# Dziennik Urzędowy C 312/2019

| | ISSN 1977-1002 |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | C 312 |
| | |
| Wydanie polskie | Informacje i zawiadomienia | Rocznik 6216 września 2019 |

ISSN 1977-1002

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 312

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Rocznik 6216 września 2019

---

| Spis treśći | Strona |
| --- | --- |
| | IV   Informacje |
| | INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ |
| | Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej |
| 2019/C 312/01 | Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej | 1 |

Spis treśći

Strona

IV   Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

2019/C 312/01

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

1

---

| | V   Ogłoszenia |
| --- | --- |
| | POSTĘPOWANIA SĄDOWE |
| | Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej |
| 2019/C 312/02 | Sprawa C-338/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Sardegna (Włochy) w dniu 25 kwietnia 2019 r. — Telecom Italia SpA/Regione Sardegna | 2 |
| 2019/C 312/03 | Sprawa C-368/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 6 maja 2019 r. — Telekom Italia SpA, Wind Tre SpA, Vodafone Italia SpA, Lindam Srl/Roma Capitale, Region Lazio, Vodafone Italia SpA, Telecom Italia SpA, Wind Tre SpA, Wind Telecomunicazioni SpA | 3 |
| 2019/C 312/04 | Sprawa C-369/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 8 marca 2019 r. w sprawie T-326/18, Herrero Torres/EUIPO — DZ Licores (CARAJILLO LICOR 43 CUARENTA Y TRES), wniesione w dniu 8 maja 2019 r. przez José-Ramóna Herrera Torresa | 3 |
| 2019/C 312/05 | Sprawa C-377/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 13 maja 2019 r. — Benedetti Pietro e Angelo S.S. i in./Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA) | 4 |
| 2019/C 312/06 | Sprawa C-399/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 22 maja 2019 r. — Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni/BT Italia SpA i in. | 5 |
| 2019/C 312/07 | Sprawa C-447/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 9 kwietnia 2019 r. w sprawie T-259/15, SA Close i Cegelec/Parlament, wniesione w dniu 11 czerwca 2019 r. przez SA Close, Cegelec | 5 |
| 2019/C 312/08 | Sprawa C-457/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 4 kwietnia 2019 r. w sprawie T-61/18, Rodriguez Prieto/Komisja, wniesione w dniu 14 czerwca 2019 r. przez Amadora Rodrigueza Prieta | 6 |
| 2019/C 312/09 | Sprawa C-510/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel (Belgia) w dniu 4 lipca 2019 r. — Openbaar Ministerie, YU, ZV/AZ | 7 |
| 2019/C 312/10 | Sprawa C-563/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 23 maja 2019 r. w sprawie T-222/17, Recylex i in./Komisja, wniesione w dniu 23 lipca 2019 r. przez Recylex SA, Fonderie et Manufacture de Métaux, Harz-Metall GmbH | 8 |
| 2019/C 312/11 | Sprawa C-572/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 22 maja 2019 r. w sprawie T-604/15, Ertico — ITS Europe/Komisja, wniesione w dniu 26 lipca 2019 r. przez European Road Transport Telematics Implementation Coordination Organisation | 9 |
| | Sąd |
| 2019/C 312/12 | Sprawa T-40/16: Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2019 r. — MU/Parlament Europejski | 11 |
| 2019/C 312/13 | Sprawa T-456/19: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — ITV/Komisja | 12 |
| 2019/C 312/14 | Sprawa T-457/19: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Synthomer/Komisja | 13 |
| 2019/C 312/15 | Sprawa T-470/19: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Essentra i in./Komisja | 15 |
| 2019/C 312/16 | Sprawa T-471/19: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Eland Oil & Gas/Komisja | 16 |
| 2019/C 312/17 | Sprawa T-473/19: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Diageo i in./Komisja | 18 |
| 2019/C 312/18 | Sprawa T-474/19: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Halma i in./Komisja | 19 |
| 2019/C 312/19 | Sprawa T-475/19: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Bunzl i in./Komisja | 21 |
| 2019/C 312/20 | Sprawa T-476/19: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — AstraZeneca i in./Komisja | 22 |
| 2019/C 312/21 | Sprawa T-482/19: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — BT Group i Communications Global Network Services/Komisja | 24 |
| 2019/C 312/22 | Sprawa T-483/19: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Meggitt i Cavehurst/Komisja | 25 |
| 2019/C 312/23 | Sprawa T-484/19: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Pearson Loan Finance i in./Komisja | 27 |
| 2019/C 312/24 | Sprawa T-485/19: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Babcock International Group i in./Komisja | 28 |
| 2019/C 312/25 | Sprawa T-486/19: Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2019 r. — Spectris i Spectris Group/Komisja | 29 |
| 2019/C 312/26 | Sprawa T-490/19: Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2019 r. — Weston Investment i in./Komisja | 31 |
| 2019/C 312/27 | Sprawa T-491/19: Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2019 r. — Vodafone Group i in./Komisja | 32 |
| 2019/C 312/28 | Sprawa T-492/19: Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2019 r. — GlaxoSmithKline Finance i Setfirst/Komisja | 33 |
| 2019/C 312/29 | Sprawa T-493/19: Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2019 r. — International Personal Finance Investments/Komisja | 35 |
| 2019/C 312/30 | Sprawa T-498/19: Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2019 r. — Banco Cooperativo Español/SRB | 37 |
| 2019/C 312/31 | Sprawa T-501/19: Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2019 r. — Corneli/EBC | 38 |
| 2019/C 312/32 | Sprawa T-502/19: Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2019 r. — Corneli/EBC | 39 |
| 2019/C 312/33 | Sprawa T-504/19: Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2019 r. — Crédit Lyonnais/EBC | 41 |
| 2019/C 312/34 | Sprawa T-513/19: Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2019 r. — Lux/Komisja | 42 |
| 2019/C 312/35 | Sprawa T-520/19: Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2019 r. — Heitec/EUIPO — Hetec Datensysteme (HEITEC) | 43 |
| 2019/C 312/36 | Sprawa T-527/19: Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2019 r. — Sánchez Cano/EUIPO — Grupo Osborne (EL TORO BALLS Fini) | 44 |
| 2019/C 312/37 | Sprawa T-530/19: Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2019 r. — Nord Stream/Parlament i Rada | 45 |
| 2019/C 312/38 | Sprawa T-532/19: Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2019 r. — EC Brand Comércio, Importação e Exportação de Vestuário em Geral/EUIPO (pantys) | 46 |
| 2019/C 312/39 | Sprawa T-533/19: Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2019 r. — Artur Florêncio & Filhos, Affsports/EUIPO — Anadeco Gestion (sflooring) | 47 |
| 2019/C 312/40 | Sprawa T-535/19: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2019 r. — H.R. Participations/EUIPO — Hottinger Investment Management (JCE HOTTINGUER) | 48 |
| 2019/C 312/41 | Sprawa T-546/16: Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2019 r. — Isigny — Sainte Mère/EUIPO (Kształt złotego opakowania z rodzajem fali) | 49 |

V   Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

2019/C 312/02

Sprawa C-338/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Sardegna (Włochy) w dniu 25 kwietnia 2019 r. — Telecom Italia SpA/Regione Sardegna

2

2019/C 312/03

Sprawa C-368/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 6 maja 2019 r. — Telekom Italia SpA, Wind Tre SpA, Vodafone Italia SpA, Lindam Srl/Roma Capitale, Region Lazio, Vodafone Italia SpA, Telecom Italia SpA, Wind Tre SpA, Wind Telecomunicazioni SpA

3

2019/C 312/04

Sprawa C-369/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 8 marca 2019 r. w sprawie T-326/18, Herrero Torres/EUIPO — DZ Licores (CARAJILLO LICOR 43 CUARENTA Y TRES), wniesione w dniu 8 maja 2019 r. przez José-Ramóna Herrera Torresa

3

2019/C 312/05

Sprawa C-377/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 13 maja 2019 r. — Benedetti Pietro e Angelo S.S. i in./Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA)

4

2019/C 312/06

Sprawa C-399/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 22 maja 2019 r. — Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni/BT Italia SpA i in.

5

2019/C 312/07

Sprawa C-447/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 9 kwietnia 2019 r. w sprawie T-259/15, SA Close i Cegelec/Parlament, wniesione w dniu 11 czerwca 2019 r. przez SA Close, Cegelec

5

2019/C 312/08

Sprawa C-457/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 4 kwietnia 2019 r. w sprawie T-61/18, Rodriguez Prieto/Komisja, wniesione w dniu 14 czerwca 2019 r. przez Amadora Rodrigueza Prieta

6

2019/C 312/09

Sprawa C-510/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel (Belgia) w dniu 4 lipca 2019 r. — Openbaar Ministerie, YU, ZV/AZ

7

2019/C 312/10

Sprawa C-563/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 23 maja 2019 r. w sprawie T-222/17, Recylex i in./Komisja, wniesione w dniu 23 lipca 2019 r. przez Recylex SA, Fonderie et Manufacture de Métaux, Harz-Metall GmbH

8

2019/C 312/11

Sprawa C-572/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 22 maja 2019 r. w sprawie T-604/15, Ertico — ITS Europe/Komisja, wniesione w dniu 26 lipca 2019 r. przez European Road Transport Telematics Implementation Coordination Organisation

9

Sąd

2019/C 312/12

Sprawa T-40/16: Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2019 r. — MU/Parlament Europejski

11

2019/C 312/13

Sprawa T-456/19: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — ITV/Komisja

12

2019/C 312/14

Sprawa T-457/19: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Synthomer/Komisja

13

2019/C 312/15

Sprawa T-470/19: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Essentra i in./Komisja

15

2019/C 312/16

Sprawa T-471/19: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Eland Oil & Gas/Komisja

16

2019/C 312/17

Sprawa T-473/19: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Diageo i in./Komisja

18

2019/C 312/18

Sprawa T-474/19: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Halma i in./Komisja

19

2019/C 312/19

Sprawa T-475/19: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Bunzl i in./Komisja

21

2019/C 312/20

Sprawa T-476/19: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — AstraZeneca i in./Komisja

22

2019/C 312/21

Sprawa T-482/19: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — BT Group i Communications Global Network Services/Komisja

24

2019/C 312/22

Sprawa T-483/19: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Meggitt i Cavehurst/Komisja

25

2019/C 312/23

Sprawa T-484/19: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Pearson Loan Finance i in./Komisja

27

2019/C 312/24

Sprawa T-485/19: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Babcock International Group i in./Komisja

28

2019/C 312/25

Sprawa T-486/19: Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2019 r. — Spectris i Spectris Group/Komisja

29

2019/C 312/26

Sprawa T-490/19: Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2019 r. — Weston Investment i in./Komisja

31

2019/C 312/27

Sprawa T-491/19: Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2019 r. — Vodafone Group i in./Komisja

32

2019/C 312/28

Sprawa T-492/19: Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2019 r. — GlaxoSmithKline Finance i Setfirst/Komisja

33

2019/C 312/29

Sprawa T-493/19: Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2019 r. — International Personal Finance Investments/Komisja

35

2019/C 312/30

Sprawa T-498/19: Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2019 r. — Banco Cooperativo Español/SRB

37

2019/C 312/31

Sprawa T-501/19: Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2019 r. — Corneli/EBC

38

2019/C 312/32

Sprawa T-502/19: Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2019 r. — Corneli/EBC

39

2019/C 312/33

Sprawa T-504/19: Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2019 r. — Crédit Lyonnais/EBC

41

2019/C 312/34

Sprawa T-513/19: Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2019 r. — Lux/Komisja

42

2019/C 312/35

Sprawa T-520/19: Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2019 r. — Heitec/EUIPO — Hetec Datensysteme (HEITEC)

43

2019/C 312/36

Sprawa T-527/19: Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2019 r. — Sánchez Cano/EUIPO — Grupo Osborne (EL TORO BALLS Fini)

44

2019/C 312/37

Sprawa T-530/19: Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2019 r. — Nord Stream/Parlament i Rada

45

2019/C 312/38

Sprawa T-532/19: Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2019 r. — EC Brand Comércio, Importação e Exportação de Vestuário em Geral/EUIPO (pantys)

46

2019/C 312/39

Sprawa T-533/19: Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2019 r. — Artur Florêncio & Filhos, Affsports/EUIPO — Anadeco Gestion (sflooring)

47

2019/C 312/40

Sprawa T-535/19: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2019 r. — H.R. Participations/EUIPO — Hottinger Investment Management (JCE HOTTINGUER)

48

2019/C 312/41

Sprawa T-546/16: Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2019 r. — Isigny — Sainte Mère/EUIPO (Kształt złotego opakowania z rodzajem fali)

49

---

| PL | |
| --- | --- |

PL

---

IV Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

| 16.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 312/1 |
| --- | --- | --- | --- |

16.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 312/1

---

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

(2019/C 312/01)

Ostatnia publikacja

Dz.U. C 305 z 9.9.2019

Wcześniejsze publikacje

Dz.U. C 295 z 2.9.2019

Dz.U. C 288 z 26.8.2019

Dz.U. C 280 z 19.8.2019

Dz.U. C 270 z 12.8.2019

Dz.U. C 263 z 5.8.2019

Dz.U. C 255 z 29.7.2019

Teksty te są dostępne na stronie internetowej:

EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu

---

V Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

| 16.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 312/2 |
| --- | --- | --- | --- |

16.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 312/2

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Sardegna (Włochy) w dniu 25 kwietnia 2019 r. — Telecom Italia SpA/Regione Sardegna

(Sprawa C-338/19)

(2019/C 312/02)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale Amministrativo Regionale per la Sardegna

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Telecom Italia SpA

Strona przeciwna: Regione Sardegna

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 16 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 (1) z dnia 22 marca 1999 r., mający zastosowanie, ratione temporis, który stanowi, że „[z] zastrzeżeniem art. 23 Komisja może w przypadkach pomocy świadczonej niezgodnie z przeznaczeniem wszcząć formalną procedurę dochodzenia zgodnie z art. 4 ust. 4. Artykuły 6, 7, 9 i 10, 11 ust. 1, art. 12, 13, 14 i 15 stosuje się mutatis mutandis”, należy interpretować w taki sposób, że wstępna decyzja o odzyskaniu musi zostać wydana przez Komisję Europejską nawet w przypadku pomocy świadczone niezgodnie z przeznaczeniem (z zastrzeżeniem uprawnienia Komisji do bezpośredniego skierowania sprawy do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, zgodnie z art. 23 rozporządzenia nr 659/1999/WE)?
  w przypadku odpowiedzi przeczącej na poprzednie pytanie, czy art. 16 rozporządzenia nr 659/1999/WE z dnia 22 marca 1999 r., należy uznać za nieważny z powodu naruszenia art. 108 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (poprzednio art. 88 ust. 2 Traktatu WE)? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 16 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 (1) z dnia 22 marca 1999 r., mający zastosowanie, ratione temporis, który stanowi, że „[z] zastrzeżeniem art. 23 Komisja może w przypadkach pomocy świadczonej niezgodnie z przeznaczeniem wszcząć formalną procedurę dochodzenia zgodnie z art. 4 ust. 4. Artykuły 6, 7, 9 i 10, 11 ust. 1, art. 12, 13, 14 i 15 stosuje się mutatis mutandis”, należy interpretować w taki sposób, że wstępna decyzja o odzyskaniu musi zostać wydana przez Komisję Europejską nawet w przypadku pomocy świadczone niezgodnie z przeznaczeniem (z zastrzeżeniem uprawnienia Komisji do bezpośredniego skierowania sprawy do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, zgodnie z art. 23 rozporządzenia nr 659/1999/WE)?

w przypadku odpowiedzi przeczącej na poprzednie pytanie, czy art. 16 rozporządzenia nr 659/1999/WE z dnia 22 marca 1999 r., należy uznać za nieważny z powodu naruszenia art. 108 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (poprzednio art. 88 ust. 2 Traktatu WE)?

| 2) | Czy art. 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 (2) z dnia 21 kwietnia 2004 r. [w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r.], w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 271/2008 (3) z dnia 30 stycznia 2008 r. należy interpretować w taki sposób, że przewidziana tam stopa procentowa w przypadku zwrotu pomocy niezgodnej [ze wspólnym rynkiem] i niezgodnej z prawem ma również zastosowanie w przypadku odzyskania pomocy państwa zatwierdzonej decyzją warunkową i świadczonej niezgodnie z przeznaczeniem z uwagi na spełnienie się przewidywanego w tej decyzji warunku? |
| --- | --- |

2)

Czy art. 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 (2) z dnia 21 kwietnia 2004 r. [w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r.], w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 271/2008 (3) z dnia 30 stycznia 2008 r. należy interpretować w taki sposób, że przewidziana tam stopa procentowa w przypadku zwrotu pomocy niezgodnej [ze wspólnym rynkiem] i niezgodnej z prawem ma również zastosowanie w przypadku odzyskania pomocy państwa zatwierdzonej decyzją warunkową i świadczonej niezgodnie z przeznaczeniem z uwagi na spełnienie się przewidywanego w tej decyzji warunku?

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) NR 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. 1999, L 83, s. 1).

(2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. 2004, L 140, s. 1).

(3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 271/2008 z dnia 30 stycznia 2008 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 794/2004 w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. 2008, L 82, s. 1).

---

| 16.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 312/3 |
| --- | --- | --- | --- |

16.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 312/3

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 6 maja 2019 r. — Telekom Italia SpA, Wind Tre SpA, Vodafone Italia SpA, Lindam Srl/Roma Capitale, Region Lazio, Vodafone Italia SpA, Telecom Italia SpA, Wind Tre SpA, Wind Telecomunicazioni SpA

(Sprawa C-368/19)

(2019/C 312/03)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Consiglio di Stato

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Telekom Italia SpA, Wind Tre SpA, Vodafone Italia SpA, Lindam Srl

Strona pozwana: Roma Capitale, Region Lazio, Vodafone Italia SpA, Telecom Italia SpA, Wind Tre SpA, Wind Telecomunicazioni SpA

Pytanie prejudycjalne

Czy prawo Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie przepisom krajowym (takim jak przepisy zawarte w art. 8 ust. 6 ustawy nr 36 z dnia 22 lutego 2001 r.) przewidzianym i stosowanym w celu umożliwienia poszczególnym samorządom lokalnym określenia kryteriów lokalizacji urządzeń telefonii ruchomej, w tym w formie zakazu takiego jak zakaz instalowania anten na określonych obszarach lub w określonej odległości od budynków danego rodzaju?

---

| 16.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 312/3 |
| --- | --- | --- | --- |

16.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 312/3

---

Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 8 marca 2019 r. w sprawie T-326/18, Herrero Torres/EUIPO — DZ Licores (CARAJILLO LICOR 43 CUARENTA Y TRES), wniesione w dniu 8 maja 2019 r. przez José-Ramóna Herrera Torresa

(Sprawa C-369/19 P)

(2019/C 312/04)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Wnoszący odwołanie: José-Ramón Herrero Torres (przedstawiciel: adwokat J. Donoso Romero)

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej i DZ Licores S.L.U.

Postanowieniem z dnia 15 lipca 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odrzucił odwołanie i orzekł, że José-Ramón Herrero Torres pokrywa własne koszty.

---

| 16.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 312/4 |
| --- | --- | --- | --- |

16.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 312/4

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 13 maja 2019 r. — Benedetti Pietro e Angelo S.S. i in./Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA)

(Sprawa C-377/19)

(2019/C 312/05)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Consiglio di Stato

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Benedetti Pietro e Angelo S.S. i in.

Strona pozwana: Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA)

Pytanie prejudycjalne

Czy w okolicznościach takich jak opisane powyżej art. 16 rozporządzenia (WE) nr 595/2004 stoi na przeszkodzie przepisowi krajowemu — takiemu jak przepis zawarty w art. 9 dekretu z mocą ustawy nr 49/2003 w związku z art. 2 ust. 3 dekretu z mocą ustawy nr 157 z dnia 24 czerwca 2004 r. — stanowiącemu, że niezaleganie z comiesięcznym wnoszeniem opłaty wyrównawczej przez skupującego jest kryterium określenia kategorii priorytetowej, na rzecz której nienależnie pobrana opłata podlega zwrotowi?

---

| 16.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 312/5 |
| --- | --- | --- | --- |

16.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 312/5

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 22 maja 2019 r. — Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni/BT Italia SpA i in.

(Sprawa C-399/19)

(2019/C 312/06)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Consiglio di Stato

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca odwołanie: Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni

Druga strona postępowania: BT Italia SpA, Basictel SpA, BT Enia Telecomunicazioni SpA, Telecom Italia SpA, PosteMobile SpA, Vodafone Italia SpA

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 12 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2002/20/WE (1) stoi na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który obciąża podmioty posiadające zezwolenia w rozumieniu dyrektywy kosztami administracyjnymi w całości ponoszonymi przez krajowy organ regulacyjny w związku z organizacją i wykonywaniem wszystkich zadań, w tym zadań w zakresie regulacji, nadzoru, rozstrzygania sporów i nakładania sankcji, które zostały powierzone krajowemu organowi regulacyjnemu w europejskich ramach dotyczących łączności elektronicznej (przewidzianych w dyrektywach 2002/19/WE (2), 2002/20/WE, 2002/21/WE (3) i 2002/22/WE (4))?; czy też działania, o których mowa w art. 12 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2002/20/WE, ograniczają się do „regulacji ex ante” przeprowadzanej przez krajowy organ regulacyjny? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 12 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2002/20/WE (1) stoi na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który obciąża podmioty posiadające zezwolenia w rozumieniu dyrektywy kosztami administracyjnymi w całości ponoszonymi przez krajowy organ regulacyjny w związku z organizacją i wykonywaniem wszystkich zadań, w tym zadań w zakresie regulacji, nadzoru, rozstrzygania sporów i nakładania sankcji, które zostały powierzone krajowemu organowi regulacyjnemu w europejskich ramach dotyczących łączności elektronicznej (przewidzianych w dyrektywach 2002/19/WE (2), 2002/20/WE, 2002/21/WE (3) i 2002/22/WE (4))?; czy też działania, o których mowa w art. 12 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2002/20/WE, ograniczają się do „regulacji ex ante” przeprowadzanej przez krajowy organ regulacyjny?

| 2) | Czy art. 12 ust. 2 dyrektywy 2002/20/WE należy interpretować w ten sposób, że coroczny bilans wydatków administracyjnych krajowego organu regulacyjnego i zebranych opłat: a) może zostać opublikowany po zakończeniu roku budżetowego, zgodnie z krajowymi ustawami dotyczącymi rachunkowości publicznej, w którym to roku zebrano opłaty administracyjne; b) zezwala krajowemu organowi regulacyjnemu na zapewnienie „stosowanego wyrównania” także w odniesieniu do lat budżetowych, które nie następują bezpośrednio po danym roku? |
| --- | --- |

2)

Czy art. 12 ust. 2 dyrektywy 2002/20/WE należy interpretować w ten sposób, że coroczny bilans wydatków administracyjnych krajowego organu regulacyjnego i zebranych opłat: a) może zostać opublikowany po zakończeniu roku budżetowego, zgodnie z krajowymi ustawami dotyczącymi rachunkowości publicznej, w którym to roku zebrano opłaty administracyjne; b) zezwala krajowemu organowi regulacyjnemu na zapewnienie „stosowanego wyrównania” także w odniesieniu do lat budżetowych, które nie następują bezpośrednio po danym roku?

---

(1)  Dyrektywa 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach) (Dz.U. 2002, L 108, s. 21).

(2)  Dyrektywa 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywa o dostępie) (Dz.U. 2002, L 108, s. 7).

(3)  Dyrektywa 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) (Dz.U. 2002, L 108, s. 33).

(4)  Dyrektywa 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) (Dz.U. 2002, L 108, s. 51).

---

| 16.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 312/5 |
| --- | --- | --- | --- |

16.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 312/5

---

Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 9 kwietnia 2019 r. w sprawie T-259/15, SA Close i Cegelec/Parlament, wniesione w dniu 11 czerwca 2019 r. przez SA Close, Cegelec

(Sprawa C-447/19 P)

(2019/C 312/07)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: SA Close, Cegelec (przedstawiciele: J.-L. Teheux, J.-M. Rikkers, adwokaci)

Druga strona postępowania: Parlament Europejski

Żądania wnoszącego odwołanie

| — | Stwierdzenie nieważności zaskarżonego wyroku; |
| --- | --- |

—

Stwierdzenie nieważności zaskarżonego wyroku;

| — | W konsekwencji, uznanie żądań skarżących w pierwszej instancji, a tym samym stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu z dnia 19 marca 2015 r. o udzieleniu zamówienia publicznego na roboty budowlane dotyczące „Projektu rozbudowy i modernizacji budynku im. Konrada Adenauera w Luksemburgu” nr referencyjny INLO-D-UPIL-T-14-A04 na rzecz konsorcjum ENERGIE-KAD (składającego się ze spółek: MERSCH, SCHMITZ PRODUCTION SARL i ENERGOLUX SA), a co się z tym wiąże o braku wybrania oferty skarżących; |
| --- | --- |

—

W konsekwencji, uznanie żądań skarżących w pierwszej instancji, a tym samym stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu z dnia 19 marca 2015 r. o udzieleniu zamówienia publicznego na roboty budowlane dotyczące „Projektu rozbudowy i modernizacji budynku im. Konrada Adenauera w Luksemburgu” nr referencyjny INLO-D-UPIL-T-14-A04 na rzecz konsorcjum ENERGIE-KAD (składającego się ze spółek: MERSCH, SCHMITZ PRODUCTION SARL i ENERGOLUX SA), a co się z tym wiąże o braku wybrania oferty skarżących;

| — | Obciążenie Parlamentu kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

Obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zdaniem skarżących Sąd naruszył obowiązek uzasadnienia w rozumieniu art. 296 TFUE, art. 113 ust. 2 rozporządzenia finansowego oraz art. 161 ust. 2 i 3 zasad stosowania rozporządzenia finansowego.

Sąd wynaturzył również zakres drugiego zarzutu podniesionego w pierwszej instancji, przyznał nieprawidłowy zakres pojęciu oczywistego błędu w ustaleniach, zasadzie dobrej administracji i obowiązkom, które są z nią związane, a także popełnił błąd w ocenie, która doprowadziła do wynaturzenia okoliczności faktycznych i dowodów.

Wreszcie, strony skarżące podnoszą, że zaskarżony wyrok nie jest wystarczająco uzasadniony, ponieważ w żaden sposób nie ustosunkowuje się on do podniesionych przez nie argumentów.

---

| 16.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 312/6 |
| --- | --- | --- | --- |

16.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 312/6

---

Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 4 kwietnia 2019 r. w sprawie T-61/18, Rodriguez Prieto/Komisja, wniesione w dniu 14 czerwca 2019 r. przez Amadora Rodrigueza Prieta

(Sprawa C-457/19 P)

(2019/C 312/08)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Amador Rodriguez Prieto (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnoszący odwołanie wnosi o:

| — | Uchylenie wyroku Sądu z dnia 4 kwietnia 2019 r. wydanego w sprawie T-61/18 w zakresie, w jakim oddalono w nim żądanie zasądzenia zadośćuczynienia za krzywdę wyrządzoną wnoszącemu odwołanie; |
| --- | --- |

—

Uchylenie wyroku Sądu z dnia 4 kwietnia 2019 r. wydanego w sprawie T-61/18 w zakresie, w jakim oddalono w nim żądanie zasądzenia zadośćuczynienia za krzywdę wyrządzoną wnoszącemu odwołanie;

| — | Nakazanie Komisji naprawienia krzywdy wyrządzonej wnoszącemu odwołanie poprzez zapłatę zadośćuczynienia określonego ryczałtowo na kwotę 100 000 EUR; |
| --- | --- |

—

Nakazanie Komisji naprawienia krzywdy wyrządzonej wnoszącemu odwołanie poprzez zapłatę zadośćuczynienia określonego ryczałtowo na kwotę 100 000 EUR;

| — | Obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Wnoszący odwołanie podnosi, że w zaskarżonym wyroku naruszono prawo w odniesieniu do zawinionego charakteru działań Komisji wobec wnoszącego odwołanie w toku postępowania karnego, w szczególności w świetle jego statusu osoby sygnalizującej nadużycia „w sprawie Eurostat”.

---

| 16.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 312/7 |
| --- | --- | --- | --- |

16.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 312/7

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel (Belgia) w dniu 4 lipca 2019 r. — Openbaar Ministerie, YU, ZV/AZ

(Sprawa C-510/19)

(2019/C 312/09)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Hof van beroep te Brussel

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca środek odwoławczy: Openbaar Ministerie, YU, ZV

Druga strona postępowania: AZ

Pytania prejudycjalne

| 1) | 1. | Czy wyrażenie „organ sądowy” w rozumieniu art. 6 ust. 2 decyzji ramowej (1) stanowi autonomiczne pojęcie prawa Unii? |
| --- | --- | --- |

1)

1.

Czy wyrażenie „organ sądowy” w rozumieniu art. 6 ust. 2 decyzji ramowej (1) stanowi autonomiczne pojęcie prawa Unii?

| 2. | Jeżeli na pytanie 1.1. zostanie udzielona odpowiedź twierdząca: na podstawie jakich kryteriów ustala się, czy organ wykonującego nakaz państwa członkowskiego jest takim organem sądowym i czy w związku z tym wykonywany przez niego europejski nakaz aresztowania jest taką decyzją sądową? |
| --- | --- |

2.

Jeżeli na pytanie 1.1. zostanie udzielona odpowiedź twierdząca: na podstawie jakich kryteriów ustala się, czy organ wykonującego nakaz państwa członkowskiego jest takim organem sądowym i czy w związku z tym wykonywany przez niego europejski nakaz aresztowania jest taką decyzją sądową?

| 3. | Jeżeli na pytanie 1.1. zostanie udzielona odpowiedź twierdząca: czy niderlandzka prokuratura (openbaar ministerie), a ściślej mówiąc, prokurator (officier van justitie), jest objęta zakresem pojęcia organu sądowego w rozumieniu art. 6 ust. 2 decyzji ramowej i czy w związku z tym wykonywany przez ten organ europejski nakaz aresztowania jest taką decyzją sądową? |
| --- | --- |

3.

Jeżeli na pytanie 1.1. zostanie udzielona odpowiedź twierdząca: czy niderlandzka prokuratura (openbaar ministerie), a ściślej mówiąc, prokurator (officier van justitie), jest objęta zakresem pojęcia organu sądowego w rozumieniu art. 6 ust. 2 decyzji ramowej i czy w związku z tym wykonywany przez ten organ europejski nakaz aresztowania jest taką decyzją sądową?

| 4. | Jeżeli na pytanie 1.3. zostanie udzielona odpowiedź twierdząca: czy dopuszczalne jest, aby w przedmiocie pierwotnego przekazania orzekał zgodnie z art. 15 decyzji ramowej organ sądowy, ściślej mówiąc, wydział sądu właściwy do orzekania w sprawach przekazania w Amsterdamie (overleveringskamer te Amsterdam), przy czym osobie, której dotyczy wniosek o przekazanie, zagwarantowane zostaje m.in. prawo do bycia wysłuchanym i prawo dostępu do wymiaru sprawiedliwości, podczas gdy rozstrzygnięcie w przedmiocie uzupełniającego przekazania na podstawie art. 27 decyzji ramowej zostało przekazane innemu organowi, a mianowicie prokuratorowi, przy czym osobie, której dotyczy wniosek o przekazanie, nie zostaje zagwarantowane prawo do bycia wysłuchanym i prawo dostępu do wymiaru sprawiedliwości, na skutek czego powstaje pozbawiony jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia widoczny brak spójności w ramach decyzji ramowej? |
| --- | --- |

4.

Jeżeli na pytanie 1.3. zostanie udzielona odpowiedź twierdząca: czy dopuszczalne jest, aby w przedmiocie pierwotnego przekazania orzekał zgodnie z art. 15 decyzji ramowej organ sądowy, ściślej mówiąc, wydział sądu właściwy do orzekania w sprawach przekazania w Amsterdamie (overleveringskamer te Amsterdam), przy czym osobie, której dotyczy wniosek o przekazanie, zagwarantowane zostaje m.in. prawo do bycia wysłuchanym i prawo dostępu do wymiaru sprawiedliwości, podczas gdy rozstrzygnięcie w przedmiocie uzupełniającego przekazania na podstawie art. 27 decyzji ramowej zostało przekazane innemu organowi, a mianowicie prokuratorowi, przy czym osobie, której dotyczy wniosek o przekazanie, nie zostaje zagwarantowane prawo do bycia wysłuchanym i prawo dostępu do wymiaru sprawiedliwości, na skutek czego powstaje pozbawiony jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia widoczny brak spójności w ramach decyzji ramowej?

| 5. | Jeżeli na pytania 1.3. i 1.4. zostanie udzielona odpowiedź twierdząca: czy art. 14, 19 i 27 decyzji ramowej należy interpretować w ten sposób, że prokuratura (openbaar ministerie), występująca jako wykonujący nakaz organ sądowy, powinna w pierwszej kolejności zapewnić prawo do bycia wysłuchanym i prawo dostępu do wymiaru sprawiedliwości, zanim wyrażona zostanie zgoda na ściganie, skazanie bądź zatrzymanie osoby w celu wykonania kary pozbawienia wolności bądź środka zabezpieczającego w związku z innym czynem zabronionym niż będący podstawą wniosku o przekazanie, popełnionym przed przekazaniem na mocy europejskiego nakazu aresztowania? |
| --- | --- |

5.

Jeżeli na pytania 1.3. i 1.4. zostanie udzielona odpowiedź twierdząca: czy art. 14, 19 i 27 decyzji ramowej należy interpretować w ten sposób, że prokuratura (openbaar ministerie), występująca jako wykonujący nakaz organ sądowy, powinna w pierwszej kolejności zapewnić prawo do bycia wysłuchanym i prawo dostępu do wymiaru sprawiedliwości, zanim wyrażona zostanie zgoda na ściganie, skazanie bądź zatrzymanie osoby w celu wykonania kary pozbawienia wolności bądź środka zabezpieczającego w związku z innym czynem zabronionym niż będący podstawą wniosku o przekazanie, popełnionym przed przekazaniem na mocy europejskiego nakazu aresztowania?

| 2) | Czy prokurator prokuratury rejonowej w Amsterdamie, działający w wykonaniu art. 14 niderlandzkiej Wet van 29 april 2004 tot implementatie van het kaderbesluit van de Raad van de Europese Unie betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten van de Europese Unie (ustawy z dnia 29 kwietnia 2004 r. o wdrożeniu decyzji ramowej Rady w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi Unii Europejskiej; Overleveringswet), jest wykonującym nakaz organem sądowym w rozumieniu art. 6 ust. 2 decyzji ramowej, który przekazał osobę i który może wyrazić zgodę w rozumieniu art. 27 ust. 3 lit. g) i art. 27 ust. 4 decyzji ramowej? |
| --- | --- |

2)

Czy prokurator prokuratury rejonowej w Amsterdamie, działający w wykonaniu art. 14 niderlandzkiej Wet van 29 april 2004 tot implementatie van het kaderbesluit van de Raad van de Europese Unie betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten van de Europese Unie (ustawy z dnia 29 kwietnia 2004 r. o wdrożeniu decyzji ramowej Rady w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi Unii Europejskiej; Overleveringswet), jest wykonującym nakaz organem sądowym w rozumieniu art. 6 ust. 2 decyzji ramowej, który przekazał osobę i który może wyrazić zgodę w rozumieniu art. 27 ust. 3 lit. g) i art. 27 ust. 4 decyzji ramowej?

---

(1)  Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW Rady z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. 2002, L 190, s. 1).

---

| 16.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 312/8 |
| --- | --- | --- | --- |

16.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 312/8

---

Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 23 maja 2019 r. w sprawie T-222/17, Recylex i in./Komisja, wniesione w dniu 23 lipca 2019 r. przez Recylex SA, Fonderie et Manufacture de Métaux, Harz-Metall GmbH

(Sprawa C-563/19 P)

(2019/C 312/10)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszące odwołanie: Recylex SA, Fonderie et Manufacture de Métaux, Harz-Metall GmbH (przedstawiciele: M. Wellinger, adwokat, S. Reinart i K. Bongs, Rechtsanwälte)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszących odwołanie

Wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o:

| — | uchylenie wyroku Sądu z dnia 23 maja 2019 r. w sprawie T-222/17 w zakresie, w jakim Sąd potwierdził w nim grzywnę nałożoną w zaskarżonej decyzji (1) na wnoszące odwołanie i obciążył je kosztami postępowania; |
| --- | --- |

—

uchylenie wyroku Sądu z dnia 23 maja 2019 r. w sprawie T-222/17 w zakresie, w jakim Sąd potwierdził w nim grzywnę nałożoną w zaskarżonej decyzji (1) na wnoszące odwołanie i obciążył je kosztami postępowania;

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja nakłada w niej na wnoszące odwołanie grzywnę w wysokości 26 739 000 EUR; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja nakłada w niej na wnoszące odwołanie grzywnę w wysokości 26 739 000 EUR;

| — | obniżenie kwoty grzywny nałożonej na wnoszące odwołanie do 5 877 732 EUR na podstawie wszystkich trzech zarzutów lub co najmniej do 17 679 141 EUR wyłącznie na podstawie zarzutu pierwszego, do 13 305 478 EUR wyłącznie na podstawie zarzutu drugiego, do 19 099 565 EUR wyłącznie na podstawie zarzutu trzeciego, do 8 228 824 EUR na podstawie zarzutów pierwszego i drugiego, do 12 627 958 EUR na podstawie zarzutów pierwszego i trzeciego lub do 9 503 913 EUR na podstawie zarzutów drugiego i trzeciego; |
| --- | --- |

—

obniżenie kwoty grzywny nałożonej na wnoszące odwołanie do 5 877 732 EUR na podstawie wszystkich trzech zarzutów lub co najmniej do 17 679 141 EUR wyłącznie na podstawie zarzutu pierwszego, do 13 305 478 EUR wyłącznie na podstawie zarzutu drugiego, do 19 099 565 EUR wyłącznie na podstawie zarzutu trzeciego, do 8 228 824 EUR na podstawie zarzutów pierwszego i drugiego, do 12 627 958 EUR na podstawie zarzutów pierwszego i trzeciego lub do 9 503 913 EUR na podstawie zarzutów drugiego i trzeciego;

| — | obciążenie Komisji wszystkimi kosztami niniejszego postępowania, w tym kosztami postępowania przed Sądem. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji wszystkimi kosztami niniejszego postępowania, w tym kosztami postępowania przed Sądem.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie odwołania wnoszące odwołanie podnoszą trzy zarzuty.

| 1) | Zaskarżony wyrok narusza prawo, po pierwsze, dlatego, że jego uzasadnienie jest wewnętrznie niespójne i niejasne w odniesieniu do kryterium prawnego mającego zastosowanie do przyznania częściowego zwolnienia z grzywny, a po drugie, dlatego że przy stosowaniu kryterium prawnego w zaskarżonym wyroku Sąd wypaczył w oczywisty sposób dowody i naruszył zasady dotyczące ciężaru dowodu. |
| --- | --- |

1)

Zaskarżony wyrok narusza prawo, po pierwsze, dlatego, że jego uzasadnienie jest wewnętrznie niespójne i niejasne w odniesieniu do kryterium prawnego mającego zastosowanie do przyznania częściowego zwolnienia z grzywny, a po drugie, dlatego że przy stosowaniu kryterium prawnego w zaskarżonym wyroku Sąd wypaczył w oczywisty sposób dowody i naruszył zasady dotyczące ciężaru dowodu.

| 2) | Zaskarżony wyrok narusza prawo, ponieważ Sąd błędnie zinterpretował i nieprawidłowo zastosował przepisy dotyczące częściowego zwolnienia z grzywny przewidziane w pkt 26 akapit trzeci komunikatu w sprawie współpracy z 2006 r. |
| --- | --- |

2)

Zaskarżony wyrok narusza prawo, ponieważ Sąd błędnie zinterpretował i nieprawidłowo zastosował przepisy dotyczące częściowego zwolnienia z grzywny przewidziane w pkt 26 akapit trzeci komunikatu w sprawie współpracy z 2006 r.

| 3) | Zaskarżony wyrok narusza prawo w odniesieniu do stosowania sekcji III komunikatu w sprawie współpracy z 2006 r., ponieważ Sąd uznał w nim, że przedsiębiorstwo, które jako drugie przedstawia dowody o znacznej wartości dodanej, nie może zająć miejsca pierwszego przedsiębiorstwa, które przedstawiło takie dowody, lecz które nie spełnia przesłanek obniżenia nałożonej na nie grzywny. |
| --- | --- |

3)

Zaskarżony wyrok narusza prawo w odniesieniu do stosowania sekcji III komunikatu w sprawie współpracy z 2006 r., ponieważ Sąd uznał w nim, że przedsiębiorstwo, które jako drugie przedstawia dowody o znacznej wartości dodanej, nie może zająć miejsca pierwszego przedsiębiorstwa, które przedstawiło takie dowody, lecz które nie spełnia przesłanek obniżenia nałożonej na nie grzywny.

---

(1)  Decyzja Komisji C(2017) 900 final z dnia 8 lutego 2017 r. dotycząca postępowania na podstawie art. 101 TFUE (sprawa AT.40018 — Recykling akumulatorów samochodowych).

---

| 16.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 312/9 |
| --- | --- | --- | --- |

16.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 312/9

---

Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 22 maja 2019 r. w sprawie T-604/15, Ertico — ITS Europe/Komisja, wniesione w dniu 26 lipca 2019 r. przez European Road Transport Telematics Implementation Coordination Organisation

(Sprawa C-572/19 P)

(2019/C 312/11)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: European Road Transport Telematics Implementation Coordination Organisation — Intelligent Transport Systems & Services Europe (Ertico — ITS Europe) (przedstawiciele: M. Wellinger i K. T’Syen, avocats)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

Strona wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

| — | uchylenie wyroku wydanego przez Sąd w dniu 22 maja 2019 r. w sprawie T-604/15. |
| --- | --- |

—

uchylenie wyroku wydanego przez Sąd w dniu 22 maja 2019 r. w sprawie T-604/15.

| — | stwierdzenie nieważności spornej decyzji (1) i potwierdzenie, że wnosząca odwołanie ma status MŚP (mikro, małego czy też średniego przedsiębiorstwa). |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności spornej decyzji (1) i potwierdzenie, że wnosząca odwołanie ma status MŚP (mikro, małego czy też średniego przedsiębiorstwa).

| — | obciążenie Komisji wszelkimi kosztami, w tym również kosztami postępowania przed Sądem. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji wszelkimi kosztami, w tym również kosztami postępowania przed Sądem.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie swego odwołania wnosząca je podnosi trzy zarzuty.

| 1) | Sąd w zaskarżonym wyroku dopuścił się naruszenia prawa w zakresie, w jakim uznał, że środki przewidziane, z jednej strony, w sekcjach 1.2.6 i 1.2.7 załącznika do decyzji Komisji 2012/837/UE, Euratom z dnia 18 grudnia 2012 r. w sprawie przyjęcia zasad zapewniających jednolitą weryfikację istnienia i statusu prawnego, a także zdolności operacyjnych i finansowych uczestników działań pośrednich wspieranych za pomocą dotacji w ramach siódmego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji oraz siódmego programu ramowego Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej w zakresie działań badawczych i szkoleniowych (2), i, z drugiej strony, w art. 22 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia Rady (WE) nr 58/2003 z dnia 19 grudnia 2002 r. ustanawiającego statut agencji wykonawczych, którym zostaną powierzone niektóre zadania w zakresie zarządzania programami wspólnotowymi (3) stanowią odrębne środki zaskarżenia. |
| --- | --- |

1)

Sąd w zaskarżonym wyroku dopuścił się naruszenia prawa w zakresie, w jakim uznał, że środki przewidziane, z jednej strony, w sekcjach 1.2.6 i 1.2.7 załącznika do decyzji Komisji 2012/837/UE, Euratom z dnia 18 grudnia 2012 r. w sprawie przyjęcia zasad zapewniających jednolitą weryfikację istnienia i statusu prawnego, a także zdolności operacyjnych i finansowych uczestników działań pośrednich wspieranych za pomocą dotacji w ramach siódmego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji oraz siódmego programu ramowego Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej w zakresie działań badawczych i szkoleniowych (2), i, z drugiej strony, w art. 22 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia Rady (WE) nr 58/2003 z dnia 19 grudnia 2002 r. ustanawiającego statut agencji wykonawczych, którym zostaną powierzone niektóre zadania w zakresie zarządzania programami wspólnotowymi (3) stanowią odrębne środki zaskarżenia.

| 2) | Sąd w zaskarżonym wyroku błędnie zastosował i naruszył zalecenie Komisji dotyczące definicji MŚP (4) oraz podstawowe zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań (dopuszczając się w ten sposób naruszenia prawa) uznając, że, biorąc pod uwagę cel i ducha powyższego zalecenia, wnosząca odwołanie może zgodnie z prawem nie zostać uznana za MŚP, choć spełnia ona formalnie określone w tym zaleceniu kryteria dotyczące definicji MŚP (co nie zostało zakwestionowane w zaskarżonym wyroku). |
| --- | --- |

2)

Sąd w zaskarżonym wyroku błędnie zastosował i naruszył zalecenie Komisji dotyczące definicji MŚP (4) oraz podstawowe zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań (dopuszczając się w ten sposób naruszenia prawa) uznając, że, biorąc pod uwagę cel i ducha powyższego zalecenia, wnosząca odwołanie może zgodnie z prawem nie zostać uznana za MŚP, choć spełnia ona formalnie określone w tym zaleceniu kryteria dotyczące definicji MŚP (co nie zostało zakwestionowane w zaskarżonym wyroku).

| 3) | Sąd dopuścił się oczywistego błędu w ocenie w zaskarżonym wyroku, który jest nieważny pod względem materialnym ze względu na to, iż Sąd uznał w nim, że wnosząca odwołanie „nie musi[ała] [...] stawiać czoła utrudnieniom, którym muszą zazwyczaj stawiać czoła MŚP” (i z tego względu nie była ona MSP, „biorąc pod uwagę cel i ducha” zalecenia Komisji dotyczącego definicji MŚP). |
| --- | --- |

3)

Sąd dopuścił się oczywistego błędu w ocenie w zaskarżonym wyroku, który jest nieważny pod względem materialnym ze względu na to, iż Sąd uznał w nim, że wnosząca odwołanie „nie musi[ała] [...] stawiać czoła utrudnieniom, którym muszą zazwyczaj stawiać czoła MŚP” (i z tego względu nie była ona MSP, „biorąc pod uwagę cel i ducha” zalecenia Komisji dotyczącego definicji MŚP).

---

(1)  Decyzja panelu zatwierdzającego Komisji z dnia 18 sierpnia 2015 r.

(2)  Dz.U. 2012, L 359, s. 45.

(3)  Dz.U. 2003, L 11, s. 1.

(4)  Zalecenie Komisji 2003/361/WE z dnia 6 maja 2003 r. dotyczące definicji przedsiębiorstw mikro-, małych i średnich (Dz.U. 2003, L 124, s. 36).

---

Sąd

| 16.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 312/11 |
| --- | --- | --- | --- |

16.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 312/11

---

Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2019 r. — MU/Parlament Europejski

(Sprawa T-40/16)

(2019/C 312/12)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: MU (przedstawiciel: A. Bruno, avvocato)

Strona pozwana: Parlament Europejski

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | uznanie i stwierdzenie niezgodności z prawem decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 11 grudnia 2015 r. odmawiającego dodatkowych środków dla niepełnosprawnych stażystów wskazanych w art. 24 ust. 9 przepisów wewnętrznych regulujących staże i wizyty studyjne w Sekretariacie Generalnym Parlamentu Europejskiego; |
| --- | --- |

—

uznanie i stwierdzenie niezgodności z prawem decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 11 grudnia 2015 r. odmawiającego dodatkowych środków dla niepełnosprawnych stażystów wskazanych w art. 24 ust. 9 przepisów wewnętrznych regulujących staże i wizyty studyjne w Sekretariacie Generalnym Parlamentu Europejskiego;

| — | w konsekwencji stwierdzenie, że skarżący ma prawo, jako osoba niepełnosprawna w 70 %, do dodatkowych środków przewidzianych w art. 29 ust. 9 przepisów wewnętrznych regulujących staże w Parlamencie Europejskim; |
| --- | --- |

—

w konsekwencji stwierdzenie, że skarżący ma prawo, jako osoba niepełnosprawna w 70 %, do dodatkowych środków przewidzianych w art. 29 ust. 9 przepisów wewnętrznych regulujących staże w Parlamencie Europejskim;

| — | zasądzenie od Parlamentu Europejskiego na rzecz skarżącego dodatkowych środków przewidzianych w obowiązujących przepisach, odsetek i rewaloryzacji wartości pieniężnej od dnia złożenia wniosku administracyjnego do dnia rzeczywistej zapłaty i obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

zasądzenie od Parlamentu Europejskiego na rzecz skarżącego dodatkowych środków przewidzianych w obowiązujących przepisach, odsetek i rewaloryzacji wartości pieniężnej od dnia złożenia wniosku administracyjnego do dnia rzeczywistej zapłaty i obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi, co następuje:

| 1. | uznanie dodatkowych środków na rzecz osób niepełnosprawnych, przewidzianych w art. 24 ust. 9 przepisów wewnętrznych regulujących staże i wizyty studyjne w Sekretariacie Generalnym Parlamentu Europejskiego nie wchodzi w zakres swobodnego uznania Parlamentu; |
| --- | --- |

1.

uznanie dodatkowych środków na rzecz osób niepełnosprawnych, przewidzianych w art. 24 ust. 9 przepisów wewnętrznych regulujących staże i wizyty studyjne w Sekretariacie Generalnym Parlamentu Europejskiego nie wchodzi w zakres swobodnego uznania Parlamentu;

| 2. | stopień niepełnosprawności jest zatwierdzany lub ustalany przez lekarza urzędowego Parlamentu Europejskiego w oparciu o zaświadczenie krajowe albo o szczegółową opinię lekarza stażysty i przy odwołaniu do „europejskiej skali oceny zagrożeń integralności fizycznej i psychicznej do celów medycznych”; |
| --- | --- |

2.

stopień niepełnosprawności jest zatwierdzany lub ustalany przez lekarza urzędowego Parlamentu Europejskiego w oparciu o zaświadczenie krajowe albo o szczegółową opinię lekarza stażysty i przy odwołaniu do „europejskiej skali oceny zagrożeń integralności fizycznej i psychicznej do celów medycznych”;

| 3. | przyjmując nawet, że Parlament Europejski dysponuje w niniejszym przypadku uprawnieniami dyskrecjonalnymi, wykroczył on w sposób nieuzasadniony poza ich zakres. Podniesiono w tym względzie, że właściwy przepis wprowadza rozróżnienie między przypadkiem, w którym, niepełnosprawność opiera się na zaświadczeniu wydanym przez organ krajowy i jest wówczas zatwierdzana przez lekarza urzędowego Parlamentu Europejskiego, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, a innym przypadkiem, w którym niepełnosprawność opiera się na sprawozdaniu lekarza stażysty. Tylko w tym ostatnim przypadku stopień niepełnosprawności jest ustalany przez lekarza urzędowego Parlamentu Europejskiego. |
| --- | --- |

3.

przyjmując nawet, że Parlament Europejski dysponuje w niniejszym przypadku uprawnieniami dyskrecjonalnymi, wykroczył on w sposób nieuzasadniony poza ich zakres. Podniesiono w tym względzie, że właściwy przepis wprowadza rozróżnienie między przypadkiem, w którym, niepełnosprawność opiera się na zaświadczeniu wydanym przez organ krajowy i jest wówczas zatwierdzana przez lekarza urzędowego Parlamentu Europejskiego, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, a innym przypadkiem, w którym niepełnosprawność opiera się na sprawozdaniu lekarza stażysty. Tylko w tym ostatnim przypadku stopień niepełnosprawności jest ustalany przez lekarza urzędowego Parlamentu Europejskiego.

---

| 16.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 312/12 |
| --- | --- | --- | --- |

16.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 312/12

---

Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — ITV/Komisja

(Sprawa T-456/19)

(2019/C 312/13)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: ITV plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: J. Lesar, Solicitor, i K. Beal, QC)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo w formie zwolnienia podatkowego dla finansowania grup zagranicznych spółek kontrolowanych; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo w formie zwolnienia podatkowego dla finansowania grup zagranicznych spółek kontrolowanych;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczy błędnego zastosowania przez Komisję art. 107 ust. 1 TFUE lub oczywistego błędu w ocenie przy wyborze układu odniesienia dla analizy systemu podatkowego. Komisja powinna była przyjąć za układ odniesienia funkcjonujący z Zjednoczonym Królestwie system podatku od osób prawnych, a nie po prostu sam system dotyczący zagranicznych spółek kontrolowanych (ZSK). |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczy błędnego zastosowania przez Komisję art. 107 ust. 1 TFUE lub oczywistego błędu w ocenie przy wyborze układu odniesienia dla analizy systemu podatkowego. Komisja powinna była przyjąć za układ odniesienia funkcjonujący z Zjednoczonym Królestwie system podatku od osób prawnych, a nie po prostu sam system dotyczący zagranicznych spółek kontrolowanych (ZSK).

| 2. | Zarzut drugi dotyczy naruszenia prawa przez Komisję w związku ze stosowaniem art. 107 ust. 1 TFUE lub oczywistego błędu w ocenie polegającego na przyjęciu wadliwego podejścia do analizy systemu ZSK. W motywach 124–126 zaskarżonej decyzji Komisja błędnie potraktowała przepisy części 9A rozdział 9 Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy Zjednoczonego Królestwa z 2010 r. w sprawie regulacji podatkowych (międzynarodowych i innych)] jako formę odstępstwa od opodatkowania na zasadach ogólnych określonego w rozdziale 5 tej ustawy. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczy naruszenia prawa przez Komisję w związku ze stosowaniem art. 107 ust. 1 TFUE lub oczywistego błędu w ocenie polegającego na przyjęciu wadliwego podejścia do analizy systemu ZSK. W motywach 124–126 zaskarżonej decyzji Komisja błędnie potraktowała przepisy części 9A rozdział 9 Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy Zjednoczonego Królestwa z 2010 r. w sprawie regulacji podatkowych (międzynarodowych i innych)] jako formę odstępstwa od opodatkowania na zasadach ogólnych określonego w rozdziale 5 tej ustawy.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczy naruszenia prawa, jakiego miała się dopuścić Komisja przy stosowaniu art. 107 ust. 1, gdy uznała ona, w motywach 127–151 zaskarżonej decyzji, że kryterium selektywności zostało spełnione, skoro przedsiębiorstwa znajdujące się w porównywalnej pod względem faktycznym i prawnym sytuacji były traktowane odmiennie. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczy naruszenia prawa, jakiego miała się dopuścić Komisja przy stosowaniu art. 107 ust. 1, gdy uznała ona, w motywach 127–151 zaskarżonej decyzji, że kryterium selektywności zostało spełnione, skoro przedsiębiorstwa znajdujące się w porównywalnej pod względem faktycznym i prawnym sytuacji były traktowane odmiennie.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczy okoliczności, że wynoszące 75 % zwolnienie przewidziane w sekcji 371ID Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy Zjednoczonego Królestwa z 2010 r. w sprawie regulacji podatkowych (międzynarodowych i innych)] jest uzasadnione w charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczy okoliczności, że wynoszące 75 % zwolnienie przewidziane w sekcji 371ID Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy Zjednoczonego Królestwa z 2010 r. w sprawie regulacji podatkowych (międzynarodowych i innych)] jest uzasadnione w charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego.

| 5. | Zarzut piąty dotyczy okoliczności, że nałożenie obciążenia podatkowego na ZSK spełniające przesłanki objęcia zwolnieniem ustanowionym w części 9A rozdział 9 Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy Zjednoczonego Królestwa z 2010 r. w sprawie regulacji podatkowych (międzynarodowych i innych)] jako kategoria narusza swobodę przedsiębiorczości strony skarżącej przewidzianą w art. 49 TFUE. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty dotyczy okoliczności, że nałożenie obciążenia podatkowego na ZSK spełniające przesłanki objęcia zwolnieniem ustanowionym w części 9A rozdział 9 Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy Zjednoczonego Królestwa z 2010 r. w sprawie regulacji podatkowych (międzynarodowych i innych)] jako kategoria narusza swobodę przedsiębiorczości strony skarżącej przewidzianą w art. 49 TFUE.

| 6. | Zarzut szósty jest oparty na oczywistym błędzie w ocenie dotyczącym wynoszącego 75 % zwolnienia i kwestii stałej proporcji. |
| --- | --- |

6.

Zarzut szósty jest oparty na oczywistym błędzie w ocenie dotyczącym wynoszącego 75 % zwolnienia i kwestii stałej proporcji.

| 7. | Zarzut siódmy jest oparty na twierdzeniu, że decyzja Komisji jest niezgodna z przewidzianą w prawie Unii ogólną zasadą niedyskryminacji lub równości. |
| --- | --- |

7.

Zarzut siódmy jest oparty na twierdzeniu, że decyzja Komisji jest niezgodna z przewidzianą w prawie Unii ogólną zasadą niedyskryminacji lub równości.

| 8. | Zarzut ósmy jest oparty na twierdzeniu, że Komisja naruszyła prawo, stosując w drodze analogii przepisy dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 (1) lub bezzasadnie opierając się na przepisach wskazanej dyrektywy, która nie miała zastosowania ratione temporis. |
| --- | --- |

8.

Zarzut ósmy jest oparty na twierdzeniu, że Komisja naruszyła prawo, stosując w drodze analogii przepisy dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 (1) lub bezzasadnie opierając się na przepisach wskazanej dyrektywy, która nie miała zastosowania ratione temporis.

| 9. | Zarzut dziewiąty dotyczy naruszenia prawa przez Komisje w związku ze stosowaniem art. 107 ust. 1 TFUE poprzez uznanie w motywie 176 zaskarżonej decyzji, że istnieje kategoria beneficjentów (obejmująca stronę skarżącą) i że strona skarżąca uzyskała pomoc, którą należy odzyskać na podstawie art. 2 ust. 1 zaskarżonej decyzji. |
| --- | --- |

9.

Zarzut dziewiąty dotyczy naruszenia prawa przez Komisje w związku ze stosowaniem art. 107 ust. 1 TFUE poprzez uznanie w motywie 176 zaskarżonej decyzji, że istnieje kategoria beneficjentów (obejmująca stronę skarżącą) i że strona skarżąca uzyskała pomoc, którą należy odzyskać na podstawie art. 2 ust. 1 zaskarżonej decyzji.

---

(1)  Dyrektywa Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiająca przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz.U. 2016, L 193, s. 1).

---

| 16.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 312/13 |
| --- | --- | --- | --- |

16.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 312/13

---

Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Synthomer/Komisja

(Sprawa T-457/19)

(2019/C 312/14)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Synthomer plc (Harlow, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: J. Lesar, Solicitor i K. Beal, QC)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

| 1. | Zgodnie z zarzutem pierwszym Komisja błędnie zastosowała art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, dokonując wyboru ram odniesienia dla analizy systemu podatkowego. Komisja powinna była przyjąć jako ramy odniesienia brytyjski system opodatkowania osób prawnych, a nie wyłącznie system opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ). |
| --- | --- |

1.

Zgodnie z zarzutem pierwszym Komisja błędnie zastosowała art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, dokonując wyboru ram odniesienia dla analizy systemu podatkowego. Komisja powinna była przyjąć jako ramy odniesienia brytyjski system opodatkowania osób prawnych, a nie wyłącznie system opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ).

| 2. | Zgodnie z zarzutem drugim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, przyjmując błędne podejście do analizy systemu opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych. Komisja w motywach 124–126 zaskarżonej decyzji błędnie odniosła się do przepisów rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (międzynarodowe i inne przepisy) z 2010 r.] jako do formy odstępstwa od ogólnego obciążenia podatkowego ustanowionego w przepisach rozdziału 5 tej ustawy. |
| --- | --- |

2.

Zgodnie z zarzutem drugim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, przyjmując błędne podejście do analizy systemu opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych. Komisja w motywach 124–126 zaskarżonej decyzji błędnie odniosła się do przepisów rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (międzynarodowe i inne przepisy) z 2010 r.] jako do formy odstępstwa od ogólnego obciążenia podatkowego ustanowionego w przepisach rozdziału 5 tej ustawy.

| 3. | Zgodnie z zarzutem trzecim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywach 127–151 zaskarżonej decyzji, że kryterium selektywności zostało spełnione, ponieważ przedsiębiorstwa znajdujące się w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej były traktowane w odmienny sposób. |
| --- | --- |

3.

Zgodnie z zarzutem trzecim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywach 127–151 zaskarżonej decyzji, że kryterium selektywności zostało spełnione, ponieważ przedsiębiorstwa znajdujące się w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej były traktowane w odmienny sposób.

| 4. | Zgodnie z zarzutem czwartym „całkowite” zwolnienie podatkowe zastosowane na podstawie przepisów sekcji 371IB Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego. |
| --- | --- |

4.

Zgodnie z zarzutem czwartym „całkowite” zwolnienie podatkowe zastosowane na podstawie przepisów sekcji 371IB Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego.

| 5. | Zgodnie z zarzutem piątym zwolnienie podatkowe w wysokości 75 % zastosowane na podstawie przepisów sekcji 371ID Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego. |
| --- | --- |

5.

Zgodnie z zarzutem piątym zwolnienie podatkowe w wysokości 75 % zastosowane na podstawie przepisów sekcji 371ID Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego.

| 6. | Zgodnie z zarzutem ósmym Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie zwolnienia podatkowego w wysokości 75 % oraz stałego współczynnika [kapitalizacji]. |
| --- | --- |

6.

Zgodnie z zarzutem ósmym Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie zwolnienia podatkowego w wysokości 75 % oraz stałego współczynnika [kapitalizacji].

| 7. | Zgodnie z zarzutem dziewiątym decyzja Komisji narusza zakaz dyskryminacji i ogólną zasadę równego traktowana w prawie Unii. |
| --- | --- |

7.

Zgodnie z zarzutem dziewiątym decyzja Komisji narusza zakaz dyskryminacji i ogólną zasadę równego traktowana w prawie Unii.

| 8. | Zgodnie z zarzutem dziesiątym Komisja również naruszyła prawo, stosując przez analogię przepisy dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 (1), która ratione temporis nie znajduje zastosowania do okoliczności niniejszej sprawy lub powołując się na przepisy tej dyrektywy w sposób nieuzasadniony. |
| --- | --- |

8.

Zgodnie z zarzutem dziesiątym Komisja również naruszyła prawo, stosując przez analogię przepisy dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 (1), która ratione temporis nie znajduje zastosowania do okoliczności niniejszej sprawy lub powołując się na przepisy tej dyrektywy w sposób nieuzasadniony.

| 9. | Zgodnie z zarzutem jedenastym Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywie 176 zaskarżonej decyzji, że istnieje grupa beneficjentów (do której należą skarżące) oraz że skarżące uzyskały pomoc, która powinna zostać odzyskana na podstawie art. 2 ust. 1 zaskarżonej decyzji. |
| --- | --- |

9.

Zgodnie z zarzutem jedenastym Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywie 176 zaskarżonej decyzji, że istnieje grupa beneficjentów (do której należą skarżące) oraz że skarżące uzyskały pomoc, która powinna zostać odzyskana na podstawie art. 2 ust. 1 zaskarżonej decyzji.

---

(1)  Dyrektywa Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiająca przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz.U. 2016 L 193, s. 1).

---

| 16.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 312/15 |
| --- | --- | --- | --- |

16.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 312/15

---

Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Essentra i in./Komisja

(Sprawa T-470/19)

(2019/C 312/15)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Essentra plc (Milton Keynes, Zjednoczone Królestwo), ESNT Holdings (No.2) Ltd (Milton Keynes) i Essentra Finance Ltd (Milton Keynes) (przedstawiciele: J. Lesar, Solicitor, i K. Beal, QC)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziesięć zarzutów.

| 1. | Zgodnie z zarzutem pierwszym Komisja błędnie zastosowała art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, dokonując wyboru ram odniesienia dla analizy systemu podatkowego. Komisja powinna była przyjąć jako ramy odniesienia brytyjski system opodatkowania osób prawnych, a nie wyłącznie system opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ). |
| --- | --- |

1.

Zgodnie z zarzutem pierwszym Komisja błędnie zastosowała art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, dokonując wyboru ram odniesienia dla analizy systemu podatkowego. Komisja powinna była przyjąć jako ramy odniesienia brytyjski system opodatkowania osób prawnych, a nie wyłącznie system opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ).

| 2. | Zgodnie z zarzutem drugim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, przyjmując błędne podejście do analizy systemu opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych. Komisja w motywach 124–126 zaskarżonej decyzji błędnie odniosła się do przepisów rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (międzynarodowe i inne przepisy) z 2010 r.] jako do formy odstępstwa od ogólnego obciążenia podatkowego ustanowionego w przepisach rozdziału 5 tej ustawy. |
| --- | --- |

2.

Zgodnie z zarzutem drugim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, przyjmując błędne podejście do analizy systemu opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych. Komisja w motywach 124–126 zaskarżonej decyzji błędnie odniosła się do przepisów rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (międzynarodowe i inne przepisy) z 2010 r.] jako do formy odstępstwa od ogólnego obciążenia podatkowego ustanowionego w przepisach rozdziału 5 tej ustawy.

| 3. | Zgodnie z zarzutem trzecim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywach 127–151 zaskarżonej decyzji, że kryterium selektywności zostało spełnione, ponieważ przedsiębiorstwa znajdujące się w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej były traktowane w odmienny sposób. |
| --- | --- |

3.

Zgodnie z zarzutem trzecim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywach 127–151 zaskarżonej decyzji, że kryterium selektywności zostało spełnione, ponieważ przedsiębiorstwa znajdujące się w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej były traktowane w odmienny sposób.

| 4. | Zgodnie z zarzutem piątym zwolnienie podatkowe w wysokości 75 % zastosowane na podstawie przepisów sekcji 371ID Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego. |
| --- | --- |

4.

Zgodnie z zarzutem piątym zwolnienie podatkowe w wysokości 75 % zastosowane na podstawie przepisów sekcji 371ID Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego.

| 5. | Zgodnie z zarzutem szóstym stosowanie zasady „dopasowanych odsetek” na podstawie przepisów sekcji 371IE Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego. |
| --- | --- |

5.

Zgodnie z zarzutem szóstym stosowanie zasady „dopasowanych odsetek” na podstawie przepisów sekcji 371IE Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego.

| 6. | Zgodnie z zarzutem siódmym, nałożenie obciążenia podatkowego na kontrolowane spółki zagraniczne, które spełniają warunki zwolnienia podatkowego przewidzianego przepisami rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010, stanowiłoby naruszenie swobody przedsiębiorczości skarżących, co jest sprzeczne z art. 49 TFUE. |
| --- | --- |

6.

Zgodnie z zarzutem siódmym, nałożenie obciążenia podatkowego na kontrolowane spółki zagraniczne, które spełniają warunki zwolnienia podatkowego przewidzianego przepisami rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010, stanowiłoby naruszenie swobody przedsiębiorczości skarżących, co jest sprzeczne z art. 49 TFUE.

| 7. | Zgodnie z zarzutem ósmym Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie zwolnienia podatkowego w wysokości 75 % oraz stałego współczynnika [kapitalizacji]. |
| --- | --- |

7.

Zgodnie z zarzutem ósmym Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie zwolnienia podatkowego w wysokości 75 % oraz stałego współczynnika [kapitalizacji].

| 8. | Zgodnie z zarzutem dziewiątym decyzja Komisji narusza zakaz dyskryminacji i ogólną zasadę równego traktowana w prawie Unii. |
| --- | --- |

8.

Zgodnie z zarzutem dziewiątym decyzja Komisji narusza zakaz dyskryminacji i ogólną zasadę równego traktowana w prawie Unii.

| 9. | Zgodnie z zarzutem dziesiątym Komisja również naruszyła prawo, stosując przez analogię przepisy dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 (1), która ratione temporis nie znajduje zastosowania do okoliczności niniejszej sprawy lub powołując się na przepisy tej dyrektywy w sposób nieuzasadniony. |
| --- | --- |

9.

Zgodnie z zarzutem dziesiątym Komisja również naruszyła prawo, stosując przez analogię przepisy dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 (1), która ratione temporis nie znajduje zastosowania do okoliczności niniejszej sprawy lub powołując się na przepisy tej dyrektywy w sposób nieuzasadniony.

| 10. | Zgodnie z zarzutem jedenastym Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywie 176 zaskarżonej decyzji, że istnieje grupa beneficjentów (do której należą skarżące) oraz że skarżące uzyskały pomoc, która powinna zostać odzyskana na podstawie art. 2 ust. 1 zaskarżonej decyzji. |
| --- | --- |

10.

Zgodnie z zarzutem jedenastym Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywie 176 zaskarżonej decyzji, że istnieje grupa beneficjentów (do której należą skarżące) oraz że skarżące uzyskały pomoc, która powinna zostać odzyskana na podstawie art. 2 ust. 1 zaskarżonej decyzji.

---

(1)  Dyrektywa Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiająca przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz.U. 2016 L 193, s. 1).

---

| 16.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 312/16 |
| --- | --- | --- | --- |

16.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 312/16

---

Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Eland Oil & Gas/Komisja

(Sprawa T-471/19)

(2019/C 312/16)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Eland Oil & Gas plc (Aberdeen, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: J. Lesar, Solicitor, i K. Beal, QC)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziesięć zarzutów.

| 1. | Zgodnie z zarzutem pierwszym Komisja błędnie zastosowała art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, dokonując wyboru ram odniesienia dla analizy systemu podatkowego. Komisja powinna była przyjąć jako ramy odniesienia brytyjski system opodatkowania osób prawnych, a nie wyłącznie system opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ). |
| --- | --- |

1.

Zgodnie z zarzutem pierwszym Komisja błędnie zastosowała art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, dokonując wyboru ram odniesienia dla analizy systemu podatkowego. Komisja powinna była przyjąć jako ramy odniesienia brytyjski system opodatkowania osób prawnych, a nie wyłącznie system opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ).

| 2. | Zgodnie z zarzutem drugim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, przyjmując błędne podejście do analizy systemu opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych. Komisja w motywach 124–126 zaskarżonej decyzji błędnie odniosła się do przepisów rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (międzynarodowe i inne przepisy) z 2010 r.] jako do formy odstępstwa od ogólnego obciążenia podatkowego ustanowionego w przepisach rozdziału 5 tej ustawy. |
| --- | --- |

2.

Zgodnie z zarzutem drugim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, przyjmując błędne podejście do analizy systemu opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych. Komisja w motywach 124–126 zaskarżonej decyzji błędnie odniosła się do przepisów rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (międzynarodowe i inne przepisy) z 2010 r.] jako do formy odstępstwa od ogólnego obciążenia podatkowego ustanowionego w przepisach rozdziału 5 tej ustawy.

| 3. | Zgodnie z zarzutem trzecim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywach 127–151 zaskarżonej decyzji, że kryterium selektywności zostało spełnione, ponieważ przedsiębiorstwa znajdujące się w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej były traktowane w odmienny sposób. |
| --- | --- |

3.

Zgodnie z zarzutem trzecim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywach 127–151 zaskarżonej decyzji, że kryterium selektywności zostało spełnione, ponieważ przedsiębiorstwa znajdujące się w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej były traktowane w odmienny sposób.

| 4. | Zgodnie z zarzutem czwartym „całkowite” zwolnienie podatkowe zastosowane na podstawie przepisów sekcji 371IB Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego. |
| --- | --- |

4.

Zgodnie z zarzutem czwartym „całkowite” zwolnienie podatkowe zastosowane na podstawie przepisów sekcji 371IB Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego.

| 5. | Zgodnie z zarzutem piątym zwolnienie podatkowe w wysokości 75 % zastosowane na podstawie przepisów sekcji 371ID Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego. |
| --- | --- |

5.

Zgodnie z zarzutem piątym zwolnienie podatkowe w wysokości 75 % zastosowane na podstawie przepisów sekcji 371ID Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego.

| 6. | Zgodnie z zarzutem szóstym stosowanie zasady „dopasowanych odsetek” na podstawie przepisów sekcji 371IE Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego. |
| --- | --- |

6.

Zgodnie z zarzutem szóstym stosowanie zasady „dopasowanych odsetek” na podstawie przepisów sekcji 371IE Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego.

| 7. | Zgodnie z zarzutem ósmym Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie zwolnienia podatkowego w wysokości 75 % oraz stałego współczynnika [kapitalizacji]. |
| --- | --- |

7.

Zgodnie z zarzutem ósmym Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie zwolnienia podatkowego w wysokości 75 % oraz stałego współczynnika [kapitalizacji].

| 8. | Zgodnie z zarzutem dziewiątym decyzja Komisji narusza zakaz dyskryminacji i ogólną zasadę równego traktowana w prawie Unii. |
| --- | --- |

8.

Zgodnie z zarzutem dziewiątym decyzja Komisji narusza zakaz dyskryminacji i ogólną zasadę równego traktowana w prawie Unii.

| 9. | Zgodnie z zarzutem dziesiątym Komisja również naruszyła prawo, stosując przez analogię przepisy dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 (1), która ratione temporis nie znajduje zastosowania do okoliczności niniejszej sprawy lub powołując się na przepisy tej dyrektywy w sposób nieuzasadniony. |
| --- | --- |

9.

Zgodnie z zarzutem dziesiątym Komisja również naruszyła prawo, stosując przez analogię przepisy dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 (1), która ratione temporis nie znajduje zastosowania do okoliczności niniejszej sprawy lub powołując się na przepisy tej dyrektywy w sposób nieuzasadniony.

| 10. | Zgodnie z zarzutem jedenastym Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywie 176 zaskarżonej decyzji, że istnieje grupa beneficjentów (do której należą skarżące) oraz że skarżące uzyskały pomoc, która powinna zostać odzyskana na podstawie art. 2 ust. 1 zaskarżonej decyzji. |
| --- | --- |

10.

Zgodnie z zarzutem jedenastym Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywie 176 zaskarżonej decyzji, że istnieje grupa beneficjentów (do której należą skarżące) oraz że skarżące uzyskały pomoc, która powinna zostać odzyskana na podstawie art. 2 ust. 1 zaskarżonej decyzji.

---

(1)  Dyrektywa Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiająca przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz.U. 2016 L 193, s. 1).

---

| 16.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 312/18 |
| --- | --- | --- | --- |

16.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 312/18

---

Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Diageo i in./Komisja

(Sprawa T-473/19)

(2019/C 312/17)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Diageo plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo), UDV (SJ) Ltd (Londyn), Diageo US Investments (Londyn), Diageo UK Turkey Ltd (Londyn) i Diageo Investment Holdings Ltd (Londyn) (przedstawiciele: J. Lesar, Solicitor, i K. Beal, QC)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

| 1. | Zgodnie z zarzutem pierwszym Komisja błędnie zastosowała art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, dokonując wyboru ram odniesienia dla analizy systemu podatkowego. Komisja powinna była przyjąć jako ramy odniesienia brytyjski system opodatkowania osób prawnych, a nie wyłącznie system opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ). |
| --- | --- |

1.

Zgodnie z zarzutem pierwszym Komisja błędnie zastosowała art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, dokonując wyboru ram odniesienia dla analizy systemu podatkowego. Komisja powinna była przyjąć jako ramy odniesienia brytyjski system opodatkowania osób prawnych, a nie wyłącznie system opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ).

| 2. | Zgodnie z zarzutem drugim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, przyjmując błędne podejście do analizy systemu opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych. Komisja w motywach 124–126 zaskarżonej decyzji błędnie odniosła się do przepisów rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (międzynarodowe i inne przepisy) z 2010 r.] jako do formy odstępstwa od ogólnego obciążenia podatkowego ustanowionego w przepisach rozdziału 5 tej ustawy. |
| --- | --- |

2.

Zgodnie z zarzutem drugim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, przyjmując błędne podejście do analizy systemu opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych. Komisja w motywach 124–126 zaskarżonej decyzji błędnie odniosła się do przepisów rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (międzynarodowe i inne przepisy) z 2010 r.] jako do formy odstępstwa od ogólnego obciążenia podatkowego ustanowionego w przepisach rozdziału 5 tej ustawy.

| 3. | Zgodnie z zarzutem trzecim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywach 127–151 zaskarżonej decyzji, że kryterium selektywności zostało spełnione, ponieważ przedsiębiorstwa znajdujące się w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej były traktowane w odmienny sposób. |
| --- | --- |

3.

Zgodnie z zarzutem trzecim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywach 127–151 zaskarżonej decyzji, że kryterium selektywności zostało spełnione, ponieważ przedsiębiorstwa znajdujące się w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej były traktowane w odmienny sposób.

| 4. | Zgodnie z zarzutem piątym zwolnienie podatkowe w wysokości 75 % zastosowane na podstawie przepisów sekcji 371ID Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego. |
| --- | --- |

4.

Zgodnie z zarzutem piątym zwolnienie podatkowe w wysokości 75 % zastosowane na podstawie przepisów sekcji 371ID Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego.

| 5. | Zgodnie z zarzutem siódmym, nałożenie obciążenia podatkowego na kontrolowane spółki zagraniczne, które spełniają warunki zwolnienia podatkowego przewidzianego przepisami rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010, stanowiłoby naruszenie swobody przedsiębiorczości skarżących, co jest sprzeczne z art. 49 TFUE. |
| --- | --- |

5.

Zgodnie z zarzutem siódmym, nałożenie obciążenia podatkowego na kontrolowane spółki zagraniczne, które spełniają warunki zwolnienia podatkowego przewidzianego przepisami rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010, stanowiłoby naruszenie swobody przedsiębiorczości skarżących, co jest sprzeczne z art. 49 TFUE.

| 6. | Zgodnie z zarzutem ósmym Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie zwolnienia podatkowego w wysokości 75 % oraz stałego współczynnika [kapitalizacji]. |
| --- | --- |

6.

Zgodnie z zarzutem ósmym Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie zwolnienia podatkowego w wysokości 75 % oraz stałego współczynnika [kapitalizacji].

| 7. | Zgodnie z zarzutem dziewiątym decyzja Komisji narusza zakaz dyskryminacji i ogólną zasadę równego traktowana w prawie Unii. |
| --- | --- |

7.

Zgodnie z zarzutem dziewiątym decyzja Komisji narusza zakaz dyskryminacji i ogólną zasadę równego traktowana w prawie Unii.

| 8. | Zgodnie z zarzutem dziesiątym Komisja również naruszyła prawo, stosując przez analogię przepisy dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 (1), która ratione temporis nie znajduje zastosowania do okoliczności niniejszej sprawy lub powołując się na przepisy tej dyrektywy w sposób nieuzasadniony. |
| --- | --- |

8.

Zgodnie z zarzutem dziesiątym Komisja również naruszyła prawo, stosując przez analogię przepisy dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 (1), która ratione temporis nie znajduje zastosowania do okoliczności niniejszej sprawy lub powołując się na przepisy tej dyrektywy w sposób nieuzasadniony.

| 9. | Zgodnie z zarzutem jedenastym Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywie 176 zaskarżonej decyzji, że istnieje grupa beneficjentów (do której należą skarżące) oraz że skarżące uzyskały pomoc, która powinna zostać odzyskana na podstawie art. 2 ust. 1 zaskarżonej decyzji. |
| --- | --- |

9.

Zgodnie z zarzutem jedenastym Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywie 176 zaskarżonej decyzji, że istnieje grupa beneficjentów (do której należą skarżące) oraz że skarżące uzyskały pomoc, która powinna zostać odzyskana na podstawie art. 2 ust. 1 zaskarżonej decyzji.

---

(1)  Dyrektywa Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiająca przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz.U. 2016 L 193, s. 1).

---

| 16.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 312/19 |
| --- | --- | --- | --- |

16.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 312/19

---

Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Halma i in./Komisja

(Sprawa T-474/19)

(2019/C 312/18)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Halma plc (Amersham, Zjednoczone Królestwo), Halma Overseas Funding Ltd (Amersham) i Halma International Ltd (Amersham) (przedstawiciele: J. Lesar, solicitor i K. Beal, QC)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja błędnie zastosowała art. 107 ust. 1 TFUE i/lub popełniła oczywisty błąd w ocenie przy wyborze ram odniesienia dla analizy systemu podatkowego. Komisja powinna była uznać za ramy odniesienia system opodatkowania osób prawnych Zjednoczonego Królestwa, a nie jedynie system opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ). |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja błędnie zastosowała art. 107 ust. 1 TFUE i/lub popełniła oczywisty błąd w ocenie przy wyborze ram odniesienia dla analizy systemu podatkowego. Komisja powinna była uznać za ramy odniesienia system opodatkowania osób prawnych Zjednoczonego Królestwa, a nie jedynie system opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ).

| 2. | Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja, stosując art. 107 ust. 1 TFUE, naruszyła prawo i/lub popełniła oczywisty błąd w ocenie, przyjmując błędne podejście do analizy systemu opodatkowania KSZ. Komisja w motywach 124–126 zaskarżonej decyzji błędnie uznała przepisy części 9A rozdziału 9 brytyjskiej Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (przepisy międzynarodowe i inne) z 2010 r.] za formę odstępstwa od ogólnego obciążenia podatkowego zawartego w przepisach rozdziału 5 tej ustawy. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja, stosując art. 107 ust. 1 TFUE, naruszyła prawo i/lub popełniła oczywisty błąd w ocenie, przyjmując błędne podejście do analizy systemu opodatkowania KSZ. Komisja w motywach 124–126 zaskarżonej decyzji błędnie uznała przepisy części 9A rozdziału 9 brytyjskiej Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (przepisy międzynarodowe i inne) z 2010 r.] za formę odstępstwa od ogólnego obciążenia podatkowego zawartego w przepisach rozdziału 5 tej ustawy.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja, stosując art. 107 ust. 1 TFUE, naruszyła prawo, stwierdzając w motywach 127–151 zaskarżonej decyzji, że kryterium selektywności zostało spełnione, ponieważ przedsiębiorstwa znajdujące się w porównywalnej pod względem faktycznym i prawnym sytuacji zostały potraktowane w odmienny sposób. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja, stosując art. 107 ust. 1 TFUE, naruszyła prawo, stwierdzając w motywach 127–151 zaskarżonej decyzji, że kryterium selektywności zostało spełnione, ponieważ przedsiębiorstwa znajdujące się w porównywalnej pod względem faktycznym i prawnym sytuacji zostały potraktowane w odmienny sposób.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący tego, że zwolnienie podatkowe w wysokości 75 % przewidziane w przepisach sekcji 371ID Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (przepisy międzynarodowe i inne) z 2010 r.] jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący tego, że zwolnienie podatkowe w wysokości 75 % przewidziane w przepisach sekcji 371ID Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (przepisy międzynarodowe i inne) z 2010 r.] jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego.

| 5. | Zarzut piąty dotyczący tego, że nałożenie obciążenia podatkowego na KSZ, które spełniają wymogi zwolnień zawartych w części 9A rozdziału 9 brytyjskiej Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (przepisy międzynarodowe i inne) z 2010 r.] jako grupa stanowiłoby naruszenie swobody przedsiębiorczości skarżących sprzeczne z art. 49 TFUE. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty dotyczący tego, że nałożenie obciążenia podatkowego na KSZ, które spełniają wymogi zwolnień zawartych w części 9A rozdziału 9 brytyjskiej Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (przepisy międzynarodowe i inne) z 2010 r.] jako grupa stanowiłoby naruszenie swobody przedsiębiorczości skarżących sprzeczne z art. 49 TFUE.

| 6. | Zarzut szósty dotyczący oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do kwestii zwolnienia podatkowego w wysokości 75 % oraz stałego współczynnika. |
| --- | --- |

6.

Zarzut szósty dotyczący oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do kwestii zwolnienia podatkowego w wysokości 75 % oraz stałego współczynnika.

| 7. | Zarzut siódmy dotyczący tego, że decyzja Komisji nie jest zgodna z ogólną zasadą niedyskryminacji i równego traktowania w prawie Unii. |
| --- | --- |

7.

Zarzut siódmy dotyczący tego, że decyzja Komisji nie jest zgodna z ogólną zasadą niedyskryminacji i równego traktowania w prawie Unii.

| 8. | Zarzut ósmy dotyczący tego, że Komisja również naruszyła prawo, stosując poprzez analogię lub powołując się w niewłaściwy sposób na przepisy dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 (1), która nie miała zastosowania ratione temporis. |
| --- | --- |

8.

Zarzut ósmy dotyczący tego, że Komisja również naruszyła prawo, stosując poprzez analogię lub powołując się w niewłaściwy sposób na przepisy dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 (1), która nie miała zastosowania ratione temporis.

| 9. | Zarzut dziewiąty dotyczący tego, że Komisja, stosując art. 107 ust. 1 TFUE, naruszyła prawo, stwierdzając w motywie 176 zaskarżonej decyzji, że istnieje grupa beneficjentów (w tym skarżące) oraz że skarżące uzyskały pomoc, którą należało odzyskać na podstawie art. 2 ust. 1 zaskarżonej decyzji. |
| --- | --- |

9.

Zarzut dziewiąty dotyczący tego, że Komisja, stosując art. 107 ust. 1 TFUE, naruszyła prawo, stwierdzając w motywie 176 zaskarżonej decyzji, że istnieje grupa beneficjentów (w tym skarżące) oraz że skarżące uzyskały pomoc, którą należało odzyskać na podstawie art. 2 ust. 1 zaskarżonej decyzji.

---

(1)  Dyrektywa Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiająca przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz.U. 2016, L 193, s. 1).

---

| 16.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 312/21 |
| --- | --- | --- | --- |

16.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 312/21

---

Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Bunzl i in./Komisja

(Sprawa T-475/19)

(2019/C 312/19)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Bunzl plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo), Bunzl American Holdings (No.2) Ltd (Londyn) i Bunzl Overseas Holdings (No.2) Ltd (Londyn) (przedstawiciele: J. Lesar, Solicitor i K. Beal, QC)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jedenaście zarzutów.

| 1. | Zgodnie z zarzutem pierwszym Komisja błędnie zastosowała art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, dokonując wyboru ram odniesienia dla analizy systemu podatkowego. Komisja powinna była przyjąć jako ramy odniesienia brytyjski system opodatkowania osób prawnych, a nie wyłącznie system opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ). |
| --- | --- |

1.

Zgodnie z zarzutem pierwszym Komisja błędnie zastosowała art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, dokonując wyboru ram odniesienia dla analizy systemu podatkowego. Komisja powinna była przyjąć jako ramy odniesienia brytyjski system opodatkowania osób prawnych, a nie wyłącznie system opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ).

| 2. | Zgodnie z zarzutem drugim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, przyjmując błędne podejście do analizy systemu opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych. Komisja w motywach 124–126 zaskarżonej decyzji błędnie odniosła się do przepisów rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (międzynarodowe i inne przepisy) z 2010 r.] jako do formy odstępstwa od ogólnego obciążenia podatkowego ustanowionego w przepisach rozdziału 5 tej ustawy. |
| --- | --- |

2.

Zgodnie z zarzutem drugim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, przyjmując błędne podejście do analizy systemu opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych. Komisja w motywach 124–126 zaskarżonej decyzji błędnie odniosła się do przepisów rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (międzynarodowe i inne przepisy) z 2010 r.] jako do formy odstępstwa od ogólnego obciążenia podatkowego ustanowionego w przepisach rozdziału 5 tej ustawy.

| 3. | Zgodnie z zarzutem trzecim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywach 127–151 zaskarżonej decyzji, że kryterium selektywności zostało spełnione, ponieważ przedsiębiorstwa znajdujące się w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej były traktowane w odmienny sposób. |
| --- | --- |

3.

Zgodnie z zarzutem trzecim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywach 127–151 zaskarżonej decyzji, że kryterium selektywności zostało spełnione, ponieważ przedsiębiorstwa znajdujące się w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej były traktowane w odmienny sposób.

| 4. | Zgodnie z zarzutem czwartym „całkowite” zwolnienie podatkowe zastosowane na podstawie przepisów sekcji 371IB Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego. |
| --- | --- |

4.

Zgodnie z zarzutem czwartym „całkowite” zwolnienie podatkowe zastosowane na podstawie przepisów sekcji 371IB Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego.

| 5. | Zgodnie z zarzutem piątym zwolnienie podatkowe w wysokości 75 % zastosowane na podstawie przepisów sekcji 371ID Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego. |
| --- | --- |

5.

Zgodnie z zarzutem piątym zwolnienie podatkowe w wysokości 75 % zastosowane na podstawie przepisów sekcji 371ID Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego.

| 6. | Zgodnie z zarzutem szóstym stosowanie zasady „dopasowanych odsetek” na podstawie przepisów sekcji 371IE Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego. |
| --- | --- |

6.

Zgodnie z zarzutem szóstym stosowanie zasady „dopasowanych odsetek” na podstawie przepisów sekcji 371IE Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego.

| 7. | Zgodnie z zarzutem siódmym, nałożenie obciążenia podatkowego na kontrolowane spółki zagraniczne, które jako grupa spełniają warunki zwolnienia podatkowego przewidzianego przepisami rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010, stanowiłoby naruszenie swobody przedsiębiorczości skarżących, co jest sprzeczne z art. 49 TFUE. |
| --- | --- |

7.

Zgodnie z zarzutem siódmym, nałożenie obciążenia podatkowego na kontrolowane spółki zagraniczne, które jako grupa spełniają warunki zwolnienia podatkowego przewidzianego przepisami rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010, stanowiłoby naruszenie swobody przedsiębiorczości skarżących, co jest sprzeczne z art. 49 TFUE.

| 8. | Zgodnie z zarzutem ósmym Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie zwolnienia podatkowego w wysokości 75 % oraz stałego współczynnika [kapitalizacji]. |
| --- | --- |

8.

Zgodnie z zarzutem ósmym Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie zwolnienia podatkowego w wysokości 75 % oraz stałego współczynnika [kapitalizacji].

| 9. | Zgodnie z zarzutem dziewiątym decyzja Komisji narusza zakaz dyskryminacji i ogólną zasadę równego traktowana w prawie Unii. |
| --- | --- |

9.

Zgodnie z zarzutem dziewiątym decyzja Komisji narusza zakaz dyskryminacji i ogólną zasadę równego traktowana w prawie Unii.

| 10. | Zgodnie z zarzutem dziesiątym Komisja również naruszyła prawo, stosując przez analogię przepisy dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 (1), która ratione temporis nie znajduje zastosowania do okoliczności niniejszej sprawy lub powołując się na przepisy tej dyrektywy w sposób nieuzasadniony. |
| --- | --- |

10.

Zgodnie z zarzutem dziesiątym Komisja również naruszyła prawo, stosując przez analogię przepisy dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 (1), która ratione temporis nie znajduje zastosowania do okoliczności niniejszej sprawy lub powołując się na przepisy tej dyrektywy w sposób nieuzasadniony.

| 11. | Zgodnie z zarzutem jedenastym Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywie 176 zaskarżonej decyzji, że istnieje grupa beneficjentów (do której należą skarżące) oraz że skarżące uzyskały pomoc, która powinna zostać odzyskana na podstawie art. 2 ust. 1 zaskarżonej decyzji. |
| --- | --- |

11.

Zgodnie z zarzutem jedenastym Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywie 176 zaskarżonej decyzji, że istnieje grupa beneficjentów (do której należą skarżące) oraz że skarżące uzyskały pomoc, która powinna zostać odzyskana na podstawie art. 2 ust. 1 zaskarżonej decyzji.

---

(1)  Dyrektywa Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiająca przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz.U. 2016 L 193, s. 1).

---

| 16.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 312/22 |
| --- | --- | --- | --- |

16.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 312/22

---

Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — AstraZeneca i in./Komisja

(Sprawa T-476/19)

(2019/C 312/20)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: AstraZeneca plc (Cambridge, Zjednoczone Królestwo), AstraZeneca Treasury Ltd (Cambridge) i AstraZeneca Intermediate Holdings Ltd (Cambridge) (przedstawiciele: J. Lesar, solicitor i K. Beal, QC)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja błędnie zastosowała art. 107 ust. 1 TFUE i/lub popełniła oczywisty błąd w ocenie przy wyborze ram odniesienia dla analizy systemu podatkowego. Komisja powinna była uznać za ramy odniesienia system opodatkowania osób prawnych Zjednoczonego Królestwa, a nie jedynie system opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ). |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja błędnie zastosowała art. 107 ust. 1 TFUE i/lub popełniła oczywisty błąd w ocenie przy wyborze ram odniesienia dla analizy systemu podatkowego. Komisja powinna była uznać za ramy odniesienia system opodatkowania osób prawnych Zjednoczonego Królestwa, a nie jedynie system opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ).

| 2. | Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja, stosując art. 107 ust. 1 TFUE, naruszyła prawo i/lub popełniła oczywisty błąd w ocenie, przyjmując błędne podejście do analizy systemu opodatkowania KSZ. Komisja w motywach 124–126 zaskarżonej decyzji błędnie uznała przepisy części 9A rozdziału 9 brytyjskiej Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (przepisy międzynarodowe i inne) z 2010 r.] za formę odstępstwa od ogólnego obciążenia podatkowego zawartego w przepisach rozdziału 5 tej ustawy. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja, stosując art. 107 ust. 1 TFUE, naruszyła prawo i/lub popełniła oczywisty błąd w ocenie, przyjmując błędne podejście do analizy systemu opodatkowania KSZ. Komisja w motywach 124–126 zaskarżonej decyzji błędnie uznała przepisy części 9A rozdziału 9 brytyjskiej Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (przepisy międzynarodowe i inne) z 2010 r.] za formę odstępstwa od ogólnego obciążenia podatkowego zawartego w przepisach rozdziału 5 tej ustawy.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja, stosując art. 107 ust. 1 TFUE, naruszyła prawo, stwierdzając w motywach 127–151 zaskarżonej decyzji, że kryterium selektywności zostało spełnione, ponieważ przedsiębiorstwa znajdujące się w porównywalnej pod względem faktycznym i prawnym sytuacji zostały potraktowane w odmienny sposób. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja, stosując art. 107 ust. 1 TFUE, naruszyła prawo, stwierdzając w motywach 127–151 zaskarżonej decyzji, że kryterium selektywności zostało spełnione, ponieważ przedsiębiorstwa znajdujące się w porównywalnej pod względem faktycznym i prawnym sytuacji zostały potraktowane w odmienny sposób.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący tego, że zwolnienie podatkowe w wysokości 75 % przewidziane w przepisach sekcji 371ID Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (przepisy międzynarodowe i inne) z 2010 r.] jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący tego, że zwolnienie podatkowe w wysokości 75 % przewidziane w przepisach sekcji 371ID Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (przepisy międzynarodowe i inne) z 2010 r.] jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego.

| 5. | Zarzut piąty dotyczący tego, że nałożenie obciążenia podatkowego na KSZ, które spełniają wymogi zwolnień zawartych w części 9A rozdziału 9 brytyjskiej Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (przepisy międzynarodowe i inne) z 2010 r.] jako grupa stanowiłoby naruszenie swobody przedsiębiorczości skarżących sprzeczne z art. 49 TFUE. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty dotyczący tego, że nałożenie obciążenia podatkowego na KSZ, które spełniają wymogi zwolnień zawartych w części 9A rozdziału 9 brytyjskiej Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (przepisy międzynarodowe i inne) z 2010 r.] jako grupa stanowiłoby naruszenie swobody przedsiębiorczości skarżących sprzeczne z art. 49 TFUE.

| 6. | Zarzut szósty dotyczący oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do kwestii zwolnienia podatkowego w wysokości 75 % oraz stałego współczynnika. |
| --- | --- |

6.

Zarzut szósty dotyczący oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do kwestii zwolnienia podatkowego w wysokości 75 % oraz stałego współczynnika.

| 7. | Zarzut siódmy dotyczący tego, że decyzja Komisji nie jest zgodna z ogólną zasadą niedyskryminacji i równego traktowania w prawie Unii. |
| --- | --- |

7.

Zarzut siódmy dotyczący tego, że decyzja Komisji nie jest zgodna z ogólną zasadą niedyskryminacji i równego traktowania w prawie Unii.

| 8. | Zarzut ósmy dotyczący tego, że Komisja również naruszyła prawo, stosując poprzez analogię lub powołując się w niewłaściwy sposób na przepisy dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 (1), która nie miała zastosowania ratione temporis. |
| --- | --- |

8.

Zarzut ósmy dotyczący tego, że Komisja również naruszyła prawo, stosując poprzez analogię lub powołując się w niewłaściwy sposób na przepisy dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 (1), która nie miała zastosowania ratione temporis.

| 9. | Zarzut dziewiąty dotyczący tego, że Komisja, stosując art. 107 ust. 1 TFUE, naruszyła prawo, stwierdzając w motywie 176 zaskarżonej decyzji, że istnieje grupa beneficjentów (w tym skarżące) oraz że skarżące uzyskały pomoc, którą należało odzyskać na podstawie art. 2 ust. 1 zaskarżonej decyzji. |
| --- | --- |

9.

Zarzut dziewiąty dotyczący tego, że Komisja, stosując art. 107 ust. 1 TFUE, naruszyła prawo, stwierdzając w motywie 176 zaskarżonej decyzji, że istnieje grupa beneficjentów (w tym skarżące) oraz że skarżące uzyskały pomoc, którą należało odzyskać na podstawie art. 2 ust. 1 zaskarżonej decyzji.

---

(1)  Dyrektywa Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiająca przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz.U. 2016, L 193, s. 1).

---

| 16.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 312/24 |
| --- | --- | --- | --- |

16.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 312/24

---

Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — BT Group i Communications Global Network Services/Komisja

(Sprawa T-482/19)

(2019/C 312/21)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: BT Group plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo) i Communications Global Network Services Ltd (Londyn) (przedstawiciele: J. Lesar, Solicitor i K. Beal, QC)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

| 1. | Zgodnie z zarzutem pierwszym Komisja błędnie zastosowała art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, dokonując wyboru ram odniesienia dla analizy systemu podatkowego. Komisja powinna była przyjąć jako ramy odniesienia brytyjski system opodatkowania osób prawnych, a nie wyłącznie system opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ). |
| --- | --- |

1.

Zgodnie z zarzutem pierwszym Komisja błędnie zastosowała art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, dokonując wyboru ram odniesienia dla analizy systemu podatkowego. Komisja powinna była przyjąć jako ramy odniesienia brytyjski system opodatkowania osób prawnych, a nie wyłącznie system opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ).

| 2. | Zgodnie z zarzutem drugim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, przyjmując błędne podejście do analizy systemu opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych. Komisja w motywach 124–126 zaskarżonej decyzji błędnie odniosła się do przepisów rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (międzynarodowe i inne przepisy) z 2010 r.] jako do formy odstępstwa od ogólnego obciążenia podatkowego ustanowionego w przepisach rozdziału 5 tej ustawy. |
| --- | --- |

2.

Zgodnie z zarzutem drugim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, przyjmując błędne podejście do analizy systemu opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych. Komisja w motywach 124–126 zaskarżonej decyzji błędnie odniosła się do przepisów rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (międzynarodowe i inne przepisy) z 2010 r.] jako do formy odstępstwa od ogólnego obciążenia podatkowego ustanowionego w przepisach rozdziału 5 tej ustawy.

| 3. | Zgodnie z zarzutem trzecim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywach 127–151 zaskarżonej decyzji, że kryterium selektywności zostało spełnione, ponieważ przedsiębiorstwa znajdujące się w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej były traktowane w odmienny sposób. |
| --- | --- |

3.

Zgodnie z zarzutem trzecim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywach 127–151 zaskarżonej decyzji, że kryterium selektywności zostało spełnione, ponieważ przedsiębiorstwa znajdujące się w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej były traktowane w odmienny sposób.

| 4. | Zgodnie z zarzutem czwartym zwolnienie podatkowe w wysokości 75 % zastosowane na podstawie przepisów sekcji 371ID Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego. |
| --- | --- |

4.

Zgodnie z zarzutem czwartym zwolnienie podatkowe w wysokości 75 % zastosowane na podstawie przepisów sekcji 371ID Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego.

| 5. | Zgodnie z zarzutem piątym, nałożenie obciążenia podatkowego na kontrolowane spółki zagraniczne, które spełniają jako grupa warunki zwolnienia podatkowego przewidzianego przepisami rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010, stanowiłoby naruszenie swobody przedsiębiorczości skarżących, co jest sprzeczne z art. 49 TFUE. |
| --- | --- |

5.

Zgodnie z zarzutem piątym, nałożenie obciążenia podatkowego na kontrolowane spółki zagraniczne, które spełniają jako grupa warunki zwolnienia podatkowego przewidzianego przepisami rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010, stanowiłoby naruszenie swobody przedsiębiorczości skarżących, co jest sprzeczne z art. 49 TFUE.

| 6. | Zgodnie z zarzutem szóstym Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie zwolnienia podatkowego w wysokości 75 % oraz stałego współczynnika [kapitalizacji]. |
| --- | --- |

6.

Zgodnie z zarzutem szóstym Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie zwolnienia podatkowego w wysokości 75 % oraz stałego współczynnika [kapitalizacji].

| 7. | Zgodnie z zarzutem siódmym decyzja Komisji narusza zakaz dyskryminacji i ogólną zasadę równego traktowana w prawie Unii. |
| --- | --- |

7.

Zgodnie z zarzutem siódmym decyzja Komisji narusza zakaz dyskryminacji i ogólną zasadę równego traktowana w prawie Unii.

| 8. | Zgodnie z zarzutem ósmym Komisja również naruszyła prawo, stosując przez analogię przepisy dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 (1), która ratione temporis nie znajduje zastosowania do okoliczności niniejszej sprawy lub powołując się na przepisy tej dyrektywy w sposób nieuzasadniony. |
| --- | --- |

8.

Zgodnie z zarzutem ósmym Komisja również naruszyła prawo, stosując przez analogię przepisy dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 (1), która ratione temporis nie znajduje zastosowania do okoliczności niniejszej sprawy lub powołując się na przepisy tej dyrektywy w sposób nieuzasadniony.

| 9. | Zgodnie z zarzutem dziewiątym Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywie 176 zaskarżonej decyzji, że istnieje grupa beneficjentów (w tym skarżące) oraz że skarżące uzyskały pomoc, która powinna zostać odzyskana na podstawie art. 2 ust. 1 zaskarżonej decyzji. |
| --- | --- |

9.

Zgodnie z zarzutem dziewiątym Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywie 176 zaskarżonej decyzji, że istnieje grupa beneficjentów (w tym skarżące) oraz że skarżące uzyskały pomoc, która powinna zostać odzyskana na podstawie art. 2 ust. 1 zaskarżonej decyzji.

---

(1)  Dyrektywa Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiająca przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz.U. 2016 L 193, s. 1).

---

| 16.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 312/25 |
| --- | --- | --- | --- |

16.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 312/25

---

Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Meggitt i Cavehurst/Komisja

(Sprawa T-483/19)

(2019/C 312/22)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Meggitt plc (Christchurch, Zjednoczone Królestwo) i Cavehurst Ltd (Christchurch) (przedstawiciele: J. Lesar, Solicitor i K. Beal, QC)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

| 1. | Zgodnie z zarzutem pierwszym Komisja błędnie zastosowała art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, dokonując wyboru ram odniesienia dla analizy systemu podatkowego. Komisja powinna była przyjąć jako ramy odniesienia brytyjski system opodatkowania osób prawnych, a nie wyłącznie system opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ). |
| --- | --- |

1.

Zgodnie z zarzutem pierwszym Komisja błędnie zastosowała art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, dokonując wyboru ram odniesienia dla analizy systemu podatkowego. Komisja powinna była przyjąć jako ramy odniesienia brytyjski system opodatkowania osób prawnych, a nie wyłącznie system opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ).

| 2. | Zgodnie z zarzutem drugim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, przyjmując błędne podejście do analizy systemu opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych. Komisja w motywach 124–126 zaskarżonej decyzji błędnie odniosła się do przepisów rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (międzynarodowe i inne przepisy) z 2010 r.] jako do formy odstępstwa od ogólnego obciążenia podatkowego ustanowionego w przepisach rozdziału 5 tej ustawy. |
| --- | --- |

2.

Zgodnie z zarzutem drugim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, przyjmując błędne podejście do analizy systemu opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych. Komisja w motywach 124–126 zaskarżonej decyzji błędnie odniosła się do przepisów rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (międzynarodowe i inne przepisy) z 2010 r.] jako do formy odstępstwa od ogólnego obciążenia podatkowego ustanowionego w przepisach rozdziału 5 tej ustawy.

| 3. | Zgodnie z zarzutem trzecim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywach 127–151 zaskarżonej decyzji, że kryterium selektywności zostało spełnione, ponieważ przedsiębiorstwa znajdujące się w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej były traktowane w odmienny sposób. |
| --- | --- |

3.

Zgodnie z zarzutem trzecim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywach 127–151 zaskarżonej decyzji, że kryterium selektywności zostało spełnione, ponieważ przedsiębiorstwa znajdujące się w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej były traktowane w odmienny sposób.

| 4. | Zgodnie z zarzutem czwartym zwolnienie podatkowe w wysokości 75 % zastosowane na podstawie przepisów sekcji 371ID Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego. |
| --- | --- |

4.

Zgodnie z zarzutem czwartym zwolnienie podatkowe w wysokości 75 % zastosowane na podstawie przepisów sekcji 371ID Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego.

| 5. | Zgodnie z zarzutem piątym, nałożenie obciążenia podatkowego na kontrolowane spółki zagraniczne, które spełniają jako grupa warunki zwolnienia podatkowego przewidzianego przepisami rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010, stanowiłoby naruszenie swobody przedsiębiorczości skarżących, co jest sprzeczne z art. 49 TFUE. |
| --- | --- |

5.

Zgodnie z zarzutem piątym, nałożenie obciążenia podatkowego na kontrolowane spółki zagraniczne, które spełniają jako grupa warunki zwolnienia podatkowego przewidzianego przepisami rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010, stanowiłoby naruszenie swobody przedsiębiorczości skarżących, co jest sprzeczne z art. 49 TFUE.

| 6. | Zgodnie z zarzutem szóstym Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie zwolnienia podatkowego w wysokości 75 % oraz stałego współczynnika [kapitalizacji]. |
| --- | --- |

6.

Zgodnie z zarzutem szóstym Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie zwolnienia podatkowego w wysokości 75 % oraz stałego współczynnika [kapitalizacji].

| 7. | Zgodnie z zarzutem siódmym decyzja Komisji narusza zakaz dyskryminacji i ogólną zasadę równego traktowana w prawie Unii. |
| --- | --- |

7.

Zgodnie z zarzutem siódmym decyzja Komisji narusza zakaz dyskryminacji i ogólną zasadę równego traktowana w prawie Unii.

| 8. | Zgodnie z zarzutem ósmym Komisja również naruszyła prawo, stosując przez analogię przepisy dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 (1), która ratione temporis nie znajduje zastosowania do okoliczności niniejszej sprawy lub powołując się na przepisy tej dyrektywy w sposób nieuzasadniony. |
| --- | --- |

8.

Zgodnie z zarzutem ósmym Komisja również naruszyła prawo, stosując przez analogię przepisy dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 (1), która ratione temporis nie znajduje zastosowania do okoliczności niniejszej sprawy lub powołując się na przepisy tej dyrektywy w sposób nieuzasadniony.

| 9. | Zgodnie z zarzutem dziewiątym Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywie 176 zaskarżonej decyzji, że istnieje grupa beneficjentów (w tym skarżące) oraz że skarżące uzyskały pomoc, która powinna zostać odzyskana na podstawie art. 2 ust. 1 zaskarżonej decyzji. |
| --- | --- |

9.

Zgodnie z zarzutem dziewiątym Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywie 176 zaskarżonej decyzji, że istnieje grupa beneficjentów (w tym skarżące) oraz że skarżące uzyskały pomoc, która powinna zostać odzyskana na podstawie art. 2 ust. 1 zaskarżonej decyzji.

---

(1)  Dyrektywa Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiająca przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz.U. 2016 L 193, s. 1).

---

| 16.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 312/27 |
| --- | --- | --- | --- |

16.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 312/27

---

Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Pearson Loan Finance i in./Komisja

(Sprawa T-484/19)

(2019/C 312/23)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Pearson Loan Finance Unlimited (Londyn, Zjednoczone Królestwo), Pearson Overseas Holdings Ltd (Londyn) i Pearson International Finance Ltd (Londyn) (przedstawiciele: A. von Bonin i O. Brouwer, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa, oczywistych błędów w ocenie oraz braku odpowiedniego uzasadnienia przy określaniu w zaskarżonej decyzji systemu odniesienia. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa, oczywistych błędów w ocenie oraz braku odpowiedniego uzasadnienia przy określaniu w zaskarżonej decyzji systemu odniesienia.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa, oczywistych błędów w ocenie oraz braku odpowiedniego uzasadnienia poprzez błędne zakwalifikowanie w zaskarżonej decyzji zwolnienia podatkowego dla finansowania grup jako odstępstwa od normalnego funkcjonowania systemu odniesienia. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa, oczywistych błędów w ocenie oraz braku odpowiedniego uzasadnienia poprzez błędne zakwalifikowanie w zaskarżonej decyzji zwolnienia podatkowego dla finansowania grup jako odstępstwa od normalnego funkcjonowania systemu odniesienia.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa i oczywistych błędów w ocenie poprzez stwierdzenie w zaskarżonej decyzji, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup traktuje w zróżnicowany sposób podmioty gospodarcze. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa i oczywistych błędów w ocenie poprzez stwierdzenie w zaskarżonej decyzji, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup traktuje w zróżnicowany sposób podmioty gospodarcze.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa i oczywistych błędów w ocenie popełnionych w zaskarżonej decyzji poprzez uznanie, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup nie jest uzasadnione charakterem lub ogólną strukturą systemu odniesienia. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa i oczywistych błędów w ocenie popełnionych w zaskarżonej decyzji poprzez uznanie, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup nie jest uzasadnione charakterem lub ogólną strukturą systemu odniesienia.

---

| 16.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 312/28 |
| --- | --- | --- | --- |

16.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 312/28

---

Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Babcock International Group i in./Komisja

(Sprawa T-485/19)

(2019/C 312/24)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Babcock International Group plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo), Babcock Aviation Services (Holdings) Ltd (Londyn) i Babcock Mission Critical Services Leasing Ltd (Londyn) (przedstawiciele: J. Lesar, solicitor i K. Beal, QC)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja błędnie zastosowała art. 107 ust. 1 TFUE i/lub popełniła oczywisty błąd w ocenie przy wyborze ram odniesienia dla analizy systemu podatkowego. Komisja powinna była uznać za ramy odniesienia system opodatkowania osób prawnych Zjednoczonego Królestwa, a nie jedynie system opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ). |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja błędnie zastosowała art. 107 ust. 1 TFUE i/lub popełniła oczywisty błąd w ocenie przy wyborze ram odniesienia dla analizy systemu podatkowego. Komisja powinna była uznać za ramy odniesienia system opodatkowania osób prawnych Zjednoczonego Królestwa, a nie jedynie system opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ).

| 2. | Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja, stosując art. 107 ust. 1 TFUE, naruszyła prawo i/lub popełniła oczywisty błąd w ocenie, przyjmując błędne podejście do analizy systemu opodatkowania KSZ. Komisja w motywach 124–126 zaskarżonej decyzji błędnie uznała przepisy części 9A rozdziału 9 brytyjskiej Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (przepisy międzynarodowe i inne) z 2010 r.] za formę odstępstwa od ogólnego obciążenia podatkowego zawartego w przepisach rozdziału 5 tej ustawy. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja, stosując art. 107 ust. 1 TFUE, naruszyła prawo i/lub popełniła oczywisty błąd w ocenie, przyjmując błędne podejście do analizy systemu opodatkowania KSZ. Komisja w motywach 124–126 zaskarżonej decyzji błędnie uznała przepisy części 9A rozdziału 9 brytyjskiej Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (przepisy międzynarodowe i inne) z 2010 r.] za formę odstępstwa od ogólnego obciążenia podatkowego zawartego w przepisach rozdziału 5 tej ustawy.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja, stosując art. 107 ust. 1 TFUE, naruszyła prawo, stwierdzając w motywach 127–151 zaskarżonej decyzji, że kryterium selektywności zostało spełnione, ponieważ przedsiębiorstwa znajdujące się w porównywalnej pod względem faktycznym i prawnym sytuacji zostały potraktowane w odmienny sposób. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja, stosując art. 107 ust. 1 TFUE, naruszyła prawo, stwierdzając w motywach 127–151 zaskarżonej decyzji, że kryterium selektywności zostało spełnione, ponieważ przedsiębiorstwa znajdujące się w porównywalnej pod względem faktycznym i prawnym sytuacji zostały potraktowane w odmienny sposób.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący tego, że zwolnienie podatkowe w wysokości 75 % przewidziane w przepisach sekcji 371ID Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (przepisy międzynarodowe i inne) z 2010 r.] jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący tego, że zwolnienie podatkowe w wysokości 75 % przewidziane w przepisach sekcji 371ID Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (przepisy międzynarodowe i inne) z 2010 r.] jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego.

| 5. | Zarzut piąty dotyczący tego, że nałożenie obciążenia podatkowego na KSZ, które spełniają wymogi zwolnień zawartych w części 9A rozdziału 9 brytyjskiej Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (przepisy międzynarodowe i inne) z 2010 r.] jako grupa stanowiłoby naruszenie swobody przedsiębiorczości skarżących sprzeczne z art. 49 TFUE. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty dotyczący tego, że nałożenie obciążenia podatkowego na KSZ, które spełniają wymogi zwolnień zawartych w części 9A rozdziału 9 brytyjskiej Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (przepisy międzynarodowe i inne) z 2010 r.] jako grupa stanowiłoby naruszenie swobody przedsiębiorczości skarżących sprzeczne z art. 49 TFUE.

| 6. | Zarzut szósty dotyczący oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do kwestii zwolnienia podatkowego w wysokości 75 % oraz stałego współczynnika. |
| --- | --- |

6.

Zarzut szósty dotyczący oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do kwestii zwolnienia podatkowego w wysokości 75 % oraz stałego współczynnika.

| 7. | Zarzut siódmy dotyczący tego, że decyzja Komisji nie jest zgodna z ogólną zasadą niedyskryminacji i równego traktowania w prawie Unii. |
| --- | --- |

7.

Zarzut siódmy dotyczący tego, że decyzja Komisji nie jest zgodna z ogólną zasadą niedyskryminacji i równego traktowania w prawie Unii.

| 8. | Zarzut ósmy dotyczący tego, że Komisja również naruszyła prawo, stosując poprzez analogię lub powołując się w niewłaściwy sposób na przepisy dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 (1), która nie miała zastosowania ratione temporis. |
| --- | --- |

8.

Zarzut ósmy dotyczący tego, że Komisja również naruszyła prawo, stosując poprzez analogię lub powołując się w niewłaściwy sposób na przepisy dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 (1), która nie miała zastosowania ratione temporis.

---

(1)  Dyrektywa Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiająca przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz.U. 2016, L 193, s. 1).

---

| 16.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 312/29 |
| --- | --- | --- | --- |

16.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 312/29

---

Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2019 r. — Spectris i Spectris Group/Komisja

(Sprawa T-486/19)

(2019/C 312/25)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Spectris plc (Egham, Zjednoczone Królestwo) i Spectris Group Holdings Ltd (Egham) (przedstawicile: C. McDonnell, Barrister, B. Goren i K. Desai, Solicitors oraz M. Peristeraki, lawyer)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | orzecznie, że nie doszło do zastosowania niezgodnej z prawem pomocy państwa oraz (i) stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych, w zakresie, w jakim stwierdza ona istnienie niezgodnej z prawem pomocy państwa; oraz (ii) uchylenie ciążącego na Zjednoczonym Królestwie obowiązku odzyskania od strony skarżącej niezgodnej z prawem pomocy państwa, którą miała ona jakoby uzyskać w tym kontekście (art. 2 i 3 zaskarżonej decyzji); |
| --- | --- |

—

orzecznie, że nie doszło do zastosowania niezgodnej z prawem pomocy państwa oraz (i) stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych, w zakresie, w jakim stwierdza ona istnienie niezgodnej z prawem pomocy państwa; oraz (ii) uchylenie ciążącego na Zjednoczonym Królestwie obowiązku odzyskania od strony skarżącej niezgodnej z prawem pomocy państwa, którą miała ona jakoby uzyskać w tym kontekście (art. 2 i 3 zaskarżonej decyzji);

| — | posiłkowo, stwierdzenie nieważności art. 2 i 3 zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim nadkładają one na Zjednoczone Królestwo obowiązek odzyskania od strony skarżącej pomocy, którą miała ona jakoby uzyskać; |
| --- | --- |

—

posiłkowo, stwierdzenie nieważności art. 2 i 3 zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim nadkładają one na Zjednoczone Królestwo obowiązek odzyskania od strony skarżącej pomocy, którą miała ona jakoby uzyskać;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

| 1. | Zgodnie z zarzutem pierwszym zaskarżona decyzja jest dotknięta oczywistymi błędami w ocenie okoliczności faktycznych i obowiązującego stanu prawnego.






  — | W szczególności strona skarżąca podnosi, że Komisja błędnie interpretuje sposób, w jaki rozpatrywane przepisy dotyczące kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ) pozostają w zgodzie z traktowaniem zysków finansowych nieprzeznaczonych do obrotu. Ponadto zaskarżona decyzja błędnie uznaje group financing exemption (GFE) [zwolnienie dla finansowania grup (ZFG) kontrolowanych spółek zagranicznych] za zwolnienie podatkowe. |
| --- | --- | --- |

1.

Zgodnie z zarzutem pierwszym zaskarżona decyzja jest dotknięta oczywistymi błędami w ocenie okoliczności faktycznych i obowiązującego stanu prawnego.

—

W szczególności strona skarżąca podnosi, że Komisja błędnie interpretuje sposób, w jaki rozpatrywane przepisy dotyczące kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ) pozostają w zgodzie z traktowaniem zysków finansowych nieprzeznaczonych do obrotu. Ponadto zaskarżona decyzja błędnie uznaje group financing exemption (GFE) [zwolnienie dla finansowania grup (ZFG) kontrolowanych spółek zagranicznych] za zwolnienie podatkowe.

| 2. | Zgodnie z zarzutem drugim Komisja niesłusznie uznała, że przepisy dotyczące kontrolowanych spółek zagranicznych stanowią środek pomocy w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE oraz że jako takie przepisy te przyznawały selektywną korzyść niektórym podmiotom gospodarczym.






  — | Dokładniej rzecz biorąc, Komisja błędnie ustaliła system odniesienia dla oceny skutków przepisów dotyczących kontrolowanych spółek zagranicznych i błędnie uznała dwie różne sytuacje jako porównywalne z sytuacją, w której stosuje się zwolnienie dla finansowania grup. W wyniku jednego lub obu tych błędów Komisja niesłusznie uznała, że przepisy te przyznawały selektywną korzyść niektórym podmiotom gospodarczym. Ponadto Komisja błędnie określiła przepisy dotyczące kontrolowanych spółek zagranicznych jako zbiór wyodrębniony z brytyjskiego systemu podatku dochodowego od osób prawnych, pomijając jednocześnie inne cechy brytyjskiego systemu podatku dochodowego od osób prawnych, który miał działać w połączeniu z przepisami dotyczącymi kontrolowanych spółek zagranicznych. W rezultacie analiza Komisji dotycząca porównywalności i selektywności jest obarczona oczywistymi błędami w ocenie istotnych okoliczności faktycznych i obowiązującego stanu prawnego. |
| --- | --- | --- |

2.

Zgodnie z zarzutem drugim Komisja niesłusznie uznała, że przepisy dotyczące kontrolowanych spółek zagranicznych stanowią środek pomocy w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE oraz że jako takie przepisy te przyznawały selektywną korzyść niektórym podmiotom gospodarczym.

—

Dokładniej rzecz biorąc, Komisja błędnie ustaliła system odniesienia dla oceny skutków przepisów dotyczących kontrolowanych spółek zagranicznych i błędnie uznała dwie różne sytuacje jako porównywalne z sytuacją, w której stosuje się zwolnienie dla finansowania grup. W wyniku jednego lub obu tych błędów Komisja niesłusznie uznała, że przepisy te przyznawały selektywną korzyść niektórym podmiotom gospodarczym. Ponadto Komisja błędnie określiła przepisy dotyczące kontrolowanych spółek zagranicznych jako zbiór wyodrębniony z brytyjskiego systemu podatku dochodowego od osób prawnych, pomijając jednocześnie inne cechy brytyjskiego systemu podatku dochodowego od osób prawnych, który miał działać w połączeniu z przepisami dotyczącymi kontrolowanych spółek zagranicznych. W rezultacie analiza Komisji dotycząca porównywalności i selektywności jest obarczona oczywistymi błędami w ocenie istotnych okoliczności faktycznych i obowiązującego stanu prawnego.

| 3. | Zgodnie z zarzutem trzecim, nawet przy założeniu, że kwestionowane przepisy dotyczące kontrolowanych spółek zagranicznych stanowiły pomoc w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, Komisja w zaskarżonej decyzji dochodzi do błędnego wniosku, że nie było argumentów przemawiających za zgodnością kwestionowanych przepisów z przepisami Unii w dziedzinie pomocy państwa. Ponadto zaskarżona decyzja jest nieracjonalna i niespójna, ponieważ Komisja słusznie uznała, że rozdział 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (międzynarodowe i inne przepisy) z 2010 r.] jest uzasadniony w przypadkach, w których jedynym powodem zastosowania podatku od kontrolowanych spółek zagranicznych jest kryterium „kapitału powiązanego w Zjednoczonym Królestwie” z tego względu, że kryterium to może być nadmiernie trudne do zastosowania w praktyce; aczkolwiek jednocześnie i bez podania odpowiedniego uzasadnienia Komisja twierdzi, że przepisy wspomnianego rozdziału 9 nigdy nie znajdują uzasadnienia w przypadkach, w których kryterium „istotnych funkcji decyzyjnych i zarządczych” powoduje opodatkowanie kontrowanych spółek zagranicznych. W rzeczywistości kryterium istotnych funkcji decyzyjnych i zarządczych jest zbyt trudne do zastosowania w praktyce, w związku z czym Komisja powinna była uznać przepisy wspomnianego rozdziału 9 również znajduje uzasadnienie w świetle tego kryterium. W związku z powyższym Komisja powinna była uznać, że nie doszło do zastosowania pomocy państwa. |
| --- | --- |

3.

Zgodnie z zarzutem trzecim, nawet przy założeniu, że kwestionowane przepisy dotyczące kontrolowanych spółek zagranicznych stanowiły pomoc w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, Komisja w zaskarżonej decyzji dochodzi do błędnego wniosku, że nie było argumentów przemawiających za zgodnością kwestionowanych przepisów z przepisami Unii w dziedzinie pomocy państwa. Ponadto zaskarżona decyzja jest nieracjonalna i niespójna, ponieważ Komisja słusznie uznała, że rozdział 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (międzynarodowe i inne przepisy) z 2010 r.] jest uzasadniony w przypadkach, w których jedynym powodem zastosowania podatku od kontrolowanych spółek zagranicznych jest kryterium „kapitału powiązanego w Zjednoczonym Królestwie” z tego względu, że kryterium to może być nadmiernie trudne do zastosowania w praktyce; aczkolwiek jednocześnie i bez podania odpowiedniego uzasadnienia Komisja twierdzi, że przepisy wspomnianego rozdziału 9 nigdy nie znajdują uzasadnienia w przypadkach, w których kryterium „istotnych funkcji decyzyjnych i zarządczych” powoduje opodatkowanie kontrowanych spółek zagranicznych. W rzeczywistości kryterium istotnych funkcji decyzyjnych i zarządczych jest zbyt trudne do zastosowania w praktyce, w związku z czym Komisja powinna była uznać przepisy wspomnianego rozdziału 9 również znajduje uzasadnienie w świetle tego kryterium. W związku z powyższym Komisja powinna była uznać, że nie doszło do zastosowania pomocy państwa.

| 4. | Zgodnie z zarzutem czwartym, w sytuacji gdy zaskarżona decyzja zostanie utrzymana w mocy, jej wykonanie poprzez odzyskanie od skarżących pomocy państwa, którą miały jakoby uzyskać naruszy podstawowe zasady prawa UE w tym swobodę przedsiębiorczości i swobodę świadczenia usług, zważywszy że należące do skarżących kontrolowane spółki zagraniczne znajdują się w innych państwach członkowskich. |
| --- | --- |

4.

Zgodnie z zarzutem czwartym, w sytuacji gdy zaskarżona decyzja zostanie utrzymana w mocy, jej wykonanie poprzez odzyskanie od skarżących pomocy państwa, którą miały jakoby uzyskać naruszy podstawowe zasady prawa UE w tym swobodę przedsiębiorczości i swobodę świadczenia usług, zważywszy że należące do skarżących kontrolowane spółki zagraniczne znajdują się w innych państwach członkowskich.

| 5. | Zgodnie z zarzutem piątym, nakaz odzyskania środków wynikający z zaskarżonej decyzji jest bezzasadny i sprzeczny z podstawowymi zasadami prawa UE. |
| --- | --- |

5.

Zgodnie z zarzutem piątym, nakaz odzyskania środków wynikający z zaskarżonej decyzji jest bezzasadny i sprzeczny z podstawowymi zasadami prawa UE.

| 6. | Zgodnie z zarzutem szóstym, Komisja nie uzasadniła w wystarczający sposób newralgicznych elementów zaskarżonej decyzji, jak np. wniosku, że przewidziane przepisami rozdziału 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (międzynarodowe i inne przepisy) z 2010 r.] opodatkowanie kontrolowanych spółek zagranicznych mogłoby się odbywać bez trudności lub nieproporcjonalnego obciążenia przy użyciu kryterium istotnych funkcji decyzyjnych i zarządczych. |
| --- | --- |

6.

Zgodnie z zarzutem szóstym, Komisja nie uzasadniła w wystarczający sposób newralgicznych elementów zaskarżonej decyzji, jak np. wniosku, że przewidziane przepisami rozdziału 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (międzynarodowe i inne przepisy) z 2010 r.] opodatkowanie kontrolowanych spółek zagranicznych mogłoby się odbywać bez trudności lub nieproporcjonalnego obciążenia przy użyciu kryterium istotnych funkcji decyzyjnych i zarządczych.

| 7. | Zgodnie z zarzutem siódmym, zaskarżona decyzja narusza również zasadę dobrej administracji, która wymaga, aby Komisja zapewniła przejrzystość i przewidywalność toczących się przed nią procedur administracyjnych oraz wydawała decyzje w rozsądnym terminie. Nie jest rozsądny, ani czteroletni termin, jaki upłynął do dnia przyjęcia decyzji o wszczęciu postępowania wyjaśniającego w niniejszej sprawie, ani ponad sześcioletni termin, jaki upłynął od dnia wejścia w życie zaskarżonego środka do dnia wydania decyzji niniejszej w sprawie. |
| --- | --- |

7.

Zgodnie z zarzutem siódmym, zaskarżona decyzja narusza również zasadę dobrej administracji, która wymaga, aby Komisja zapewniła przejrzystość i przewidywalność toczących się przed nią procedur administracyjnych oraz wydawała decyzje w rozsądnym terminie. Nie jest rozsądny, ani czteroletni termin, jaki upłynął do dnia przyjęcia decyzji o wszczęciu postępowania wyjaśniającego w niniejszej sprawie, ani ponad sześcioletni termin, jaki upłynął od dnia wejścia w życie zaskarżonego środka do dnia wydania decyzji niniejszej w sprawie.

---

| 16.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 312/31 |
| --- | --- | --- | --- |

16.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 312/31

---

Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2019 r. — Weston Investment i in./Komisja

(Sprawa T-490/19)

(2019/C 312/26)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Weston Investment Co. Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo), Precis (1814) Ltd (Londyn), British American Tobacco Holdings Belgium NV (Bruksela, Belgia), British American Tobacco International Holdings (UK) Ltd (Londyn) i British American Tobacco (GLP) Ltd (Londyn) (przedstawiciel: M. Anderson, Solicitor)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych, w zakresie w jakim dotyczy ona strony skarżącej; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych, w zakresie w jakim dotyczy ona strony skarżącej;

| — | w przypadku gdyby decyzja nie została uchylona w całości, nakazanie aby przy ustalaniu kwoty pomocy podlegającej zwrotowi zostały uwzględnione straty, ulgi lub zwolnienia, które przysługiwały podatnikowi w czasie, gdy korzystał ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych lub które przysługiwałyby mu w tym czasie, gdyby nie korzystał ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych, nawet jeśli prawo do skorzystania z tych strat, ulg lub zwolnień uległo przedawnieniu zgodnie z prawem brytyjskim; |
| --- | --- |

—

w przypadku gdyby decyzja nie została uchylona w całości, nakazanie aby przy ustalaniu kwoty pomocy podlegającej zwrotowi zostały uwzględnione straty, ulgi lub zwolnienia, które przysługiwały podatnikowi w czasie, gdy korzystał ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych lub które przysługiwałyby mu w tym czasie, gdyby nie korzystał ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych, nawet jeśli prawo do skorzystania z tych strat, ulg lub zwolnień uległo przedawnieniu zgodnie z prawem brytyjskim;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.

| 1. | Zgodnie z zarzutem pierwszym, strona pozwana nie wykazała, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup stanowi korzyść. Strona skarżąca podnosi, że strona pozwana nie zdołała wykazać, iż doszło do osiągnięcia korzyści w każdym przypadku, w którym podatnik skorzystał ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych. W dalszej kolejności strona skarżąca podnosi, że zdecydowała się skorzystać ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych, nie biorąc jednak pod uwagę tego, że wymiar należnego podatku mógłby być niższy, gdyby przeprowadziła analizę na podstawie kryterium istotnych funkcji decyzyjnych i zarządczych, przewidzianego przepisami sekcji 371EB rozdziału 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (międzynarodowe i inne przepisy) z 2010 r.] |
| --- | --- |

1.

Zgodnie z zarzutem pierwszym, strona pozwana nie wykazała, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup stanowi korzyść. Strona skarżąca podnosi, że strona pozwana nie zdołała wykazać, iż doszło do osiągnięcia korzyści w każdym przypadku, w którym podatnik skorzystał ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych. W dalszej kolejności strona skarżąca podnosi, że zdecydowała się skorzystać ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych, nie biorąc jednak pod uwagę tego, że wymiar należnego podatku mógłby być niższy, gdyby przeprowadziła analizę na podstawie kryterium istotnych funkcji decyzyjnych i zarządczych, przewidzianego przepisami sekcji 371EB rozdziału 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (międzynarodowe i inne przepisy) z 2010 r.]

| 2. | Zgodnie z zarzutem drugim, nie doszło do interwencji państwa, ani też do wykorzystania zasobów państwowych. Strona skarżąca podnosi, że strona pozwana nie wykazała, że korzystanie ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych z pewnością prowadziło do obniżenia wymiaru brytyjskiego podatku dochodowego od osób prawnych. |
| --- | --- |

2.

Zgodnie z zarzutem drugim, nie doszło do interwencji państwa, ani też do wykorzystania zasobów państwowych. Strona skarżąca podnosi, że strona pozwana nie wykazała, że korzystanie ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych z pewnością prowadziło do obniżenia wymiaru brytyjskiego podatku dochodowego od osób prawnych.

| 3. | Zgodnie z zarzutem trzecim zwolnienie podatkowe dla finasowanie grup kontrolowanych spółek zagranicznych nie sprzyja niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów. Strona skarżąca podnosi, że strona pozwana popełniła błąd (i) zbyt wąsko definiując ramy odniesienia, ograniczając je do przepisów części 9A wyżej wymienionej ustawy podatkowej, zamiast ująć je szeroko, odwołując się brytyjskiego systemu podatku dochodowego od osób prawnych; (ii) nie rozumiejąc, że przepisy rozdziału 9 wyżej wymienionej części 9A nie stanowią odstępstwa od przepisów rozdziału 5; oraz (iii) nie uznając, że nawet jeśli przepisy wspomnianego rozdziału 9 stanowiłyby odstępstwo od przepisów rozdziału 5 byłoby to uzasadnione charakterem i ogólną strukturą części 9A spornych przepisów. |
| --- | --- |

3.

Zgodnie z zarzutem trzecim zwolnienie podatkowe dla finasowanie grup kontrolowanych spółek zagranicznych nie sprzyja niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów. Strona skarżąca podnosi, że strona pozwana popełniła błąd (i) zbyt wąsko definiując ramy odniesienia, ograniczając je do przepisów części 9A wyżej wymienionej ustawy podatkowej, zamiast ująć je szeroko, odwołując się brytyjskiego systemu podatku dochodowego od osób prawnych; (ii) nie rozumiejąc, że przepisy rozdziału 9 wyżej wymienionej części 9A nie stanowią odstępstwa od przepisów rozdziału 5; oraz (iii) nie uznając, że nawet jeśli przepisy wspomnianego rozdziału 9 stanowiłyby odstępstwo od przepisów rozdziału 5 byłoby to uzasadnione charakterem i ogólną strukturą części 9A spornych przepisów.

| 4. | Zgodnie z zarzutem czwartym, zwolnienie podatkowe dla finasowanie grup kontrolowanych spółek zagranicznych nie wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi. Strona skarżąca podnosi, że strona pozwana błędnie uznała, że zwolnienie podatkowe dla finasowanie grup może mieć wpływ na wybory dokonywane przez grupy wielonarodowe w zakresie lokalizacji ich funkcji finansowych w ramach grupy oraz siedziby głównej w ramach UE. |
| --- | --- |

4.

Zgodnie z zarzutem czwartym, zwolnienie podatkowe dla finasowanie grup kontrolowanych spółek zagranicznych nie wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi. Strona skarżąca podnosi, że strona pozwana błędnie uznała, że zwolnienie podatkowe dla finasowanie grup może mieć wpływ na wybory dokonywane przez grupy wielonarodowe w zakresie lokalizacji ich funkcji finansowych w ramach grupy oraz siedziby głównej w ramach UE.

| 5. | Zgodnie z zarzutem piątym, zwolnienie podatkowe dla finasowanie grup nie zakłóca, ani nie grozi zakłóceniem konkurencji. Strona skarżąca podnosi, że strona pozwana nie wykazałaby zwolnienie podatkowe dla finasowanie grup z pewnością prowadziło do obniżenia wymiaru brytyjskiego podatku dochodowego od osób prawnych. |
| --- | --- |

5.

Zgodnie z zarzutem piątym, zwolnienie podatkowe dla finasowanie grup nie zakłóca, ani nie grozi zakłóceniem konkurencji. Strona skarżąca podnosi, że strona pozwana nie wykazałaby zwolnienie podatkowe dla finasowanie grup z pewnością prowadziło do obniżenia wymiaru brytyjskiego podatku dochodowego od osób prawnych.

| 6. | Zgodnie z zarzutem szóstym odzyskanie zarzucanej pomocy byłoby sprzeczne z ogólnymi zasadami prawa UE. Strona skarżąca podnosi, że stosowanie kryterium funkcji decyzyjnych i zarządczych nie spełnia wymogu pewności prawa, że system prawny Zjednoczone Królestwo przewidywał zakres swobodnego uznania umożliwiający ustosunkowanie się do rzeczonej niepewności oraz że strona pozwana naruszyła swój obowiązek przeprowadzenia pełnej analizy wszystkich istotnych czynników. Nakazując odzyskanie pomocy Komisja naruszyła art. 16 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) nr 2015/1589 (1), który zakazuje odzyskiwania pomocy, jeżeli byłoby to sprzeczne z ogólną zasadą prawa UE. |
| --- | --- |

6.

Zgodnie z zarzutem szóstym odzyskanie zarzucanej pomocy byłoby sprzeczne z ogólnymi zasadami prawa UE. Strona skarżąca podnosi, że stosowanie kryterium funkcji decyzyjnych i zarządczych nie spełnia wymogu pewności prawa, że system prawny Zjednoczone Królestwo przewidywał zakres swobodnego uznania umożliwiający ustosunkowanie się do rzeczonej niepewności oraz że strona pozwana naruszyła swój obowiązek przeprowadzenia pełnej analizy wszystkich istotnych czynników. Nakazując odzyskanie pomocy Komisja naruszyła art. 16 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) nr 2015/1589 (1), który zakazuje odzyskiwania pomocy, jeżeli byłoby to sprzeczne z ogólną zasadą prawa UE.

| 7. | Zgodnie z zarzutem siódmym, selektywna korzyść zostałaby wyeliminowana, a odzyskiwanie pomocy nie byłoby konieczne, gdyby Zjednoczone Królestwo rozszerzyło z mocą wsteczną zwolnienie podatkowe dla finasowanie grup kontrolowanych spółek zagranicznych na pożyczki udzielane jednostce dominującej lub pożyczki udzielane osobom trzecim. Strona skarżąca podnosi, że strona pozwana nie uznała, że podjęcie takich działań wyeliminowałoby jakąkolwiek selektywną korzyść (zakładając wstępnie, że taka korzyść istnieje) i że w takim przypadku nie doszłoby do przyznania niezgodnej z prawem pomocy państwa, podlegającej następnie odzyskaniu. |
| --- | --- |

7.

Zgodnie z zarzutem siódmym, selektywna korzyść zostałaby wyeliminowana, a odzyskiwanie pomocy nie byłoby konieczne, gdyby Zjednoczone Królestwo rozszerzyło z mocą wsteczną zwolnienie podatkowe dla finasowanie grup kontrolowanych spółek zagranicznych na pożyczki udzielane jednostce dominującej lub pożyczki udzielane osobom trzecim. Strona skarżąca podnosi, że strona pozwana nie uznała, że podjęcie takich działań wyeliminowałoby jakąkolwiek selektywną korzyść (zakładając wstępnie, że taka korzyść istnieje) i że w takim przypadku nie doszłoby do przyznania niezgodnej z prawem pomocy państwa, podlegającej następnie odzyskaniu.

| 8. | Zgodnie z zarzutem ósmym, przy ustalaniu kwoty pomocy podlegającej zwrotowi należy uwzględnić straty, ulgi lub zwolnienia, które przysługiwały podatnikowi w czasie, gdy korzystał ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych lub które przysługiwałyby mu w tym czasie, gdyby nie korzystał ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych, nawet jeśli prawo do skorzystania z tych strat, ulg lub zwolnień uległo przedawnieniu zgodnie z prawem brytyjskim. Strona skarżąca twierdzi, że jest to prawidłowa interpretacja motywu 203 zaskarżonej decyzji. W zakresie, w jakim przyjęto jednak inną interpretację tego motywu, zaskarżona decyzja jest wadliwa, ponieważ nieuwzględnienie rzeczonych strat, ulg lub zwolnień prowadziłoby do zawyżenia kwoty pomocy, które prowadziłoby to zakłóceń rynku wewnętrznego. |
| --- | --- |

8.

Zgodnie z zarzutem ósmym, przy ustalaniu kwoty pomocy podlegającej zwrotowi należy uwzględnić straty, ulgi lub zwolnienia, które przysługiwały podatnikowi w czasie, gdy korzystał ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych lub które przysługiwałyby mu w tym czasie, gdyby nie korzystał ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych, nawet jeśli prawo do skorzystania z tych strat, ulg lub zwolnień uległo przedawnieniu zgodnie z prawem brytyjskim. Strona skarżąca twierdzi, że jest to prawidłowa interpretacja motywu 203 zaskarżonej decyzji. W zakresie, w jakim przyjęto jednak inną interpretację tego motywu, zaskarżona decyzja jest wadliwa, ponieważ nieuwzględnienie rzeczonych strat, ulg lub zwolnień prowadziłoby do zawyżenia kwoty pomocy, które prowadziłoby to zakłóceń rynku wewnętrznego.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015 L 248, s. 9).

---

| 16.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 312/32 |
| --- | --- | --- | --- |

16.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 312/32

---

Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2019 r. — Vodafone Group i in./Komisja

(Sprawa T-491/19)

(2019/C 312/27)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Vodafone Group plc (Newbury, Zjednoczone Królestwo), Vodafone Consolidated Holdings Ltd (Newbury), Vodafone Finance UK Ltd (Newbury) i Vodafone Jersey Dollar Holdings Ltd (St Helier, Jersey) (przedstawiciele: J. Gardiner, QC, I. Taylor, M. Lane i J. Holland, solicitors)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie, w całości lub w części, nieważności decyzji Komisji C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, w całości lub w części, nieważności decyzji Komisji C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych;

| — | w każdym wypadku, obciążenie Komisji kosztami i wydatkami poniesionymi przez skarżące w związku z niniejszym postępowaniem. |
| --- | --- |

—

w każdym wypadku, obciążenie Komisji kosztami i wydatkami poniesionymi przez skarżące w związku z niniejszym postępowaniem.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja nie przedstawiła odpowiedniego uzasadnienia i naruszyła prawo stwierdzając, że zasady dotyczące kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ) są właściwym systemem odniesienia. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja nie przedstawiła odpowiedniego uzasadnienia i naruszyła prawo stwierdzając, że zasady dotyczące kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ) są właściwym systemem odniesienia.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja popełniła błąd co do okoliczności faktycznych i naruszyła prawo oraz nie przedstawiła odpowiedniego uzasadnienia, stwierdzając, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup (ZFG) stanowi odstępstwo. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja popełniła błąd co do okoliczności faktycznych i naruszyła prawo oraz nie przedstawiła odpowiedniego uzasadnienia, stwierdzając, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup (ZFG) stanowi odstępstwo.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie i nie przedstawiła odpowiedniego uzasadnienia, stwierdzając, że ZFG, w zakresie, w jakim odnosi się do funkcji decyzyjnych i zarządczych w Zjednoczonym Królestwie, nie jest uzasadnione, a zatem ma charakter selektywny. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie i nie przedstawiła odpowiedniego uzasadnienia, stwierdzając, że ZFG, w zakresie, w jakim odnosi się do funkcji decyzyjnych i zarządczych w Zjednoczonym Królestwie, nie jest uzasadnione, a zatem ma charakter selektywny.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo i popełniła błąd co do okoliczności faktycznych oraz nie przedstawiła uzasadnienia, stwierdzając, że ZFG stanowi korzyść w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo i popełniła błąd co do okoliczności faktycznych oraz nie przedstawiła uzasadnienia, stwierdzając, że ZFG stanowi korzyść w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

| 5. | Zarzut piąty dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo stwierdzając, że niektóre osoby uprawnione do ZFG uzyskały korzyść w porównaniu z sytuacją, w której ZFG nie miało zastosowania. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo stwierdzając, że niektóre osoby uprawnione do ZFG uzyskały korzyść w porównaniu z sytuacją, w której ZFG nie miało zastosowania.

| 6. | Zarzut szósty dotyczący tego, że Komisja nie przedstawiła odpowiedniego uzasadnienia i popełniła oczywisty błąd w ocenie uznając, że „podatek od KSZ” pobierany od rzeczywiście założonych przedsiębiorstw Unii jest zgodny z unijną zasadą swobody przedsiębiorczości. |
| --- | --- |

6.

Zarzut szósty dotyczący tego, że Komisja nie przedstawiła odpowiedniego uzasadnienia i popełniła oczywisty błąd w ocenie uznając, że „podatek od KSZ” pobierany od rzeczywiście założonych przedsiębiorstw Unii jest zgodny z unijną zasadą swobody przedsiębiorczości.

---

| 16.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 312/33 |
| --- | --- | --- | --- |

16.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 312/33

---

Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2019 r. — GlaxoSmithKline Finance i Setfirst/Komisja

(Sprawa T-492/19)

(2019/C 312/28)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: GlaxoSmithKline Finance plc (Brentford, Zjednoczone Królestwo) i Setfirst Ltd (Brentford) (przedstawiciele: K. Bacon, QC, i A. Lyle-Smythe, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie w całości nieważności decyzji Komisji C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ); |
| --- | --- |

—

stwierdzenie w całości nieważności decyzji Komisji C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ);

| — | tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona lub może dotyczyć KSZ mających faktyczną siedzibę i prowadzących rzeczywistą działalność gospodarczą w innym państwie członkowskim; |
| --- | --- |

—

tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona lub może dotyczyć KSZ mających faktyczną siedzibę i prowadzących rzeczywistą działalność gospodarczą w innym państwie członkowskim;

| — | tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim nie zawiera ona wystarczających informacji pozwalających beneficjentowi na obliczenie, bez większych trudności, dokładnej kwoty pomocy podlegającej zwrotowi; |
| --- | --- |

—

tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim nie zawiera ona wystarczających informacji pozwalających beneficjentowi na obliczenie, bez większych trudności, dokładnej kwoty pomocy podlegającej zwrotowi;

| — | tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie częściowej nieważności, którą Sąd uzna za stosowną; oraz |
| --- | --- |

—

tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie częściowej nieważności, którą Sąd uzna za stosowną; oraz

| — | w każdym wypadku, obciążenie Komisji kosztami i wydatkami poniesionymi przez skarżące w związku z niniejszym postępowaniem. |
| --- | --- |

—

w każdym wypadku, obciążenie Komisji kosztami i wydatkami poniesionymi przez skarżące w związku z niniejszym postępowaniem.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo i przedstawiła niewystarczające uzasadnienie, stwierdzając, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup (ZFG) stanowi korzyść, ponieważ w przypadku KSZ mających rzeczywistą siedzibę w innym państwie członkowskim skutkiem sprawy Cadbury Schweppes (1) jest to, że ich spółki dominujące nie powinny były podlegać żadnemu podatkowi od KSZ (nawet obniżonemu podatkowi pobieranemu w wyniku częściowego ZFG). |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo i przedstawiła niewystarczające uzasadnienie, stwierdzając, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup (ZFG) stanowi korzyść, ponieważ w przypadku KSZ mających rzeczywistą siedzibę w innym państwie członkowskim skutkiem sprawy Cadbury Schweppes (1) jest to, że ich spółki dominujące nie powinny były podlegać żadnemu podatkowi od KSZ (nawet obniżonemu podatkowi pobieranemu w wyniku częściowego ZFG).

| 2. | Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo, popełniła oczywisty błąd w ocenie i nie przedstawiła odpowiedniego uzasadnienia, stwierdzając, że ZFG nie było uzasadnione względami związanymi z zapewnieniem przestrzegania swobody przedsiębiorczości. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo, popełniła oczywisty błąd w ocenie i nie przedstawiła odpowiedniego uzasadnienia, stwierdzając, że ZFG nie było uzasadnione względami związanymi z zapewnieniem przestrzegania swobody przedsiębiorczości.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo i popełniła oczywisty błąd w ocenie uznając, że ZFG nie było uzasadnionym odstępstwem opartym na potrzebie uniknięcia złożonego i nieproporcjonalnie uciążliwego przypisania zysków związanych z funkcjami decyzyjnymi i zarządczymi w oparciu o podejście OECD na temat przypisania zysków stałym zakładom. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo i popełniła oczywisty błąd w ocenie uznając, że ZFG nie było uzasadnionym odstępstwem opartym na potrzebie uniknięcia złożonego i nieproporcjonalnie uciążliwego przypisania zysków związanych z funkcjami decyzyjnymi i zarządczymi w oparciu o podejście OECD na temat przypisania zysków stałym zakładom.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo nie dostarczając odpowiednich informacji na temat parametrów odzyskania pomocy. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo nie dostarczając odpowiednich informacji na temat parametrów odzyskania pomocy.

---

(1)  Wyrok z dnia 12 września 2006 r., Cadbury Schweppes i Cadbury Schweppes Overseas (C-196/04, EU:C:2006:544).

---

| 16.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 312/35 |
| --- | --- | --- | --- |

16.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 312/35

---

Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2019 r. — International Personal Finance Investments/Komisja

(Sprawa T-493/19)

(2019/C 312/29)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: International Personal Finance Investments Ltd (Leeds, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: M. Anderson, Solicitor)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych, w zakresie w jakim dotyczy ona strony skarżącej; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych, w zakresie w jakim dotyczy ona strony skarżącej;

| — | w przypadku gdyby zaskarżona decyzja nie została uchylona w całości, (a) stwierdzenie jej nieważności w zakresie w jakim odnosi się do przewidzianego przepisami rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (międzynarodowe i inne przepisy) z 2010 r.] zwolnienia podatkowego dopasowanych odsetek, (b) nakazanie aby przy ustalaniu kwoty pomocy podlegającej zwrotowi zostały uwzględnione straty, ulgi lub zwolnienia, które przysługiwały podatnikowi w czasie, gdy korzystał ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych lub które przysługiwałyby mu w tym czasie, gdyby nie korzystał ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych, nawet jeśli prawo do skorzystania z tych strat, ulg lub zwolnień uległo przedawnieniu zgodnie z prawem brytyjskim; |
| --- | --- |

—

w przypadku gdyby zaskarżona decyzja nie została uchylona w całości, (a) stwierdzenie jej nieważności w zakresie w jakim odnosi się do przewidzianego przepisami rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (międzynarodowe i inne przepisy) z 2010 r.] zwolnienia podatkowego dopasowanych odsetek, (b) nakazanie aby przy ustalaniu kwoty pomocy podlegającej zwrotowi zostały uwzględnione straty, ulgi lub zwolnienia, które przysługiwały podatnikowi w czasie, gdy korzystał ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych lub które przysługiwałyby mu w tym czasie, gdyby nie korzystał ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych, nawet jeśli prawo do skorzystania z tych strat, ulg lub zwolnień uległo przedawnieniu zgodnie z prawem brytyjskim;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

| 1. | Zgodnie z zarzutem pierwszym, strona pozwana nie wykazała, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup stanowi korzyść w każdym przypadku, w którym podatnik skorzystał ze zwolnienia. W dalszej kolejności strona skarżąca podnosi, że zdecydowała się skorzystać ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych, rozważając początkowo 75 %, nie biorąc jednak pod uwagę tego, że wymiar należnego podatku mógłby być niższy, gdyby przeprowadziła analizę na podstawie kryterium istotnych funkcji decyzyjnych i zarządczych, przewidzianego przepisami sekcji 371EB rozdziału 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (międzynarodowe i inne przepisy) z 2010 r.] |
| --- | --- |

1.

Zgodnie z zarzutem pierwszym, strona pozwana nie wykazała, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup stanowi korzyść w każdym przypadku, w którym podatnik skorzystał ze zwolnienia. W dalszej kolejności strona skarżąca podnosi, że zdecydowała się skorzystać ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych, rozważając początkowo 75 %, nie biorąc jednak pod uwagę tego, że wymiar należnego podatku mógłby być niższy, gdyby przeprowadziła analizę na podstawie kryterium istotnych funkcji decyzyjnych i zarządczych, przewidzianego przepisami sekcji 371EB rozdziału 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (międzynarodowe i inne przepisy) z 2010 r.]

| 2. | Zgodnie z zarzutem drugim, nie doszło do interwencji państwa, ani też do wykorzystania zasobów państwowych. Strona skarżąca podnosi, że strona pozwana nie wykazała, że korzystanie ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych z pewnością prowadziło do obniżenia wymiaru brytyjskiego podatku dochodowego od osób prawnych. |
| --- | --- |

2.

Zgodnie z zarzutem drugim, nie doszło do interwencji państwa, ani też do wykorzystania zasobów państwowych. Strona skarżąca podnosi, że strona pozwana nie wykazała, że korzystanie ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych z pewnością prowadziło do obniżenia wymiaru brytyjskiego podatku dochodowego od osób prawnych.

| 3. | Zgodnie z zarzutem trzecim zwolnienie podatkowe dla finasowanie grup kontrolowanych spółek zagranicznych nie sprzyja niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów. Strona skarżąca podnosi, że strona pozwana popełniła błąd (i) zbyt wąsko definiując ramy odniesienia, ograniczając je do przepisów wspomnianej części 9A, zamiast ująć je szeroko, odwołując się brytyjskiego systemu podatku dochodowego od osób prawnych; (ii) nie rozumiejąc, że przepisy rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (międzynarodowe i inne przepisy) z 2010 r.] nie stanowią odstępstwa od przepisów rozdziału 5 tej ustawy; oraz (iii) nie uznając, że nawet jeśli przepisy wspomnianego rozdziału 9 stanowiłyby odstępstwo od przepisów rozdziału 5 byłoby to uzasadnione charakterem i ogólną strukturą części 9A ustawy. |
| --- | --- |

3.

Zgodnie z zarzutem trzecim zwolnienie podatkowe dla finasowanie grup kontrolowanych spółek zagranicznych nie sprzyja niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów. Strona skarżąca podnosi, że strona pozwana popełniła błąd (i) zbyt wąsko definiując ramy odniesienia, ograniczając je do przepisów wspomnianej części 9A, zamiast ująć je szeroko, odwołując się brytyjskiego systemu podatku dochodowego od osób prawnych; (ii) nie rozumiejąc, że przepisy rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (międzynarodowe i inne przepisy) z 2010 r.] nie stanowią odstępstwa od przepisów rozdziału 5 tej ustawy; oraz (iii) nie uznając, że nawet jeśli przepisy wspomnianego rozdziału 9 stanowiłyby odstępstwo od przepisów rozdziału 5 byłoby to uzasadnione charakterem i ogólną strukturą części 9A ustawy.

| 4. | Zgodnie z zarzutem czwartym, zwolnienie podatkowe dla finasowanie grup kontrolowanych spółek zagranicznych nie wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi. Strona skarżąca podnosi, że strona pozwana błędnie uznała, że zwolnienie podatkowe dla finasowanie grup kontrolowanych spółek zagranicznych może mieć wpływ na wybory dokonywane przez grupy wielonarodowe w zakresie lokalizacji ich funkcji finansowych w ramach grupy oraz siedziby głównej w ramach UE, w szczególności ze względu na brak równych szans i obowiązywania przed 2016 r. przepisów dotyczących kontrolowanych spółek zagranicznych w 15 innych państwach członkowskich. |
| --- | --- |

4.

Zgodnie z zarzutem czwartym, zwolnienie podatkowe dla finasowanie grup kontrolowanych spółek zagranicznych nie wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi. Strona skarżąca podnosi, że strona pozwana błędnie uznała, że zwolnienie podatkowe dla finasowanie grup kontrolowanych spółek zagranicznych może mieć wpływ na wybory dokonywane przez grupy wielonarodowe w zakresie lokalizacji ich funkcji finansowych w ramach grupy oraz siedziby głównej w ramach UE, w szczególności ze względu na brak równych szans i obowiązywania przed 2016 r. przepisów dotyczących kontrolowanych spółek zagranicznych w 15 innych państwach członkowskich.

| 5. | Zgodnie z zarzutem piątym, zwolnienie podatkowe dla finasowanie grup kontrolowanych spółek zagranicznych nie zakłóca, ani nie grozi zakłóceniem konkurencji. Strona skarżąca podnosi, że strona pozwana nie wykazałaby zwolnienie podatkowe dla finasowanie grup kontrolowanych spółek zagranicznych z pewnością prowadziło do obniżenia wymiaru brytyjskiego podatku dochodowego od osób prawnych, oraz że zwolnienie podatkowe dla finasowanie grup kontrolowanych spółek zagranicznych nie zakłóca konkurencji w świetle argumentów podniesionych w ramach zarzutu czwartego. |
| --- | --- |

5.

Zgodnie z zarzutem piątym, zwolnienie podatkowe dla finasowanie grup kontrolowanych spółek zagranicznych nie zakłóca, ani nie grozi zakłóceniem konkurencji. Strona skarżąca podnosi, że strona pozwana nie wykazałaby zwolnienie podatkowe dla finasowanie grup kontrolowanych spółek zagranicznych z pewnością prowadziło do obniżenia wymiaru brytyjskiego podatku dochodowego od osób prawnych, oraz że zwolnienie podatkowe dla finasowanie grup kontrolowanych spółek zagranicznych nie zakłóca konkurencji w świetle argumentów podniesionych w ramach zarzutu czwartego.

| 6. | Zgodnie z zarzutem szóstym, odzyskanie zarzucanej pomocy byłoby sprzeczne z ogólnymi zasadami prawa UE. Strona skarżąca podnosi, że stosowanie kryterium funkcji decyzyjnych i zarządczych nie spełnia wymogu pewności prawa, że system prawny Zjednoczone Królestwo przewidywał zakres swobodnego uznania umożliwiający ustosunkowanie się do rzeczonej niepewności oraz że strona pozwana naruszyła swój obowiązek przeprowadzenia pełnej analizy wszystkich istotnych czynników. Nakazując odzyskanie pomocy Komisja naruszyła art. 16 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) nr 2015/1589 (1), który zakazuje odzyskiwania pomocy, jeżeli byłoby to sprzeczne z ogólną zasadą prawa UE. |
| --- | --- |

6.

Zgodnie z zarzutem szóstym, odzyskanie zarzucanej pomocy byłoby sprzeczne z ogólnymi zasadami prawa UE. Strona skarżąca podnosi, że stosowanie kryterium funkcji decyzyjnych i zarządczych nie spełnia wymogu pewności prawa, że system prawny Zjednoczone Królestwo przewidywał zakres swobodnego uznania umożliwiający ustosunkowanie się do rzeczonej niepewności oraz że strona pozwana naruszyła swój obowiązek przeprowadzenia pełnej analizy wszystkich istotnych czynników. Nakazując odzyskanie pomocy Komisja naruszyła art. 16 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) nr 2015/1589 (1), który zakazuje odzyskiwania pomocy, jeżeli byłoby to sprzeczne z ogólną zasadą prawa UE.

| 7. | Zgodnie z zarzutem siódmym, selektywna korzyść zostałaby wyeliminowana, a odzyskiwanie pomocy nie byłoby konieczne, gdyby Zjednoczone Królestwo rozszerzyło z mocą wsteczną zwolnienie podatkowe dla finasowanie grup kontrolowanych spółek zagranicznych na pożyczki udzielane jednostce dominującej lub pożyczki udzielane osobom trzecim. Strona skarżąca podnosi, że strona pozwana nie uznała, że podjęcie takich działań wyeliminowałoby jakąkolwiek selektywną korzyść (zakładając wstępnie, że taka korzyść istnieje) i że w takim przypadku nie doszłoby do przyznania niezgodnej z prawem pomocy państwa, podlegającej następnie odzyskaniu. |
| --- | --- |

7.

Zgodnie z zarzutem siódmym, selektywna korzyść zostałaby wyeliminowana, a odzyskiwanie pomocy nie byłoby konieczne, gdyby Zjednoczone Królestwo rozszerzyło z mocą wsteczną zwolnienie podatkowe dla finasowanie grup kontrolowanych spółek zagranicznych na pożyczki udzielane jednostce dominującej lub pożyczki udzielane osobom trzecim. Strona skarżąca podnosi, że strona pozwana nie uznała, że podjęcie takich działań wyeliminowałoby jakąkolwiek selektywną korzyść (zakładając wstępnie, że taka korzyść istnieje) i że w takim przypadku nie doszłoby do przyznania niezgodnej z prawem pomocy państwa, podlegającej następnie odzyskaniu.

| 8. | Zgodnie z zarzutem ósmym, przy ustalaniu kwoty pomocy podlegającej zwrotowi należy uwzględnić straty, ulgi lub zwolnienia, które przysługiwały stronie skarżącej w czasie, gdy korzystała ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych lub które przysługiwałyby jej w tym czasie, gdyby nie skorzystała ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych, nawet jeśli prawo do korzystania z rzeczonych strat, ulg lub zwolnień uległo przedawnieniu zgodnie z prawem brytyjskim. Strona skarżąca twierdzi, że jest to prawidłowa interpretacja motywu 203 zaskarżonej decyzji. W zakresie, w jakim przyjęto jednak inną interpretację tego motywu, zaskarżona decyzja jest wadliwa, ponieważ nieuwzględnienie przywołanych strat, ulg lub zwolnień prowadziłoby do zawyżenia kwoty pomocy, które prowadziłoby to zakłóceń rynku wewnętrznego. |
| --- | --- |

8.

Zgodnie z zarzutem ósmym, przy ustalaniu kwoty pomocy podlegającej zwrotowi należy uwzględnić straty, ulgi lub zwolnienia, które przysługiwały stronie skarżącej w czasie, gdy korzystała ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych lub które przysługiwałyby jej w tym czasie, gdyby nie skorzystała ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych, nawet jeśli prawo do korzystania z rzeczonych strat, ulg lub zwolnień uległo przedawnieniu zgodnie z prawem brytyjskim. Strona skarżąca twierdzi, że jest to prawidłowa interpretacja motywu 203 zaskarżonej decyzji. W zakresie, w jakim przyjęto jednak inną interpretację tego motywu, zaskarżona decyzja jest wadliwa, ponieważ nieuwzględnienie przywołanych strat, ulg lub zwolnień prowadziłoby do zawyżenia kwoty pomocy, które prowadziłoby to zakłóceń rynku wewnętrznego.

| 9. | Zgodnie z zarzutem dziewiątym, strona skarżąca twierdzi, że strona pozwana nie uzasadniła swych ustaleń dotyczących zwolnienia podatkowego dopasowanych odsetek i nie przeprowadziła pełnej analizy wszystkich istotnych czynników. Strona skarżąca twierdzi, że strona pozwana nie dokonała rozróżnienia pomiędzy trzema odrębnymi zwolnieniami przewidzianymi w przepisach przytaczanego rozdziału 9, które funkcjonują niezależnie i nie zrozumiała, że zwolnienie podatkowe dopasowanych odsetek nie zastępuje kryterium funkcji decyzyjnych i zarządczych oraz że istnienie zwolnienia podatkowego dopasowanych odsetek (które jest nierozerwalnie związane z przepisami ograniczającymi możliwość odliczenia kosztów odsetek) w przywołanym rozdziale 9 wskazuje, że strona pozwana popełniła błąd wąsko definiując ramy odniesienia, ograniczając je do przepisów części 9A wyżej wymienionej ustawy podatkowej, zamiast ująć je szeroko, odwołując się do brytyjskiego systemu podatku dochodowego od osób prawnych |
| --- | --- |

9.

Zgodnie z zarzutem dziewiątym, strona skarżąca twierdzi, że strona pozwana nie uzasadniła swych ustaleń dotyczących zwolnienia podatkowego dopasowanych odsetek i nie przeprowadziła pełnej analizy wszystkich istotnych czynników. Strona skarżąca twierdzi, że strona pozwana nie dokonała rozróżnienia pomiędzy trzema odrębnymi zwolnieniami przewidzianymi w przepisach przytaczanego rozdziału 9, które funkcjonują niezależnie i nie zrozumiała, że zwolnienie podatkowe dopasowanych odsetek nie zastępuje kryterium funkcji decyzyjnych i zarządczych oraz że istnienie zwolnienia podatkowego dopasowanych odsetek (które jest nierozerwalnie związane z przepisami ograniczającymi możliwość odliczenia kosztów odsetek) w przywołanym rozdziale 9 wskazuje, że strona pozwana popełniła błąd wąsko definiując ramy odniesienia, ograniczając je do przepisów części 9A wyżej wymienionej ustawy podatkowej, zamiast ująć je szeroko, odwołując się do brytyjskiego systemu podatku dochodowego od osób prawnych

---

(1)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015 L 248, s. 9).

---

| 16.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 312/37 |
| --- | --- | --- | --- |

16.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 312/37

---

Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2019 r. — Banco Cooperativo Español/SRB

(Sprawa T-498/19)

(2019/C 312/30)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Banco Cooperativo Español, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: D. Sarmiento Ramírez-Escudero i J. Beltrán de Lubiano Sáez de Urabain, adwokaci)

Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | Tytułem głównym, o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

Tytułem głównym, o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | Tytułem subsydiarnym:






  a) | o stwierdzenie braku zastosowania art. 12 i 14 rozporządzenia delegowanego 2015/63 w sposób wskazany w niniejszej skardze, i |
| --- | --- | --- |

—

Tytułem subsydiarnym:

a)

o stwierdzenie braku zastosowania art. 12 i 14 rozporządzenia delegowanego 2015/63 w sposób wskazany w niniejszej skardze, i

| b) | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, oraz |
| --- | --- |

b)

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, oraz

| — | W każdym przypadku o obciążenie kosztami Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji. |
| --- | --- |

—

W każdym przypadku o obciążenie kosztami Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsza skarga skierowana jest przeciwko decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 16 kwietnia 2019 r. (SRB/ES/SRF/2019/10) dotyczącej obliczenia składek ex ante na Jednolity Fundusz Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji za okres składkowy 2019 r.

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 12 i 14 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE 2015/63 (1).






  — | Zarzuca się w tym zakresie, że art. 12 i 14 rozporządzenia delegowanego należy interpretować w taki sposób, że utworzony w 2018 r. instytucjonalny system ochrony należy uznać dla celów obliczenia składki ex ante na rzecz Jednolitego Funduszu ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji za okres składkowy 2019 r. |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 12 i 14 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE 2015/63 (1).

—

Zarzuca się w tym zakresie, że art. 12 i 14 rozporządzenia delegowanego należy interpretować w taki sposób, że utworzony w 2018 r. instytucjonalny system ochrony należy uznać dla celów obliczenia składki ex ante na rzecz Jednolitego Funduszu ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji za okres składkowy 2019 r.

| 2. | Zarzut drugi, tytułem pomocniczym, oparty na zarzucie bezprawności na podstawie art. 277 TFUE, podniesiony, aby Sąd orzekł o braku stosowania art. 12 i 14 rozporządzenia delegowanego z powodu naruszenia art. 103 ust. 2 i 7 dyrektywy 2014/59/UE (2).






  — | Podnosi się w tym zakresie, że jeżeli art. 12 i 14 rozporządzenia delegowanego należy interpretować w ten sposób, że instytucjonalny system ochrony utworzony w 2018 r. nie może zostać uznany dla celów obliczenia składki ex ante na Jednolity Fundusz Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji za okres składkowy 2019 r, wówczas przywołane artykuły rozporządzenia delegowanego naruszają art. 103 ust. 2 i 7 dyrektywy 2014/59/UE, ponieważ ignorują one warunki oddelegowania kompetencji na rzecz Komisji polegające na tym, że (i) składki na Fundusz powinny być dostosowywane do profilu ryzyka instytucji płacącej składkę, i (ii) składki na Fundusz powinny uwzględniać uczestnictwo w instytucjonalnym systemie ochrony. |
| --- | --- | --- |

2.

Zarzut drugi, tytułem pomocniczym, oparty na zarzucie bezprawności na podstawie art. 277 TFUE, podniesiony, aby Sąd orzekł o braku stosowania art. 12 i 14 rozporządzenia delegowanego z powodu naruszenia art. 103 ust. 2 i 7 dyrektywy 2014/59/UE (2).

—

Podnosi się w tym zakresie, że jeżeli art. 12 i 14 rozporządzenia delegowanego należy interpretować w ten sposób, że instytucjonalny system ochrony utworzony w 2018 r. nie może zostać uznany dla celów obliczenia składki ex ante na Jednolity Fundusz Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji za okres składkowy 2019 r, wówczas przywołane artykuły rozporządzenia delegowanego naruszają art. 103 ust. 2 i 7 dyrektywy 2014/59/UE, ponieważ ignorują one warunki oddelegowania kompetencji na rzecz Komisji polegające na tym, że (i) składki na Fundusz powinny być dostosowywane do profilu ryzyka instytucji płacącej składkę, i (ii) składki na Fundusz powinny uwzględniać uczestnictwo w instytucjonalnym systemie ochrony.

---

(1)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/63 z dnia 21 października 2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U 2016, L 233, s. 1).

(2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiająca ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012

---

| 16.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 312/38 |
| --- | --- | --- | --- |

16.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 312/38

---

Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2019 r. — Corneli/EBC

(Sprawa T-501/19)

(2019/C 312/31)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Francesca Corneli (Velletri, Włochy) (przedstawiciel: F. Ferraro, avvocato)

Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji zarządu EBC nr L/LDG/19/182 z dnia 29 maja 2019 r. odmawiającej dostępu do decyzji EBC o objęciu Banca Carige S.p.A. z siedzibą w Genui (Włochy) zarządem specjalnym i do odpowiednich akt, oraz nakazanie pozwanej przedstawienia przed Sądem tej decyzji oraz wszystkich dokumentów przygotowawczych, powiązanych i będących jej następstwem, |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji zarządu EBC nr L/LDG/19/182 z dnia 29 maja 2019 r. odmawiającej dostępu do decyzji EBC o objęciu Banca Carige S.p.A. z siedzibą w Genui (Włochy) zarządem specjalnym i do odpowiednich akt, oraz nakazanie pozwanej przedstawienia przed Sądem tej decyzji oraz wszystkich dokumentów przygotowawczych, powiązanych i będących jej następstwem,

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Przedmiotem skargi jest stwierdzenie nieważności decyzji zarządu EBC nr L/LDG/19/182 z dnia 29 maja 2019 r. odmawiającej dostępu do decyzji EBC o objęciu Banca Carige S.p.A. z siedzibą w Genui (Włochy) zarządem specjalnym i do odpowiednich akt, oraz nakazanie pozwanej przedstawienia przed Sądem tej decyzji oraz wszystkich dokumentów przygotowawczych, powiązanych i będących jej następstwem.

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 4 decyzji EBC 2004/3 oraz błędnego zastosowania wyjątku dotyczącego poufności informacji, które jako takie są chronione przez prawo Unii






  — | W tym względzie podniesiono, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem, ponieważ brak w niej konkretnych danych dotyczących poufnych części zaskarżonego dokumentu, ich funkcji i zakresu w EBC oraz ryzyka związanego z ich ujawnieniem. Przy wyważaniu różnych interesów należy stwierdzić, że rzeczywistemu interesowi oszczędzających w zakresie ochrony ich udziałów oraz skuteczności i przejrzystości zarządzania spółką należy nadać pierwszeństwo względem ogólnego i nieuzasadnionego żądania ochrony procedur nadzorczych. |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 4 decyzji EBC 2004/3 oraz błędnego zastosowania wyjątku dotyczącego poufności informacji, które jako takie są chronione przez prawo Unii

—

W tym względzie podniesiono, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem, ponieważ brak w niej konkretnych danych dotyczących poufnych części zaskarżonego dokumentu, ich funkcji i zakresu w EBC oraz ryzyka związanego z ich ujawnieniem. Przy wyważaniu różnych interesów należy stwierdzić, że rzeczywistemu interesowi oszczędzających w zakresie ochrony ich udziałów oraz skuteczności i przejrzystości zarządzania spółką należy nadać pierwszeństwo względem ogólnego i nieuzasadnionego żądania ochrony procedur nadzorczych.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący braku uzasadnienia poufnego charakteru żądanego dokumentu






  — | W tym kontekście podniesiono, że EBC nie przedstawił żadnego uzasadnienia „poufnego” charakteru zaskarżonego aktu, lecz jedynie w sposób apodyktyczny stwierdził, że ochrona jego własnych procedur nadzorczych uzasadnia odmowę dostępu. |
| --- | --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący braku uzasadnienia poufnego charakteru żądanego dokumentu

—

W tym kontekście podniesiono, że EBC nie przedstawił żadnego uzasadnienia „poufnego” charakteru zaskarżonego aktu, lecz jedynie w sposób apodyktyczny stwierdził, że ochrona jego własnych procedur nadzorczych uzasadnia odmowę dostępu.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 decyzji EBC 2004/3 i braku uzasadnienia






  — | Podniesiono poważne naruszenie art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 decyzji EBC 2004/3 oraz brak uzasadnienia, ponieważ nie zostały spełnione warunki powołania się na ogólne domniemanie poufności, a EBC w żadnym razie nie dokonał konkretnej oceny dokumentów, o dostęp do których wnioskowano. |
| --- | --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 decyzji EBC 2004/3 i braku uzasadnienia

—

Podniesiono poważne naruszenie art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 decyzji EBC 2004/3 oraz brak uzasadnienia, ponieważ nie zostały spełnione warunki powołania się na ogólne domniemanie poufności, a EBC w żadnym razie nie dokonał konkretnej oceny dokumentów, o dostęp do których wnioskowano.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa podstawowego do skutecznej ochrony sądowej (art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej) oraz art. 7 ust. 3 i art. 8 ust. 2 decyzji EBC 2004/3.






  — | Podniesiono, że EBC nie może całkowicie udaremnić interesów adresatów środka, w tym akcjonariuszy banku, którzy mają prawo do skutecznej ochrony, zgodnie z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, względem tak zwanego wykonywania władzy publicznej „w złej wierze”. EBC naruszył również art. 7 ust. 3 i art. 8 ust. 2 decyzji EBC 2004/3 poprzez wielokrotne wskazanie na wyjątkowo duże obciążenie pracą, bez przedstawienia jakiegokolwiek dowodu w tym zakresie, celem przedłużenia terminu na rozpatrzenie wniosku skarżącej o kolejne 20 dni. |
| --- | --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa podstawowego do skutecznej ochrony sądowej (art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej) oraz art. 7 ust. 3 i art. 8 ust. 2 decyzji EBC 2004/3.

—

Podniesiono, że EBC nie może całkowicie udaremnić interesów adresatów środka, w tym akcjonariuszy banku, którzy mają prawo do skutecznej ochrony, zgodnie z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, względem tak zwanego wykonywania władzy publicznej „w złej wierze”. EBC naruszył również art. 7 ust. 3 i art. 8 ust. 2 decyzji EBC 2004/3 poprzez wielokrotne wskazanie na wyjątkowo duże obciążenie pracą, bez przedstawienia jakiegokolwiek dowodu w tym zakresie, celem przedłużenia terminu na rozpatrzenie wniosku skarżącej o kolejne 20 dni.

---

| 16.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 312/39 |
| --- | --- | --- | --- |

16.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 312/39

---

Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2019 r. — Corneli/EBC

(Sprawa T-502/19)

(2019/C 312/32)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Francesca Corneli (Velletri, Włochy) (przedstawiciele: M. Condinanzi, L. Boggio i F. Ferraro, avocats)

Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji i stwierdzenie jej nieważności; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji i stwierdzenie jej nieważności;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania; oraz |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania; oraz

| — | nakazanie przez Sąd środka organizacji postępowania w postaci przedłożenia zaskarżonego aktu i następczej decyzji dotyczącej przedłużenia w pełnych wersjach |
| --- | --- |

—

nakazanie przez Sąd środka organizacji postępowania w postaci przedłożenia zaskarżonego aktu i następczej decyzji dotyczącej przedłużenia w pełnych wersjach

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsza skarga jest skierowana przeciwko decyzji Rady Prezesów Europejskiego Banku Centralnego z dnia 1 stycznia 2019 r., EBC-SSM-2019-ITCAR-11, przyjętej na podstawie projektu decyzji Rady Nadzorczej sporządzonego zgodnie z art. 26 ust. 8 rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013 (1), art. 69 octiesdecies dekretów, 70 i 98 dekretu ustawodawczego nr 385 z dnia 1 września 1993 r. (zwanego dalej „TUB”), na mocy którego dokonano transpozycji art. 29 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w związku z art. 9 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 2014/2013, dotyczącej wyboru organów administracyjnych i nadzorczych Banque Carige S.p.A. z siedzibą w Genui (Włochy), oraz zastąpienia ich przez trzech zarządców specjalnych i radę nadzorczą złożoną z trzech członków.

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności, art. 28 i 29 dyrektywy 2014/59/UE (2) oraz art. 69 octiesdecies TUB:






  — | w tym względzie podniesiono, że środki wczesnej interwencji wymagają stopniowania interwencji, co nie zostało dochowane w niniejszym przypadku. Przyjęty, bardziej inwazyjny środek jest zatem niezgodny z prawem i nieważny. |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności, art. 28 i 29 dyrektywy 2014/59/UE (2) oraz art. 69 octiesdecies TUB:

—

w tym względzie podniesiono, że środki wczesnej interwencji wymagają stopniowania interwencji, co nie zostało dochowane w niniejszym przypadku. Przyjęty, bardziej inwazyjny środek jest zatem niezgodny z prawem i nieważny.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący braku uzasadnienia w odniesieniu do wymogów proporcjonalności i stopniowania, których wymaga ogólny system środków wczesnej interwencji. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący braku uzasadnienia w odniesieniu do wymogów proporcjonalności i stopniowania, których wymaga ogólny system środków wczesnej interwencji.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 29 zdanie ostatnie dyrektywy 2014/59/UE oraz zasady dobrej administracji:






  — | w tym względzie podniesiono, że powołanie członków poprzednich członków zarządu na stanowiska dyrektorów tymczasowych jest sprzeczne z obowiązkiem zapobiegania konfliktom interesów. |
| --- | --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 29 zdanie ostatnie dyrektywy 2014/59/UE oraz zasady dobrej administracji:

—

w tym względzie podniesiono, że powołanie członków poprzednich członków zarządu na stanowiska dyrektorów tymczasowych jest sprzeczne z obowiązkiem zapobiegania konfliktom interesów.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 70 TUB, nadużycia władzy i braku uzasadnienia:






  — | w tym względzie podniesiono, że zarząd specjalny ustanowiony wobec poważnych naruszeń lub nieprawidłowości sprawia, że środek jest wewnętrznie sprzeczny i niespójny. |
| --- | --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 70 TUB, nadużycia władzy i braku uzasadnienia:

—

w tym względzie podniesiono, że zarząd specjalny ustanowiony wobec poważnych naruszeń lub nieprawidłowości sprawia, że środek jest wewnętrznie sprzeczny i niespójny.

| 5. | Zarzut piąty dotyczący naruszenia przepisów dotyczących prawa akcjonariuszy zawartych w dyrektywie (UE) nr 1132/2017 (3) i we włoskim kodeksie cywilnym, również w zastosowaniu podstawowych zasad zapisanych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej i we włoskiej konstytucji w zakresie ochrony własności, oszczędności i prywatnej inicjatywy gospodarczej oraz samostanowienia obywateli w ich osobistych wyborach. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty dotyczący naruszenia przepisów dotyczących prawa akcjonariuszy zawartych w dyrektywie (UE) nr 1132/2017 (3) i we włoskim kodeksie cywilnym, również w zastosowaniu podstawowych zasad zapisanych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej i we włoskiej konstytucji w zakresie ochrony własności, oszczędności i prywatnej inicjatywy gospodarczej oraz samostanowienia obywateli w ich osobistych wyborach.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzające Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (Dz.U. 2013, L 287, s. 63).

(2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiająca ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych (Dz.U. 2014, L 173, s. 190)

(3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1132 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie niektórych aspektów prawa spółek (Dz.U. 2017, L 169, s. 46).

---

| 16.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 312/41 |
| --- | --- | --- | --- |

16.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 312/41

---

Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2019 r. — Crédit Lyonnais/EBC

(Sprawa T-504/19)

(2019/C 312/33)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Crédit Lyonnais (Lyon, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. Champsaur i A. Delors)

Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 107 i 263 TFUE decyzji ECB-SSM-2019-FRCAG-39, wydanej przez EBC w dniu 3 maja 2019 r., w zakresie, w jakim odmawia ona udzielenia skarżącej zezwolenia na wyłączenie z obliczania wskaźnika dźwigni w wysokości 34 % swoich ekspozycji wobec CDC; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 107 i 263 TFUE decyzji ECB-SSM-2019-FRCAG-39, wydanej przez EBC w dniu 3 maja 2019 r., w zakresie, w jakim odmawia ona udzielenia skarżącej zezwolenia na wyłączenie z obliczania wskaźnika dźwigni w wysokości 34 % swoich ekspozycji wobec CDC;

| — | obciążenie EBC całością kosztów postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EBC całością kosztów postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 266 TFUE i zasady powagi rzeczy osądzonej przez Sąd. Skarżąca uważa, że opierając swą decyzję na argumentach, które zostały już zbadane i odrzucone przez Sąd w wyroku z dnia 13 lipca 2018 r. Crédit agricole/EBC (T-758/16, EU:T:2018:472) oraz podkreślając nadal teoretyczne ryzyko niewykonania zobowiązania ze strony państwa francuskiego oraz ryzyko gwałtownej wyprzedaży aktywów, nie wykazując przy tym prawdziwości tych twierdzeń, Europejski Bank Centralny naruszył art. 266 TFUE i zasady powagi rzeczy osądzonej. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 266 TFUE i zasady powagi rzeczy osądzonej przez Sąd. Skarżąca uważa, że opierając swą decyzję na argumentach, które zostały już zbadane i odrzucone przez Sąd w wyroku z dnia 13 lipca 2018 r. Crédit agricole/EBC (T-758/16, EU:T:2018:472) oraz podkreślając nadal teoretyczne ryzyko niewykonania zobowiązania ze strony państwa francuskiego oraz ryzyko gwałtownej wyprzedaży aktywów, nie wykazując przy tym prawdziwości tych twierdzeń, Europejski Bank Centralny naruszył art. 266 TFUE i zasady powagi rzeczy osądzonej.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący po pierwsze, naruszenia art. 429 ust. 14 i art. 400 ust. 1 pkt a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2013 L 176, s. 1), a po drugie, przekroczenia przez EBC jego uprawnień. Skarżąca uważa, że opierając swoją decyzję w sprawie odmowy całkowitego wyłączenia ekspozycji Crédit Lyonnais (zwanej dalej, „LCL”) wobec CDC z obliczania jej wskaźnika dźwigni na istnieniu ryzyka związanego z koncentracją w odniesieniu do kasy depozytowo- konsygnacyjnej (Caisse des dépôts et consignations, zwanej dalej „CDC”), EBC nałożył na LCL wymóg ostrożnościowy w odniesieniu do koncentracji ekspozycji z tytułu długu państwowego, do którego nałożenia nie upoważnia art. 400 ust. 1 pkt a) rozporządzenia (UE) nr 575/2013 oraz skorzystał z uprawnień nadanych mu przez art. 429 ust. 14 tego rozporządzenia do celów innych niż określone w tym przepisie. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący po pierwsze, naruszenia art. 429 ust. 14 i art. 400 ust. 1 pkt a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2013 L 176, s. 1), a po drugie, przekroczenia przez EBC jego uprawnień. Skarżąca uważa, że opierając swoją decyzję w sprawie odmowy całkowitego wyłączenia ekspozycji Crédit Lyonnais (zwanej dalej, „LCL”) wobec CDC z obliczania jej wskaźnika dźwigni na istnieniu ryzyka związanego z koncentracją w odniesieniu do kasy depozytowo- konsygnacyjnej (Caisse des dépôts et consignations, zwanej dalej „CDC”), EBC nałożył na LCL wymóg ostrożnościowy w odniesieniu do koncentracji ekspozycji z tytułu długu państwowego, do którego nałożenia nie upoważnia art. 400 ust. 1 pkt a) rozporządzenia (UE) nr 575/2013 oraz skorzystał z uprawnień nadanych mu przez art. 429 ust. 14 tego rozporządzenia do celów innych niż określone w tym przepisie.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący oczywistego błędu w ocenie, jaki popełnił EBC, nie uwzględniając szczególnych cech oszczędności regulowanych, naruszając tym samym ciążący na nim obowiązek zbadania w sposób staranny i bezstronny wszystkich istotnych okoliczności danej sprawy i wyciągnięcia stosownych wniosków. Skarżąca uważa, że postępując w ten sposób, EBC dopuścił się również oczywistego błędu w ocenie ryzyka ostrożnościowego związanego z oszczędnościami regulowanymi. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący oczywistego błędu w ocenie, jaki popełnił EBC, nie uwzględniając szczególnych cech oszczędności regulowanych, naruszając tym samym ciążący na nim obowiązek zbadania w sposób staranny i bezstronny wszystkich istotnych okoliczności danej sprawy i wyciągnięcia stosownych wniosków. Skarżąca uważa, że postępując w ten sposób, EBC dopuścił się również oczywistego błędu w ocenie ryzyka ostrożnościowego związanego z oszczędnościami regulowanymi.

---

| 16.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 312/42 |
| --- | --- | --- | --- |

16.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 312/42

---

Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2019 r. — Lux/Komisja

(Sprawa T-513/19)

(2019/C 312/34)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Catherine Lux (Strasburg, Francja) (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 21 września 2018 r. przyjętej przez PMO.4, w której uznano przeniesienie umowy skarżącej zawartej z Europejskim Urzędem ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) do Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA) za nową umowę o pracę i nie zastosowano w odniesieniu do skarżącej środków przejściowych określonych w art. 21 i 22 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 21 września 2018 r. przyjętej przez PMO.4, w której uznano przeniesienie umowy skarżącej zawartej z Europejskim Urzędem ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) do Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA) za nową umowę o pracę i nie zastosowano w odniesieniu do skarżącej środków przejściowych określonych w art. 21 i 22 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia art. 21 i 22 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, ponieważ Komisja dokonała błędnej wykładni pojęcia rozpoczęcia służby. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia art. 21 i 22 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, ponieważ Komisja dokonała błędnej wykładni pojęcia rozpoczęcia służby.

| 2. | Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 10 i 12 ogólnych przepisów wykonawczych ze względu na to, że przepisy te zostały przyjęty w celu ułatwienia mobilności między agencjami, co potwierdza w ten sposób możliwość rozwoju kariery europejskiej w agencjach. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 10 i 12 ogólnych przepisów wykonawczych ze względu na to, że przepisy te zostały przyjęty w celu ułatwienia mobilności między agencjami, co potwierdza w ten sposób możliwość rozwoju kariery europejskiej w agencjach.

| 3. | Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia zasad pewności prawa i niedziałania prawa wstecz. Skarżąca twierdzi w tym względzie, że jej decyzja o kontynuowaniu służby w EASA w 2017 r. opierała się na potwierdzeniu przez wydział zasobów ludzkich EASA okoliczności, że takie kontynuowanie służby zapewnia jej także utrzymanie przesłanek dotyczących uprawnień emerytalnych nabytych w EFSA. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia zasad pewności prawa i niedziałania prawa wstecz. Skarżąca twierdzi w tym względzie, że jej decyzja o kontynuowaniu służby w EASA w 2017 r. opierała się na potwierdzeniu przez wydział zasobów ludzkich EASA okoliczności, że takie kontynuowanie służby zapewnia jej także utrzymanie przesłanek dotyczących uprawnień emerytalnych nabytych w EFSA.

| 4. | Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia zasady kontynuacji kariery i zatrudnienia personelu tymczasowego. Skarżąca podnosi, że Komisja nie może odstąpić od stosowania art. 10 i 12 ogólnych przepisów wykonawczych w zakresie, w jakim to Komisja ustanowiła zasadę wspólnej i ciągłej analizy zatrudnienia członka personelu tymczasowego w agencjach. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia zasady kontynuacji kariery i zatrudnienia personelu tymczasowego. Skarżąca podnosi, że Komisja nie może odstąpić od stosowania art. 10 i 12 ogólnych przepisów wykonawczych w zakresie, w jakim to Komisja ustanowiła zasadę wspólnej i ciągłej analizy zatrudnienia członka personelu tymczasowego w agencjach.

| 5. | Zarzut piąty, dotyczący naruszenia zasady równego traktowania. Skarżąca podnosi w tym względzie, że żaden wzgląd nie umożliwia uzasadnienia odmiennego traktowania w dziedzinie uprawnień emerytalnych w Unii urzędników i członków personelu tymczasowego. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty, dotyczący naruszenia zasady równego traktowania. Skarżąca podnosi w tym względzie, że żaden wzgląd nie umożliwia uzasadnienia odmiennego traktowania w dziedzinie uprawnień emerytalnych w Unii urzędników i członków personelu tymczasowego.

---

| 16.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 312/43 |
| --- | --- | --- | --- |

16.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 312/43

---

Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2019 r. — Heitec/EUIPO — Hetec Datensysteme (HEITEC)

(Sprawa T-520/19)

(2019/C 312/35)

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Heitec AG (Erlangen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat G. Wagner)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Hetec Datensysteme GmbH (Germering, Niemcy)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „HEITEC” — unijny znak towarowy nr 774 331

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 kwietnia 2019 r. w sprawie R 1171/2018-2

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 95 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 95 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z zasadą 40 ust. 5 i zasadą 22 ust. 3 i 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z zasadą 40 ust. 5 i zasadą 22 ust. 3 i 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95.

---

| 16.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 312/44 |
| --- | --- | --- | --- |

16.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 312/44

---

Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2019 r. — Sánchez Cano/EUIPO — Grupo Osborne (EL TORO BALLS Fini)

(Sprawa T-527/19)

(2019/C 312/36)

Język skargi: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Sánchez Cano, SA (Molina del Segura, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokaci C. Giner Mas i M. González Aleixandre)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Grupo Osborne, SA (El Puerto de Santa María, Hiszpania)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy „EL TORO BALLS Fini” — zgłoszenie nr 15 648 595

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 marca 2019 r. w sprawie R 2690/2017-2

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości;

| — | Zasądzenie od strony pozwanej na rzecz strony skarżącej kosztów związanych z niniejszą skargą i przez tę skargę spowodowanych, jak również kosztów poniesionych przez stronę skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą; albo, jeżeli druga strona w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą przystąpi do sprawy w charakterze interwenienta, o zasądzenie solidarnie od strony pozwanej oraz tej drugiej strony kosztów związanych z niniejszą skargą i przez tę skargę spowodowanych, jak również kosztów poniesionych przez stronę skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą. |
| --- | --- |

—

Zasądzenie od strony pozwanej na rzecz strony skarżącej kosztów związanych z niniejszą skargą i przez tę skargę spowodowanych, jak również kosztów poniesionych przez stronę skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą; albo, jeżeli druga strona w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą przystąpi do sprawy w charakterze interwenienta, o zasądzenie solidarnie od strony pozwanej oraz tej drugiej strony kosztów związanych z niniejszą skargą i przez tę skargę spowodowanych, jak również kosztów poniesionych przez stronę skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.

Podniesione zarzuty

Naruszenie art. 8 ust. 1it. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 16.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 312/45 |
| --- | --- | --- | --- |

16.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 312/45

---

Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2019 r. — Nord Stream/Parlament i Rada

(Sprawa T-530/19)

(2019/C 312/37)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Nord Stream AG (Zug, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci M. Raible, C. von Köckritz i J. von Andreae)

Strona pozwana: Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/692 z dnia 17 kwietnia 2019 r. zmieniającej dyrektywę 2009/73/WE dotyczącą wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego, w zakresie w jakim art. 1 ust. 9 tej dyrektywy wprowadza art. 49a, który w ust. 3, zdanie pierwsze stanowi, że „[d]ecyzje na podstawie ust. 1 i 2 przyjmuje się do dnia 24 maja 2020 r. [...]”. |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/692 z dnia 17 kwietnia 2019 r. zmieniającej dyrektywę 2009/73/WE dotyczącą wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego, w zakresie w jakim art. 1 ust. 9 tej dyrektywy wprowadza art. 49a, który w ust. 3, zdanie pierwsze stanowi, że „[d]ecyzje na podstawie ust. 1 i 2 przyjmuje się do dnia 24 maja 2020 r. [...]”.

| — | obciążenie Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej kosztami niniejszego postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą. |
| --- | --- |

—

obciążenie Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej kosztami niniejszego postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżąca podnosi trzy zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy, zgodnie z którym termin do przyjęcia decyzji przyznających ewentualnie odstępstwa [od przepisów dyrektywy 2009/73] na podstawie nowowprowadzonego do tej dyrektywy art. 49a jest zbyt krótki i tym samym narusza ogólną zasadę proporcjonalności ustanowioną art. 5 ust. 4 TUE. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy, zgodnie z którym termin do przyjęcia decyzji przyznających ewentualnie odstępstwa [od przepisów dyrektywy 2009/73] na podstawie nowowprowadzonego do tej dyrektywy art. 49a jest zbyt krótki i tym samym narusza ogólną zasadę proporcjonalności ustanowioną art. 5 ust. 4 TUE.

| 2. | Zarzut drugi, zgodnie z którym należy stwierdzić częściową nieważność dyrektywy zmieniającej [dyrektywę 2009/73], ponieważ narusza ona art. 296 TFUE, będąc obarczona brakiem uzasadnienia dla wprowadzenia zbyt krótkiego terminu przewidzianego zaskarżonym przepisem. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi, zgodnie z którym należy stwierdzić częściową nieważność dyrektywy zmieniającej [dyrektywę 2009/73], ponieważ narusza ona art. 296 TFUE, będąc obarczona brakiem uzasadnienia dla wprowadzenia zbyt krótkiego terminu przewidzianego zaskarżonym przepisem.

| 3. | Zarzut trzeci, zgodnie z którym zaskarżony przepis narusza zasadę uzasadnionych oczekiwań, ponieważ w nieuzasadniony sposób ogranicza możliwość przyznania odstępstw [od przepisów dyrektywy 2009/73] na podstawie nowowprowadzonego do tej dyrektywy art. 49a. Możliwość zastosowania rzeczonych odstępstw jest wymagana prawem w celu ochrony uzasadnionych oczekiwań operatorów systemów przesyłowych znajdujących się na morzu terytorialnym państw trzecich, które zostały ukończone i funkcjonowały w chwili wejścia w życie dyrektywy zmieniającej [dyrektywę 2009/73]. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci, zgodnie z którym zaskarżony przepis narusza zasadę uzasadnionych oczekiwań, ponieważ w nieuzasadniony sposób ogranicza możliwość przyznania odstępstw [od przepisów dyrektywy 2009/73] na podstawie nowowprowadzonego do tej dyrektywy art. 49a. Możliwość zastosowania rzeczonych odstępstw jest wymagana prawem w celu ochrony uzasadnionych oczekiwań operatorów systemów przesyłowych znajdujących się na morzu terytorialnym państw trzecich, które zostały ukończone i funkcjonowały w chwili wejścia w życie dyrektywy zmieniającej [dyrektywę 2009/73].

---

| 16.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 312/46 |
| --- | --- | --- | --- |

16.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 312/46

---

Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2019 r. — EC Brand Comércio, Importação e Exportação de Vestuário em Geral/EUIPO (pantys)

(Sprawa T-532/19)

(2019/C 312/38)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: EC Brand Comércio, Importação e Exportação de Vestuário em Geral LTDA (Sorocaba, Brazylia) (przedstawiciele: adwokaci B. Bittner i U. Heinrich)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „pantys” — zgłoszenie nr 17 869 310

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 maja 2019 r. w sprawie R 314/2019-5

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim oddalono w niej odwołanie dotyczące następujących towarów i usług;






  — | klasa 5: wchłaniające artykuły higieniczne, podpaski higieniczne, podpaski dla osób cierpiących na inkontynencję; |
| --- | --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim oddalono w niej odwołanie dotyczące następujących towarów i usług;

—

klasa 5: wchłaniające artykuły higieniczne, podpaski higieniczne, podpaski dla osób cierpiących na inkontynencję;

| — | klasa 35: usługi handlu detalicznego online produktami higienicznymi dla kobiet; |
| --- | --- |

—

klasa 35: usługi handlu detalicznego online produktami higienicznymi dla kobiet;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | Szerokie używanie w Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

—

Szerokie używanie w Unii Europejskiej.

---

| 16.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 312/47 |
| --- | --- | --- | --- |

16.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 312/47

---

Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2019 r. — Artur Florêncio & Filhos, Affsports/EUIPO — Anadeco Gestion (sflooring)

(Sprawa T-533/19)

(2019/C 312/39)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Artur Florêncio & Filhos, Affsports Lda (Sintra, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat D. Martins Pereira Soares)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Anadeco Gestion, SA (Kartagena, Hiszpania)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego sflooring w kolorach czarnym, białym i szarym — zgłoszenie nr 11 943 586

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 maja 2019 r. w sprawie R 1870/2018-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | dopuszczenie skargi w całości; |
| --- | --- |

—

dopuszczenie skargi w całości;

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości;

| — | zmianę zaskarżonej decyzji na podstawie uzasadnienia zawartego w niniejszej skardze i zarejestrowanie unijnego znaku towarowego nr 11 943 588 sflooring; |
| --- | --- |

—

zmianę zaskarżonej decyzji na podstawie uzasadnienia zawartego w niniejszej skardze i zarejestrowanie unijnego znaku towarowego nr 11 943 588 sflooring;

| — | obciążenie EUIPO kosztami poniesionymi przez skarżącą, w tym kosztami poniesionymi w postępowaniu przed EUIPO; |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami poniesionymi przez skarżącą, w tym kosztami poniesionymi w postępowaniu przed EUIPO;

| — | obciążenie drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą kosztami poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu przed EUIPO. |
| --- | --- |

—

obciążenie drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą kosztami poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu przed EUIPO.

Podniesione zarzuty

| — | Niewystarczające dowody rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego T-FLOORING; |
| --- | --- |

—

Niewystarczające dowody rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego T-FLOORING;

| — | Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 16.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 312/48 |
| --- | --- | --- | --- |

16.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 312/48

---

Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2019 r. — H.R. Participations/EUIPO — Hottinger Investment Management (JCE HOTTINGUER)

(Sprawa T-535/19)

(2019/C 312/40)

Język skargi: francuski

Strony

Strona skarżąca: H.R. Participations SA (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci P. Wilhelm i J. Rossi)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Hottinger Investment Management Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy JCE HOTTINGUER — unijny znak towarowy nr 10 093 391

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 maja 2019 r. w sprawie R 2078/2018-2

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | uznanie skargi za dopuszczalną i uzasadnioną; |
| --- | --- |

—

uznanie skargi za dopuszczalną i uzasadnioną;

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie EUIPO całością kosztów poniesionych przez skarżącą. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO całością kosztów poniesionych przez skarżącą.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie istotnych wymogów postępowania z uwagi na to, że postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku przed Wydziałem Unieważnień było obarczone nieprawidłowościami. |
| --- | --- |

—

Naruszenie istotnych wymogów postępowania z uwagi na to, że postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku przed Wydziałem Unieważnień było obarczone nieprawidłowościami.

| — | Naruszenie art. 60 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z art. 8 ust. 4 tegoż rozporządzenia. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 60 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z art. 8 ust. 4 tegoż rozporządzenia.

---

| 16.9.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 312/49 |
| --- | --- | --- | --- |

16.9.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 312/49

---

Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2019 r. — Isigny — Sainte Mère/EUIPO (Kształt złotego opakowania z rodzajem fali)

(Sprawa T-546/16)

(2019/C 312/41)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Isigny — Sainte Mère (Isigny-sur-Mer, Francja) (przedstawiciel: adwokat D. Mallo Saint-Jalmes)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Sporny znak towarowy: Trójwymiarowy unijny znak towarowy (Kształt złotego opakowania z rodzajem fali) — zgłoszenie nr 17 871 521

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 maja 2019 r. w sprawie R 1513/2018-5

Żądanie

Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

Podniesione zarzuty

Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---