# Dziennik Urzędowy C 220/2019

| | ISSN 1977-1002 |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | C 220 |
| | |
| Wydanie polskie | Informacje i zawiadomienia | Rocznik 621 lipca 2019 |

ISSN 1977-1002

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 220

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Rocznik 621 lipca 2019

---

| Spis treśći | Strona |
| --- | --- |
| | IV   Informacje |
| | INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ |
| | CDJ |
| 2019/C 220/01 | Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej | 1 |

Spis treśći

Strona

IV   Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

CDJ

2019/C 220/01

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

1

---

| | V   Ogłoszenia |
| --- | --- |
| | POSTĘPOWANIA SĄDOWE |
| | CDJ |
| 2019/C 220/02 | Opinia 1/17: Opinia Trybunału (w pełnym składzie) z dnia 30 kwietnia 2019 r. — Królestwo Belgii (Opinia wydana na podstawie art. 218 ust. 11 TFUE — Kompleksowa umowa gospodarczo-handlowa między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony (CETA) — Rozstrzyganie sporów między inwestorami a państwami (ISDS) — Ustanowienie Trybunału CETA i Trybunału Apelacyjnego — Zgodność z prawem pierwotnym Unii — Wymóg poszanowania autonomii porządku prawnego Unii — Poziom ochrony interesu publicznego ustalony, zgodnie z ramami konstytucyjnymi Unii, przez jej instytucje — Równe traktowanie inwestorów kanadyjskich oraz unijnych — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 20 — Dostęp do Trybunału CETA i Trybunału Apelacyjnego oraz ich niezawisłość — Artykuł 47 karty — Przystępność finansowa — Zobowiązanie do zagwarantowania przystępności finansowej wobec osób fizycznych oraz małych i średnich przedsiębiorstw — Zewnętrzny i wewnętrzny aspekt wymogu niezawisłości — Mianowanie członków, ich wynagrodzenie oraz obowiązująca ich deontologia — Rola Wspólnego Komitetu CETA — Dokonywana przez Wspólny Komitet CETA wiążąca wykładnia CETA) | 2 |
| 2019/C 220/03 | Sprawa C-598/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 2 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof ’s-Hertogenbosch — Niderlandy) — A-Fonds/Inspecteur van de Belastingdienst (Odesłanie prejudycjalne — Pomoc nowa i pomoc istniejąca — Pojęcie nowej pomocy — Zwrot podatku od dywidend — System rozszerzony o spółki z siedzibą poza terytorium danego państwa członkowskiego — Swobodny przepływ kapitału — Obowiązki sądów krajowych) | 2 |
| 2019/C 220/04 | Sprawa C-611/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 30 kwietnia 2019 r. — Republika Włoska/Rada Unii Europejskiej (Skarga o stwierdzenie nieważności — Wspólna polityka rybołówstwa — Ochrona zasobów — Międzynarodowa konwencja o ochronie tuńczyka atlantyckiego — Całkowity dopuszczalny połów (TAC) włócznika w Morzu Śródziemnym — Rozporządzenie (UE) 2017/1398 — Ustalenie uprawnień do połowów na rok 2017 — Wyłączna kompetencja Unii — Określenie okresu referencyjnego — Wiarygodność podstawowych danych — Zakres kontroli sądowej — Artykuł 17 TUE — Zarządzanie interesami Unii w organach międzynarodowych — Zasada względnej stabilności — Przesłanki stosowania — Zasady niedziałania prawa wstecz, pewności prawa, ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz niedyskryminacji) | 3 |
| 2019/C 220/05 | Sprawa C-614/17: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 2 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo — Hiszpania) — Fundación Consejo Regulador de la Denominación de Origen Protegida Queso Manchego/Industrial Quesera Cuquerella SL, Juan Ramón Cuquerella Montagud (Odesłanie prejudycjalne — Rolnictwo — Rozporządzenie (WE) nr 510/2006 — Artykuł 13 ust. 1 lit. b) — Ochrona oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych — Ser manchego (queso manchego) — Użycie oznaczeń mogących przywoływać region, z którym jest związana chroniona nazwa pochodzenia (ChNP) — Pojęcie przeciętnego konsumenta, właściwie poinformowanego oraz dostatecznie uważnego i rozsądnego — Konsumenci europejscy lub konsumenci państwa członkowskiego, w którym produkt objęty ChNP jest wytwarzany i w większości spożywany) | 4 |
| 2019/C 220/06 | Sprawa C-694/17: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 2 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg — Luksemburg) — Pillar Securitisation Sàrl/Hildur Arnadottir (Odesłanie prejudycjalne — Jurysdykcja, uznawanie oraz wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych — Konwencja z Lugano II — Artykuł 15 — Umowa z udziałem konsumenta — Stosunek do dyrektywy 2008/48/WE — Umowa kredytu konsumenckiego — Artykuły 2 i 3 — Pojęcia konsumenta i transakcji objętych [...] dyrektywą — Maksymalny próg całkowitej kwoty kredytu — Brak znaczenia w kontekście art. 15 konwencji z Lugano II) | 5 |
| 2019/C 220/07 | Sprawa C-98/18: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 2 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven — Niderlandy) — T. Boer & Zonen BV/Staatssecretaris van Economische Zaken (Odesłanie prejudycjalne — Ochrona zdrowia — Pakiet higieniczny — Rozporządzenie (WE) nr 853/2004 — Higiena żywności pochodzenia zwierzęcego — Obowiązki spoczywające na przedsiębiorstwach sektora spożywczego — Wymogi szczególne — Mięso hodowlanych zwierząt kopytnych — Składowanie i transport — Warunki dotyczące temperatury mięsa) | 5 |
| 2019/C 220/08 | Sprawa C-133/18: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 2 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Montreuil — Francja) — Sea Chefs Cruise Services GmbH/Ministre de l’Action et des Comptes publics (Odesłanie prejudycjalne — Podatek od wartości dodanej (VAT) — Zwrot VAT — Dyrektywa 2008/9/WE — Artykuł 20 — Żądanie udzielenia dodatkowych informacji sformułowane przez państwo członkowskie zwrotu — Informacje, których należy dostarczyć w terminie jednego miesiąca od dnia otrzymania wniosku przez odbiorcę — Charakter prawny tego terminu i konsekwencje jego niedotrzymania) | 6 |
| 2019/C 220/09 | Sprawa C-224/18: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 2 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny — Polska) — Budimex S.A./Minister Finansów (Odesłanie prejudycjalne — Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 66 — Zdarzenie podatkowe i wymagalność podatku — Moment wykonania usług — Roboty budowlane i montażowe — Uwzględnienie momentu odbioru robót przewidzianego w umowie o świadczenie usług) | 7 |
| 2019/C 220/10 | Sprawa C-225/18: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 2 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny — Polska) — Grupa Lotos S.A./Minister Finansów (Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Podatek od wartości dodanej (VAT) — Odliczenie podatku naliczonego — Szósta dyrektywa 77/388/EWG — Artykuł 17 ust. 2 i 6 — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuły 168 i 176 — Wyłączenie prawa do odliczenia — Nabycie usług noclegowych i gastronomicznych — Klauzula standstill — Przystąpienie do Unii Europejskiej) | 8 |
| 2019/C 220/11 | Sprawa C-250/18: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 2 maja 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Chorwacji (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2008/98/WE — Przetwarzanie odpadów — Artykuł 5 ust. 1 — Kruszywo skalne nieobjęte pojęciem produktu ubocznego — Artykuł 13 — Obowiązek zapewnienia przez państwa członkowskie ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska — Artykuł 15 ust.1 — Obowiązek spowodowania, by odpady przetwarzał posiadacz lub inne wyznaczone osoby) | 9 |
| 2019/C 220/12 | Sprawa C-259/18: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 2 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil no 3 de Madrid — Hiszpania) — Sociedad Estatal Correos y Telégrafos SA/Asendia Spain SLU (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 97/67/WE — Wspólne zasady rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych — Świadczenie powszechnej usługi pocztowej — Wyłączne prawa wyznaczonego operatora — Emisja innych niż znaczki pocztowe znaków opłat za przesyłkę) | 9 |
| 2019/C 220/13 | Sprawa C-265/18: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 2 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas — Litwa) — Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos/Akvilė Jarmuškienė (Odesłanie prejudycjalne — Harmonizacja ustawodawstw podatkowych — Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) — Dyrektywa 2006/112/WE — Procedura szczególna dla małych przedsiębiorstw — Artykuły 282 — 292 — Zwolnienie z VAT przysługujące małym przedsiębiorstwom, których roczny obrót jest niższy niż ustalony próg — Jednoczesna dostawa dwóch nieruchomości w drodze jednej transakcji — Przekroczenie rocznego limitu obrotu przy uwzględnieniu ceny sprzedaży jednej z dwóch nieruchomości — Obowiązek zapłaty podatku od całkowitej wartości transakcji) | 10 |
| 2019/C 220/14 | Sprawa C-268/18: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 2 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bacău — Rumunia) — SC Onlineshop SRL/Agenția Națională de Administrare Fiscală (ANAF), Direcția Generală a Vămilor (Odesłanie prejudycjalne — Wspólna taryfa celna — Klasyfikacja taryfowa — Nomenklatura scalona — Podpozycje 85269120 i 85285900 — System nawigacji GPS posiadający wiele funkcji) | 11 |
| 2019/C 220/15 | Sprawa C-294/18: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 2 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Markkinaoikeus — Finlandia) — postępowanie wszczęte na wniosek Oulun Sähkönmyynti Oy (Odesłanie prejudycjalne — Efektywność energetyczna — Dyrektywa 2012/27/UE — Artykuł 11 ust. 1 — Koszt dostępu do informacji o opomiarowaniu i rozliczeniach — Prawo odbiorców końcowych do otrzymywania wszystkich rachunków i informacji o rozliczeniach za zużycie energii — Opłata podstawowa za energię elektryczną — Obniżenie przez przedsiębiorstwo prowadzące sprzedaż energii elektrycznej opłaty podstawowej za energię elektryczną wobec odbiorców, którzy dokonali wyboru otrzymywania rachunków elektronicznych) | 12 |
| 2019/C 220/16 | Sprawa C-309/18: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 2 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio — Włochy) — Lavorgna Srl/Comune di Montelanico, Comune di Supino, Comune di Sgurgola, Comune di Trivigliano (Odesłanie prejudycjalne — Zamówienia publiczne — Dyrektywa 2014/24/UE — Koszty pracy — Automatyczne wykluczenie oferenta, który nie wskazał oddzielnie w ofercie kosztów pracy — Zasada proporcjonalności) | 12 |
| 2019/C 220/17 | Sprawy połączone od C-119/18 do C-121/18: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 21 marca 2019 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Audiencia Nacional, Sala de lo Contencioso-Administrativo — Hiszpania) — Telefónica Móviles España SAU (C-119/18), Orange España SAU (C-120/18), Vodafone España SAU (C-121/18)/Tribunal Económico-Administrativo Central (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2002/20/WE — Artykuł 6 ust. 1 i część A załącznika — Zezwolenie dotyczące sieci i usług łączności elektronicznej — Operatorzy telekomunikacyjni — Pokrycie geograficzne wykraczające poza obszar wspólnoty autonomicznej — Roczny wkład finansowy — Uczestnictwo w finansowaniu Corporación de Radio y Televisión Española) | 13 |
| 2019/C 220/18 | Sprawa C-330/18 P: Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 marca 2019 r. — Bruno Gollnisch/Parlament Europejski (Odwołanie — Parlament Europejski — Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu Europejskiego — Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych — Windykacja nienależnie wypłaconych kwot) | 14 |
| 2019/C 220/19 | Sprawa C-462/18 P: Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 marca 2019 r. — Mylène Troszczynski/Parlament Europejski (Odwołanie — Parlament Europejski — Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu Europejskiego — Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych — Windykacja nienależnie wypłaconych kwot) | 15 |
| 2019/C 220/20 | Sprawa C-99/19 P: Odwołanie od postanowienia prezesa Sądu wydanego w dniu 26 listopada 2018 r. w sprawie T-626/18 AJ, BI/Komisja Europejska, wniesione w dniu 7 czerwca 2019 r. | 15 |
| 2019/C 220/21 | Sprawa C-123/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 6 grudnia 2018 r. w sprawie T-817/16, Vans, Inc./Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 18 lutego 2019 r. przez Vans, Inc. | 16 |
| 2019/C 220/22 | Sprawa C-125/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 6 grudnia 2018 r. w sprawie T-848/16, Deichmann SE/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 18 lutego 2019 r. przez Vans Inc. | 17 |
| 2019/C 220/23 | Sprawa C-143/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu wydanego w dniu 12 grudnia 2018 r. w sprawie T-253/17, Der Grüne Punkt — Duales System Deutschland GmbH/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 20 lutego 2018 r. przez Der Grüne Punkt — Duales System Deutschland GmbH | 18 |
| 2019/C 220/24 | Sprawa C-292/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (sąd administracyjny i pracy dla miasta stołecznego Budapeszt, Węgry) w dniu 10 kwietnia 2019 r. — PORR Építési Kft./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága | 19 |
| 2019/C 220/25 | Sprawa C-312/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 16 kwietnia 2019 r. — XT/Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos | 19 |
| 2019/C 220/26 | Sprawa C-321/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen (Niemcy) w dniu 18 kwietnia 2019 r. — BY i CZ/Bundesrepublik Deutschland | 20 |
| 2019/C 220/27 | Sprawa C-322/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 23 kwietnia 2019 r. — KS; MHK/International Protection Appeals Tribunal; Minister for Justice and Equality; Irlandia i Attorney General | 21 |
| 2019/C 220/28 | Sprawa C-327/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 19 kwietnia 2019 r. — Nobina Finland Oy | 22 |
| 2019/C 220/29 | Sprawa C-328/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 19 kwietnia 2019 r. — Porin kaupunki | 23 |
| 2019/C 220/30 | Sprawa C-333/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d’appel de Bruxelles (Belgia) w dniu 24 kwietnia 2019 r. — DA/Romanian Air Traffic Services Administration (Romatsa), Rumunia, Eurocontrol — Europejska Organizacja ds. Bezpieczeństwa Żeglugi Powietrznej — oraz FC, SC European Food SA, SC Starmill SRL, SC Multipack SRL/Romanian Air Traffic Services Administration (Romatsa), Rumunia, DA, Eurocontrol — Europejska Organizacja ds. Bezpieczeństwa Żeglugi Powietrznej | 24 |
| 2019/C 220/31 | Sprawa C-340/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) (Łotwa) w dniu 29 kwietnia 2019 r. — Valsts ieņēmumu dienests/SIA Hydro Energo | 25 |
| 2019/C 220/32 | Sprawa C-352/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 28 lutego 2019 r. w sprawie T-178/18, Région de Bruxelles-Capitale/Komisja, wniesione w dniu 1 maja 2019 r. przez Région de Bruxelles-Capitale | 26 |
| 2019/C 220/33 | Sprawa C-386/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 6 marca 2019 r. w sprawie T-289/15, Hamas/Rada, wniesione w dniu 16 maja 2019 r. przez Hamas | 27 |
| 2019/C 220/34 | Sprawa C-704/17: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 8 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud — Republika Czeska) — D. H./Ministerstvo vnitra | 28 |
| 2019/C 220/35 | Sprawa C-318/18: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 3 kwietna 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel — Belgia) — Oracle Belgium BVBA/Belgische Staat | 28 |
| 2019/C 220/36 | Sprawa C-776/18: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 29 marca 2019 r. — (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Erding — Niemcy) — U.B., T.V./Eurowings GmbH | 29 |
| 2019/C 220/37 | Sprawa C-7/19: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 28 lutego 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Köln — Niemcy) — QG/Germanwings GmbH | 29 |
| | GCEU |
| 2019/C 220/38 | Sprawa T-434/15: Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — Islamic Republic of Iran Shipping Lines i in./Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie środków finansowych — Odpowiedzialność pozaumowna — Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom) | 30 |
| 2019/C 220/39 | Sprawa T-553/15: Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — Export Development Bank of Iran/Rada (Odpowiedzialność pozaumowna — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu — Zamrożenie środków finansowych — Naprawienie szkody, jaką miała ponieść skarżąca wskutek umieszczenia i pozostawienia jej nazwy w wykazie osób i podmiotów, do których zastosowanie znajduje rozpatrywane zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych — Właściwość Sądu — Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom) | 31 |
| 2019/C 220/40 | Sprawy połączone T-516/16 i T-536/16: Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — Alvarez y Bejarano i in./Komisja (Służba publiczna — Urzędnicy — Personel kontraktowy — Nowelizacja regulaminu pracowniczego — Mniej korzystny system zryczałtowanego wypłacania kosztów podróży i zwiększania wymiaru corocznego urlopu wypoczynkowego o dodatkowe dni czasu podróży — Związek między przyznawaniem tych świadczeń a tym, czy osobie przysługuje dodatek zagraniczny czy dodatek z tytułu zamieszkiwania za granicą — Uchylenie przepisów w zakresie zwrotu kosztów corocznej podróży i czasu podróży) | 31 |
| 2019/C 220/41 | Sprawy T-523/16 i T-542/16: Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — Ardalic i in./Rada (Służba publiczna — Urzędnicy — Personel kontraktowy — Nowelizacja regulaminu pracowniczego — Mniej korzystny system zryczałtowanego wypłacania kosztów podróży i zwiększania wymiaru corocznego urlopu o dodatkowe dni czasu podróży — Związek między przyznaniem tych uprawnień a statusem personelu cudzoziemskiego lub zagranicznego — Zaprzestanie zwrotu kosztów corocznej podróży i przyznawania czasu podróży) | 32 |
| 2019/C 220/42 | Sprawa T-571/16: Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — PT/EBI (Służba publiczna — Personel EBI — Ocena — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Postępowanie w sprawie oceny 2014 — Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi — Dopuszczalność — Prawo do bycia wysłuchanym — Zasada domniemania niewinności — Odpowiedzialność — Krzywda) | 33 |
| 2019/C 220/43 | Sprawa T-749/16: Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — Stemcor London i Samac Steel Supplies/Komisja (Dumping — Przywóz niektórych płaskich wyrobów ze stali walcowanych na zimno pochodzących z Chin i Rosji — Ostateczne cło antydumpingowe — Rejestracja przywozu — Stosowanie ostatecznego cła antydumpingowego z mocą wsteczną — Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2016/1329 — Świadomość importera co do istnienia praktyk dumpingowych i szkody — Dalszy znaczny wzrost przywozu mogący znacznie osłabić skutki ostatecznego cła antydumpingowego — Artykuł 10 ust. 4 lit. c) i d) rozporządzenia (UE) 2016/1036) | 34 |
| 2019/C 220/44 | Sprawa T-170/17: Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — RW/Komisja (Służba publiczna — Urzędnicy — Artykuł 42c regulaminu pracowniczego — Odesłanie na urlop w interesie służby — Automatyczne przejście na emeryturę — Interes prawny — Dopuszczalność — Zakres stosowania prawa — Wykładnia literalna, systemowa i celowościowa) | 35 |
| 2019/C 220/45 | Sprawa T-747/17: Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — UPF/Komisja (Pomoc państwa — System zwolnienia z podatku od osób prawnych wdrożony przez Francję na rzecz portów — Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny z rynkiem wewnętrznym — Pomoc istniejąca — Pojęcie działalności gospodarczej — Obowiązek uzasadnienia — Zakłócenie konkurencji i wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi — Zasada dobrej administracji) | 36 |
| 2019/C 220/46 | Sprawa T-754/17: Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — Chambre de commerce et d’industrie métropolitaine Bretagne-Ouest (port de Brest)/Komisja (Pomoc państwa — System zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych wprowadzony przez Francję na rzecz portów francuskich — Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny z rynkiem wewnętrznym — Pomoc istniejąca — Pojęcie działalności gospodarczej — Usługi świadczone w interesie ogólnym — Zasada dobrej administracji — Obowiązek uzasadnienia — Błąd w ocenie) | 36 |
| 2019/C 220/47 | Sprawa T-55/18: Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — Team Beverage/EUIPO (LIEBLINGSWEIN) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego LIEBLINGSWEIN — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Charakter wprowadzający w błąd — Artykuł 7 ust. 1 lit. b), c) i g) rozporządzenia (UE) 2017/1001) | 37 |
| 2019/C 220/48 | Sprawa T-56/18: Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — T/EUIPO (Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego WEIN FÜR PROFIS — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Charakter wprowadzający w błąd — Artykuł 7 ust. 1 lit. b), c) i g) rozporządzenia (UE) 2017/1001) | 38 |
| 2019/C 220/49 | Sprawa T-57/18: Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — Team Beverage/EUIPO (WEIN FÜR PROFIS) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego WEIN FÜR PROFIS — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Charakter wprowadzający w błąd — Artykuł 7 ust. 1 lit. b), c) i g) rozporządzenia (UE) 2017/1001) | 38 |
| 2019/C 220/50 | Sprawa T-271/19: Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2019 r. — Proodeftiki/Komisja | 39 |
| 2019/C 220/51 | Sprawa T-273/19: Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2019 r. — Target Ventures Group/EUIPO — Target Partners (TARGET VENTURES) | 40 |
| 2019/C 220/52 | Sprawa T-279/19: Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2019 r. — Front Polisario/Rada | 41 |
| 2019/C 220/53 | Sprawa T-287/19: Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2019 r. — BigBen Interactive/EUIPO — natcon7 (nacon) | 43 |
| 2019/C 220/54 | Sprawa T-298/19: Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2019 r. — Think Schuhwerk/EUIPO (Kształt czerwonych skuwek sznurowadeł do butów) | 44 |

V   Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

CDJ

2019/C 220/02

Opinia 1/17: Opinia Trybunału (w pełnym składzie) z dnia 30 kwietnia 2019 r. — Królestwo Belgii (Opinia wydana na podstawie art. 218 ust. 11 TFUE — Kompleksowa umowa gospodarczo-handlowa między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony (CETA) — Rozstrzyganie sporów między inwestorami a państwami (ISDS) — Ustanowienie Trybunału CETA i Trybunału Apelacyjnego — Zgodność z prawem pierwotnym Unii — Wymóg poszanowania autonomii porządku prawnego Unii — Poziom ochrony interesu publicznego ustalony, zgodnie z ramami konstytucyjnymi Unii, przez jej instytucje — Równe traktowanie inwestorów kanadyjskich oraz unijnych — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 20 — Dostęp do Trybunału CETA i Trybunału Apelacyjnego oraz ich niezawisłość — Artykuł 47 karty — Przystępność finansowa — Zobowiązanie do zagwarantowania przystępności finansowej wobec osób fizycznych oraz małych i średnich przedsiębiorstw — Zewnętrzny i wewnętrzny aspekt wymogu niezawisłości — Mianowanie członków, ich wynagrodzenie oraz obowiązująca ich deontologia — Rola Wspólnego Komitetu CETA — Dokonywana przez Wspólny Komitet CETA wiążąca wykładnia CETA)

2

2019/C 220/03

Sprawa C-598/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 2 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof ’s-Hertogenbosch — Niderlandy) — A-Fonds/Inspecteur van de Belastingdienst (Odesłanie prejudycjalne — Pomoc nowa i pomoc istniejąca — Pojęcie nowej pomocy — Zwrot podatku od dywidend — System rozszerzony o spółki z siedzibą poza terytorium danego państwa członkowskiego — Swobodny przepływ kapitału — Obowiązki sądów krajowych)

2

2019/C 220/04

Sprawa C-611/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 30 kwietnia 2019 r. — Republika Włoska/Rada Unii Europejskiej (Skarga o stwierdzenie nieważności — Wspólna polityka rybołówstwa — Ochrona zasobów — Międzynarodowa konwencja o ochronie tuńczyka atlantyckiego — Całkowity dopuszczalny połów (TAC) włócznika w Morzu Śródziemnym — Rozporządzenie (UE) 2017/1398 — Ustalenie uprawnień do połowów na rok 2017 — Wyłączna kompetencja Unii — Określenie okresu referencyjnego — Wiarygodność podstawowych danych — Zakres kontroli sądowej — Artykuł 17 TUE — Zarządzanie interesami Unii w organach międzynarodowych — Zasada względnej stabilności — Przesłanki stosowania — Zasady niedziałania prawa wstecz, pewności prawa, ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz niedyskryminacji)

3

2019/C 220/05

Sprawa C-614/17: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 2 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo — Hiszpania) — Fundación Consejo Regulador de la Denominación de Origen Protegida Queso Manchego/Industrial Quesera Cuquerella SL, Juan Ramón Cuquerella Montagud (Odesłanie prejudycjalne — Rolnictwo — Rozporządzenie (WE) nr 510/2006 — Artykuł 13 ust. 1 lit. b) — Ochrona oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych — Ser manchego (queso manchego) — Użycie oznaczeń mogących przywoływać region, z którym jest związana chroniona nazwa pochodzenia (ChNP) — Pojęcie przeciętnego konsumenta, właściwie poinformowanego oraz dostatecznie uważnego i rozsądnego — Konsumenci europejscy lub konsumenci państwa członkowskiego, w którym produkt objęty ChNP jest wytwarzany i w większości spożywany)

4

2019/C 220/06

Sprawa C-694/17: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 2 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg — Luksemburg) — Pillar Securitisation Sàrl/Hildur Arnadottir (Odesłanie prejudycjalne — Jurysdykcja, uznawanie oraz wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych — Konwencja z Lugano II — Artykuł 15 — Umowa z udziałem konsumenta — Stosunek do dyrektywy 2008/48/WE — Umowa kredytu konsumenckiego — Artykuły 2 i 3 — Pojęcia konsumenta i transakcji objętych [...] dyrektywą — Maksymalny próg całkowitej kwoty kredytu — Brak znaczenia w kontekście art. 15 konwencji z Lugano II)

5

2019/C 220/07

Sprawa C-98/18: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 2 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven — Niderlandy) — T. Boer & Zonen BV/Staatssecretaris van Economische Zaken (Odesłanie prejudycjalne — Ochrona zdrowia — Pakiet higieniczny — Rozporządzenie (WE) nr 853/2004 — Higiena żywności pochodzenia zwierzęcego — Obowiązki spoczywające na przedsiębiorstwach sektora spożywczego — Wymogi szczególne — Mięso hodowlanych zwierząt kopytnych — Składowanie i transport — Warunki dotyczące temperatury mięsa)

5

2019/C 220/08

Sprawa C-133/18: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 2 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Montreuil — Francja) — Sea Chefs Cruise Services GmbH/Ministre de l’Action et des Comptes publics (Odesłanie prejudycjalne — Podatek od wartości dodanej (VAT) — Zwrot VAT — Dyrektywa 2008/9/WE — Artykuł 20 — Żądanie udzielenia dodatkowych informacji sformułowane przez państwo członkowskie zwrotu — Informacje, których należy dostarczyć w terminie jednego miesiąca od dnia otrzymania wniosku przez odbiorcę — Charakter prawny tego terminu i konsekwencje jego niedotrzymania)

6

2019/C 220/09

Sprawa C-224/18: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 2 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny — Polska) — Budimex S.A./Minister Finansów (Odesłanie prejudycjalne — Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 66 — Zdarzenie podatkowe i wymagalność podatku — Moment wykonania usług — Roboty budowlane i montażowe — Uwzględnienie momentu odbioru robót przewidzianego w umowie o świadczenie usług)

7

2019/C 220/10

Sprawa C-225/18: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 2 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny — Polska) — Grupa Lotos S.A./Minister Finansów (Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Podatek od wartości dodanej (VAT) — Odliczenie podatku naliczonego — Szósta dyrektywa 77/388/EWG — Artykuł 17 ust. 2 i 6 — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuły 168 i 176 — Wyłączenie prawa do odliczenia — Nabycie usług noclegowych i gastronomicznych — Klauzula standstill — Przystąpienie do Unii Europejskiej)

8

2019/C 220/11

Sprawa C-250/18: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 2 maja 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Chorwacji (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2008/98/WE — Przetwarzanie odpadów — Artykuł 5 ust. 1 — Kruszywo skalne nieobjęte pojęciem produktu ubocznego — Artykuł 13 — Obowiązek zapewnienia przez państwa członkowskie ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska — Artykuł 15 ust.1 — Obowiązek spowodowania, by odpady przetwarzał posiadacz lub inne wyznaczone osoby)

9

2019/C 220/12

Sprawa C-259/18: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 2 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil no 3 de Madrid — Hiszpania) — Sociedad Estatal Correos y Telégrafos SA/Asendia Spain SLU (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 97/67/WE — Wspólne zasady rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych — Świadczenie powszechnej usługi pocztowej — Wyłączne prawa wyznaczonego operatora — Emisja innych niż znaczki pocztowe znaków opłat za przesyłkę)

9

2019/C 220/13

Sprawa C-265/18: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 2 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas — Litwa) — Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos/Akvilė Jarmuškienė (Odesłanie prejudycjalne — Harmonizacja ustawodawstw podatkowych — Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) — Dyrektywa 2006/112/WE — Procedura szczególna dla małych przedsiębiorstw — Artykuły 282 — 292 — Zwolnienie z VAT przysługujące małym przedsiębiorstwom, których roczny obrót jest niższy niż ustalony próg — Jednoczesna dostawa dwóch nieruchomości w drodze jednej transakcji — Przekroczenie rocznego limitu obrotu przy uwzględnieniu ceny sprzedaży jednej z dwóch nieruchomości — Obowiązek zapłaty podatku od całkowitej wartości transakcji)

10

2019/C 220/14

Sprawa C-268/18: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 2 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bacău — Rumunia) — SC Onlineshop SRL/Agenția Națională de Administrare Fiscală (ANAF), Direcția Generală a Vămilor (Odesłanie prejudycjalne — Wspólna taryfa celna — Klasyfikacja taryfowa — Nomenklatura scalona — Podpozycje 85269120 i 85285900 — System nawigacji GPS posiadający wiele funkcji)

11

2019/C 220/15

Sprawa C-294/18: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 2 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Markkinaoikeus — Finlandia) — postępowanie wszczęte na wniosek Oulun Sähkönmyynti Oy (Odesłanie prejudycjalne — Efektywność energetyczna — Dyrektywa 2012/27/UE — Artykuł 11 ust. 1 — Koszt dostępu do informacji o opomiarowaniu i rozliczeniach — Prawo odbiorców końcowych do otrzymywania wszystkich rachunków i informacji o rozliczeniach za zużycie energii — Opłata podstawowa za energię elektryczną — Obniżenie przez przedsiębiorstwo prowadzące sprzedaż energii elektrycznej opłaty podstawowej za energię elektryczną wobec odbiorców, którzy dokonali wyboru otrzymywania rachunków elektronicznych)

12

2019/C 220/16

Sprawa C-309/18: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 2 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio — Włochy) — Lavorgna Srl/Comune di Montelanico, Comune di Supino, Comune di Sgurgola, Comune di Trivigliano (Odesłanie prejudycjalne — Zamówienia publiczne — Dyrektywa 2014/24/UE — Koszty pracy — Automatyczne wykluczenie oferenta, który nie wskazał oddzielnie w ofercie kosztów pracy — Zasada proporcjonalności)

12

2019/C 220/17

Sprawy połączone od C-119/18 do C-121/18: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 21 marca 2019 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Audiencia Nacional, Sala de lo Contencioso-Administrativo — Hiszpania) — Telefónica Móviles España SAU (C-119/18), Orange España SAU (C-120/18), Vodafone España SAU (C-121/18)/Tribunal Económico-Administrativo Central (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2002/20/WE — Artykuł 6 ust. 1 i część A załącznika — Zezwolenie dotyczące sieci i usług łączności elektronicznej — Operatorzy telekomunikacyjni — Pokrycie geograficzne wykraczające poza obszar wspólnoty autonomicznej — Roczny wkład finansowy — Uczestnictwo w finansowaniu Corporación de Radio y Televisión Española)

13

2019/C 220/18

Sprawa C-330/18 P: Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 marca 2019 r. — Bruno Gollnisch/Parlament Europejski (Odwołanie — Parlament Europejski — Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu Europejskiego — Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych — Windykacja nienależnie wypłaconych kwot)

14

2019/C 220/19

Sprawa C-462/18 P: Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 marca 2019 r. — Mylène Troszczynski/Parlament Europejski (Odwołanie — Parlament Europejski — Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu Europejskiego — Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych — Windykacja nienależnie wypłaconych kwot)

15

2019/C 220/20

Sprawa C-99/19 P: Odwołanie od postanowienia prezesa Sądu wydanego w dniu 26 listopada 2018 r. w sprawie T-626/18 AJ, BI/Komisja Europejska, wniesione w dniu 7 czerwca 2019 r.

15

2019/C 220/21

Sprawa C-123/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 6 grudnia 2018 r. w sprawie T-817/16, Vans, Inc./Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 18 lutego 2019 r. przez Vans, Inc.

16

2019/C 220/22

Sprawa C-125/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 6 grudnia 2018 r. w sprawie T-848/16, Deichmann SE/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 18 lutego 2019 r. przez Vans Inc.

17

2019/C 220/23

Sprawa C-143/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu wydanego w dniu 12 grudnia 2018 r. w sprawie T-253/17, Der Grüne Punkt — Duales System Deutschland GmbH/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 20 lutego 2018 r. przez Der Grüne Punkt — Duales System Deutschland GmbH

18

2019/C 220/24

Sprawa C-292/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (sąd administracyjny i pracy dla miasta stołecznego Budapeszt, Węgry) w dniu 10 kwietnia 2019 r. — PORR Építési Kft./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

19

2019/C 220/25

Sprawa C-312/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 16 kwietnia 2019 r. — XT/Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

19

2019/C 220/26

Sprawa C-321/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen (Niemcy) w dniu 18 kwietnia 2019 r. — BY i CZ/Bundesrepublik Deutschland

20

2019/C 220/27

Sprawa C-322/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 23 kwietnia 2019 r. — KS; MHK/International Protection Appeals Tribunal; Minister for Justice and Equality; Irlandia i Attorney General

21

2019/C 220/28

Sprawa C-327/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 19 kwietnia 2019 r. — Nobina Finland Oy

22

2019/C 220/29

Sprawa C-328/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 19 kwietnia 2019 r. — Porin kaupunki

23

2019/C 220/30

Sprawa C-333/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d’appel de Bruxelles (Belgia) w dniu 24 kwietnia 2019 r. — DA/Romanian Air Traffic Services Administration (Romatsa), Rumunia, Eurocontrol — Europejska Organizacja ds. Bezpieczeństwa Żeglugi Powietrznej — oraz FC, SC European Food SA, SC Starmill SRL, SC Multipack SRL/Romanian Air Traffic Services Administration (Romatsa), Rumunia, DA, Eurocontrol — Europejska Organizacja ds. Bezpieczeństwa Żeglugi Powietrznej

24

2019/C 220/31

Sprawa C-340/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) (Łotwa) w dniu 29 kwietnia 2019 r. — Valsts ieņēmumu dienests/SIA Hydro Energo

25

2019/C 220/32

Sprawa C-352/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 28 lutego 2019 r. w sprawie T-178/18, Région de Bruxelles-Capitale/Komisja, wniesione w dniu 1 maja 2019 r. przez Région de Bruxelles-Capitale

26

2019/C 220/33

Sprawa C-386/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 6 marca 2019 r. w sprawie T-289/15, Hamas/Rada, wniesione w dniu 16 maja 2019 r. przez Hamas

27

2019/C 220/34

Sprawa C-704/17: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 8 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud — Republika Czeska) — D. H./Ministerstvo vnitra

28

2019/C 220/35

Sprawa C-318/18: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 3 kwietna 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel — Belgia) — Oracle Belgium BVBA/Belgische Staat

28

2019/C 220/36

Sprawa C-776/18: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 29 marca 2019 r. — (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Erding — Niemcy) — U.B., T.V./Eurowings GmbH

29

2019/C 220/37

Sprawa C-7/19: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 28 lutego 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Köln — Niemcy) — QG/Germanwings GmbH

29

GCEU

2019/C 220/38

Sprawa T-434/15: Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — Islamic Republic of Iran Shipping Lines i in./Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie środków finansowych — Odpowiedzialność pozaumowna — Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom)

30

2019/C 220/39

Sprawa T-553/15: Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — Export Development Bank of Iran/Rada (Odpowiedzialność pozaumowna — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu — Zamrożenie środków finansowych — Naprawienie szkody, jaką miała ponieść skarżąca wskutek umieszczenia i pozostawienia jej nazwy w wykazie osób i podmiotów, do których zastosowanie znajduje rozpatrywane zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych — Właściwość Sądu — Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom)

31

2019/C 220/40

Sprawy połączone T-516/16 i T-536/16: Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — Alvarez y Bejarano i in./Komisja (Służba publiczna — Urzędnicy — Personel kontraktowy — Nowelizacja regulaminu pracowniczego — Mniej korzystny system zryczałtowanego wypłacania kosztów podróży i zwiększania wymiaru corocznego urlopu wypoczynkowego o dodatkowe dni czasu podróży — Związek między przyznawaniem tych świadczeń a tym, czy osobie przysługuje dodatek zagraniczny czy dodatek z tytułu zamieszkiwania za granicą — Uchylenie przepisów w zakresie zwrotu kosztów corocznej podróży i czasu podróży)

31

2019/C 220/41

Sprawy T-523/16 i T-542/16: Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — Ardalic i in./Rada (Służba publiczna — Urzędnicy — Personel kontraktowy — Nowelizacja regulaminu pracowniczego — Mniej korzystny system zryczałtowanego wypłacania kosztów podróży i zwiększania wymiaru corocznego urlopu o dodatkowe dni czasu podróży — Związek między przyznaniem tych uprawnień a statusem personelu cudzoziemskiego lub zagranicznego — Zaprzestanie zwrotu kosztów corocznej podróży i przyznawania czasu podróży)

32

2019/C 220/42

Sprawa T-571/16: Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — PT/EBI (Służba publiczna — Personel EBI — Ocena — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Postępowanie w sprawie oceny 2014 — Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi — Dopuszczalność — Prawo do bycia wysłuchanym — Zasada domniemania niewinności — Odpowiedzialność — Krzywda)

33

2019/C 220/43

Sprawa T-749/16: Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — Stemcor London i Samac Steel Supplies/Komisja (Dumping — Przywóz niektórych płaskich wyrobów ze stali walcowanych na zimno pochodzących z Chin i Rosji — Ostateczne cło antydumpingowe — Rejestracja przywozu — Stosowanie ostatecznego cła antydumpingowego z mocą wsteczną — Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2016/1329 — Świadomość importera co do istnienia praktyk dumpingowych i szkody — Dalszy znaczny wzrost przywozu mogący znacznie osłabić skutki ostatecznego cła antydumpingowego — Artykuł 10 ust. 4 lit. c) i d) rozporządzenia (UE) 2016/1036)

34

2019/C 220/44

Sprawa T-170/17: Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — RW/Komisja (Służba publiczna — Urzędnicy — Artykuł 42c regulaminu pracowniczego — Odesłanie na urlop w interesie służby — Automatyczne przejście na emeryturę — Interes prawny — Dopuszczalność — Zakres stosowania prawa — Wykładnia literalna, systemowa i celowościowa)

35

2019/C 220/45

Sprawa T-747/17: Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — UPF/Komisja (Pomoc państwa — System zwolnienia z podatku od osób prawnych wdrożony przez Francję na rzecz portów — Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny z rynkiem wewnętrznym — Pomoc istniejąca — Pojęcie działalności gospodarczej — Obowiązek uzasadnienia — Zakłócenie konkurencji i wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi — Zasada dobrej administracji)

36

2019/C 220/46

Sprawa T-754/17: Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — Chambre de commerce et d’industrie métropolitaine Bretagne-Ouest (port de Brest)/Komisja (Pomoc państwa — System zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych wprowadzony przez Francję na rzecz portów francuskich — Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny z rynkiem wewnętrznym — Pomoc istniejąca — Pojęcie działalności gospodarczej — Usługi świadczone w interesie ogólnym — Zasada dobrej administracji — Obowiązek uzasadnienia — Błąd w ocenie)

36

2019/C 220/47

Sprawa T-55/18: Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — Team Beverage/EUIPO (LIEBLINGSWEIN) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego LIEBLINGSWEIN — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Charakter wprowadzający w błąd — Artykuł 7 ust. 1 lit. b), c) i g) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

37

2019/C 220/48

Sprawa T-56/18: Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — T/EUIPO (Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego WEIN FÜR PROFIS — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Charakter wprowadzający w błąd — Artykuł 7 ust. 1 lit. b), c) i g) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

38

2019/C 220/49

Sprawa T-57/18: Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — Team Beverage/EUIPO (WEIN FÜR PROFIS) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego WEIN FÜR PROFIS — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Charakter wprowadzający w błąd — Artykuł 7 ust. 1 lit. b), c) i g) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

38

2019/C 220/50

Sprawa T-271/19: Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2019 r. — Proodeftiki/Komisja

39

2019/C 220/51

Sprawa T-273/19: Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2019 r. — Target Ventures Group/EUIPO — Target Partners (TARGET VENTURES)

40

2019/C 220/52

Sprawa T-279/19: Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2019 r. — Front Polisario/Rada

41

2019/C 220/53

Sprawa T-287/19: Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2019 r. — BigBen Interactive/EUIPO — natcon7 (nacon)

43

2019/C 220/54

Sprawa T-298/19: Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2019 r. — Think Schuhwerk/EUIPO (Kształt czerwonych skuwek sznurowadeł do butów)

44

---

| PL | |
| --- | --- |

PL

---

IV Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

CDJ

| 1.7.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 220/1 |
| --- | --- | --- | --- |

1.7.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 220/1

---

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

(2019/C 220/01)

Ostatnia publikacja

Dz.U. C 213 z 24.6.2019

Wcześniejsze publikacje

Dz.U. C 206 z 17.6.2019

Dz.U. C 187 z 3.6.2019

Dz.U. C 182 z 27.5.2019

Dz.U. C 172 z 20.5.2019

Dz.U. C 164 z 13.5.2019

Dz.U. C 155 z 6.5.2019

Teksty te są dostępne na stronie internetowej:

EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu

---

V Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

CDJ

| 1.7.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 220/2 |
| --- | --- | --- | --- |

1.7.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 220/2

---

Opinia Trybunału (w pełnym składzie) z dnia 30 kwietnia 2019 r. — Królestwo Belgii

(Opinia 1/17) Dz.U. C 369 z 30.10.2017.

(Opinia wydana na podstawie art. 218 ust. 11 TFUE - Kompleksowa umowa gospodarczo-handlowa między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony (CETA) - Rozstrzyganie sporów między inwestorami a państwami (ISDS) - Ustanowienie Trybunału CETA i Trybunału Apelacyjnego - Zgodność z prawem pierwotnym Unii - Wymóg poszanowania autonomii porządku prawnego Unii - Poziom ochrony interesu publicznego ustalony, zgodnie z ramami konstytucyjnymi Unii, przez jej instytucje - Równe traktowanie inwestorów kanadyjskich oraz unijnych - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 20 - Dostęp do Trybunału CETA i Trybunału Apelacyjnego oraz ich niezawisłość - Artykuł 47 karty - Przystępność finansowa - Zobowiązanie do zagwarantowania przystępności finansowej wobec osób fizycznych oraz małych i średnich przedsiębiorstw - Zewnętrzny i wewnętrzny aspekt wymogu niezawisłości - Mianowanie członków, ich wynagrodzenie oraz obowiązująca ich deontologia - Rola Wspólnego Komitetu CETA - Dokonywana przez Wspólny Komitet CETA wiążąca wykładnia CETA)

(2019/C 220/02)

Język postępowania: wszystkie języki urzędowe

Strona przedstawiająca wniosek

Królestwo Belgii (przedstawiciele: C. Pochet, L. Van den Broeck, M. Jacobs i J.C. Halleux, pełnomocnicy)

Sentencja

Sekcja F rozdziału 8 Kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, podpisanej w Brukseli w dniu 30 października 2016 r., jest zgodna z prawem pierwotnym Unii Europejskiej.

---

| 1.7.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 220/2 |
| --- | --- | --- | --- |

1.7.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 220/2

---

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 2 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof ’s-Hertogenbosch — Niderlandy) — A-Fonds/Inspecteur van de Belastingdienst

(Sprawa C-598/17) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Pomoc nowa i pomoc istniejąca - Pojęcie nowej pomocy - Zwrot podatku od dywidend - System rozszerzony o spółki z siedzibą poza terytorium danego państwa członkowskiego - Swobodny przepływ kapitału - Obowiązki sądów krajowych)

(2019/C 220/03)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Gerechtshof ’s-Hertogenbosch

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: A-Fonds

Strona pozwana: Inspecteur van de Belastingdienst

Sentencja

Wykładni art. 107 i 108 TFUE należy dokonywać w ten sposób, że sąd krajowy nie może oceniać zgodności rozpatrywanego w postępowaniu głównym warunku dotyczącego siedziby z art. 56 ust. 1 WE, obecnie art. 63 ust. 1 TFUE, w przypadku gdy rozpatrywany system zwrotu podatku od dywidend stanowi program pomocy.

---

(1)  Dz.U. C 22 z 22.1.2018.

---

| 1.7.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 220/3 |
| --- | --- | --- | --- |

1.7.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 220/3

---

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 30 kwietnia 2019 r. — Republika Włoska/Rada Unii Europejskiej

(Sprawa C-611/17) (1)

(Skarga o stwierdzenie nieważności - Wspólna polityka rybołówstwa - Ochrona zasobów - Międzynarodowa konwencja o ochronie tuńczyka atlantyckiego - Całkowity dopuszczalny połów (TAC) włócznika w Morzu Śródziemnym - Rozporządzenie (UE) 2017/1398 - Ustalenie uprawnień do połowów na rok 2017 - Wyłączna kompetencja Unii - Określenie okresu referencyjnego - Wiarygodność podstawowych danych - Zakres kontroli sądowej - Artykuł 17 TUE - Zarządzanie interesami Unii w organach międzynarodowych - Zasada względnej stabilności - Przesłanki stosowania - Zasady niedziałania prawa wstecz, pewności prawa, ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz niedyskryminacji)

(2019/C 220/04)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierana przez P. Gentilego, avvocato dello Stato)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: F. Naert i E. Moro, pełnomocnicy)

Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: początkowo V. Ester Casas, a następnie M.J. García-Valdecasas Dorrego, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Moro i A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy)

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Republika Włoska zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

2)

Republika Włoska zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej.

| 3) | Królestwo Hiszpanii oraz Komisja Europejska pokrywają własne koszty. |
| --- | --- |

3)

Królestwo Hiszpanii oraz Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 424 z 11.12.2017.

---

| 1.7.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 220/4 |
| --- | --- | --- | --- |

1.7.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 220/4

---

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 2 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo — Hiszpania) — Fundación Consejo Regulador de la Denominación de Origen Protegida Queso Manchego/Industrial Quesera Cuquerella SL, Juan Ramón Cuquerella Montagud

(Sprawa C-614/17) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Rolnictwo - Rozporządzenie (WE) nr 510/2006 - Artykuł 13 ust. 1 lit. b) - Ochrona oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych - Ser manchego („queso manchego”) - Użycie oznaczeń mogących przywoływać region, z którym jest związana chroniona nazwa pochodzenia (ChNP) - Pojęcie „przeciętnego konsumenta, właściwie poinformowanego oraz dostatecznie uważnego i rozsądnego” - Konsumenci europejscy lub konsumenci państwa członkowskiego, w którym produkt objęty ChNP jest wytwarzany i w większości spożywany)

(2019/C 220/05)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Tribunal Supremo

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Fundación Consejo Regulador de la Denominación de Origen Protegida Queso Manchego

Strona pozwana: Industrial Quesera Cuquerella SL, Juan Ramón Cuquerella Montagud

Sentencja

| 1) | Artykuł 13 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych należy interpretować w ten sposób, że przywołanie zarejestrowanej nazwy może nastąpić poprzez użycie oznaczeń graficznych. |
| --- | --- |

1)

Artykuł 13 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych należy interpretować w ten sposób, że przywołanie zarejestrowanej nazwy może nastąpić poprzez użycie oznaczeń graficznych.

| 2) | Artykuł 13 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 510/2006 należy interpretować w ten sposób, że stosowanie oznaczeń graficznych przywołujących obszar geograficzny, z którym związana jest nazwa pochodzenia, o której mowa w art. 2 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia, może stanowić jej przywołanie również w sytuacji, gdy rzeczone oznaczenia graficzne są stosowane przez producenta mającego siedzibę w tym regionie, ale którego produkty podobne lub porównywalne do produktów objętych chronioną nazwą pochodzenia nie są nią objęte. |
| --- | --- |

2)

Artykuł 13 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 510/2006 należy interpretować w ten sposób, że stosowanie oznaczeń graficznych przywołujących obszar geograficzny, z którym związana jest nazwa pochodzenia, o której mowa w art. 2 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia, może stanowić jej przywołanie również w sytuacji, gdy rzeczone oznaczenia graficzne są stosowane przez producenta mającego siedzibę w tym regionie, ale którego produkty podobne lub porównywalne do produktów objętych chronioną nazwą pochodzenia nie są nią objęte.

| 3) | Pojęcie przeciętnego konsumenta, właściwie poinformowanego oraz dostatecznie uważnego i rozsądnego, do którego sposobu postrzegania sąd krajowy musi się odnieść w celu ustalenia, czy ma miejsce „przywołanie” w rozumieniu art. 13 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 510/2006, należy rozumieć w ten sposób, że odnosi się ono do konsumentów europejskich, w tym konsumentów państwa członkowskiego, w którym wytwarzany jest produkt, który daje sposobność do przywołania chronionej nazwy lub z którym ta nazwa jest związana geograficznie, i w którym produkt ten jest w większości spożywany. |
| --- | --- |

3)

Pojęcie przeciętnego konsumenta, właściwie poinformowanego oraz dostatecznie uważnego i rozsądnego, do którego sposobu postrzegania sąd krajowy musi się odnieść w celu ustalenia, czy ma miejsce „przywołanie” w rozumieniu art. 13 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 510/2006, należy rozumieć w ten sposób, że odnosi się ono do konsumentów europejskich, w tym konsumentów państwa członkowskiego, w którym wytwarzany jest produkt, który daje sposobność do przywołania chronionej nazwy lub z którym ta nazwa jest związana geograficznie, i w którym produkt ten jest w większości spożywany.

---

(1)  Dz.U. C 42 z 5.2.2018.

---

| 1.7.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 220/5 |
| --- | --- | --- | --- |

1.7.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 220/5

---

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 2 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg — Luksemburg) — Pillar Securitisation Sàrl/Hildur Arnadottir

(Sprawa C-694/17) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Jurysdykcja, uznawanie oraz wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych - Konwencja z Lugano II - Artykuł 15 - Umowa z udziałem konsumenta - Stosunek do dyrektywy 2008/48/WE - Umowa kredytu konsumenckiego - Artykuły 2 i 3 - Pojęcia „konsumenta” i „transakcji objętych [...] dyrektywą” - Maksymalny próg całkowitej kwoty kredytu - Brak znaczenia w kontekście art. 15 konwencji z Lugano II)

(2019/C 220/06)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Pillar Securitisation Sàrl

Strona przeciwna: Hildur Arnadottir

Sentencja

Artykuł 15 Konwencji o jurysdykcji i uznawaniu oraz wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, podpisanej w dniu 30 października 2007 r. i zatwierdzonej w imieniu Wspólnoty decyzją Rady 2009/430/WE z dnia 27 listopada 2008 r., należy interpretować w ten sposób, że dla celów ustalenia, czy umowa o kredyt jest umową z udziałem „konsumenta” w rozumieniu rzeczonego art. 15, nie jest wymagane zweryfikowanie, czy jest ona objęta zakresem stosowania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG, to znaczy czy całkowita kwota danego kredytu nie przekracza progu określonego w art. 2 ust. 2 lit. c) owej dyrektywy, a w kontekście tym nie ma znaczenia okoliczność, że przepisy prawa krajowego dokonujące transpozycji tej dyrektywy nie ustanawiają w tym zakresie wyższego progu.

---

(1)  Dz.U. C 63 z 19.2.2018.

---

| 1.7.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 220/5 |
| --- | --- | --- | --- |

1.7.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 220/5

---

Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 2 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven — Niderlandy) — T. Boer & Zonen BV/Staatssecretaris van Economische Zaken

(Sprawa C-98/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Ochrona zdrowia - Pakiet higieniczny - Rozporządzenie (WE) nr 853/2004 - Higiena żywności pochodzenia zwierzęcego - Obowiązki spoczywające na przedsiębiorstwach sektora spożywczego - Wymogi szczególne - Mięso hodowlanych zwierząt kopytnych - Składowanie i transport - Warunki dotyczące temperatury mięsa)

(2019/C 220/07)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

College van Beroep voor het Bedrijfsleven

Strony w postępowaniu głównym

Wnosząca odwołanie: T. Boer & Zonen BV

Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Economische Zaken

Sentencja

Punkty 1 i 3 rozdziału VII sekcji I załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego należy interpretować w ten sposób, że schładzanie mięsa po uboju musi odbywać się w pomieszczeniach ubojni do momentu osiągnięcia przez wszystkie jego części temperatury nie wyższej niż 7 oC, zanim zostanie ono przeładowane do samochodu chłodni.

---

(1)  Dz.U. C 152 z 30.4.2018.

---

| 1.7.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 220/6 |
| --- | --- | --- | --- |

1.7.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 220/6

---

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 2 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Montreuil — Francja) — Sea Chefs Cruise Services GmbH/Ministre de l’Action et des Comptes publics

(Sprawa C-133/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Zwrot VAT - Dyrektywa 2008/9/WE - Artykuł 20 - Żądanie udzielenia dodatkowych informacji sformułowane przez państwo członkowskie zwrotu - Informacje, których należy dostarczyć w terminie jednego miesiąca od dnia otrzymania wniosku przez odbiorcę - Charakter prawny tego terminu i konsekwencje jego niedotrzymania)

(2019/C 220/08)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Tribunal administratif de Montreuil

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Sea Chefs Cruise Services GmbH

Strona pozwana: Ministre de l’Action et des Comptes publics

Sentencja

Artykuł 20 ust. 2 dyrektywy Rady 2008/9/WE z dnia 12 lutego 2008 r. określającej szczegółowe zasady zwrotu podatku od wartości dodanej, przewidzianego w dyrektywie 2006/112/WE, podatnikom niemającym siedziby w państwie członkowskim zwrotu, lecz mającym siedzibę w innym państwie członkowskim, należy interpretować w ten sposób, iż termin jednego miesiąca przewidziany w tym przepisie na dostarczenie państwu członkowskiemu zwrotu dodatkowych informacji zażądanych przez to państwo członkowskie nie jest terminem zawitym, który oznaczałby, że w przypadku przekroczenia tego terminu lub braku odpowiedzi podatnik traci możliwość usunięcia braków swego wniosku o zwrot poprzez przedłożenie bezpośrednio przed sądem krajowym dodatkowych informacji właściwych dla wykazania jego prawa do zwrotu podatku od wartości dodanej.

---

(1)  Dz.U. C 166 z 14.5.2018.

---

| 1.7.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 220/7 |
| --- | --- | --- | --- |

1.7.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 220/7

---

Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 2 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny — Polska) — Budimex S.A./Minister Finansów

(Sprawa C-224/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 66 - Zdarzenie podatkowe i wymagalność podatku - Moment wykonania usług - Roboty budowlane i montażowe - Uwzględnienie momentu odbioru robót przewidzianego w umowie o świadczenie usług)

(2019/C 220/09)

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Naczelny Sąd Administracyjny

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Budimex S.A.

Strona pozwana: Minister Finansów

Sentencja

Artykuł 66 akapit pierwszy lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2010/45/UE z dnia 13 lipca 2010 r., należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on temu, by w wypadku braku wystawienia faktury dotyczącej świadczonych usług lub wystawienia jej z opóźnieniem formalny odbiór tej usługi był uważany za moment, w którym usługa ta została wykonana, gdy — tak jak w sprawie rozpatrywanej w postępowaniu głównym — państwo członkowskie przewiduje, że podatek staje się wymagalny z upływem terminu rozpoczynającego bieg w dniu, w którym została wykonana usługa, jeżeli, po pierwsze, formalność odbioru została uzgodniona przez strony w umowie wiążącej je postanowieniami umownymi odzwierciedlającymi rzeczywistość gospodarczą i handlową w dziedzinie, w której usługa jest wykonywana i, po drugie, formalność ta stanowi materialne zakończenie usługi i ustala ostatecznie wysokość należnego świadczenia wzajemnego, co podlega zweryfikowaniu przez sąd odsyłający.

---

(1)  Dz.U. C 231 z 2.7.2018.

---

| 1.7.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 220/8 |
| --- | --- | --- | --- |

1.7.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 220/8

---

Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 2 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny — Polska) — Grupa Lotos S.A./Minister Finansów

(Sprawa C-225/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Odliczenie podatku naliczonego - Szósta dyrektywa 77/388/EWG - Artykuł 17 ust. 2 i 6 - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 168 i 176 - Wyłączenie prawa do odliczenia - Nabycie usług noclegowych i gastronomicznych - Klauzula „standstill” - Przystąpienie do Unii Europejskiej)

(2019/C 220/10)

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Naczelny Sąd Administracyjny

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Grupa Lotos S.A.

Strona przeciwna: Minister Finansów

Sentencja

Artykuł 168 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że:

| — | sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewiduje rozszerzenie zakresu wyłączenia prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej (VAT) po przystąpieniu danego państwa członkowskiego do Unii Europejskiej i oznacza, że od wejścia w życie tego rozszerzenia zakresu wyłączenia podatnik świadczący usługi turystyki jest pozbawiony prawa do odliczenia VAT naliczonego od nabycia usług noclegowych i gastronomicznych, które podatnik ten refakturuje na rzecz innych podatników w ramach świadczenia usług turystyki, oraz |
| --- | --- |

—

sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewiduje rozszerzenie zakresu wyłączenia prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej (VAT) po przystąpieniu danego państwa członkowskiego do Unii Europejskiej i oznacza, że od wejścia w życie tego rozszerzenia zakresu wyłączenia podatnik świadczący usługi turystyki jest pozbawiony prawa do odliczenia VAT naliczonego od nabycia usług noclegowych i gastronomicznych, które podatnik ten refakturuje na rzecz innych podatników w ramach świadczenia usług turystyki, oraz

| — | nie sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewiduje wyłączenie prawa do odliczenia VAT naliczonego od nabycia usług noclegowych i gastronomicznych, wprowadzone przed przystąpieniem danego państwa członkowskiego do Unii i utrzymane po tym przystąpieniu zgodnie z art. 176 akapit drugi dyrektywy 2006/112, i oznacza, że podatnik nieświadczący usług turystyki jest pozbawiony prawa do odliczenia VAT naliczonego od nabycia takich usług noclegowych i gastronomicznych, które podatnik ten refakturuje na rzecz innych podatników. |
| --- | --- |

—

nie sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewiduje wyłączenie prawa do odliczenia VAT naliczonego od nabycia usług noclegowych i gastronomicznych, wprowadzone przed przystąpieniem danego państwa członkowskiego do Unii i utrzymane po tym przystąpieniu zgodnie z art. 176 akapit drugi dyrektywy 2006/112, i oznacza, że podatnik nieświadczący usług turystyki jest pozbawiony prawa do odliczenia VAT naliczonego od nabycia takich usług noclegowych i gastronomicznych, które podatnik ten refakturuje na rzecz innych podatników.

---

(1)  Dz.U. C 231 z 2.7.2018.

---

| 1.7.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 220/9 |
| --- | --- | --- | --- |

1.7.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 220/9

---

Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 2 maja 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Chorwacji

(Sprawa C-250/18) (1)

(Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2008/98/WE - Przetwarzanie odpadów - Artykuł 5 ust. 1 - Kruszywo skalne nieobjęte pojęciem „produktu ubocznego” - Artykuł 13 - Obowiązek zapewnienia przez państwa członkowskie ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska - Artykuł 15 ust.1 - Obowiązek spowodowania, by odpady przetwarzał posiadacz lub inne wyznaczone osoby)

(2019/C 220/11)

Język postępowania: chorwacki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Mataija, F. Thiran i E. Sanfrutos Cano, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Chorwacji (przedstawiciele: T. Galli i M. Vidović, pełnomocnicy)

Sentencja

| 1) | Poprzez brak stwierdzenia, że kruszywo skalne składowane na składowisku w Biljane Donje (Chorwacja) jest odpadem, a nie produktem ubocznym, i że powinno być przetwarzane jak odpad, Republika Chorwacji uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 5 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy;
  Poprzez brak przyjęcia wszelkich niezbędnych środków dla zapewnienia, by gospodarowanie odpadami składowanymi w Biljane Donje było prowadzone bez narażania zdrowia ludzkiego oraz bez szkody dla środowiska, Republika Chorwacji uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 13 dyrektywy 2008/98.
  Poprzez brak przyjęcia niezbędnych środków w celu zapewnienia, by posiadacz odpadów składowanych w Biljane Donje dokonywał przetwarzania odpadów samodzielnie lub zlecał przetwarzanie dealerowi, zakładowi lub przedsiębiorstwu wykonującemu czynności przetwarzania odpadów lub zlecił zorganizowanie przetwarzania prywatnemu lub publicznemu podmiotowi zajmującemu się zbieraniem odpadów, Republika Chorwacji uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 15 ust. 1 dyrektywy 2008/98. |
| --- | --- |

1)

Poprzez brak stwierdzenia, że kruszywo skalne składowane na składowisku w Biljane Donje (Chorwacja) jest odpadem, a nie produktem ubocznym, i że powinno być przetwarzane jak odpad, Republika Chorwacji uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 5 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy;

Poprzez brak przyjęcia wszelkich niezbędnych środków dla zapewnienia, by gospodarowanie odpadami składowanymi w Biljane Donje było prowadzone bez narażania zdrowia ludzkiego oraz bez szkody dla środowiska, Republika Chorwacji uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 13 dyrektywy 2008/98.

Poprzez brak przyjęcia niezbędnych środków w celu zapewnienia, by posiadacz odpadów składowanych w Biljane Donje dokonywał przetwarzania odpadów samodzielnie lub zlecał przetwarzanie dealerowi, zakładowi lub przedsiębiorstwu wykonującemu czynności przetwarzania odpadów lub zlecił zorganizowanie przetwarzania prywatnemu lub publicznemu podmiotowi zajmującemu się zbieraniem odpadów, Republika Chorwacji uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 15 ust. 1 dyrektywy 2008/98.

| 2) | Republika Chorwacji zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Republika Chorwacji zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 200 z 11.6.2018.

---

| 1.7.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 220/9 |
| --- | --- | --- | --- |

1.7.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 220/9

---

Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 2 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil no 3 de Madrid — Hiszpania) — Sociedad Estatal Correos y Telégrafos SA/Asendia Spain SLU

(Sprawa C-259/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 97/67/WE - Wspólne zasady rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych - Świadczenie powszechnej usługi pocztowej - Wyłączne prawa wyznaczonego operatora - Emisja innych niż znaczki pocztowe znaków opłat za przesyłkę)

(2019/C 220/12)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Juzgado de lo Mercantil no 3 de Madrid

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Sociedad Estatal Correos y Telégrafos SA

Strona pozwana: Asendia Spain SLU

Sentencja

Artykuł 7 ust. 1 i art. 8 dyrektywy 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/6/WE z dnia 20 lutego 2008 r., należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które gwarantuje operatorowi wyznaczonemu do świadczenia powszechnej usługi pocztowej wyłączne prawo do dystrybucji znaków opłaty za przesyłkę innych niż znaczki pocztowe.

---

(1)  Dz.U. C 221 z 25.6.2018 r.

---

| 1.7.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 220/10 |
| --- | --- | --- | --- |

1.7.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 220/10

---

Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 2 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas — Litwa) — Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos/Akvilė Jarmuškienė

(Sprawa C-265/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Harmonizacja ustawodawstw podatkowych - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Procedura szczególna dla małych przedsiębiorstw - Artykuły 282 - 292 - Zwolnienie z VAT przysługujące małym przedsiębiorstwom, których roczny obrót jest niższy niż ustalony próg - Jednoczesna dostawa dwóch nieruchomości w drodze jednej transakcji - Przekroczenie rocznego limitu obrotu przy uwzględnieniu ceny sprzedaży jednej z dwóch nieruchomości - Obowiązek zapłaty podatku od całkowitej wartości transakcji)

(2019/C 220/13)

Język postępowania: litewski

Sąd odsyłający

Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

Strona przeciwna: Akvilė Jarmuškienė

Przy udziale: Vilniaus apskrities valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

Sentencja

Artykuły 282–292 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy dostawa na rzecz tego samego kupującego obejmuje dwie nieruchomości związane ze sobą ze względu na swój charakter i wchodzące w zakres jednej umowy sprzedaży oraz gdy zostaje przekroczony roczny limit obrotu służący za punkt odniesienia dla stosowania przewidzianej w tej dyrektywie procedury szczególnej dla małych przedsiębiorstw, podatnik jest zobowiązany do zapłaty podatku od wartości całej rozpatrywanej dostawy, czyli przy uwzględnieniu wartości obu towarów stanowiących przedmiot tej dostawy, nawet gdyby uwzględnienie wartości jednego z tych towarów nie prowadziło do przekroczenia rzeczonego rocznego limitu.

---

(1)  Dz.U. C 276 z 6.8.2018 r.

---

| 1.7.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 220/11 |
| --- | --- | --- | --- |

1.7.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 220/11

---

Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 2 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bacău — Rumunia) — SC Onlineshop SRL/Agenția Națională de Administrare Fiscală (ANAF), Direcția Generală a Vămilor

(Sprawa C-268/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Wspólna taryfa celna - Klasyfikacja taryfowa - Nomenklatura scalona - Podpozycje 85269120 i 85285900 - System nawigacji GPS posiadający wiele funkcji)

(2019/C 220/14)

Język postępowania: rumuński

Sąd odsyłający

Curtea de Apel Bacău

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: SC Onlineshop SRL

Strona pozwana: Agenția Națională de Administrare Fiscală (ANAF), Direcția Generală a Vămilor

Sentencja

Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, w brzmieniu wynikającym z rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/1754 z dnia 6 października 2015 r., należy interpretować w ten sposób, że urządzenie wielofunkcyjne w rodzaju stosowanych w pojazdach silnikowych, takie jak sporne w postępowaniu głównym, które zawiera w tej samej obudowie, w ramach funkcji podstawowej, monitor do radionawigacji w związku z zainstalowanymi fabrycznie aplikacjami do nawigacji GPS, oraz, pomocniczo aparaturę odbiorczą do nadawania radiofonii, aparaturę do odtwarzania audio i wideo oraz ekran o przekątnej 5 cali (12,7 cm) należy klasyfikować do podpozycji 85269120 tej nomenklatury.

---

(1)  Dz.U. C 249 z 16.7.2018.

---

| 1.7.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 220/12 |
| --- | --- | --- | --- |

1.7.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 220/12

---

Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 2 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Markkinaoikeus — Finlandia) — postępowanie wszczęte na wniosek Oulun Sähkönmyynti Oy

(Sprawa C-294/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Efektywność energetyczna - Dyrektywa 2012/27/UE - Artykuł 11 ust. 1 - Koszt dostępu do informacji o opomiarowaniu i rozliczeniach - Prawo odbiorców końcowych do otrzymywania wszystkich rachunków i informacji o rozliczeniach za zużycie energii - Opłata podstawowa za energię elektryczną - Obniżenie przez przedsiębiorstwo prowadzące sprzedaż energii elektrycznej opłaty podstawowej za energię elektryczną wobec odbiorców, którzy dokonali wyboru otrzymywania rachunków elektronicznych)

(2019/C 220/15)

Język postępowania: fiński

Sąd odsyłający

Markkinaoikeus

Strony w postępowaniu głównym

Oulun Sähkönmyynti Oy

Sentencja

Artykuł 11 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/27/UE z dnia 25 października 2012 r. w sprawie efektywności energetycznej, zmiany dyrektyw 2009/125/WE i 2010/30/UE oraz uchylenia dyrektyw 2004/8/WE i 2006/32/WE należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym nie stoi on na przeszkodzie obniżeniu opłaty podstawowej za energię elektryczną przyznanemu przez przedsiębiorstwo prowadzące detaliczną sprzedaż energii elektrycznej jedynie odbiorcom końcowym, którzy dokonali wyboru otrzymywania rachunków elektronicznych.

---

(1)  Dz.U. C 240 z 9.7.2018.

---

| 1.7.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 220/12 |
| --- | --- | --- | --- |

1.7.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 220/12

---

Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 2 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio — Włochy) — Lavorgna Srl/Comune di Montelanico, Comune di Supino, Comune di Sgurgola, Comune di Trivigliano

(Sprawa C-309/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne - Dyrektywa 2014/24/UE - Koszty pracy - Automatyczne wykluczenie oferenta, który nie wskazał oddzielnie w ofercie kosztów pracy - Zasada proporcjonalności)

(2019/C 220/16)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Lavorgna Srl

Strona przeciwna: Comune di Montelanico, Comune di Supino, Comune di Sgurgola, Comune di Trivigliano

przy udziale: Gea Srl

Sentencja

Zasady pewności prawa, równego traktowania i przejrzystości, o których mowa w dyrektywie 2014/24/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE, należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, zgodnie z którym brak oddzielnego wskazania kosztów pracy w ofercie gospodarczej złożonej w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego powoduje wykluczenie tej oferty bez możliwości skorzystania z procedury usuwania braków, także w sytuacji, gdy obowiązek oddzielnego wskazania tych kosztów nie został przewidziany w dokumentacji przetargowej, o ile taki warunek i taka możliwość wyłączenia zostały w sposób jasny przewidziane w przepisach krajowych dotyczących zamówień publicznych, do których zawarto tam wyraźne odesłanie. Jeżeli jednak postanowienia ogłoszenia o zamówieniu nie umożliwiają oferentom wskazania tych kosztów w swoich ofertach gospodarczych, zasady przejrzystości i proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, by umożliwić wykonawcom zaradzenie tej sytuacji i spełnienie przewidzianego w przepisach krajowych obowiązku w terminie wyznaczonym przez instytucję zamawiającą.

---

(1)  Dz.U. C 268 z 30.7.2018.

---

| 1.7.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 220/13 |
| --- | --- | --- | --- |

1.7.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 220/13

---

Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 21 marca 2019 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Audiencia Nacional, Sala de lo Contencioso-Administrativo — Hiszpania) — Telefónica Móviles España SAU (C-119/18), Orange España SAU (C-120/18), Vodafone España SAU (C-121/18)/Tribunal Económico-Administrativo Central

(Sprawy połączone od C-119/18 do C-121/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2002/20/WE - Artykuł 6 ust. 1 i część A załącznika - Zezwolenie dotyczące sieci i usług łączności elektronicznej - Operatorzy telekomunikacyjni - Pokrycie geograficzne wykraczające poza obszar wspólnoty autonomicznej - Roczny wkład finansowy - Uczestnictwo w finansowaniu Corporación de Radio y Televisión Española)

(2019/C 220/17)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Audiencia Nacional, Sala de lo Contencioso-Administrativo

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Telefónica Móviles España SAU (C-119/18), Orange España SAU (C-120/18), Vodafone España SAU (C-121/18)

Strona pozwana: Tribunal Económico-Administrativo Central

Sentencja

Dyrektywę 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywę o zezwoleniach) należy interpretować w ten sposób, że nie wchodzi w zakres jej zastosowania roczny wkład finansowy taki jak ten rozpatrywany w postępowaniach głównych, który winny uiszczać, jako wyraz uczestnictwa w finansowaniu systemu publicznego nadawania, prowadzące działalność w Hiszpanii przedsiębiorstwa telekomunikacyjne mające pokrycie geograficzne wykraczające poza obszar wspólnoty autonomicznej.

---

(1)  Dz.U. C 161 z 7.5.2018.

---

| 1.7.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 220/14 |
| --- | --- | --- | --- |

1.7.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 220/14

---

Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 marca 2019 r. — Bruno Gollnisch/Parlament Europejski

(Sprawa C-330/18 P) (1)

(Odwołanie - Parlament Europejski - Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu Europejskiego - Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych - Windykacja nienależnie wypłaconych kwot)

(2019/C 220/18)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Bruno Gollnisch (przedstawiciel: adwokat B. Bonnefoy-Claudet)

Druga strona postępowania: Parlament Europejski (przedstawiciele: S. Seyr i C. Burgos, pełnomocnicy)

Sentencja

| 1) | Odwołanie zostaje w części odrzucone jako oczywiście niedopuszczalne, a w części oddalone jako oczywiście bezzasadne. |
| --- | --- |

1)

Odwołanie zostaje w części odrzucone jako oczywiście niedopuszczalne, a w części oddalone jako oczywiście bezzasadne.

| 2) | Bruno Gollnisch zostaje obciążony kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Bruno Gollnisch zostaje obciążony kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 240 z 9.7.2018.

---

| 1.7.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 220/15 |
| --- | --- | --- | --- |

1.7.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 220/15

---

Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 marca 2019 r. — Mylène Troszczynski/Parlament Europejski

(Sprawa C-462/18 P) (1)

(Odwołanie - Parlament Europejski - Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu Europejskiego - Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych - Windykacja nienależnie wypłaconych kwot)

(2019/C 220/19)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnosząca odwołanie: Mylène Troszczynski (przedstawiciel: adwokat F. Wagner)

Druga strona postępowania: Parlament Europejski (przedstawiciele: S. Seyr i C. Burgos, pełnomocnicy)

Sentencja

| 1) | Odwołanie zostaje w części odrzucone jako oczywiście niedopuszczalne, a w części oddalone jako oczywiście bezzasadne. |
| --- | --- |

1)

Odwołanie zostaje w części odrzucone jako oczywiście niedopuszczalne, a w części oddalone jako oczywiście bezzasadne.

| 2) | Mylène Troszczynski zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Mylène Troszczynski zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 364 z 8.10.2018.

---

| 1.7.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 220/15 |
| --- | --- | --- | --- |

1.7.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 220/15

---

Odwołanie od postanowienia prezesa Sądu wydanego w dniu 26 listopada 2018 r. w sprawie T-626/18 AJ, BI/Komisja Europejska, wniesione w dniu 7 czerwca 2019 r.

(Sprawa C-99/19 P)

(2019/C 220/20)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: BI

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (siódma izba) postanowieniem z dnia 21 maja 2019 r. odrzucił odwołanie i orzekł, że koszty postępowania ponosi strona przegrywająca.

---

| 1.7.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 220/16 |
| --- | --- | --- | --- |

1.7.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 220/16

---

Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 6 grudnia 2018 r. w sprawie T-817/16, Vans, Inc./Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 18 lutego 2019 r. przez Vans, Inc.

(Sprawa C-123/19 P)

(2019/C 220/21)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Vans, Inc. (przedstawiciel: adwokaci M. Hirsch i M. Metzner)

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Deichmann SE

Żądania wnoszącego odwołanie

| 1. | Uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej (dziewiąta izba) z dnia 6 grudnia 2018 r. w sprawie T-817/16 oraz stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 21 września 2016 r. w sprawie R 2030/2015-4 i oddalenie sprzeciwu w całości; |
| --- | --- |

1.

Uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej (dziewiąta izba) z dnia 6 grudnia 2018 r. w sprawie T-817/16 oraz stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 21 września 2016 r. w sprawie R 2030/2015-4 i oddalenie sprzeciwu w całości;

| 2. | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2.

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Sąd błędnie uznał, że interwenient w wystarczającym stopniu uzasadnił wcześniejszy znak towarowy, a w szczególności Sąd zbyt szeroko zinterpretował pojęcie „dokumentu równoważnego” na podstawie zasady 19 ust. 2 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia (WE) nr2868/95 (1) [obecnie art. 7 ust. 2 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625] (2).

| — | Wbrew stanowisku Sądu wyciąg z bazy danych TMView nie jest „dokumentem równoważnym” w rozumieniu zasady 19 ust. 2 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia nr 2868/95; wynika to, po pierwsze, z jasnego brzmienia przepisu, który odnosi się w przypadku zatwierdzonych dokumentów równoważnych do charakteru, a nie do pochodzenia dokumentu, a po drugie, z przesłanek leżących u podstaw tego przepisu. |
| --- | --- |

—

Wbrew stanowisku Sądu wyciąg z bazy danych TMView nie jest „dokumentem równoważnym” w rozumieniu zasady 19 ust. 2 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia nr 2868/95; wynika to, po pierwsze, z jasnego brzmienia przepisu, który odnosi się w przypadku zatwierdzonych dokumentów równoważnych do charakteru, a nie do pochodzenia dokumentu, a po drugie, z przesłanek leżących u podstaw tego przepisu.

| — | Wyciąg z bazy danych TMView nie może również zostać sporządzony jako dowód potwierdzający na podstawie właściwości bazy danych. |
| --- | --- |

—

Wyciąg z bazy danych TMView nie może również zostać sporządzony jako dowód potwierdzający na podstawie właściwości bazy danych.

| — | W związku z tym sprzeciw musiał zostać odrzucony już na tej podstawie, że wcześniejsze prawo nie zostało udowodnione. |
| --- | --- |

—

W związku z tym sprzeciw musiał zostać odrzucony już na tej podstawie, że wcześniejsze prawo nie zostało udowodnione.

| — | Ponadto Sąd błędnie uznał, że w przypadku kolidujących ze sobą oznaczeń istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd; w szczególności Sąd, mimo że stwierdził istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku spornych oznaczeń, nie uwzględnił różnic między nimi przy badaniu podobieństwa wizualnego oznaczeń, lecz jedynie stwierdził, w sposób ogólny i bez żadnego dalszego uzasadnienia, że istnieje średnie podobieństwo wizualne między oznaczeniami. |
| --- | --- |

—

Ponadto Sąd błędnie uznał, że w przypadku kolidujących ze sobą oznaczeń istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd; w szczególności Sąd, mimo że stwierdził istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku spornych oznaczeń, nie uwzględnił różnic między nimi przy badaniu podobieństwa wizualnego oznaczeń, lecz jedynie stwierdził, w sposób ogólny i bez żadnego dalszego uzasadnienia, że istnieje średnie podobieństwo wizualne między oznaczeniami.

---

(1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1995, L 303, s. 1) (zwane dalej „rozporządzeniem nr 2868/05”).

(2)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2018/625 z dnia 5 marca 2018 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej oraz uchylające rozporządzenie delegowane (UE) 2017/1430 (Dz.U. 2018, L 104, s. 1).

---

| 1.7.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 220/17 |
| --- | --- | --- | --- |

1.7.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 220/17

---

Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 6 grudnia 2018 r. w sprawie T-848/16, Deichmann SE/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 18 lutego 2019 r. przez Vans Inc.

(Sprawa C-125/19 P)

(2019/C 220/22)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnosząca odwołanie: Vans Inc. (przedstawiciele: adwokaci M. Hirsch, M. Metzner)

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Deichmann SE

Żądania wnoszącej odwołanie

Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

| — | uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej (dziewiąta izba) z dnia 6 grudnia 2018 r. w sprawie T-848/16 i oddalenie skargi; |
| --- | --- |

—

uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej (dziewiąta izba) z dnia 6 grudnia 2018 r. w sprawie T-848/16 i oddalenie skargi;

| — | obciążenie Deichmann SE kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Deichmann SE kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Sąd błędnie przyjął, że Deichmann wystarczająco wykazał wcześniejszy znak towarowy; w szczególności Sąd dokonał zbyt szerokiej wykładni pojęcia „równoważnego dokumentu” w rozumieniu zasady 19 ust. 2 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia (WE) nr 2868/95 (1) [obecnie art. 7 ust. 2 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625 (2)].

Wbrew temu, co stwierdził Sąd, wydruk z bazy danych TMView nie jest „równoważnym dokumentem” w rozumieniu zasady 19 ust. 2 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia nr 2868/95; wynika to, po pierwsze, z jasnego brzmienia przepisu, w którym — co się tyczy uznawanych dokumentów równoważnych — odniesiono się do charakteru, a nie do pochodzenia dokumentu, oraz po drugie, z ratio legis tego przepisu.

Ze względu na cechy bazy danych wydruk z TMView nie powinien stanowić dowodu wykazującego [sprzeciw].

Sprzeciw należy zatem oddalić, chociażby ze względu na brak wykazania wcześniejszego prawa.

---

(1)  Rozporządzenie Komisji z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1995, L 303, s. 1).

(2)  Rozporządzenie delegowane Komisji z dnia 5 marca 2018 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej oraz uchylające rozporządzenie delegowane (UE) 2017/1430 (Dz.U. 2018, L 104, s. 1).

---

| 1.7.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 220/18 |
| --- | --- | --- | --- |

1.7.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 220/18

---

Odwołanie od wyroku Sądu wydanego w dniu 12 grudnia 2018 r. w sprawie T-253/17, Der Grüne Punkt — Duales System Deutschland GmbH/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 20 lutego 2018 r. przez Der Grüne Punkt — Duales System Deutschland GmbH

(Sprawa C-143/19 P)

(2019/C 220/23)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnosząca odwołanie: Der Grüne Punkt — Duales System Deutschland GmbH (przedstawiciel: P. Goldenbaum, Rechtsanwältin)

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

Żądania wnoszącej odwołanie

| — | uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu (czwarta izba) z dnia 12 grudnia 2018 r. w sprawie T-253/17; |
| --- | --- |

—

uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu (czwarta izba) z dnia 12 grudnia 2018 r. w sprawie T-253/17;

| — | uwzględnienie żądań przedstawionych w pierwszej instancji i ostateczne rozstrzygnięcie sporu, posiłkowo przekazanie sprawy Sądowi Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania; |
| --- | --- |

—

uwzględnienie żądań przedstawionych w pierwszej instancji i ostateczne rozstrzygnięcie sporu, posiłkowo przekazanie sprawy Sądowi Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Odwołanie opiera się na naruszeniu prawa Unii — art. 15 ust. 1, art. 51 ust. 1 lit. a) i art. 66 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 (1). Sąd naruszył prawo, potwierdzając używanie unijnego znaku wspólnego
Image 1 pozwalające na utrzymanie praw do niego tylko względem opakowań, ale nie względem towarów z klasy 1–34, których opakowania są oznaczone tym znakiem towarowym. Przy tym dokonał wprawdzie trafnych ustaleń co do tego, jak odbiorcy rozumieją używanie znaku towarowego, jednak błędnie pod względem prawnym ocenił, że nie stanowi ono używania dla samych towarów.

Wnosząca odwołanie zarzuca błędną ocenę prawną. Ocena prawna jest błędna pod względem prawnym z uwagi na to, że Sąd zanegował używanie znaku wspólnego w odniesieniu do towarów, a przyjął używanie unijnego znaku towarowego pozwalające na utrzymanie praw do niego jedynie w stosunku do opakowań.

Dla objęcia towarów znakiem jest miarodajne to, że oznaczenie wskazuje, iż to producent towarów, a nie producent opakowania jest członkiem organizacji. Towar i opakowanie towaru są wprowadzane do obrotu jako jedność sprzedażowa.

Funkcja wskazująca oznaczenia odnosi się do tego, że unieszkodliwianie i odzyskiwanie może nastąpić na podstawie objęcia producenta towaru należącym do skarżącej systemem licencjonowania za pomocą jej odpowiedniego systemu dualnego.

Przeciwko objęciu towarów znakiem nie może w szczególności przemawiać okoliczność, że na odnośnym opakowaniu towaru są stosowane równocześnie dodatkowo także znaki towarowe różnych przedsiębiorstw, gdyż chodzi przy tym właśnie o typowe zestawienie znaków wspólnych.

Dla funkcjonowania znaku wspólnego nie jest konieczne, by musiał on zawsze oznaczać określoną jakość towarów. Wystarczy raczej, by znak wspólny wskazywał na członkostwo w organizacji.

Orzeczenie Sądu nie uwzględniło wystarczająco przewidzianego w regulaminie skarżącej rozróżnienia między różnymi użytkownikami oznaczenia.

Używanie następuje także w celu stworzenia rynku zbytu, i to — odpowiednio do charakteru znaku wspólnego — w dążeniu do utrzymania i polepszenia pozycji kolektywu na rynku względem konkurencyjnych kolektywów, w szczególności względem konkurencyjnych systemów dualnych lub segmentu przedsiębiorstw nienależących do organizacji.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (wersja ujednolicona) (Dz.U. 2009, L 78, s. 1).

---

| 1.7.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 220/19 |
| --- | --- | --- | --- |

1.7.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 220/19

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (sąd administracyjny i pracy dla miasta stołecznego Budapeszt, Węgry) w dniu 10 kwietnia 2019 r. — PORR Építési Kft./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

(Sprawa C-292/19)

(2019/C 220/24)

Język postępowania: węgierski

Sąd odsyłający

Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: PORR Építési Kft.

Druga strona postępowania: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 90 ust. 1 i 2 dyrektywy VAT (1) należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie muszą umożliwić obniżenie podstawy opodatkowania VAT w przypadku, gdy można wykazać, iż podatnik ostatecznie nie otrzymał całości lub części zapłaty z tytułu dokonanej transakcji? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 90 ust. 1 i 2 dyrektywy VAT (1) należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie muszą umożliwić obniżenie podstawy opodatkowania VAT w przypadku, gdy można wykazać, iż podatnik ostatecznie nie otrzymał całości lub części zapłaty z tytułu dokonanej transakcji?

| 2) | Czy biorąc w szczególności pod uwagę wyroki wydane w sprawach Almos [C-337/13], pkt 23, Di Maura [C-246/16], pkt 20–29, i, w drodze analogii, T-2 [C-396/16], pkt 31–45, orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że z punktu widzenia określonego w art. 90 ust. 1 dyrektywy VAT i spoczywającego na państwie członkowskim obowiązku obniżenia podstawy opodatkowania a posteriori należy rozróżnić między całkowitym lub częściowym brakiem zapłaty przez nabywcę a sytuacją, w której wierzytelność sprzedawcy stała się ostatecznie nieściągalna, w związku z czym w pierwszym przypadku państwo członkowskie może skorzystać z odstępstwa przewidzianego w art. 90 ust. 2, natomiast w drugim przypadku możliwość zastosowania tego odstępstwa jest wyłączona, a państwo członkowskie musi bezwarunkowo zezwolić na obniżenie podstawy opodatkowania a posteriori w tym przypadku? |
| --- | --- |

2)

Czy biorąc w szczególności pod uwagę wyroki wydane w sprawach Almos [C-337/13], pkt 23, Di Maura [C-246/16], pkt 20–29, i, w drodze analogii, T-2 [C-396/16], pkt 31–45, orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że z punktu widzenia określonego w art. 90 ust. 1 dyrektywy VAT i spoczywającego na państwie członkowskim obowiązku obniżenia podstawy opodatkowania a posteriori należy rozróżnić między całkowitym lub częściowym brakiem zapłaty przez nabywcę a sytuacją, w której wierzytelność sprzedawcy stała się ostatecznie nieściągalna, w związku z czym w pierwszym przypadku państwo członkowskie może skorzystać z odstępstwa przewidzianego w art. 90 ust. 2, natomiast w drugim przypadku możliwość zastosowania tego odstępstwa jest wyłączona, a państwo członkowskie musi bezwarunkowo zezwolić na obniżenie podstawy opodatkowania a posteriori w tym przypadku?

---

(1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).

---

| 1.7.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 220/19 |
| --- | --- | --- | --- |

1.7.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 220/19

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 16 kwietnia 2019 r. — XT/Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

(Sprawa C-312/19)

(2019/C 220/25)

Język postępowania: litewski

Sąd odsyłający

Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: XT

Strona przeciwna: Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 9 ust. 1 i art. 193 dyrektywy 2006/112/WE (1) Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak te w rozpatrywanej sprawie osoba fizyczna taka jak strona skarżąca nie może zostać uznana za prowadzącą „samodzielnie” analizowaną działalność (gospodarczą) i obowiązaną do zapłaty samodzielnie podatku od wartości dodanej od kwestionowanych dostaw, tj. czy w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 193 dyrektywy 2006/112/WE podatnikiem odpowiedzialnym za wykonanie owych zobowiązań jest wspólne przedsięwzięcie/partnerstwo (uczestnicy wspólnego przedsięwzięcia w ujęciu łącznym, a w niniejszej sprawie — strona skarżąca i jej partner handlowy w ujęciu łącznym), które w świetle prawa krajowego nie jest uznawane za podatnika i nie posiada osobowości prawnej, a nie jedynie sama osoba fizyczna taka jak strona skarżąca? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 9 ust. 1 i art. 193 dyrektywy 2006/112/WE (1) Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak te w rozpatrywanej sprawie osoba fizyczna taka jak strona skarżąca nie może zostać uznana za prowadzącą „samodzielnie” analizowaną działalność (gospodarczą) i obowiązaną do zapłaty samodzielnie podatku od wartości dodanej od kwestionowanych dostaw, tj. czy w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 193 dyrektywy 2006/112/WE podatnikiem odpowiedzialnym za wykonanie owych zobowiązań jest wspólne przedsięwzięcie/partnerstwo (uczestnicy wspólnego przedsięwzięcia w ujęciu łącznym, a w niniejszej sprawie — strona skarżąca i jej partner handlowy w ujęciu łącznym), które w świetle prawa krajowego nie jest uznawane za podatnika i nie posiada osobowości prawnej, a nie jedynie sama osoba fizyczna taka jak strona skarżąca?

| 2) | W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy art. 193 dyrektywy 2006/112/WE należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak te w rozpatrywanej sprawie VAT jest płacony indywidualnie przez każdego z uczestników (w niniejszej sprawie — przez stronę skarżącą i jej partnera handlowego) wspólnego przedsięwzięcia/partnerstwa, które to wspólne przedsięwzięcie/partnerstwo nie jest, w świetle prawa krajowego, uznawane za podatnika i nie posiada osobowości prawnej, od każdej kwoty przez nich otrzymanej (lub im należnej) tytułem wynagrodzenia za podlegającą opodatkowaniu dostawę nieruchomości? Czy art. 287 dyrektywy 2006/112/WE należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak te w niniejszej sprawie roczny obrót, o którym mowa w owym przepisie, ustala się z uwzględnieniem całości wpływów ze wspólnego przedsięwzięcia (otrzymanych łącznie przez uczestników wspólnego przedsięwzięcia)? |
| --- | --- |

2)

W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy art. 193 dyrektywy 2006/112/WE należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak te w rozpatrywanej sprawie VAT jest płacony indywidualnie przez każdego z uczestników (w niniejszej sprawie — przez stronę skarżącą i jej partnera handlowego) wspólnego przedsięwzięcia/partnerstwa, które to wspólne przedsięwzięcie/partnerstwo nie jest, w świetle prawa krajowego, uznawane za podatnika i nie posiada osobowości prawnej, od każdej kwoty przez nich otrzymanej (lub im należnej) tytułem wynagrodzenia za podlegającą opodatkowaniu dostawę nieruchomości? Czy art. 287 dyrektywy 2006/112/WE należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak te w niniejszej sprawie roczny obrót, o którym mowa w owym przepisie, ustala się z uwzględnieniem całości wpływów ze wspólnego przedsięwzięcia (otrzymanych łącznie przez uczestników wspólnego przedsięwzięcia)?

---

(1)  Dz.U. 2006, L 347, s. 1.

---

| 1.7.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 220/20 |
| --- | --- | --- | --- |

1.7.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 220/20

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen (Niemcy) w dniu 18 kwietnia 2019 r. — BY i CZ/Bundesrepublik Deutschland

(Sprawa C-321/19)

(2019/C 220/26)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: BY, CZ

Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy indywidualny podmiot uiszczający opłatę za przejazd może powoływać się przed sądami krajowymi na przestrzeganie przepisów dotyczących obliczania opłat na podstawie art. 7 ust. 9 i art. 7a ust. 1 i 2 dyrektywy 1999/62/WE, zmienionej dyrektywą 2006/38/WE (1) (niezależnie od przepisów zawartych w art. 7a ust. 3 tej dyrektywy w związku z załącznikiem III), jeżeli państwo członkowskie nie zastosowało się w pełni do tych przepisów przy ustawowym ustaleniu opłat za przejazd lub dokonało ich nieprawidłowej transpozycji na niekorzyść podmiotu uiszczającego opłatę za przejazd? |
| --- | --- |

1)

Czy indywidualny podmiot uiszczający opłatę za przejazd może powoływać się przed sądami krajowymi na przestrzeganie przepisów dotyczących obliczania opłat na podstawie art. 7 ust. 9 i art. 7a ust. 1 i 2 dyrektywy 1999/62/WE, zmienionej dyrektywą 2006/38/WE (1) (niezależnie od przepisów zawartych w art. 7a ust. 3 tej dyrektywy w związku z załącznikiem III), jeżeli państwo członkowskie nie zastosowało się w pełni do tych przepisów przy ustawowym ustaleniu opłat za przejazd lub dokonało ich nieprawidłowej transpozycji na niekorzyść podmiotu uiszczającego opłatę za przejazd?

| 2) | W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:






  a) | Czy koszty eksploatacji sieci infrastruktury w rozumieniu art. 7 ust. 9 zdanie drugie dyrektywy 1999/62/WE, zmienionej dyrektywą 2006/38/WE, mogą obejmować również koszty policji drogowej? |
| --- | --- | --- |

2)

W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

a)

Czy koszty eksploatacji sieci infrastruktury w rozumieniu art. 7 ust. 9 zdanie drugie dyrektywy 1999/62/WE, zmienionej dyrektywą 2006/38/WE, mogą obejmować również koszty policji drogowej?

| b) | Czy przekroczenie kosztów infrastruktury, które kwalifikują się do naliczenia opłaty za przejazd na podstawie średniej ważonej, w wysokości:






  aa) | do 3,8%, w szczególności w przypadku naliczenia kosztów, które co do zasady nie kwalifikują się do naliczenia, |
| --- | --- | --- |

b)

Czy przekroczenie kosztów infrastruktury, które kwalifikują się do naliczenia opłaty za przejazd na podstawie średniej ważonej, w wysokości:

aa)

do 3,8%, w szczególności w przypadku naliczenia kosztów, które co do zasady nie kwalifikują się do naliczenia,

| bb) | do 6 %
  prowadzi do naruszenia zakazu przekraczania kosztów ustanowionego w art. 7 ust. 9 dyrektywy 1999/62/WE, zmienionej dyrektywą 2006/38/WE, skutkującego brakiem zastosowania prawa krajowego w tym zakresie? |
| --- | --- |

bb)

do 6 %

prowadzi do naruszenia zakazu przekraczania kosztów ustanowionego w art. 7 ust. 9 dyrektywy 1999/62/WE, zmienionej dyrektywą 2006/38/WE, skutkującego brakiem zastosowania prawa krajowego w tym zakresie?

| 3) | W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie lit. b):






  a) | Czy wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 26 września 2000 r. w sprawie C-205/98 (2) (pkt 138) należy interpretować w ten sposób, że znaczne przekroczenie kosztów nie może zostać wyrównane przez ponowne obliczenie kosztów przedstawione w toku postępowania sądowego, które ma na celu wykazanie, że ustalona stawka opłaty za przejazd w rezultacie nie przekracza faktycznie kosztów, które kwalifikują się do naliczenia? |
| --- | --- | --- |

3)

W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie lit. b):

a)

Czy wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 26 września 2000 r. w sprawie C-205/98 (2) (pkt 138) należy interpretować w ten sposób, że znaczne przekroczenie kosztów nie może zostać wyrównane przez ponowne obliczenie kosztów przedstawione w toku postępowania sądowego, które ma na celu wykazanie, że ustalona stawka opłaty za przejazd w rezultacie nie przekracza faktycznie kosztów, które kwalifikują się do naliczenia?

| b) | W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie trzecie lit. a):
  Czy w przypadku ponownego obliczenia kosztów po zakończeniu okresu rozliczeniowego należy w pełni przyjąć za podstawę rzeczywiste koszty i rzeczywiste przychody z opłat za przejazd, a nie wychodzić z odpowiednich założeń w pierwotnej prognozowanej kalkulacji? |
| --- | --- |

b)

W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie trzecie lit. a):

Czy w przypadku ponownego obliczenia kosztów po zakończeniu okresu rozliczeniowego należy w pełni przyjąć za podstawę rzeczywiste koszty i rzeczywiste przychody z opłat za przejazd, a nie wychodzić z odpowiednich założeń w pierwotnej prognozowanej kalkulacji?

---

(1)  Dyrektywa 2006/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. zmieniająca dyrektywę 1999/62/WE w sprawie pobierania opłat za użytkowanie niektórych typów infrastruktury przez pojazdy ciężarowe (Dz.U. 2006, L 15, s. 8).

(2)  Dz.U. 2000, C 335, s. 10.

---

| 1.7.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 220/21 |
| --- | --- | --- | --- |

1.7.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 220/21

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 23 kwietnia 2019 r. — KS; MHK/International Protection Appeals Tribunal; Minister for Justice and Equality; Irlandia i Attorney General

(Sprawa C-322/19)

(2019/C 220/27)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

High Court (Irlandia)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: KS; MHK

Druga strona postępowania: International Protection Appeals Tribunal; Minister for Justice and Equality; Irlandia i Attorney General

Pytania prejudycjalne

| 1) | Jeśli w przypadku wykładni jednego aktu prawa UE obowiązującego w danym państwie członkowskim istnieje przyjęty w tym samym czasie inny akt, który nie ma zastosowania w tym państwie członkowskim, to czy można uwzględnić ów drugi akt w wykładni pierwszego aktu? |
| --- | --- |

1)

Jeśli w przypadku wykładni jednego aktu prawa UE obowiązującego w danym państwie członkowskim istnieje przyjęty w tym samym czasie inny akt, który nie ma zastosowania w tym państwie członkowskim, to czy można uwzględnić ów drugi akt w wykładni pierwszego aktu?

| 2) | Czy art. 15 dyrektywy 2013/33/UE (1) w sprawie warunków przyjmowania (wersja przekształcona) ma zastosowanie do osoby, wobec której wydano decyzję o przekazaniu na podstawie rozporządzenia Dublin III, tj. rozporządzenia (UE) nr 604/2013 (2)? |
| --- | --- |

2)

Czy art. 15 dyrektywy 2013/33/UE (1) w sprawie warunków przyjmowania (wersja przekształcona) ma zastosowanie do osoby, wobec której wydano decyzję o przekazaniu na podstawie rozporządzenia Dublin III, tj. rozporządzenia (UE) nr 604/2013 (2)?

| 3) | Czy państwo członkowskie, stosując art. 15 dyrektywy 2013/33/UE w sprawie warunków przyjmowania (wersja przekształcona), jest uprawnione do przyjęcia ogólnego środka, którego skutkiem jest przypisanie wnioskodawcom podlegającym przekazaniu na podstawie rozporządzenia Dublin III, tj. rozporządzenia (UE) nr 604/2013, wszelkich opóźnień w podejmowaniu decyzji o przekazaniu lub po podjęciu takiej decyzji? |
| --- | --- |

3)

Czy państwo członkowskie, stosując art. 15 dyrektywy 2013/33/UE w sprawie warunków przyjmowania (wersja przekształcona), jest uprawnione do przyjęcia ogólnego środka, którego skutkiem jest przypisanie wnioskodawcom podlegającym przekazaniu na podstawie rozporządzenia Dublin III, tj. rozporządzenia (UE) nr 604/2013, wszelkich opóźnień w podejmowaniu decyzji o przekazaniu lub po podjęciu takiej decyzji?

| 4) | Jeżeli wnioskodawca opuszcza państwo członkowskie, w którym zaniechał złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, i udaje się do innego państwa członkowskiego, w którym składa wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej i zostaje wydana wobec niego decyzja na podstawie rozporządzenia Dublin III, tj. rozporządzenia (UE) nr 604/2013, o przekazaniu go z powrotem do pierwszego państwa członkowskiego, to czy wynikłe w związku z tym opóźnienie w rozpatrywaniu wniosku o ochronę można przypisać wnioskodawcy do celów art. 15 dyrektywy 2013/33/UE w sprawie warunków przyjmowania (wersja przekształcona)? |
| --- | --- |

4)

Jeżeli wnioskodawca opuszcza państwo członkowskie, w którym zaniechał złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, i udaje się do innego państwa członkowskiego, w którym składa wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej i zostaje wydana wobec niego decyzja na podstawie rozporządzenia Dublin III, tj. rozporządzenia (UE) nr 604/2013, o przekazaniu go z powrotem do pierwszego państwa członkowskiego, to czy wynikłe w związku z tym opóźnienie w rozpatrywaniu wniosku o ochronę można przypisać wnioskodawcy do celów art. 15 dyrektywy 2013/33/UE w sprawie warunków przyjmowania (wersja przekształcona)?

| 5) | Czy w przypadku gdy wnioskodawca podlega przekazaniu do innego państwa członkowskiego na podstawie rozporządzenia Dublin III, tj. rozporządzenia (UE) nr 604/2013, ale przekazanie to zostaje opóźnione z powodu sądowego postępowania odwoławczego wszczętego na wniosek wnioskodawcy o ochronę międzynarodową, skutkującego zawieszeniem przekazania na podstawie sądowego nakazu wstrzymania czynności, będące tego następstwem opóźnienie w rozpatrywaniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej można przypisać wnioskodawcy do celów art. 15 dyrektywy 2013/33/UE w sprawie warunków przyjmowania (wersja przekształcona), ogólnie lub w szczególności wówczas, gdy w ramach tych postępowań można ustalić, że kontrola sądowa jest pozbawiona podstaw, w sposób oczywisty lub inny, bądź stanowi nadużycie prawa procesowego? |
| --- | --- |

5)

Czy w przypadku gdy wnioskodawca podlega przekazaniu do innego państwa członkowskiego na podstawie rozporządzenia Dublin III, tj. rozporządzenia (UE) nr 604/2013, ale przekazanie to zostaje opóźnione z powodu sądowego postępowania odwoławczego wszczętego na wniosek wnioskodawcy o ochronę międzynarodową, skutkującego zawieszeniem przekazania na podstawie sądowego nakazu wstrzymania czynności, będące tego następstwem opóźnienie w rozpatrywaniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej można przypisać wnioskodawcy do celów art. 15 dyrektywy 2013/33/UE w sprawie warunków przyjmowania (wersja przekształcona), ogólnie lub w szczególności wówczas, gdy w ramach tych postępowań można ustalić, że kontrola sądowa jest pozbawiona podstaw, w sposób oczywisty lub inny, bądź stanowi nadużycie prawa procesowego?

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/33/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia norm dotyczących przyjmowania wnioskodawców ubiegających się o ochronę międzynarodową (Dz.U. 2013, L 180, s. 96).

(2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (Dz.U. 2013, L 180, s. 31).

---

| 1.7.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 220/22 |
| --- | --- | --- | --- |

1.7.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 220/22

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 19 kwietnia 2019 r. — Nobina Finland Oy

(Sprawa C-327/19)

(2019/C 220/28)

Język postępowania: fiński

Sąd odsyłający

Korkein hallinto-oikeus

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Nobina Finland Oy

Druga strona postępowania: Helsingin seudun liikenne-kuntayhtymä, Oy Pohjolan Kaupunkiliikenne Ab

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy dyrektywa 2004/17/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady koordynująca procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych („dyrektywa sektorowa z 2004 r.”) stoi na przeszkodzie wykładni, zgodnie z którą w sytuacji, gdy oferta może zostać złożona w odniesieniu do kilku lub wszystkich części zamówienia, instytucja zamawiająca może ograniczyć liczbę części, jaka może być udzielona jednemu oferentowi (klauzula ograniczająca)? |
| --- | --- |

1)

Czy dyrektywa 2004/17/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady koordynująca procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych („dyrektywa sektorowa z 2004 r.”) stoi na przeszkodzie wykładni, zgodnie z którą w sytuacji, gdy oferta może zostać złożona w odniesieniu do kilku lub wszystkich części zamówienia, instytucja zamawiająca może ograniczyć liczbę części, jaka może być udzielona jednemu oferentowi (klauzula ograniczająca)?

| 2) | Zgodnie z klauzulą ograniczającą zastosowaną w rozpatrywanym tu zaproszeniu do ubiegania się o zamówienie dla transportu autobusowego, jeżeli wygrane przez oferenta przedmioty zamówienia przekraczają maksymalną liczbę pojazdodni określoną w tej klauzuli, przedmiot zamówienia, w odniesieniu do którego różnica w punktach między najlepszą i drugą najlepszą ofertą pomnożona przez liczbę pojazdów tego przedmiotu zamówienia jest najmniejsza, przechodzi na oferenta, który złożył drugą najlepszą ofertę. Zastosowanie klauzuli ograniczającej może doprowadzić do tego, że oferentowi, który złożył najlepszą ofertę w odniesieniu do danego przedmiotu zamówienia, zostanie udzielone zamówienie na łącznie mniejszą liczbę pojazdodni na podstawie zaproszenia do ubiegania się o zamówienie niż oferentowi, który złożył drugą najlepszą ofertę w odniesieniu do przedmiotu zamówienia.






  a) | Czy przy ocenie dopuszczalności klauzuli ograniczającej można uwzględnić konkretny skutek, do jakiego może prowadzić zastosowanie klauzuli ograniczającej w zaproszeniu do ubiegania się o zamówienie publiczne, czy też należy oceniać to w sposób abstrakcyjny, tak że zastosowanie klauzuli ograniczającej, takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, jest dopuszczalne albo nie na podstawie dyrektywy sektorowej z 2004 r.? |
| --- | --- | --- |

2)

Zgodnie z klauzulą ograniczającą zastosowaną w rozpatrywanym tu zaproszeniu do ubiegania się o zamówienie dla transportu autobusowego, jeżeli wygrane przez oferenta przedmioty zamówienia przekraczają maksymalną liczbę pojazdodni określoną w tej klauzuli, przedmiot zamówienia, w odniesieniu do którego różnica w punktach między najlepszą i drugą najlepszą ofertą pomnożona przez liczbę pojazdów tego przedmiotu zamówienia jest najmniejsza, przechodzi na oferenta, który złożył drugą najlepszą ofertę. Zastosowanie klauzuli ograniczającej może doprowadzić do tego, że oferentowi, który złożył najlepszą ofertę w odniesieniu do danego przedmiotu zamówienia, zostanie udzielone zamówienie na łącznie mniejszą liczbę pojazdodni na podstawie zaproszenia do ubiegania się o zamówienie niż oferentowi, który złożył drugą najlepszą ofertę w odniesieniu do przedmiotu zamówienia.

a)

Czy przy ocenie dopuszczalności klauzuli ograniczającej można uwzględnić konkretny skutek, do jakiego może prowadzić zastosowanie klauzuli ograniczającej w zaproszeniu do ubiegania się o zamówienie publiczne, czy też należy oceniać to w sposób abstrakcyjny, tak że zastosowanie klauzuli ograniczającej, takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, jest dopuszczalne albo nie na podstawie dyrektywy sektorowej z 2004 r.?

| b) | Czy dla oceny dopuszczalności klauzuli ograniczającej, takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, mają znaczenie okoliczności określone w zaproszeniu do składania ofert w celu uzasadnienia klauzuli dotyczące utrzymania sytuacji konkurencyjnej w regularnym transporcie autobusowym w regionie Helsinek i zmniejszenia ryzyka operacyjnego, jakie pociąga za sobą dla jakości usług transportowych przejęcie dużego natężenia ruchu i podjęcie transportu na zmienionych trasach? |
| --- | --- |

b)

Czy dla oceny dopuszczalności klauzuli ograniczającej, takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, mają znaczenie okoliczności określone w zaproszeniu do składania ofert w celu uzasadnienia klauzuli dotyczące utrzymania sytuacji konkurencyjnej w regularnym transporcie autobusowym w regionie Helsinek i zmniejszenia ryzyka operacyjnego, jakie pociąga za sobą dla jakości usług transportowych przejęcie dużego natężenia ruchu i podjęcie transportu na zmienionych trasach?

---

(1)  Dz.U. 2004, L 134, s. 1.

---

| 1.7.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 220/23 |
| --- | --- | --- | --- |

1.7.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 220/23

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 19 kwietnia 2019 r. — Porin kaupunki

(Sprawa C-328/19)

(2019/C 220/29)

Język postępowania: fiński

Sąd odsyłający

Korkein hallinto-oikeus

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Porin kaupunki

Strona pozwana: Porin Linjat Oy, Lyttylän Liikenne Oy

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 1 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2004/18/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi należy interpretować w ten sposób, że model odpowiedzialnej gminy w rodzaju rozpatrywanej w tej sprawie umowy o współpracę między gminami spełnia przesłanki przekazania kompetencji nieobjętego zakresem stosowania dyrektywy (C-51/15, Remondis) lub współpracy horyzontalnej niepodlegającej obowiązkowi organizowania przetargu (C-386/11, Piepenbrock i przytoczone tam orzecznictwo) lub stanowi inny trzeci przypadek? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 1 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2004/18/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi należy interpretować w ten sposób, że model odpowiedzialnej gminy w rodzaju rozpatrywanej w tej sprawie umowy o współpracę między gminami spełnia przesłanki przekazania kompetencji nieobjętego zakresem stosowania dyrektywy (C-51/15, Remondis) lub współpracy horyzontalnej niepodlegającej obowiązkowi organizowania przetargu (C-386/11, Piepenbrock i przytoczone tam orzecznictwo) lub stanowi inny trzeci przypadek?

| 2) | Jeżeli model odpowiedzialnej gminy zgodnie z umową o współpracy spełnia przesłanki przekazania kompetencji: czy w przypadku udzielenia zamówień po przekazaniu kompetencji organ władzy publicznej, któremu zostały przekazane kompetencje, jest uznawany za instytucję zamawiającą i czy ten organ władzy publicznej jako odpowiedzialna gmina na podstawie kompetencji przekazanych mu przez inne gminy może także udzielić zamówień na usługi podmiotowi powiązanemu z nim bez organizowania przetargu w zakresie, w jakim bez instytucji odpowiedzialnej gminy udzielenie tych zamówień na usługi byłoby, jako zadanie własne, obowiązkiem gmin, które przekazały kompetencje? |
| --- | --- |

2)

Jeżeli model odpowiedzialnej gminy zgodnie z umową o współpracy spełnia przesłanki przekazania kompetencji: czy w przypadku udzielenia zamówień po przekazaniu kompetencji organ władzy publicznej, któremu zostały przekazane kompetencje, jest uznawany za instytucję zamawiającą i czy ten organ władzy publicznej jako odpowiedzialna gmina na podstawie kompetencji przekazanych mu przez inne gminy może także udzielić zamówień na usługi podmiotowi powiązanemu z nim bez organizowania przetargu w zakresie, w jakim bez instytucji odpowiedzialnej gminy udzielenie tych zamówień na usługi byłoby, jako zadanie własne, obowiązkiem gmin, które przekazały kompetencje?

| 3) | Jeżeli model odpowiedzialnej gminy zgodnie z umową o współpracy gminy spełnia natomiast przesłanki współpracy horyzontalnej: czy gminy zaangażowane we współpracę mogą bez organizowania przetargu udzielać zamówień na usługi gminie uczestniczącej we współpracy, która udzieliła podmiotowi powiązanemu z nią zamówienia na te usługi bez organizowania przetargu? |
| --- | --- |

3)

Jeżeli model odpowiedzialnej gminy zgodnie z umową o współpracy gminy spełnia natomiast przesłanki współpracy horyzontalnej: czy gminy zaangażowane we współpracę mogą bez organizowania przetargu udzielać zamówień na usługi gminie uczestniczącej we współpracy, która udzieliła podmiotowi powiązanemu z nią zamówienia na te usługi bez organizowania przetargu?

| 4) | Czy w ramach oceny, czy spółka wykonuje znaczą część swojej działalności dla gminy, która ją kontroluje, przy obliczaniu wysokości obrotu odnoszącego się do gminy uwzględnia się obrót spółki stanowiącej własność gminy, która prowadzi transport w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 (2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczącego usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70 w zakresie, w jakim spółka osiąga ten obrót z tytułu transportu, który gmina organizuje jako właściwy organ w rozumieniu rozporządzenia nr 1370/2007? |
| --- | --- |

4)

Czy w ramach oceny, czy spółka wykonuje znaczą część swojej działalności dla gminy, która ją kontroluje, przy obliczaniu wysokości obrotu odnoszącego się do gminy uwzględnia się obrót spółki stanowiącej własność gminy, która prowadzi transport w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 (2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczącego usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70 w zakresie, w jakim spółka osiąga ten obrót z tytułu transportu, który gmina organizuje jako właściwy organ w rozumieniu rozporządzenia nr 1370/2007?

---

(1)  Dz.U. 2004, L 134, s. 114.

(2)  Dz.U. 2007, L 315, s. 1.

---

| 1.7.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 220/24 |
| --- | --- | --- | --- |

1.7.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 220/24

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d’appel de Bruxelles (Belgia) w dniu 24 kwietnia 2019 r. — DA/Romanian Air Traffic Services Administration (Romatsa), Rumunia, Eurocontrol — Europejska Organizacja ds. Bezpieczeństwa Żeglugi Powietrznej — oraz FC, SC European Food SA, SC Starmill SRL, SC Multipack SRL/Romanian Air Traffic Services Administration (Romatsa), Rumunia, DA, Eurocontrol — Europejska Organizacja ds. Bezpieczeństwa Żeglugi Powietrznej

(Sprawa C-333/19)

(2019/C 220/30)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Cour d’appel de Bruxelles

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca odwołanie: DA

Strona przeciwna: Romanian Air Traffic Services Administration (Romatsa), Rumunia, Eurocontrol — Europejska Organizacja ds. Bezpieczeństwa Żeglugi Powietrznej

Pozostałe strony: Komisja Europejska, FC, SC European Food SA, SC Starmill SRL, SC Multipack SRL

Strony wnoszące odwołanie: FC, SC European Food SA, SC Starmill SRL, SC Multipack SRL

Strony przeciwne: Romanian Air Traffic Services Administration (Romatsa), Rumunia, DA, Eurocontrol — Europejska Organizacja ds. Bezpieczeństwa Żeglugi Powietrznej

Pozostała strona: Komisja Europejska

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy decyzję Komisji Europejskiej (UE) 2015/1470 z dnia 30 marca 2015 r. w sprawie pomocy państwa SA.38517 (2014/C) (ex 2014/NN) (1) należy rozumieć w ten sposób, że dotyczy ona płatności należnych od Rumunii nawet w przypadku, gdy płatności będą od niej dochodzone wskutek postępowania egzekucyjnego w sprawie orzeczenia trybunału arbitrażowego ICSID z dnia 11 grudnia 2013 r., wszczętego przed sądami państwa członkowskiego innego niż Rumunia? |
| --- | --- |

1)

Czy decyzję Komisji Europejskiej (UE) 2015/1470 z dnia 30 marca 2015 r. w sprawie pomocy państwa SA.38517 (2014/C) (ex 2014/NN) (1) należy rozumieć w ten sposób, że dotyczy ona płatności należnych od Rumunii nawet w przypadku, gdy płatności będą od niej dochodzone wskutek postępowania egzekucyjnego w sprawie orzeczenia trybunału arbitrażowego ICSID z dnia 11 grudnia 2013 r., wszczętego przed sądami państwa członkowskiego innego niż Rumunia?

| 2) | Czy prawo Unii wymaga samo w sobie i z urzędu, aby sąd państwa członkowskiego (innego niż Rumunia), przed którym zaskarżono postępowanie egzekucyjne w sprawie orzeczenia trybunału arbitrażowego ICSID, które zgodnie z krajowymi przepisami proceduralnymi tego państwa ma powagę rzeczy osądzonej, uchylił to orzeczenie z tego tylko powodu, że w niemającej ostatecznego charakteru decyzji Komisji Europejskiej wydanej po wydaniu orzeczenia uznano, że egzekucja orzeczenia jest niezgodna z europejskim systemem pomocy państwa? |
| --- | --- |

2)

Czy prawo Unii wymaga samo w sobie i z urzędu, aby sąd państwa członkowskiego (innego niż Rumunia), przed którym zaskarżono postępowanie egzekucyjne w sprawie orzeczenia trybunału arbitrażowego ICSID, które zgodnie z krajowymi przepisami proceduralnymi tego państwa ma powagę rzeczy osądzonej, uchylił to orzeczenie z tego tylko powodu, że w niemającej ostatecznego charakteru decyzji Komisji Europejskiej wydanej po wydaniu orzeczenia uznano, że egzekucja orzeczenia jest niezgodna z europejskim systemem pomocy państwa?

| 3) | Czy prawo Unii, a w szczególności zasada lojalnej współpracy lub zasada powagi rzeczy osądzonej, pozwala sądowi krajowemu państwa członkowskiego (innego niż Rumunia) nie przestrzegać swoich zobowiązań międzynarodowych wynikających z konwencji ICSID, w przypadku gdy po wydaniu orzeczenia Komisja Europejska wydała decyzję, w której uznała, że egzekucja orzeczenia byłaby sprzeczna z europejskim systemem pomocy państwa, i to nawet jeśli Komisja Europejska wzięła udział w postępowaniu arbitrażowym (w tym również ze skargi o stwierdzenie nieważności orzeczenia) oraz podniosła zarzuty dotyczące europejskiego systemu pomocy państwa? |
| --- | --- |

3)

Czy prawo Unii, a w szczególności zasada lojalnej współpracy lub zasada powagi rzeczy osądzonej, pozwala sądowi krajowemu państwa członkowskiego (innego niż Rumunia) nie przestrzegać swoich zobowiązań międzynarodowych wynikających z konwencji ICSID, w przypadku gdy po wydaniu orzeczenia Komisja Europejska wydała decyzję, w której uznała, że egzekucja orzeczenia byłaby sprzeczna z europejskim systemem pomocy państwa, i to nawet jeśli Komisja Europejska wzięła udział w postępowaniu arbitrażowym (w tym również ze skargi o stwierdzenie nieważności orzeczenia) oraz podniosła zarzuty dotyczące europejskiego systemu pomocy państwa?

---

(1)  Decyzja Komisji (UE) 2015/1470 z dnia 30 marca 2015 r. w sprawie pomocy państwa SA.38517(2014/C) (ex 2014/NN) wdrożonej przez Rumunię — Orzeczenie arbitrażowe w sprawie Micula przeciwko Rumunii z dnia 11 grudnia 2013 r. [notyfikowana jako dokument nr C(2015) 2112] (Dz.U. 2015, L 232, s. 43).

---

| 1.7.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 220/25 |
| --- | --- | --- | --- |

1.7.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 220/25

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) (Łotwa) w dniu 29 kwietnia 2019 r. — Valsts ieņēmumu dienests/SIA Hydro Energo

(Sprawa C-340/19)

(2019/C 220/31)

Język postępowania: łotewski

Sąd odsyłający

Augstākā tiesa (Senāts)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca w postępowaniu kasacyjnym: Valsts ieņēmumu dienests

Druga strona postępowania kasacyjnego: SIA Hydro Energo

Pytania prejudycjalne

Czy Nomenklaturę scaloną określoną w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (1), zmienionego rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1006/2011 z dnia 27 września 2011 r. (2), należy interpretować w ten sposób, że pozycja 7407 (sztaby, pręty i kształtowniki, z miedzi) obejmuje wlewki z miedzi lub ze stopu miedzi w kształcie prostokąta, których grubość przekracza jedną dziesiątą szerokości i które były walcowane na gorąco, lecz w których przekroju poprzecznym występują pory, szczeliny i nieregularne pęknięcia?

---

(1)  Dz.U. 1987, L 256, s. 1.

(2)  Dz.U. 2011, L 282, s. 1.

---

| 1.7.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 220/26 |
| --- | --- | --- | --- |

1.7.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 220/26

---

Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 28 lutego 2019 r. w sprawie T-178/18, Région de Bruxelles-Capitale/Komisja, wniesione w dniu 1 maja 2019 r. przez Région de Bruxelles-Capitale

(Sprawa C-352/19 P)

(2019/C 220/32)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Région de Bruxelles-Capitale (przedstawiciel: adwokat A. Bailleux)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

| — | uchylenie postanowienia z dnia 28 lutego 2019 r. (T-178/18); |
| --- | --- |

—

uchylenie postanowienia z dnia 28 lutego 2019 r. (T-178/18);

| — | orzeczenie o dopuszczalności skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej przez Région de Bruxelles-Capitale przeciwko rozporządzeniu wykonawczemu Komisji (UE) 2017/2324 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie odnowienia zatwierdzenia substancji czynnej glifosat, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, oraz w sprawie zmiany załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 (1) oraz, w pozostałym zakresie, przekazanie sprawy Sądowi; |
| --- | --- |

—

orzeczenie o dopuszczalności skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej przez Région de Bruxelles-Capitale przeciwko rozporządzeniu wykonawczemu Komisji (UE) 2017/2324 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie odnowienia zatwierdzenia substancji czynnej glifosat, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, oraz w sprawie zmiany załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 (1) oraz, w pozostałym zakresie, przekazanie sprawy Sądowi;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania w obu instancjach. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania w obu instancjach.

Zarzuty i główne argumenty

Zaskarżonym postanowieniem Sąd uznał skargę wniesioną przez Région de Bruxelles-Capitale za niedopuszczalną ze względu na brak interesu prawnego.

Na poparcie odwołania Région de Bruxelles-Capitale podnosi jedyny zarzut dzielący się na dwie części.

Po pierwsze, odmowa zbadania przez Sąd warunków dopuszczalności skargi w świetle art. 9 konwencji z Aarhus wynika z błędnej wykładni art. 2 ust. 4 i art. 9 owej konwencji i nie została właściwie uzasadniona.

Po drugie, brak bezpośredniego oddziaływania na skarżącą Sąd stwierdził kosztem niewystarczającego uzasadnienia, a także nieuwzględnienia art. 263 akapit czwarty TFUE, a także art. 20 ust. 2, art. 32 ust. 1, art. 36 ust. 3, art. 41 ust. 1 oraz art. 43 ust. 5 i 6 rozporządzenia nr 1107/2009.

W części drugiej odwołania, przedstawionej na wypadek gdyby Trybunał uwzględnił wniosek o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowił sam orzec o dopuszczalności skargi, Région de Bruxelles-Capitale przedstawia powody, dla których jego skarga powinna zostać uznana za dopuszczalną, gdyż spełnia przesłanki określone w art. 263 akapit czwarty TFUE.

---

(1)  Dz.U. 2017, L 333, s. 10.

---

| 1.7.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 220/27 |
| --- | --- | --- | --- |

1.7.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 220/27

---

Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 6 marca 2019 r. w sprawie T-289/15, Hamas/Rada, wniesione w dniu 16 maja 2019 r. przez Hamas

(Sprawa C-386/19 P)

(2019/C 220/33)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Hamas (przedstawiciel: adwokat L. Glock)

Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

| — | uchylenie wyroku z dnia 6 marca 2019 r., Hamas/Rada, T-289/15; |
| --- | --- |

—

uchylenie wyroku z dnia 6 marca 2019 r., Hamas/Rada, T-289/15;

| — | wydanie prawomocnego orzeczenia w przedmiocie kwestii objętych odwołaniem; |
| --- | --- |

—

wydanie prawomocnego orzeczenia w przedmiocie kwestii objętych odwołaniem;

| — | obciążenie Rady kosztami postępowania przed Sądem i Trybunałem. |
| --- | --- |

—

obciążenie Rady kosztami postępowania przed Sądem i Trybunałem.

Zarzuty i główne argumenty

Wnoszący odwołanie podnosi cztery zarzuty na poparcie odwołania.

Po pierwsze, orzekając, że okoliczności faktyczne wskazane w pkt 15 załącznika A i w pkt 17 załącznika B do przedstawienia uzasadnienia aktów z marca 2015 r. zostały powołane samodzielnie przez Radę, Sąd przeinaczył znaczenie dokumentów zawartych w aktach sprawy, zastąpił własnym uzasadnieniem uzasadnienie autora zaskarżonych aktów, naruszył obowiązek uzasadnienia orzeczenia i pozbawił skarżącego możliwości przygotowania obrony.

Po drugie, Sąd naruszył art. 1 ust. 4 wspólnego stanowiska 2001/931, przyjmując, że decyzja organu administracji została przyjęta przez właściwą władzę w rozumieniu tego przepisu, podczas gdy decyzja ta nigdy nie stanowiła przedmiotu kontroli sądu.

Po trzecie, Sąd naruszył art. 1 ust. 4 wspólnego stanowiska 2001/93, art. 296 TFUE, prawo do obrony i prawo do skutecznej ochrony sądowej skarżącego, orzekając, że decyzja brytyjska stanowi decyzję o wymierzeniu sankcji karnych i że Rada miała w konsekwencji obowiązek odniesienia się w miarę możliwości do oceny organu, który ją przyjął.

Po czwarte, orzekając, że Hamas i Hamas IDQ stanowią jeden podmiot, Sąd naruszył reguły związane z ciężarem dowodu, uwzględnił poprawienie uzasadnienia przez Radę w toku instancji, uwzględnił dowody bez zbadania, czy są rzetelne, naruszył kontradyktoryjny charakter debaty dotyczącej okoliczności faktycznych, przeinaczył materiały zawarte w aktach sprawy i naruszył zasadę niezależności postępowań.

---

| 1.7.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 220/28 |
| --- | --- | --- | --- |

1.7.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 220/28

---

Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 8 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud — Republika Czeska) — D. H./Ministerstvo vnitra

(Sprawa C-704/17) (1)

(2019/C 220/34)

Język postępowania: czeski

Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 83 z 5.3.2018.

---

| 1.7.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 220/28 |
| --- | --- | --- | --- |

1.7.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 220/28

---

Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 3 kwietna 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel — Belgia) — Oracle Belgium BVBA/Belgische Staat

(Sprawa C-318/18) (1)

(2019/C 220/35)

Język postępowania: niderlandzki

Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 294 z 20.8.2018.

---

| 1.7.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 220/29 |
| --- | --- | --- | --- |

1.7.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 220/29

---

Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 29 marca 2019 r. — (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Erding — Niemcy) — U.B., T.V./Eurowings GmbH

(Sprawa C-776/18) (1)

(2019/C 220/36)

Język postępowania: niemiecki

Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 82 z 4.3.2019.

---

| 1.7.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 220/29 |
| --- | --- | --- | --- |

1.7.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 220/29

---

Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 28 lutego 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Köln — Niemcy) — QG/Germanwings GmbH

(Sprawa C-7/19) (1)

(2019/C 220/37)

Język postępowania: niemiecki

Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 122 z 1.4.2019.

---

GCEU

| 1.7.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 220/30 |
| --- | --- | --- | --- |

1.7.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 220/30

---

Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — Islamic Republic of Iran Shipping Lines i in./Rada

(Sprawa T-434/15) (1)

(Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie środków finansowych - Odpowiedzialność pozaumowna - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom)

(2019/C 220/38)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Islamic Republic of Iran Shipping Lines (Teheran, Iran) i sześciu pozostałych skarżących, których nazwy wskazano w załączniku do wyroku (przedstawiciele: M. Taher, solicitor, M. Malek, QC, i R. Blakeley, barrister)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i H. Marcos Fraile, pełnomocnicy)

Przedmiot

Żądanie, na podstawie art. 268 i 340 TFUE, zasądzenia odszkodowania i zadośćuczynienia za szkody materialne i krzywdy, jakie miały zostać wyrządzone skarżącym ze względu na umieszczenie ich nazw w wykazach zawartych w załączniku II do decyzji Rady z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. 2010, L 195, s. 39), w załączniku do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 668/2010 z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie wdrożenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2010, L 195, s. 25), w załączniku do decyzji Rady 2010/644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. 2010, L 281, s. 81), w załączniku VIII do rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (Dz.U. 2010, L 281, s. 1), a także w załączniku IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. 2012, L 88, s. 1).

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Islamic Republic of Iran Shipping Lines i pozostali skarżący, których nazwy wskazano w załączniku, pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

2)

Islamic Republic of Iran Shipping Lines i pozostali skarżący, których nazwy wskazano w załączniku, pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

---

(1)  Dz.U. C 328 z 5.10.2015.

---

| 1.7.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 220/31 |
| --- | --- | --- | --- |

1.7.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 220/31

---

Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — Export Development Bank of Iran/Rada

(Sprawa T-553/15) (1)

(Odpowiedzialność pozaumowna - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu - Zamrożenie środków finansowych - Naprawienie szkody, jaką miała ponieść skarżąca wskutek umieszczenia i pozostawienia jej nazwy w wykazie osób i podmiotów, do których zastosowanie znajduje rozpatrywane zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Właściwość Sądu - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom)

(2019/C 220/39)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Export Development Bank of Iran (Teheran, Iran) (przedstawiciel: adwokat J.M. Thouvenin)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: V. Piessevaux i M. Bishop, pełnomocnicy).

Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Aresu i R. Tricot, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody, jaką miała ponieść skarżąca wskutek przyjęcia wobec niej środków ograniczających.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Export Development Bank of Iran pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

2)

Export Development Bank of Iran pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

| 3) | Komisja Europejska pokrywa własne koszty. |
| --- | --- |

3)

Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 398 z 30.11.2015.

---

| 1.7.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 220/31 |
| --- | --- | --- | --- |

1.7.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 220/31

---

Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — Alvarez y Bejarano i in./Komisja

(Sprawy połączone T-516/16 i T-536/16) (1)

(Służba publiczna - Urzędnicy - Personel kontraktowy - Nowelizacja regulaminu pracowniczego - Mniej korzystny system zryczałtowanego wypłacania kosztów podróży i zwiększania wymiaru corocznego urlopu wypoczynkowego o dodatkowe dni czasu podróży - Związek między przyznawaniem tych świadczeń a tym, czy osobie przysługuje dodatek zagraniczny czy dodatek z tytułu zamieszkiwania za granicą - Uchylenie przepisów w zakresie zwrotu kosztów corocznej podróży i czasu podróży)

(2019/C 220/40)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Maria Alvarez y Bejarano (Namur, Belgia) i 11 innych skarżących, których nazwiska zostały wymienione w załączniku do wyroku (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Currall i G. Gattinara, następnie G. Gattinara i F. Simonetti, pełnomocnicy)

Interwenienci popierający stronę pozwaną: Parlament Europejski (przedstawiciele: E. Taneva i M. Ecker, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo M. Bauer i M. Veiga, następnie M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

Przedmiot

Skargi na podstawie art. 270 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie nieprzyznawania skarżącym, począwszy od dnia 1 stycznia 2014 r., dodatkowych dni urlopu przeznaczonych na podróż oraz zwrotu kosztów corocznej podróży po to, aby mogli zachować związek z miejscem pochodzenia.

Sentencja

| 1) | Sprawy T-516/16 i T-536/16 zostają połączone do celów wydania wyroku. |
| --- | --- |

1)

Sprawy T-516/16 i T-536/16 zostają połączone do celów wydania wyroku.

| 2) | Skargi zostają oddalone. |
| --- | --- |

2)

Skargi zostają oddalone.

| 3) | Maria Alvarez y Bejarano i inni urzędnicy oraz pracownicy Komisji Europejskiej, których nazwiska zostały wymienione w załączniku, zostają obciążeni kosztami postępowania. |
| --- | --- |

3)

Maria Alvarez y Bejarano i inni urzędnicy oraz pracownicy Komisji Europejskiej, których nazwiska zostały wymienione w załączniku, zostają obciążeni kosztami postępowania.

| 4) | Rada Unii Europejskiej oraz Parlament Europejski pokryją własne koszty postępowania. |
| --- | --- |

4)

Rada Unii Europejskiej oraz Parlament Europejski pokryją własne koszty postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 421 z 24.11.2014 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F-85/14 i przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016 r.).

---

| 1.7.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 220/32 |
| --- | --- | --- | --- |

1.7.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 220/32

---

Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — Ardalic i in./Rada

(Sprawy T-523/16 i T-542/16) (1)

(Służba publiczna - Urzędnicy - Personel kontraktowy - Nowelizacja regulaminu pracowniczego - Mniej korzystny system zryczałtowanego wypłacania kosztów podróży i zwiększania wymiaru corocznego urlopu o dodatkowe dni czasu podróży - Związek między przyznaniem tych uprawnień a statusem personelu cudzoziemskiego lub zagranicznego - Zaprzestanie zwrotu kosztów corocznej podróży i przyznawania czasu podróży)

(2019/C 220/41)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Jakov Ardalic (Bruksela, Belgia) i 11 skarżących, których nazwiska wskazano w załączniku do wyroku (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo M. Bauer i M. Veiga, następnie M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

Interwenient popierający stronę pozwaną: Parlament Europejski (przedstawiciele: E. Taneva i M. Ecker, pełnomocnicy)

Przedmiot

Żądania, na podstawie art. 270 TFUE, stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie nieprzyznania skarżącym, od dnia 1 stycznia 2014 r., czasu podróży i zwrotu kosztów corocznej podróży, tak aby mogli oni utrzymywać relacje z miejscem pochodzenia.

Sentencja

| 1) | Sprawy T-523/16 i T-542/16 zostają połączone do celu wydania wyroku. |
| --- | --- |

1)

Sprawy T-523/16 i T-542/16 zostają połączone do celu wydania wyroku.

| 2) | Skargi zostają oddalone. |
| --- | --- |

2)

Skargi zostają oddalone.

| 3) | Jakov Ardalic oraz pozostali urzędnicy i pracownicy Rady Unii Europejskiej, których nazwiska wskazano w załączniku, zostają obciążeni kosztami postępowania. |
| --- | --- |

3)

Jakov Ardalic oraz pozostali urzędnicy i pracownicy Rady Unii Europejskiej, których nazwiska wskazano w załączniku, zostają obciążeni kosztami postępowania.

| 4) | Parlament Europejski zostaje obciążony kosztami postępowania. |
| --- | --- |

4)

Parlament Europejski zostaje obciążony kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 448 z 15.12.2014 (sprawa pierwotnie wniesiona do Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F-100/14 i przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016 r.).

---

| 1.7.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 220/33 |
| --- | --- | --- | --- |

1.7.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 220/33

---

Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — PT/EBI

(Sprawa T-571/16) (1)

(Służba publiczna - Personel EBI - Ocena - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Postępowanie w sprawie oceny 2014 - Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi - Dopuszczalność - Prawo do bycia wysłuchanym - Zasada domniemania niewinności - Odpowiedzialność - Krzywda)

(2019/C 220/42)

Język postępowania: szwedzki

Strony

Strona skarżąca: PT (przedstawiciel: E. Nordh, avocat)

Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: początkowo G. Nuvoli, E. Raimond, T. Gilliams i G. Faedo, następnie G. Faedo i M. Loizou, pełnomocnicy, wspierani przez M. Johanssona, B. Wägenbaura, avocats, oraz J. Currall, barrister)

Przedmiot

Oparte na art. 270 TFUE i art. 50a statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej żądanie mające na celu, po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji EBI dotyczącej ostatecznego sporządzenia sprawozdania z oceny skarżącego w ramach postępowania za rok 2014, sprawozdania z oceny skarżącego w ramach postępowania za rok 2014, decyzji wydanych przez EBI w odniesieniu do 2015 r. o nieprzyznaniu skarżącemu awansu, premii indywidualnej i podwyżki wynagrodzenia o 1,20%, a po drugie, naprawienie szkody, jaką miał ponieść skarżący.

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność sprawozdania z oceny PT w ramach postępowania w sprawie oceny za rok 2014. |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność sprawozdania z oceny PT w ramach postępowania w sprawie oceny za rok 2014.

| 2) | Od Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI) zasądza się na rzecz PT, tytułem poniesionej krzywdy, kwotę 2000 EUR wraz z odsetkami za zwłokę, począwszy od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku, według stopy ustalonej przez Europejski Bank Centralny (EBC) dla podstawowych operacji refinansujących, powiększonej o 3,5 punktu procentowego. |
| --- | --- |

2)

Od Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI) zasądza się na rzecz PT, tytułem poniesionej krzywdy, kwotę 2000 EUR wraz z odsetkami za zwłokę, począwszy od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku, według stopy ustalonej przez Europejski Bank Centralny (EBC) dla podstawowych operacji refinansujących, powiększonej o 3,5 punktu procentowego.

| 3) | W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

3)

W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

| 4) | EBI zostaje obciążony kosztami postępowania. |
| --- | --- |

4)

EBI zostaje obciążony kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 111 z 29.3.2016 (skarga zarejestrowana początkowo przed Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod numerem F-145/15 i przekazania Sądowi Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016 r.).

---

| 1.7.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 220/34 |
| --- | --- | --- | --- |

1.7.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 220/34

---

Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — Stemcor London i Samac Steel Supplies/Komisja

(Sprawa T-749/16) (1)

(Dumping - Przywóz niektórych płaskich wyrobów ze stali walcowanych na zimno pochodzących z Chin i Rosji - Ostateczne cło antydumpingowe - Rejestracja przywozu - Stosowanie ostatecznego cła antydumpingowego z mocą wsteczną - Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2016/1329 - Świadomość importera co do istnienia praktyk dumpingowych i szkody - Dalszy znaczny wzrost przywozu mogący znacznie osłabić skutki ostatecznego cła antydumpingowego - Artykuł 10 ust. 4 lit. c) i d) rozporządzenia (UE) 2016/1036)

(2019/C 220/43)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Stemcor London Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) i Samac Steel Supplies Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: F. Di Gianni i C. Van Hemelrijck, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.F. Brakeland, N. Kuplewatzky, T. Maxian Rusche i E. Schmidt, pełnomocnicy)

Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Eurofer, Association Européenne de l’Acier, ASBL (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: O. Prost, A. Coelho Dias i S. Seeuws, adwokaci)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności części rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/1329 z dnia 29 lipca 2016 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na zarejestrowany przywóz niektórych płaskich wyrobów ze stali walcowanych na zimno pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Federacji Rosyjskiej (Dz.U. 2016, L 210, s. 27).

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Stemcor London Ltd i Samac Steel Supplies Ltd pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską i Eurofer, Association européenne de l’acier, ASBL. |
| --- | --- |

2)

Stemcor London Ltd i Samac Steel Supplies Ltd pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską i Eurofer, Association européenne de l’acier, ASBL.

---

(1)  Dz.U. C 6 z 9.1.2017.

---

| 1.7.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 220/35 |
| --- | --- | --- | --- |

1.7.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 220/35

---

Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — RW/Komisja

(Sprawa T-170/17) (1)

(Służba publiczna - Urzędnicy - Artykuł 42c regulaminu pracowniczego - Odesłanie na urlop w interesie służby - Automatyczne przejście na emeryturę - Interes prawny - Dopuszczalność - Zakres stosowania prawa - Wykładnia literalna, systemowa i celowościowa)

(2019/C 220/44)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: RW (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo G. Berscheid i A.C. Simon, następnie G. Berscheid i B. Mongin, pełnomocnicy)

Przedmiot

Skarga na podstawie art. 270 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 2 marca 2017 r. w przedmiocie odesłania skarżącego na urlop w interesie służby na podstawie art. 42c Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej oraz jednocześnie jego automatycznego przejścia na emeryturę na podstawie akapitu piątego tego przepisu.

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 2 marca 2017 r., na mocy której RW został odesłany na urlop w interesie służby i jednocześnie automatycznie przeniesiony na emeryturę. |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 2 marca 2017 r., na mocy której RW został odesłany na urlop w interesie służby i jednocześnie automatycznie przeniesiony na emeryturę.

| 2) | Komisja pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez RW, w tym koszty postępowania w przedmiocie środków tymczasowych. |
| --- | --- |

2)

Komisja pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez RW, w tym koszty postępowania w przedmiocie środków tymczasowych.

---

(1)  Dz.U. C 161 z 22.5.2017.

---

| 1.7.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 220/36 |
| --- | --- | --- | --- |

1.7.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 220/36

---

Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — UPF/Komisja

(Sprawa T-747/17) (1)

(Pomoc państwa - System zwolnienia z podatku od osób prawnych wdrożony przez Francję na rzecz portów - Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny z rynkiem wewnętrznym - Pomoc istniejąca - Pojęcie działalności gospodarczej - Obowiązek uzasadnienia - Zakłócenie konkurencji i wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi - Zasada dobrej administracji)

(2019/C 220/45)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Union des Ports de France — UPF (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci C. Vannini i E. Moraïtou)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky i S. Noë, pełnomocnicy)

Przedmiot

Przedstawione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji (UE) 2017/2116 z dnia 27 lipca 2017 r. w sprawie pomocy państwa SA.38398 (2016/C) (ex 2015/E) wdrożonej przez Francję — Opodatkowanie portów we Francji (Dz.U. 2017, L 332, p. 24).

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Union des ports de France — UPF zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Union des ports de France — UPF zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 32 z 29.1.2018.

---

| 1.7.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 220/36 |
| --- | --- | --- | --- |

1.7.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 220/36

---

Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — Chambre de commerce et d’industrie métropolitaine Bretagne-Ouest (port de Brest)/Komisja

(Sprawa T-754/17) (1)

(Pomoc państwa - System zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych wprowadzony przez Francję na rzecz portów francuskich - Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny z rynkiem wewnętrznym - Pomoc istniejąca - Pojęcie działalności gospodarczej - Usługi świadczone w interesie ogólnym - Zasada dobrej administracji - Obowiązek uzasadnienia - Błąd w ocenie)

(2019/C 220/46)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Chambre de commerce et d’industrie métropolitaine Bretagne-Ouest (port de Brest) (Brest, Francja) (przedstawiciele: J. Vanden Eynde i E. Wauters, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky i S. Noë, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji (UE) 2017/2116 z dnia 27 lipca 2017 r. w sprawie pomocy państwa SA.38398 (2016/C, ex 2015/E) wdrożonej przez Francję — Opodatkowanie portów we Francji (Dz.U. 2017, L 332, s. 24).

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Chambre de commerce et d’industrie métropolitaine Bretagne-Ouest (port de Brest) zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Chambre de commerce et d’industrie métropolitaine Bretagne-Ouest (port de Brest) zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 42 z 5.2.2008.

---

| 1.7.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 220/37 |
| --- | --- | --- | --- |

1.7.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 220/37

---

Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — Team Beverage/EUIPO (LIEBLINGSWEIN)

(Sprawa T-55/18) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego LIEBLINGSWEIN - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Charakter wprowadzający w błąd - Artykuł 7 ust. 1 lit. b), c) i g) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

(2019/C 220/47)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Team Beverage AG (Wildeshausen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Spieker, A. Schönfleisch i M. Alber)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 listopada 2017 r. (sprawa R 291/2017-1), dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego LIEBLINGSWEIN jako unijnego znaku towarowego.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Team Beverage AG zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Team Beverage AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 104 z 19.3.2018.

---

| 1.7.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 220/38 |
| --- | --- | --- | --- |

1.7.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 220/38

---

Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — T/EUIPO

(Sprawa T-56/18) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego WEIN FÜR PROFIS - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Charakter wprowadzający w błąd - Artykuł 7 ust. 1 lit. b), c) i g) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

(2019/C 220/48)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Team Beverage AG (Wildeshausen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Spieker, A. Schönfleisch i M. Alber)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 listopada 2017 r. (sprawa R 501/2017-1), dotycząca wniosku o rejestrację oznaczenia graficznego WEIN FÜR PROFIS jako znaku towarowego Unii Europejskiej.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Team Beverage AG pokrywa koszty postępowania. |
| --- | --- |

2)

Team Beverage AG pokrywa koszty postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 104 z 19.3.2018.

---

| 1.7.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 220/38 |
| --- | --- | --- | --- |

1.7.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 220/38

---

Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — Team Beverage/EUIPO (WEIN FÜR PROFIS)

(Sprawa T-57/18) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego WEIN FÜR PROFIS - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Charakter wprowadzający w błąd - Artykuł 7 ust. 1 lit. b), c) i g) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

(2019/C 220/49)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Team Beverage AG (Wildeshausen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Spieker, A. Schönfleisch i M. Alber)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 listopada 2017 r. (sprawa R 502/2017-1), dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego WEIN FÜR PROFIS jako unijnego znaku towarowego.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Team Beverage AG zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Team Beverage AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 104 z 19.3.2018.

---

| 1.7.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 220/39 |
| --- | --- | --- | --- |

1.7.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 220/39

---

Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2019 r. — Proodeftiki/Komisja

(Sprawa T-271/19)

(2019/C 220/50)

Język postępowania: grecki

Strony

Strona skarżąca: Proodeftiki ATE (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat M. Panagopoulou)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2018) 6717 final z dnia 19 października 2018 r. w sprawie pomocy państwa S.A. 50233 (2018/N) — Grecja Pomoc państwa na budowę odcinka Lamia-Xiniada autostrady E65; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2018) 6717 final z dnia 19 października 2018 r. w sprawie pomocy państwa S.A. 50233 (2018/N) — Grecja Pomoc państwa na budowę odcinka Lamia-Xiniada autostrady E65;

| — | obciążenie Komisji całością kosztów postępowania poniesionych przez skarżącą. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji całością kosztów postępowania poniesionych przez skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy, dotyczący braku uzasadnienia w odniesieniu do oceny dokonanej przez Komisję Europejską w sekcji 3.3.1.1 zaskarżonej decyzji, zgodnie z którą to oceną spełnione jest kryterium przyczynienia się danej pomocy do osiągnięcia celów stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy, dotyczący braku uzasadnienia w odniesieniu do oceny dokonanej przez Komisję Europejską w sekcji 3.3.1.1 zaskarżonej decyzji, zgodnie z którą to oceną spełnione jest kryterium przyczynienia się danej pomocy do osiągnięcia celów stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania.

| 2. | Zarzut drugi, dotyczący braku uzasadnienia i oczywistego błędu w ocenie co do prawa i okoliczności faktycznych sprawy w odniesieniu do dokonanej przez Komisję Europejską oceny w sekcji 3.3.1.2 zaskarżonej decyzji, zgodnie z którą to oceną jest spełnione kryterium stworzenia zachęty dla koncesjonariusza. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi, dotyczący braku uzasadnienia i oczywistego błędu w ocenie co do prawa i okoliczności faktycznych sprawy w odniesieniu do dokonanej przez Komisję Europejską oceny w sekcji 3.3.1.2 zaskarżonej decyzji, zgodnie z którą to oceną jest spełnione kryterium stworzenia zachęty dla koncesjonariusza.

| 3. | Zarzut trzeci, dotyczący oczywistego błędu w ocenie co do prawa i okoliczności faktycznych sprawy w odniesieniu do dokonanej przez Komisję Europejską oceny w sekcji 3.3.1.3 i w sekcji 3.3.1.4 zaskarżonej decyzji, zgodnie z którą to oceną jest spełnione kryterium zasady konieczności i zasady proporcjonalności. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci, dotyczący oczywistego błędu w ocenie co do prawa i okoliczności faktycznych sprawy w odniesieniu do dokonanej przez Komisję Europejską oceny w sekcji 3.3.1.3 i w sekcji 3.3.1.4 zaskarżonej decyzji, zgodnie z którą to oceną jest spełnione kryterium zasady konieczności i zasady proporcjonalności.

| 4. | Zarzut czwarty, dotyczący braku uzasadnienia w odniesieniu do dokonanej przez Komisję w sekcji 3.3.1.3 (pkt 60–64) zaskarżonej decyzji. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty, dotyczący braku uzasadnienia w odniesieniu do dokonanej przez Komisję w sekcji 3.3.1.3 (pkt 60–64) zaskarżonej decyzji.

| 5. | Zarzut piąty, dotyczący braku uzasadnienia i oczywistego błędu w ocenie co do prawa i okoliczności faktycznych sprawy w odniesieniu do dokonanej przez Komisję Europejską oceny w sekcji 3.3.1.3 (pkt 66–69) zaskarżonej decyzji. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty, dotyczący braku uzasadnienia i oczywistego błędu w ocenie co do prawa i okoliczności faktycznych sprawy w odniesieniu do dokonanej przez Komisję Europejską oceny w sekcji 3.3.1.3 (pkt 66–69) zaskarżonej decyzji.

| 6. | Zarzut szósty, dotyczący braku uzasadnienia w odniesieniu do dokonanej przez Komisję Europejską oceny w sekcji 3.3.1.3 (pkt 70–73) zaskarżonej decyzji. |
| --- | --- |

6.

Zarzut szósty, dotyczący braku uzasadnienia w odniesieniu do dokonanej przez Komisję Europejską oceny w sekcji 3.3.1.3 (pkt 70–73) zaskarżonej decyzji.

| 7. | Zarzut siódmy, dotyczący braku uzasadnienia i oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do dokonanej przez Komisję Europejską oceny w sekcji 3.3.1.3 (pkt 75–80) zaskarżonej decyzji, zgodnie z którą to oceną jest spełnione kryterium proporcjonalności danej pomocy. |
| --- | --- |

7.

Zarzut siódmy, dotyczący braku uzasadnienia i oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do dokonanej przez Komisję Europejską oceny w sekcji 3.3.1.3 (pkt 75–80) zaskarżonej decyzji, zgodnie z którą to oceną jest spełnione kryterium proporcjonalności danej pomocy.

| 8. | Zarzut ósmy, dotyczący braku uzasadnienia i oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do dokonanej przez Komisję Europejską oceny w sekcji 3.3.1.5 zaskarżonej decyzji, jeśli chodzi o brak wpływu na handel wewnątrzwspólnotowy. |
| --- | --- |

8.

Zarzut ósmy, dotyczący braku uzasadnienia i oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do dokonanej przez Komisję Europejską oceny w sekcji 3.3.1.5 zaskarżonej decyzji, jeśli chodzi o brak wpływu na handel wewnątrzwspólnotowy.

---

| 1.7.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 220/40 |
| --- | --- | --- | --- |

1.7.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 220/40

---

Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2019 r. — Target Ventures Group/EUIPO — Target Partners (TARGET VENTURES)

(Sprawa T-273/19)

(2019/C 220/51)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Target Ventures Group Ltd (Road Town, Brytyjskie Wyspy Dziewicze) (przedstawiciele: adwokaci T. Dolde, P. Homann)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Target Partners GmbH (Monachium, Niemcy)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego TARGET VENTURES — zgłoszenie nr 13 685 565

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 lutego 2019 r. w sprawie R 1684/2017-2

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w postępowaniu przed Wydziałem Unieważnień i w postępowaniu przed Drugą Izbą Odwoławczą EUIPO. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w postępowaniu przed Wydziałem Unieważnień i w postępowaniu przed Drugą Izbą Odwoławczą EUIPO.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009;

| — | naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009. |
| --- | --- |

—

naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009.

---

| 1.7.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 220/41 |
| --- | --- | --- | --- |

1.7.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 220/41

---

Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2019 r. — Front Polisario/Rada

(Sprawa T-279/19)

(2019/C 220/52)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Front populaire pour la libération de la Saguia el-Hamra et du Rio de oro (Front Polisario) (przedstawiciel: adwokat G. Devers)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie dopuszczalności skargi; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie dopuszczalności skargi;

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie Rady kosztami. |
| --- | --- |

—

obciążenie Rady kosztami.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi na decyzję Rady (UE) 2019/217 z dnia 28 stycznia 2019 r. w sprawie zawarcia porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim dotyczącego zmiany protokołów nr 1 i 4 do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Marokańskim, z drugiej strony (JO 2019, L 34, s. 1) strona skarżąca podnosi dziesięć zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący braku kompetencji Rady do przyjęcia zaskarżonej decyzji, jako że Unia i Królestwo Marokańskie nie mają kompetencji do zawierania umów międzynarodowych obejmujących Saharę Zachodnią w miejsce narodu zamieszkującego to terytorium reprezentowanego przez Front Polisario. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący braku kompetencji Rady do przyjęcia zaskarżonej decyzji, jako że Unia i Królestwo Marokańskie nie mają kompetencji do zawierania umów międzynarodowych obejmujących Saharę Zachodnią w miejsce narodu zamieszkującego to terytorium reprezentowanego przez Front Polisario.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku zbadania wszystkich istotnych okoliczności sprawy, jako że Rada nie wzięła pod uwagę faktu, że umowa międzynarodowa zawarta poprzez zaskarżoną decyzję była stosowana tymczasowo, przez 12 lat, na terytorium Sahary Zachodniej z naruszeniem jej odrębnego i odmiennego statutu. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku zbadania wszystkich istotnych okoliczności sprawy, jako że Rada nie wzięła pod uwagę faktu, że umowa międzynarodowa zawarta poprzez zaskarżoną decyzję była stosowana tymczasowo, przez 12 lat, na terytorium Sahary Zachodniej z naruszeniem jej odrębnego i odmiennego statutu.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku zbadania kwestii poszanowania praw podstawowych, ponieważ przy przyjmowaniu zaskarżonej decyzji Rada nie rozpatrzyła kwestii poszanowania praw człowieka na okupowanym terytorium Sahrawi. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku zbadania kwestii poszanowania praw podstawowych, ponieważ przy przyjmowaniu zaskarżonej decyzji Rada nie rozpatrzyła kwestii poszanowania praw człowieka na okupowanym terytorium Sahrawi.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa do obrony, jako że przed podjęciem zaskarżonej decyzji Rada nie podjęła żadnej dyskusji z Frontem Polisario, jedynym reprezentantem narodu Sahary Zachodniej. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa do obrony, jako że przed podjęciem zaskarżonej decyzji Rada nie podjęła żadnej dyskusji z Frontem Polisario, jedynym reprezentantem narodu Sahary Zachodniej.

| 5. | Zarzut piąty dotyczący naruszenia podstawowych zasad i wartości przyświecających działaniu Unii na scenie międzynarodowej, jako że umowa międzynarodowa zawarta poprzez zaskarżoną decyzję ma zastosowanie do terytorium Sahary Zachodniej w ramach aneksjonistycznej polityki Królestwa Marokańskiego i systematycznych naruszeń praw fundamentalnych, jakich wymaga utrzymanie tej polityki. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty dotyczący naruszenia podstawowych zasad i wartości przyświecających działaniu Unii na scenie międzynarodowej, jako że umowa międzynarodowa zawarta poprzez zaskarżoną decyzję ma zastosowanie do terytorium Sahary Zachodniej w ramach aneksjonistycznej polityki Królestwa Marokańskiego i systematycznych naruszeń praw fundamentalnych, jakich wymaga utrzymanie tej polityki.

| 6. | Zarzut szósty dotyczący naruszenia prawa do samostanowienia, jako że umowa międzynarodowa zawarta poprzez zaskarżoną decyzję ma zastosowanie do Sahary Zachodniej z naruszeniem z jednej strony odrębnego i odmiennego statusu tego terytorium oraz z drugiej strony prawa narodu Sahrawi do poszanowania integralności jego terytorium. |
| --- | --- |

6.

Zarzut szósty dotyczący naruszenia prawa do samostanowienia, jako że umowa międzynarodowa zawarta poprzez zaskarżoną decyzję ma zastosowanie do Sahary Zachodniej z naruszeniem z jednej strony odrębnego i odmiennego statusu tego terytorium oraz z drugiej strony prawa narodu Sahrawi do poszanowania integralności jego terytorium.

| 7. | Zarzut siódmy dotyczący naruszenia zasady względnej skuteczności traktatów, jako że naród Sahary Zachodniej reprezentowany przez Front Polisario nie wyraził zgody na umowę międzynarodową zawartą poprzez zaskarżoną decyzję. |
| --- | --- |

7.

Zarzut siódmy dotyczący naruszenia zasady względnej skuteczności traktatów, jako że naród Sahary Zachodniej reprezentowany przez Front Polisario nie wyraził zgody na umowę międzynarodową zawartą poprzez zaskarżoną decyzję.

| 8. | Zarzut ósmy dotyczący naruszenia przestrzeni powietrznej Sahary Zachodniej, jako że zaskarżona decyzja poprzez potwierdzenie nielegalnej praktyki wynikającej z tymczasowego stosowania umowy międzynarodowej zawartej poprzez tę decyzję skutkowałaby włączeniem obszaru powietrznego Sahrawi w zakres stosowania owej umowy. |
| --- | --- |

8.

Zarzut ósmy dotyczący naruszenia przestrzeni powietrznej Sahary Zachodniej, jako że zaskarżona decyzja poprzez potwierdzenie nielegalnej praktyki wynikającej z tymczasowego stosowania umowy międzynarodowej zawartej poprzez tę decyzję skutkowałaby włączeniem obszaru powietrznego Sahrawi w zakres stosowania owej umowy.

| 9. | Zarzut dziewiąty dotyczący naruszenia prawa odpowiedzialności międzynarodowej, jako że poprzez zaskarżoną decyzję Unia z jednej strony uchybiła obowiązkowi nieuznawania nielegalnej okupacji Sahary Zachodniej, a z drugiej strony udzieliła pomocy i wsparcia celem utrzymania tej sytuacji. |
| --- | --- |

9.

Zarzut dziewiąty dotyczący naruszenia prawa odpowiedzialności międzynarodowej, jako że poprzez zaskarżoną decyzję Unia z jednej strony uchybiła obowiązkowi nieuznawania nielegalnej okupacji Sahary Zachodniej, a z drugiej strony udzieliła pomocy i wsparcia celem utrzymania tej sytuacji.

| 10. | Zarzut dziesiąty dotyczący naruszenia obowiązku poszanowania międzynarodowych praw człowieka i międzynarodowego prawa humanitarnego, jako że poszanowanie przez Unię obowiązków międzynarodowych względem narodu Sahary Zachodniej prowadziłoby przynajmniej do tego, że Rada powstrzymałaby się od przyjęcia zaskarżonej decyzji, pozwalając na wejście w życie umowy międzynarodowej mającej zastosowanie do części Sahary Zachodniej pod okupacją marokańską. |
| --- | --- |

10.

Zarzut dziesiąty dotyczący naruszenia obowiązku poszanowania międzynarodowych praw człowieka i międzynarodowego prawa humanitarnego, jako że poszanowanie przez Unię obowiązków międzynarodowych względem narodu Sahary Zachodniej prowadziłoby przynajmniej do tego, że Rada powstrzymałaby się od przyjęcia zaskarżonej decyzji, pozwalając na wejście w życie umowy międzynarodowej mającej zastosowanie do części Sahary Zachodniej pod okupacją marokańską.

---

| 1.7.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 220/43 |
| --- | --- | --- | --- |

1.7.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 220/43

---

Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2019 r. — BigBen Interactive/EUIPO — natcon7 (nacon)

(Sprawa T-287/19)

(2019/C 220/53)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: BigBen Interactive (Fretin, Francja) (przedstawiciel: adwokat M. Chaminade)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: natcon7 GmbH (Hamburg, Niemcy)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „nacon” — zgłoszenie nr 13 036 728

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 stycznia 2019 r. w sprawie R 1745/2017-2

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w sprawie sprzeciwu oraz kosztami postępowania odwoławczego przed izbą odwoławczą. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w sprawie sprzeciwu oraz kosztami postępowania odwoławczego przed izbą odwoławczą.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 1.7.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 220/44 |
| --- | --- | --- | --- |

1.7.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 220/44

---

Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2019 r. — Think Schuhwerk/EUIPO (Kształt czerwonych skuwek sznurowadeł do butów)

(Sprawa T-298/19)

(2019/C 220/54)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Think Schuhwerk GmbH (Kopfing, Austria) (przedstawiciel: M. Gail, Rechtsanwalt)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Sporny znak towarowy: Rejestracja pozycyjnego unijnego znaku towarowego (Kształt czerwonych skuwek sznurowadeł do butów) — zgłoszenie nr 15 152 606

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 marca 2019 r. w sprawie R 1170/2018-5

Żądanie

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie EUIPO jego własnymi kosztami postępowania, a także kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO jego własnymi kosztami postępowania, a także kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | naruszenie zasady równego traktowania; |
| --- | --- |

—

naruszenie zasady równego traktowania;

| — | naruszenie prawa do obrony. |
| --- | --- |

—

naruszenie prawa do obrony.

---