# Dziennik Urzędowy L 323/2015

| | ISSN 1977-0766 |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | L 323 |
| | |
| Wydanie polskie | Legislacja | Tom 589 grudnia 2015 |

ISSN 1977-0766

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

L 323

Wydanie polskie

Legislacja

Tom 589 grudnia 2015

---

| Spis treści | | II   Akty o charakterze nieustawodawczym | Strona |
| --- | --- | --- | --- |
| | | UMOWY MIĘDZYNARODOWE |
| | * | Informacja o dacie podpisania Protokołu ustanawiającego uprawnienia do połowów i rekompensatę finansową przewidziane w Umowie partnerskiej w sprawie połowów pomiędzy Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a rządem Danii i rządem lokalnym Grenlandii, z drugiej strony | 1 |
| | | ROZPORZĄDZENIA |
| | * | Rozporządzenie Komisji (UE) 2015/2285 z dnia 8 grudnia 2015 r. zmieniające załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi, w odniesieniu do określonych wymogów w odniesieniu do żywych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich oraz załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 2073/2005 w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych (
  1
  ) | 2 |
| | * | Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2286 z dnia 8 grudnia 2015 r. zatwierdzające inną niż nieznaczna zmianę specyfikacji zarejestrowanej w rejestrze gwarantowanych tradycyjnych specjalności nazwym [Belokranjska pogača (GTS)] | 5 |
| | | Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2287 z dnia 8 grudnia 2015 r. ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw | 6 |
| | | DECYZJE |
| | * | Decyzja Rady (UE) 2015/2288 z dnia 30 listopada 2015 r. w sprawie wysokości wkładów finansowych wpłacanych przez państwa członkowskie na rzecz Europejskiego Funduszu Rozwoju, w tym pułapu na 2017 r., kwoty na 2016 r. oraz pierwszej raty za 2016 r., a także orientacyjnej, niewiążącej prognozy dotyczącej spodziewanych rocznych kwot na lata 2018 i 2019 | 8 |
| | * | Decyzja Rady (UE) 2015/2289 z dnia 3 grudnia 2015 r. określająca stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Wspólnego Komitetu, ustanowionego na mocy Umowy między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych obywatelom Republiki Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej, dotyczące przyjęcia wspólnych wytycznych w sprawie wykonania Umowy | 11 |
| | * | Decyzja delegowana Komisji (UE) 2015/2290 z dnia 12 czerwca 2015 r. w sprawie tymczasowej równoważności systemów wypłacalności obowiązujących w Australii, na Bermudach, w Brazylii, Kanadzie, Meksyku i Stanach Zjednoczonych i mających zastosowanie do zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji, których siedziba znajduje się w tych państwach | 22 |
| | * | Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2015/2291 z dnia 7 grudnia 2015 r. zmieniająca decyzję wykonawczą 2013/722/UE w odniesieniu do maksymalnej kwoty wkładu finansowego Unii na rzecz programu zwalczania wścieklizny na Łotwie w roku 2014
  (notyfikowana jako dokument nr C(2015) 8607)

   (
  1
  ) | 27 |
| | * | Decyzja Wspólnego Komitetu ds. Rolnictwa nr 2/2015 z dnia 19 listopada 2015 r. dotycząca zmiany dodatków 1 i 2 do załącznika 9 do Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącej handlu produktami rolnymi [2015/2292] | 29 |

Spis treści

II   Akty o charakterze nieustawodawczym

Strona

UMOWY MIĘDZYNARODOWE

*

Informacja o dacie podpisania Protokołu ustanawiającego uprawnienia do połowów i rekompensatę finansową przewidziane w Umowie partnerskiej w sprawie połowów pomiędzy Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a rządem Danii i rządem lokalnym Grenlandii, z drugiej strony

1

ROZPORZĄDZENIA

*

Rozporządzenie Komisji (UE) 2015/2285 z dnia 8 grudnia 2015 r. zmieniające załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi, w odniesieniu do określonych wymogów w odniesieniu do żywych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich oraz załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 2073/2005 w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych (
  1
  )

1

2

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2286 z dnia 8 grudnia 2015 r. zatwierdzające inną niż nieznaczna zmianę specyfikacji zarejestrowanej w rejestrze gwarantowanych tradycyjnych specjalności nazwym [Belokranjska pogača (GTS)]

5

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2287 z dnia 8 grudnia 2015 r. ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

6

DECYZJE

*

Decyzja Rady (UE) 2015/2288 z dnia 30 listopada 2015 r. w sprawie wysokości wkładów finansowych wpłacanych przez państwa członkowskie na rzecz Europejskiego Funduszu Rozwoju, w tym pułapu na 2017 r., kwoty na 2016 r. oraz pierwszej raty za 2016 r., a także orientacyjnej, niewiążącej prognozy dotyczącej spodziewanych rocznych kwot na lata 2018 i 2019

8

*

Decyzja Rady (UE) 2015/2289 z dnia 3 grudnia 2015 r. określająca stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Wspólnego Komitetu, ustanowionego na mocy Umowy między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych obywatelom Republiki Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej, dotyczące przyjęcia wspólnych wytycznych w sprawie wykonania Umowy

11

*

Decyzja delegowana Komisji (UE) 2015/2290 z dnia 12 czerwca 2015 r. w sprawie tymczasowej równoważności systemów wypłacalności obowiązujących w Australii, na Bermudach, w Brazylii, Kanadzie, Meksyku i Stanach Zjednoczonych i mających zastosowanie do zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji, których siedziba znajduje się w tych państwach

22

*

Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2015/2291 z dnia 7 grudnia 2015 r. zmieniająca decyzję wykonawczą 2013/722/UE w odniesieniu do maksymalnej kwoty wkładu finansowego Unii na rzecz programu zwalczania wścieklizny na Łotwie w roku 2014
  (notyfikowana jako dokument nr C(2015) 8607)

   (
  1
  )

(notyfikowana jako dokument nr C(2015) 8607)

1

27

*

Decyzja Wspólnego Komitetu ds. Rolnictwa nr 2/2015 z dnia 19 listopada 2015 r. dotycząca zmiany dodatków 1 i 2 do załącznika 9 do Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącej handlu produktami rolnymi [2015/2292]

29

| | |
| --- | --- |
| | (1)   Tekst mający znaczenie dla EOG |

---

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG

1

| PL | Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.
  Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną. |
| --- | --- |

PL

Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.

Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną.

---

II Akty o charakterze nieustawodawczym

UMOWY MIĘDZYNARODOWE

| 9.12.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 323/1 |
| --- | --- | --- | --- |

9.12.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 323/1

---

Informacja o dacie podpisania Protokołu ustanawiającego uprawnienia do połowów i rekompensatę finansową przewidziane w Umowie partnerskiej w sprawie połowów pomiędzy Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a rządem Danii i rządem lokalnym Grenlandii, z drugiej strony

W dniu 27 listopada 2015 r. Unia Europejska i Dania oraz Grenlandia podpisały protokół ustanawiający uprawnienia do połowów i rekompensatę finansową przewidziane w Umowie partnerskiej w sprawie połowów.

W związku z powyższym protokół ten jest tymczasowo stosowany – zgodnie z jego art. 14 – od dnia 1 stycznia 2016 r.

---

ROZPORZĄDZENIA

| 9.12.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 323/2 |
| --- | --- | --- | --- |

9.12.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 323/2

---

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) 2015/2285

z dnia 8 grudnia 2015 r.

zmieniające załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi, w odniesieniu do określonych wymogów w odniesieniu do żywych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich oraz załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 2073/2005 w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (1), w szczególności jego art. 4 ust. 4,

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi (2), w szczególności formułę wprowadzającą art. 18 oraz art. 18 pkt 13,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Rozporządzenie (WE) nr 854/2004 ustanawia szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi. Stanowi ono, że państwa członkowskie gwarantują, że produkcja i wprowadzanie do obrotu żywych małży oraz żywych szkarłupni, żywych osłonic i żywych ślimaków morskich są poddawane urzędowym kontrolom zgodnie z opisem w załączniku II do tego rozporządzenia. |
| --- | --- |

(1)

Rozporządzenie (WE) nr 854/2004 ustanawia szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi. Stanowi ono, że państwa członkowskie gwarantują, że produkcja i wprowadzanie do obrotu żywych małży oraz żywych szkarłupni, żywych osłonic i żywych ślimaków morskich są poddawane urzędowym kontrolom zgodnie z opisem w załączniku II do tego rozporządzenia.

| (2) | W rozdziale II część A pkt 2 załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 854/2004 przewidziano, że właściwy organ musi sklasyfikować obszary produkcyjne, z których zezwala na odławianie żywych małży, jako należące do jednej z trzech kategorii stosownie do poziomu zanieczyszczenia odchodami. |
| --- | --- |

(2)

W rozdziale II część A pkt 2 załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 854/2004 przewidziano, że właściwy organ musi sklasyfikować obszary produkcyjne, z których zezwala na odławianie żywych małży, jako należące do jednej z trzech kategorii stosownie do poziomu zanieczyszczenia odchodami.

| (3) | Aby sklasyfikować obszary produkcyjne, właściwy organ powinien określić okres przeglądu danych zebranych na podstawie próbek z każdego obszaru produkcyjnego i obszaru przejściowego w celu ustalenia zgodności z normami określonymi w tym rozporządzeniu. |
| --- | --- |

(3)

Aby sklasyfikować obszary produkcyjne, właściwy organ powinien określić okres przeglądu danych zebranych na podstawie próbek z każdego obszaru produkcyjnego i obszaru przejściowego w celu ustalenia zgodności z normami określonymi w tym rozporządzeniu.

| (4) | W rozdziale II część A pkt 3 załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 854/2004 stanowi, że właściwy organ może zaliczyć do klasy A obszary, z których żywe małże można odławiać do bezpośredniego spożycia przez ludzi. Żywe małże pozyskane z tych obszarów muszą spełniać normy zdrowotne dla żywych małży ustanowione w załączniku III sekcja VII rozdział V do rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (3). |
| --- | --- |

(4)

W rozdziale II część A pkt 3 załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 854/2004 stanowi, że właściwy organ może zaliczyć do klasy A obszary, z których żywe małże można odławiać do bezpośredniego spożycia przez ludzi. Żywe małże pozyskane z tych obszarów muszą spełniać normy zdrowotne dla żywych małży ustanowione w załączniku III sekcja VII rozdział V do rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (3).

| (5) | W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2073/2005 (4) ustanowiono kryteria mikrobiologiczne dotyczące niektórych mikroorganizmów oraz przepisy wykonawcze obowiązujące podmioty prowadzące przedsiębiorstwo spożywcze w odniesieniu do ogólnych i szczegółowych zasad higieny dla środków spożywczych, o których mowa w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 852/2004. W szczególności ustanowiono kryterium bezpieczeństwa żywności w odniesieniu do Escherichia coli dla żywych małż oraz żywych szkarłupni, osłonic i głowonogów. |
| --- | --- |

(5)

W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2073/2005 (4) ustanowiono kryteria mikrobiologiczne dotyczące niektórych mikroorganizmów oraz przepisy wykonawcze obowiązujące podmioty prowadzące przedsiębiorstwo spożywcze w odniesieniu do ogólnych i szczegółowych zasad higieny dla środków spożywczych, o których mowa w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 852/2004. W szczególności ustanowiono kryterium bezpieczeństwa żywności w odniesieniu do Escherichia coli dla żywych małż oraz żywych szkarłupni, osłonic i głowonogów.

| (6) | Kryterium dotyczące E. coli określone w Kodeksie Żywnościowym w odniesieniu do produktów wprowadzanych na rynek różni się od kryterium zawartego w prawodawstwie Unii Europejskiej. Kryterium określone w Kodeksie Żywnościowym przewiduje trzy klasy (n = 5, c = 1, m = 230, M = 700 E. coli MPN/100 g mięsa i płynu międzyskorupowego), zaś kryterium określone przez Unię Europejską przewiduje dwie klasy (n = 1, c = 0, M = 230 E. coli MPN/100 g mięsa i płynu międzyskorupowego). Rozbieżność ta ma wpływ na handel międzynarodowy. Kryterium określone w Kodeksie Żywnościowym, w oparciu o normy międzynarodowe, powinno również znaleźć odzwierciedlenie w przepisach dotyczących klasyfikacji obszarów produkcyjnych klasy A, określonych w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 854/2004. |
| --- | --- |

(6)

Kryterium dotyczące E. coli określone w Kodeksie Żywnościowym w odniesieniu do produktów wprowadzanych na rynek różni się od kryterium zawartego w prawodawstwie Unii Europejskiej. Kryterium określone w Kodeksie Żywnościowym przewiduje trzy klasy (n = 5, c = 1, m = 230, M = 700 E. coli MPN/100 g mięsa i płynu międzyskorupowego), zaś kryterium określone przez Unię Europejską przewiduje dwie klasy (n = 1, c = 0, M = 230 E. coli MPN/100 g mięsa i płynu międzyskorupowego). Rozbieżność ta ma wpływ na handel międzynarodowy. Kryterium określone w Kodeksie Żywnościowym, w oparciu o normy międzynarodowe, powinno również znaleźć odzwierciedlenie w przepisach dotyczących klasyfikacji obszarów produkcyjnych klasy A, określonych w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 854/2004.

| (7) | Jest bardziej prawdopodobne, że przewidziane w Kodeksie Żywnościowym podejście obejmujące trzy klasy będzie bardziej skuteczne w wykrywaniu partii niespełniających wymogów, w szczególności gdy poziom zanieczyszczenia jest bliski limitu ustalonego w przepisach. Uznaje się, że podejście określone w Kodeksie Żywnościowym dla testowania produktu końcowego jest dokładniejsze z naukowego punktu widzenia i zazwyczaj zapewnia ono zasadniczo równoważną ochronę zdrowia. |
| --- | --- |

(7)

Jest bardziej prawdopodobne, że przewidziane w Kodeksie Żywnościowym podejście obejmujące trzy klasy będzie bardziej skuteczne w wykrywaniu partii niespełniających wymogów, w szczególności gdy poziom zanieczyszczenia jest bliski limitu ustalonego w przepisach. Uznaje się, że podejście określone w Kodeksie Żywnościowym dla testowania produktu końcowego jest dokładniejsze z naukowego punktu widzenia i zazwyczaj zapewnia ono zasadniczo równoważną ochronę zdrowia.

| (8) | Rozporządzenia (WE) nr 2073/2005 i (WE) nr 854/2004 powinny zostać dostosowane do Kodeksu Żywnościowego w odniesieniu do tego kryterium i powinny zatem zostać odpowiednio zmienione. |
| --- | --- |

(8)

Rozporządzenia (WE) nr 2073/2005 i (WE) nr 854/2004 powinny zostać dostosowane do Kodeksu Żywnościowego w odniesieniu do tego kryterium i powinny zatem zostać odpowiednio zmienione.

| (9) | Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz, |
| --- | --- |

(9)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W rozporządzeniu (WE) nr 854/2004 wprowadza się następujące zmiany:

| 1) | w rozdziale II załącznika II:






  a) | przed częścią A dodaje się zdania: „Metodą odniesienia dla analizy E. coli jest detekcja i badanie metodą najbardziej prawdopodobnej liczby (NPL) określone w normie EN/ISO 16649-3. Można stosować metody alternatywne, jeżeli są one poddane walidacji w stosunku do metody odniesienia zgodnie z kryteriami zawartymi w normie EN/ISO 16140.”; |
| --- | --- | --- |

1)

w rozdziale II załącznika II:

a)

przed częścią A dodaje się zdania: „Metodą odniesienia dla analizy E. coli jest detekcja i badanie metodą najbardziej prawdopodobnej liczby (NPL) określone w normie EN/ISO 16649-3. Można stosować metody alternatywne, jeżeli są one poddane walidacji w stosunku do metody odniesienia zgodnie z kryteriami zawartymi w normie EN/ISO 16140.”;

| b) | w części A pkt 4 i 5 skreśla się zdania w brzmieniu: „Metodą odniesienia dla tego badania jest badanie metodą najbardziej prawdopodobnej liczby (NPL) w pięciu probówkach w trzykrotnym rozcieńczeniu, określone w normie ISO 16649-3. Można stosować metody alternatywne, jeżeli są one poddane walidacji w stosunku do metody odniesienia zgodnie z kryteriami zawartymi w normie EN/ISO 16140.”; |
| --- | --- |

b)

w części A pkt 4 i 5 skreśla się zdania w brzmieniu: „Metodą odniesienia dla tego badania jest badanie metodą najbardziej prawdopodobnej liczby (NPL) w pięciu probówkach w trzykrotnym rozcieńczeniu, określone w normie ISO 16649-3. Można stosować metody alternatywne, jeżeli są one poddane walidacji w stosunku do metody odniesienia zgodnie z kryteriami zawartymi w normie EN/ISO 16140.”;

| 2) | część A pkt 2 otrzymuje brzmienie:






  „2. | Właściwy organ musi sklasyfikować obszary produkcyjne, z których zezwala na odławianie żywych małży, jako należące do jednej z trzech kategorii stosownie do poziomu zanieczyszczenia odchodami. Może to uczynić, w stosownych przypadkach, we współpracy z podmiotem działającym na rynku spożywczym. Aby sklasyfikować obszary produkcyjne, właściwy organ powinien określić okres przeglądu danych zebranych na podstawie próbek z każdego obszaru produkcyjnego i obszaru przejściowego w celu ustalenia zgodności z normami, o których mowa w niniejszym punkcie oraz w punktach 3, 4 i 5.”; |
| --- | --- | --- |

2)

część A pkt 2 otrzymuje brzmienie:

„2.

Właściwy organ musi sklasyfikować obszary produkcyjne, z których zezwala na odławianie żywych małży, jako należące do jednej z trzech kategorii stosownie do poziomu zanieczyszczenia odchodami. Może to uczynić, w stosownych przypadkach, we współpracy z podmiotem działającym na rynku spożywczym. Aby sklasyfikować obszary produkcyjne, właściwy organ powinien określić okres przeglądu danych zebranych na podstawie próbek z każdego obszaru produkcyjnego i obszaru przejściowego w celu ustalenia zgodności z normami, o których mowa w niniejszym punkcie oraz w punktach 3, 4 i 5.”;

| 3) | część A pkt 3 otrzymuje brzmienie:






  „3. | Właściwy organ może zaliczyć do klasy A obszary, z których żywe małże można odławiać do bezpośredniego spożycia przez ludzi. Żywe małże wprowadzane do obrotu z tych obszarów muszą spełniać normy zdrowotne ustanowione w sekcji VII rozdział V załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 853/2004. |
| --- | --- | --- |

3)

część A pkt 3 otrzymuje brzmienie:

„3.

Właściwy organ może zaliczyć do klasy A obszary, z których żywe małże można odławiać do bezpośredniego spożycia przez ludzi. Żywe małże wprowadzane do obrotu z tych obszarów muszą spełniać normy zdrowotne ustanowione w sekcji VII rozdział V załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 853/2004.

Próbki żywych małży z tych obszarów nie mogą przekraczać, w przypadku 80 % próbek pobranych w okresie przeglądu, limitu 230 E. coli na 100 g mięsa i płynu międzyskorupowego. Pozostałe 20 % próbek nie może przekraczać 700 E. coli na 100 g mięsa i płynu międzyskorupowego.

Oceniając wyniki dla określonego okresu przeglądu dla utrzymania obszaru klasy A, właściwy organ może, w oparciu o ocenę ryzyka na podstawie dochodzenia, nie uwzględniać wyjątkowych wyników przekraczających poziom 700 E. coli na 100 g mięsa i płynu międzyskorupowego.”.

Artykuł 2

W rozdziale 1 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 2073/2005 wprowadza się następujące zmiany:

| 1) | w tabeli dotyczącej kryteriów bezpieczeństwa żywności wiersz 1.25 otrzymuje brzmienie:


















  „1.25. | Żywe małże oraz żywe szkarłupnie, osłonice i ślimaki morskie |
| --- | --- | --- |

1)

w tabeli dotyczącej kryteriów bezpieczeństwa żywności wiersz 1.25 otrzymuje brzmienie:

„1.25.

Żywe małże oraz żywe szkarłupnie, osłonice i ślimaki morskie

E. coli (15)

5 (16)

1

230 MPN/100 g mięsa i płynu międzyskorupowego

700 MPN/100 g mięsa i płynu międzyskorupowego

EN ISO 16649-3

Produkty wprowadzane do obrotu w ciągu okresu przydatności do spożycia”

| 2) | przypis 16 otrzymuje brzmienie:






  „(16) | Każda próbka składa się z minimalnej liczby zwierząt zgodnie z normą EN ISO 6887-3.”; |
| --- | --- | --- |

2)

przypis 16 otrzymuje brzmienie:

„(16)

Każda próbka składa się z minimalnej liczby zwierząt zgodnie z normą EN ISO 6887-3.”;

| 3) | a) | w uwagach dotyczących interpretacji wyników badań wpis „Podane limity odnoszą się do każdej badanej próbki, z wyjątkiem żywych małż oraz żywych szkarłupni, osłonic i głowonogów w przypadku badania obecności E. coli, gdzie limit odnosi się do zbiorczej próbki.”
  otrzymuje brzmienie:
  „Podane limity odnoszą się do każdej badanej próbki.”; |
| --- | --- | --- |

3)

a)

w uwagach dotyczących interpretacji wyników badań wpis „Podane limity odnoszą się do każdej badanej próbki, z wyjątkiem żywych małż oraz żywych szkarłupni, osłonic i głowonogów w przypadku badania obecności E. coli, gdzie limit odnosi się do zbiorczej próbki.”

otrzymuje brzmienie:

„Podane limity odnoszą się do każdej badanej próbki.”;

| b) | w uwagach dotyczących interpretacji wyników badań wpis dotyczący „L. monocytogenes w innej żywności gotowej do spożycia oraz E. coli w żywych małżach” otrzymuje brzmienie:
  „L. monocytogenes w innej żywności gotowej do spożycia:






  — | jakość zadowalająca, jeśli wszystkie wartości są ≤ limitu; |
| --- | --- | --- |

b)

w uwagach dotyczących interpretacji wyników badań wpis dotyczący „L. monocytogenes w innej żywności gotowej do spożycia oraz E. coli w żywych małżach” otrzymuje brzmienie:

„L. monocytogenes w innej żywności gotowej do spożycia:

—

jakość zadowalająca, jeśli wszystkie wartości są ≤ limitu;

| — | jakość niezadowalająca, jeśli przynajmniej jedna wartość jest > limitu. |
| --- | --- |

—

jakość niezadowalająca, jeśli przynajmniej jedna wartość jest > limitu.

E. coli w żywych małżach oraz żywych szkarłupniach, osłonicach i ślimakach morskich:

| — | jakość zadowalająca, jeśli wszystkie pięć wartości jest ≤ 230 NPL/100 g mięsa i płynu międzyskorupowego lub jedna z zaobserwowanych wartości jest > 230 NPL/100 g mięsa i płynu międzyskorupowego, ale ≤ 700 NPL/100 g mięsa i płynu międzyskorupowego, |
| --- | --- |

—

jakość zadowalająca, jeśli wszystkie pięć wartości jest ≤ 230 NPL/100 g mięsa i płynu międzyskorupowego lub jedna z zaobserwowanych wartości jest > 230 NPL/100 g mięsa i płynu międzyskorupowego, ale ≤ 700 NPL/100 g mięsa i płynu międzyskorupowego,

| — | jakość niezadowalająca, jeśli co najmniej jedna z pięciu zaobserwowanych wartości jest > 700 NPL/100 g mięsa i płynu międzyskorupowego lub jeżeli co najmniej dwie z pięciu wartości są > 230 NPL/100 g mięsa i płynu międzyskorupowego.”. |
| --- | --- |

—

jakość niezadowalająca, jeśli co najmniej jedna z pięciu zaobserwowanych wartości jest > 700 NPL/100 g mięsa i płynu międzyskorupowego lub jeżeli co najmniej dwie z pięciu wartości są > 230 NPL/100 g mięsa i płynu międzyskorupowego.”.

Artykuł 3

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2017 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 8 grudnia 2015 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący

---

(1)  Dz.U. L 139 z 30.4.2004, s. 1.

1

(2)  Dz.U. L 139 z 30.4.2004, s. 206.

2

(3)  Rozporządzenie (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. L 139 z 30.4.2004, s. 55).

3

(4)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2073/2005 z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych (Dz.U. L 338 z 22.12.2005, s. 1).

4

---

| 9.12.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 323/5 |
| --- | --- | --- | --- |

9.12.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 323/5

---

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2015/2286

z dnia 8 grudnia 2015 r.

zatwierdzające inną niż nieznaczna zmianę specyfikacji zarejestrowanej w rejestrze gwarantowanych tradycyjnych specjalności nazwym [Belokranjska pogača (GTS)]

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (1), w szczególności jego art. 52 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Zgodnie z art. 53 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 Komisja rozpatrzyła wniosek Słowenii o zatwierdzenie zmiany specyfikacji gwarantowanej tradycyjnej specjalności „Belokranjska pogača” zarejestrowanej na podstawie rozporządzenia Komisji (UE) nr 182/2010 (2). |
| --- | --- |

(1)

Zgodnie z art. 53 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 Komisja rozpatrzyła wniosek Słowenii o zatwierdzenie zmiany specyfikacji gwarantowanej tradycyjnej specjalności „Belokranjska pogača” zarejestrowanej na podstawie rozporządzenia Komisji (UE) nr 182/2010 (2).

| (2) | Ponieważ proponowana zmiana nie jest nieznaczna w rozumieniu art. 53 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, Komisja opublikowała wniosek o wprowadzenie zmiany zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. b) wymienionego rozporządzenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
   (3). |
| --- | --- |

(2)

Ponieważ proponowana zmiana nie jest nieznaczna w rozumieniu art. 53 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, Komisja opublikowała wniosek o wprowadzenie zmiany zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. b) wymienionego rozporządzenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
   (3).

| (3) | Do Komisji nie wpłynęło żadne oświadczenie o sprzeciwie zgodnie z art. 51 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, wymienioną zmianę specyfikacji należy zatem zatwierdzić, |
| --- | --- |

(3)

Do Komisji nie wpłynęło żadne oświadczenie o sprzeciwie zgodnie z art. 51 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, wymienioną zmianę specyfikacji należy zatem zatwierdzić,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Zatwierdza się zmianę specyfikacji opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej dotyczącą nazwy „Belokranjska pogača” (GTS).

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 8 grudnia 2015 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący

---

(1)  Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1.

1

(2)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 182/2010 z dnia 3 marca 2010 r. rejestrujące w rejestrze gwarantowanych tradycyjnych specjalności nazwę [Belokranjska pogača (GTS)] (Dz.U. L 53 z 4.3.2010, s. 1).

2

(3)  Dz.U. C 224 z 9.7.2015, s. 8.

3

---

| 9.12.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 323/6 |
| --- | --- | --- | --- |

9.12.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 323/6

---

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2015/2287

z dnia 8 grudnia 2015 r.

ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (1),

uwzględniając rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektorów owoców i warzyw oraz przetworzonych owoców i warzyw (2), w szczególności jego art. 136 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 przewiduje – zgodnie z wynikami wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej – kryteria, na których podstawie Komisja ustala standardowe wartości dla przywozu z państw trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XVI do wspomnianego rozporządzenia. |
| --- | --- |

(1)

Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 przewiduje – zgodnie z wynikami wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej – kryteria, na których podstawie Komisja ustala standardowe wartości dla przywozu z państw trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XVI do wspomnianego rozporządzenia.

| (2) | Standardowa wartość w przywozie jest obliczana każdego dnia roboczego, zgodnie z art. 136 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, przy uwzględnieniu podlegających zmianom danych dziennych. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, |
| --- | --- |

(2)

Standardowa wartość w przywozie jest obliczana każdego dnia roboczego, zgodnie z art. 136 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, przy uwzględnieniu podlegających zmianom danych dziennych. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Standardowe wartości celne w przywozie, o których mowa w art. 136 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, są ustalone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 8 grudnia 2015 r.

W imieniu Komisji,

za Przewodniczącego,

Jerzy PLEWA

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich

---

(1)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671.

1

(2)  Dz.U. L 157 z 15.6.2011, s. 1.

2

---

ZAŁĄCZNIK

Standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

| (EUR/100 kg) |
| --- |
| Kod CN | Kod państw trzecich (1) | Standardowa wartość w przywozie |
| 0702 00 00 | MA | 88,7 |
| TR | 83,5 |
| ZZ | 86,1 |
| 0707 00 05 | MA | 95,7 |
| TR | 155,6 |
| ZZ | 125,7 |
| 0709 93 10 | MA | 63,6 |
| TR | 138,8 |
| ZZ | 101,2 |
| 0805 10 20 | MA | 83,9 |
| TR | 62,7 |
| UY | 52,1 |
| ZA | 55,2 |
| ZZ | 63,5 |
| 0805 20 10 | MA | 70,7 |
| ZZ | 70,7 |
| 0805 20 30, 0805 20 50, 0805 20 70, 0805 20 90 | TR | 88,3 |
| ZA | 96,8 |
| ZZ | 92,6 |
| 0805 50 10 | TR | 93,1 |
| ZZ | 93,1 |
| 0808 10 80 | AU | 155,4 |
| CL | 87,5 |
| NZ | 213,1 |
| US | 118,8 |
| ZA | 137,7 |
| ZZ | 142,5 |
| 0808 30 90 | CN | 80,5 |
| TR | 135,4 |
| ZZ | 108,0 |

(EUR/100 kg)

Kod CN

Kod państw trzecich (1)

Standardowa wartość w przywozie

0702 00 00

MA

88,7

TR

83,5

ZZ

86,1

0707 00 05

MA

95,7

TR

155,6

ZZ

125,7

0709 93 10

MA

63,6

TR

138,8

ZZ

101,2

0805 10 20

MA

83,9

TR

62,7

UY

52,1

ZA

55,2

ZZ

63,5

0805 20 10

MA

70,7

ZZ

70,7

0805 20 30, 0805 20 50, 0805 20 70, 0805 20 90

TR

88,3

ZA

96,8

ZZ

92,6

0805 50 10

TR

93,1

ZZ

93,1

0808 10 80

AU

155,4

CL

87,5

NZ

213,1

US

118,8

ZA

137,7

ZZ

142,5

0808 30 90

CN

80,5

TR

135,4

ZZ

108,0

---

(1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1106/2012 z dnia 27 listopada 2012 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 471/2009 w sprawie statystyk Wspólnoty dotyczących handlu zagranicznego z państwami trzecimi, w odniesieniu do aktualizacji nazewnictwa państw i terytoriów (Dz.U. L 328 z 28.11.2012, s. 7). Kod „ZZ” odpowiada „innym pochodzeniom”.

---

DECYZJE

| 9.12.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 323/8 |
| --- | --- | --- | --- |

9.12.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 323/8

---

DECYZJA RADY (UE) 2015/2288

z dnia 30 listopada 2015 r.

w sprawie wysokości wkładów finansowych wpłacanych przez państwa członkowskie na rzecz Europejskiego Funduszu Rozwoju, w tym pułapu na 2017 r., kwoty na 2016 r. oraz pierwszej raty za 2016 r., a także orientacyjnej, niewiążącej prognozy dotyczącej spodziewanych rocznych kwot na lata 2018 i 2019

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej oraz Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając Umowę wewnętrzną między przedstawicielami rządów państw członkowskich Unii Europejskiej, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania pomocy Unii Europejskiej na podstawie wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020 zgodnie z umową o partnerstwie AKP-UE oraz w sprawie przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (1) („umowa wewnętrzna”), w szczególności jej art. 7,

uwzględniając rozporządzenie Rady (UE) 2015/323 z dnia 2 marca 2015 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju (2) (zwane dalej „rozporządzeniem finansowym w sprawie 11. EFR”), w szczególności jego art. 21 ust. 2,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Zgodnie z procedurą określoną w art. 21–24 rozporządzenia finansowego w sprawie 11. EFR Komisja przedstawia wniosek określający pułap rocznej kwoty wkładów państw członkowskich na 2017 r., roczną kwotę wkładów na 2016 r., kwotę pierwszej raty wkładów za 2016 r. oraz orientacyjną, niewiążącą prognozę dotyczącą wkładów na lata 2018 i 2019. |
| --- | --- |

(1)

Zgodnie z procedurą określoną w art. 21–24 rozporządzenia finansowego w sprawie 11. EFR Komisja przedstawia wniosek określający pułap rocznej kwoty wkładów państw członkowskich na 2017 r., roczną kwotę wkładów na 2016 r., kwotę pierwszej raty wkładów za 2016 r. oraz orientacyjną, niewiążącą prognozę dotyczącą wkładów na lata 2018 i 2019.

| (2) | Zgodnie z art. 52 rozporządzenia finansowego w sprawie 11. EFR Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) przesłał Komisji swoje uaktualnione szacunki zobowiązań i płatności związanych z instrumentami, którymi zarządza. |
| --- | --- |

(2)

Zgodnie z art. 52 rozporządzenia finansowego w sprawie 11. EFR Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) przesłał Komisji swoje uaktualnione szacunki zobowiązań i płatności związanych z instrumentami, którymi zarządza.

| (3) | Art. 22 ust. 1 rozporządzenia finansowego w sprawie 11. EFR stanowi, że wezwania do wniesienia wkładu w pierwszej kolejności wykorzystują kwoty określone dla poprzednich EFR. Należy zatem wezwać do wpłacenia wkładów w ramach 10. EFR. |
| --- | --- |

(3)

Art. 22 ust. 1 rozporządzenia finansowego w sprawie 11. EFR stanowi, że wezwania do wniesienia wkładu w pierwszej kolejności wykorzystują kwoty określone dla poprzednich EFR. Należy zatem wezwać do wpłacenia wkładów w ramach 10. EFR.

| (4) | W dniu 10 listopada 2014 r., Rada przyjęła decyzję ustalającą pułap rocznej kwoty wkładów państw członkowskich na poczet EFR na 2016 r. w wysokości 3 350 000 000 EUR dla Komisji oraz 250 000 000 EUR dla EBI. |
| --- | --- |

(4)

W dniu 10 listopada 2014 r., Rada przyjęła decyzję ustalającą pułap rocznej kwoty wkładów państw członkowskich na poczet EFR na 2016 r. w wysokości 3 350 000 000 EUR dla Komisji oraz 250 000 000 EUR dla EBI.

| (5) | Zgodnie z art. 1 akapit drugi decyzji Rady 2013/759/UE (3), po wejściu w życie umowy wewnętrznej w sprawie 11. EFR odpowiednio zmniejsza się wkłady wniesione przez państwa członkowskie, które określono w art. 1 ust. 2 lit. a) umów wewnętrznych w sprawie 8., 9. i 10. EFR. Zmniejszenie to będzie miało wpływ na wkłady państw członkowskich w latach 2015, 2016 i 2017 zgodnie z wariantem korekty wybranym przez poszczególne państwa członkowskie, |
| --- | --- |

(5)

Zgodnie z art. 1 akapit drugi decyzji Rady 2013/759/UE (3), po wejściu w życie umowy wewnętrznej w sprawie 11. EFR odpowiednio zmniejsza się wkłady wniesione przez państwa członkowskie, które określono w art. 1 ust. 2 lit. a) umów wewnętrznych w sprawie 8., 9. i 10. EFR. Zmniejszenie to będzie miało wpływ na wkłady państw członkowskich w latach 2015, 2016 i 2017 zgodnie z wariantem korekty wybranym przez poszczególne państwa członkowskie,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Pułap rocznej kwoty wkładów państw członkowskich na poczet EFR na 2017 r. ustala się niniejszym na 3 850 000 000 EUR dla Komisji i 150 000 000 EUR dla EBI.

Artykuł 2

Roczną kwotę wkładów państw członkowskich na poczet EFR na 2016 r. ustala się niniejszym na 3 600 000 000 EUR. Zostaje ona podzielona na 3 450 000 000 EUR dla Komisji i 150 000 000 EUR dla EBI.

Artykuł 3

Poszczególne wkłady na poczet EFR, które państwa członkowskie mają przekazać Komisji i EBI w ramach pierwszej raty za 2016 r., określono w załączniku do niniejszej decyzji.

Płatność tych wkładów może być połączona z dostosowaniem w ramach wykorzystania odliczeń funduszy przeznaczonych na mocy decyzji 2013/759/UE, w oparciu o plan dostosowania przekazany przez poszczególne państwa członkowskie Komisji w chwili przyjmowania trzeciej raty za 2015 r.

Artykuł 4

Orientacyjną prognozę dotyczącą spodziewanych rocznych kwot na 2018 r. wkładów ustala się niniejszym na 4 150 000 000 EUR dla Komisji i 250 000 000 dla EBI i na 4 150 000 000 dla Komisji i 300 000 000 dla EBI.

Artykuł 5

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Brukseli dnia 30 listopada 2015 r.

W imieniu Rady

É. SCHNEIDER

Przewodniczący

---

(1)  Dz.U. L 210 z 6.8.2013, s. 1.

1

(2)  Dz.U. L 58 z 3.3.2015, s. 17.

2

(3)  Decyzja Rady 2013/759/UE z dnia 12 grudnia 2013 r. dotycząca przejściowych środków zarządzania EFR w okresie od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia wejścia w życie 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju (Dz.U. L 335 z 14.12.2013, s. 48).

3

---

ZAŁĄCZNIK

| Państwa członkowskie | Klucz dot. 10. EFR w % | Pierwsza rata za 2016 r. |
| --- | --- | --- |
| wpłacana na rzecz EBI 10. EFR | wpłacana na rzecz Komisji 10. EFR | Ogółem |
| AUSTRIA | 2,41 | 0,00 | 42 175 000,00 | 42 175 000,00 |
| BELGIA | 3,53 | 0,00 | 61 775 000,00 | 61 775 000,00 |
| BUŁGARIA | 0,14 | 0,00 | 2 450 000,00 | 2 450 000,00 |
| CYPR | 0,09 | 0,00 | 1 575 000,00 | 1 575 000,00 |
| REPUBLIKA CZESKA | 0,51 | 0,00 | 8 925 000,00 | 8 925 000,00 |
| DANIA | 2,00 | 0,00 | 35 000 000,00 | 35 000 000,00 |
| ESTONIA | 0,05 | 0,00 | 875 000,00 | 875 000,00 |
| FINLANDIA | 1,47 | 0,00 | 25 725 000,00 | 25 725 000,00 |
| FRANCJA | 19,55 | 0,00 | 342 125 000,00 | 342 125 000,00 |
| NIEMCY | 20,50 | 0,00 | 358 750 000,00 | 358 750 000,00 |
| GRECJA | 1,47 | 0,00 | 25 725 000,00 | 25 725 000,00 |
| WĘGRY | 0,55 | 0,00 | 9 625 000,00 | 9 625 000,00 |
| IRLANDIA | 0,91 | 0,00 | 15 925 000,00 | 15 925 000,00 |
| WŁOCHY | 12,86 | 0,00 | 225 050 000,00 | 225 050 000,00 |
| ŁOTWA | 0,07 | 0,00 | 1 225 000,00 | 1 225 000,00 |
| LITWA | 0,12 | 0,00 | 2 100 000,00 | 2 100 000,00 |
| LUKSEMBURG | 0,27 | 0,00 | 4 725 000,00 | 4 725 000,00 |
| MALTA | 0,03 | 0,00 | 525 000,00 | 525 000,00 |
| NIDERLANDY | 4,85 | 0,00 | 84 875 000,00 | 84 875 000,00 |
| POLSKA | 1,30 | 0,00 | 22 750 000,00 | 22 750 000,00 |
| PORTUGALIA | 1,15 | 0,00 | 20 125 000,00 | 20 125 000,00 |
| RUMUNIA | 0,37 | 0,00 | 6 475 000,00 | 6 475 000,00 |
| SŁOWACJA | 0,21 | 0,00 | 3 675 000,00 | 3 675 000,00 |
| SŁOWENIA | 0,18 | 0,00 | 3 150 000,00 | 3 150 000,00 |
| HISZPANIA | 7,85 | 0,00 | 137 375 000,00 | 137 375 000,00 |
| SZWECJA | 2,74 | 0,00 | 47 950 000,00 | 47 950 000,00 |
| ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO | 14,82 | 0,00 | 259 350 000,00 | 259 350 000,00 |
| OGÓŁEM UE-27 | 100,00 | 0,00 | 1 750 000 000,00 | 1 750 000 000,00 |

Państwa członkowskie

Klucz dot. 10. EFR w %

Pierwsza rata za 2016 r.

wpłacana na rzecz EBI 10. EFR

wpłacana na rzecz Komisji 10. EFR

Ogółem

AUSTRIA

2,41

0,00

42 175 000,00

42 175 000,00

BELGIA

3,53

0,00

61 775 000,00

61 775 000,00

BUŁGARIA

0,14

0,00

2 450 000,00

2 450 000,00

CYPR

0,09

0,00

1 575 000,00

1 575 000,00

REPUBLIKA CZESKA

0,51

0,00

8 925 000,00

8 925 000,00

DANIA

2,00

0,00

35 000 000,00

35 000 000,00

ESTONIA

0,05

0,00

875 000,00

875 000,00

FINLANDIA

1,47

0,00

25 725 000,00

25 725 000,00

FRANCJA

19,55

0,00

342 125 000,00

342 125 000,00

NIEMCY

20,50

0,00

358 750 000,00

358 750 000,00

GRECJA

1,47

0,00

25 725 000,00

25 725 000,00

WĘGRY

0,55

0,00

9 625 000,00

9 625 000,00

IRLANDIA

0,91

0,00

15 925 000,00

15 925 000,00

WŁOCHY

12,86

0,00

225 050 000,00

225 050 000,00

ŁOTWA

0,07

0,00

1 225 000,00

1 225 000,00

LITWA

0,12

0,00

2 100 000,00

2 100 000,00

LUKSEMBURG

0,27

0,00

4 725 000,00

4 725 000,00

MALTA

0,03

0,00

525 000,00

525 000,00

NIDERLANDY

4,85

0,00

84 875 000,00

84 875 000,00

POLSKA

1,30

0,00

22 750 000,00

22 750 000,00

PORTUGALIA

1,15

0,00

20 125 000,00

20 125 000,00

RUMUNIA

0,37

0,00

6 475 000,00

6 475 000,00

SŁOWACJA

0,21

0,00

3 675 000,00

3 675 000,00

SŁOWENIA

0,18

0,00

3 150 000,00

3 150 000,00

HISZPANIA

7,85

0,00

137 375 000,00

137 375 000,00

SZWECJA

2,74

0,00

47 950 000,00

47 950 000,00

ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO

14,82

0,00

259 350 000,00

259 350 000,00

OGÓŁEM UE-27

100,00

0,00

1 750 000 000,00

1 750 000 000,00

---

| 9.12.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 323/11 |
| --- | --- | --- | --- |

9.12.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 323/11

---

DECYZJA RADY (UE) 2015/2289

z dnia 3 grudnia 2015 r.

określająca stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Wspólnego Komitetu, ustanowionego na mocy Umowy między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych obywatelom Republiki Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej, dotyczące przyjęcia wspólnych wytycznych w sprawie wykonania Umowy

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. a) w związku z art. 218 ust. 9,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Umowa między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych obywatelom Republiki Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej (1) (zwana dalej „Umową”) weszła w życie w dniu 1 grudnia 2014 r. |
| --- | --- |

(1)

Umowa między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych obywatelom Republiki Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej (1) (zwana dalej „Umową”) weszła w życie w dniu 1 grudnia 2014 r.

| (2) | W art. 10 Umowy przewiduje się powołanie Wspólnego Komitetu. Artykuł ten przewiduje dalej, iż Wspólny Komitet ma w szczególności kontrolować wykonanie Umowy. |
| --- | --- |

(2)

W art. 10 Umowy przewiduje się powołanie Wspólnego Komitetu. Artykuł ten przewiduje dalej, iż Wspólny Komitet ma w szczególności kontrolować wykonanie Umowy.

| (3) | W rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 (2) ustanowiono procedury i warunki wydawania wiz na tranzyt przez terytorium państw członkowskich lub na planowany pobyt na terytorium państw członkowskich nieprzekraczający 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu. |
| --- | --- |

(3)

W rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 (2) ustanowiono procedury i warunki wydawania wiz na tranzyt przez terytorium państw członkowskich lub na planowany pobyt na terytorium państw członkowskich nieprzekraczający 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.

| (4) | Niezbędne jest przyjęcie wspólnych wytycznych w celu zagwarantowania pełnej harmonizacji wykonywania postanowień Umowy przez konsulaty Republiki Zielonego Przylądka i konsulaty państw członkowskich oraz wyjaśnienia stosunku pomiędzy postanowieniami Umowy i przepisami prawa Stron Umowy, które stosuje się w dalszym ciągu do kwestii wizowych nieobjętych zakresem stosowania Umowy. |
| --- | --- |

(4)

Niezbędne jest przyjęcie wspólnych wytycznych w celu zagwarantowania pełnej harmonizacji wykonywania postanowień Umowy przez konsulaty Republiki Zielonego Przylądka i konsulaty państw członkowskich oraz wyjaśnienia stosunku pomiędzy postanowieniami Umowy i przepisami prawa Stron Umowy, które stosuje się w dalszym ciągu do kwestii wizowych nieobjętych zakresem stosowania Umowy.

| (5) | Należy zatem określić stanowisko, które ma zostać zajęte w imieniu Unii na forum Wspólnego Komitetu, dotyczące przyjęcia wspólnych wytycznych w sprawie wykonania Umowy. |
| --- | --- |

(5)

Należy zatem określić stanowisko, które ma zostać zajęte w imieniu Unii na forum Wspólnego Komitetu, dotyczące przyjęcia wspólnych wytycznych w sprawie wykonania Umowy.

| (6) | Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje. |
| --- | --- |

(6)

Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

| (7) | Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, i z zastrzeżeniem art. 4 tego Protokołu, te państwa członkowskie nie uczestniczą w przyjęciu niniejszej decyzji i nie są nią związane ani jej nie stosują, |
| --- | --- |

(7)

Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, i z zastrzeżeniem art. 4 tego Protokołu, te państwa członkowskie nie uczestniczą w przyjęciu niniejszej decyzji i nie są nią związane ani jej nie stosują,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na forum Wspólnego Komitetu, ustanowionego na mocy Umowy między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych obywatelom Republiki Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej, dotyczące przyjęcia wspólnych wytycznych w sprawie wykonania Umowy, opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu dołączonym do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Brukseli dnia 3 grudnia 2015 r.

W imieniu Rady

F. BRAZ

Przewodniczący

---

(1)  Dz.U. L 282 z 24.10.2013, s. 3.

1

(2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy) (Dz.U. L 243 z 15.9.2009, s. 1).

2

---

PROJEKT

DECYZJA NR 1/2015 WSPÓLNEGO KOMITETU USTANOWIONEGO NA MOCY UMOWY MIĘDZY UNIĄ EUROPEJSKĄ A REPUBLIKĄ ZIELONEGO PRZYLĄDKA W SPRAWIE UŁATWIEŃ W WYDAWANIU WIZ KRÓTKOTERMINOWYCH OBYWATELOM REPUBLIKI ZIELONEGO PRZYLĄDKA I UNII EUROPEJSKIEJ

z dnia ...

dotycząca przyjęcia wspólnych wytycznych w sprawie wykonania Umowy

WSPÓLNY KOMITET,

uwzględniając Umowę między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych obywatelom Republiki Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej (1) (zwaną dalej „Umową”), a w szczególności jej art. 10,

a także mając na uwadze, że Umowa weszła w życie dnia 1 grudnia 2014 r.,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

W załączniku do niniejszej decyzji przyjmuje się się wspólne wytyczne dotyczące wykonania Umowy między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych obywatelom Republiki Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w ...

W imieniu Unii Europejskiej

W imieniu Republiki Zielonego Przylądka

---

(1)  Dz.U. L 282 z 24.10.2013, s. 3.

1

ZAŁĄCZNIK

WSPÓLNE WYTYCZNE DOTYCZĄCE WYKONANIA UMOWY MIĘDZY UNIĄ EUROPEJSKĄ A REPUBLIKĄ ZIELONEGO PRZYLĄDKA W SPRAWIE UŁATWIEŃ W WYDAWANIU WIZ KRÓTKOTERMINOWYCH OBYWATELOM REPUBLIKI ZIELONEGO PRZYLĄDKA I UNII EUROPEJSKIEJ

Celem Umowy między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych obywatelom Republiki Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej (zwanej dalej „Umową”), która weszła w życie z dniem 1 grudnia 2014 r., jest wprowadzenie, na zasadzie wzajemności, ułatwień w procedurach wydawania wiz na pobyt o planowanej długości nieprzekraczającej 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu obywatelom Republiki Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej (zwanej dalej „Unią”).

Umowa ustanawia wzajemne, prawnie wiążące prawa i obowiązki w celu uproszczenia procedur wydawania wiz obywatelom Republiki Zielonego Przylądka i Unii.

Niniejsze wytyczne, przyjęte przez Wspólny Komitet ustanowiony na mocy Umowy (zwany dalej „Wspólnym Komitetem”), mają na celu zapewnienie prawidłowego i zharmonizowanego wykonywania Umowy przez misje dyplomatyczne i urzędy konsularne Republiki Zielonego Przylądka i państw członkowskich. Niniejsze wytyczne nie stanowią części Umowy i w związku z tym nie są prawnie wiążące. Zaleca się jednak, aby personel dyplomatyczny i konsularny stosował je konsekwentnie przy wykonywaniu postanowień Umowy.

Wytyczne należy uznać za dokument, który w razie potrzeby podlega aktualizacji w świetle doświadczeń zebranych przy wykonywaniu Umowy.

I.   KWESTIE OGÓLNE

1.1.   Cel oraz zakres stosowania

Art. 1 Umowy stanowi

„Celem niniejszej Umowy jest wprowadzenie na zasadzie wzajemności ułatwień w wydawaniu wiz obywatelom Republiki Zielonego Przylądka i Unii planującym pobyt nie dłuższy niż 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.”.

Umowa ma zastosowanie do wszystkich obywateli Republiki Zielonego Przylądka i Unii, którzy ubiegają się o wizę krótkoterminową, niezależnie od państwa zamieszkania.

Umowa nie ma zastosowania do bezpaństwowców, którzy posiadają dokument pobytowy wydany przez Republikę Zielonego Przylądka lub przez państwa członkowskie. Do tej kategorii osób stosuje się przepisy unijnego dorobku prawnego dotyczącego wiz.

1.2.   Zakres Umowy

Zakres Umowy

Art. 2 Umowy stanowi:

„1.   Ułatwienia w wydawaniu wiz, o których mowa w niniejszej Umowie, mają zastosowanie do obywateli Republiki Zielonego Przylądka i Unii, o ile nie są oni zwolnieni z obowiązku wizowego na mocy przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Unii, jej państw członkowskich lub Republiki Zielonego Przylądka, postanowień niniejszej Umowy lub innych umów międzynarodowych.

2.   W odniesieniu do zagadnień nieobjętych postanowieniami niniejszej Umowy, takich jak odmowa wydania wizy, uznanie dokumentów podróży, dowód posiadania wystarczających środków utrzymania, odmowa wjazdu oraz procedury wydalania osób, stosuje się prawo krajowe Republiki Zielonego Przylądka lub prawo państw członkowskich bądź Unii.”.

Z zastrzeżeniem art. 8 Umowy, Umowa nie wpływa na obowiązujące przepisy unijne i krajowe dotyczące obowiązku wizowego lub zwolnienia z obowiązku wizowego. Na przykład w art. 4 rozporządzenia Rady nr 539/2001 (1) zezwolono państwom członkowskim na zwolnienie z obowiązku wizowego, między innymi, cywilnych załóg samolotów i statków.

1

Rozporządzenie (WE) nr 810/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady (2) (zwanego dalej „kodeksem wizowym”) ma zastosowanie do wszystkich kwestii nieobjętych postanowieniami Umowy, takich jak określenie państwa strefy Schengen odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku wizowego, uzasadnienie odmowy wydania wizy i prawo odwołania się od negatywnej decyzji. Ponadto przepisy Schengen lub prawo krajowe mają nadal zastosowanie do kwestii nieobjętych Umową, takich jak uznawanie dokumentów podróży, dokumenty uzasadniające cel podróży i potwierdzające posiadanie wystarczających środków utrzymania, terminy rozpatrywania wniosków wizowych, odmowa wjazdu na terytorium państw członkowskich i procedury wydalenia.

2

Nawet jeśli warunki przewidziane w Umowie zostały spełnione, można nadal odmówić wydania wizy, jeżeli warunki ustanowione w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (3) (zwanego dalej „kodeksem granicznym Schengen”) nie zostały spełnione, tzn. osoba nie jest w posiadaniu ważnego dokumentu podróży, dokonano wpisu w Systemie Informatycznym Schengen, osoba jest uważana za zagrożenie dla porządku publicznego, bezpieczeństwa wewnętrznego itp.

3

Nadal obowiązują inne elastyczne środki dotyczące wydawania wiz dozwolone w kodeksie wizowym. Na przykład wizy wielokrotnego wjazdu o długim okresie ważności – do pięciu lat – mogą być wydawane kategoriom osób innym niż te określone w art. 4 Umowy, jeżeli spełnione zostały warunki przewidziane w kodeksie wizowym (art. 24). Podobnie nadal obowiązują przepisy zawarte w kodeksie wizowym umożliwiające zwolnienie z opłaty wizowej lub jej ograniczenie (art. 16 ust. 5 i 6 kodeksu wizowego). Prawo krajowe Republiki Zielonego Przylądka wciąż ma zastosowanie do wszystkich spraw związanych z wydawaniem wiz obywatelom Unii przez Republikę Zielonego Przylądka i nieobjętych Umową, takich jak sprawy wskazane w poprzednich trzech akapitach.

1.3.   Rodzaje wiz objętych zakresem stosowania Umowy

Rodzaje wiz objętych zakresem stosowania Umowy

Zgodnie z definicją w art. 3 lit. d) „wiza” oznacza „zezwolenie wydane lub decyzję podjętą przez jedno z państw członkowskich lub Republikę Zielonego Przylądka konieczne do wjazdu na terytorium tego państwa członkowskiego lub kilku państw członkowskich lub na terytorium Republiki Zielonego Przylądka w celu tranzytu lub z zamiarem pobytu nie dłuższego niż 90 dni łącznie;”.

Ułatwienia przewidziane w Umowie mają zastosowanie zarówno do wiz jednolitych ważnych na całym terytorium państw członkowskich, jak i do wiz o ograniczonej ważności terytorialnej. Mają one również zastosowanie do krótkoterminowych i tranzytowych wiz wydanych przez Republikę Zielonego Przylądka obywatelom Unii.

1.4.   Obliczanie długości pobytu, do jakiego uprawnia wiza

Obliczanie długości pobytu, do jakiego uprawnia wiza

Zgodnie z art. 5 ust. 1 kodeksu granicznego Schengen pojęcie „pobytu krótkoterminowego” oznacza „90 dni w każdym okresie 180-dniowym, co oznacza wzięcie pod uwagę okresu 180-dniowego poprzedzającego każdy z dni pobytu”.

Data wjazdu liczona jest jako pierwszy dzień pobytu na terytorium państw członkowskich, a data wyjazdu liczona jest jako ostatni dzień pobytu na terytorium państw członkowskich. Pojęcie „każdy” oznacza stosowanie „ruchomego” 180-dniowego okresu odniesienia, zakładającego sprawdzenie dla każdego dnia pobytu okresu 180 dni wstecz w celu ustalenia, czy wymóg 90 ze 180 dni został spełniony. Oznacza to, że nieobecność przez nieprzerwany okres 90 dni umożliwia kolejny pobyt przez okres do 90 dni.

Kalkulator pobytu krótkoterminowego, który można wykorzystać do obliczenia okresu dozwolonego pobytu według nowych przepisów, można znaleźć pod następującym adresem internetowym: http://ec.europa.eu/dgs/home-affairs/what-we-do/policies/borders-and-visas/border-crossing/index_en.htm.

Przykład obliczenia dni pobytu na podstawie nowej definicji jest następujący:

Posiadacz rocznej wizy wielokrotnego wjazdu na okres jednego roku (18.4.2014 r. – 18.4.2015 r.) wjeżdża na terytorium państw członkowskich po raz pierwszy w dniu 19.4.2014 r. i pozostaje przez trzy dni. Kolejny raz wjeżdża na to terytorium w dniu 18.6.2014 r. i pozostaje przez 86 dni. W takim przypadku sytuacja w poszczególnych dniach przedstawia się następująco:

| — | w dniu 11.9.2014 r.: w ciągu ostatnich 180 dni (16.3.2014 r.-11.9.2014 r.) dana osoba przebywała w UE przez okres trzech dni (19. – 21.4.2014 r.) plus 86 dni (18.6.2014 r. – 11.9.2014 r.) = 89 dni = nie przekroczono dozwolonego okresu pobytu. Dana osoba może pozostać jeszcze jeden dzień dłużej; |
| --- | --- |

—

w dniu 11.9.2014 r.: w ciągu ostatnich 180 dni (16.3.2014 r.-11.9.2014 r.) dana osoba przebywała w UE przez okres trzech dni (19. – 21.4.2014 r.) plus 86 dni (18.6.2014 r. – 11.9.2014 r.) = 89 dni = nie przekroczono dozwolonego okresu pobytu. Dana osoba może pozostać jeszcze jeden dzień dłużej;

| — | od dnia 16.10.2014 r.: osoba może wjechać na dodatkowe trzy dni (w dniu 16.10.2014 r. pobyt w dniu 19.4.2014 r. przestaje mieć znaczenie (wykracza poza okres 180 dni); w dniu 17.10.2014 r. pobyt w dniu 20.4.2014 r. przestaje mieć znaczenie (wykracza poza okres 180 dni itd.); |
| --- | --- |

—

od dnia 16.10.2014 r.: osoba może wjechać na dodatkowe trzy dni (w dniu 16.10.2014 r. pobyt w dniu 19.4.2014 r. przestaje mieć znaczenie (wykracza poza okres 180 dni); w dniu 17.10.2014 r. pobyt w dniu 20.4.2014 r. przestaje mieć znaczenie (wykracza poza okres 180 dni itd.);

| — | od dnia 15.12.2014 r.: osoba ta może wjechać na 86 dodatkowych dni (w dniu 15.12.2014 r. pobyt z dnia 18.6.2014 przestaje mieć znaczenie (wykracza poza okres 180 dni); w dniu 16.12.2014 r., pobyt w dniu 19.6.2014 przestaje mieć znaczenie itd.). |
| --- | --- |

—

od dnia 15.12.2014 r.: osoba ta może wjechać na 86 dodatkowych dni (w dniu 15.12.2014 r. pobyt z dnia 18.6.2014 przestaje mieć znaczenie (wykracza poza okres 180 dni); w dniu 16.12.2014 r., pobyt w dniu 19.6.2014 przestaje mieć znaczenie itd.).

1.5.   Sytuacja w odniesieniu do państw członkowskich, które jeszcze nie stosują w pełni dorobku Schengen, państw członkowskich, które nie uczestniczą we wspólnej polityce wizowej UE i krajów stowarzyszonych

Sytuacja w odniesieniu do państw członkowskich, które jeszcze nie stosują w pełni dorobku Schengen, państw członkowskich, które nie uczestniczą we wspólnej polityce wizowej UE i krajów stowarzyszonych

Państwa członkowskie, które przystąpiły do Unii w 2004 r. (Cypr, Estonia, Litwa, Łotwa, Malta, Polska, Republika Czeska, Słowacja, Słowenia i Węgry), w 2007 r. (Bułgaria i Rumunia) i w 2013 (Chorwacja) są związane Umową od dnia jej wejścia w życie.

Bułgaria, Chorwacja, Cypr i Rumunia nie wprowadziły jeszcze w pełni przepisów dorobku Schengen. Będą one zatem nadal wydawać wizy krajowe, których ważność ograniczona jest do ich terytorium krajowego. W momencie pełnego wprowadzenia przez te państwa przepisów dorobku Schengen, będą one nadal stosować Umowę.

Prawo krajowe wciąż ma zastosowanie do wszystkich kwestii nieobjętych Umową do czasu pełnego wprowadzenia w życie dorobku Schengen przez te państwa członkowskie. Od tego dnia przepisy Schengen lub prawo krajowe mają zastosowanie do kwestii, które nie zostały objęte postanowieniami Umowy.

Bułgaria, Chorwacja, Cypr i Rumunia są upoważnione do uznawania dokumentów pobytowych, wiz kategorii „D” i wiz krótkoterminowych wydanych przez państwa członkowskie Schengen i państwa stowarzyszone w odniesieniu do pobytu krótkoterminowego na ich terytorium.

Zgodnie z art. 21 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen (4), wszystkie państwa Schengen muszą uznawać ważność wiz długoterminowych oraz dokumentów pobytowych wydanych przez organy innych państw Schengen w odniesieniu do pobytów krótkoterminowych na swoich terytoriach. Państwa członkowskie obszaru Schengen akceptują dokumenty pobytowe, wizy kategorii „D” i wizy krótkoterminowe krajów stowarzyszonych w zakresie wjazdu i pobytu krótkoterminowego i vice versa.

4

Umowa nie ma zastosowania do Zjednoczonego Królestwa, Irlandii i Danii, ale obejmuje wspólne deklaracje dotyczące woli zawarcia umów dwustronnych o ułatwieniach wizowych między Republiką Zielonego Przylądka a wskazanymi państwami członkowskimi.

Islandia, Norwegia, Szwajcaria i Liechtenstein, mimo że są państwami stowarzyszonymi w ramach Schengen, nie są związane Umową. Umowa zawiera jednak wspólną deklarację dotyczącą woli niezwłocznego zawarcia umów dwustronnych w sprawie ułatwień wizowych pomiędzy Republiką Zielonego Przylądka i tymi krajami obszaru Schengen.

1.6.   Umowa i inne umowy dwustronne

Umowa i inne umowy dwustronne

Art. 11 Umowy stanowi:

„Od momentu wejścia w życie niniejsza Umowa staje się nadrzędna wobec postanowień umów lub ustaleń dwustronnych lub wielostronnych zawartych między państwami członkowskimi a Republiką Zielonego Przylądka w zakresie, w jakim postanowienia tych umów i ustaleń dotyczą zagadnień objętych niniejszą Umową.”.

Od daty wejścia w życie Umowy postanowienia umów dwustronnych obowiązujących między państwami członkowskimi a Republiką Zielonego Przylądka w ramach kwestii objętych zakresem Umowy przestają być stosowane. Zgodnie z prawem Unii państwa członkowskie są zobowiązane do podjęcia niezbędnych środków w celu wyeliminowania niezgodności między umowami dwustronnymi a Umową.

Jeżeli państwo członkowskie zawarło dwustronną umowę lub porozumienie z Republiką Zielonego Przylądka w sprawie kwestii nieobjętych Umową zawartą z Unią, zwolnienie to będzie w dalszym ciągu obowiązywać po wejściu w życie Umowy.

II.   PRZEPISY SZCZEGÓLNE

2.1.   Przepisy, które mają zastosowanie do wszystkich osób ubiegających się o wizę

Przepisy, które mają zastosowanie do wszystkich osób ubiegających się o wizę

Należy przypomnieć, że wymienione poniżej ułatwienia dotyczące wyjazdu w razie zgubienia lub kradzieży dokumentów oraz przedłużenia okresu ważności wizy w wyjątkowych okolicznościach mają zastosowanie do wszystkich posiadaczy wizy Republiki Zielonego Przylądka i państw członkowskich.

2.1.1.   Przedłużenie okresu ważności wizy w wyjątkowych okolicznościach

Przedłużenie okresu ważności wizy w wyjątkowych okolicznościach

Art. 7 Umowy stanowi:

„Obywatelowi Republiki Zielonego Przylądka lub Unii, który nie może opuścić terytorium państwa członkowskiego lub Republiki Zielonego Przylądka przed terminem określonym w jego wizie z powodu działania siły wyższej, bezpłatnie przedłuża się wizę zgodnie z przepisami państwa przyjmującego na okres konieczny do powrotu do państwa zamieszkania.”.

W odniesieniu do możliwości przedłużenia ważności wizy w przypadkach wystąpienia siły wyższej (na przykład pobytu w szpitalu z powodu wypadku), w przypadku gdy posiadacz wizy nie ma możliwości opuszczenia terytorium państwa członkowskiego przed datą określoną w jego wizie, art. 33 ust. 1 kodeksu wizowego będzie miał zastosowanie, jeżeli jest on zgodny z Umową (na przykład przedłużona wiza pozostaje nadal wizą jednolitą, uprawniającą do wjazdu na terytorium wszystkich państw członkowskich Schengen, w odniesieniu do których obowiązywała w momencie wydania). Zgodnie z Umową w przypadkach działania siły wyższej przedłużenie ważności wizy odbywa się bezpłatnie.

2.2.   Zasady, które mają zastosowanie do niektórych kategorii osób ubiegających się o wizę

Zasady, które mają zastosowanie do niektórych kategorii osób ubiegających się o wizę

2.2.1.   Wydawanie wiz wielokrotnego wjazdu

Wydawanie wiz wielokrotnego wjazdu

W przypadkach gdy osoba ubiegająca się o wizę jest zmuszona do częstego lub regularnego podróżowania na terytorium Republiki Zielonego Przylądka lub na terytorium państw członkowskich, można wydać wizy krótkoterminowe na kilka wizyt, pod warunkiem że łączny czas trwania tych wizyt nie przekracza 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.

Art. 4 ust. 1 Umowy stanowi:

„1.   Misje dyplomatyczne oraz urzędy konsularne państw członkowskich i Republiki Zielonego Przylądka wydają wizy wielokrotnego wjazdu o pięcioletnim okresie ważności następującym kategoriom osób:

| a) | członkom rządów i parlamentów krajowych i regionalnych oraz trybunałów konstytucyjnych, sądów najwyższych oraz Trybunału Obrachunkowego w zakresie pełnionych przez nich obowiązków, o ile nie są oni zwolnieni z obowiązku wizowego na mocy niniejszej Umowy; |
| --- | --- |

a)

członkom rządów i parlamentów krajowych i regionalnych oraz trybunałów konstytucyjnych, sądów najwyższych oraz Trybunału Obrachunkowego w zakresie pełnionych przez nich obowiązków, o ile nie są oni zwolnieni z obowiązku wizowego na mocy niniejszej Umowy;

| b) | stałym członkom oficjalnych delegacji, którzy na oficjalne zaproszenie wystosowane do Republiki Zielonego Przylądka, państw członkowskich lub Unii uczestniczą w spotkaniach, konsultacjach, negocjacjach lub programach wymiany, a także w imprezach organizowanych na terytorium państw członkowskich lub Republiki Zielonego Przylądka z inicjatywy organizacji międzyrządowych; |
| --- | --- |

b)

stałym członkom oficjalnych delegacji, którzy na oficjalne zaproszenie wystosowane do Republiki Zielonego Przylądka, państw członkowskich lub Unii uczestniczą w spotkaniach, konsultacjach, negocjacjach lub programach wymiany, a także w imprezach organizowanych na terytorium państw członkowskich lub Republiki Zielonego Przylądka z inicjatywy organizacji międzyrządowych;

| c) | przedsiębiorcom i przedstawicielom organizacji branżowych, którzy odbywają regularne podróże do państw członkowskich lub Republiki Zielonego Przylądka; |
| --- | --- |

c)

przedsiębiorcom i przedstawicielom organizacji branżowych, którzy odbywają regularne podróże do państw członkowskich lub Republiki Zielonego Przylądka;

| d) | małżonkom, dzieciom poniżej 21 roku życia (w tym dzieciom przysposobionym) lub pozostającym na utrzymaniu oraz odwiedzającym rodzicom:






  — | obywateli Republiki Zielonego Przylądka zamieszkujących legalnie na terytorium jednego z państw członkowskich lub obywateli Unii zamieszkujących legalnie na terytorium Republiki Zielonego Przylądka, lub |
| --- | --- | --- |

d)

małżonkom, dzieciom poniżej 21 roku życia (w tym dzieciom przysposobionym) lub pozostającym na utrzymaniu oraz odwiedzającym rodzicom:

—

obywateli Republiki Zielonego Przylądka zamieszkujących legalnie na terytorium jednego z państw członkowskich lub obywateli Unii zamieszkujących legalnie na terytorium Republiki Zielonego Przylądka, lub

| — | obywateli Unii przebywających w państwie, którego są obywatelami lub obywateli Republiki Zielonego Przylądka przebywających na terytorium Republiki Zielonego Przylądka. |
| --- | --- |

—

obywateli Unii przebywających w państwie, którego są obywatelami lub obywateli Republiki Zielonego Przylądka przebywających na terytorium Republiki Zielonego Przylądka.

Jeśli jednak konieczność lub zamiar częstego lub regularnego odbywania podróży jest wyraźnie ograniczona do krótszego okresu, ważność wizy wielokrotnego wjazdu ogranicza się do tego okresu, w szczególności gdy:

| — | mandat, w odniesieniu do osób, o których mowa w lit. a), |
| --- | --- |

—

mandat, w odniesieniu do osób, o których mowa w lit. a),

| — | okres ważności statusu stałego członka oficjalnej delegacji, w odniesieniu do osób, o których mowa w lit. b), |
| --- | --- |

—

okres ważności statusu stałego członka oficjalnej delegacji, w odniesieniu do osób, o których mowa w lit. b),

| — | okres ważności statusu przedsiębiorcy lub przedstawiciela organizacji branżowych, w odniesieniu do osób, o których mowa w lit. c), lub |
| --- | --- |

—

okres ważności statusu przedsiębiorcy lub przedstawiciela organizacji branżowych, w odniesieniu do osób, o których mowa w lit. c), lub

| — | zezwolenie na pobyt obywateli Republiki Zielonego Przylądka przebywających na terytorium jednego z państw członkowskich lub obywateli Unii przebywających na terytorium Republiki Zielonego Przylądka, w odniesieniu do osób, o których mowa w lit. d), |
| --- | --- |

—

zezwolenie na pobyt obywateli Republiki Zielonego Przylądka przebywających na terytorium jednego z państw członkowskich lub obywateli Unii przebywających na terytorium Republiki Zielonego Przylądka, w odniesieniu do osób, o których mowa w lit. d),

są krótsze niż pięć lat.”.

Biorąc pod uwagę status zawodowy tych kategorii osób lub ich pokrewieństwo z obywatelem Republiki Zielonego Przylądka lub Unii, który legalnie przebywa na terytorium Republiki Zielonego Przylądka lub państwa członkowskiego, a także w odniesieniu do krewnych obywateli Unii zamieszkałych w państwie członkowskim, którego są obywatelami, lub krewnych obywateli Republiki Zielonego Przylądka zamieszkałych w Republice Zielonego Przylądka, uzasadnione jest przyznanie wizy wielokrotnego wjazdu o okresie ważności wynoszącym pięć lat lub ograniczonym do okresu zatrudnienia lub legalnego pobytu, jeżeli są one krótsze niż pięć lat.

W przypadku osób objętych zakresem stosowania art. 4 ust. 1 lit. a) należy dostarczyć potwierdzenie statusu zawodowego i okresu kadencji.

Przepis ten nie ma zastosowania do osób objętych zakresem stosowania art. 4 ust. 1 lit. a), jeżeli są one zwolnione z obowiązku wizowego na mocy Umowy, tzn. jeśli są one posiadaczami paszportów dyplomatycznych lub służbowych.

W przypadku osób objętych zakresem stosowania art. 4 ust. 1 lit. b) należy przedstawić dowód statusu stałego członka oficjalnej delegacji i potwierdzenie konieczności regularnego uczestnictwa w spotkaniach, konsultacjach, negocjacjach lub programach wymiany.

W przypadku osób objętych zakresem stosowania art. 4 ust. 1 lit. c) należy przedstawić dowód statusu zawodowego oraz okresu prowadzenia działalności.

W przypadku osób objętych zakresem stosowania art. 4 ust. 1 lit. d) należy przedstawić dowód potwierdzający legalny pobyt osoby zapraszającej.

Jeśli jednak konieczność lub zamiar częstego lub regularnego odbywania podróży są wyraźnie ograniczone do krótszego okresu, ważność wizy wielokrotnego wjazdu ogranicza się do tego okresu.

Art. 4 ust. 2 Umowy stanowi:

„2.   Misje dyplomatyczne oraz urzędy konsularne państw członkowskich i Republiki Zielonego Przylądka wydają wizy wielokrotnego wjazdu o okresie ważności jednego roku następującym kategoriom obywateli, pod warunkiem że w roku poprzedzającym złożenie wniosku otrzymali oni przynajmniej jedną wizę, z której skorzystali zgodnie z przepisami dotyczącymi wjazdu do danego kraju i pobytu w nim:

| a) | przedstawicielom organizacji społeczeństwa obywatelskiego, którzy odbywają regularne podróże do państw członkowskich lub Republiki Zielonego Przylądka w celu odbycia szkoleń lub uczestniczenia w seminariach lub konferencjach, w tym w ramach programów wymiany; |
| --- | --- |

a)

przedstawicielom organizacji społeczeństwa obywatelskiego, którzy odbywają regularne podróże do państw członkowskich lub Republiki Zielonego Przylądka w celu odbycia szkoleń lub uczestniczenia w seminariach lub konferencjach, w tym w ramach programów wymiany;

| b) | przedstawicielom wolnych zawodów uczestniczącym w międzynarodowych wystawach, konferencjach, sympozjach, seminariach lub innych podobnych imprezach, którzy odbywają regularne podróże do państw członkowskich lub Republiki Zielonego Przylądka; |
| --- | --- |

b)

przedstawicielom wolnych zawodów uczestniczącym w międzynarodowych wystawach, konferencjach, sympozjach, seminariach lub innych podobnych imprezach, którzy odbywają regularne podróże do państw członkowskich lub Republiki Zielonego Przylądka;

| c) | osobom biorącym udział w działaniach naukowych, kulturalnych i artystycznych, w tym w programach uniwersyteckich i innych programach wymiany, które odbywają regularne podróże do państw członkowskich lub Republiki Zielonego Przylądka; |
| --- | --- |

c)

osobom biorącym udział w działaniach naukowych, kulturalnych i artystycznych, w tym w programach uniwersyteckich i innych programach wymiany, które odbywają regularne podróże do państw członkowskich lub Republiki Zielonego Przylądka;

| d) | uczestnikom międzynarodowych imprez sportowych i osobom im towarzyszącym w celach zawodowych; |
| --- | --- |

d)

uczestnikom międzynarodowych imprez sportowych i osobom im towarzyszącym w celach zawodowych;

| e) | dziennikarzom i osobom akredytowanym, towarzyszącym im w celach zawodowych; |
| --- | --- |

e)

dziennikarzom i osobom akredytowanym, towarzyszącym im w celach zawodowych;

| f) | uczniom, studentom, studentom podyplomowym oraz towarzyszącym im nauczycielom, którzy odbywają podróż w celu podjęcia nauki lub odbycia szkoleń, w tym w ramach programów wymiany oraz innych działań szkolnych; |
| --- | --- |

f)

uczniom, studentom, studentom podyplomowym oraz towarzyszącym im nauczycielom, którzy odbywają podróż w celu podjęcia nauki lub odbycia szkoleń, w tym w ramach programów wymiany oraz innych działań szkolnych;

| g) | przedstawicielom wspólnot religijnych uznanych w Republice Zielonego Przylądka lub w państwach członkowskich, którzy odbywają regularne podróże do państw członkowskich lub Republiki Zielonego Przylądka; |
| --- | --- |

g)

przedstawicielom wspólnot religijnych uznanych w Republice Zielonego Przylądka lub w państwach członkowskich, którzy odbywają regularne podróże do państw członkowskich lub Republiki Zielonego Przylądka;

| h) | osobom odbywającym regularne podróże w celach medycznych; |
| --- | --- |

h)

osobom odbywającym regularne podróże w celach medycznych;

| i) | uczestnikom oficjalnych programów wymiany organizowanych przez miasta partnerskie lub władze gminne; |
| --- | --- |

i)

uczestnikom oficjalnych programów wymiany organizowanych przez miasta partnerskie lub władze gminne;

| j) | członkom oficjalnych delegacji, którzy na oficjalne zaproszenie wystosowane do Republiki Zielonego Przylądka, państw członkowskich lub Unii uczestniczą w regularnych spotkaniach, konsultacjach, negocjacjach lub programach wymiany, a także w imprezach organizowanych na terytorium państw członkowskich lub Republiki Zielonego Przylądka z inicjatywy organizacji międzyrządowych. |
| --- | --- |

j)

członkom oficjalnych delegacji, którzy na oficjalne zaproszenie wystosowane do Republiki Zielonego Przylądka, państw członkowskich lub Unii uczestniczą w regularnych spotkaniach, konsultacjach, negocjacjach lub programach wymiany, a także w imprezach organizowanych na terytorium państw członkowskich lub Republiki Zielonego Przylądka z inicjatywy organizacji międzyrządowych.

Jeśli jednak konieczność lub zamiar częstego lub regularnego odbywania podróży jest wyraźnie ograniczona do krótszego okresu, ważność wizy wielokrotnego wjazdu ogranicza się do tego okresu.”.

Wizy wielokrotnego wjazdu ważne przez okres jednego roku zasadniczo wydaje się osobom ubiegającym się o wizę należącym do wyżej wymienionych kategorii, jeżeli w poprzednim roku (12 miesięcy) osoba ubiegająca się o wizę uzyskała co najmniej jedną wizę Schengen, z której korzystała zgodnie z przepisami dotyczącymi wjazdu do danego kraju lub krajów i pobytu w tym kraju lub krajach (na przykład osoba ta nie przekroczyła okresu dozwolonego pobytu), oraz jeżeli istnieją powody ubiegania się o wizę wielokrotnego wjazdu.

W przypadkach gdy wydanie wizy o jednorocznym okresie ważności nie jest uzasadnione (na przykład jeżeli okres trwania programu wymiany jest krótszy niż jeden rok lub nie występuje konieczność podróżowania przez cały rok), okres ważności wizy będzie krótszy niż jeden rok, pod warunkiem że inne wymogi w odniesieniu do wydania wizy zostały spełnione.

Art. 4 ust. 3 i 4 Umowy stanowi:

„3.   Misje dyplomatyczne oraz urzędy konsularne państw członkowskich i Republiki Zielonego Przylądka wydają wizy wielokrotnego wjazdu o okresie ważności co najmniej dwóch lat i co najwyżej pięciu lat kategoriom obywateli wymienionym w ust. 2 niniejszego artykułu, pod warunkiem że w ciągu dwóch lat poprzedzających złożenie wniosku korzystali oni z jednorocznej wizy wielokrotnego wjazdu zgodnie z przepisami dotyczącymi wjazdu i pobytu na terytorium odwiedzanego kraju.

Jeśli jednak konieczność lub zamiar częstego lub regularnego odbywania podróży jest wyraźnie ograniczona do krótszego okresu, ważności wizy wielokrotnego wjazdu ogranicza się do tego okresu.

4.   Całkowity czas pobytu osób, o których mowa w ust. 1–3 niniejszego artykułu, na terytorium państw członkowskich lub Republiki Zielonego Przylądka nie może przekraczać 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.”.

Wizy wielokrotnego wjazdu o okresie ważności od dwóch do pięciu lat wydaje się osobom ubiegającym się o wizę należącym do kategorii wskazanych w art. 4 ust. 2, pod warunkiem że w poprzednich dwóch latach (24 miesiące) takie osoby korzystały z wiz wielokrotnego wjazdu, ważnych przynajmniej przez jeden rok, zgodnie z przepisami dotyczącymi wjazdu i pobytu odwiedzanego państwa lub państw, a powody ubiegania się o wizę wielokrotnego wjazdu są nadal aktualne. Należy zauważyć, że wiza wielokrotnego wjazdu o okresie ważności od dwóch do pięciu lat wydawana jest wyłącznie w przypadku, gdy osobie ubiegającej się o wizę wydano, w ciągu dwóch poprzednich lat, dwie wizy o ważności co najmniej jednego roku, i osoba ta korzystała z tych wiz zgodnie z przepisami dotyczącymi wjazdu i pobytu na terytorium odwiedzanego państwa lub państw. Misje dyplomatyczne oraz urzędy konsularne podejmują decyzję, na podstawie oceny każdego wniosku wizowego, dotyczącą okresu ważności wiz (od dwóch do pięciu lat).

Nie ma obowiązku wydawania wizy wielokrotnego wjazdu, jeżeli wnioskodawca nie korzystał z poprzedniej wizy.

2.2.2.   Wizowa opłata manipulacyjna

Wizowa opłata manipulacyjna

Art. 5 ust. 1 Umowy stanowi:

„1.   Bez uszczerbku dla postanowień ust. 2 państwa członkowskie i Republika Zielonego Przylądka nie pobierają opłaty wizowej od następujących kategorii osób:

| a) | członków oficjalnych delegacji, którzy na oficjalne zaproszenie wystosowane do Republiki Zielonego Przylądka, państw członkowskich lub Unii uczestniczą w spotkaniach, konsultacjach, negocjacjach lub oficjalnych programach wymiany, a także w imprezach organizowanych na terytorium państwa członkowskiego lub Republiki Zielonego Przylądka przez organizacje międzyrządowe; |
| --- | --- |

a)

członków oficjalnych delegacji, którzy na oficjalne zaproszenie wystosowane do Republiki Zielonego Przylądka, państw członkowskich lub Unii uczestniczą w spotkaniach, konsultacjach, negocjacjach lub oficjalnych programach wymiany, a także w imprezach organizowanych na terytorium państwa członkowskiego lub Republiki Zielonego Przylądka przez organizacje międzyrządowe;

| b) | dzieci poniżej 12. roku życia (5); |
| --- | --- |

b)

dzieci poniżej 12. roku życia (5);

| c) | uczniów, studentów, studentów podyplomowych i towarzyszących im nauczycieli, którzy odbywają podróż w celu podjęcia nauki lub odbycia szkoleń; |
| --- | --- |

c)

uczniów, studentów, studentów podyplomowych i towarzyszących im nauczycieli, którzy odbywają podróż w celu podjęcia nauki lub odbycia szkoleń;

| d) | badaczy podróżujących w związku z prowadzeniem badań naukowych; |
| --- | --- |

d)

badaczy podróżujących w związku z prowadzeniem badań naukowych;

| e) | osób w wieku do lat 25 uczestniczących w seminariach, konferencjach lub imprezach sportowych, kulturalnych lub edukacyjnych organizowanych przez organizacje nienastawione na zysk.”. |
| --- | --- |

e)

osób w wieku do lat 25 uczestniczących w seminariach, konferencjach lub imprezach sportowych, kulturalnych lub edukacyjnych organizowanych przez organizacje nienastawione na zysk.”.

Osoby należące do wyżej wymienionych kategorii osób są całkowicie zwolnione z obowiązku uiszczenia opłaty wizowej.

Art. 16 ust. 6 i art. 16 ust. 7 akapit pierwszy kodeksu wizowego stanowią:

„6.   W indywidualnych przypadkach można odstąpić od poboru opłaty wizowej lub obniżyć jej wysokość, jeżeli służy to interesom kulturalnym lub sportowym, jak również interesom w dziedzinie polityki zagranicznej, polityki na rzecz rozwoju lub w innych dziedzinach ważnych z punktu widzenia interesu publicznego lub z przyczyn humanitarnych.

7.   Opłatę wizową pobiera się w euro, walucie krajowej danego państwa trzeciego lub w walucie zwykle używanej w państwie trzecim, w którym złożono wniosek; z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 18 ust. 2 i art. 19 ust. 3, opłata nie podlega zwrotowi.” (przypadki, gdy wniosek jest niedopuszczalny lub gdy konsulat nie jest właściwy).

Wnioskodawcy z Republiki Zielonego Przylądka, zgodnie z art. 16 ust. 8 kodeksu wizowego, oraz obywatele Unii, zgodnie z dekretem z mocą ustawy nr 27/2007 Republiki Zielonego Przylądka, „otrzymują potwierdzenie uiszczenia opłaty wizowej”.

Art. 5 ust. 2 Umowy stanowi:

„2.   Jeżeli państwa członkowskie lub Republika Zielonego Przylądka współpracują z zewnętrznym dostawcą usług, może zostać pobrana opłata za usługę. Opłata za usługę musi być proporcjonalna do kosztów ponoszonych przez usługodawcę zewnętrznego z tytułu wykonywania swoich zadań i nie może przekraczać 30 EUR. Republika Zielonego Przylądka, państwo członkowskie lub państwa członkowskie muszą zapewnić wszystkim wnioskodawcom możliwość składania wniosków bezpośrednio w swoich konsulatach.”.

Kategorie osób zwolnionych z opłaty wizowej nadal podlegają obowiązkowi uiszczenia opłaty za usługę w przypadku gdy państwo członkowskie współpracuje z zewnętrznym usługodawcą.

Obecnie żadne państwo członkowskie nie posiada umów outsourcingu z usługodawcami zewnętrznymi w Republice Zielonego Przylądka.

2.2.3.   Posiadacze paszportów dyplomatycznych i służbowych

Posiadacze paszportów dyplomatycznych i służbowych

Art. 8 Umowy stanowi:

„1.   Obywatele Republiki Zielonego Przylądka lub państw członkowskich, którzy posiadają ważny paszport dyplomatyczny lub służbowy, mogą wjechać na terytorium państw członkowskich lub Republiki Zielonego Przylądka, opuścić to terytorium lub przejechać przez nie bez wizy.

2.   Obywatele, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, mogą pozostać na terytorium państw członkowskich lub Republiki Zielonego Przylądka przez okres nie przekraczający 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.”.

Procedury delegowania dyplomatów do państw członkowskich nie zostały uregulowane w przedmiotowej Umowie. Zastosowanie ma zwyczajowa procedura akredytacji.

We wspólnej deklaracji załączonej do Umowy Strony uzgodniły, że każda z nich może skorzystać z prawa do częściowego zawieszenia Umowy, w szczególności jej art. 8, jeżeli jego wykonanie prowadzi do nadużywania przez drugą Stronę praw lub może zagrażać bezpieczeństwu publicznemu. Częściowe zawieszenie umowy musi zostać przeprowadzone zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 5 Umowy.

Jeśli stosowanie art. 8 zostaje zawieszone, obie Strony rozpoczynają konsultacje na forum Wspólnego Komitetu celem rozwiązania problemów, które doprowadziły do decyzji o zawieszeniu.

Obie Strony deklarują w pierwszym rzędzie gotowość zapewnienia wysokiego poziomu zabezpieczeń paszportów dyplomatycznych i służbowych, w szczególności poprzez zastosowanie identyfikatorów biometrycznych. Unia zapewnia ze swojej strony takie zabezpieczenia zgodnie z wymogami określonymi w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2252/2004 (6).

6

III.   WSPÓŁPRACA W ZAKRESIE BEZPIECZEŃSTWA DOKUMENTÓW

We wspólnej deklaracji załączonej do Umowy Strony uzgodniły, że Wspólny Komitet ocenia, w ramach kontroli wykonania niniejszej Umowy, wpływ poziomu zabezpieczeń odpowiednich dokumentów podróży na funkcjonowanie Umowy. W tym celu Strony zobowiązały się do regularnego informowania się nawzajem o środkach podejmowanych w celu zapobiegania mnożeniu dokumentów podróży oraz rozwijania technicznych aspektów zabezpieczeń dokumentów podróży, a także o środkach dotyczących procesu personalizacji wydawania dokumentów podróży.

IV.   STATYSTYKA

Aby umożliwić Wspólnemu Komitetowi skuteczne kontrolowanie wykonywania Umowy, misje dyplomatyczne i urzędy konsularne Republiki Zielonego Przylądka i państw członkowskich muszą przedkładać Komisji co sześć miesięcy dane statystyczne, w podziale na poszczególne miesiące, i dotyczące w szczególności, gdy to możliwe:

| — | liczby wydanych wiz wielokrotnego wjazdu; |
| --- | --- |

—

liczby wydanych wiz wielokrotnego wjazdu;

| — | okresu ważności wiz wielokrotnego wjazdu; |
| --- | --- |

—

okresu ważności wiz wielokrotnego wjazdu;

| — | liczby wiz wydawanych bez pobierania opłaty osobom należącym do różnych kategorii objętych Umową. |
| --- | --- |

—

liczby wiz wydawanych bez pobierania opłaty osobom należącym do różnych kategorii objętych Umową.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu (Dz.U. L 81 z 21.3.2001, s. 1).

1

(2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy) (Dz.U. L 243 z 15.9.2009, s. 1).

2

(3)  Rozporządzenie (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) (Dz.U. L 105 z 13.4.2006, s. 1).

3

(4)  Dz.U. L 239 z 22.9 2000, s. 19.

4

(5)

5

Uwaga: w celu skorzystania ze zwolnienia z opłaty wizowej w tej kategorii, osoby ubiegające się o wizę muszą przedstawić dowody potwierdzające swój wiek.

(6)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2252/2004 z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie norm dotyczących zabezpieczeń i danych biometrycznych w paszportach i dokumentach podróży wydawanych przez państwa członkowskie (Dz.U. L 385 z 29.12.2004, s. 1).

6

---

| 9.12.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 323/22 |
| --- | --- | --- | --- |

9.12.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 323/22

---

DECYZJA DELEGOWANA KOMISJI (UE) 2015/2290

z dnia 12 czerwca 2015 r.

w sprawie tymczasowej równoważności systemów wypłacalności obowiązujących w Australii, na Bermudach, w Brazylii, Kanadzie, Meksyku i Stanach Zjednoczonych i mających zastosowanie do zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji, których siedziba znajduje się w tych państwach

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II) (1), w szczególności jej art. 227 ust. 5,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Dyrektywą 2009/138/WE ustanowiono oparty na ocenie ryzyka system nadzoru ostrożnościowego nad zakładami ubezpieczeń i zakładami reasekuracji w Unii. W odniesieniu do zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji dyrektywa 2009/138/WE zacznie w pełni obowiązywać w dniu 1 stycznia 2016 r. Mimo że dyrektywa 2009/138/WE będzie w pełni stosowana od dnia 1 stycznia 2016 r., Komisja może już przyjąć niniejszą decyzję delegowaną na podstawie art. 311 tej dyrektywy. |
| --- | --- |

(1)

Dyrektywą 2009/138/WE ustanowiono oparty na ocenie ryzyka system nadzoru ostrożnościowego nad zakładami ubezpieczeń i zakładami reasekuracji w Unii. W odniesieniu do zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji dyrektywa 2009/138/WE zacznie w pełni obowiązywać w dniu 1 stycznia 2016 r. Mimo że dyrektywa 2009/138/WE będzie w pełni stosowana od dnia 1 stycznia 2016 r., Komisja może już przyjąć niniejszą decyzję delegowaną na podstawie art. 311 tej dyrektywy.

| (2) | Artykuł 227 dyrektywy 2009/138/WE dotyczy równoważności zakładów ubezpieczeń z państw trzecich, które należą do grup ubezpieczeniowych z siedzibą w Unii. Stwierdzenie, w drodze aktu delegowanego Komisji, równoważności na mocy art. 227 dyrektywy 2009/138/WE umożliwia takim grupom, jeżeli na potrzeby ich sprawozdawczości w odniesieniu do grupy stosują odliczenia i agregację jako metodę konsolidacji, uwzględnienie – do celów obliczenia kapitałowego wymogu wypłacalności grupy oraz dopuszczalnych środków własnych – obliczenia wymogów kapitałowych i dostępnego kapitału (środków własnych) zgodnie z zasadami jurysdykcji spoza Unii zamiast obliczania ich na podstawie dyrektywy 2009/138/WE. |
| --- | --- |

(2)

Artykuł 227 dyrektywy 2009/138/WE dotyczy równoważności zakładów ubezpieczeń z państw trzecich, które należą do grup ubezpieczeniowych z siedzibą w Unii. Stwierdzenie, w drodze aktu delegowanego Komisji, równoważności na mocy art. 227 dyrektywy 2009/138/WE umożliwia takim grupom, jeżeli na potrzeby ich sprawozdawczości w odniesieniu do grupy stosują odliczenia i agregację jako metodę konsolidacji, uwzględnienie – do celów obliczenia kapitałowego wymogu wypłacalności grupy oraz dopuszczalnych środków własnych – obliczenia wymogów kapitałowych i dostępnego kapitału (środków własnych) zgodnie z zasadami jurysdykcji spoza Unii zamiast obliczania ich na podstawie dyrektywy 2009/138/WE.

| (3) | Artykuł 227 ust. 5 dyrektywy 2009/138/WE przewiduje stwierdzenie tymczasowej równoważności państw trzecich, których systemy wypłacalności spełniają pewne kryteria. Stwierdzenie tymczasowej równoważności jest ważne przez okres 10 lat z możliwością przedłużenia. |
| --- | --- |

(3)

Artykuł 227 ust. 5 dyrektywy 2009/138/WE przewiduje stwierdzenie tymczasowej równoważności państw trzecich, których systemy wypłacalności spełniają pewne kryteria. Stwierdzenie tymczasowej równoważności jest ważne przez okres 10 lat z możliwością przedłużenia.

| (4) | Europejski Organ Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych przedstawił Komisji swoją opinię zgodnie z art. 33 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010 (2), przyczyniając się do oceny państw trzecich na podstawie art. 227 ust. 5 dyrektywy 2009/138/WE (3). W odniesieniu do Stanów Zjednoczonych dialog w dziedzinie ubezpieczeń, który rozpoczął się w roku 2012 w celu lepszego wzajemnego zrozumienia odpowiednich systemów regulacyjnych i nadzorczych w dziedzinie ubezpieczeń, stanowi główne ramy wymiany informacji i umożliwił wyciągnięcie wniosku zawartego w niniejszej decyzji. |
| --- | --- |

(4)

Europejski Organ Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych przedstawił Komisji swoją opinię zgodnie z art. 33 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010 (2), przyczyniając się do oceny państw trzecich na podstawie art. 227 ust. 5 dyrektywy 2009/138/WE (3). W odniesieniu do Stanów Zjednoczonych dialog w dziedzinie ubezpieczeń, który rozpoczął się w roku 2012 w celu lepszego wzajemnego zrozumienia odpowiednich systemów regulacyjnych i nadzorczych w dziedzinie ubezpieczeń, stanowi główne ramy wymiany informacji i umożliwił wyciągnięcie wniosku zawartego w niniejszej decyzji.

| (5) | W Australii standardy kapitałowe dotyczące ubezpieczeń na życie i ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie (LAGIC) (standard ostrożnościowy dotyczący ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie (GPS) 110: adekwatność kapitałowa, standardy ostrożnościowe dotyczące ubezpieczeń na życie (LPS) 110: adekwatność kapitałowa) zobowiązują zakłady ubezpieczeń do obliczania narzutów kapitałowych za ryzyko ubezpieczeniowe, ryzyko związane z koncentracją ubezpieczeń, ryzyko związane z aktywami, ryzyko związane z koncentracją aktywów, ryzyko operacyjne i korzyści płynących z agregacji. Stosuje się całościowe podejście bilansowe. Istnieje minimalny wymóg kapitałowy (ostrożnościowy wymóg kapitałowy (PCR)); zakłady ubezpieczeń są również zobowiązane do ustanowienia ICAAP (wewnętrznego procesu oceny adekwatności kapitałowej) określającego działania, które zostaną podjęte w celu zaradzenia spadkowi kapitału o wyznaczone punkty w odniesieniu do ich PCR. Zakłady ubezpieczeń oferujące ubezpieczenia inne niż ubezpieczenia na życie mogą stosować modele wewnętrzne pod warunkiem ich zatwierdzenia przez australijski organ regulacji ostrożnościowej (APRA). Standardy GPS 220 i LPS 220 (zarządzanie ryzykiem) wymagają od zakładów ubezpieczeń posiadania ram zarządzania ryzykiem, które muszą obejmować jako minimum strategię zarządzania ryzykiem określającą politykę zarządzania ryzykiem, procedury, obowiązki w zakresie zarządzania i kontrole wewnętrzne. Zakłady ubezpieczeń muszą składać sprawozdania do APRA na temat swojej wypłacalności, sytuacji finansowej, wyników finansowych, adekwatności kapitałowej, inwestycji, aktywów i koncentracji aktywów, danych na temat składek i roszczeń, zobowiązań z tytułu polis ubezpieczeniowych i ekspozycji pozabilansowych. Zgodnie z ustawą o przedsiębiorstwach z 2001 r. przedsiębiorstwa są zobowiązane do przygotowania i składania rocznych sprawozdań finansowych do australijskiej komisji ds. papierów wartościowych i inwestycji. W przypadku zakładów ubezpieczeń i grup ubezpieczeniowych oferujących ubezpieczenia na życie istnieją dodatkowe obowiązki w zakresie ujawniania informacji na temat zarządzania kapitałem i adekwatności kapitałowej. APRA może wymieniać się informacjami z innymi organami nadzoru finansowego; jest sygnatariuszem wielostronnego protokołu ustaleń w sprawie współpracy i wymiany informacji Międzynarodowego Stowarzyszenia Organów Nadzoru Ubezpieczeniowego (IAIS MMoU) i zawarła protokół ustaleń z zagranicznymi organami nadzoru (w tym z szeregiem organów nadzoru z Unii). APRA jest również niezależnie odpowiedzialny za regulację i nadzór ostrożnościowy nad zakładami ubezpieczeń; jedynie APRA może zezwolić podmiotowi na prowadzenie działalności ubezpieczeniowej w Australii. APRA jest uprawniony do wydawania standardów ostrożnościowych, które mają moc prawną. Obecnym ani byłym pracownikom APRA nie wolno ujawniać poufnych informacji uzyskanych w trakcie wykonywania swoich obowiązków, pod rygorem kary. Ujawnianie informacji sądom jest ściśle ograniczone. |
| --- | --- |

(5)

W Australii standardy kapitałowe dotyczące ubezpieczeń na życie i ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie (LAGIC) (standard ostrożnościowy dotyczący ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie (GPS) 110: adekwatność kapitałowa, standardy ostrożnościowe dotyczące ubezpieczeń na życie (LPS) 110: adekwatność kapitałowa) zobowiązują zakłady ubezpieczeń do obliczania narzutów kapitałowych za ryzyko ubezpieczeniowe, ryzyko związane z koncentracją ubezpieczeń, ryzyko związane z aktywami, ryzyko związane z koncentracją aktywów, ryzyko operacyjne i korzyści płynących z agregacji. Stosuje się całościowe podejście bilansowe. Istnieje minimalny wymóg kapitałowy (ostrożnościowy wymóg kapitałowy (PCR)); zakłady ubezpieczeń są również zobowiązane do ustanowienia ICAAP (wewnętrznego procesu oceny adekwatności kapitałowej) określającego działania, które zostaną podjęte w celu zaradzenia spadkowi kapitału o wyznaczone punkty w odniesieniu do ich PCR. Zakłady ubezpieczeń oferujące ubezpieczenia inne niż ubezpieczenia na życie mogą stosować modele wewnętrzne pod warunkiem ich zatwierdzenia przez australijski organ regulacji ostrożnościowej (APRA). Standardy GPS 220 i LPS 220 (zarządzanie ryzykiem) wymagają od zakładów ubezpieczeń posiadania ram zarządzania ryzykiem, które muszą obejmować jako minimum strategię zarządzania ryzykiem określającą politykę zarządzania ryzykiem, procedury, obowiązki w zakresie zarządzania i kontrole wewnętrzne. Zakłady ubezpieczeń muszą składać sprawozdania do APRA na temat swojej wypłacalności, sytuacji finansowej, wyników finansowych, adekwatności kapitałowej, inwestycji, aktywów i koncentracji aktywów, danych na temat składek i roszczeń, zobowiązań z tytułu polis ubezpieczeniowych i ekspozycji pozabilansowych. Zgodnie z ustawą o przedsiębiorstwach z 2001 r. przedsiębiorstwa są zobowiązane do przygotowania i składania rocznych sprawozdań finansowych do australijskiej komisji ds. papierów wartościowych i inwestycji. W przypadku zakładów ubezpieczeń i grup ubezpieczeniowych oferujących ubezpieczenia na życie istnieją dodatkowe obowiązki w zakresie ujawniania informacji na temat zarządzania kapitałem i adekwatności kapitałowej. APRA może wymieniać się informacjami z innymi organami nadzoru finansowego; jest sygnatariuszem wielostronnego protokołu ustaleń w sprawie współpracy i wymiany informacji Międzynarodowego Stowarzyszenia Organów Nadzoru Ubezpieczeniowego (IAIS MMoU) i zawarła protokół ustaleń z zagranicznymi organami nadzoru (w tym z szeregiem organów nadzoru z Unii). APRA jest również niezależnie odpowiedzialny za regulację i nadzór ostrożnościowy nad zakładami ubezpieczeń; jedynie APRA może zezwolić podmiotowi na prowadzenie działalności ubezpieczeniowej w Australii. APRA jest uprawniony do wydawania standardów ostrożnościowych, które mają moc prawną. Obecnym ani byłym pracownikom APRA nie wolno ujawniać poufnych informacji uzyskanych w trakcie wykonywania swoich obowiązków, pod rygorem kary. Ujawnianie informacji sądom jest ściśle ograniczone.

| (6) | Na Bermudach ustawa o ubezpieczeniach ustanawia dwa wymogi kapitałowe dla zakładów ubezpieczeń innych niż wewnętrzne zakłady ubezpieczeń (4): minimalny margines wypłacalności (MCM) oraz wzmocniony wymóg kapitałowy (ECR), mające zastosowanie zarówno do komercyjnych zakładów ubezpieczeń na życie, jak i komercyjnych zakładów ubezpieczeń innych niż na życie. ECR jest ustalany na podstawie odpowiedniego podstawowego kapitałowego wymogu wypłacalności (BSCR) według standardowej formuły lub zatwierdzonego wewnętrznego modelu kapitałowego zakładu ubezpieczeń, pod warunkiem że ECR jest co najmniej równy MSM zakładu ubezpieczeń. BSCR obejmuje następujące rodzaje ryzyka: ryzyko kredytowe, ryzyko spreadu kredytowego, ryzyko rynkowe, ryzyko składki, ryzyko rezerw, ryzyko stopy procentowej, ryzyko katastroficzne i ryzyko operacyjne. Docelowy poziom kapitału w wysokości 120 % ECR jest stosowany jako narzędzie wczesnego ostrzegania w odniesieniu do progu wypłacalności. Zasady dotyczące kapitału kwalifikowalnego różnią się w zależności od kategorii zakładu ubezpieczeń. Ustawa o ubezpieczeniach zawiera również przepisy dotyczące obowiązków sprawozdawczych zakładów w odniesieniu do płynności. Bermudzki organ kształtujący politykę pieniężną (BMA) jest niezależnym organem regulacyjnym oraz organem nadzoru. Większość bermudzkich zakładów ubezpieczeń jest zobowiązania do sporządzania dodatkowych sprawozdań finansowych zgodnie z Międzynarodowymi Standardami Sprawozdawczości Finansowej; w pozostałych przypadkach zakłady ubezpieczeń mogą stosować dowolne ogólnie przyjęte zasady rachunkowości uznawane przez BMA. Zakłady ubezpieczeń muszą publikować swoje sprawozdania finansowe, które zawierają informacje ilościowe i jakościowe. BMA może zawierać umowy i wymieniać informacje z zagranicznymi organami nadzoru; jest również sygnatariuszem IAIS MMoU. BMA jest związany przepisami dotyczącymi poufności, zgodnie z którymi wszelkie uzyskane przez pracowników BMA informacje dotyczące działalności lub spraw nadzorowanych instytucji finansowych lub osób zajmujących się nimi uznaje się za poufne. |
| --- | --- |

(6)

Na Bermudach ustawa o ubezpieczeniach ustanawia dwa wymogi kapitałowe dla zakładów ubezpieczeń innych niż wewnętrzne zakłady ubezpieczeń (4): minimalny margines wypłacalności (MCM) oraz wzmocniony wymóg kapitałowy (ECR), mające zastosowanie zarówno do komercyjnych zakładów ubezpieczeń na życie, jak i komercyjnych zakładów ubezpieczeń innych niż na życie. ECR jest ustalany na podstawie odpowiedniego podstawowego kapitałowego wymogu wypłacalności (BSCR) według standardowej formuły lub zatwierdzonego wewnętrznego modelu kapitałowego zakładu ubezpieczeń, pod warunkiem że ECR jest co najmniej równy MSM zakładu ubezpieczeń. BSCR obejmuje następujące rodzaje ryzyka: ryzyko kredytowe, ryzyko spreadu kredytowego, ryzyko rynkowe, ryzyko składki, ryzyko rezerw, ryzyko stopy procentowej, ryzyko katastroficzne i ryzyko operacyjne. Docelowy poziom kapitału w wysokości 120 % ECR jest stosowany jako narzędzie wczesnego ostrzegania w odniesieniu do progu wypłacalności. Zasady dotyczące kapitału kwalifikowalnego różnią się w zależności od kategorii zakładu ubezpieczeń. Ustawa o ubezpieczeniach zawiera również przepisy dotyczące obowiązków sprawozdawczych zakładów w odniesieniu do płynności. Bermudzki organ kształtujący politykę pieniężną (BMA) jest niezależnym organem regulacyjnym oraz organem nadzoru. Większość bermudzkich zakładów ubezpieczeń jest zobowiązania do sporządzania dodatkowych sprawozdań finansowych zgodnie z Międzynarodowymi Standardami Sprawozdawczości Finansowej; w pozostałych przypadkach zakłady ubezpieczeń mogą stosować dowolne ogólnie przyjęte zasady rachunkowości uznawane przez BMA. Zakłady ubezpieczeń muszą publikować swoje sprawozdania finansowe, które zawierają informacje ilościowe i jakościowe. BMA może zawierać umowy i wymieniać informacje z zagranicznymi organami nadzoru; jest również sygnatariuszem IAIS MMoU. BMA jest związany przepisami dotyczącymi poufności, zgodnie z którymi wszelkie uzyskane przez pracowników BMA informacje dotyczące działalności lub spraw nadzorowanych instytucji finansowych lub osób zajmujących się nimi uznaje się za poufne.

| (7) | W Brazylii dekret z mocą ustawy nr 73/1966 o ubezpieczeniach stanowi, że w celu zagwarantowania wszystkich swoich zobowiązań zakłady ubezpieczeń ustanawiają rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe, fundusze specjalne i rezerwy zgodnie z kryteriami ustalonymi przez krajową radę ubezpieczeń prywatnych (CNSP). Zgodnie z rezolucją CNSP 316 minimalny wymóg kapitałowy (CMR) jest wyższą wartością spośród kapitału podstawowego i kapitału podwyższonego ryzyka. Kapitał podstawowy jest stałą kwotą zależną od rodzaju podmiotu i obszaru, na którym posiada on zezwolenie na prowadzenie działalności, a także kapitału podwyższonego ryzyka, stanowiącego sumę wymogów kapitałowych z tytułu ryzyka ubezpieczeniowego, kredytowego, operacyjnego i rynkowego. W przypadku większości zakładów ubezpieczeń kapitał podwyższonego ryzyka jest wyższy niż kapitał podstawowy i tym samym stanowi CMR. Rezolucja CNSP 3162/2014 ustanawia zasady stosowania modelu wewnętrznego jako alternatywy dla standardowej formuły obliczania CMR. Istnieją minimalne wymogi dotyczące ładu korporacyjnego. Zakłady ubezpieczeń muszą dokonywać wewnętrznych kontroli swojej działalności, posiadać systemy informatyczne i zapewniać zgodność z wymogami prawnymi. Superintendência de Seguros Privados (SUSEP) jest organem odpowiedzialnym za nadzór nad brazylijską branżą ubezpieczeniową. SUSEP podlega Ministerstwu Finansów jako organ wykonujący przepisy ustanawiane przez CNSP. Rada zarządzająca SUSEP posiada niezależne uprawnienie do ustanawiania ogólnej polityki SUSEP w zakresie regulacji i zapewniania zgodności z rezolucjami CNSP w dziedzinie podlegającej jej kompetencjom. Zakłady ubezpieczeń są zobowiązane do przedkładania co miesiąc danych dotyczących kapitału, aktywów, zobowiązań, dochodów i wydatków SUSEP, a także co kwartał szczegółowych informacji dotyczących działalności, bilansu, rachunku zysków i strat; zakłady ubezpieczeń muszą publikować swoje sprawozdania finansowe, które zawierają informacje ilościowe i jakościowe. SUSEP może zawierać umowy i wymieniać informacje z zagranicznymi organami nadzoru; jest również sygnatariuszem IAIS MMoU. Informacje mogą być wykorzystywane wyłącznie do celów nadzoru w ramach wykonywanych przez SUSEP funkcji nadzorczych. Ponadto informacje uzyskane od innego organu są wykorzystywane wyłącznie do celów wniosku o te informacje. Pracownicy i byli pracownicy SUSEP są prawnie zobowiązani do zachowania poufności. |
| --- | --- |

(7)

W Brazylii dekret z mocą ustawy nr 73/1966 o ubezpieczeniach stanowi, że w celu zagwarantowania wszystkich swoich zobowiązań zakłady ubezpieczeń ustanawiają rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe, fundusze specjalne i rezerwy zgodnie z kryteriami ustalonymi przez krajową radę ubezpieczeń prywatnych (CNSP). Zgodnie z rezolucją CNSP 316 minimalny wymóg kapitałowy (CMR) jest wyższą wartością spośród kapitału podstawowego i kapitału podwyższonego ryzyka. Kapitał podstawowy jest stałą kwotą zależną od rodzaju podmiotu i obszaru, na którym posiada on zezwolenie na prowadzenie działalności, a także kapitału podwyższonego ryzyka, stanowiącego sumę wymogów kapitałowych z tytułu ryzyka ubezpieczeniowego, kredytowego, operacyjnego i rynkowego. W przypadku większości zakładów ubezpieczeń kapitał podwyższonego ryzyka jest wyższy niż kapitał podstawowy i tym samym stanowi CMR. Rezolucja CNSP 3162/2014 ustanawia zasady stosowania modelu wewnętrznego jako alternatywy dla standardowej formuły obliczania CMR. Istnieją minimalne wymogi dotyczące ładu korporacyjnego. Zakłady ubezpieczeń muszą dokonywać wewnętrznych kontroli swojej działalności, posiadać systemy informatyczne i zapewniać zgodność z wymogami prawnymi. Superintendência de Seguros Privados (SUSEP) jest organem odpowiedzialnym za nadzór nad brazylijską branżą ubezpieczeniową. SUSEP podlega Ministerstwu Finansów jako organ wykonujący przepisy ustanawiane przez CNSP. Rada zarządzająca SUSEP posiada niezależne uprawnienie do ustanawiania ogólnej polityki SUSEP w zakresie regulacji i zapewniania zgodności z rezolucjami CNSP w dziedzinie podlegającej jej kompetencjom. Zakłady ubezpieczeń są zobowiązane do przedkładania co miesiąc danych dotyczących kapitału, aktywów, zobowiązań, dochodów i wydatków SUSEP, a także co kwartał szczegółowych informacji dotyczących działalności, bilansu, rachunku zysków i strat; zakłady ubezpieczeń muszą publikować swoje sprawozdania finansowe, które zawierają informacje ilościowe i jakościowe. SUSEP może zawierać umowy i wymieniać informacje z zagranicznymi organami nadzoru; jest również sygnatariuszem IAIS MMoU. Informacje mogą być wykorzystywane wyłącznie do celów nadzoru w ramach wykonywanych przez SUSEP funkcji nadzorczych. Ponadto informacje uzyskane od innego organu są wykorzystywane wyłącznie do celów wniosku o te informacje. Pracownicy i byli pracownicy SUSEP są prawnie zobowiązani do zachowania poufności.

| (8) | W Kanadzie ustawa o zakładach ubezpieczeń nakłada na ubezpieczycieli obowiązek utrzymywania odpowiednich środków własnych. Szczegółowe standardy określono w wytycznych opublikowanych przez urząd głównego nadzorcy instytucji finansowych (OSFI). Wymogi kapitałowe mające zastosowanie do zakładów ubezpieczeń obejmują: w przypadku zakładów ubezpieczeń na życie minimalny wymóg utrzymania kapitału i wymóg dotyczący nadwyżki (wytyczne MCCSR) i minimalny test kapitałowy (wytyczne MCT) w przypadku zakładów ubezpieczeń innych niż na życie. Zarówno MCCSR, jak i MCT dotyczą ryzyka związanego z aktywami i zobowiązaniami bilansowymi i pozabilansowymi. Zakłady ubezpieczeń innych niż na życie są zobowiązane do posiadania kapitału przekraczającego 100 % MCT, podczas gdy zakłady ubezpieczeń na życie są zobowiązane do posiadania kapitału przekraczającego 120 % MCCSR. Jeżeli zakłady ubezpieczeń nie posiadają kapitału we wskazanej powyżej wysokości, nie mogą prowadzić działalności. Oprócz tych wymogów istnieje nadzorczy docelowy poziom kapitału w wysokości, odpowiednio, 150 % MCT w przypadku zakładów ubezpieczeń innych niż na życie i 150 % MCCSR w przypadku zakładów ubezpieczeń na życie. Wymogi kapitałowe są obliczane według standardowej formuły; stosowanie modeli wewnętrznych jest dozwolone w bardzo niewielu przypadkach. Zakłady ubezpieczeń są również zobowiązane do ustanowienia wewnętrznego docelowego współczynnika kapitałowego na podstawie własnej oceny ryzyka i wypłacalności (ORSA), w tym nieokreślonych w przepisach testów warunków skrajnych uwzględniających specyfikę zakładu ubezpieczeń. Urząd głównego nadzorcy instytucji finansowych (OSFI), kanadyjski organ nadzoru, jest niezależną, samofinansującą się agencją federalną. Każdy regulowany zakład ubezpieczeń zobowiązany jest do przedstawienia OFSI poddanego badaniu rocznego sprawozdania finansowego i informacji uzupełniających, wraz ze sprawozdaniem biegłego rewidenta, sprawozdaniem wyznaczonego aktuariusza, sprawozdaniem z dynamicznego testowania adekwatności kapitałowej zawierającego podsumowanie wyników różnych testów warunków skrajnych i kwartalnymi informacjami o pozycji kapitałowej. Zakłady ubezpieczeń są również zobowiązane do opracowania i udostępnienia na żądanie rocznej ORSA, wyznaczającej wewnętrzny docelowy poziom kapitału. OSFI może zawierać umowy i wymieniać informacje z zagranicznymi organami nadzoru; w lipcu 2012 r. urząd ten przystąpił do IAIS MMoU. OSFI jest związany przepisami dotyczącymi poufności, zgodnie z którymi wszelkie uzyskane przez pracowników OSFI informacje dotyczące działalności lub spraw nadzorowanych instytucji finansowych lub osób zajmujących się nimi uznaje się za poufne. |
| --- | --- |

(8)

W Kanadzie ustawa o zakładach ubezpieczeń nakłada na ubezpieczycieli obowiązek utrzymywania odpowiednich środków własnych. Szczegółowe standardy określono w wytycznych opublikowanych przez urząd głównego nadzorcy instytucji finansowych (OSFI). Wymogi kapitałowe mające zastosowanie do zakładów ubezpieczeń obejmują: w przypadku zakładów ubezpieczeń na życie minimalny wymóg utrzymania kapitału i wymóg dotyczący nadwyżki (wytyczne MCCSR) i minimalny test kapitałowy (wytyczne MCT) w przypadku zakładów ubezpieczeń innych niż na życie. Zarówno MCCSR, jak i MCT dotyczą ryzyka związanego z aktywami i zobowiązaniami bilansowymi i pozabilansowymi. Zakłady ubezpieczeń innych niż na życie są zobowiązane do posiadania kapitału przekraczającego 100 % MCT, podczas gdy zakłady ubezpieczeń na życie są zobowiązane do posiadania kapitału przekraczającego 120 % MCCSR. Jeżeli zakłady ubezpieczeń nie posiadają kapitału we wskazanej powyżej wysokości, nie mogą prowadzić działalności. Oprócz tych wymogów istnieje nadzorczy docelowy poziom kapitału w wysokości, odpowiednio, 150 % MCT w przypadku zakładów ubezpieczeń innych niż na życie i 150 % MCCSR w przypadku zakładów ubezpieczeń na życie. Wymogi kapitałowe są obliczane według standardowej formuły; stosowanie modeli wewnętrznych jest dozwolone w bardzo niewielu przypadkach. Zakłady ubezpieczeń są również zobowiązane do ustanowienia wewnętrznego docelowego współczynnika kapitałowego na podstawie własnej oceny ryzyka i wypłacalności (ORSA), w tym nieokreślonych w przepisach testów warunków skrajnych uwzględniających specyfikę zakładu ubezpieczeń. Urząd głównego nadzorcy instytucji finansowych (OSFI), kanadyjski organ nadzoru, jest niezależną, samofinansującą się agencją federalną. Każdy regulowany zakład ubezpieczeń zobowiązany jest do przedstawienia OFSI poddanego badaniu rocznego sprawozdania finansowego i informacji uzupełniających, wraz ze sprawozdaniem biegłego rewidenta, sprawozdaniem wyznaczonego aktuariusza, sprawozdaniem z dynamicznego testowania adekwatności kapitałowej zawierającego podsumowanie wyników różnych testów warunków skrajnych i kwartalnymi informacjami o pozycji kapitałowej. Zakłady ubezpieczeń są również zobowiązane do opracowania i udostępnienia na żądanie rocznej ORSA, wyznaczającej wewnętrzny docelowy poziom kapitału. OSFI może zawierać umowy i wymieniać informacje z zagranicznymi organami nadzoru; w lipcu 2012 r. urząd ten przystąpił do IAIS MMoU. OSFI jest związany przepisami dotyczącymi poufności, zgodnie z którymi wszelkie uzyskane przez pracowników OSFI informacje dotyczące działalności lub spraw nadzorowanych instytucji finansowych lub osób zajmujących się nimi uznaje się za poufne.

| (9) | W Meksyku ustawa ustanawiająca zmienione ramy nadzoru ostrożnościowego ubezpieczeń, Ley de Instituciones de Seguros y de Fianzas (LISF), weszła w życie w dniu 4 kwietnia 2015 r. Zgodnie z LISF zastosowanie ma kapitałowy wymóg wypłacalności (SCR), obejmujący ryzyko ubezpieczeniowe oraz ryzyko finansowe i ryzyko kontrahenta. Testy warunków skrajnych mają miejsce co najmniej raz do roku (dynamiczny test wypłacalności). Meksykański system umożliwia zastosowanie standardowej formuły lub modelu wewnętrznego do obliczenia SCR. Organem odpowiedzialnym za nadzór nad zakładami ubezpieczeń na życie i zakładami ubezpieczeń innych niż na życie w Meksyku jest Comisión Nacional de Seguros y Fianzas (CNSF); organ ten posiada niezależne uprawnienie do udzielania zezwoleń zakładom ubezpieczeń i raz do roku przeprowadza testy warunków skrajnych. Zakłady ubezpieczeń muszą przekazywać CNSF dane dotyczące swojej organizacji, działalności, księgowości, inwestycji i kapitału co najmniej raz na kwartał; muszą również ujawniać swoje cele, politykę i praktyki w zakresie zatrzymania, przenoszenia i ograniczania ryzyka; muszą publikować ilościowe i jakościowe na temat swojej działalności, sytuacji technicznej i finansowej oraz ryzyka. CNSF mogą współpracować i wymieniać informacje z zagranicznymi organami nadzoru, jeśli zawarta została umowa o wymianie informacji; szereg takich umów zostało już zawartych; a w 2010 r. CNSF wystąpił o przystąpienie do IAIS MMoU. Jeżeli została zawarta umowa o wymianie informacji między CNSF a zagranicznym organem nadzoru, przed ujawnieniem informacji uzyskanych od tego organu nadzoru CNSF musi zwrócić się do niego o wydanie zgody. Obecni ani byli pracownicy CNSF nie mogą ujawniać poufnych informacji; w prawie krajowym określone są wymogi dotyczące tajemnicy służbowej, a naruszenie tych wymogów prowadzi do nałożenia kar. |
| --- | --- |

(9)

W Meksyku ustawa ustanawiająca zmienione ramy nadzoru ostrożnościowego ubezpieczeń, Ley de Instituciones de Seguros y de Fianzas (LISF), weszła w życie w dniu 4 kwietnia 2015 r. Zgodnie z LISF zastosowanie ma kapitałowy wymóg wypłacalności (SCR), obejmujący ryzyko ubezpieczeniowe oraz ryzyko finansowe i ryzyko kontrahenta. Testy warunków skrajnych mają miejsce co najmniej raz do roku (dynamiczny test wypłacalności). Meksykański system umożliwia zastosowanie standardowej formuły lub modelu wewnętrznego do obliczenia SCR. Organem odpowiedzialnym za nadzór nad zakładami ubezpieczeń na życie i zakładami ubezpieczeń innych niż na życie w Meksyku jest Comisión Nacional de Seguros y Fianzas (CNSF); organ ten posiada niezależne uprawnienie do udzielania zezwoleń zakładom ubezpieczeń i raz do roku przeprowadza testy warunków skrajnych. Zakłady ubezpieczeń muszą przekazywać CNSF dane dotyczące swojej organizacji, działalności, księgowości, inwestycji i kapitału co najmniej raz na kwartał; muszą również ujawniać swoje cele, politykę i praktyki w zakresie zatrzymania, przenoszenia i ograniczania ryzyka; muszą publikować ilościowe i jakościowe na temat swojej działalności, sytuacji technicznej i finansowej oraz ryzyka. CNSF mogą współpracować i wymieniać informacje z zagranicznymi organami nadzoru, jeśli zawarta została umowa o wymianie informacji; szereg takich umów zostało już zawartych; a w 2010 r. CNSF wystąpił o przystąpienie do IAIS MMoU. Jeżeli została zawarta umowa o wymianie informacji między CNSF a zagranicznym organem nadzoru, przed ujawnieniem informacji uzyskanych od tego organu nadzoru CNSF musi zwrócić się do niego o wydanie zgody. Obecni ani byli pracownicy CNSF nie mogą ujawniać poufnych informacji; w prawie krajowym określone są wymogi dotyczące tajemnicy służbowej, a naruszenie tych wymogów prowadzi do nałożenia kar.

| (10) | W Stanach Zjednoczonych regulacja zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji i nadzór nad nimi ma charakter zasadniczo stanowy. Zakłady ubezpieczeń muszą przestrzegać odpowiednich przepisów dla każdego stanu, w którym wystawiają polisy ubezpieczeniowe, a nadzorem ubezpieczeń zajmują się niezależne stanowe organy nadzoru działające pod auspicjami komisarzy ubezpieczeniowych. Podstawą stanowych wymogów adekwatności kapitałowej jest opracowana przez krajowe stowarzyszenie komisarzy ubezpieczeniowych (NAIC) modelowa ustawa o kapitale mierzonym ryzykiem (RBC), która została przyjęta przez wszystkie stany. Standardowa formuła w ramach systemu RBC obejmuje najbardziej istotne rodzaje ryzyka w odniesieniu do każdego podstawowego rodzaju ubezpieczenia (ubezpieczenie na życie, ubezpieczenie majątkowe, ubezpieczenie wypadkowe, ubezpieczenie zdrowotne), dopuszczając stosowanie modeli wewnętrznych w odniesieniu do konkretnych produktów i modułów ryzyka. RBC oblicza się przez zastosowanie różnych współczynników do różnych składników aktywów, składek, roszczeń, kosztów i rezerwy. Istnieją cztery poziomy ilościowych wymogów kapitałowych, w przypadku których organy nadzoru dokonują różnych interwencji: działania na szczeblu przedsiębiorstw, działania regulacyjne, dozwolone działania kontrolne oraz obowiązkowe działania kontrolne. System obowiązujący w Stanach Zjednoczonych przewiduje własną ocenę ryzyka i wypłacalności (ORSA) porównywalną do oceny przewidzianej w dyrektywie Wypłacalność II. W odniesieniu do sprawozdawczości i przejrzystości istnieją standardowe wymogi dotyczące sprawozdawczości, obejmujące głównie: działalność i wyniki, profil ryzyka, metody wyceny i stosowane założenia, wymogi kapitałowe i zarządzanie. Sprawozdania finansowe, w tym opinia aktuariusza i oświadczenie biegłego rewidenta, są podawane do wiadomości publicznej. Stanowi komisarze ubezpieczeniowi mogą udzielać zagranicznym organom nadzoru poufnych informacji, pod warunkiem że ich odbiorca zobowiąże się do zachowania poufności informacji. Komisarze mogą również zawierać umowy o wymianie i wykorzystywaniu poufnych informacji. Między unijnymi organami nadzoru a stanowymi departamentami ubezpieczeń podpisano szereg protokołów ustaleń; szereg stanowych departamentów ubezpieczeń jest również sygnatariuszami IAIS MMOU, a kilka innych wystąpiło ostatnio z wnioskiem o przystąpienie do tego protokołu. Wymogi dotyczące poufności, włączone do ustawodawstwa stanowego na podstawie modelowej ustawy opracowanej przez NAIC, przewidują, że informacje uzyskane przez stanowe organy nadzoru są poufne oraz że organy te są zobowiązane do zachowania poufności informacji uzyskanych od zagranicznych organów nadzoru. Pracownicy stanowych organów nadzoru są objęci obowiązkiem zachowania tajemnicy służbowej na mocy ustawodawstwa na szczeblu stanowym. |
| --- | --- |

(10)

W Stanach Zjednoczonych regulacja zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji i nadzór nad nimi ma charakter zasadniczo stanowy. Zakłady ubezpieczeń muszą przestrzegać odpowiednich przepisów dla każdego stanu, w którym wystawiają polisy ubezpieczeniowe, a nadzorem ubezpieczeń zajmują się niezależne stanowe organy nadzoru działające pod auspicjami komisarzy ubezpieczeniowych. Podstawą stanowych wymogów adekwatności kapitałowej jest opracowana przez krajowe stowarzyszenie komisarzy ubezpieczeniowych (NAIC) modelowa ustawa o kapitale mierzonym ryzykiem (RBC), która została przyjęta przez wszystkie stany. Standardowa formuła w ramach systemu RBC obejmuje najbardziej istotne rodzaje ryzyka w odniesieniu do każdego podstawowego rodzaju ubezpieczenia (ubezpieczenie na życie, ubezpieczenie majątkowe, ubezpieczenie wypadkowe, ubezpieczenie zdrowotne), dopuszczając stosowanie modeli wewnętrznych w odniesieniu do konkretnych produktów i modułów ryzyka. RBC oblicza się przez zastosowanie różnych współczynników do różnych składników aktywów, składek, roszczeń, kosztów i rezerwy. Istnieją cztery poziomy ilościowych wymogów kapitałowych, w przypadku których organy nadzoru dokonują różnych interwencji: działania na szczeblu przedsiębiorstw, działania regulacyjne, dozwolone działania kontrolne oraz obowiązkowe działania kontrolne. System obowiązujący w Stanach Zjednoczonych przewiduje własną ocenę ryzyka i wypłacalności (ORSA) porównywalną do oceny przewidzianej w dyrektywie Wypłacalność II. W odniesieniu do sprawozdawczości i przejrzystości istnieją standardowe wymogi dotyczące sprawozdawczości, obejmujące głównie: działalność i wyniki, profil ryzyka, metody wyceny i stosowane założenia, wymogi kapitałowe i zarządzanie. Sprawozdania finansowe, w tym opinia aktuariusza i oświadczenie biegłego rewidenta, są podawane do wiadomości publicznej. Stanowi komisarze ubezpieczeniowi mogą udzielać zagranicznym organom nadzoru poufnych informacji, pod warunkiem że ich odbiorca zobowiąże się do zachowania poufności informacji. Komisarze mogą również zawierać umowy o wymianie i wykorzystywaniu poufnych informacji. Między unijnymi organami nadzoru a stanowymi departamentami ubezpieczeń podpisano szereg protokołów ustaleń; szereg stanowych departamentów ubezpieczeń jest również sygnatariuszami IAIS MMOU, a kilka innych wystąpiło ostatnio z wnioskiem o przystąpienie do tego protokołu. Wymogi dotyczące poufności, włączone do ustawodawstwa stanowego na podstawie modelowej ustawy opracowanej przez NAIC, przewidują, że informacje uzyskane przez stanowe organy nadzoru są poufne oraz że organy te są zobowiązane do zachowania poufności informacji uzyskanych od zagranicznych organów nadzoru. Pracownicy stanowych organów nadzoru są objęci obowiązkiem zachowania tajemnicy służbowej na mocy ustawodawstwa na szczeblu stanowym.

| (11) | Po dokonaniu powyższych ocen objęte niniejszą decyzją systemy wypłacalności państw trzecich należy uznać za spełniające kryteria tymczasowej równoważności ustanowione w art. 227 ust. 5 dyrektywy 2009/138/WE, z wyjątkiem przepisów dotyczących wewnętrznych zakładów ubezpieczeń na Bermudach, które podlegają innemu systemowi regulacyjnemu. |
| --- | --- |

(11)

Po dokonaniu powyższych ocen objęte niniejszą decyzją systemy wypłacalności państw trzecich należy uznać za spełniające kryteria tymczasowej równoważności ustanowione w art. 227 ust. 5 dyrektywy 2009/138/WE, z wyjątkiem przepisów dotyczących wewnętrznych zakładów ubezpieczeń na Bermudach, które podlegają innemu systemowi regulacyjnemu.

| (12) | Początkowy okres tymczasowej równoważności stwierdzonej w niniejszej decyzji powinien wynosić 10 lat. Jeżeli rozwój sytuacji wymaga dokonania ponownej oceny równoważności stwierdzonej w niniejszej decyzji, Komisja może jednak dokonać szczegółowego przeglądu dotyczącego danego państwa trzeciego lub terytorium w dowolnym czasie poza terminem ogólnego przeglądu. W związku z tym Komisja powinna w dalszym ciągu monitorować, przy technicznym wsparciu EIOPA, rozwój systemów obowiązujących w państwach trzecich objętych niniejszą decyzją oraz spełnienie warunków, na podstawie których podjęto niniejszą decyzję. |
| --- | --- |

(12)

Początkowy okres tymczasowej równoważności stwierdzonej w niniejszej decyzji powinien wynosić 10 lat. Jeżeli rozwój sytuacji wymaga dokonania ponownej oceny równoważności stwierdzonej w niniejszej decyzji, Komisja może jednak dokonać szczegółowego przeglądu dotyczącego danego państwa trzeciego lub terytorium w dowolnym czasie poza terminem ogólnego przeglądu. W związku z tym Komisja powinna w dalszym ciągu monitorować, przy technicznym wsparciu EIOPA, rozwój systemów obowiązujących w państwach trzecich objętych niniejszą decyzją oraz spełnienie warunków, na podstawie których podjęto niniejszą decyzję.

| (13) | Dyrektywa 2009/138/WE ma zastosowanie od dnia 1 stycznia 2016 r. Niniejszą decyzją należy przyznać tymczasową równoważność również od tej daty, |
| --- | --- |

(13)

Dyrektywa 2009/138/WE ma zastosowanie od dnia 1 stycznia 2016 r. Niniejszą decyzją należy przyznać tymczasową równoważność również od tej daty,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Systemy wypłacalności obowiązujące w Australii, na Bermudach (z wyjątkiem przepisów dotyczących wewnętrznych zakładów), w Brazylii, Kanadzie, Meksyku i Stanach Zjednoczonych i mające zastosowanie do zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji, których siedziba znajduje się w tych państwach, uznaje się za tymczasowo równoważne z systemem ustanowionym w tytule I rozdział VI dyrektywy 2009/138/WE.

Artykuł 2

Okres obowiązywania tymczasowej równoważności wynosi 10 lat od dnia 1 stycznia 2016 r.

Artykuł 3

Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sporządzono w Brukseli dnia 12 czerwca 2015 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący

---

(1)  Dz.U. L 335 z 17.12.2009, s. 1.

1

(2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych), zmiany decyzji nr 716/2009/WE i uchylenia decyzji Komisji 2009/79/WE (Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 48).

2

(3)  Analiza EIOPA dotycząca równoważności Brazylii, 10 marca 2015 r.

3

Analiza EIOPA dotycząca równoważności Bermudów, 9 marca 2015 r.

Analiza EIOPA dotycząca równoważności Kanady, 28 stycznia 2015 r.

Analiza EIOPA dotycząca równoważności Australii, 16 lipca 2013 r.

Analiza EIOPA dotycząca równoważności Meksyku, 16 lipca 2013 r.

(4)  Ustawa o ubezpieczeniach ustanawia różne kategorie zakładów ubezpieczeń, które podlegają różnym zbiorom przepisów. Wewnętrzne zakłady ubezpieczeń stanowią szczególną kategorię zakładów ubezpieczeń, które nie zostały objęte oceną EIOPA, i nie są objęte niniejszą decyzją.

4

---

| 9.12.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 323/27 |
| --- | --- | --- | --- |

9.12.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 323/27

---

DECYZJA WYKONAWCZA KOMISJI (UE) 2015/2291

z dnia 7 grudnia 2015 r.

zmieniająca decyzję wykonawczą 2013/722/UE w odniesieniu do maksymalnej kwoty wkładu finansowego Unii na rzecz programu zwalczania wścieklizny na Łotwie w roku 2014

(notyfikowana jako dokument nr C(2015) 8607)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając decyzję Rady 2009/470/WE z dnia 25 maja 2009 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii (1), w szczególności jej art. 27 ust. 5,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 652/2014 z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiające przepisy w zakresie zarządzania wydatkami odnoszącymi się do łańcucha żywnościowego, zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt oraz dotyczącymi zdrowia roślin i materiału przeznaczonego do reprodukcji roślin, zmieniające dyrektywy Rady 98/56/WE, 2000/29/WE i 2008/90/WE, rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 178/2002, (WE) nr 882/2004 i (WE) nr 396/2005, dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/128/WE i rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 oraz uchylające decyzje Rady 66/399/EWG, 76/894/EWG i 2009/470/WE (2), w szczególności jego art. 13 ust. 3 i 5 i art. 45 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | w art. 11 ust. 3 decyzji wykonawczej Komisji 2013/722/UE (3) zatwierdzono wieloletni program zwalczania wścieklizny przedstawiony przez Łotwę na okres od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2016 r. |
| --- | --- |

(1)

w art. 11 ust. 3 decyzji wykonawczej Komisji 2013/722/UE (3) zatwierdzono wieloletni program zwalczania wścieklizny przedstawiony przez Łotwę na okres od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2016 r.

| (2) | Zgodnie z art. 11 ust. 6 lit. c) ppkt (vi) decyzji wykonawczej 2013/722/UE maksymalną kwotę wkładu finansowego Unii na rzecz programu zwalczania wścieklizny przedstawionego przez Łotwę w 2014 r. ustalono początkowo na 1 225 000 EUR. Zgodnie z art. 11 ust. 7 lit. c) ppkt (ii) tej decyzji maksymalną kwotę wkładu na rzecz części programu, która ma być wdrażana w strefie buforowej Białorusi, ustalono na 475 000 EUR. |
| --- | --- |

(2)

Zgodnie z art. 11 ust. 6 lit. c) ppkt (vi) decyzji wykonawczej 2013/722/UE maksymalną kwotę wkładu finansowego Unii na rzecz programu zwalczania wścieklizny przedstawionego przez Łotwę w 2014 r. ustalono początkowo na 1 225 000 EUR. Zgodnie z art. 11 ust. 7 lit. c) ppkt (ii) tej decyzji maksymalną kwotę wkładu na rzecz części programu, która ma być wdrażana w strefie buforowej Białorusi, ustalono na 475 000 EUR.

| (3) | W wyniku przeprowadzonej przez Komisję oceny okresowych sprawozdań technicznych i finansowych przedstawionych przez państwa członkowskie zgodnie z art. 27 ust. 7 decyzji 2009/470/WE, które to sprawozdania dotyczyły wydatków poniesionych na finansowanie programów zwalczania w 2014 r., decyzją wykonawczą Komisji 2014/925/UE (4) zmieniono wysokość maksymalnych kwot przewidzianych dla tych programów. |
| --- | --- |

(3)

W wyniku przeprowadzonej przez Komisję oceny okresowych sprawozdań technicznych i finansowych przedstawionych przez państwa członkowskie zgodnie z art. 27 ust. 7 decyzji 2009/470/WE, które to sprawozdania dotyczyły wydatków poniesionych na finansowanie programów zwalczania w 2014 r., decyzją wykonawczą Komisji 2014/925/UE (4) zmieniono wysokość maksymalnych kwot przewidzianych dla tych programów.

| (4) | W art. 5 ust. 17 decyzji wykonawczej Komisji 2014/925/UE zmieniono art. 11 ust. 6 lit. c) ppkt (vi) decyzji wykonawczej 2013/722/UE oraz ustalono na poziomie 400 000 EUR maksymalną kwotę wkładu finansowego Unii na rzecz programu zwalczania wścieklizny przedstawionego przez Łotwę w 2014 r. W art. 5 ust. 18 decyzji wykonawczej Komisji 2014/925/UE zmieniono art. 11 ust. 7 lit. c) ppkt (ii) decyzji wykonawczej 2013/722/UE oraz ustalono także na poziomie 400 000 EUR maksymalną kwotę wkładu finansowego Unii na rzecz części tego programu, która ma być realizowana w strefie buforowej na granicy z Białorusią. |
| --- | --- |

(4)

W art. 5 ust. 17 decyzji wykonawczej Komisji 2014/925/UE zmieniono art. 11 ust. 6 lit. c) ppkt (vi) decyzji wykonawczej 2013/722/UE oraz ustalono na poziomie 400 000 EUR maksymalną kwotę wkładu finansowego Unii na rzecz programu zwalczania wścieklizny przedstawionego przez Łotwę w 2014 r. W art. 5 ust. 18 decyzji wykonawczej Komisji 2014/925/UE zmieniono art. 11 ust. 7 lit. c) ppkt (ii) decyzji wykonawczej 2013/722/UE oraz ustalono także na poziomie 400 000 EUR maksymalną kwotę wkładu finansowego Unii na rzecz części tego programu, która ma być realizowana w strefie buforowej na granicy z Białorusią.

| (5) | W nowo ustalonej maksymalnej kwocie wkładu finansowego Unii na rzecz programu zwalczania wścieklizny przedstawionego przez Łotwę w 2014 r. wystąpił błąd. W szczególności, zgodnie ze zmienionym art. 11 ust. 6 lit. c) ppkt (vi) i art. 11 ust. 7 lit. c) ppkt (ii) decyzji wykonawczej 2013/722/UE, jeżeli część tego programu, która ma być realizowana w strefie buforowej na granicy z Białorusią, zostałaby prawidłowo przeprowadzona, a 400 000 EUR wykorzystane, nie byłoby więcej środków w ramach wkładu finansowego Unii dla części tego programu, która ma być realizowana na Łotwie. Nie jest to spójne z globalną strategią zwalczania wścieklizny w Unii Europejskiej, ponieważ opiera się ona na eliminacji choroby w państwach członkowskich oraz tworzeniu stref buforowych wzdłuż granic zewnętrznych Unii, aby zapobiec ponownemu wprowadzeniu choroby. |
| --- | --- |

(5)

W nowo ustalonej maksymalnej kwocie wkładu finansowego Unii na rzecz programu zwalczania wścieklizny przedstawionego przez Łotwę w 2014 r. wystąpił błąd. W szczególności, zgodnie ze zmienionym art. 11 ust. 6 lit. c) ppkt (vi) i art. 11 ust. 7 lit. c) ppkt (ii) decyzji wykonawczej 2013/722/UE, jeżeli część tego programu, która ma być realizowana w strefie buforowej na granicy z Białorusią, zostałaby prawidłowo przeprowadzona, a 400 000 EUR wykorzystane, nie byłoby więcej środków w ramach wkładu finansowego Unii dla części tego programu, która ma być realizowana na Łotwie. Nie jest to spójne z globalną strategią zwalczania wścieklizny w Unii Europejskiej, ponieważ opiera się ona na eliminacji choroby w państwach członkowskich oraz tworzeniu stref buforowych wzdłuż granic zewnętrznych Unii, aby zapobiec ponownemu wprowadzeniu choroby.

| (6) | Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję wykonawczą 2013/722/UE z należytym uwzględnieniem okresowego sprawozdania technicznego i finansowego przedłożonego przez Łotwę w odniesieniu do realizacji programu zwalczania wścieklizny w 2014 r. |
| --- | --- |

(6)

Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję wykonawczą 2013/722/UE z należytym uwzględnieniem okresowego sprawozdania technicznego i finansowego przedłożonego przez Łotwę w odniesieniu do realizacji programu zwalczania wścieklizny w 2014 r.

| (7) | Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz, |
| --- | --- |

(7)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Art. 11 ust. 6 lit. c) ppkt (vi) decyzji wykonawczej 2013/722/UE otrzymuje brzmienie:

| „(vi) | 800 000 EUR dla Łotwy;”. |
| --- | --- |

„(vi)

800 000 EUR dla Łotwy;”.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 7 grudnia 2015 r.

W imieniu Komisji

Vytenis ANDRIUKAITIS

Członek Komisji

---

(1)  Dz.U. L 155 z 18.6.2009, s. 30.

1

(2)  Dz.U. L 189 z 27.6.2014, s. 1.

2

(3)  Decyzja wykonawcza Komisji 2013/722/UE z dnia 29 listopada 2013 r. zatwierdzająca roczne i wieloletnie programy oraz wkład finansowy Unii w zakresie zwalczania, kontroli i monitorowania niektórych chorób zwierząt i chorób odzwierzęcych, przedstawione przez państwa członkowskie na 2014 r. i na lata następne (Dz.U. L 328 z 7.12.2013, s. 101).

3

(4)  Decyzja wykonawcza Komisji 2014/925/UE z dnia 16 grudnia 2014 r. zatwierdzająca określone zmienione programy zwalczania, kontroli i monitorowania chorób zwierząt i chorób odzwierzęcych na rok 2014 i zmieniająca decyzję wykonawczą 2013/722/UE w odniesieniu do wkładu finansowego Unii przeznaczonego na określone programy zatwierdzone tą decyzją (Dz.U. L 363 z 18.12.2014, s. 173).

4

---

| 9.12.2015 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 323/29 |
| --- | --- | --- | --- |

9.12.2015

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 323/29

---

DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU DS. ROLNICTWA NR 2/2015

z dnia 19 listopada 2015 r.

dotycząca zmiany dodatków 1 i 2 do załącznika 9 do Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącej handlu produktami rolnymi [2015/2292]

WSPÓLNY KOMITET DS. ROLNICTWA,

uwzględniając Umowę między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie handlu produktami rolnymi, w szczególności jej art. 11,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Umowa między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotycząca handlu produktami rolnymi (zwana dalej „Umową”) weszła w życie z dniem 1 czerwca 2002 r. |
| --- | --- |

(1)

Umowa między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotycząca handlu produktami rolnymi (zwana dalej „Umową”) weszła w życie z dniem 1 czerwca 2002 r.

| (2) | Załącznik 9 do Umowy ma na celu ułatwienie i wspieranie dwustronnego handlu produktami ekologicznymi pochodzącymi z Unii Europejskiej i ze Szwajcarii. |
| --- | --- |

(2)

Załącznik 9 do Umowy ma na celu ułatwienie i wspieranie dwustronnego handlu produktami ekologicznymi pochodzącymi z Unii Europejskiej i ze Szwajcarii.

| (3) | Na mocy art. 8 załącznika 9 do Umowy grupa robocza ds. produktów ekologicznych bada każdą sprawę dotyczącą załącznika 9 i jego wdrożenia oraz kieruje zalecenia do wspólnego komitetu ds. rolnictwa. Grupa ta spotkała się w celu zbadania w szczególności zakresu zastosowania załącznika. Należy rozszerzyć zakres zastosowania załącznika 9 na wino i drożdże ze względu na równoważność szwajcarskich i unijnych przepisów w tym zakresie. Należy ponadto usunąć zawartość dodatku 2, gdyż Szwajcaria zmieniła swe przepisy w zakresie etykietowania wskazującego na ekologiczną metodę produkcji pasz, przyjmując przepisy zgodne z prawem Unii Europejskiej. Grupa robocza zaleciła komitetowi odpowiednie dostosowanie dodatków do załącznika 9. |
| --- | --- |

(3)

Na mocy art. 8 załącznika 9 do Umowy grupa robocza ds. produktów ekologicznych bada każdą sprawę dotyczącą załącznika 9 i jego wdrożenia oraz kieruje zalecenia do wspólnego komitetu ds. rolnictwa. Grupa ta spotkała się w celu zbadania w szczególności zakresu zastosowania załącznika. Należy rozszerzyć zakres zastosowania załącznika 9 na wino i drożdże ze względu na równoważność szwajcarskich i unijnych przepisów w tym zakresie. Należy ponadto usunąć zawartość dodatku 2, gdyż Szwajcaria zmieniła swe przepisy w zakresie etykietowania wskazującego na ekologiczną metodę produkcji pasz, przyjmując przepisy zgodne z prawem Unii Europejskiej. Grupa robocza zaleciła komitetowi odpowiednie dostosowanie dodatków do załącznika 9.

| (4) | W związku z tym należy zmienić dodatki 1 i 2 do załącznika 9, |
| --- | --- |

(4)

W związku z tym należy zmienić dodatki 1 i 2 do załącznika 9,

STANOWI, CO NASTĘPUJE:

Artykuł 1

Dodatki 1 i 2 do załącznika 9 do Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącej handlu produktami rolnymi zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 31 grudnia 2015 r.

Sporządzono w Bernie dnia 19 listopada 2015 r.

W imieniu Wspólnego Komitetu ds. Rolnictwa

Susana MARAZUELA-AZPIROZ

Przewodniczący Delegacji Unii Europejskiej

Adrian AEBI

Przewodniczący i szef Delegacji Szwajcarii

Thomas MAIER

Sekretarz Komitetu

---

ZAŁĄCZNIK

DODATEK 1

Wykaz aktów, o których mowa w art. 3, dotyczących produktów rolnych i środków spożywczych otrzymywanych w ramach produkcji ekologicznej

Przepisy wykonawcze mające zastosowanie w Unii Europejskiej:

| | rozporządzenie Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 (Dz.U. L 189 z 20.7.2007, s. 1), ostatnio zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 517/2013 z dnia 13 maja 2013 r. (Dz.U. L 158 z 10.6.2013, s. 1), |
| --- | --- |

rozporządzenie Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 (Dz.U. L 189 z 20.7.2007, s. 1), ostatnio zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 517/2013 z dnia 13 maja 2013 r. (Dz.U. L 158 z 10.6.2013, s. 1),

| | rozporządzenie Komisji (WE) nr 889/2008 z dnia 5 września 2008 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych w odniesieniu do produkcji ekologicznej, znakowania i kontroli (Dz.U. L 250 z 18.9.2008, s. 1), ostatnio zmienione rozporządzeniem wykonawczym Komisji (WE) nr 1358/2014 z dnia 18 grudnia 2014 r. (Dz.U. L 365 z 19.12.2014, s. 97), |
| --- | --- |

rozporządzenie Komisji (WE) nr 889/2008 z dnia 5 września 2008 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych w odniesieniu do produkcji ekologicznej, znakowania i kontroli (Dz.U. L 250 z 18.9.2008, s. 1), ostatnio zmienione rozporządzeniem wykonawczym Komisji (WE) nr 1358/2014 z dnia 18 grudnia 2014 r. (Dz.U. L 365 z 19.12.2014, s. 97),

| | rozporządzenie Komisji (WE) nr 1235/2008 z dnia 8 grudnia 2008 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w odniesieniu do ustaleń dotyczących przywozu produktów ekologicznych z krajów trzecich (Dz.U. L 334 z 12.12.2008, s. 25), ostatnio zmienione rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2015/131 z dnia 23 stycznia 2015 r. (Dz.U. L 23 z 29.1.2015, s. 1). |
| --- | --- |

rozporządzenie Komisji (WE) nr 1235/2008 z dnia 8 grudnia 2008 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w odniesieniu do ustaleń dotyczących przywozu produktów ekologicznych z krajów trzecich (Dz.U. L 334 z 12.12.2008, s. 25), ostatnio zmienione rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2015/131 z dnia 23 stycznia 2015 r. (Dz.U. L 23 z 29.1.2015, s. 1).

Przepisy mające zastosowanie w Konfederacji Szwajcarskiej:

| | Rozporządzenie z dnia 22 września 1997 r. w sprawie rolnictwa ekologicznego i znakowania wyprodukowanych ekologicznie produktów i środków spożywczych (rozporządzenie w sprawie rolnictwa ekologicznego), ostatnio zmienione dnia 29 października 2014 r. (RO 2014 3969). |
| --- | --- |

Rozporządzenie z dnia 22 września 1997 r. w sprawie rolnictwa ekologicznego i znakowania wyprodukowanych ekologicznie produktów i środków spożywczych (rozporządzenie w sprawie rolnictwa ekologicznego), ostatnio zmienione dnia 29 października 2014 r. (RO 2014 3969).

| | Rozporządzenie Federalnego Ministerstwa Gospodarki, Edukacji i Badań Naukowych (DEFR) z dnia 22 września 1997 r. w sprawie rolnictwa ekologicznego, ostatnio zmienione dnia 29 października 2014 r. (RO 2014 3979). |
| --- | --- |

Rozporządzenie Federalnego Ministerstwa Gospodarki, Edukacji i Badań Naukowych (DEFR) z dnia 22 września 1997 r. w sprawie rolnictwa ekologicznego, ostatnio zmienione dnia 29 października 2014 r. (RO 2014 3979).

Wykluczenie z systemu równoważności:

| | Produkty szwajcarskie powstałe na bazie składników wyprodukowanych w ramach przechodzenia na rolnictwo ekologiczne. |
| --- | --- |

Produkty szwajcarskie powstałe na bazie składników wyprodukowanych w ramach przechodzenia na rolnictwo ekologiczne.

| | Produkty pochodzące ze szwajcarskiej produkcji mięsa koziego, jeżeli zwierzęta objęte są odstępstwem przewidzianym w art. 39d rozporządzenia w sprawie rolnictwa ekologicznego i znakowania wyprodukowanych ekologicznie produktów i środków spożywczych (1). |
| --- | --- |

Produkty pochodzące ze szwajcarskiej produkcji mięsa koziego, jeżeli zwierzęta objęte są odstępstwem przewidzianym w art. 39d rozporządzenia w sprawie rolnictwa ekologicznego i znakowania wyprodukowanych ekologicznie produktów i środków spożywczych (1).

DODATEK 2

Zasady stosowania

Brak

---

(1)  (RS 910.18)

1

---