałasu |
| EN ISO 3744 | Akustyka — Wyznaczanie poziomów mocy akustycznej źródeł hałasu na podstawie pomiarów ciśnienia akustycznego — Metoda techniczna stosowana w warunkach zbliżonych do pola swobodnego nad płaszczyzną odbijającą dźwięk (ISO 3744:2010) |
| EN ISO 3746 | Akustyka — Wyznaczanie poziomów mocy akustycznej i poziomów energii akustycznej na podstawie pomiarów ciśnienia akustycznego — Metoda orientacyjna z zastosowaniem otaczającej powierzchni pomiarowej nad płaszczyzną odbijającą dźwięk (ISO 3746:2010) |
| EN 12102 | Klimatyzatory, ziębiarki cieczy, pompy ciepła i odwilżacze ze sprężarkami o napędzie elektrycznym wykorzystywane do ogrzewania i oziębiania — Pomiary hałasu — Wyznaczanie poziomu mocy akustycznej |

Numer

Tytuł

Emisje tlenków azotu:

EN 14792

Emisja ze źródeł stacjonarnych — Oznaczanie stężenia masowego tlenków azotu (NOx) — Metoda referencyjna: chemiluminescencyjna

Emisje tlenku węgla

EN 15058

Emisja ze źródeł stacjonarnych — Oznaczanie stężenia masowego tlenku węgla (CO) — Metoda referencyjna: spektrometria niedyspersyjna w podczerwieni

Emisje gazowego węgla organicznego

EN 12619

Emisja ze źródeł stacjonarnych — Oznaczanie niskich stężeń masowych całkowitego węgla organicznego w gazach odlotowych — Metoda ciągłej detekcji płomieniowo-jonizacyjnej

Emisje pyłu zawieszonego

EN 13284-1

Emisja ze źródeł stacjonarnych — Oznaczanie masowego stężenia pyłu w zakresie niskich wartości — Część 1: Manualna metoda grawimetryczna

Emisje hałasu

EN ISO 3744

Akustyka — Wyznaczanie poziomów mocy akustycznej źródeł hałasu na podstawie pomiarów ciśnienia akustycznego — Metoda techniczna stosowana w warunkach zbliżonych do pola swobodnego nad płaszczyzną odbijającą dźwięk (ISO 3744:2010)

EN ISO 3746

Akustyka — Wyznaczanie poziomów mocy akustycznej i poziomów energii akustycznej na podstawie pomiarów ciśnienia akustycznego — Metoda orientacyjna z zastosowaniem otaczającej powierzchni pomiarowej nad płaszczyzną odbijającą dźwięk (ISO 3746:2010)

EN 12102

Klimatyzatory, ziębiarki cieczy, pompy ciepła i odwilżacze ze sprężarkami o napędzie elektrycznym wykorzystywane do ogrzewania i oziębiania — Pomiary hałasu — Wyznaczanie poziomu mocy akustycznej

Tabela 4

Metodyka do celów obliczania emisji dotyczących sezonowego ogrzewania pomieszczeń

| Rodzaj kotła na paliwo stałe | Wzór |
| --- | --- |
| Kotły na paliwo stałe z ręcznym podawaniem paliwa, które mogą być eksploatowane przy 50 % znamionowej mocy cieplnej w trybie ciągłym oraz kotły na paliwo stałe z automatycznym podawaniem paliwa | |
| Kotły na paliwo stałe z ręcznym podawaniem paliwa, które nie mogą być eksploatowane przy 50 % lub mniej znamionowej mocy cieplnej w trybie ciągłym oraz kogeneracyjne ogrzewacze pomieszczeń na paliwo stałe | |
| gdzie: | Es
  to emisje dotyczące sezonowego ogrzewania pomieszczeń. |

Rodzaj kotła na paliwo stałe

Wzór

Kotły na paliwo stałe z ręcznym podawaniem paliwa, które mogą być eksploatowane przy 50 % znamionowej mocy cieplnej w trybie ciągłym oraz kotły na paliwo stałe z automatycznym podawaniem paliwa

Formula

Kotły na paliwo stałe z ręcznym podawaniem paliwa, które nie mogą być eksploatowane przy 50 % lub mniej znamionowej mocy cieplnej w trybie ciągłym oraz kogeneracyjne ogrzewacze pomieszczeń na paliwo stałe

Formula

gdzie:

Es
  to emisje dotyczące sezonowego ogrzewania pomieszczeń.

| | Es,p
  to emisje, odpowiednio, cząstek stałych, organicznych związków gazowych, tlenku węgla i tlenków azotu mierzone przy 30 % lub 50 % znamionowej mocy cieplnej, w odpowiednich przypadkach. |
| --- | --- |

Es,p
  to emisje, odpowiednio, cząstek stałych, organicznych związków gazowych, tlenku węgla i tlenków azotu mierzone przy 30 % lub 50 % znamionowej mocy cieplnej, w odpowiednich przypadkach.

| | Es,r
  to emisje, odpowiednio, cząstek stałych, organicznych związków gazowych, tlenku węgla i tlenków azotu mierzone przy znamionowej mocy cieplnej. |
| --- | --- |

Es,r
  to emisje, odpowiednio, cząstek stałych, organicznych związków gazowych, tlenku węgla i tlenków azotu mierzone przy znamionowej mocy cieplnej.

Kryterium 1 — minimalna efektywność energetyczna

a)   — Minimalna sezonowa efektywność energetyczna ogrzewania pomieszczeń

Sezonowa efektywność energetyczna ogrzewania pomieszczeń ηs
  ogrzewacza wodnego nie może mieć wartości niższej niż wartości graniczne określone w tabeli 5.

Tabela 5

Minimalne wymogi dotyczące sezonowej efektywności energetycznej ogrzewania pomieszczeń według technologii źródła ciepła

| Technologia źródła ciepła | Minimalna sezonowa efektywność energetyczna ogrzewania pomieszczeń |
| --- | --- |
| Wszystkie ogrzewacze z wyjątkiem kotłów na paliwa stałe z biomasy do ogrzewania pomieszczeń | ηs
  ≥ 98 % |
| Kotły na paliwa stałe z biomasy do ogrzewania pomieszczeń | ηs
  ≥ 79 % |

Technologia źródła ciepła

Minimalna sezonowa efektywność energetyczna ogrzewania pomieszczeń

Wszystkie ogrzewacze z wyjątkiem kotłów na paliwa stałe z biomasy do ogrzewania pomieszczeń

ηs
  ≥ 98 %

Kotły na paliwa stałe z biomasy do ogrzewania pomieszczeń

ηs
  ≥ 79 %

| (i) | Sezonową efektywność energetyczną ogrzewania pomieszczeń oblicza się zgodnie z procedurami określonymi w załączniku III do rozporządzenia (UE) nr 813/2013 (3) i w załączniku VII do, w tym — w stosownych przypadkach — normami zharmonizowanymi, których numery referencyjne zostały opublikowane w tym celu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, lub innymi rzetelnymi, dokładnymi i odtwarzalnymi metodami uwzględniającymi powszechnie uznane najnowocześniejsze metody i spełniającymi warunki i parametry techniczne określone w załączniku III do rozporządzenia (UE) nr 813/2013. |
| --- | --- |

(i)

Sezonową efektywność energetyczną ogrzewania pomieszczeń oblicza się zgodnie z procedurami określonymi w załączniku III do rozporządzenia (UE) nr 813/2013 (3) i w załączniku VII do, w tym — w stosownych przypadkach — normami zharmonizowanymi, których numery referencyjne zostały opublikowane w tym celu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, lub innymi rzetelnymi, dokładnymi i odtwarzalnymi metodami uwzględniającymi powszechnie uznane najnowocześniejsze metody i spełniającymi warunki i parametry techniczne określone w załączniku III do rozporządzenia (UE) nr 813/2013.

| (ii) | W przypadku kotłów na paliwo stałe do ogrzewania pomieszczeń ηs
  oblicza się zgodnie z procedurami, o których mowa w pkt i), z uwzględnieniem następujących dodatkowych wymogów:






  a) | obliczanie wartości ηs
  musi się opierać na cieple spalania niewysuszonego paliwa (w stanie, w jakim zostało dostarczone) GCVar, z poprawką na zawartość wilgoci w paliwie, ale z uwzględnieniem w ramach wartości energetycznej ciepła przemiany fazowej wodoru w ramach jego utleniania w trakcie procesu spalania. Zasady określone w normie EN 303-5 mają zastosowanie do celów oszacowania wartości ηs
  , przy czym należy stosować GCVar zamiast wartości opałowej niewysuszonego paliwa (w stanie, w jakim zostało dostarczone) NCVar; |
| --- | --- | --- |

(ii)

W przypadku kotłów na paliwo stałe do ogrzewania pomieszczeń ηs
  oblicza się zgodnie z procedurami, o których mowa w pkt i), z uwzględnieniem następujących dodatkowych wymogów:

a)

obliczanie wartości ηs
  musi się opierać na cieple spalania niewysuszonego paliwa (w stanie, w jakim zostało dostarczone) GCVar, z poprawką na zawartość wilgoci w paliwie, ale z uwzględnieniem w ramach wartości energetycznej ciepła przemiany fazowej wodoru w ramach jego utleniania w trakcie procesu spalania. Zasady określone w normie EN 303-5 mają zastosowanie do celów oszacowania wartości ηs
  , przy czym należy stosować GCVar zamiast wartości opałowej niewysuszonego paliwa (w stanie, w jakim zostało dostarczone) NCVar;

| b) | w celu ustalenia wartości opałowej biomasy stałej stosuje się zasady określone w normie EN 14918; |
| --- | --- |

b)

w celu ustalenia wartości opałowej biomasy stałej stosuje się zasady określone w normie EN 14918;

| c) | wartość ciepła spalania niewysuszonego paliwa przy stałej objętości GCVar,V można wyprowadzić w następujący sposób:
  GCVar,V = GCVdry,V × (100 – m)/100 [MJ/kg]
  gdzie: | m to zawartość wilgoci paliwa niewysuszonego (wartość procentowa masy), |
| --- | --- | --- |

c)

wartość ciepła spalania niewysuszonego paliwa przy stałej objętości GCVar,V można wyprowadzić w następujący sposób:

GCVar,V = GCVdry,V × (100 – m)/100 [MJ/kg]

gdzie:

m to zawartość wilgoci paliwa niewysuszonego (wartość procentowa masy),

| | GCVdry,V to wartość ciepła spalania suchego paliwa (pozbawionego wilgoci) przy stałej objętości; |
| --- | --- |

GCVdry,V to wartość ciepła spalania suchego paliwa (pozbawionego wilgoci) przy stałej objętości;

| d) | wartość ciepła spalania suchego paliwa przy stałej objętości GCVdry,V można wyprowadzić w następujący sposób:
  GCVdry,V = NCVdry,P + 0,2122 × Hdry + 0,0008 × (Odry + Ndry) [MJ/kg]
  gdzie: | NCVdry,P to wartość opałowa suchego paliwa (w tym popiołu) przy stałym ciśnieniu, |
| --- | --- | --- |

d)

wartość ciepła spalania suchego paliwa przy stałej objętości GCVdry,V można wyprowadzić w następujący sposób:

GCVdry,V = NCVdry,P + 0,2122 × Hdry + 0,0008 × (Odry + Ndry) [MJ/kg]

gdzie:

NCVdry,P to wartość opałowa suchego paliwa (w tym popiołu) przy stałym ciśnieniu,

| | Hdry to zawartość wodoru w suchym paliwie (wartość procentowa masy), |
| --- | --- |

Hdry to zawartość wodoru w suchym paliwie (wartość procentowa masy),

| | Odry to zawartość wodoru w suchym paliwie (wartość procentowa masy), |
| --- | --- |

Odry to zawartość wodoru w suchym paliwie (wartość procentowa masy),

| | Ndry to zawartość azotu w suchym paliwie (wartość procentowa masy); |
| --- | --- |

Ndry to zawartość azotu w suchym paliwie (wartość procentowa masy);

| e) | wartość opałową spalania suchego paliwa przy stałej objętości NCVdry,V można wyprowadzić w następujący sposób:
  NCVdry,P = NCVar,P × 100/(100 – m) + 2,443 × m/(100 – m) [MJ/kg]
  gdzie:
  NCVar,P to wartość opałowa niewysuszonego paliwa przy stałym ciśnieniu |
| --- | --- |

e)

wartość opałową spalania suchego paliwa przy stałej objętości NCVdry,V można wyprowadzić w następujący sposób:

NCVdry,P = NCVar,P × 100/(100 – m) + 2,443 × m/(100 – m) [MJ/kg]

gdzie:

NCVar,P to wartość opałowa niewysuszonego paliwa przy stałym ciśnieniu

| f) | należy zwrócić uwagę, iż przy połączeniu lit. c), d) i e), GCVar,V można wyprowadzić z NCVar,P w następujący sposób:
  GCVar,V = NCVar,P + [0,2122 × Hdry + 0,0008 × (Odry + Ndry)] × (100 – m)/100 + 0,02443 × m [MJ/kg] |
| --- | --- |

f)

należy zwrócić uwagę, iż przy połączeniu lit. c), d) i e), GCVar,V można wyprowadzić z NCVar,P w następujący sposób:

GCVar,V = NCVar,P + [0,2122 × Hdry + 0,0008 × (Odry + Ndry)] × (100 – m)/100 + 0,02443 × m [MJ/kg]

Ocena i weryfikacja:

Wnioskodawca oświadcza, że produkt jest zgodny z niniejszym kryterium i podaje wyniki badań wykonanych zgodnie z procedurą badań określoną w normach EN (z uwzględnieniem metod przejściowych w odpowiednich przypadkach) mających zastosowanie do danego rodzaju produktu (zob. tabela 2). Pomiary i obliczenia sezonowej efektywności energetycznej ogrzewania pomieszczeń wykonuje się przy użyciu metodyki sezonowej efektywności energetycznej ogrzewania pomieszczeń dla zestawów zgodnie z procedurami, o których mowa w pkt i). W przypadku kotłów na paliwo stałe do ogrzewania pomieszczeń sezonową efektywność energetyczną ogrzewania pomieszczeń oblicza się zgodnie z pkt ii).

b)   — Minimalna efektywność energetyczna podgrzewania wody

| (i) | Efektywność energetyczna podgrzewania wody ηwh
  ogrzewaczy wielofunkcyjnych lub zestawów zawierających ogrzewacze pomieszczeń i co najmniej jeden ogrzewacz wielofunkcyjny nie może być niższa niż 65 %. Niniejsze kryterium nie ma zastosowania do kotłów na paliwo stałe do ogrzewania pomieszczeń. |
| --- | --- |

(i)

Efektywność energetyczna podgrzewania wody ηwh
  ogrzewaczy wielofunkcyjnych lub zestawów zawierających ogrzewacze pomieszczeń i co najmniej jeden ogrzewacz wielofunkcyjny nie może być niższa niż 65 %. Niniejsze kryterium nie ma zastosowania do kotłów na paliwo stałe do ogrzewania pomieszczeń.

| (ii) | Efektywność energetyczną podgrzewania wody oblicza się zgodnie z procedurami określonymi w załączniku III do rozporządzenia delegowanego (UE) nr 813/2013 i w załączniku VII do rozporządzenia delegowanego (UE) nr 811/2013. |
| --- | --- |

(ii)

Efektywność energetyczną podgrzewania wody oblicza się zgodnie z procedurami określonymi w załączniku III do rozporządzenia delegowanego (UE) nr 813/2013 i w załączniku VII do rozporządzenia delegowanego (UE) nr 811/2013.

Ocena i weryfikacja:

Wnioskodawca oświadcza, że produkt jest zgodny z niniejszym kryterium i podaje wyniki badań wykonanych zgodnie z procedurą badań określoną w normach EN (z uwzględnieniem metod przejściowych w odpowiednich przypadkach) mających zastosowanie do danego rodzaju produktu (zob. tabela 2). Pomiary i obliczenia wykonuje się przy użyciu metodyki sezonowej efektywności energetycznej ogrzewania pomieszczeń dla zestawów zgodnie z procedurami, o których mowa w pkt i).

Kryterium 2 — Wartości graniczne emisji gazów cieplarnianych

Emisje gazów cieplarnianych ogrzewacza wodnego, wyrażone w gramach równoważnika CO2 na kWh mocy grzewczej, obliczane przy użyciu wzorów dotyczących obliczania całkowitego równoważnika tworzenia efektu cieplarnianego podanych w tabeli 7, nie mogą przekraczać wartości podanych w tabeli 6.

Tabela 6

Wartości graniczne emisji gazów cieplarnianych według technologii źródła ciepła

| Technologia źródła ciepła | Wartości graniczne emisji gazów cieplarnianych |
| --- | --- |
| Wszystkie ogrzewacze z wyjątkiem ogrzewaczy z pompą ciepła | 200 g równoważnika CO2/kWh mocy grzewczej |
| Ogrzewacze z pompą ciepła | 150 g równoważnika CO2/kWh mocy grzewczej |

Technologia źródła ciepła

Wartości graniczne emisji gazów cieplarnianych

Wszystkie ogrzewacze z wyjątkiem ogrzewaczy z pompą ciepła

200 g równoważnika CO2/kWh mocy grzewczej

Ogrzewacze z pompą ciepła

150 g równoważnika CO2/kWh mocy grzewczej

Emisje gazów cieplarnianych oblicza się na podstawie wzorów dotyczących całkowitego równoważnika tworzenia efektu cieplarnianego określonych w tabeli 7 (wzór zależy od technologii źródła ciepła). Każdy wzór dotyczący całkowitego równoważnika tworzenia efektu cieplarnianego może się składać z dwóch części, przy czym jedna jest całkowicie zależna od efektywności ogrzewacza (wyrażanej pod względem sezonowej efektywności energetycznej ogrzewania pomieszczeń, ηs
  ) i intensywności emisji paliwa (określonej parametrem β), natomiast druga część (dotycząca jedynie ogrzewaczy z pompami ciepła) zależy od emisji gazów cieplarnianych spowodowanych wyciekiem czynnika chłodniczego. Emisje gazów cieplarnianych spowodowane wyciekiem czynnika chłodniczego zależą od współczynnika ocieplenia globalnego (GWP100) czynnika chłodniczego i wycieku czynnika chłodniczego w fazie użytkowania (wyrażonego jako roczny wskaźnik wycieku, ER, w procentach masy czynnika chłodniczego ogółem rocznie) i na koniec cyklu życia (wyrażony jako procent masy czynnika chłodniczego ogółem, α).

Tabela 7

Wzory dotyczące całkowitego równoważnika tworzenia efektu cieplarnianego według technologii źródła ciepła

| Technologia źródła ciepła | Wzór dotyczący całkowitego równoważnika tworzenia efektu cieplarnianego (g równoważnika CO2/kWh mocy grzewczej) |
| --- | --- |
| Kotły do ogrzewania pomieszczeń | |
| Ogrzewacze z pompą ciepła | |
| Kogeneracyjne ogrzewacze pomieszczeń | |
| Zestawy ogrzewaczy pomieszczeń | |

Technologia źródła ciepła

Wzór dotyczący całkowitego równoważnika tworzenia efektu cieplarnianego (g równoważnika CO2/kWh mocy grzewczej)

Kotły do ogrzewania pomieszczeń

Formula

Ogrzewacze z pompą ciepła

Formula

Kogeneracyjne ogrzewacze pomieszczeń

Formula

Zestawy ogrzewaczy pomieszczeń

Formula

Główne parametry używane we wzorach dotyczących całkowitego równoważnika tworzenia efektu cieplarnianego określonych w tabeli 7 zostały opisane w tabeli 8.

Tabela 8

Główne parametry na potrzeby obliczania wzorów dotyczących całkowitego równoważnika tworzenia efektu cieplarnianego

| Parametr | Opis parametru | Jednostki | Wartość stała lub badanie, które należy przeprowadzić w celu uzyskania parametru |
| --- | --- | --- | --- |
| βelec | Intensywność emisji gazów cieplarnianych dla energii elektrycznej | [g równoważnika CO2/kWhelec] | 384 |
| βfuel | Intensywność emisji gazów cieplarnianych paliwa zużywanego przez ogrzewacz | [g równoważnika CO2/kWh] | Zob. tabela 9 |
| ηs | Sezonowa efektywność energetyczna ogrzewania pomieszczeń | [-] | Wnioskodawca przeprowadza badanie i podaje parametr (kryterium 1) |
| ηs,B | Sezonowa efektywność energetyczna ogrzewania pomieszczeń kotła do ogrzewania pomieszczeń w warunkach klimatu umiarkowanego | [-] | Wnioskodawca przeprowadza badanie i podaje parametr; odpowiada on sezonowej efektywności energetycznej zestawu bez dodatkowej pompy ciepła zgodnie z informacjami w karcie produktu dla zestawów |
| ηs,HP | Sezonowa efektywność energetyczna ogrzewania pomieszczeń ogrzewacza z pompą ciepła w warunkach klimatu umiarkowanego | [-] | Wnioskodawca przeprowadza badanie i podaje parametr; odpowiada on sezonowej efektywności energetycznej dodatkowej pompy ciepła zgodnie z informacjami w karcie produktu dla zestawów |
| ηthermal | Sprawność cieplna | [-] | Zob. tabela 10 |
| ηel | Sprawność elektryczna | [-] | Zob. tabela 10 |
| δ | Wskaźnik zastępczy | [-] | = 0, w przypadku elektrycznego ogrzewacza z pompą ciepła
  = 1, w przypadku paliwowego ogrzewacza z pompą ciepła |
| GWP100 | Całkowity równoważnik tworzenia efektu cieplarnianego (efekt w okresie przekraczającym 100 lat) | [g równoważnika CO2/g czynnika chłodniczego w okresie przekraczającym 100 lat] | Wartość podana przez wnioskodawcę zgodnie z kryterium 3 |
| m | Masa czynnika chłodniczego | [g] | Podaje wnioskodawca |
| ER | Roczne straty czynnika chłodniczego | [%/r] | Stosuje się wartość ER = 3,5 %/r. |
| n | Cykl życia | [r] | Stosuje się wartość n = 15. |
| α | Straty czynnika chłodniczego na koniec cyklu życia (straty związane z unieszkodliwianiem) | [%] | Stosuje się wartość α = 35 %. |
| P | Obciążenie obliczeniowe | [kW] | Podaje wnioskodawca. |
| h | Czas działania przy pełnym obciążeniu | [h/r] | 2 000 |
| sHP | Udział mocy cieplnej z pompy ciepła ogrzewacza w stosunku do całkowitej mocy cieplnej | [-] | = (16 – THP
  )/26
  gdzie THP
  oznacza temperaturę (°C), w której (pierwotna) sprawność pompy ciepła jest równa pierwotnej sprawności kotła. Zakłada się, że poniżej tej temperatury kocioł zaspokaja zapotrzebowanie na ciepło, natomiast powyżej tej temperatury pompa ciepła zaspokaja zapotrzebowanie na ciepło. |

Parametr

Opis parametru

Jednostki

Wartość stała lub badanie, które należy przeprowadzić w celu uzyskania parametru

βelec

Intensywność emisji gazów cieplarnianych dla energii elektrycznej

[g równoważnika CO2/kWhelec]

384

βfuel

Intensywność emisji gazów cieplarnianych paliwa zużywanego przez ogrzewacz

[g równoważnika CO2/kWh]

Zob. tabela 9

ηs

Sezonowa efektywność energetyczna ogrzewania pomieszczeń

[-]

Wnioskodawca przeprowadza badanie i podaje parametr (kryterium 1)

ηs,B

Sezonowa efektywność energetyczna ogrzewania pomieszczeń kotła do ogrzewania pomieszczeń w warunkach klimatu umiarkowanego

[-]

Wnioskodawca przeprowadza badanie i podaje parametr; odpowiada on sezonowej efektywności energetycznej zestawu bez dodatkowej pompy ciepła zgodnie z informacjami w karcie produktu dla zestawów

ηs,HP

Sezonowa efektywność energetyczna ogrzewania pomieszczeń ogrzewacza z pompą ciepła w warunkach klimatu umiarkowanego

[-]

Wnioskodawca przeprowadza badanie i podaje parametr; odpowiada on sezonowej efektywności energetycznej dodatkowej pompy ciepła zgodnie z informacjami w karcie produktu dla zestawów

ηthermal

Sprawność cieplna

[-]

Zob. tabela 10

ηel

Sprawność elektryczna

[-]

Zob. tabela 10

δ

Wskaźnik zastępczy

[-]

= 0, w przypadku elektrycznego ogrzewacza z pompą ciepła

= 1, w przypadku paliwowego ogrzewacza z pompą ciepła

GWP100

Całkowity równoważnik tworzenia efektu cieplarnianego (efekt w okresie przekraczającym 100 lat)

[g równoważnika CO2/g czynnika chłodniczego w okresie przekraczającym 100 lat]

Wartość podana przez wnioskodawcę zgodnie z kryterium 3

m

Masa czynnika chłodniczego

[g]

Podaje wnioskodawca

ER

Roczne straty czynnika chłodniczego

[%/r]

Stosuje się wartość ER = 3,5 %/r.

n

Cykl życia

[r]

Stosuje się wartość n = 15.

α

Straty czynnika chłodniczego na koniec cyklu życia (straty związane z unieszkodliwianiem)

[%]

Stosuje się wartość α = 35 %.

P

Obciążenie obliczeniowe

[kW]

Podaje wnioskodawca.

h

Czas działania przy pełnym obciążeniu

[h/r]

2 000

sHP

Udział mocy cieplnej z pompy ciepła ogrzewacza w stosunku do całkowitej mocy cieplnej

[-]

= (16 – THP
  )/26

gdzie THP
  oznacza temperaturę (°C), w której (pierwotna) sprawność pompy ciepła jest równa pierwotnej sprawności kotła. Zakłada się, że poniżej tej temperatury kocioł zaspokaja zapotrzebowanie na ciepło, natomiast powyżej tej temperatury pompa ciepła zaspokaja zapotrzebowanie na ciepło.

W tabeli 9 opisano, jak oceniać parametr βfuel we wzorach dotyczących całkowitego równoważnika tworzenia efektu cieplarnianego w zależności od rodzaju paliwa używanego w danym ogrzewaczu. W przypadku gdy kocioł jest przeznaczony do spalania paliwa niewymienionego w tabeli, należy wybrać paliwo najbardziej odpowiadające danemu paliwu w oparciu o pochodzenie (paliwo kopalne lub biomasa) i formę (gazowa, płynna lub stała) stosowanego paliwa.

Tabela 9

Parametr βfuel (intensywność emisji gazów cieplarnianych) do celów obliczeń wzorów dotyczących całkowitego równoważnika tworzenia efektu cieplarnianego

| Paliwo zużywane przez ogrzewacz | Intensywność emisji gazów cieplarnianych | Wartość (g równoważnika CO2/kWh) |
| --- | --- | --- |
| Gazowe paliwa kopalne | βfuel = βgas | 202 |
| Płynne paliwa kopalne | βfuel = βοil | 292 |
| Stałe paliwa kopalne | βfuel = βcoal | 392 |
| Biomasa gazowa | βfuel = βbio-gas | 98 |
| Biomasa płynna | βfuel = βbio-oil | 149 |
| Kłody drzewne | βfuel = βbio-log | 19 |
| Zrębki | βfuel = βbio-chip | 16 |
| Granulki drzewne | βfuel = βbio-pellet | 39 |
| Mieszanki paliw kopalnych i biomasy | βfuel = średnia ważona wyprowadzona z sumy udziałów masowych poszczególnych paliw pomnożonych przez parametr emisji gazów cieplarnianych | Σ (Paliwo X % × βfuel
  X) + (Paliwo Y % × βfuel
  Y) + ... (Paliwo N % × βfuel
  N) |

Paliwo zużywane przez ogrzewacz

Intensywność emisji gazów cieplarnianych

Wartość (g równoważnika CO2/kWh)

Gazowe paliwa kopalne

βfuel = βgas

202

Płynne paliwa kopalne

βfuel = βοil

292

Stałe paliwa kopalne

βfuel = βcoal

392

Biomasa gazowa

βfuel = βbio-gas

98

Biomasa płynna

βfuel = βbio-oil

149

Kłody drzewne

βfuel = βbio-log

19

Zrębki

βfuel = βbio-chip

16

Granulki drzewne

βfuel = βbio-pellet

39

Mieszanki paliw kopalnych i biomasy

βfuel = średnia ważona wyprowadzona z sumy udziałów masowych poszczególnych paliw pomnożonych przez parametr emisji gazów cieplarnianych

Σ (Paliwo X % × βfuel
  X) + (Paliwo Y % × βfuel
  Y) + ... (Paliwo N % × βfuel
  N)

Tabela 10 zawiera opis sposobu oceny parametrów ηthermal
  i ηel
  we wzorze dotyczącym obliczania całkowitego równoważnika tworzenia efektu cieplarnianego dla kogeneracyjnych ogrzewaczy pomieszczeń.

Tabela 10

Parametry ηthermal
  i ηel
  do celów obliczania za pomocą wzoru dotyczącego całkowitego równoważnika tworzenia efektu cieplarnianego dla kogeneracyjnych ogrzewaczy pomieszczeń

| Parametr | Wyrażenie |
| --- | --- |
| ηthermal | |
| ηel | W przypadku kogeneracyjnych ogrzewaczy pomieszczeń niewyposażonych w ogrzewacze dodatkowe |
| W przypadku kogeneracyjnych ogrzewaczy pomieszczeń wyposażonych w ogrzewacze dodatkowe |
| gdzie:

  ηs
  oznacza sezonową efektywność energetyczną ogrzewania pomieszczeń zgodnie z definicją określoną w rozporządzeniu (UE) nr 813/2013,

  ηs
  oznacza sezonową efektywność energetyczną ogrzewania pomieszczeń zgodnie z definicją określoną w rozporządzeniu (UE) nr 813/2013,

  ηel,CHP100+Sup0
  oznacza sprawność elektryczną przy znamionowej mocy cieplnej kogeneracyjnego ogrzewacza pomieszczeń przy wyłączonym ogrzewaczu dodatkowym, zgodnie z definicją określoną w rozporządzeniu (UE) nr 813/2013,

  ηel,CHP100+Sup100
  oznacza sprawność elektryczną przy znamionowej mocy cieplnej kogeneracyjnego ogrzewacza pomieszczeń przy włączonym ogrzewaczu dodatkowym, zgodnie z definicją określoną w rozporządzeniu (UE) nr 813/2013. |

Parametr

Wyrażenie

ηthermal

Formula

ηel

W przypadku kogeneracyjnych ogrzewaczy pomieszczeń niewyposażonych w ogrzewacze dodatkowe

Formula

W przypadku kogeneracyjnych ogrzewaczy pomieszczeń wyposażonych w ogrzewacze dodatkowe

Formula

gdzie:

ηs
  oznacza sezonową efektywność energetyczną ogrzewania pomieszczeń zgodnie z definicją określoną w rozporządzeniu (UE) nr 813/2013,

ηs
  oznacza sezonową efektywność energetyczną ogrzewania pomieszczeń zgodnie z definicją określoną w rozporządzeniu (UE) nr 813/2013,

ηel,CHP100+Sup0
  oznacza sprawność elektryczną przy znamionowej mocy cieplnej kogeneracyjnego ogrzewacza pomieszczeń przy wyłączonym ogrzewaczu dodatkowym, zgodnie z definicją określoną w rozporządzeniu (UE) nr 813/2013,

ηel,CHP100+Sup100
  oznacza sprawność elektryczną przy znamionowej mocy cieplnej kogeneracyjnego ogrzewacza pomieszczeń przy włączonym ogrzewaczu dodatkowym, zgodnie z definicją określoną w rozporządzeniu (UE) nr 813/2013.

Ocena i weryfikacja:

Podpisane przez producenta świadectwo potwierdzające zgodność z tym kryterium należy przedłożyć właściwemu organowi przyznającemu oznakowanie ekologiczne wraz z odnoszącą się do niego dokumentacją. Wnioskodawca dostarcza obliczone emisje gazów cieplarnianych zgodnie z proponowanym wzorami dotyczącymi obliczania całkowitego równoważnika tworzenia efektu cieplarnianego i podaje wszystkie parametry wykorzystane do celów obliczania emisji gazów cieplarnianych.

Kryterium 3 — Czynnik chłodniczy lub pomocniczy czynnik chłodniczy

Czynnik chłodniczy

Współczynnik ocieplenia globalnego w okresie przekraczającym 100 lat (GWP100) czynnika chłodniczego nie może przekroczyć wartości 2000. Stosuje się wartości GWP100 określone w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 842/2006. Należy korzystać ze źródeł odniesień dla wartości GWP100 podanych w pkt 1 ppkt 7 załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 206/2012 (4).

Pomocniczy czynnik chłodniczy

W przypadku ogrzewaczy pomieszczeń, w których stosuje się pomocniczy czynnik chłodniczy, ich projekt nie może przewidywać stosowania czynnika chłodniczego, solanki lub dodatków sklasyfikowanych jako niebezpieczne dla środowiska lub stanowiące zagrożenie dla zdrowia w rozumieniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 (5) i dyrektywy Rady 67/548/EWG (6), a instrukcje montażu muszą jasno wskazywać, że substancje sklasyfikowane jako niebezpieczne dla środowiska lub stanowiące zagrożenie dla zdrowia nie mogą być stosowane jako pomocniczy czynnik chłodniczy.

Ocena i weryfikacja:

Czynnik chłodniczy

We wniosku należy podać nazwy czynników chłodniczych wykorzystywanych w urządzeniu wraz z ich wartościami GWP100 podanymi w rozporządzeniu (WE) nr 842/2006. Wartości GWP100 czynników chłodniczych należy obliczać, biorąc pod uwagę potencjał tworzenia efektu cieplarnianego w okresie 100 lat w odniesieniu do 1 kg gazu w stosunku do 1 kg CO2. Jako źródła odniesień dla wartości GWP100 należy stosować źródła określone w pkt 1 ppkt 7 załącznika I do rozporządzenia (UE) nr 206/2012.

Jedynie w przypadku pomocniczych czynników chłodniczych

We wniosku należy podać nazwy pomocniczych czynników chłodniczych.

Kryterium 4 — Wartości graniczne emisji tlenków azotu (NOx)

Zawartość tlenków azotu (NOx) w spalinach nie może przekraczać wartości granicznych podanych w tabeli 11 (nie dotyczy to ogrzewaczy elektrycznych). Emisje NOx mierzy się jako sumę tlenku azotu i dwutlenku azotu w następujących warunkach eksploatacyjnych:

| — | w przypadku ogrzewaczy gazowych i ogrzewaczy na paliwa płynne w warunkach znamionowych znormalizowanych i przy znamionowej mocy cieplnej, |
| --- | --- |

—

w przypadku ogrzewaczy gazowych i ogrzewaczy na paliwa płynne w warunkach znamionowych znormalizowanych i przy znamionowej mocy cieplnej,

| — | w przypadku ogrzewaczy na paliwa stałe jako emisje dotyczące sezonowego ogrzewania pomieszczeń zgodnie z tabelą 4. |
| --- | --- |

—

w przypadku ogrzewaczy na paliwa stałe jako emisje dotyczące sezonowego ogrzewania pomieszczeń zgodnie z tabelą 4.

Zmierzone wartości podaje się, odpowiednio, w mg/kWh energii pobranej GCV lub w mg/Nm3.

Tabela 11

Wartość graniczna emisji NOx według technologii źródła ciepła

| Technologia źródła ciepła | Wartość graniczna emisji NOx |
| --- | --- |
| Ogrzewacze gazowe | Wyposażone w silnik spalania wewnętrznego: 170 mg/kWh energii pobranej GCV
  Wyposażone w układ spalania zewnętrznego: 36 mg/kWh energii pobranej GCV |
| Ogrzewacze na paliwo płynne | Wyposażone w silnik spalania wewnętrznego: 380 mg/kWh energii pobranej GCV
  Wyposażone w układ spalania zewnętrznego: 100 mg/kWh energii pobranej GCV |
| Ogrzewacze na paliwo stałe | 150 mg/Nm3 przy 10 % O2 |

Technologia źródła ciepła

Wartość graniczna emisji NOx

Ogrzewacze gazowe

Wyposażone w silnik spalania wewnętrznego: 170 mg/kWh energii pobranej GCV

Wyposażone w układ spalania zewnętrznego: 36 mg/kWh energii pobranej GCV

Ogrzewacze na paliwo płynne

Wyposażone w silnik spalania wewnętrznego: 380 mg/kWh energii pobranej GCV

Wyposażone w układ spalania zewnętrznego: 100 mg/kWh energii pobranej GCV

Ogrzewacze na paliwo stałe

150 mg/Nm3 przy 10 % O2

Ocena i weryfikacja:

Podpisane przez producenta świadectwo potwierdzające zgodność z tym kryterium należy przedłożyć właściwemu organowi przyznającemu oznakowanie ekologiczne wraz z odnoszącą się do niego dokumentacją.

Emisje NOx w spalinach określa się jako standardowe wskaźniki emisji zgodnie z odpowiednimi normami podanymi w tabelach 2 i 3 (w odpowiednich przypadkach).

Kryterium 5 — Wartości graniczne emisji tlenku węgla (CO)

Zawartość tlenku węgla (CO) w spalinach nie może przekraczać wartości granicznych podanych w tabeli 12 (nie dotyczy to ogrzewaczy elektrycznych). Emisje CO mierzy się w następujących warunkach eksploatacyjnych:

| — | w przypadku ogrzewaczy gazowych i ogrzewaczy na paliwa płynne w warunkach znamionowych znormalizowanych i przy znamionowej mocy cieplnej, |
| --- | --- |

—

w przypadku ogrzewaczy gazowych i ogrzewaczy na paliwa płynne w warunkach znamionowych znormalizowanych i przy znamionowej mocy cieplnej,

| — | w przypadku ogrzewaczy na paliwa stałe jako emisje dotyczące sezonowego ogrzewania pomieszczeń zgodnie z tabelą 4. |
| --- | --- |

—

w przypadku ogrzewaczy na paliwa stałe jako emisje dotyczące sezonowego ogrzewania pomieszczeń zgodnie z tabelą 4.

Zmierzone wartości podaje się, odpowiednio, w mg/kWh energii pobranej GCV lub w mg/Nm3.

Tabela 12

Wartości graniczne emisji CO według technologii źródła ciepła

| Technologia źródła ciepła | Wartość graniczna emisji tlenku węgla (CO) |
| --- | --- |
| Ogrzewacze gazowe | Wyposażone w silnik spalania wewnętrznego: 150 mg/Nm3 przy 5 % O2

  Wyposażone w układ spalania zewnętrznego: 25 mg/kWh energii pobranej GCV |
| Ogrzewacze na paliwo płynne | Wyposażone w silnik spalania wewnętrznego: 200 mg/Nm3 przy 5 % O2

  Wyposażone w układ spalania zewnętrznego: 50 mg/kWh energii pobranej GCV |
| Ogrzewacze na paliwo stałe | Z automatycznym podawaniem paliwa: 175 mg/Nm3 przy 10 % O2

  Z ręcznym podawaniem paliwa: 250 mg/Nm3 przy 10 % O2 |

Technologia źródła ciepła

Wartość graniczna emisji tlenku węgla (CO)

Ogrzewacze gazowe

Wyposażone w silnik spalania wewnętrznego: 150 mg/Nm3 przy 5 % O2

Wyposażone w układ spalania zewnętrznego: 25 mg/kWh energii pobranej GCV

Ogrzewacze na paliwo płynne

Wyposażone w silnik spalania wewnętrznego: 200 mg/Nm3 przy 5 % O2

Wyposażone w układ spalania zewnętrznego: 50 mg/kWh energii pobranej GCV

Ogrzewacze na paliwo stałe

Z automatycznym podawaniem paliwa: 175 mg/Nm3 przy 10 % O2

Z ręcznym podawaniem paliwa: 250 mg/Nm3 przy 10 % O2

Ocena i weryfikacja:

Podpisane przez producenta świadectwo potwierdzające zgodność z tym kryterium należy przedłożyć właściwemu organowi przyznającemu oznakowanie ekologiczne wraz z odnoszącą się do niego dokumentacją.

Emisje CO w spalinach określa się jako standardowe wskaźniki emisji zgodnie z odpowiednimi normami podanymi w tabelach 2 i 3 (w odpowiednich przypadkach).

Kryterium 6 — Wartości graniczne emisji gazowego węgla organicznego (OGC)

Zawartość gazowego węgla organicznego (OGC) w spalinach określana również jako zawartość organicznie związanego węgla nie może przekraczać wartości granicznych podanych w tabeli 13 (dotyczy to wyłącznie kotłów na paliwo stałe do ogrzewania pomieszczeń). Emisje OGC mierzy się jako emisje dotyczące sezonowego ogrzewania pomieszczeń zgodnie z tabeli 4. Zmierzone wartości podaje się w mg/Nm3.

Tabela 13

Wartości graniczne emisji OGC według technologii źródła ciepła

| Technologia źródła ciepła | Wartość graniczna emisji OGC |
| --- | --- |
| Kotły na paliwo stałe do ogrzewania pomieszczeń | 7 mg/Nm3 przy 10 % O2 |

Technologia źródła ciepła

Wartość graniczna emisji OGC

Kotły na paliwo stałe do ogrzewania pomieszczeń

7 mg/Nm3 przy 10 % O2

Ocena i weryfikacja:

Podpisane przez producenta świadectwo potwierdzające zgodność z tym kryterium należy przedłożyć właściwemu organowi przyznającemu oznakowanie ekologiczne wraz z odnoszącą się do niego dokumentacją.

Emisje OGC w spalinach określa się jako standardowe wskaźniki emisji zgodnie z odpowiednimi normami podanymi w tabelach 2 i 3 (w odpowiednich przypadkach).

Kryterium 7 — Wartości graniczne emisji cząstek stałych (PM)

Zawartość cząstek stałych (PM) w spalinach nie może przekraczać wartości granicznych podanych w tabeli 14 (nie dotyczy to ogrzewaczy elektrycznych). Emisje PM mierzy się w następujących warunkach eksploatacyjnych:

| — | w przypadku ogrzewaczy na paliwa płynne w warunkach znamionowych znormalizowanych i przy znamionowej mocy cieplnej, |
| --- | --- |

—

w przypadku ogrzewaczy na paliwa płynne w warunkach znamionowych znormalizowanych i przy znamionowej mocy cieplnej,

| — | w przypadku ogrzewaczy na paliwa stałe jako emisje dotyczące sezonowego ogrzewania pomieszczeń zgodnie z tabelą 4. |
| --- | --- |

—

w przypadku ogrzewaczy na paliwa stałe jako emisje dotyczące sezonowego ogrzewania pomieszczeń zgodnie z tabelą 4.

Zmierzone wartości podaje się w mg/Nm3.

Tabela 14

Wartości graniczne emisji PM według technologii źródła ciepła

| Technologia źródła ciepła | Wartość graniczna emisji PM |
| --- | --- |
| Ogrzewacze na paliwo płynne | Wyposażone w silnik spalania wewnętrznego: 1 mg/Nm3 przy 5 % O2

  Wyposażone w układ spalania zewnętrznego: bez wartości granicznej |
| Ogrzewacze na paliwo stałe | 20 mg/Nm3 przy 10 % O2 |

Technologia źródła ciepła

Wartość graniczna emisji PM

Ogrzewacze na paliwo płynne

Wyposażone w silnik spalania wewnętrznego: 1 mg/Nm3 przy 5 % O2

Wyposażone w układ spalania zewnętrznego: bez wartości granicznej

Ogrzewacze na paliwo stałe

20 mg/Nm3 przy 10 % O2

Ocena i weryfikacja:

Podpisane przez producenta świadectwo potwierdzające zgodność z tym kryterium należy przedłożyć właściwemu organowi przyznającemu oznakowanie ekologiczne wraz z odnoszącą się do niego dokumentacją.

Emisje PM w spalinach określa się jako standardowe wskaźniki emisji zgodnie z odpowiednimi normami podanymi w tabelach 2 i 3 (w odpowiednich przypadkach).

Kryterium 8 — Wartości graniczne emisji hałasu

Emisje hałasu nie mogą przekraczać wartości granicznych podanych w tabeli 15. Pomiarów emisji hałasu dokonuje się w warunkach znamionowych znormalizowanych i przy znamionowej mocy cieplnej. Zmierzone wartości podaje się, odpowiednio, w dB (A) lub dB (C).

Tabela 15

Wartości graniczne emisji hałasu według technologii źródła ciepła

| Technologia źródła ciepła | Pomiar | Wartość graniczna emisji hałasu |
| --- | --- | --- |
| Ogrzewacze z pompą ciepła wyposażone w układ spalania zewnętrznego i pompy ciepła zasilane elektrycznie | Wartość graniczna poziomu mocy akustycznej odniesionej do A (LWAd,
  lim) | 17 + 36 × log(PN + 10) dB(A) |
| Ogrzewacze z pompą ciepła wyposażone w silnik spalania wewnętrznego | Wartość graniczna poziomu ciśnienia akustycznego odniesionego do A (LPAd,
  lim) | 30 + 20 × log (0,4 × PN + 15) dB(A) |
| Wartość graniczna poziomu ciśnienia akustycznego odniesionego do C (LPCd,
  lim) | LPAd,
  lim + 20 dB(C) |
| Kogeneracyjne ogrzewacze pomieszczeń wyposażone w silnik spalania wewnętrznego | Wartość graniczna poziomu ciśnienia akustycznego odniesionego do A (LPAd,
  lim) | 30 + 20 × log (PE + 15) dB(A) |
| Wartość graniczna poziomu ciśnienia akustycznego odniesionego do C (LPCd,
  lim) | LPAd,
  lim + 20 dB(C) |

Technologia źródła ciepła

Pomiar

Wartość graniczna emisji hałasu

Ogrzewacze z pompą ciepła wyposażone w układ spalania zewnętrznego i pompy ciepła zasilane elektrycznie

Wartość graniczna poziomu mocy akustycznej odniesionej do A (LWAd,
  lim)

17 + 36 × log(PN + 10) dB(A)

Ogrzewacze z pompą ciepła wyposażone w silnik spalania wewnętrznego

Wartość graniczna poziomu ciśnienia akustycznego odniesionego do A (LPAd,
  lim)

30 + 20 × log (0,4 × PN + 15) dB(A)

Wartość graniczna poziomu ciśnienia akustycznego odniesionego do C (LPCd,
  lim)

LPAd,
  lim + 20 dB(C)

Kogeneracyjne ogrzewacze pomieszczeń wyposażone w silnik spalania wewnętrznego

Wartość graniczna poziomu ciśnienia akustycznego odniesionego do A (LPAd,
  lim)

30 + 20 × log (PE + 15) dB(A)

Wartość graniczna poziomu ciśnienia akustycznego odniesionego do C (LPCd,
  lim)

LPAd,
  lim + 20 dB(C)

Uwaga: PN oznacza nominalną moc cieplną (przy pełnym obciążeniu) lub deklarowaną moc cieplną; PE oznacza moc elektryczną.

Ocena i weryfikacja:

Podpisane przez producenta świadectwo potwierdzające zgodność z tym kryterium należy przedłożyć właściwemu organowi przyznającemu oznakowanie ekologiczne wraz z odnoszącą się do niego dokumentacją.

Badania należy przeprowadzić zgodnie z normą EN 12102 w przypadku ogrzewaczy wyposażonych w układ spalania zewnętrznego i pompy ciepła zasilane elektrycznie oraz z normami EN ISO 3744 lub EN ISO 3746 w przypadku pomp ciepła i kogeneracyjnych ogrzewaczy pomieszczeń wyposażonych w silniki spalania wewnętrznego. Sprawozdanie z badań należy dołączyć do wniosku.

Kryterium 9 — Niebezpieczne substancje i mieszaniny

Zgodnie z art. 6 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 66/2010 produkt lub jakikolwiek jego składnik nie może zawierać substancji, o których mowa w art. 57 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006, ani substancji lub mieszanin spełniających kryteria klasyfikacji do następujących klas lub kategorii zagrożeń wymienionych w tabeli 16 zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 lub dyrektywą 67/548/EWG.

Tabela 16

Wykaz zwrotów określających zagrożenie i zwrotów R wskazujących rodzaj zagrożenia:

| Zwrot określający zagrożenie (7) | Zwrot R wskazujący rodzaj zagrożenia (8) |
| --- | --- |
| H300 Połknięcie grozi śmiercią | R28 |
| H301 Działa toksycznie po połknięciu | R25 |
| H304 Połknięcie i dostanie się przez drogi oddechowe może grozić śmiercią | R65 |
| H310 Grozi śmiercią w kontakcie ze skórą | R27 |
| H311 Działa toksycznie w kontakcie ze skórą | R24 |
| H330 Wdychanie grozi śmiercią | R23/26 |
| H331 Działa toksycznie w następstwie wdychania | R23 |
| H340 Może powodować wady genetyczne | R46 |
| H341 Podejrzewa się, że powoduje wady genetyczne | R68 |
| H350 Może powodować raka | R45 |
| H350i Wdychanie może powodować raka | R49 |
| H351 Podejrzewa się, że powoduje raka | R40 |
| H360F Może działać szkodliwie na płodność | R60 |
| H360D Może działać szkodliwie na dziecko w łonie matki | R61 |
| H360FD Może działać szkodliwie na płodność. Może działać szkodliwie na dziecko w łonie matki | R60/61/60-61 |
| H360Fd Może działać szkodliwie na płodność. Podejrzewa się, że działa szkodliwie na dziecko w łonie matki | R60/63 |
| H360Df Może działać szkodliwie na dziecko w łonie matki. Podejrzewa się, że działa szkodliwie na płodność | R61/62 |
| H361f Podejrzewa się, że działa szkodliwie na płodność | R62 |
| H361d Podejrzewa się, że działa szkodliwie na dziecko w łonie matki | R63 |
| H361fd Podejrzewa się, że działa szkodliwie na płodność. Podejrzewa się, że działa szkodliwie na dziecko w łonie matki | R62-63 |
| H362 Może działać szkodliwie na dzieci karmione piersią | R64 |
| H370 Powoduje uszkodzenie narządów | R39/23/24/25/26/27/28 |
| H371 Może spowodować uszkodzenie narządów | R68/20/21/22 |
| H372 Powoduje uszkodzenie narządów w następstwie długotrwałego lub powtarzanego narażenia | R48/25/24/23 |
| H373 Może powodować uszkodzenie narządów w następstwie długotrwałego lub powtarzanego narażenia | R48/20/21/22 |
| H400 Działa bardzo toksycznie na organizmy wodne | R50/50-53 |
| H410 Działa bardzo toksycznie na organizmy wodne, powodując długotrwałe skutki | R50-53 |
| H411 Działa toksycznie na organizmy wodne, powodując długotrwałe skutki | R51-53 |
| H412 Działa szkodliwie na organizmy wodne, powodując długotrwałe skutki | R52-53 |
| H413 Może powodować długotrwałe szkodliwe skutki dla organizmów wodnych | R53 |
| EUH059 Stwarza zagrożenie dla warstwy ozonowej | R59 |
| EUH029 W kontakcie z wodą uwalnia toksyczne gazy | R29 |
| EUH031 W kontakcie z kwasami uwalnia toksyczne gazy | R31 |
| EUH032 W kontakcie z kwasami uwalnia bardzo toksyczne gazy | R32 |
| EUH070 Działa toksycznie w kontakcie z oczami | R39-41 |

Zwrot określający zagrożenie (7)

Zwrot R wskazujący rodzaj zagrożenia (8)

H300 Połknięcie grozi śmiercią

R28

H301 Działa toksycznie po połknięciu

R25

H304 Połknięcie i dostanie się przez drogi oddechowe może grozić śmiercią

R65

H310 Grozi śmiercią w kontakcie ze skórą

R27

H311 Działa toksycznie w kontakcie ze skórą

R24

H330 Wdychanie grozi śmiercią

R23/26

H331 Działa toksycznie w następstwie wdychania

R23

H340 Może powodować wady genetyczne

R46

H341 Podejrzewa się, że powoduje wady genetyczne

R68

H350 Może powodować raka

R45

H350i Wdychanie może powodować raka

R49

H351 Podejrzewa się, że powoduje raka

R40

H360F Może działać szkodliwie na płodność

R60

H360D Może działać szkodliwie na dziecko w łonie matki

R61

H360FD Może działać szkodliwie na płodność. Może działać szkodliwie na dziecko w łonie matki

R60/61/60-61

H360Fd Może działać szkodliwie na płodność. Podejrzewa się, że działa szkodliwie na dziecko w łonie matki

R60/63

H360Df Może działać szkodliwie na dziecko w łonie matki. Podejrzewa się, że działa szkodliwie na płodność

R61/62

H361f Podejrzewa się, że działa szkodliwie na płodność

R62

H361d Podejrzewa się, że działa szkodliwie na dziecko w łonie matki

R63

H361fd Podejrzewa się, że działa szkodliwie na płodność. Podejrzewa się, że działa szkodliwie na dziecko w łonie matki

R62-63

H362 Może działać szkodliwie na dzieci karmione piersią

R64

H370 Powoduje uszkodzenie narządów

R39/23/24/25/26/27/28

H371 Może spowodować uszkodzenie narządów

R68/20/21/22

H372 Powoduje uszkodzenie narządów w następstwie długotrwałego lub powtarzanego narażenia

R48/25/24/23

H373 Może powodować uszkodzenie narządów w następstwie długotrwałego lub powtarzanego narażenia

R48/20/21/22

H400 Działa bardzo toksycznie na organizmy wodne

R50/50-53

H410 Działa bardzo toksycznie na organizmy wodne, powodując długotrwałe skutki

R50-53

H411 Działa toksycznie na organizmy wodne, powodując długotrwałe skutki

R51-53

H412 Działa szkodliwie na organizmy wodne, powodując długotrwałe skutki

R52-53

H413 Może powodować długotrwałe szkodliwe skutki dla organizmów wodnych

R53

EUH059 Stwarza zagrożenie dla warstwy ozonowej

R59

EUH029 W kontakcie z wodą uwalnia toksyczne gazy

R29

EUH031 W kontakcie z kwasami uwalnia toksyczne gazy

R31

EUH032 W kontakcie z kwasami uwalnia bardzo toksyczne gazy

R32

EUH070 Działa toksycznie w kontakcie z oczami

R39-41

Użycie substancji lub mieszanin w produkcie końcowym, których cechy zmieniają się po przetworzeniu w taki sposób, że określone zagrożenie już nie występuje, jest wyłączone z powyższego wymogu.

Stężenia graniczne dla substancji lub mieszanin spełniających kryterium klasyfikacji do klas lub kategorii zagrożeń wymienionych w tabeli 16 oraz dla substancji spełniających kryteria określone w art. 57 lit. a), b) lub c) rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 nie mogą przekraczać ogólnych lub specyficznych stężeń granicznych oznaczonych zgodnie z przepisami art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1272/2008. Jeżeli ustalono specyficzne stężenia graniczne, mają one pierwszeństwo przed stężeniami ogólnymi.

Stężenia graniczne dla substancji spełniających kryteria art. 57 lit. d), e) lub f) rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 nie mogą przekraczać 0,1 % wagowo.

Substancje i mieszaniny wymienione w tabeli 17 są szczególnie wyłączone z zakazu określonego w art. 6 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 66/2010.

Tabela 17

Odstępstwa od zakazu określonego w art. 6 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 66/2010

| Substancje, części lub artykuły objęte odstępstwem | Odstępstwa |
| --- | --- |
| Artykuły o masie poniżej 25 g | Wszystkie zwroty określające zagrożenie i zwroty R wskazujące rodzaj zagrożenia |
| Jednorodne części złożonych artykułów o masie poniżej 25 g. | Wszystkie zwroty określające zagrożenie i zwroty R wskazujące rodzaj zagrożenia |
| Nikiel w stali nierdzewnej | H351/372 i R40/48/23 |

Substancje, części lub artykuły objęte odstępstwem

Odstępstwa

Artykuły o masie poniżej 25 g

Wszystkie zwroty określające zagrożenie i zwroty R wskazujące rodzaj zagrożenia

Jednorodne części złożonych artykułów o masie poniżej 25 g.

Wszystkie zwroty określające zagrożenie i zwroty R wskazujące rodzaj zagrożenia

Nikiel w stali nierdzewnej

H351/372 i R40/48/23

Ocena i weryfikacja:

Dla każdego artykułu lub dla każdej jednorodnej części złożonych artykułów o masie przekraczającej 25 g, wnioskodawca dostarcza deklarację zgodności z powyższym kryterium wraz z odnośną dokumentacją, taką jak deklaracje zgodności podpisane przez dostawców substancji i kopie odpowiednich kart charakterystyki zgodnie z załącznikiem II do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 dla substancji lub mieszanin. Stężenia graniczne substancji i mieszanin określa się w kartach charakterystyki zgodnie z art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006.

Kryterium 10 — Substancje wymienione zgodnie z art. 59 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006

Odstępstwa od zakazu określonego w art. 6 ust. 6 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 66/2010 nie można przyznać substancjom uznanym za substancje wzbudzające szczególnie duże obawy i wymienionym w wykazie, o którym mowa w art. 59 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006, obecnym w mieszaninach, w artykule lub w jednolitej części złożonego artykułu w stężeniu wyższym niż 0,1 % masowo. Specyficzne stężenia graniczne określone zgodnie z art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1272/2008 stosuje się, jeżeli są one niższe niż 0,1 % masowo.

Ocena i weryfikacja:

Wykaz substancji wskazanych jako substancje wzbudzające szczególnie duże obawy i umieszczonych na kandydackiej liście substancji zgodnie z art. 59 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 można znaleźć na stronie internetowej:

http://echa.europa.eu/chem_data/authorisation_process/candidate_list_table_en.asp

Odniesienia do tego wykazu dokonuje się z datą wniosku.

Wnioskodawca dostarcza deklarację zgodności z powyższym kryterium wraz z odnośną dokumentacją, taką jak deklaracje zgodności podpisane przez dostawców substancji i kopie odpowiednich kart charakterystyki zgodnie z załącznikiem II do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 dla substancji lub mieszanin. Stężenia graniczne substancji i mieszanin określa się w kartach charakterystyki zgodnie z art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006.

Kryterium 11 — Części z tworzyw sztucznych

Jeżeli w procesie produkcji stosowana jest jakakolwiek substancja plastyfikująca, musi ona być zgodna z wymogami dotyczącymi substancji niebezpiecznych wymienionymi w kryteriach 9 i 10.

Części artykułów wykonane z tworzyw sztucznych lub jednorodne części złożonych artykułów o masie co najmniej 25 g nie mogą zawierać chloru w ilości większej niż 50 % wagowo.

Części z tworzyw sztucznych o masie co najmniej 50 g muszą być oznakowane zgodnie z wymogami normy europejskiej EN ISO 11469 w celu zapewnienia ich odpowiedniego recyklingu, odzyskiwania lub unieszkodliwiania w sposób prawidłowy w końcowej fazie życia.

Ocena i weryfikacja:

Wnioskodawca dostarcza deklarację zgodności z przedmiotowym kryterium wraz z odpowiednimi dokumentami, takimi jak deklaracje zgodności podpisane przez dostawców substancji oraz kopie stosownych kart charakterystyki. Wnioskodawca dostarcza informacje na temat substancji plastyfikujących zastosowanych w produkcie. Wnioskodawca dostarcza informacje o maksymalnej zawartości chloru w częściach z tworzyw sztucznych. Właściwemu organowi przyznającemu oznakowanie ekologiczne przedstawia się również deklarację zgodności podpisaną przez dostawców tworzyw sztucznych, jak również kopie odpowiednich kart charakterystyki materiałów i substancji. Wnioskodawca dostarcza informacje na temat celowo dodawanych substancji używanych jako środki zmniejszające palność.

Kryterium 12 — Projektowanie produktu na rzecz zrównoważonego rozwoju

Produkt musi być zaprojektowany w taki sposób, aby jego wymienne elementy mogły być z łatwością wymienione przez pracowników serwisu. Informacje o tym, które elementy mogą być wymienione, są wyraźnie wskazane w karcie informacyjnej dołączonej do produktu. Wnioskodawca musi ponadto zagwarantować, że oryginalne części zamienne lub ich równoważne zamienniki są dostępne co najmniej przez okres dziesięciu lat od daty zakupu.

Warunki gwarancji obejmują naprawę lub wymianę produktu w okresie co najmniej pięciu lat.

Wnioskodawca zobowiązuje się do bezpłatnego przyjęcia produktu po zakończeniu jego cyklu życia i zapewnia właściwy recykling lub odzysk materiałów z produktu, a także unieszkodliwienie części nienadajacych się do recyklingu w ekologiczny sposób. Informacje o produkcie przedstawiają szczegółowe informacje dotyczące systemu odbioru produktów.

Ocena i weryfikacja:

Wnioskodawca dostarcza deklarację zgodności z niniejszym kryterium wraz z odpowiednią dokumentacją, w tym wzór lub wzory karty informacyjnej produktu oraz warunki gwarancji.

Kryterium 13 — Instrukcje instalacji i informacje dla użytkowników

Produkt jest sprzedawany wraz z odpowiednimi instrukcjami instalacji i informacjami dla użytkowników, które określają wszystkie szczegółowe informacje techniczne konieczne do celów prawidłowej instalacji i zawierają wskazówki dotyczące właściwego i ekologicznego użytkowania produktu, jak również jego konserwacji. Informacje te podane są w formie drukowanej (na opakowaniu lub w dokumentacji towarzyszącej produktowi), lub w formie elektronicznej, i obejmują następujące elementy:

| a) | oświadczenie zawierające informacje o przyznaniu produktowi oznakowania ekologicznego UE wraz ze zwięzłym, konkretnym wyjaśnieniem jego znaczenia, uzupełniającym ogólne informacje przedstawione obok logo oznakowania ekologicznego UE; |
| --- | --- |

a)

oświadczenie zawierające informacje o przyznaniu produktowi oznakowania ekologicznego UE wraz ze zwięzłym, konkretnym wyjaśnieniem jego znaczenia, uzupełniającym ogólne informacje przedstawione obok logo oznakowania ekologicznego UE;

| b) | ogólne informacje dotyczące odpowiednich wymiarów ogrzewaczy odnośnie do różnych charakterystyk/wielkości budynków; |
| --- | --- |

b)

ogólne informacje dotyczące odpowiednich wymiarów ogrzewaczy odnośnie do różnych charakterystyk/wielkości budynków;

| c) | informacje dotyczące zużycia energii przez ogrzewacz; |
| --- | --- |

c)

informacje dotyczące zużycia energii przez ogrzewacz;

| d) | właściwe instrukcje instalacji, w tym:






  (i) | instrukcje określające, że ogrzewacz musi być zainstalowany przez w pełni przeszkolonych instalatorów; |
| --- | --- | --- |

d)

właściwe instrukcje instalacji, w tym:

(i)

instrukcje określające, że ogrzewacz musi być zainstalowany przez w pełni przeszkolonych instalatorów;

| (ii) | szczególne środki ostrożności, jakie stosuje się podczas montażu lub instalacji ogrzewacza; |
| --- | --- |

(ii)

szczególne środki ostrożności, jakie stosuje się podczas montażu lub instalacji ogrzewacza;

| (iii) | instrukcje określające, że ustawienia sterowania ogrzewacza („krzywa ogrzewania”) zostaną właściwie wyregulowane po zainstalowaniu; |
| --- | --- |

(iii)

instrukcje określające, że ustawienia sterowania ogrzewacza („krzywa ogrzewania”) zostaną właściwie wyregulowane po zainstalowaniu;

| (iv) | w stosownych przypadkach, dane na temat wartości emisji zanieczyszczeń powietrza dla spalin w fazie eksploatacji i jak należy wyregulować ogrzewacz, aby uzyskać takie wartości. W instrukcjach należy w szczególności określić, że:






  — | ogrzewacz musi być wyregulowany za pomocą instrumentów pomiarowych na potrzeby pomiarów CO, O2 lub CO2, NOx, temperatury i sadzy w celu zagwarantowania, że żadna z wartości progowych określonych w kryteriach 2, 4, 5, 6 i 7 nie zostanie przekroczona; |
| --- | --- | --- |

(iv)

w stosownych przypadkach, dane na temat wartości emisji zanieczyszczeń powietrza dla spalin w fazie eksploatacji i jak należy wyregulować ogrzewacz, aby uzyskać takie wartości. W instrukcjach należy w szczególności określić, że:

—

ogrzewacz musi być wyregulowany za pomocą instrumentów pomiarowych na potrzeby pomiarów CO, O2 lub CO2, NOx, temperatury i sadzy w celu zagwarantowania, że żadna z wartości progowych określonych w kryteriach 2, 4, 5, 6 i 7 nie zostanie przekroczona;

| — | należy wykonać otwory dla instrumentów pomiarowych w tych samym miejscach co otwory wykonane w ramach badań laboratoryjnych; |
| --- | --- |

—

należy wykonać otwory dla instrumentów pomiarowych w tych samym miejscach co otwory wykonane w ramach badań laboratoryjnych;

| — | wyniki pomiarów rejestruje się na specjalnym formularzu lub wykresie, przy czym jeden egzemplarz takiego dokumentu otrzymuje użytkownik; |
| --- | --- |

—

wyniki pomiarów rejestruje się na specjalnym formularzu lub wykresie, przy czym jeden egzemplarz takiego dokumentu otrzymuje użytkownik;

| (v) | w przypadku technologii charakteryzujących się niską temperaturą spalin instrukcje określają, że układ jest wyposażony w system antykorozyjny; |
| --- | --- |

(v)

w przypadku technologii charakteryzujących się niską temperaturą spalin instrukcje określają, że układ jest wyposażony w system antykorozyjny;

| (vi) | w przypadku kotłów kondensacyjnych instrukcje określają, że komin należy zabezpieczyć przed skroplinami o niskim pH; |
| --- | --- |

(vi)

w przypadku kotłów kondensacyjnych instrukcje określają, że komin należy zabezpieczyć przed skroplinami o niskim pH;

| (vii) | informacje o tym, do kogo instalator może się zwrócić w celu uzyskania wskazówek dotyczących instalacji; |
| --- | --- |

(vii)

informacje o tym, do kogo instalator może się zwrócić w celu uzyskania wskazówek dotyczących instalacji;

| e) | instrukcje eksploatacyjne dla pracowników serwisu; |
| --- | --- |

e)

instrukcje eksploatacyjne dla pracowników serwisu;

| f) | informacje dla użytkowników, w tym:






  (i) | kontakty do odpowiednich instalatorów i pracowników serwisu; |
| --- | --- | --- |

f)

informacje dla użytkowników, w tym:

(i)

kontakty do odpowiednich instalatorów i pracowników serwisu;

| (ii) | zalecenia dotyczące właściwego użytkowania i konserwacji ogrzewacza, w tym odpowiednich paliw, które należy stosować i ich odpowiedniego przechowywania w celu uzyskania optymalnych parametrów spalania, a także harmonogramu regularnych prac konserwacyjnych, którego należy przestrzegać; |
| --- | --- |

(ii)

zalecenia dotyczące właściwego użytkowania i konserwacji ogrzewacza, w tym odpowiednich paliw, które należy stosować i ich odpowiedniego przechowywania w celu uzyskania optymalnych parametrów spalania, a także harmonogramu regularnych prac konserwacyjnych, którego należy przestrzegać;

| (iii) | wskazówki dotyczące tego, jak poprzez racjonalne użytkowanie można zminimalizować skutki dla środowiska wywoływane przez ogrzewacz, w szczególności informacje dotyczące właściwego użytkowania produktu w celu zminimalizowania zużycia energii; |
| --- | --- |

(iii)

wskazówki dotyczące tego, jak poprzez racjonalne użytkowanie można zminimalizować skutki dla środowiska wywoływane przez ogrzewacz, w szczególności informacje dotyczące właściwego użytkowania produktu w celu zminimalizowania zużycia energii;

| (iv) | w stosownych przypadkach, informacje o tym, w jaki sposób wyniki pomiarów powinny być interpretowane i w jaki sposób mogą ulec poprawie; |
| --- | --- |

(iv)

w stosownych przypadkach, informacje o tym, w jaki sposób wyniki pomiarów powinny być interpretowane i w jaki sposób mogą ulec poprawie;

| (v) | informacje o tym, które części zamienne można wymienić; |
| --- | --- |

(v)

informacje o tym, które części zamienne można wymienić;

| g) | zalecenia dotyczące właściwego unieszkodliwiania produktu po zakończeniu okresu użytkowania. |
| --- | --- |

g)

zalecenia dotyczące właściwego unieszkodliwiania produktu po zakończeniu okresu użytkowania.

Ocena i weryfikacja:

Wnioskodawca oświadcza, że produkt jest zgodny z niniejszym kryterium i dostarcza właściwemu organowi jako część wniosku próbkę lub próbki informacji dla użytkownika lub link do strony internetowej producenta zawierającej te informacje.

Kryterium 14 — Informacje widniejące na oznakowaniu ekologicznym UE

Nieobowiązkowa etykieta z polem tekstowym zawiera następujący tekst:

| — | Wyższa efektywność energetyczna, |
| --- | --- |

—

Wyższa efektywność energetyczna,

| — | Zmniejszone emisje gazów cieplarnianych, |
| --- | --- |

—

Zmniejszone emisje gazów cieplarnianych,

| — | Zmniejszone emisje do atmosfery |
| --- | --- |

—

Zmniejszone emisje do atmosfery

Wytyczne dotyczące stosowania fakultatywnego oznakowania zawierającego pole tekstowe można znaleźć w dokumencie pt. „Guidelines for the use of the EU Ecolabel Logo” (wytyczne dotyczące stosowania logo oznakowania ekologicznego UE) zamieszczonym na następującej stronie internetowej:

http://ec.europa.eu/environment/ecolabel/documents/logo_guidelines.pdf

Ocena i weryfikacja:

Wnioskodawca dostarcza próbkę wydruku zawierającą oznakowanie ekologiczne wraz z deklaracją zgodności z niniejszym kryterium.

---

(1)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396 z 30.12.2006, s. 1).

(2)  Zaktualizowana wersja normy ma objąć swoim zakresem również kogeneracyjne ogrzewacze pomieszczeń (zob. projekt prEN 50465: 2011 Urządzenia gazowe — Urządzenia kogeneracyjne o znamionowym obciążeniu cieplnym mniejszym lub równym 70 kW).

(3)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 811/2013 z dnia 18 lutego 2013 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/30/UE w odniesieniu do etykiet efektywności energetycznej dla ogrzewaczy pomieszczeń, ogrzewaczy wielofunkcyjnych, zestawów zawierających ogrzewacz pomieszczeń, regulator temperatury i urządzenie słoneczne oraz zestawów zawierających ogrzewacz wielofunkcyjny, regulator temperatury i urządzenie słoneczne (Dz.U. L 239 z 6.9.2013, s. 1).

(4)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 206/2012 z dnia 6 marca 2012 r. w sprawie wykonania dyrektywy 2009/125/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wymogów dotyczących ekoprojektu dla klimatyzatorów i wentylatorów przenośnych ( Dz.U. L 72 z 10.3.2012, s. 7).

(5)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin, zmieniające i uchylające dyrektywy 67/548/EWG i 1999/45/WE oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (Dz.U. L 353 z 31.12.2008, s. 1).

(6)  Dyrektywa Rady z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych (Dz.U. 196 z 16.8.1967, s. 1).

(7)  Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1272/2008.

(8)  Zgodnie z dyrektywą 67/548/EWG.

---