# Dziennik Urzędowy C 206/2019

| | ISSN 1977-1002 |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | C 206 |
| | |
| Wydanie polskie | Informacje i zawiadomienia | Rocznik 6217 czerwca 2019 |

ISSN 1977-1002

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 206

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Rocznik 6217 czerwca 2019

---

| Spis treśći | Strona |
| --- | --- |
| | IV   Informacje |
| | INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ |
| | Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej |
| 2019/C 206/01 | Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej | 1 |

Spis treśći

Strona

IV   Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

2019/C 206/01

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

1

---

| | V   Ogłoszenia |
| --- | --- |
| | POSTĘPOWANIA SĄDOWE |
| | CDJ |
| 2019/C 206/02 | Sprawy połączone C-473/17 i C-546/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 kwietnia 2019 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunal Supremo — Hiszpania) — Repsol Butano SA (C-473/17), DISA Gas SAU (C-546/17)/Administración del Estado (Odesłanie prejudycjalne — Energia — Sektor będących pochodną ropy naftowej gazów skroplonych (LPG) — Ochrona konsumentów — Obowiązek świadczenia usługi w ogólnym interesie gospodarczym — Maksymalna cena za butlę gazu — Obowiązek dostawy do domu — Artykuł 106 TFUE — Dyrektywy 2003/55/WE, 2009/73/WE i 2006/123/WE — Wykładnia wyroku z dnia 20 kwietnia 2010 r., Federutility i in. (C-265/08, EU:C:2010:205) — Zasada proporcjonalności) | 2 |
| 2019/C 206/03 | Sprawa C-483/17: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal — Irlandia) — Neculai Tarola/Minister for Social Protection (Odesłanie prejudycjalne — Obywatelstwo Unii — Swobodny przepływ osób — Dyrektywa 2004/38/WE — Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich — Artykuł 7 ust. 1 lit. a) — Pracownicy i osoby prowadzące działalność na własny rachunek — Artykuł 7 ust. 3 lit. c) — Prawo pobytu przez okres przekraczający trzy miesiące — Obywatel państwa członkowskiego, który wykonywał pracę najemną w innym państwie członkowskim przez okres dwóch tygodni — Niezamierzone bezrobocie — Zachowanie statusu pracownika przez co najmniej sześć miesięcy — Prawo do zasiłku dla bezrobotnych (jobseeker’s allowance) | 3 |
| 2019/C 206/04 | Sprawa C-501/17: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln — Niemcy) — Germanwings GmbH/Wolfgang Pauels (Odesłanie prejudycjalne — Transport lotniczy — Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 — Artykuł 5 ust. 3 — Odszkodowanie dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów — Zakres — Zwolnienie z obowiązku odszkodowania — Pojęcie nadzwyczajnych okoliczności — Uszkodzenie opony statku powietrznego przez ciało obce znajdujące się na pasie startowym portu lotniczego) | 4 |
| 2019/C 206/05 | C-558/17 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 kwietnia 2019 r. — OZ/Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) (Odwołanie — Służba publiczna — Personel Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI) — Molestowanie seksualne — Dochodzenie prowadzone w ramach programu Dignity at work — Odrzucenie skargi na molestowanie — Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji prezesa EBI odrzucającej skargę w trybie administracyjnym — Naprawienie szkody) | 4 |
| 2019/C 206/06 | Sprawy połączone C-582/17 i C-583/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 2 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State — Niderlandy) — Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie/H. (C-582/17), R. (C-583/17) (Odesłanie prejudycjalne — Ustalanie państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej — Rozporządzenie (UE) nr 604/2013 — Artykuł 18 ust. 1 lit. b — d) — Artykuł 23 ust. 1 — Artykuł 24 ust. 1 — Procedura wtórnego przejęcia — Kryteria odpowiedzialności — Nowy wniosek złożony w innym państwie członkowskim — Artykuł 20 ust. 5 — Trwające postępowanie w sprawie ustalenia — Wycofanie wniosku — Artykuł 27 — Środki odwoławcze) | 5 |
| 2019/C 206/07 | Sprawa C-603/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom — Zjednoczone Królestwo) — Peter Bosworth, Colin Hurley/Arcadia Petroleum Limited i in. (Odesłanie prejudycjalne — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Konwencja z Lugano II — Jurysdykcja i uznawanie orzeczeń sądowych oraz ich wykonywanie w sprawach cywilnych i handlowych — Rozdział II sekcja 5 (art. 18 — 21) — Jurysdykcja w sprawach dotyczących indywidualnych umów o pracę) | 6 |
| 2019/C 206/08 | Sprawa C-617/17: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy — Polska) — Powszechny Zakład Ubezpieczeń na Życie S.A./Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (Odesłanie prejudycjalne — Konkurencja — Artykuł 82 WE — Nadużycie pozycji dominującej — Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 — Artykuł 3 ust. 1 — Stosowanie krajowego prawa konkurencji — Wydana przez krajowy organ ochrony konkurencji decyzja nakładająca dwie grzywny, jedną na podstawie prawa krajowego, a drugą na podstawie prawa Unii — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 50 — Zasada ne bis in idem — Możliwość zastosowania) | 7 |
| 2019/C 206/09 | Sprawa C-638/17: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas — Litwa) — postępowanie wszczęte przez Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos (Odesłanie prejudycjalne — Struktura i stawki podatków akcyzowych stosowanych do wyrobów tytoniowych — Dyrektywa 2011/64/UE — Artykuł 4 ust. 1 lit. a) — Pojęcie cygar lub cygaretek — Tytoń zrolowany o zewnętrznym owinięciu z naturalnego tytoniu częściowo pokrytym dodatkową papierową warstwą) | 8 |
| 2019/C 206/10 | Sprawa C-690/17: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf — Niemcy) — ÖKO-Test Verlag GmbH/Dr. Rudolf Liebe Nachf. GmbH & Co.KG (Odesłanie prejudycjalne — Własność intelektualna — Znaki towarowe — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 9 ust. 1 — Dyrektywa 2008/95/WE — Artykuł 5 ust. 1 i 2 — Prawa wynikające ze znaku towarowego — Indywidualny znak towarowy tworzony przez znak testowy) | 9 |
| 2019/C 206/11 | Sprawa C-691/17: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 11 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság — Węgry) — PORR Építési Kft./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága (Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Wspólny system podatku od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Prawo do odliczenia naliczonego podatku od wartości dodanej (VAT) — Artykuł 199 ust. 1 lit. a) — Mechanizm odwrotnego obciążenia — Nienależna zapłata podatku przez odbiorcę usług na rzecz usługodawców na podstawie błędnie wystawionej faktury zgodnie z ogólnym systemem podatkowym — Decyzja organu podatkowego stwierdzająca zaległość podatkową obciążającą odbiorcę usług i oddalająca wniosek o odliczenie — Brak zbadania możliwości zwrotu podatku przez organ podatkowy) | 10 |
| 2019/C 206/12 | Sprawa C-699/17: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 4 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof — Austria) — postępowanie wszczęte przez Allianz Vorsorgekasse AG (Odesłanie prejudycjalne — Zamówienia publiczne — Zawieranie umów o przystąpieniu do zakładowego funduszu prewencyjnego trudniącego się zarządzaniem składek na zakładową prewencję pracowniczą — Zawarcie umowy wymagające zgody pracowników lub ich przedstawicieli — Dyrektywa 2014/24/UE — Artykuły 49 i 56 TFUE — Zasady równego traktowania i niedyskryminacji — Obowiązek przejrzystości) | 11 |
| 2019/C 206/13 | Sprawy połączone C-29/18, C-30/18 i C-44/18: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia — Hiszpania) — Cobra Servicios Auxiliares SA/José David Sánchez Iglesias (C-29/18), José Ramón Fiuza Asorey (C-30/18), Jesús Valiño Lopez (C-44/18), FOGASA (C-29/18 i C-44/18), Incatema SL (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Dyrektywa 1999/70/WE — Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC — Klauzula 4 — Zasada niedyskryminacji — Pojęcie warunków zatrudnienia — Porównywalność sytuacji — Uzasadnienie — Pojęcie powodów o charakterze obiektywnym — Odprawa w wypadku rozwiązania umowy o pracę na czas nieokreślony z obiektywnej przyczyny — Niższa odprawa wypłacana przy zakończeniu umowy o pracę o wykonanie określonego zadania) | 12 |
| 2019/C 206/14 | Sprawa C-139/18 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 kwietnia 2019 r. — CJ/Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC) (Odwołanie — Służba publiczna — Członek personelu kontraktowego — Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC) — Sprawozdanie z oceny — Postępowanie w sprawie oceny w 2011 r. — Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji zamykającej sprawozdanie z oceny) | 12 |
| 2019/C 206/15 | Sprawa C-214/18: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 10 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Sopocie Wydział I Cywilny — Polska) — postępowanie wszczęte przez H.W. (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2006/112/WE — Podatek od wartości dodanej (VAT) — Komornik sądowy — Egzekucja — Opłaty egzekucyjne określone w ustawie — Praktyka administracyjna właściwych organów krajowych uznająca, że kwota tych opłat egzekucyjnych zawiera VAT — Zasady neutralności i proporcjonalności) | 13 |
| 2019/C 206/16 | C-254/18: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État — Francja) — Syndicat des cadres de la sécurité intérieure/Premier ministre, Ministre de l’Intérieur, Ministre de l’Action et des Comptes publics (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2003/88/WE — Organizacja czasu pracy — Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników — Maksymalny tygodniowy wymiar czasu pracy — Okres rozliczeniowy — Ruchomy albo stały charakter tego okresu — Odstępstwo — Funkcjonariusze policji) | 14 |
| 2019/C 206/17 | Sprawa C-266/18: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybieprejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Poznaniu — Polska) — Aqua Med sp. z o.o./Irena Skóra (Odesłanie prejudycjalne — Ochrona konsumentów — Dyrektywa 93/13/EWG — Nieuczciwe warunki w umowach zawieranych z udziałem konsumentów — Artykuł 1 ust. 2 — Zakres stosowania dyrektywy — Klauzula ustalająca właściwość miejscową konkretnego sądu w oparciu o odesłanie do przepisów ogólnych — Artykuł 6 ust. 1 — Przeprowadzana z urzędu kontrola abuzywności klauzul — Artykuł 7 ust. 1 — Obowiązki i uprawnienia sądu krajowego) | 14 |
| 2019/C 206/18 | Sprawa C-282/18 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 10 kwietnia 2019 r. — The Green Effort Ltd/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Fédération internationale de l’automobile (FIA) (Odwołanie — Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie odwoławcze — Termin — Doręczenie drogą elektroniczną — Obliczanie terminów) | 15 |
| 2019/C 206/19 | Sprawa C-288/18: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 11 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — X BV/Staatssecretaris van Financiën (Odesłanie prejudycjalne — Wspólna taryfa celna — Klasyfikacja towarów — Nomenklatura scalona — Podpozycje 85285100 i 85285940 — Płaskie monitory ciekłokrystaliczne mogące wyświetlać sygnały pochodzące z systemów do automatycznego przetwarzania danych — Porozumienie w sprawie handlu produktami technologii informacyjnej) | 16 |
| 2019/C 206/20 | Sprawa C-295/18: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 11 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação do Porto — Portugalia) — Mediterranean Shipping Company (Portugal) — Agentes de Navegação S.A./Banco Comercial Português SA, Caixa Geral de Depósitos, SA (Odesłanie prejudycjalne — Usługi płatnicze w ramach rynku wewnętrznego — Dyrektywa 2007/64/WE — Artykuły 2 i 58 — Zakres stosowania — Użytkownik usług płatniczych — Pojęcie — Realizacja polecenia zapłaty wystawionego przez osobę trzecią w odniesieniu do rachunku, którego nie jest posiadaczem — Brak autoryzacji posiadacza obciążonego rachunku — Nieautoryzowana transakcja płatnicza) | 16 |
| 2019/C 206/21 | Sprawa C-464/18: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 11 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil no 1 de Gerona — Hiszpania) — ZX/Ryanair DAC (Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 — Ustalenie sądu właściwego do rozpoznania powództwa o odszkodowanie za opóźniony lot — Artykuł 7 pkt 5 — Działalność filii — Artykuł 26 — Dorozumiane ugruntowanie jurysdykcji — Konieczność stawiennictwa pozwanego przed sądem) | 17 |
| 2019/C 206/22 | Sprawa C-155/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 22 lutego 2019 r. — Federazione Italiana Giuoco Calcio (FIGC), Consorzio Ge.Se.Av. S. c. arl/De Vellis Servizi Globali Srl | 18 |
| 2019/C 206/23 | Sprawa C-156/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 22 lutego 2019 r. — Federazione Italiana Giuoco Calcio (FIGC), Consorzio Ge.Se.Av. S. c. arl/De Vellis Servizi Globali Srl | 19 |
| 2019/C 206/24 | Sprawa C-168/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte dei Conti — Sezione giurisdizionale per la Regione Puglia (Włochy) w dniu 25 lutego 2019 r. — HB/Istituto Nazionale della Previdenza Sociale | 20 |
| 2019/C 206/25 | Sprawa C-169/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte dei Conti — Sezione giurisdizionale per la Regione Puglia (Włochy) w dniu 25 lutego 2019 r. — IC/Istituto Nazionale della Previdenza Sociale | 21 |
| 2019/C 206/26 | Sprawa C-191/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 27 lutego 2019 r. — OI/Air Nostrum Lineas Aereas del Mediterraneo SA | 22 |
| 2019/C 206/27 | Sprawa C-209/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Saarbrücken (Niemcy) w dniu 5 marca 2019 r. — SM/Sparkasse Saarbrücken | 22 |
| 2019/C 206/28 | Sprawa C-216/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 11 marca 2019 r. — WQ/Land Berlin | 24 |
| 2019/C 206/29 | Sprawa C-219/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 11 marca 2019 r. — Parsec Fondazione Parco delle Scienze e della Cultura/Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Autorità nazionale anticorruzione (ANAC) | 25 |
| 2019/C 206/30 | Sprawa C-238/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 20 marca 2019 r. — EZ/Bundesrepublik Deutschland | 25 |
| 2019/C 206/31 | Sprawa C-242/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalun Bucureștti (Rumunia) w dniu 20 marca 2019 r. — CHEP Equipment Pooling NV/Agenția Națională de Administrare Fiscală — Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice București — Serviciul Soluționare Contestații, Agenția Națională de Administrare Fiscală — Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice București — Administrația Fiscală pentru Contribuabili Nerezidenți | 27 |
| 2019/C 206/32 | Sprawa C-249/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul București (Rumunia) w dniu 25 marca 2019 r. — JE/KF | 28 |
| 2019/C 206/33 | Sprawa C-253/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Guimarães (Portugalia) w dniu 26 marca 2019 r. — MH, NI/OJ, Novo Banco SA | 28 |
| 2019/C 206/34 | Sprawa C-254/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 26 marca 2019 r. — Friends of the Irish Environment Limited/An Bord Pleanála | 29 |
| 2019/C 206/35 | Sprawa C-255/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) London (Zjednoczone Królestwo) w dniu 26 marca 2019 r. — Secretary of State for the Home Department/O A | 30 |
| 2019/C 206/36 | Sprawa C-257/19: Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2019 r. — Komisja Europejska/Irlandia | 31 |
| 2019/C 206/37 | Sprawa C-263/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 28 marca 2019 r. — T-Systems Magyarország Zrt. i in./Közbeszerzési Hatóság Közbeszerzési Döntőbizottság i in. | 32 |
| 2019/C 206/38 | Sprawa C-265/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 29 marca 2019 r. — Recorded Artists Actors Performers Ltd/Phonographic Performance (Ireland) Ltd; Minister for Jobs Enterprise and Innovation; Ireland; Attorney General | 33 |
| 2019/C 206/39 | Sprawa C-275/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça (Portugalia) w dniu 2 kwietnia 2019 r. — Sportingbet PLC, Internet Opportunity Entertainment Ltd/Santa Casa da Misericórdia de Lisboa, Sporting Club de Braga, Sporting Club de Braga — Futebol, SAD | 34 |
| 2019/C 206/40 | Sprawa C-276/19: Skarga wniesiona w dniu 1 kwietnia 2019 r. — Komisja Europejska/Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej | 35 |
| 2019/C 206/41 | Sprawa C-282/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Napoli (Włochy) w dniu 3 kwietnia 2019 r. — YT i in./Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca; Ufficio Scolastico Regionale per la Campania | 36 |
| 2019/C 206/42 | Sprawa C-286/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal d’instance d’Aulnaysous-Bois (Francja) w dniu 5 kwietnia 2019 r. — JE, KF/XL Airways SA | 37 |
| 2019/C 206/43 | Sprawa C-288/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht des Saarlandes (Niemcy) w dniu 9 kwietnia 2019 r. — QM/Finanzamt Saarbrücken | 38 |
| | GCEU |
| 2019/C 206/44 | Sprawa T-226/17: Wyrok Sądu z dnia 11 kwietnia 2019 r. — Adapta Color/EUIPO — Coatings Foreign IP (Rustproof System ADAPTA) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy Rustproof system ADAPTA — Częściowe unieważnienie prawa od znaku przez Izbę Odwoławczą — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 7 ust. 3 rozporządzenia 2017/1001) — Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 rozporządzenia 2017/1001) — Dowody przedstawione po raz pierwszy przed Sądem) | 40 |
| 2019/C 206/45 | Sprawa T-481/18: Postanowienie Sądu z dnia 8 kwietnia 2019 r. — Electroquimica Onubense/ECHA (REACH — Reprezentowanie przez adwokata lub radcę prawnego niebędącego osobą trzecią — Oczywista niedopuszczalność) | 41 |
| 2019/C 206/46 | Sprawa T-79/19 R: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 2 kwietnia 2019 r. — Lantmännen i Lantmännen Agroetanol/Komisja (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych — Konkurencja — Postępowanie ugodowe — Dostęp do dokumentów — Brak pilnego charakteru) | 41 |
| 2019/C 206/47 | Sprawa T-99/19: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2019 r. — Magnan/Komisja | 42 |
| 2019/C 206/48 | Sprawa T-158/19: Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2019 r. — Breyer/Komisja | 44 |
| 2019/C 206/49 | Sprawa T-174/19: Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2019 r. — Vincenti/EUIPO | 45 |
| 2019/C 206/50 | Sprawa T-181/19: Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2019 r. — Dickmanns/EUIPO | 47 |
| 2019/C 206/51 | Sprawa T-192/19: Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2019 r. — Ceramica Flaminia/EUIPO — Ceramica Cielo (goclean) | 48 |
| 2019/C 206/52 | Sprawa T-193/19: Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2019 r. — Achema i Achema Gas Trade/Komisja | 50 |
| 2019/C 206/53 | Sprawa T-195/19: Skarga wniesiona w dniu 3 kwietnia 2019 r. — GEA Group/Komisja | 51 |
| 2019/C 206/54 | Sprawa T-197/19: Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2019 r. — Wiegand-Glashüttenwerke/Komisja | 51 |
| 2019/C 206/55 | Sprawa T-199/19: Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2019 r. — Glaswerk Ernstthal/Komisja | 53 |
| 2019/C 206/56 | Sprawa T-204/19: Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2019 r. — BL i BM/Rada i in. | 55 |
| 2019/C 206/57 | Sprawa T-206/19: Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2019 r. — Egger Beschichtungswerk Marienmünster/Komisja | 57 |
| 2019/C 206/58 | Sprawa T-207/19: Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2019 r. — Yara Brunsbüttel/Komisja | 59 |
| 2019/C 206/59 | Sprawa T-208/19: Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2019 r. — Nolte Holzwerkstoff/Komisja | 60 |
| 2019/C 206/60 | Sprawa T-215/19: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — Glatfelter Gernsbach/Komisja | 62 |
| 2019/C 206/61 | Sprawa T-216/19: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — Glatfelter Steinfurt/Komisja | 64 |
| 2019/C 206/62 | Sprawa T-217/19: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — Schott/Komisja | 65 |
| 2019/C 206/63 | Sprawa T-218/19: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — Evonik Degussa/Komisja | 67 |
| 2019/C 206/64 | Sprawa T-219/19: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — Julius Schulte Trebsen/Komisja | 69 |
| 2019/C 206/65 | Sprawa T-220/19: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — Mitsubishi Polyester Film/Komisja | 70 |
| 2019/C 206/66 | Sprawa T-221/19: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — Nippon Gases Deutschland/Komisja | 71 |
| 2019/C 206/67 | Sprawa T-222/19: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — Sappi Alfeld/Komisja | 73 |
| 2019/C 206/68 | Sprawa T-223/19: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — Clariant Produkte (Deutschland)/Komisja | 74 |
| 2019/C 206/69 | Sprawa T-224/19: Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2019 r. — Metsä Tissue/Komisja | 76 |
| 2019/C 206/70 | Sprawa T-225/19: Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2019 r. — Linde Gas/Komisja | 78 |
| 2019/C 206/71 | Sprawa T-226/19: Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2019 r. — Radici Chimica Deutschland/Komisja | 79 |
| 2019/C 206/72 | Sprawa T-227/19: Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2019 r. — Ronal/Komisja | 80 |
| 2019/C 206/73 | Sprawa T-228/19: Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2019 r. — Hüttenwerke Krupp Mannesmann/Komisja | 82 |
| 2019/C 206/74 | Sprawa T-229/19: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — AlzChem Trostberg/Komisja | 83 |
| 2019/C 206/75 | Sprawa T-230/19: Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2019 r. — Evonik Functional Solutions/Komisja | 85 |
| 2019/C 206/76 | Sprawa T-235/19: Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2019 r. — HIM/Komisja | 87 |
| 2019/C 206/77 | Sprawa T-242/19: Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2019 r. — Giant Electric Vehicle Kunshan/Komisja | 87 |
| 2019/C 206/78 | Sprawa T-243/19: Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2019 r. — Giant Electric Vehicle Kunshan/Komisja | 88 |
| 2019/C 206/79 | Sprawa T-244/19: Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2019 r. — Café Camelo/EUIPO — Camel Brand (CAMEL BRAND FOOD PRODUCTS) | 90 |
| 2019/C 206/80 | Sprawa T-247/19: Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2019 r. — Thunus i in./EBI | 91 |
| 2019/C 206/81 | Sprawa T-261/19: Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2019 r. — Stada Arzneimittel/EUIPO — Optima Naturals (OptiMar) | 93 |
| 2019/C 206/82 | Sprawa T-262/19: Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2019 r. — Jakober/EUIPO (Kształt filiżanki) | 93 |
| 2019/C 206/83 | Sprawa T-264/19: Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2019 r. — nanoPET Pharma/EUIPO — Miltenyi Biotec (viscover) | 94 |
| 2019/C 206/84 | Sprawa T-265/19: Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2019 r. — Włochy/Komisja | 95 |
| 2019/C 206/85 | Sprawa T-600/16: Postanowienie Sądu z dnia 17 kwietnia 2019 r. — Bandilla i in./EBI | 96 |
| 2019/C 206/86 | Sprawa T-191/17: Postanowienie Sądu z dnia 15 kwietnia 2019 r. — Boehringer Ingelheim International/Komisja | 97 |
| 2019/C 206/87 | Sprawa T-202/18: Postanowienie Sądu z dnia 11 kwietnia 2019 r. — Bruel/Komisja | 97 |
| 2019/C 206/88 | Sprawa T-4/19: Postanowienie Sądu z dnia 12 kwietnia 2019 r. — Hankintatukku Arno Latvus/EUIPO — Triaz Group (VIVANIA) | 97 |

V   Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

CDJ

2019/C 206/02

Sprawy połączone C-473/17 i C-546/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 kwietnia 2019 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunal Supremo — Hiszpania) — Repsol Butano SA (C-473/17), DISA Gas SAU (C-546/17)/Administración del Estado (Odesłanie prejudycjalne — Energia — Sektor będących pochodną ropy naftowej gazów skroplonych (LPG) — Ochrona konsumentów — Obowiązek świadczenia usługi w ogólnym interesie gospodarczym — Maksymalna cena za butlę gazu — Obowiązek dostawy do domu — Artykuł 106 TFUE — Dyrektywy 2003/55/WE, 2009/73/WE i 2006/123/WE — Wykładnia wyroku z dnia 20 kwietnia 2010 r., Federutility i in. (C-265/08, EU:C:2010:205) — Zasada proporcjonalności)

2

2019/C 206/03

Sprawa C-483/17: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal — Irlandia) — Neculai Tarola/Minister for Social Protection (Odesłanie prejudycjalne — Obywatelstwo Unii — Swobodny przepływ osób — Dyrektywa 2004/38/WE — Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich — Artykuł 7 ust. 1 lit. a) — Pracownicy i osoby prowadzące działalność na własny rachunek — Artykuł 7 ust. 3 lit. c) — Prawo pobytu przez okres przekraczający trzy miesiące — Obywatel państwa członkowskiego, który wykonywał pracę najemną w innym państwie członkowskim przez okres dwóch tygodni — Niezamierzone bezrobocie — Zachowanie statusu pracownika przez co najmniej sześć miesięcy — Prawo do zasiłku dla bezrobotnych (jobseeker’s allowance)

3

2019/C 206/04

Sprawa C-501/17: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln — Niemcy) — Germanwings GmbH/Wolfgang Pauels (Odesłanie prejudycjalne — Transport lotniczy — Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 — Artykuł 5 ust. 3 — Odszkodowanie dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów — Zakres — Zwolnienie z obowiązku odszkodowania — Pojęcie nadzwyczajnych okoliczności — Uszkodzenie opony statku powietrznego przez ciało obce znajdujące się na pasie startowym portu lotniczego)

4

2019/C 206/05

C-558/17 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 kwietnia 2019 r. — OZ/Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) (Odwołanie — Służba publiczna — Personel Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI) — Molestowanie seksualne — Dochodzenie prowadzone w ramach programu Dignity at work — Odrzucenie skargi na molestowanie — Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji prezesa EBI odrzucającej skargę w trybie administracyjnym — Naprawienie szkody)

4

2019/C 206/06

Sprawy połączone C-582/17 i C-583/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 2 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State — Niderlandy) — Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie/H. (C-582/17), R. (C-583/17) (Odesłanie prejudycjalne — Ustalanie państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej — Rozporządzenie (UE) nr 604/2013 — Artykuł 18 ust. 1 lit. b — d) — Artykuł 23 ust. 1 — Artykuł 24 ust. 1 — Procedura wtórnego przejęcia — Kryteria odpowiedzialności — Nowy wniosek złożony w innym państwie członkowskim — Artykuł 20 ust. 5 — Trwające postępowanie w sprawie ustalenia — Wycofanie wniosku — Artykuł 27 — Środki odwoławcze)

5

2019/C 206/07

Sprawa C-603/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom — Zjednoczone Królestwo) — Peter Bosworth, Colin Hurley/Arcadia Petroleum Limited i in. (Odesłanie prejudycjalne — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Konwencja z Lugano II — Jurysdykcja i uznawanie orzeczeń sądowych oraz ich wykonywanie w sprawach cywilnych i handlowych — Rozdział II sekcja 5 (art. 18 — 21) — Jurysdykcja w sprawach dotyczących indywidualnych umów o pracę)

6

2019/C 206/08

Sprawa C-617/17: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy — Polska) — Powszechny Zakład Ubezpieczeń na Życie S.A./Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (Odesłanie prejudycjalne — Konkurencja — Artykuł 82 WE — Nadużycie pozycji dominującej — Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 — Artykuł 3 ust. 1 — Stosowanie krajowego prawa konkurencji — Wydana przez krajowy organ ochrony konkurencji decyzja nakładająca dwie grzywny, jedną na podstawie prawa krajowego, a drugą na podstawie prawa Unii — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 50 — Zasada ne bis in idem — Możliwość zastosowania)

7

2019/C 206/09

Sprawa C-638/17: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas — Litwa) — postępowanie wszczęte przez Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos (Odesłanie prejudycjalne — Struktura i stawki podatków akcyzowych stosowanych do wyrobów tytoniowych — Dyrektywa 2011/64/UE — Artykuł 4 ust. 1 lit. a) — Pojęcie cygar lub cygaretek — Tytoń zrolowany o zewnętrznym owinięciu z naturalnego tytoniu częściowo pokrytym dodatkową papierową warstwą)

8

2019/C 206/10

Sprawa C-690/17: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf — Niemcy) — ÖKO-Test Verlag GmbH/Dr. Rudolf Liebe Nachf. GmbH & Co.KG (Odesłanie prejudycjalne — Własność intelektualna — Znaki towarowe — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 9 ust. 1 — Dyrektywa 2008/95/WE — Artykuł 5 ust. 1 i 2 — Prawa wynikające ze znaku towarowego — Indywidualny znak towarowy tworzony przez znak testowy)

9

2019/C 206/11

Sprawa C-691/17: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 11 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság — Węgry) — PORR Építési Kft./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága (Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Wspólny system podatku od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Prawo do odliczenia naliczonego podatku od wartości dodanej (VAT) — Artykuł 199 ust. 1 lit. a) — Mechanizm odwrotnego obciążenia — Nienależna zapłata podatku przez odbiorcę usług na rzecz usługodawców na podstawie błędnie wystawionej faktury zgodnie z ogólnym systemem podatkowym — Decyzja organu podatkowego stwierdzająca zaległość podatkową obciążającą odbiorcę usług i oddalająca wniosek o odliczenie — Brak zbadania możliwości zwrotu podatku przez organ podatkowy)

10

2019/C 206/12

Sprawa C-699/17: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 4 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof — Austria) — postępowanie wszczęte przez Allianz Vorsorgekasse AG (Odesłanie prejudycjalne — Zamówienia publiczne — Zawieranie umów o przystąpieniu do zakładowego funduszu prewencyjnego trudniącego się zarządzaniem składek na zakładową prewencję pracowniczą — Zawarcie umowy wymagające zgody pracowników lub ich przedstawicieli — Dyrektywa 2014/24/UE — Artykuły 49 i 56 TFUE — Zasady równego traktowania i niedyskryminacji — Obowiązek przejrzystości)

11

2019/C 206/13

Sprawy połączone C-29/18, C-30/18 i C-44/18: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia — Hiszpania) — Cobra Servicios Auxiliares SA/José David Sánchez Iglesias (C-29/18), José Ramón Fiuza Asorey (C-30/18), Jesús Valiño Lopez (C-44/18), FOGASA (C-29/18 i C-44/18), Incatema SL (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Dyrektywa 1999/70/WE — Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC — Klauzula 4 — Zasada niedyskryminacji — Pojęcie warunków zatrudnienia — Porównywalność sytuacji — Uzasadnienie — Pojęcie powodów o charakterze obiektywnym — Odprawa w wypadku rozwiązania umowy o pracę na czas nieokreślony z obiektywnej przyczyny — Niższa odprawa wypłacana przy zakończeniu umowy o pracę o wykonanie określonego zadania)

12

2019/C 206/14

Sprawa C-139/18 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 kwietnia 2019 r. — CJ/Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC) (Odwołanie — Służba publiczna — Członek personelu kontraktowego — Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC) — Sprawozdanie z oceny — Postępowanie w sprawie oceny w 2011 r. — Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji zamykającej sprawozdanie z oceny)

12

2019/C 206/15

Sprawa C-214/18: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 10 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Sopocie Wydział I Cywilny — Polska) — postępowanie wszczęte przez H.W. (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2006/112/WE — Podatek od wartości dodanej (VAT) — Komornik sądowy — Egzekucja — Opłaty egzekucyjne określone w ustawie — Praktyka administracyjna właściwych organów krajowych uznająca, że kwota tych opłat egzekucyjnych zawiera VAT — Zasady neutralności i proporcjonalności)

13

2019/C 206/16

C-254/18: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État — Francja) — Syndicat des cadres de la sécurité intérieure/Premier ministre, Ministre de l’Intérieur, Ministre de l’Action et des Comptes publics (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2003/88/WE — Organizacja czasu pracy — Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników — Maksymalny tygodniowy wymiar czasu pracy — Okres rozliczeniowy — Ruchomy albo stały charakter tego okresu — Odstępstwo — Funkcjonariusze policji)

14

2019/C 206/17

Sprawa C-266/18: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybieprejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Poznaniu — Polska) — Aqua Med sp. z o.o./Irena Skóra (Odesłanie prejudycjalne — Ochrona konsumentów — Dyrektywa 93/13/EWG — Nieuczciwe warunki w umowach zawieranych z udziałem konsumentów — Artykuł 1 ust. 2 — Zakres stosowania dyrektywy — Klauzula ustalająca właściwość miejscową konkretnego sądu w oparciu o odesłanie do przepisów ogólnych — Artykuł 6 ust. 1 — Przeprowadzana z urzędu kontrola abuzywności klauzul — Artykuł 7 ust. 1 — Obowiązki i uprawnienia sądu krajowego)

14

2019/C 206/18

Sprawa C-282/18 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 10 kwietnia 2019 r. — The Green Effort Ltd/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Fédération internationale de l’automobile (FIA) (Odwołanie — Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie odwoławcze — Termin — Doręczenie drogą elektroniczną — Obliczanie terminów)

15

2019/C 206/19

Sprawa C-288/18: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 11 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — X BV/Staatssecretaris van Financiën (Odesłanie prejudycjalne — Wspólna taryfa celna — Klasyfikacja towarów — Nomenklatura scalona — Podpozycje 85285100 i 85285940 — Płaskie monitory ciekłokrystaliczne mogące wyświetlać sygnały pochodzące z systemów do automatycznego przetwarzania danych — Porozumienie w sprawie handlu produktami technologii informacyjnej)

16

2019/C 206/20

Sprawa C-295/18: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 11 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação do Porto — Portugalia) — Mediterranean Shipping Company (Portugal) — Agentes de Navegação S.A./Banco Comercial Português SA, Caixa Geral de Depósitos, SA (Odesłanie prejudycjalne — Usługi płatnicze w ramach rynku wewnętrznego — Dyrektywa 2007/64/WE — Artykuły 2 i 58 — Zakres stosowania — Użytkownik usług płatniczych — Pojęcie — Realizacja polecenia zapłaty wystawionego przez osobę trzecią w odniesieniu do rachunku, którego nie jest posiadaczem — Brak autoryzacji posiadacza obciążonego rachunku — Nieautoryzowana transakcja płatnicza)

16

2019/C 206/21

Sprawa C-464/18: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 11 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil no 1 de Gerona — Hiszpania) — ZX/Ryanair DAC (Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 — Ustalenie sądu właściwego do rozpoznania powództwa o odszkodowanie za opóźniony lot — Artykuł 7 pkt 5 — Działalność filii — Artykuł 26 — Dorozumiane ugruntowanie jurysdykcji — Konieczność stawiennictwa pozwanego przed sądem)

17

2019/C 206/22

Sprawa C-155/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 22 lutego 2019 r. — Federazione Italiana Giuoco Calcio (FIGC), Consorzio Ge.Se.Av. S. c. arl/De Vellis Servizi Globali Srl

18

2019/C 206/23

Sprawa C-156/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 22 lutego 2019 r. — Federazione Italiana Giuoco Calcio (FIGC), Consorzio Ge.Se.Av. S. c. arl/De Vellis Servizi Globali Srl

19

2019/C 206/24

Sprawa C-168/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte dei Conti — Sezione giurisdizionale per la Regione Puglia (Włochy) w dniu 25 lutego 2019 r. — HB/Istituto Nazionale della Previdenza Sociale

20

2019/C 206/25

Sprawa C-169/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte dei Conti — Sezione giurisdizionale per la Regione Puglia (Włochy) w dniu 25 lutego 2019 r. — IC/Istituto Nazionale della Previdenza Sociale

21

2019/C 206/26

Sprawa C-191/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 27 lutego 2019 r. — OI/Air Nostrum Lineas Aereas del Mediterraneo SA

22

2019/C 206/27

Sprawa C-209/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Saarbrücken (Niemcy) w dniu 5 marca 2019 r. — SM/Sparkasse Saarbrücken

22

2019/C 206/28

Sprawa C-216/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 11 marca 2019 r. — WQ/Land Berlin

24

2019/C 206/29

Sprawa C-219/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 11 marca 2019 r. — Parsec Fondazione Parco delle Scienze e della Cultura/Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Autorità nazionale anticorruzione (ANAC)

25

2019/C 206/30

Sprawa C-238/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 20 marca 2019 r. — EZ/Bundesrepublik Deutschland

25

2019/C 206/31

Sprawa C-242/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalun Bucureștti (Rumunia) w dniu 20 marca 2019 r. — CHEP Equipment Pooling NV/Agenția Națională de Administrare Fiscală — Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice București — Serviciul Soluționare Contestații, Agenția Națională de Administrare Fiscală — Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice București — Administrația Fiscală pentru Contribuabili Nerezidenți

27

2019/C 206/32

Sprawa C-249/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul București (Rumunia) w dniu 25 marca 2019 r. — JE/KF

28

2019/C 206/33

Sprawa C-253/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Guimarães (Portugalia) w dniu 26 marca 2019 r. — MH, NI/OJ, Novo Banco SA

28

2019/C 206/34

Sprawa C-254/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 26 marca 2019 r. — Friends of the Irish Environment Limited/An Bord Pleanála

29

2019/C 206/35

Sprawa C-255/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) London (Zjednoczone Królestwo) w dniu 26 marca 2019 r. — Secretary of State for the Home Department/O A

30

2019/C 206/36

Sprawa C-257/19: Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2019 r. — Komisja Europejska/Irlandia

31

2019/C 206/37

Sprawa C-263/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 28 marca 2019 r. — T-Systems Magyarország Zrt. i in./Közbeszerzési Hatóság Közbeszerzési Döntőbizottság i in.

32

2019/C 206/38

Sprawa C-265/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 29 marca 2019 r. — Recorded Artists Actors Performers Ltd/Phonographic Performance (Ireland) Ltd; Minister for Jobs Enterprise and Innovation; Ireland; Attorney General

33

2019/C 206/39

Sprawa C-275/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça (Portugalia) w dniu 2 kwietnia 2019 r. — Sportingbet PLC, Internet Opportunity Entertainment Ltd/Santa Casa da Misericórdia de Lisboa, Sporting Club de Braga, Sporting Club de Braga — Futebol, SAD

34

2019/C 206/40

Sprawa C-276/19: Skarga wniesiona w dniu 1 kwietnia 2019 r. — Komisja Europejska/Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

35

2019/C 206/41

Sprawa C-282/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Napoli (Włochy) w dniu 3 kwietnia 2019 r. — YT i in./Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca; Ufficio Scolastico Regionale per la Campania

36

2019/C 206/42

Sprawa C-286/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal d’instance d’Aulnaysous-Bois (Francja) w dniu 5 kwietnia 2019 r. — JE, KF/XL Airways SA

37

2019/C 206/43

Sprawa C-288/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht des Saarlandes (Niemcy) w dniu 9 kwietnia 2019 r. — QM/Finanzamt Saarbrücken

38

GCEU

2019/C 206/44

Sprawa T-226/17: Wyrok Sądu z dnia 11 kwietnia 2019 r. — Adapta Color/EUIPO — Coatings Foreign IP (Rustproof System ADAPTA) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy Rustproof system ADAPTA — Częściowe unieważnienie prawa od znaku przez Izbę Odwoławczą — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 7 ust. 3 rozporządzenia 2017/1001) — Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 rozporządzenia 2017/1001) — Dowody przedstawione po raz pierwszy przed Sądem)

40

2019/C 206/45

Sprawa T-481/18: Postanowienie Sądu z dnia 8 kwietnia 2019 r. — Electroquimica Onubense/ECHA (REACH — Reprezentowanie przez adwokata lub radcę prawnego niebędącego osobą trzecią — Oczywista niedopuszczalność)

41

2019/C 206/46

Sprawa T-79/19 R: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 2 kwietnia 2019 r. — Lantmännen i Lantmännen Agroetanol/Komisja (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych — Konkurencja — Postępowanie ugodowe — Dostęp do dokumentów — Brak pilnego charakteru)

41

2019/C 206/47

Sprawa T-99/19: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2019 r. — Magnan/Komisja

42

2019/C 206/48

Sprawa T-158/19: Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2019 r. — Breyer/Komisja

44

2019/C 206/49

Sprawa T-174/19: Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2019 r. — Vincenti/EUIPO

45

2019/C 206/50

Sprawa T-181/19: Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2019 r. — Dickmanns/EUIPO

47

2019/C 206/51

Sprawa T-192/19: Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2019 r. — Ceramica Flaminia/EUIPO — Ceramica Cielo (goclean)

48

2019/C 206/52

Sprawa T-193/19: Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2019 r. — Achema i Achema Gas Trade/Komisja

50

2019/C 206/53

Sprawa T-195/19: Skarga wniesiona w dniu 3 kwietnia 2019 r. — GEA Group/Komisja

51

2019/C 206/54

Sprawa T-197/19: Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2019 r. — Wiegand-Glashüttenwerke/Komisja

51

2019/C 206/55

Sprawa T-199/19: Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2019 r. — Glaswerk Ernstthal/Komisja

53

2019/C 206/56

Sprawa T-204/19: Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2019 r. — BL i BM/Rada i in.

55

2019/C 206/57

Sprawa T-206/19: Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2019 r. — Egger Beschichtungswerk Marienmünster/Komisja

57

2019/C 206/58

Sprawa T-207/19: Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2019 r. — Yara Brunsbüttel/Komisja

59

2019/C 206/59

Sprawa T-208/19: Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2019 r. — Nolte Holzwerkstoff/Komisja

60

2019/C 206/60

Sprawa T-215/19: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — Glatfelter Gernsbach/Komisja

62

2019/C 206/61

Sprawa T-216/19: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — Glatfelter Steinfurt/Komisja

64

2019/C 206/62

Sprawa T-217/19: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — Schott/Komisja

65

2019/C 206/63

Sprawa T-218/19: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — Evonik Degussa/Komisja

67

2019/C 206/64

Sprawa T-219/19: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — Julius Schulte Trebsen/Komisja

69

2019/C 206/65

Sprawa T-220/19: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — Mitsubishi Polyester Film/Komisja

70

2019/C 206/66

Sprawa T-221/19: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — Nippon Gases Deutschland/Komisja

71

2019/C 206/67

Sprawa T-222/19: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — Sappi Alfeld/Komisja

73

2019/C 206/68

Sprawa T-223/19: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — Clariant Produkte (Deutschland)/Komisja

74

2019/C 206/69

Sprawa T-224/19: Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2019 r. — Metsä Tissue/Komisja

76

2019/C 206/70

Sprawa T-225/19: Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2019 r. — Linde Gas/Komisja

78

2019/C 206/71

Sprawa T-226/19: Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2019 r. — Radici Chimica Deutschland/Komisja

79

2019/C 206/72

Sprawa T-227/19: Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2019 r. — Ronal/Komisja

80

2019/C 206/73

Sprawa T-228/19: Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2019 r. — Hüttenwerke Krupp Mannesmann/Komisja

82

2019/C 206/74

Sprawa T-229/19: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — AlzChem Trostberg/Komisja

83

2019/C 206/75

Sprawa T-230/19: Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2019 r. — Evonik Functional Solutions/Komisja

85

2019/C 206/76

Sprawa T-235/19: Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2019 r. — HIM/Komisja

87

2019/C 206/77

Sprawa T-242/19: Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2019 r. — Giant Electric Vehicle Kunshan/Komisja

87

2019/C 206/78

Sprawa T-243/19: Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2019 r. — Giant Electric Vehicle Kunshan/Komisja

88

2019/C 206/79

Sprawa T-244/19: Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2019 r. — Café Camelo/EUIPO — Camel Brand (CAMEL BRAND FOOD PRODUCTS)

90

2019/C 206/80

Sprawa T-247/19: Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2019 r. — Thunus i in./EBI

91

2019/C 206/81

Sprawa T-261/19: Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2019 r. — Stada Arzneimittel/EUIPO — Optima Naturals (OptiMar)

93

2019/C 206/82

Sprawa T-262/19: Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2019 r. — Jakober/EUIPO (Kształt filiżanki)

93

2019/C 206/83

Sprawa T-264/19: Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2019 r. — nanoPET Pharma/EUIPO — Miltenyi Biotec (viscover)

94

2019/C 206/84

Sprawa T-265/19: Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2019 r. — Włochy/Komisja

95

2019/C 206/85

Sprawa T-600/16: Postanowienie Sądu z dnia 17 kwietnia 2019 r. — Bandilla i in./EBI

96

2019/C 206/86

Sprawa T-191/17: Postanowienie Sądu z dnia 15 kwietnia 2019 r. — Boehringer Ingelheim International/Komisja

97

2019/C 206/87

Sprawa T-202/18: Postanowienie Sądu z dnia 11 kwietnia 2019 r. — Bruel/Komisja

97

2019/C 206/88

Sprawa T-4/19: Postanowienie Sądu z dnia 12 kwietnia 2019 r. — Hankintatukku Arno Latvus/EUIPO — Triaz Group (VIVANIA)

97

---

| PL | |
| --- | --- |

PL

---

IV Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/1 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/1

---

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

(2019/C 206/01)

Ostatnia publikacja

Dz.U. C 187 z 3.6.2019

Wcześniejsze publikacje

Dz.U. C 182 z 27.5.2019

Dz.U. C 172 z 20.5.2019

Dz.U. C 164 z 13.5.2019

Dz.U. C 155 z 6.5.2019

Dz.U. C 148 z 29.4.2019

Dz.U. C 139 z 15.4.2019

Teksty te są dostępne na stronie internetowej:

EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu

---

V Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

CDJ

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/2 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/2

---

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 kwietnia 2019 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunal Supremo — Hiszpania) — Repsol Butano SA (C-473/17), DISA Gas SAU (C-546/17)/Administración del Estado

(Sprawy połączone C-473/17 i C-546/17) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Energia - Sektor będących pochodną ropy naftowej gazów skroplonych (LPG) - Ochrona konsumentów - Obowiązek świadczenia usługi w ogólnym interesie gospodarczym - Maksymalna cena za butlę gazu - Obowiązek dostawy do domu - Artykuł 106 TFUE - Dyrektywy 2003/55/WE, 2009/73/WE i 2006/123/WE - Wykładnia wyroku z dnia 20 kwietnia 2010 r., Federutility i in. (C-265/08, EU:C:2010:205) - Zasada proporcjonalności)

(2019/C 206/02)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Tribunal Supremo

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Repsol Butano SA (C-473/17), DISA Gas SAU (C-546/17)

Druga strona postępowania: Administración del Estado

Przy udziale: Redexis Gas SL, Repsol Butano SA (C-546/17)

Sentencja

Warunek proporcjonalności przewidziany w art. 15 ust. 3 lit. c) dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on przeszkodzie środkom — takim jak te będące przedmiotem sporu w postępowaniach głównych — które ustalają cenę maksymalną butli będącego pochodną ropy naftowej gazu skroplonego i nakładają na niektóre podmioty gospodarcze obowiązek dostawy tego gazu do domu, pod warunkiem że środki te zostaną utrzymane przez ograniczony w czasie okres i nie wykraczają poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia realizowanego celu leżącego w ogólnym interesie gospodarczym.

---

(1)  Dz.U. C 382 z 13.11.2017.

Dz.U. C 412 z 4.12.2017.

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/3 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/3

---

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal — Irlandia) — Neculai Tarola/Minister for Social Protection

(Sprawa C-483/17) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Obywatelstwo Unii - Swobodny przepływ osób - Dyrektywa 2004/38/WE - Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich - Artykuł 7 ust. 1 lit. a) - Pracownicy i osoby prowadzące działalność na własny rachunek - Artykuł 7 ust. 3 lit. c) - Prawo pobytu przez okres przekraczający trzy miesiące - Obywatel państwa członkowskiego, który wykonywał pracę najemną w innym państwie członkowskim przez okres dwóch tygodni - Niezamierzone bezrobocie - Zachowanie statusu pracownika przez co najmniej sześć miesięcy - Prawo do zasiłku dla bezrobotnych (jobseeker’s allowance)

(2019/C 206/03)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

Court of Appeal

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Neculai Tarola

Strona pozwana: Minister for Social Protection

Sentencja

Artykuł 7 ust. 1 lit. a) i art. 7 ust. 3 lit. c) dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG, należy interpretować w ten sposób, że obywatel państwa członkowskiego, który wykonał swoje prawo do swobodnego przemieszczania się i uzyskał w innym państwie członkowskim status pracownika w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. a) tej dyrektywy ze względu na działalność, jaką wykonywał tam przez okres dwóch tygodni, na podstawie innej niż umowa o pracę na czas określony, przed pozostawaniem na niezamierzonym bezrobociu, zachowuje status pracownika przez dodatkowy okres co najmniej sześciu miesięcy w rozumieniu tych przepisów, pod warunkiem że zarejestrował się jako bezrobotny w odpowiednim urzędzie pracy.

To sąd odsyłający powinien określić, czy zgodnie z zagwarantowaną w art. 24 ust. 1 dyrektywy 2004/38 zasadą równego traktowania wspomniany obywatel dysponuje, w konsekwencji, prawem do otrzymywania świadczeń z pomocy społecznej lub, w danym wypadku, świadczeń z zabezpieczenia społecznego, tak jak gdyby był obywatelem przyjmującego państwa członkowskiego.

---

(1)  Dz.U. C 347 z 16.10.2017.

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/4 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/4

---

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln — Niemcy) — Germanwings GmbH/Wolfgang Pauels

(Sprawa C-501/17) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Transport lotniczy - Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 - Artykuł 5 ust. 3 - Odszkodowanie dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów - Zakres - Zwolnienie z obowiązku odszkodowania - Pojęcie „nadzwyczajnych okoliczności” - Uszkodzenie opony statku powietrznego przez ciało obce znajdujące się na pasie startowym portu lotniczego)

(2019/C 206/04)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landgericht Köln

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Germanwings GmbH

Strona pozwana: Wolfgang Pauels

Sentencja

Artykuł 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 w związku z motywem 14 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że uszkodzenie opony statku powietrznego przez ciało obce, takie jak ruchomy element, znajdujące się na pasie startowym portu lotniczego wchodzi w zakres pojęcia „nadzwyczajnych okoliczności” w rozumieniu tego przepisu.

Jednakże w celu zwolnienia z obowiązku wypłaty odszkodowania pasażerom przewidzianego w art. 7 rozporządzenia nr 261/2004 przewoźnik lotniczy, którego lot doznał dużego opóźnienia ze względu na taką „nadzwyczajną okoliczność”, jest zobowiązany do wykazania, że użył on wszelkich zasobów ludzkich lub materiałowych oraz środków finansowych, jakimi dysponował, w celu uniknięcia sytuacji, w której wymiana opony uszkodzonej przez ciało obce, takie jak element ruchomy, znajdujące się na pasie lotniska doprowadziłaby do dużego opóźnienia lotu.

---

(1)  Dz.U. C 392 z 20.11.2017.

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/4 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/4

---

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 kwietnia 2019 r. — OZ/Europejski Bank Inwestycyjny (EBI)

(C-558/17 P) (1)

(Odwołanie - Służba publiczna - Personel Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI) - Molestowanie seksualne - Dochodzenie prowadzone w ramach programu „Dignity at work” - Odrzucenie skargi na molestowanie - Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji prezesa EBI odrzucającej skargę w trybie administracyjnym - Naprawienie szkody)

(2019/C 206/05)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: OZ (przedstawiciel: adwokat B. Maréchal)

Druga strona postępowania: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: K. Carr i G. Faedo, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferra)

Sentencja

| 1) | Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 13 lipca 2017 r., OZ/EBI (T-607/16, niepublikowany, EU:T:2017:495), zostaje uchylony w zakresie, w jakim oddalono w nim, po pierwsze, roszczenia odszkodowawcze wysunięte przez OZ w jej skardze, dotyczące odpowiedzialności Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI) za zarzucane naruszenia prawa popełnione w toku postępowania dochodzeniowego, w tym nieprzestrzeganie prawa wnoszącej odwołanie do sprawiedliwego rozpatrzenia jej sprawy, a także, po drugie, żądania stwierdzenia nieważności zawarte w tej skardze. |
| --- | --- |

1)

Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 13 lipca 2017 r., OZ/EBI (T-607/16, niepublikowany, EU:T:2017:495), zostaje uchylony w zakresie, w jakim oddalono w nim, po pierwsze, roszczenia odszkodowawcze wysunięte przez OZ w jej skardze, dotyczące odpowiedzialności Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI) za zarzucane naruszenia prawa popełnione w toku postępowania dochodzeniowego, w tym nieprzestrzeganie prawa wnoszącej odwołanie do sprawiedliwego rozpatrzenia jej sprawy, a także, po drugie, żądania stwierdzenia nieważności zawarte w tej skardze.

| 2) | Odwołanie zostaje oddalone w pozostałym zakresie. |
| --- | --- |

2)

Odwołanie zostaje oddalone w pozostałym zakresie.

| 3) | Stwierdza się nieważność decyzji prezesa Europejskiego Banku Inwestycyjnego z dnia 16 października 2015 r. w sprawie nierozpatrywania złożonej przez OZ w trybie administracyjnym skargi na molestowanie seksualne. |
| --- | --- |

3)

Stwierdza się nieważność decyzji prezesa Europejskiego Banku Inwestycyjnego z dnia 16 października 2015 r. w sprawie nierozpatrywania złożonej przez OZ w trybie administracyjnym skargi na molestowanie seksualne.

| 4) | W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

4)

W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

| 5) | Europejski Bank Inwestycyjny zostaje obciążony, poza własnymi kosztami postępowania, kosztami poniesionymi przez OZ w zakresie postępowania w pierwszej instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym. |
| --- | --- |

5)

Europejski Bank Inwestycyjny zostaje obciążony, poza własnymi kosztami postępowania, kosztami poniesionymi przez OZ w zakresie postępowania w pierwszej instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym.

---

(1)  Dz.U. C 437 z 18.12.2017.

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/5 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/5

---

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 2 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State — Niderlandy) — Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie/H. (C-582/17), R. (C-583/17)

(Sprawy połączone C-582/17 i C-583/17) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Ustalanie państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej - Rozporządzenie (UE) nr 604/2013 - Artykuł 18 ust. 1 lit. b - d) - Artykuł 23 ust. 1 - Artykuł 24 ust. 1 - Procedura wtórnego przejęcia - Kryteria odpowiedzialności - Nowy wniosek złożony w innym państwie członkowskim - Artykuł 20 ust. 5 - Trwające postępowanie w sprawie ustalenia - Wycofanie wniosku - Artykuł 27 - Środki odwoławcze)

(2019/C 206/06)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Raad van State

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

Strona pozwana: H. (C-582/17), R. (C-583/17)

Sentencja

Wykładni rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca należy dokonywać w ten sposób, że gdy obywatel państwa trzeciego złożył wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej w pierwszym państwie członkowskim, a następnie opuścił to państwo członkowskie, po czym złożył nowy wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej w drugim państwie członkowskim, to obywatel ten:

| — | w kontekście wniesionego na podstawie art. 27 ust. 1 tego rozporządzenia w tym drugim państwie członkowskim odwołania od wydanej wobec niego decyzji o przekazaniu co do zasady nie może powoływać się na kryterium odpowiedzialności ustanowione w art. 9 rzeczonego rozporządzenia; |
| --- | --- |

—

w kontekście wniesionego na podstawie art. 27 ust. 1 tego rozporządzenia w tym drugim państwie członkowskim odwołania od wydanej wobec niego decyzji o przekazaniu co do zasady nie może powoływać się na kryterium odpowiedzialności ustanowione w art. 9 rzeczonego rozporządzenia;

| — | w kontekście takiego odwołania może, w drodze wyjątku, powoływać się na to kryterium odpowiedzialności w sytuacji objętej art. 20 ust. 5 tego samego rozporządzenia, jeżeli przekazał właściwemu organowi wnioskującego państwa członkowskiego materiały wykazujące w sposób oczywisty, że na podstawie rzeczonego kryterium odpowiedzialności właśnie to państwo członkowskie należy uważać za państwo odpowiedzialne za rozpatrywanie wniosku. |
| --- | --- |

—

w kontekście takiego odwołania może, w drodze wyjątku, powoływać się na to kryterium odpowiedzialności w sytuacji objętej art. 20 ust. 5 tego samego rozporządzenia, jeżeli przekazał właściwemu organowi wnioskującego państwa członkowskiego materiały wykazujące w sposób oczywisty, że na podstawie rzeczonego kryterium odpowiedzialności właśnie to państwo członkowskie należy uważać za państwo odpowiedzialne za rozpatrywanie wniosku.

---

(1)  Dz.U. C 424 z 11.12.2017.

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/6 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/6

---

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom — Zjednoczone Królestwo) — Peter Bosworth, Colin Hurley/Arcadia Petroleum Limited i in.

(Sprawa C-603/17) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Konwencja z Lugano II - Jurysdykcja i uznawanie orzeczeń sądowych oraz ich wykonywanie w sprawach cywilnych i handlowych - Rozdział II sekcja 5 (art. 18 - 21) - Jurysdykcja w sprawach dotyczących indywidualnych umów o pracę)

(2019/C 206/07)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

Supreme Court of the United Kingdom

Strony w postępowaniu głównym

Wnoszący odwołanie: Peter Bosworth, Colin Hurley

Druga strona postępowania: Arcadia Petroleum Limited i in.

Sentencja

Postanowienia rozdziału II sekcja 5 (art. 18–21) Konwencji o jurysdykcji i uznawaniu oraz wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, podpisanej w dniu 30 października 2007 r., której zawarcie zostało zatwierdzone w imieniu Wspólnoty decyzją Rady 2009/430/WE z dnia 27 listopada 2008 r., należy interpretować w ten sposób, że umowa wiążąca spółkę z osobą fizyczną, która zarządza tą spółką, nie kreuje stosunku podporządkowania między nimi, a zatem nie można jej uznać za „indywidualną umowę o pracę” w rozumieniu tych postanowień, w sytuacji gdy — nawet jeśli udziałowiec lub udziałowcy spółki mogą doprowadzić do rozwiązania tej umowy — osoba ta jest w stanie ustanawiać lub rzeczywiście ustanawia warunki owej umowy i jest ona uprawniona do sprawowania autonomicznej kontroli nad bieżącą działalnością spółki i wykonywaniem własnych obowiązków.

---

(1)  Dz.U. C 437 z 18.12.2017.

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/7 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/7

---

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy — Polska) — Powszechny Zakład Ubezpieczeń na Życie S.A./Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów

(Sprawa C-617/17) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Konkurencja - Artykuł 82 WE - Nadużycie pozycji dominującej - Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 - Artykuł 3 ust. 1 - Stosowanie krajowego prawa konkurencji - Wydana przez krajowy organ ochrony konkurencji decyzja nakładająca dwie grzywny, jedną na podstawie prawa krajowego, a drugą na podstawie prawa Unii - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 50 - Zasada ne bis in idem - Możliwość zastosowania)

(2019/C 206/08)

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Sąd Najwyższy

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Powszechny Zakład Ubezpieczeń na Życie S.A.

Strona pozwana: Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów

Przy udziale: Edwarda Dętki, Mirosława Krzyszczaka, Zakładu Projektowania i Programowania Systemów Sterowania Atempol Sp. z o.o. w Piekarach Śląskich, Ommer Polska Sp. z o.o. w Krapkowicach, Glimat Marcinek i S-ka spółka jawna w Gliwicach, Jastrzębskich Zakładów Remontowych Dźwigi Sp. z o.o. w Jastrzębiu Zdroju, Petrofer-Polska Sp. z o.o. w Nowinach, Pietrzak B.B. Beata Pietrzak, Bogdan Pietrzak spółka jawna w Katowicach, Eweliny Baranowskiej, Przemysława Nikiela, Tomasza Woźniaka, Spółdzielni Kółek Rolniczych w Bielinach, Lecha Marchlewskiego, Zakładu Przetwórstwa Drobiu Marica spółka jawna J.M.E.K. Wróbel sp. jawna w Bielsku-Białej, HTS Polska Sp. z o.o., Paco Cases Andrzej Paczkowski, Piotr Paczkowski spółka jawna w Puszczykowie, Bożeny Kubalańcy, Zbigniewa Arczykowskiego, Przedsiębiorstwa Produkcji Handlu i Usług Unipasz Sp. z o.o. w Radzikowicach, Janusza Walochy, Marka Grzegolca

Sentencja

Wyrażoną w art. 50 ogłoszonej w dniu 7 grudnia 2000 r. w Nicei Karty praw podstawowych Unii Europejskiej zasadę ne bis in idem należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się ona temu, aby krajowy organ ochrony konkurencji nałożył na przedsiębiorstwo, w ramach jednej i tej samej decyzji, dwie grzywny — jedną za naruszenie krajowego prawa konkurencji, a drugą — za naruszenie art. 82 WE. W takiej sytuacji krajowy organ ochrony konkurencji winien niemniej jednak upewnić się, że te grzywny, rozpatrywane łącznie, są proporcjonalne do charakteru tego naruszenia.

---

(1)  Dz.U. C 104 z 19.3.2018.

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/8 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/8

---

Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas — Litwa) — postępowanie wszczęte przez Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

(Sprawa C-638/17) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Struktura i stawki podatków akcyzowych stosowanych do wyrobów tytoniowych - Dyrektywa 2011/64/UE - Artykuł 4 ust. 1 lit. a) - Pojęcie „cygar lub cygaretek” - Tytoń zrolowany o zewnętrznym owinięciu z naturalnego tytoniu częściowo pokrytym dodatkową papierową warstwą)

(2019/C 206/09)

Język postępowania: litewski

Sąd odsyłający

Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

Strona w postępowaniu głównym

Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

przy udziale:„Skonis ir kvapas” UAB

Sentencja

Artykuł 4 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2011/64/UE z dnia 21 czerwca 2011 r. w sprawie struktury oraz stawek podatku akcyzowego stosowanych do wyrobów tytoniowych należy interpretować w ten sposób, że wyroby tytoniowe takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, których część owinięcia zewnętrznego jest pokryta, na poziomie filtra, dodatkową papierową warstwą, co może prowadzić do wizualnego podobieństwa tych wyrobów do papierosów, wchodzą w zakres kategorii cygar lub cygaretek w rozumieniu tego przepisu.

---

(1)  Dz.U. C 52 z 12.2.2018.

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/9 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/9

---

Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf — Niemcy) — ÖKO-Test Verlag GmbH/Dr. Rudolf Liebe Nachf. GmbH & Co.KG

(Sprawa C-690/17) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Własność intelektualna - Znaki towarowe - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 9 ust. 1 - Dyrektywa 2008/95/WE - Artykuł 5 ust. 1 i 2 - Prawa wynikające ze znaku towarowego - Indywidualny znak towarowy tworzony przez znak testowy)

(2019/C 206/10)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Oberlandesgericht Düsseldorf

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: ÖKO-Test Verlag GmbH

Strona pozwana: Dr. Rudolf Liebe Nachf. GmbH & Co.KG

Sentencja

| 1) | Artykuł 9 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego [Unii Europejskiej] i art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że nie uprawniają one właściciela indywidualnego znaku towarowego tworzonego przez znak testowy do sprzeciwienia się umieszczaniu przez osobę trzecią oznaczenia identycznego z tym znakiem lub do niego podobnego na towarach, które nie są ani identyczne, ani podobne do towarów lub usług, dla których ów znak towarowy został zarejestrowany. |
| --- | --- |

1)

Artykuł 9 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego [Unii Europejskiej] i art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że nie uprawniają one właściciela indywidualnego znaku towarowego tworzonego przez znak testowy do sprzeciwienia się umieszczaniu przez osobę trzecią oznaczenia identycznego z tym znakiem lub do niego podobnego na towarach, które nie są ani identyczne, ani podobne do towarów lub usług, dla których ów znak towarowy został zarejestrowany.

| 2) | Artykuł 9 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 i art. 5 ust. 2 dyrektywy 2008/95 należy interpretować w ten sposób, że uprawniają one właściciela renomowanego indywidualnego znaku towarowego tworzonego przez znak testowy do sprzeciwienia się umieszczaniu przez osobę trzecią oznaczenia identycznego z tym znakiem towarowym lub do niego podobnego na towarach, które nie są ani identyczne, ani podobne do tych, dla których wspomniany znak towarowy został zarejestrowany, o ile zostanie wykazane, że poprzez takie umieszczanie osoba ta czerpie nienależną korzyść z charakteru odróżniającego lub z renomy owego znaku towarowego lub działa na szkodę tego charakteru lub tej renomy oraz że nie wykazała ona w tym przypadku istnienia „uzasadnionej przyczyny” takiego umieszczania w rozumieniu przywoływanych przepisów. |
| --- | --- |

2)

Artykuł 9 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 i art. 5 ust. 2 dyrektywy 2008/95 należy interpretować w ten sposób, że uprawniają one właściciela renomowanego indywidualnego znaku towarowego tworzonego przez znak testowy do sprzeciwienia się umieszczaniu przez osobę trzecią oznaczenia identycznego z tym znakiem towarowym lub do niego podobnego na towarach, które nie są ani identyczne, ani podobne do tych, dla których wspomniany znak towarowy został zarejestrowany, o ile zostanie wykazane, że poprzez takie umieszczanie osoba ta czerpie nienależną korzyść z charakteru odróżniającego lub z renomy owego znaku towarowego lub działa na szkodę tego charakteru lub tej renomy oraz że nie wykazała ona w tym przypadku istnienia „uzasadnionej przyczyny” takiego umieszczania w rozumieniu przywoływanych przepisów.

---

(1)  Dz.U. C 112 z 26.3.2018.

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/10 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/10

---

Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 11 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság — Węgry) — PORR Építési Kft./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

(Sprawa C-691/17) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Wspólny system podatku od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Prawo do odliczenia naliczonego podatku od wartości dodanej (VAT) - Artykuł 199 ust. 1 lit. a) - Mechanizm odwrotnego obciążenia - Nienależna zapłata podatku przez odbiorcę usług na rzecz usługodawców na podstawie błędnie wystawionej faktury zgodnie z ogólnym systemem podatkowym - Decyzja organu podatkowego stwierdzająca zaległość podatkową obciążającą odbiorcę usług i oddalająca wniosek o odliczenie - Brak zbadania możliwości zwrotu podatku przez organ podatkowy)

(2019/C 206/11)

Język postępowania: węgierski

Sąd odsyłający

Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: PORR Építési Kft.

Strona przeciwna: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

Sentencja

Dyrektywę Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienioną dyrektywą Rady 2010/45/UE z dnia 13 lipca 2010 r., oraz zasady neutralności podatkowej i skuteczności należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one praktyce organu podatkowego, zgodnie z którą w przypadku braku podejrzeń o popełnieniu oszustwa organ ten odmawia przedsiębiorstwu prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej, który przedsiębiorstwo to, jako usługobiorca, nienależnie zapłaciło dostawcy tych usług na podstawie faktury, którą dostawca ten sporządził zgodnie z ogólnym systemem podatku od wartości dodanej (VAT), podczas gdy właściwa transakcja podlegała mechanizmowi odwrotnego obciążenia, przy czym:

| — | przed odmową prawa do odliczenia organ podatkowy nie zbadał, czy wystawca tej błędnej faktury mógł zwrócić jej odbiorcy nienależnie zapłaconą kwotę VAT ani czy mógł on dokonać korekty tej faktury w ramach mechanizmu autokorekty zgodnie z właściwymi przepisami krajowymi, uzyskując na tej podstawie zwrot nienależnie zapłaconego przez niego na rzecz skarbu państwa podatku, lub |
| --- | --- |

—

przed odmową prawa do odliczenia organ podatkowy nie zbadał, czy wystawca tej błędnej faktury mógł zwrócić jej odbiorcy nienależnie zapłaconą kwotę VAT ani czy mógł on dokonać korekty tej faktury w ramach mechanizmu autokorekty zgodnie z właściwymi przepisami krajowymi, uzyskując na tej podstawie zwrot nienależnie zapłaconego przez niego na rzecz skarbu państwa podatku, lub

| — | organ podatkowy nie zdecydował sam zwrócić odbiorcy tej faktury podatku, który nienależnie zapłacił jej wystawcy i który ten ostatni zapłacił następnie nienależnie na rzecz skarbu państwa. |
| --- | --- |

—

organ podatkowy nie zdecydował sam zwrócić odbiorcy tej faktury podatku, który nienależnie zapłacił jej wystawcy i który ten ostatni zapłacił następnie nienależnie na rzecz skarbu państwa.

Zasady te wymagają jednak, aby usługobiorca miał możliwość skierowania swojego wniosku o zwrot bezpośrednio do organu podatkowego, gdyby zwrot VAT nieprawidłowo wykazanego na fakturze przez dostawcę usług na rzecz usługobiorcy okazał się nadmiernie utrudniony lub niemożliwy, w szczególności w wypadku niewypłacalności usługodawcy.

---

(1)  Dz.U. C 112 z 26.3.2018.

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/11 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/11

---

Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 4 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof — Austria) — postępowanie wszczęte przez Allianz Vorsorgekasse AG

(Sprawa C-699/17) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne - Zawieranie umów o przystąpieniu do zakładowego funduszu prewencyjnego trudniącego się zarządzaniem składek na zakładową prewencję pracowniczą - Zawarcie umowy wymagające zgody pracowników lub ich przedstawicieli - Dyrektywa 2014/24/UE - Artykuły 49 i 56 TFUE - Zasady równego traktowania i niedyskryminacji - Obowiązek przejrzystości)

(2019/C 206/12)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Verwaltungsgerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Allianz Vorsorgekasse AG

Przy udziale: Bundestheater-Holding GmbH, Burgtheater GmbH, Wiener Staatsoper GmbH, Volksoper Wien GmbH, ART for ART Theaterservice GmbH, fair-finance Vorsorgekasse AG

Sentencja

Artykuły 49 i 56 TFUE, zasady równego traktowania i niedyskryminacji, a także obowiązek przejrzystości należy interpretować w ten sposób, że znajdują one zastosowanie do zawarcia umowy o przystąpieniu między pracodawcą, podmiotem prawa publicznego, a zakładowym funduszem prewencyjnym, w celu zarządzania i inwestowania składek służących finansowaniu odpraw wypłacanych pracownikom tego pracodawcy, mimo że zawarcie takiej umowy nie wynika wyłącznie z woli pracodawcy, lecz wymaga zgody pracowników lub rady zakładowej.

---

(1)  Dz.U. C 104 z 19.3.2018.

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/12 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/12

---

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia — Hiszpania) — Cobra Servicios Auxiliares SA/José David Sánchez Iglesias (C-29/18), José Ramón Fiuza Asorey (C-30/18), Jesús Valiño Lopez (C-44/18), FOGASA (C-29/18 i C-44/18), Incatema SL

(Sprawy połączone C-29/18, C-30/18 i C-44/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 1999/70/WE - Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC - Klauzula 4 - Zasada niedyskryminacji - Pojęcie „warunków zatrudnienia” - Porównywalność sytuacji - Uzasadnienie - Pojęcie „powodów o charakterze obiektywnym” - Odprawa w wypadku rozwiązania umowy o pracę na czas nieokreślony z obiektywnej przyczyny - Niższa odprawa wypłacana przy zakończeniu umowy o pracę „o wykonanie określonego zadania”)

(2019/C 206/13)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Tribunal Superior de Justicia de Galicia

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Cobra Servicios Auxiliares SA

Strona pozwana: José David Sánchez Iglesias (C-29/18), José Ramón Fiuza Asorey (C-30/18), Jesús Valiño Lopez (C-44/18), FOGASA (C-29/18 i C-44/18), Incatema SL

Sentencja

Klauzulę 4 pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r., stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym — w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, w której rozwiązanie umowy o świadczenie usług zawartej przez pracodawcę i jednego z jego klientów, po pierwsze, spowodowało zakończenie umów o pracę o wykonanie określonego zadania łączących tego pracodawcę z niektórymi pracownikami, a po drugie, doprowadziło do uzasadnionego powodami o charakterze obiektywnym zwolnienia grupowego pracowników zatrudnionych przez tego pracodawcę na czas nieokreślony — odprawa z tytułu ustania stosunku pracy wypłacana tym pierwszym pracownikom jest niższa od odprawy przyznanej pracownikom zatrudnionym na czas nieokreślony.

---

(1)  Dz.U. C 142 z 23.4.2018.

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/12 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/12

---

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 kwietnia 2019 r. — CJ/Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC)

(Sprawa C-139/18 P) (1)

(Odwołanie - Służba publiczna - Członek personelu kontraktowego - Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC) - Sprawozdanie z oceny - Postępowanie w sprawie oceny w 2011 r. - Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji zamykającej sprawozdanie z oceny)

(2019/C 206/14)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: CJ (przedstawiciel: V. Kolias, dikigoros)

Druga strona postępowania: Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (przedstawiciele: J. Mannheim, A. Daume, pełnomocnicy, oraz adwokaci D. Waelbroeck i A. Duron)

Sentencja

| 1) | Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 13 grudnia 2017 r., CJ/ECDC (T-602/16, niepublikowany, EU:T:2017:893), zostaje uchylony. |
| --- | --- |

1)

Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 13 grudnia 2017 r., CJ/ECDC (T-602/16, niepublikowany, EU:T:2017:893), zostaje uchylony.

| 2) | Stwierdza się nieważność decyzji oceniającego w postępowaniu odwoławczym z ramienia Europejskiego Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC) z dnia 21 września 2015 r. ostatecznie zatwierdzającej sprawozdanie z oceny CJ za 2011 r. |
| --- | --- |

2)

Stwierdza się nieważność decyzji oceniającego w postępowaniu odwoławczym z ramienia Europejskiego Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC) z dnia 21 września 2015 r. ostatecznie zatwierdzającej sprawozdanie z oceny CJ za 2011 r.

| 3) | Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez CJ w postępowaniu w pierwszej instancji i w postępowaniu odwoławczym. |
| --- | --- |

3)

Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez CJ w postępowaniu w pierwszej instancji i w postępowaniu odwoławczym.

---

(1)  Dz.U. C 211 18.6.2018.

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/13 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/13

---

Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 10 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Sopocie Wydział I Cywilny — Polska) — postępowanie wszczęte przez H.W.

(Sprawa C-214/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2006/112/WE - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Komornik sądowy - Egzekucja - Opłaty egzekucyjne określone w ustawie - Praktyka administracyjna właściwych organów krajowych uznająca, że kwota tych opłat egzekucyjnych zawiera VAT - Zasady neutralności i proporcjonalności)

(2019/C 206/15)

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Sąd Rejonowy w Sopocie Wydział I Cywilny

Strona w postępowaniu głównym

H.W.

Przy udziale: PSM „K”, Aleksandry Treder, działającej jako komornik sądowy przy Sądzie Rejonowym w Sopocie

Sentencja

Przepisy dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2013/43/UE z dnia 22 lipca 2013 r., oraz zasady neutralności podatku od wartości dodanej (VAT) i proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie praktyce administracyjnej właściwych organów krajowych, takiej jak będąca przedmiotem postępowania głównego, zgodnie z którą przyjmuje się, że VAT od usług świadczonych przez komornika sądowego w ramach postępowania egzekucyjnego jest zawarty w pobieranych przez niego opłatach egzekucyjnych.

---

(1)  Dz.U. C 259 z 23.7.2018.

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/14 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/14

---

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État — Francja) — Syndicat des cadres de la sécurité intérieure/Premier ministre, Ministre de l’Intérieur, Ministre de l’Action et des Comptes publics

(C-254/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2003/88/WE - Organizacja czasu pracy - Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników - Maksymalny tygodniowy wymiar czasu pracy - Okres rozliczeniowy - Ruchomy albo stały charakter tego okresu - Odstępstwo - Funkcjonariusze policji)

(2019/C 206/16)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Conseil d’État

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Syndicat des cadres de la sécurité intérieure

Strona pozwana: Premier ministre, Ministre de l’Intérieur, Ministre de l’Action et des Comptes publics

Sentencja

Wykładni art. 6 lit. b), art. 16 lit. b) i art. 19 akapit pierwszy dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy dokonywać w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym dla celów obliczania przeciętnego tygodniowego wymiaru czasu pracy okresy rozliczeniowe rozpoczynają się i kończą w stałych datach kalendarzowych, pod warunkiem że uregulowanie to obejmuje mechanizmy umożliwiające zapewnienie, iż przeciętnego maksymalnego tygodniowego wymiaru czasu pracy wynoszącego 48 godzin przestrzega się w trakcie każdego sześciomiesięcznego okresu rozpoczynającego się w jednym stałym okresie rozliczeniowym, a kończącego w kolejnym.

---

(1)  Dz.U. C 211 z 18.6.2018.

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/14 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/14

---

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybieprejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Poznaniu — Polska) — Aqua Med sp. z o.o./Irena Skóra

(Sprawa C-266/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 93/13/EWG - Nieuczciwe warunki w umowach zawieranych z udziałem konsumentów - Artykuł 1 ust. 2 - Zakres stosowania dyrektywy - Klauzula ustalająca właściwość miejscową konkretnego sądu w oparciu o odesłanie do przepisów ogólnych - Artykuł 6 ust. 1 - Przeprowadzana z urzędu kontrola abuzywności klauzul - Artykuł 7 ust. 1 - Obowiązki i uprawnienia sądu krajowego)

(2019/C 206/17)

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Sąd Okręgowy w Poznaniu

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca środek odwoławczy: Aqua Med sp. z o.o.

Druga strona postępowania: Irena Skóra

Sentencja

| 1) | Artykuł 1 ust. 2 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że z zakresu stosowania rzeczonej dyrektywy nie jest wyłączony warunek umowy, taki jak sporny w postępowaniu głównym, który w kontekście ustalenia sądu właściwego dla rozpoznania sporu pomiędzy stronami umowy w sposób ogólny odsyła do właściwego prawa krajowego. |
| --- | --- |

1)

Artykuł 1 ust. 2 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że z zakresu stosowania rzeczonej dyrektywy nie jest wyłączony warunek umowy, taki jak sporny w postępowaniu głównym, który w kontekście ustalenia sądu właściwego dla rozpoznania sporu pomiędzy stronami umowy w sposób ogólny odsyła do właściwego prawa krajowego.

| 2) | Artykuł 7 ust. 1 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie przepisom proceduralnym, do których odsyła warunek umowy, umożliwiającym przedsiębiorcy wytaczającemu przeciwko konsumentowi powództwo o wykonanie umowy wybór pomiędzy sądem właściwym dla miejsca zamieszkania pozwanego a sądem właściwym ze względu na miejsce wykonania umowy, chyba że wybór forum miejsca wykonania umowy powoduje zastosowanie wobec konsumenta uregulowań proceduralnych, które mogłyby w nadmiernym stopniu ograniczyć przyznane mu przez unijny porządek prawny prawo do skutecznego środka prawnego, czego zweryfikowanie należy do sądu krajowego. |
| --- | --- |

2)

Artykuł 7 ust. 1 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie przepisom proceduralnym, do których odsyła warunek umowy, umożliwiającym przedsiębiorcy wytaczającemu przeciwko konsumentowi powództwo o wykonanie umowy wybór pomiędzy sądem właściwym dla miejsca zamieszkania pozwanego a sądem właściwym ze względu na miejsce wykonania umowy, chyba że wybór forum miejsca wykonania umowy powoduje zastosowanie wobec konsumenta uregulowań proceduralnych, które mogłyby w nadmiernym stopniu ograniczyć przyznane mu przez unijny porządek prawny prawo do skutecznego środka prawnego, czego zweryfikowanie należy do sądu krajowego.

---

(1)  Dz.U. C 249 z 16.7.2018.

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/15 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/15

---

Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 10 kwietnia 2019 r. — The Green Effort Ltd/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Fédération internationale de l’automobile (FIA)

(Sprawa C-282/18 P) (1)

(Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie odwoławcze - Termin - Doręczenie drogą elektroniczną - Obliczanie terminów)

(2019/C 206/18)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: The Green Effort Ltd (przedstawiciel: A. Ziehm, Rechtsanwalt)

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik), Fédération internationale de l’automobile (FIA) (przedstawiciele: M. Hawkins, solicitor, T. Dolde i K. Lüder, Rechtsanwälte)

Sentencja

| 1) | Odwołanie zostaje oddalone. |
| --- | --- |

1)

Odwołanie zostaje oddalone.

| 2) | The Green Effort Limited pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i Fédération internationale de l’automobile (FIA). |
| --- | --- |

2)

The Green Effort Limited pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i Fédération internationale de l’automobile (FIA).

---

(1)  Dz.U. C 285 z 13.8.2018.

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/16 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/16

---

Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 11 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — X BV/Staatssecretaris van Financiën

(Sprawa C-288/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Wspólna taryfa celna - Klasyfikacja towarów - Nomenklatura scalona - Podpozycje 85285100 i 85285940 - Płaskie monitory ciekłokrystaliczne mogące wyświetlać sygnały pochodzące z systemów do automatycznego przetwarzania danych - Porozumienie w sprawie handlu produktami technologii informacyjnej)

(2019/C 206/19)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Hoge Raad der Nederlanden

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: X BV

Strona przeciwna: Staatssecretaris van Financiën

Sentencja

Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionej rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 927/2012 z dnia 9 października 2012 r., należy interpretować w ten sposób, że w celu określenia, czy płaskie ekrany ciekłokrystaliczne (LCD), zaprojektowane i wykonane w celu wyświetlania zarówno danych pochodzących z maszyny do automatycznego przetwarzania danych, jak i złożonych sygnałów wideo pochodzących z innych źródeł, powinny być klasyfikowane do podpozycji 85285100 Nomenklatury scalonej, czy też do podpozycji 85285940 tej nomenklatury, należy w ramach badania całości ich obiektywnych cech i właściwości ocenić zarówno stopień, w jakim mogą one wykonywać większą ilość funkcji, jak i poziom osiąganej przez nie wydajności w wykonywaniu tych funkcji w celu ustalenia, czy ich podstawową funkcją jest użycie w systemie do automatycznego przetwarzania danych. W tym kontekście szczególne znaczenie należy nadać kwestii, czy są one zaprojektowane do pracy z bliskiej odległości. Kwestia, czy użytkownik ekranu jest tą samą osobą, która przetwarza lub wprowadza dane do maszyny do automatycznego przetwarzania danych, nie stanowi kryterium istotnego dla celów tego określenia.

---

(1)  Dz.U. C 276 z 6.8.2018.

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/16 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/16

---

Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 11 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação do Porto — Portugalia) — Mediterranean Shipping Company (Portugal) — Agentes de Navegação S.A./Banco Comercial Português SA, Caixa Geral de Depósitos, SA

(Sprawa C-295/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Usługi płatnicze w ramach rynku wewnętrznego - Dyrektywa 2007/64/WE - Artykuły 2 i 58 - Zakres stosowania - Użytkownik usług płatniczych - Pojęcie - Realizacja polecenia zapłaty wystawionego przez osobę trzecią w odniesieniu do rachunku, którego nie jest posiadaczem - Brak autoryzacji posiadacza obciążonego rachunku - Nieautoryzowana transakcja płatnicza)

(2019/C 206/20)

Język postępowania: portugalski

Sąd odsyłający

Tribunal da Relação do Porto

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Mediterranean Shipping Company (Portugal) — Agentes de Navegação S.A.

Strona pozwana: Banco Comercial Português SA, Caixa Geral de Depósitos, SA

Sentencja

| 1) | Artykuł 2 ust. 1 dyrektywy 2007/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego zmieniającej dyrektywy 97/7/WE, 2002/65/WE, 2005/60/WE i 2006/48/WE i uchylającej dyrektywę 97/5/WE należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „usług płatniczych” w rozumieniu tego przepisu obejmuje realizację poleceń zapłaty zainicjowanych przez odbiorcę z rachunku płatniczego, którego nie jest on posiadaczem, a na które nie wyraził zgody posiadacz obciążonego nimi rachunku. |
| --- | --- |

1)

Artykuł 2 ust. 1 dyrektywy 2007/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego zmieniającej dyrektywy 97/7/WE, 2002/65/WE, 2005/60/WE i 2006/48/WE i uchylającej dyrektywę 97/5/WE należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „usług płatniczych” w rozumieniu tego przepisu obejmuje realizację poleceń zapłaty zainicjowanych przez odbiorcę z rachunku płatniczego, którego nie jest on posiadaczem, a na które nie wyraził zgody posiadacz obciążonego nimi rachunku.

| 2) | Artykuł 58 dyrektywy 2007/64 należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „użytkownika usług płatniczych” w rozumieniu tego przepisu obejmuje posiadacza rachunku płatniczego, z którego realizowano polecenia zapłaty bez jego zgody. |
| --- | --- |

2)

Artykuł 58 dyrektywy 2007/64 należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „użytkownika usług płatniczych” w rozumieniu tego przepisu obejmuje posiadacza rachunku płatniczego, z którego realizowano polecenia zapłaty bez jego zgody.

---

(1)  Dz.U. C 259 z 23.7.2018.

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/17 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/17

---

Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 11 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil no 1 de Gerona — Hiszpania) — ZX/Ryanair DAC

(Sprawa C-464/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 - Ustalenie sądu właściwego do rozpoznania powództwa o odszkodowanie za opóźniony lot - Artykuł 7 pkt 5 - Działalność filii - Artykuł 26 - Dorozumiane ugruntowanie jurysdykcji - Konieczność stawiennictwa pozwanego przed sądem)

(2019/C 206/21)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Juzgado de lo Mercantil no 1 de Gerona

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: ZX

Strona pozwana: Ryanair DAC

Sentencja

| 1) | Artykuł 7 pkt 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że sąd państwa członkowskiego nie jest właściwy do rozpoznania sporu dotyczącego powództwa o odszkodowanie, wniesionego na podstawie art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91, przeciwko przewoźnikowi lotniczemu mającemu siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego ze względu na to, iż przewoźnik ten posiada filię na obszarze właściwości sądu rozpoznającego sprawę, przy czym filia ta nie jest stroną stosunku prawnego między przewoźnikiem a danym pasażerem. |
| --- | --- |

1)

Artykuł 7 pkt 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że sąd państwa członkowskiego nie jest właściwy do rozpoznania sporu dotyczącego powództwa o odszkodowanie, wniesionego na podstawie art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91, przeciwko przewoźnikowi lotniczemu mającemu siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego ze względu na to, iż przewoźnik ten posiada filię na obszarze właściwości sądu rozpoznającego sprawę, przy czym filia ta nie jest stroną stosunku prawnego między przewoźnikiem a danym pasażerem.

| 2) | Artykuł 26 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012 należy interpretować w ten sposób, że przepis ten nie ma zastosowania w przypadku takim jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, w którym pozwany nie przedłożył uwag lub nie stawił się na rozprawie. |
| --- | --- |

2)

Artykuł 26 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012 należy interpretować w ten sposób, że przepis ten nie ma zastosowania w przypadku takim jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, w którym pozwany nie przedłożył uwag lub nie stawił się na rozprawie.

---

(1)  Dz.U. C 392 z 29.10.2018.

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/18 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/18

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 22 lutego 2019 r. — Federazione Italiana Giuoco Calcio (FIGC), Consorzio Ge.Se.Av. S. c. arl/De Vellis Servizi Globali Srl

(Sprawa C-155/19)

(2019/C 206/22)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Consiglio di Stato

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca odwołanie: Federazione Italiana Giuoco Calcio (FIGC), Consorzio Ge.Se.Av. S. c. arl

Druga strona postępowania: De Vellis Servizi Globali Srl

Pytania prejudycjalne

| 1) | Pytanie pierwsze






  — | Czy na podstawie cech krajowych przepisów dotyczących sportowego systemu prawnego włoską federację piłki nożnej można uznać za podmiot prawa publicznego, ponieważ została ona utworzona w szczególnym celu zaspokajania potrzeb w interesie ogólnym, które nie mają charakteru przemysłowego ani handlowego? |
| --- | --- | --- |

1)

Pytanie pierwsze

—

Czy na podstawie cech krajowych przepisów dotyczących sportowego systemu prawnego włoską federację piłki nożnej można uznać za podmiot prawa publicznego, ponieważ została ona utworzona w szczególnym celu zaspokajania potrzeb w interesie ogólnym, które nie mają charakteru przemysłowego ani handlowego?

| — | Czy poprzez uznanie, że krajowy podmiot publiczny jest utworzony do celów sportowych, spełniony jest w szczególności wymóg celowościowy, dotyczący podmiotu, w stosunku do F.I.G.C., pomimo braku formalnego aktu ustanawiającego organu administracji publicznej i pomimo okoliczności, że federacja jest stowarzyszeniem, ze względu na to, iż podlega ona systemowi prawnemu sektora (sportowego) zorganizowanemu według modeli o charakterze publicznym i jest zobowiązana do przestrzegania zasad oraz reguł opracowanych przez Comitato olimpico nazionale italiano (włoski narodowy komitet olimpijski) i przez międzynarodowe organizacje sportowe? |
| --- | --- |

—

Czy poprzez uznanie, że krajowy podmiot publiczny jest utworzony do celów sportowych, spełniony jest w szczególności wymóg celowościowy, dotyczący podmiotu, w stosunku do F.I.G.C., pomimo braku formalnego aktu ustanawiającego organu administracji publicznej i pomimo okoliczności, że federacja jest stowarzyszeniem, ze względu na to, iż podlega ona systemowi prawnemu sektora (sportowego) zorganizowanemu według modeli o charakterze publicznym i jest zobowiązana do przestrzegania zasad oraz reguł opracowanych przez Comitato olimpico nazionale italiano (włoski narodowy komitet olimpijski) i przez międzynarodowe organizacje sportowe?

| — | Czy ponadto wymóg ten jest spełniony w stosunku do federacji sportowej, takiej jak Federazione italiana giuoco calcio, która ma zdolność samofinansowania, w odniesieniu do działalności niemającej charakteru publicznego, takiej jak będąca przedmiotem sprawy, czy też należy uznać nadrzędność wymogu zapewnienia, w każdym przypadku, stosowania przepisów dotyczących udzielania zamówień publicznych przy udzielaniu osobom trzecim dowolnego rodzaju zamówienia przez wspomniany podmiot? |
| --- | --- |

—

Czy ponadto wymóg ten jest spełniony w stosunku do federacji sportowej, takiej jak Federazione italiana giuoco calcio, która ma zdolność samofinansowania, w odniesieniu do działalności niemającej charakteru publicznego, takiej jak będąca przedmiotem sprawy, czy też należy uznać nadrzędność wymogu zapewnienia, w każdym przypadku, stosowania przepisów dotyczących udzielania zamówień publicznych przy udzielaniu osobom trzecim dowolnego rodzaju zamówienia przez wspomniany podmiot?

| 2) | Pytanie drugie






  — | Czy — biorąc pod uwagę stosunki prawne między Comitato olimpico nazionale italiano (C.O.N.I.) a F.I.G.C. — Federazione Italiana Giuoco Calcio, C.O.N.I. wywiera dominujący wpływ na F.I.G.C. w świetle przewidzianych ustawą uprawnień w zakresie uznawania, że dane stowarzyszenie prowadzi działalność w celach sportowych, zatwierdzenia rocznych sprawozdań finansowych oraz nadzorowania zarządzania i prawidłowego funkcjonowania organów i zarządu komisarycznego nad podmiotem? |
| --- | --- | --- |

2)

Pytanie drugie

—

Czy — biorąc pod uwagę stosunki prawne między Comitato olimpico nazionale italiano (C.O.N.I.) a F.I.G.C. — Federazione Italiana Giuoco Calcio, C.O.N.I. wywiera dominujący wpływ na F.I.G.C. w świetle przewidzianych ustawą uprawnień w zakresie uznawania, że dane stowarzyszenie prowadzi działalność w celach sportowych, zatwierdzenia rocznych sprawozdań finansowych oraz nadzorowania zarządzania i prawidłowego funkcjonowania organów i zarządu komisarycznego nad podmiotem?

| — | Czy też wprost przeciwnie, uprawnienia te nie są wystarczające, by spełnić wymóg dominującego wpływu publicznego wywieranego przez podmiot prawa publicznego ze względu na kwalifikowany udział przewodniczących i przedstawicieli federacji sportowych w organach Comitato olimpico nazionale italiano? |
| --- | --- |

—

Czy też wprost przeciwnie, uprawnienia te nie są wystarczające, by spełnić wymóg dominującego wpływu publicznego wywieranego przez podmiot prawa publicznego ze względu na kwalifikowany udział przewodniczących i przedstawicieli federacji sportowych w organach Comitato olimpico nazionale italiano?

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/19 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/19

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 22 lutego 2019 r. — Federazione Italiana Giuoco Calcio (FIGC), Consorzio Ge.Se.Av. S. c. arl/De Vellis Servizi Globali Srl

(Sprawa C-156/19)

(2019/C 206/23)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Consiglio di Stato

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca odwołanie: Federazione Italiana Giuoco Calcio (FIGC), Consorzio Ge.Se.Av. S. c. arl

Druga strona postępowania: De Vellis Servizi Globali Srl

Pytania prejudycjalne

| 1) | Pytanie pierwsze






  — | Czy na podstawie cech krajowych przepisów dotyczących sportowego systemu prawnego włoską federację piłki nożnej można uznać za podmiot prawa publicznego, ponieważ została ona utworzona w szczególnym celu zaspokajania potrzeb w interesie ogólnym, które nie mają charakteru przemysłowego ani handlowego? |
| --- | --- | --- |

1)

Pytanie pierwsze

—

Czy na podstawie cech krajowych przepisów dotyczących sportowego systemu prawnego włoską federację piłki nożnej można uznać za podmiot prawa publicznego, ponieważ została ona utworzona w szczególnym celu zaspokajania potrzeb w interesie ogólnym, które nie mają charakteru przemysłowego ani handlowego?

| — | Czy poprzez uznanie, że krajowy podmiot publiczny jest utworzony do celów sportowych, spełniony jest w szczególności wymóg celowościowy, dotyczący podmiotu, w stosunku do F.I.G.C., pomimo braku formalnego aktu ustanawiającego organu administracji publicznej i pomimo okoliczności, że federacja jest stowarzyszeniem, ze względu na to, iż podlega ona systemowi prawnemu sektora (sportowego) zorganizowanemu według modeli o charakterze publicznym i jest zobowiązana do przestrzegania zasad oraz reguł opracowanych przez Comitato olimpico nazionale italiano (włoski narodowy komitet olimpijski) i przez międzynarodowe organizacje sportowe? |
| --- | --- |

—

Czy poprzez uznanie, że krajowy podmiot publiczny jest utworzony do celów sportowych, spełniony jest w szczególności wymóg celowościowy, dotyczący podmiotu, w stosunku do F.I.G.C., pomimo braku formalnego aktu ustanawiającego organu administracji publicznej i pomimo okoliczności, że federacja jest stowarzyszeniem, ze względu na to, iż podlega ona systemowi prawnemu sektora (sportowego) zorganizowanemu według modeli o charakterze publicznym i jest zobowiązana do przestrzegania zasad oraz reguł opracowanych przez Comitato olimpico nazionale italiano (włoski narodowy komitet olimpijski) i przez międzynarodowe organizacje sportowe?

| — | Czy ponadto wymóg ten jest spełniony w stosunku do federacji sportowej, takiej jak Federazione italiana giuoco calcio, która ma zdolność samofinansowania, w odniesieniu do działalności niemającej charakteru publicznego, takiej jak będąca przedmiotem sprawy, czy też należy uznać nadrzędność wymogu zapewnienia, w każdym przypadku, stosowania przepisów dotyczących udzielania zamówień publicznych przy udzielaniu osobom trzecim dowolnego rodzaju zamówienia przez wspomniany podmiot? |
| --- | --- |

—

Czy ponadto wymóg ten jest spełniony w stosunku do federacji sportowej, takiej jak Federazione italiana giuoco calcio, która ma zdolność samofinansowania, w odniesieniu do działalności niemającej charakteru publicznego, takiej jak będąca przedmiotem sprawy, czy też należy uznać nadrzędność wymogu zapewnienia, w każdym przypadku, stosowania przepisów dotyczących udzielania zamówień publicznych przy udzielaniu osobom trzecim dowolnego rodzaju zamówienia przez wspomniany podmiot?

| 2) | Pytanie drugie






  — | Czy — biorąc pod uwagę stosunki prawne między Comitato olimpico nazionale italiano (C.O.N.I.) a F.I.G.C. — Federazione Italiana Giuoco Calcio, C.O.N.I. wywiera dominujący wpływ na F.I.G.C. w świetle przewidzianych ustawą uprawnień w zakresie uznawania, że dane stowarzyszenie prowadzi działalność w celach sportowych, zatwierdzenia rocznych sprawozdań finansowych oraz nadzorowania zarządzania i prawidłowego funkcjonowania organów i zarządu komisarycznego nad podmiotem? |
| --- | --- | --- |

2)

Pytanie drugie

—

Czy — biorąc pod uwagę stosunki prawne między Comitato olimpico nazionale italiano (C.O.N.I.) a F.I.G.C. — Federazione Italiana Giuoco Calcio, C.O.N.I. wywiera dominujący wpływ na F.I.G.C. w świetle przewidzianych ustawą uprawnień w zakresie uznawania, że dane stowarzyszenie prowadzi działalność w celach sportowych, zatwierdzenia rocznych sprawozdań finansowych oraz nadzorowania zarządzania i prawidłowego funkcjonowania organów i zarządu komisarycznego nad podmiotem?

| — | Czy też wprost przeciwnie, uprawnienia te nie są wystarczające, by spełnić wymóg dominującego wpływu publicznego wywieranego przez podmiot prawa publicznego ze względu na kwalifikowany udział przewodniczących i przedstawicieli federacji sportowych w organach Comitato olimpico nazionale italiano? |
| --- | --- |

—

Czy też wprost przeciwnie, uprawnienia te nie są wystarczające, by spełnić wymóg dominującego wpływu publicznego wywieranego przez podmiot prawa publicznego ze względu na kwalifikowany udział przewodniczących i przedstawicieli federacji sportowych w organach Comitato olimpico nazionale italiano?

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/20 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/20

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte dei Conti — Sezione giurisdizionale per la Regione Puglia (Włochy) w dniu 25 lutego 2019 r. — HB/Istituto Nazionale della Previdenza Sociale

(Sprawa C-168/19)

(2019/C 206/24)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Corte dei Conti — Sezione giurisdizionale per la Regione Puglia

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: HB

Druga strona postępowania: Istituto Nazionale della Previdenza Sociale

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 18 i 21 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by uregulowanie państwa członkowskiego ustanawiało opodatkowanie dochodów osoby mającej miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim, która nabyła całość swoich dochodów w tym pierwszym państwie, lecz która nie ma obywatelstwa tego drugiego państwa, bez zastosowania przywilejów podatkowych tego drugiego państwa?

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/21 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/21

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte dei Conti — Sezione giurisdizionale per la Regione Puglia (Włochy) w dniu 25 lutego 2019 r. — IC/Istituto Nazionale della Previdenza Sociale

(Sprawa C-169/19)

(2019/C 206/25)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Corte dei Conti — Sezione giurisdizionale per la Regione Puglia

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: IC

Druga strona postępowania: Istituto Nazionale della Previdenza Sociale

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 18 i 21 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by uregulowanie państwa członkowskiego ustanawiało opodatkowanie dochodów osoby mającej miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim, która nabyła całość swoich dochodów w tym pierwszym państwie, lecz która nie ma obywatelstwa tego drugiego państwa, bez zastosowania przywilejów podatkowych tego drugiego państwa?

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/22 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/22

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 27 lutego 2019 r. — OI/Air Nostrum Lineas Aereas del Mediterraneo SA

(Sprawa C-191/19)

(2019/C 206/26)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landgericht Frankfurt am Main

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: OI

Strona pozwana: Air Nostrum Lineas Aereas del Mediterraneo SA

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy zmiana rezerwacji pasażera stawiającego się na odprawę na lotnisku, który dysponuje potwierdzoną rezerwacją na określony lot, wbrew jego woli na późniejszy lot stanowi przypadek odmowy przyjęcia na pokład w rozumieniu art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004 (1), jeżeli lot, którego dotyczy potwierdzona rezerwacja pasażera, zostanie wykonany? |
| --- | --- |

1)

Czy zmiana rezerwacji pasażera stawiającego się na odprawę na lotnisku, który dysponuje potwierdzoną rezerwacją na określony lot, wbrew jego woli na późniejszy lot stanowi przypadek odmowy przyjęcia na pokład w rozumieniu art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004 (1), jeżeli lot, którego dotyczy potwierdzona rezerwacja pasażera, zostanie wykonany?

| 2) | W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie: czy przepis art. 5 ust. 1 lit. c) ppkt (iii) rozporządzenia nr 261/2004 należy stosować analogicznie do przypadków odmowy przyjęcia na pokład w rozumieniu art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004? |
| --- | --- |

2)

W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie: czy przepis art. 5 ust. 1 lit. c) ppkt (iii) rozporządzenia nr 261/2004 należy stosować analogicznie do przypadków odmowy przyjęcia na pokład w rozumieniu art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004?

---

(1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U. 2004, L 46, s. 1.

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/22 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/22

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Saarbrücken (Niemcy) w dniu 5 marca 2019 r. — SM/Sparkasse Saarbrücken

(Sprawa C-209/19)

(2019/C 206/27)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landgericht Saarbrücken

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: SM

Strona pozwana: Sparkasse Saarbrücken

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 10 ust. 2 lit. p) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE (1) z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG należy interpretować w ten sposób, że do wymaganych informacji o „okres[ie]” lub o „inn[ych] warunk[ach] korzystania z [prawa do odstąpienia od umowy]” należą także przesłanki rozpoczęcia biegu terminu do odstąpienia od umowy? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 10 ust. 2 lit. p) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE (1) z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG należy interpretować w ten sposób, że do wymaganych informacji o „okres[ie]” lub o „inn[ych] warunk[ach] korzystania z [prawa do odstąpienia od umowy]” należą także przesłanki rozpoczęcia biegu terminu do odstąpienia od umowy?

| 2) | W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
  Czy art. 10 ust. 2 lit. p) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG stoi na przeszkodzie wykładni, zgodnie z którą informacja o prawie do odstąpienia od umowy jest „jasna” i „zwięzła”, jeżeli w odniesieniu do rozpoczęcia biegu terminu do odstąpienia od umowy nie wymienia ona samodzielnie w sposób wyczerpujący wymaganych informacji obowiązkowych dotyczących rozpoczęcia biegu tego terminu, lecz odsyła w tym zakresie do przepisu krajowego — w niniejszej sprawie § 492 ust. 2 BGB [Bürgerliches Gesetzbuch, kodeksu cywilnego, zwanego dalej „BGB”] w brzmieniu obowiązującym do dnia 12 czerwca 2014 r., który z kolei sam odsyła do dalszych przepisów krajowych — w niniejszej sprawie art. 247 §§ 3–13 EGBGB [Einführungsgesetz zum Bürgerlichen Gesetzbuche, ustawy wprowadzającej do kodeksu cywilnego, zwanej dalej „EGBGB”] w brzmieniu obowiązującym do dnia 12 czerwca 2014 r., a zatem konsument jest zobowiązany do lektury licznych przepisów prawnych w różnych aktach ustawowych, aby uzyskać jasność co do tego, jakich informacji obowiązkowych należy udzielić, aby w przypadku jego umowy pożyczki doszło do rozpoczęcia biegu terminu do odstąpienia od umowy? |
| --- | --- |

2)

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

Czy art. 10 ust. 2 lit. p) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG stoi na przeszkodzie wykładni, zgodnie z którą informacja o prawie do odstąpienia od umowy jest „jasna” i „zwięzła”, jeżeli w odniesieniu do rozpoczęcia biegu terminu do odstąpienia od umowy nie wymienia ona samodzielnie w sposób wyczerpujący wymaganych informacji obowiązkowych dotyczących rozpoczęcia biegu tego terminu, lecz odsyła w tym zakresie do przepisu krajowego — w niniejszej sprawie § 492 ust. 2 BGB [Bürgerliches Gesetzbuch, kodeksu cywilnego, zwanego dalej „BGB”] w brzmieniu obowiązującym do dnia 12 czerwca 2014 r., który z kolei sam odsyła do dalszych przepisów krajowych — w niniejszej sprawie art. 247 §§ 3–13 EGBGB [Einführungsgesetz zum Bürgerlichen Gesetzbuche, ustawy wprowadzającej do kodeksu cywilnego, zwanej dalej „EGBGB”] w brzmieniu obowiązującym do dnia 12 czerwca 2014 r., a zatem konsument jest zobowiązany do lektury licznych przepisów prawnych w różnych aktach ustawowych, aby uzyskać jasność co do tego, jakich informacji obowiązkowych należy udzielić, aby w przypadku jego umowy pożyczki doszło do rozpoczęcia biegu terminu do odstąpienia od umowy?

| 3) | W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie (i braku zasadniczych wątpliwości co do odesłania do przepisów krajowych):
  Czy art. 10 ust. 2 lit. p) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG stoi na przeszkodzie wykładni, zgodnie z którą informacja o prawie do odstąpienia od umowy jest „jasna” i „zwięzła”, jeżeli odesłanie do przepisu krajowego — w niniejszej sprawie § 492 ust. 2 BGB w brzmieniu obowiązującym w okresie od 30 lipca 2010 r. do 12 czerwca 2014 r. — oraz dalsze odesłanie przez ten przepis — w niniejszej sprawie do art. 247 §§ 3–13 EGBGB w brzmieniu obowiązującym w okresie od 4 sierpnia 2011 r. do 12 czerwca 2014 r. — prowadzi bezwzględnie do tego, że konsument musi dokonać kwalifikacji prawnej wykraczającej poza samą lekturę przepisów — przykładowo w odniesieniu do tego, czy udzielono mu pożyczki na warunkach zwyczajowo stosowanych do umów zabezpieczonych prawem rzeczowym na nieruchomości oraz ich tymczasowego finansowania lub czy występują umowy powiązane — aby uzyskać jasność co do tego, jakich informacji obowiązkowych należy udzielić, aby w przypadku jego umowy pożyczki doszło do rozpoczęcia biegu terminu do odstąpienia od umowy? |
| --- | --- |

3)

W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie (i braku zasadniczych wątpliwości co do odesłania do przepisów krajowych):

Czy art. 10 ust. 2 lit. p) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG stoi na przeszkodzie wykładni, zgodnie z którą informacja o prawie do odstąpienia od umowy jest „jasna” i „zwięzła”, jeżeli odesłanie do przepisu krajowego — w niniejszej sprawie § 492 ust. 2 BGB w brzmieniu obowiązującym w okresie od 30 lipca 2010 r. do 12 czerwca 2014 r. — oraz dalsze odesłanie przez ten przepis — w niniejszej sprawie do art. 247 §§ 3–13 EGBGB w brzmieniu obowiązującym w okresie od 4 sierpnia 2011 r. do 12 czerwca 2014 r. — prowadzi bezwzględnie do tego, że konsument musi dokonać kwalifikacji prawnej wykraczającej poza samą lekturę przepisów — przykładowo w odniesieniu do tego, czy udzielono mu pożyczki na warunkach zwyczajowo stosowanych do umów zabezpieczonych prawem rzeczowym na nieruchomości oraz ich tymczasowego finansowania lub czy występują umowy powiązane — aby uzyskać jasność co do tego, jakich informacji obowiązkowych należy udzielić, aby w przypadku jego umowy pożyczki doszło do rozpoczęcia biegu terminu do odstąpienia od umowy?

---

(1)  Dz.U. 2008, L 133, s. 66.

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/24 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/24

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 11 marca 2019 r. — WQ/Land Berlin

(Sprawa C-216/19)

(2019/C 206/28)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Verwaltungsgericht Berlin

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: WQ

Strona pozwana: Land Berlin

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy kwalifikujący się hektar jest w dyspozycji jego właściciela w rozumieniu art. 24 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 1307/2013 (1), jeżeli żadnej osobie trzeciej nie przysługuje prawo użytkowania tego kwalifikującego się hektara, w szczególności prawo użytkowania pochodzące od właściciela, czy też obszar ten jest w dyspozycji osoby trzeciej lub nie jest w dyspozycji nikogo, jeżeli osoba trzecia bez prawa użytkowania faktycznie wykorzystuje rolniczo ten obszar? |
| --- | --- |

1)

Czy kwalifikujący się hektar jest w dyspozycji jego właściciela w rozumieniu art. 24 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 1307/2013 (1), jeżeli żadnej osobie trzeciej nie przysługuje prawo użytkowania tego kwalifikującego się hektara, w szczególności prawo użytkowania pochodzące od właściciela, czy też obszar ten jest w dyspozycji osoby trzeciej lub nie jest w dyspozycji nikogo, jeżeli osoba trzecia bez prawa użytkowania faktycznie wykorzystuje rolniczo ten obszar?

| 2) | Czy zawarte w art. 32 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 1307/2013 sformułowanie „każdy obszar, który zapewnił rolnikowi prawo do płatności w 2008 r. w ramach systemu płatności jednolitych lub systemu jednolitej płatności obszarowej określonych, odpowiednio, w tytule III oraz IVA rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 (2)”, należy interpretować w ten sposób, że dany obszar musiał w 2008 r. spełniać warunki wymagane odpowiednio w tytule III oraz IVA rozporządzenia nr 1782/2003 dla zapewnienia prawa do płatności w ramach systemu płatności jednolitych lub systemu jednolitej płatności obszarowej? |
| --- | --- |

2)

Czy zawarte w art. 32 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 1307/2013 sformułowanie „każdy obszar, który zapewnił rolnikowi prawo do płatności w 2008 r. w ramach systemu płatności jednolitych lub systemu jednolitej płatności obszarowej określonych, odpowiednio, w tytule III oraz IVA rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 (2)”, należy interpretować w ten sposób, że dany obszar musiał w 2008 r. spełniać warunki wymagane odpowiednio w tytule III oraz IVA rozporządzenia nr 1782/2003 dla zapewnienia prawa do płatności w ramach systemu płatności jednolitych lub systemu jednolitej płatności obszarowej?

| 3) | W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie: czy zawarte w art. 32 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 1307/2013 sformułowanie „każdy obszar, który zapewnił rolnikowi prawo do płatności w 2008 r. w ramach systemu płatności jednolitych lub systemu jednolitej płatności obszarowej określonych, odpowiednio, w tytule III oraz IVa rozporządzenia (WE) nr 1782/2003”, należy interpretować w ten sposób, że dla zakwalifikowania obszaru zalesionego zgodnie z art. 31 rozporządzenia nr 1257/1999 (3) jako kwalifikującego się hektara w rozumieniu art. 32 ust. 2 lit. b) ppkt (ii) rozporządzenia nr 1307/2013 niezbędne jest korzystanie ze związanego z tym obszarem prawa do płatności z tytułu odłogowania lub innego prawa do płatności w rozumieniu art. 44 ust. 1 lub art. 54 ust. 1 rozporządzenia nr 1782/2003? |
| --- | --- |

3)

W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie: czy zawarte w art. 32 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 1307/2013 sformułowanie „każdy obszar, który zapewnił rolnikowi prawo do płatności w 2008 r. w ramach systemu płatności jednolitych lub systemu jednolitej płatności obszarowej określonych, odpowiednio, w tytule III oraz IVa rozporządzenia (WE) nr 1782/2003”, należy interpretować w ten sposób, że dla zakwalifikowania obszaru zalesionego zgodnie z art. 31 rozporządzenia nr 1257/1999 (3) jako kwalifikującego się hektara w rozumieniu art. 32 ust. 2 lit. b) ppkt (ii) rozporządzenia nr 1307/2013 niezbędne jest korzystanie ze związanego z tym obszarem prawa do płatności z tytułu odłogowania lub innego prawa do płatności w rozumieniu art. 44 ust. 1 lub art. 54 ust. 1 rozporządzenia nr 1782/2003?

| 4) | W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie trzecie: czy zawarte w art. 32 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 1307/2013 sformułowanie „każdy obszar, który zapewnił rolnikowi prawo do płatności w 2008 r. w ramach systemu płatności jednolitych lub systemu jednolitej płatności obszarowej określonych, odpowiednio, w tytule III oraz IVA rozporządzenia (WE) nr 1782/2003”, należy interpretować w ten sposób, że dla zakwalifikowania obszaru zalesionego zgodnie z art. 31 rozporządzenia nr 1257/99 jako kwalifikującego się hektara w rozumieniu art. 32 ust. 2 lit. b) ppkt (ii) rozporządzenia nr 1307/2013 niezbędne jest, żeby rolnik złożył w 2008 r. wniosek na podstawie art. 22 ust. 1 lub art. 34 ust. 1 rozporządzenia nr 1782/2003 oraz spełnił pozostałe warunki uzyskania płatności bezpośrednich zgodnie z tytułami III lub IVA? |
| --- | --- |

4)

W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie trzecie: czy zawarte w art. 32 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 1307/2013 sformułowanie „każdy obszar, który zapewnił rolnikowi prawo do płatności w 2008 r. w ramach systemu płatności jednolitych lub systemu jednolitej płatności obszarowej określonych, odpowiednio, w tytule III oraz IVA rozporządzenia (WE) nr 1782/2003”, należy interpretować w ten sposób, że dla zakwalifikowania obszaru zalesionego zgodnie z art. 31 rozporządzenia nr 1257/99 jako kwalifikującego się hektara w rozumieniu art. 32 ust. 2 lit. b) ppkt (ii) rozporządzenia nr 1307/2013 niezbędne jest, żeby rolnik złożył w 2008 r. wniosek na podstawie art. 22 ust. 1 lub art. 34 ust. 1 rozporządzenia nr 1782/2003 oraz spełnił pozostałe warunki uzyskania płatności bezpośrednich zgodnie z tytułami III lub IVA?

---

(1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.U. 2013, L 347, s. 608).

(2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. 2003, L 270, s. 1).

(3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniające i uchylające niektóre rozporządzenia (Dz.U. 1999, L 160, s. 80).

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/25 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/25

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 11 marca 2019 r. — Parsec Fondazione Parco delle Scienze e della Cultura/Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Autorità nazionale anticorruzione (ANAC)

(Sprawa C-219/19)

(2019/C 206/29)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca/powodowa/wnosząca odwołanie: Parsec Fondazione Parco delle Scienze e della Cultura

Strona pozwana: Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Autorità nazionale anticorruzione (ANAC)

Pytanie prejudycjalne

Czy postanowienia motywu 14 w związku z art. 19 ust. 1 i art. 80 ust. 2 dyrektywy 2014/24/UE (1) stoją na przeszkodzie przepisowi takiemu jak art. 46 decreto legislativo (dekretu ustawodawczego) nr 50 z dnia 18 kwietnia 2016 r., w drodze którego Włochy dokonały transpozycji dyrektyw 2014/23/UE (2), 2014/24/UE i 2014/25/UE (3) do prawa krajowego, który to przepis zezwala jedynie wykonawcom utworzonym we wskazanej w nim formie prawnej na udział w postępowaniach o udzielenie zamówienia na „usługi architektoniczne i inżynieryjne”, co skutkuje wykluczeniem z udziału we wspomnianych postępowaniach wykonawców świadczących rzeczone usługi, działających w innej formie prawnej?

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. 2014, L 94, s. 65).

(2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/23/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania koncesji (Dz.U. 2014, L 94, s. 1).

(3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/25/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych, uchylająca dyrektywę 2004/17/WE (Dz.U. 2014, L 94, s. 243).

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/25 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/25

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 20 marca 2019 r. — EZ/Bundesrepublik Deutschland

(Sprawa C-238/19)

(2019/C 206/30)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Verwaltungsgericht Hannover

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: EZ

Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 9 ust. 2 lit. e) dyrektywy 2011/95/UE (1) należy interpretować w ten sposób, że „odmowa odbycia służby wojskowej podczas konfliktu” nie musi być przez zainteresowanego dokonana w ramach sformalizowanego postępowania w przedmiocie odmowy, jeżeli prawo kraju pochodzenia nie przewiduje prawa do odmowy odbycia służby wojskowej? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 9 ust. 2 lit. e) dyrektywy 2011/95/UE (1) należy interpretować w ten sposób, że „odmowa odbycia służby wojskowej podczas konfliktu” nie musi być przez zainteresowanego dokonana w ramach sformalizowanego postępowania w przedmiocie odmowy, jeżeli prawo kraju pochodzenia nie przewiduje prawa do odmowy odbycia służby wojskowej?

| 2) | W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy art. 9 ust. 2 lit. e) dyrektywy 2011/95 poprzez uznanie prawa do „odmowy odbycia służby wojskowej podczas konfliktu” chroni również osoby, które nie stawiają się do dyspozycji administracji wojskowej kraju pochodzenia po upływie okresu odroczenia i które uchylają się od przymusowej rekrutacji, uciekając z kraju? |
| --- | --- |

2)

W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy art. 9 ust. 2 lit. e) dyrektywy 2011/95 poprzez uznanie prawa do „odmowy odbycia służby wojskowej podczas konfliktu” chroni również osoby, które nie stawiają się do dyspozycji administracji wojskowej kraju pochodzenia po upływie okresu odroczenia i które uchylają się od przymusowej rekrutacji, uciekając z kraju?

| 3) | W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie: czy art. 9 ust. 2 lit. e) dyrektywy 2011/95 należy interpretować w ten sposób, że odbycie służby wojskowej przez poborowego, który nie wie, do jakich operacji wojskowych zostanie skierowany w przyszłości, bezpośrednio lub pośrednio „pociągałoby za sobą dokonywanie przestępstw lub czynów stanowiących podstawę wykluczenia określonych w art. 12 ust. 2” już z tego powodu, że siły zbrojne jego kraju pochodzenia wielokrotnie i systematycznie popełniają takie przestępstwa lub czyny, wykorzystując do tego poborowych? |
| --- | --- |

3)

W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie: czy art. 9 ust. 2 lit. e) dyrektywy 2011/95 należy interpretować w ten sposób, że odbycie służby wojskowej przez poborowego, który nie wie, do jakich operacji wojskowych zostanie skierowany w przyszłości, bezpośrednio lub pośrednio „pociągałoby za sobą dokonywanie przestępstw lub czynów stanowiących podstawę wykluczenia określonych w art. 12 ust. 2” już z tego powodu, że siły zbrojne jego kraju pochodzenia wielokrotnie i systematycznie popełniają takie przestępstwa lub czyny, wykorzystując do tego poborowych?

| 4) | Czy art. 9 ust. 3 dyrektywy 2011/95 należy interpretować w ten sposób, że także w przypadku aktów prześladowania określonych w art. 9 ust. 2 lit. e) dyrektywy 2011/95 zgodnie z art. 2 lit. d) dyrektywy 2011/95 musi istnieć związek między powodami określonymi w art. 10 dyrektywy 2011/95 a aktami zaklasyfikowanymi jako prześladowanie w art. 9 ust. 1 i 2 dyrektywy 2011/95 lub brakiem ochrony przed takimi aktami? |
| --- | --- |

4)

Czy art. 9 ust. 3 dyrektywy 2011/95 należy interpretować w ten sposób, że także w przypadku aktów prześladowania określonych w art. 9 ust. 2 lit. e) dyrektywy 2011/95 zgodnie z art. 2 lit. d) dyrektywy 2011/95 musi istnieć związek między powodami określonymi w art. 10 dyrektywy 2011/95 a aktami zaklasyfikowanymi jako prześladowanie w art. 9 ust. 1 i 2 dyrektywy 2011/95 lub brakiem ochrony przed takimi aktami?

| 5) | W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie czwarte: czy związek między prześladowaniem poprzez ściganie na drodze karnej lub wymierzenie kary za odmowę odbycia służby wojskowej a powodem prześladowania istnieje w rozumieniu art. 9 ust. 3 w związku z art. 2 lit. d) dyrektywy 2011/95 już wtedy, gdy z odmową wiąże się ściganie na drodze karnej lub wymierzenie kary? |
| --- | --- |

5)

W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie czwarte: czy związek między prześladowaniem poprzez ściganie na drodze karnej lub wymierzenie kary za odmowę odbycia służby wojskowej a powodem prześladowania istnieje w rozumieniu art. 9 ust. 3 w związku z art. 2 lit. d) dyrektywy 2011/95 już wtedy, gdy z odmową wiąże się ściganie na drodze karnej lub wymierzenie kary?

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony (Dz.U. 2011, L 337, s. 9).

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/27 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/27

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalun Bucureștti (Rumunia) w dniu 20 marca 2019 r. — CHEP Equipment Pooling NV/Agenția Națională de Administrare Fiscală — Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice București — Serviciul Soluționare Contestații, Agenția Națională de Administrare Fiscală — Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice București — Administrația Fiscală pentru Contribuabili Nerezidenți

(Sprawa C-242/19)

(2019/C 206/31)

Język postępowania: rumuński

Sąd odsyłający

Tribunalun Bucureștti

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: CHEP Equipment Pooling NV

Strona pozwana: Agenția Națională de Administrare Fiscală — Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice București — Serviciul Soluționare Contestații, Agenția Națională de Administrare Fiscală — Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice București — Administrația Fiscală pentru Contribuabili Nerezidenți

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy transport palet z jednego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego w celu ich późniejszego wynajęcia w tym ostatnim państwie członkowskim podatnikowi mającemu siedzibę i zidentyfikowanemu do celów VAT w Rumunii stanowi brak przemieszczenia w rozumieniu art. 17 ust. 2 dyrektywy [2006/112/WE] (1)? |
| --- | --- |

1)

Czy transport palet z jednego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego w celu ich późniejszego wynajęcia w tym ostatnim państwie członkowskim podatnikowi mającemu siedzibę i zidentyfikowanemu do celów VAT w Rumunii stanowi brak przemieszczenia w rozumieniu art. 17 ust. 2 dyrektywy [2006/112/WE] (1)?

| 2) | Niezależnie od odpowiedzi na pytanie pierwsze, czy za podatnika w rozumieniu art. 2 pkt 1 dyrektywy 2008/9/WE (2) uznaje się podatnika w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112, który nie ma siedziby w państwie członkowskim zwrotu, lecz na terytorium innego państwa członkowskiego, nawet jeśli podatnik ten jest zidentyfikowany do celów VAT lub byłby zobowiązany do identyfikacji do celów VAT w państwie członkowskim zwrotu? |
| --- | --- |

2)

Niezależnie od odpowiedzi na pytanie pierwsze, czy za podatnika w rozumieniu art. 2 pkt 1 dyrektywy 2008/9/WE (2) uznaje się podatnika w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112, który nie ma siedziby w państwie członkowskim zwrotu, lecz na terytorium innego państwa członkowskiego, nawet jeśli podatnik ten jest zidentyfikowany do celów VAT lub byłby zobowiązany do identyfikacji do celów VAT w państwie członkowskim zwrotu?

| 3) | Czy w świetle przepisów dyrektywy 2008/9/WE warunek braku identyfikacji do celów VAT w państwie członkowskim zwrotu stanowi dodatkowy warunek w odniesieniu do warunków przewidzianych w art. 3 dyrektywy 2008/9/WE, aby podatnik mający siedzibę w innym państwie członkowskim, który nie ma siedziby w państwie członkowskim zwrotu, mógł skorzystać z prawa do zwrotu w okolicznościach faktycznych takich jak rozpatrywane w niniejszej sprawie? |
| --- | --- |

3)

Czy w świetle przepisów dyrektywy 2008/9/WE warunek braku identyfikacji do celów VAT w państwie członkowskim zwrotu stanowi dodatkowy warunek w odniesieniu do warunków przewidzianych w art. 3 dyrektywy 2008/9/WE, aby podatnik mający siedzibę w innym państwie członkowskim, który nie ma siedziby w państwie członkowskim zwrotu, mógł skorzystać z prawa do zwrotu w okolicznościach faktycznych takich jak rozpatrywane w niniejszej sprawie?

| 4) | Czy art. 3 dyrektywy 2008/9/WE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie praktyce organu administracji krajowej, który odmawia zwrotu VAT z powodu niespełnienia warunku przewidzianego wyłącznie w przepisach krajowych? |
| --- | --- |

4)

Czy art. 3 dyrektywy 2008/9/WE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie praktyce organu administracji krajowej, który odmawia zwrotu VAT z powodu niespełnienia warunku przewidzianego wyłącznie w przepisach krajowych?

---

(1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).

(2)  Dyrektywa Rady 2008/9/WE z dnia 12 lutego 2008 r. określająca szczegółowe zasady zwrotu podatku od wartości dodanej, przewidzianego w dyrektywie 2006/112/WE, podatnikom niemającym siedziby w państwie członkowskim zwrotu, lecz mającym siedzibę w innym państwie członkowskim (Dz.U. 2008 L 44, s. 23).

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/28 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/28

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul București (Rumunia) w dniu 25 marca 2019 r. — JE/KF

(Sprawa C-249/19)

(2019/C 206/32)

Język postępowania: rumuński

Sąd odsyłający

Tribunalul București

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa wnosząca apelację: JE

Strona pozwana: KF

Pytanie prejudycjalne

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczący wykładni przepisów art. 10 rozporządzenia nr 1259/2010, zgodnie z którymi „[w] przypadku gdy prawo właściwe wyznaczone na mocy art. 5 lub 8 nie przewiduje rozwodu lub nie zapewnia jednemu z małżonków, ze względu na jego płeć, równego dostępu do rozwodu lub separacji prawnej, właściwe jest prawo państwa sądu orzekającego”, w celu wyjaśnienia, czy wykładni wyrażenia „prawo właściwe wyznaczone na mocy art. 5 lub 8 nie przewiduje rozwodu”:

| — | należy dokonywać w sposób zawężający i dosłowny, to znaczy tylko w odniesieniu do sytuacji, w której właściwe prawo obce nie przewiduje rozwodu w jakiejkolwiek formie, czy też należy je interpretować w sposób rozszerzający, to znaczy włączając także sytuację, w której właściwe prawo obce zezwala na rozwód, ale na wyjątkowo restrykcyjnych warunkach, co wymaga obowiązkowego postępowania przed rozwodem dotyczącego separacji prawnej, w stosunku do którego prawo państwa sądu orzekającego nie zawiera równoważnych przepisów proceduralnych. |
| --- | --- |

—

należy dokonywać w sposób zawężający i dosłowny, to znaczy tylko w odniesieniu do sytuacji, w której właściwe prawo obce nie przewiduje rozwodu w jakiejkolwiek formie, czy też należy je interpretować w sposób rozszerzający, to znaczy włączając także sytuację, w której właściwe prawo obce zezwala na rozwód, ale na wyjątkowo restrykcyjnych warunkach, co wymaga obowiązkowego postępowania przed rozwodem dotyczącego separacji prawnej, w stosunku do którego prawo państwa sądu orzekającego nie zawiera równoważnych przepisów proceduralnych.

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/28 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/28

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Guimarães (Portugalia) w dniu 26 marca 2019 r. — MH, NI/OJ, Novo Banco SA

(Sprawa C-253/19)

(2019/C 206/33)

Język postępowania: portugalski

Sąd odsyłający

Tribunal da Relação de Guimarães

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca odwołanie: MH, NI

Druga strona postępowania: OJ, Novo Banco SA

Pytania prejudycjalne

Czy w ramach rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (EU) 2015/848 (1) sąd danego państwa członkowskiego jest właściwy do wszczęcia głównego postępowania upadłościowego dotyczącego obywatela, który w nim posiada swoją jedyną nieruchomość, pomimo iż posiada on miejsce zwykłego pobytu wraz z gospodarstwem domowym w innym państwie członkowskim, w którym też świadczy pracę najemną?

---

(1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/848 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie postępowania upadłościowego (Dz. U. 2015, L 141, s. 192)

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/29 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/29

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 26 marca 2019 r. — Friends of the Irish Environment Limited/An Bord Pleanála

(Sprawa C-254/19)

(2019/C 206/34)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

High Court (Irlandia)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Friends of the Irish Environment Limited

Druga strona postępowania: An Bord Pleanála

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy decyzja o przedłużeniu okresu obowiązywania zezwolenia na inwestycję stanowi wyrażenie zgody na przedsięwzięcie skutkujące koniecznością zastosowania art. 6 ust. 3 dyrektywy Rady 92/43/EWG (1) z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (zwanej dalej „dyrektywą siedliskową”)? |
| --- | --- |

1)

Czy decyzja o przedłużeniu okresu obowiązywania zezwolenia na inwestycję stanowi wyrażenie zgody na przedsięwzięcie skutkujące koniecznością zastosowania art. 6 ust. 3 dyrektywy Rady 92/43/EWG (1) z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (zwanej dalej „dyrektywą siedliskową”)?

| 2) | Czy którekolwiek z poniższych rozważań ma wpływ na odpowiedź na pytanie pierwsze?






  a) | Zezwolenie na inwestycję (którego okres obowiązywania ma zostać przedłużony) zostało udzielone zgodnie z przepisami prawa krajowego, na których podstawie dyrektywa siedliskowa została nieprawidłowo przetransponowana, gdyż w przepisach tych niewłaściwie utożsamiono odpowiednią ocenę w rozumieniu dyrektywy siedliskowej z oceną oddziaływania na środowisko w rozumieniu dyrektywy OOŚ (dyrektywa 2011/92/UE (2)). |
| --- | --- | --- |

2)

Czy którekolwiek z poniższych rozważań ma wpływ na odpowiedź na pytanie pierwsze?

a)

Zezwolenie na inwestycję (którego okres obowiązywania ma zostać przedłużony) zostało udzielone zgodnie z przepisami prawa krajowego, na których podstawie dyrektywa siedliskowa została nieprawidłowo przetransponowana, gdyż w przepisach tych niewłaściwie utożsamiono odpowiednią ocenę w rozumieniu dyrektywy siedliskowej z oceną oddziaływania na środowisko w rozumieniu dyrektywy OOŚ (dyrektywa 2011/92/UE (2)).

| b) | W pierwotnie udzielonym zezwoleniu na inwestycję nie wskazano, czy wniosek o udzielenie zezwolenia został rozpatrzony na podstawie etapu 1 lub etapu 2 art. 6 ust. 3 dyrektywy siedliskowej ani zezwolenie to nie zawiera „całościowych, precyzyjnych i ostatecznych spostrzeżeń i wniosków, które mogłyby rozwiać z naukowego punktu widzenia wszelkie rozsądne wątpliwości w odniesieniu do skutków zamierzonych robót dla [obszaru], którego dotyczy”, stosownie do wymogów określonych w wyroku Trybunału z dnia 24 listopada 2011 r. w sprawie C-404/09, Komisja/Hiszpania (3). |
| --- | --- |

b)

W pierwotnie udzielonym zezwoleniu na inwestycję nie wskazano, czy wniosek o udzielenie zezwolenia został rozpatrzony na podstawie etapu 1 lub etapu 2 art. 6 ust. 3 dyrektywy siedliskowej ani zezwolenie to nie zawiera „całościowych, precyzyjnych i ostatecznych spostrzeżeń i wniosków, które mogłyby rozwiać z naukowego punktu widzenia wszelkie rozsądne wątpliwości w odniesieniu do skutków zamierzonych robót dla [obszaru], którego dotyczy”, stosownie do wymogów określonych w wyroku Trybunału z dnia 24 listopada 2011 r. w sprawie C-404/09, Komisja/Hiszpania (3).

| c) | Wskutek upływu pierwotnego okresu obowiązywania zezwolenia na inwestycję zezwolenie to przestało obowiązywać w odniesieniu do całej inwestycji. Do czasu ewentualnego przedłużenia okresu obowiązywania zezwolenia nie wolno prowadzić żadnych objętych nim prac w zakresie realizacji inwestycji. |
| --- | --- |

c)

Wskutek upływu pierwotnego okresu obowiązywania zezwolenia na inwestycję zezwolenie to przestało obowiązywać w odniesieniu do całej inwestycji. Do czasu ewentualnego przedłużenia okresu obowiązywania zezwolenia nie wolno prowadzić żadnych objętych nim prac w zakresie realizacji inwestycji.

| d) | Nigdy nie przeprowadzono żadnych prac w zakresie realizacji inwestycji objętej zezwoleniem na inwestycję. |
| --- | --- |

d)

Nigdy nie przeprowadzono żadnych prac w zakresie realizacji inwestycji objętej zezwoleniem na inwestycję.

| 3) | W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze — jakimi względami powinien kierować się właściwy organ przy przeprowadzaniu wstępnej oceny na etapie 1 zgodnie z art. 6 ust. 3 dyrektywy siedliskowej? Czy właściwy organ powinien przykładowo wziąć pod uwagę którąkolwiek z następujących kwestii lub wszystkie te kwestie: (i) czy zaszły jakiekolwiek zmiany w zamierzonych pracach i przeznaczeniu; (ii) czy po wydaniu decyzji o udzieleniu zezwolenia na inwestycję nastąpiła jakakolwiek zmiana w środowisku, np. w zakresie wyznaczenia obszarów europejskich; (iii) czy zaszły jakiekolwiek istotne zmiany w wiedzy naukowej, np. pojawiły się bardziej aktualne badania dotyczące kwalifikujących się interesów obszarów europejskich? Ewentualnie, czy właściwy organ jest zobowiązany do przeprowadzenia oceny wpływu całego przedsięwzięcia na środowisko? |
| --- | --- |

3)

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze — jakimi względami powinien kierować się właściwy organ przy przeprowadzaniu wstępnej oceny na etapie 1 zgodnie z art. 6 ust. 3 dyrektywy siedliskowej? Czy właściwy organ powinien przykładowo wziąć pod uwagę którąkolwiek z następujących kwestii lub wszystkie te kwestie: (i) czy zaszły jakiekolwiek zmiany w zamierzonych pracach i przeznaczeniu; (ii) czy po wydaniu decyzji o udzieleniu zezwolenia na inwestycję nastąpiła jakakolwiek zmiana w środowisku, np. w zakresie wyznaczenia obszarów europejskich; (iii) czy zaszły jakiekolwiek istotne zmiany w wiedzy naukowej, np. pojawiły się bardziej aktualne badania dotyczące kwalifikujących się interesów obszarów europejskich? Ewentualnie, czy właściwy organ jest zobowiązany do przeprowadzenia oceny wpływu całego przedsięwzięcia na środowisko?

| 4) | Czy należy wprowadzić rozróżnienie pomiędzy (i) zezwoleniem na inwestycję, które nakłada ograniczenia czasowe związane z okresem działalności (etap eksploatacji) a (ii) zezwoleniem na inwestycję, które nakłada wyłącznie ograniczenia czasowe związane z okresem, w którym mogą być prowadzone roboty budowlane (etap budowy), a które — przy założeniu, że roboty budowlane zostaną ukończone we wskazanym terminie — nie nakłada żadnych ograniczeń czasowych związanych z działalnością lub eksploatacją? |
| --- | --- |

4)

Czy należy wprowadzić rozróżnienie pomiędzy (i) zezwoleniem na inwestycję, które nakłada ograniczenia czasowe związane z okresem działalności (etap eksploatacji) a (ii) zezwoleniem na inwestycję, które nakłada wyłącznie ograniczenia czasowe związane z okresem, w którym mogą być prowadzone roboty budowlane (etap budowy), a które — przy założeniu, że roboty budowlane zostaną ukończone we wskazanym terminie — nie nakłada żadnych ograniczeń czasowych związanych z działalnością lub eksploatacją?

| 5) | W jakim zakresie, o ile w ogóle, spoczywa na sądzie krajowym obowiązek dokonywania wykładni przepisów w miarę możliwości zgodnie z przepisami dyrektywy siedliskowej i konwencją z Aarhus, pod warunkiem że strony sporu wyraźnie podniosły kwestię problemów interpretacyjnych w tym zakresie? W szczególności, jeżeli prawo krajowe przewiduje dwa tryby podejmowania decyzji, z których tylko jeden jest zgodny z dyrektywą siedliskową — czy sąd krajowy jest zobowiązany do dokonywania wykładni prawa krajowego w taki sposób, że można powołać się wyłącznie na zgodny z tą dyrektywą tryb podejmowania decyzji, nawet jeżeli w danej sprawie strony nie wskazały wyraźnie na tę konkretną wykładnię? |
| --- | --- |

5)

W jakim zakresie, o ile w ogóle, spoczywa na sądzie krajowym obowiązek dokonywania wykładni przepisów w miarę możliwości zgodnie z przepisami dyrektywy siedliskowej i konwencją z Aarhus, pod warunkiem że strony sporu wyraźnie podniosły kwestię problemów interpretacyjnych w tym zakresie? W szczególności, jeżeli prawo krajowe przewiduje dwa tryby podejmowania decyzji, z których tylko jeden jest zgodny z dyrektywą siedliskową — czy sąd krajowy jest zobowiązany do dokonywania wykładni prawa krajowego w taki sposób, że można powołać się wyłącznie na zgodny z tą dyrektywą tryb podejmowania decyzji, nawet jeżeli w danej sprawie strony nie wskazały wyraźnie na tę konkretną wykładnię?

| 6) | Gdyby Trybunał odpowiedział na pytanie drugie lit. a) w ten sposób, że należy rozważyć, czy zezwolenie na inwestycję (którego okres obowiązywania ma zostać przedłużony) zostało udzielone na podstawie przepisu prawa krajowego, który w sposób niewłaściwy przetransponował dyrektywę siedliskową — czy sąd krajowy jest zobowiązany do odstąpienia od zastosowania normy krajowego prawa procesowego, która pozbawia osobę sprzeciwiającą się przedsięwzięciu możliwości zakwestionowania ważności wcześniejszego zezwolenia na inwestycję (którego termin obowiązywania wygasł) w związku z późniejszym wnioskiem o udzielenie zezwolenia na inwestycję? Czy taka norma krajowego prawa procesowego jest niezgodna z obowiązkiem naprawczym, który niedawno został powtórzony w sprawie C-348/15, Stadt Wiener Neustadt (4)? |
| --- | --- |

6)

Gdyby Trybunał odpowiedział na pytanie drugie lit. a) w ten sposób, że należy rozważyć, czy zezwolenie na inwestycję (którego okres obowiązywania ma zostać przedłużony) zostało udzielone na podstawie przepisu prawa krajowego, który w sposób niewłaściwy przetransponował dyrektywę siedliskową — czy sąd krajowy jest zobowiązany do odstąpienia od zastosowania normy krajowego prawa procesowego, która pozbawia osobę sprzeciwiającą się przedsięwzięciu możliwości zakwestionowania ważności wcześniejszego zezwolenia na inwestycję (którego termin obowiązywania wygasł) w związku z późniejszym wnioskiem o udzielenie zezwolenia na inwestycję? Czy taka norma krajowego prawa procesowego jest niezgodna z obowiązkiem naprawczym, który niedawno został powtórzony w sprawie C-348/15, Stadt Wiener Neustadt (4)?

---

(1)  Dz.U. 1992, L 206, s. 7.

(2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.U. 2012, L 26, s. 1).

(3)  EU:C:2011:768.

(4)  EU:C:2016:882.

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/30 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/30

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) London (Zjednoczone Królestwo) w dniu 26 marca 2019 r. — Secretary of State for the Home Department/O A

(Sprawa C-255/19)

(2019/C 206/35)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) London

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca środek odwoławczy: Secretary of State for the Home Department

Druga strona postępowania: O A

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy „ochronę państwa, którego jest [się] obywatelem” w rozumieniu art. 11 ust. 1 lit. e) i art. 2 lit. e) [dyrektywy 2004/83/WE (1), zwanej dalej „dyrektywą w sprawie kwalifikowania”] należy rozumieć jako ochronę zapewnianą przez państwo? |
| --- | --- |

1)

Czy „ochronę państwa, którego jest [się] obywatelem” w rozumieniu art. 11 ust. 1 lit. e) i art. 2 lit. e) [dyrektywy 2004/83/WE (1), zwanej dalej „dyrektywą w sprawie kwalifikowania”] należy rozumieć jako ochronę zapewnianą przez państwo?

| 2) | Czy przy rozstrzyganiu kwestii tego, czy istnieje uzasadniona obawa bycia prześladowanym w rozumieniu art. 2 lit. e) [dyrektywy w sprawie kwalifikowania], oraz kwestii tego, czy dostępna jest ochrona przed takim prześladowaniem zgodnie z art. 7 [dyrektywy w sprawie kwalifikowania], należy w obu przypadkach zastosować „przesłankę ochrony” lub przeprowadzać „analizę dostępności ochrony”, a jeżeli tak, to czy w każdym przypadku mają zastosowanie te same kryteria? |
| --- | --- |

2)

Czy przy rozstrzyganiu kwestii tego, czy istnieje uzasadniona obawa bycia prześladowanym w rozumieniu art. 2 lit. e) [dyrektywy w sprawie kwalifikowania], oraz kwestii tego, czy dostępna jest ochrona przed takim prześladowaniem zgodnie z art. 7 [dyrektywy w sprawie kwalifikowania], należy w obu przypadkach zastosować „przesłankę ochrony” lub przeprowadzać „analizę dostępności ochrony”, a jeżeli tak, to czy w każdym przypadku mają zastosowanie te same kryteria?

| 3) | Pomijając kwestię możliwości zapewnienia ochrony przez podmioty niebędące państwami w świetle art. 7 ust. 1 lit. b) i zakładając, że odpowiedź na pytanie pierwsze jest twierdząca, czy skuteczność lub dostępność ochrony należy oceniać wyłącznie przez odniesienie do działań i funkcji ochronnych wykonywanych przez podmioty państwowe, czy też możliwe jest wzięcie pod uwagę działań i funkcji ochronnych wykonywanych przez podmioty prywatne (podmioty społeczeństwa obywatelskiego) takie jak rodziny lub klany? |
| --- | --- |

3)

Pomijając kwestię możliwości zapewnienia ochrony przez podmioty niebędące państwami w świetle art. 7 ust. 1 lit. b) i zakładając, że odpowiedź na pytanie pierwsze jest twierdząca, czy skuteczność lub dostępność ochrony należy oceniać wyłącznie przez odniesienie do działań i funkcji ochronnych wykonywanych przez podmioty państwowe, czy też możliwe jest wzięcie pod uwagę działań i funkcji ochronnych wykonywanych przez podmioty prywatne (podmioty społeczeństwa obywatelskiego) takie jak rodziny lub klany?

| 4) | Czy (jak założono w pytaniach drugim i trzecim) kryteria mające zastosowanie do „analizy dostępności ochrony”, którą należy przeprowadzić przy rozpatrywaniu utraty statusu uchodźcy w kontekście art. 11 ust. 1 lit. e), są takie same jak te, które należy stosować w kontekście art. 7? |
| --- | --- |

4)

Czy (jak założono w pytaniach drugim i trzecim) kryteria mające zastosowanie do „analizy dostępności ochrony”, którą należy przeprowadzić przy rozpatrywaniu utraty statusu uchodźcy w kontekście art. 11 ust. 1 lit. e), są takie same jak te, które należy stosować w kontekście art. 7?

---

(1)  Dyrektywa Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osób, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony, oraz zawartości przyznawanej ochrony (Dz.U. 2004, L 304, s. 12).

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/31 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/31

---

Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2019 r. — Komisja Europejska/Irlandia

(Sprawa C-257/19)

(2019/C 206/36)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: S.L. Kalėda, N. Yerrell, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Irlandia

Żądania strony skarżącej

| — | Stwierdzenie, że nie przewidując organu dochodzeniowego, który jest niezależny z punktu widzenia swojej organizacji, swojej struktury prawnej i podejmowania przezeń decyzji od którejkolwiek ze stron, której interesy mogłyby stać w sprzeczności z powierzonym mu zadaniem, Irlandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 8 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/18/WE (1) ustanawiającej podstawowe zasady regulujące dochodzenia w sprawach wypadków w sektorze transportu morskiego i zmieniającej dyrektywę Rady 1999/35/WE oraz dyrektywę 2002/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady; |
| --- | --- |

—

Stwierdzenie, że nie przewidując organu dochodzeniowego, który jest niezależny z punktu widzenia swojej organizacji, swojej struktury prawnej i podejmowania przezeń decyzji od którejkolwiek ze stron, której interesy mogłyby stać w sprzeczności z powierzonym mu zadaniem, Irlandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 8 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/18/WE (1) ustanawiającej podstawowe zasady regulujące dochodzenia w sprawach wypadków w sektorze transportu morskiego i zmieniającej dyrektywę Rady 1999/35/WE oraz dyrektywę 2002/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady;

| — | obciążenie Irlandii kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgodnie z art. 8 ust. 1 dyrektywy 2009/18/WE państwa członkowskie zapewniają prowadzenie dochodzeń w sprawie bezpieczeństwa w przedmiocie bardzo poważnych wypadków morskich pod nadzorem bezstronnego stałego organu dochodzeniowego. Aby dochodzenie w sprawie bezpieczeństwa było prowadzone w sposób wolny od uprzedzeń, art. 8 ust. 1 wymaga, aby organ dochodzeniowy był niezależny z punktu widzenia swojej organizacji, swojej struktury prawnej i podejmowania przezeń decyzji od którejkolwiek ze stron, której interesy mogłyby stać w sprzeczności z powierzonym mu zadaniem.

Komisja uważa, że komisja śledcza ds. badania wypadków morskich (Marine Casualty Investigation Board) utworzona przez Irlandię nie spełnia tego wymogu z tego względu, że dwóch z pięciu jej członków pełni także ogólne obowiązki regulacyjne i wykonawcze związane z bezpieczeństwem morskim statków pływających pod banderą irlandzką oraz z kontrolą bezpieczeństwa na wodach irlandzkich.

---

(1)  Dz.U. 2009, L 131, s. 114.

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/32 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/32

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 28 marca 2019 r. — T-Systems Magyarország Zrt. i in./Közbeszerzési Hatóság Közbeszerzési Döntőbizottság i in.

(Sprawa C-263/19)

(2019/C 206/37)

Język postępowania: węgierski

Sąd odsyłający

Fővárosi Törvényszék

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: T-Systems Magyarország Zrt., BKK Budapesti Közlekedési Központ Zrt., Közbeszerzési Hatóság Közbeszerzési Döntőbizottság

Strona przeciwna: Közbeszerzési Hatóság Közbeszerzési Döntőbizottság, BKK Budapesti Közlekedési Központ Zrt., T-Systems Magyarország Zrt.

Interwenient: Közbeszerzési Hatóság Elnöke

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 41 ust. 1 i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także motywy 10, 29, 107, 109 i 111 oraz art. 1 ust. 2 i art. 72 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych oraz uchylającej dyrektywę 2004/18/WE (1) sprzeciwiają się obowiązywaniu przepisu krajowego lub praktyki dotyczącej wykładni i stosowania tego przepisu, które, biorąc pod uwagę umowny stosunek prawny między umawiającymi się stronami, stanowią, że naruszenia z tytułu bezprawnego zaniechania przeprowadzenia postępowania przetargowego (z naruszeniem przepisów regulujących zmiany umów) oraz z tytułu nieprzestrzegania przepisów regulujących zmiany w umowach dopuszcza się nie tylko instytucja zamawiająca, ale również wykonawca, który zawarł z nią umowę, na tej podstawie, że niezgodna z prawem zmiana umów wymaga wspólnego działania stron[?] |
| --- | --- |

1)

Czy art. 41 ust. 1 i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także motywy 10, 29, 107, 109 i 111 oraz art. 1 ust. 2 i art. 72 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych oraz uchylającej dyrektywę 2004/18/WE (1) sprzeciwiają się obowiązywaniu przepisu krajowego lub praktyki dotyczącej wykładni i stosowania tego przepisu, które, biorąc pod uwagę umowny stosunek prawny między umawiającymi się stronami, stanowią, że naruszenia z tytułu bezprawnego zaniechania przeprowadzenia postępowania przetargowego (z naruszeniem przepisów regulujących zmiany umów) oraz z tytułu nieprzestrzegania przepisów regulujących zmiany w umowach dopuszcza się nie tylko instytucja zamawiająca, ale również wykonawca, który zawarł z nią umowę, na tej podstawie, że niezgodna z prawem zmiana umów wymaga wspólnego działania stron[?]

| 2) | W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, biorąc pod uwagę postanowienia art. 41 ust. 1 i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także motywy 10, 29, 107, 109 i 111 oraz art. 1 ust. 2 i art. 72 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych oraz uchylającej dyrektywę 2004/18/WE, czy motywy 19, 20 i 21 dyrektywy 2007/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r. zmieniającej dyrektywy Rady 89/665/EWG i 92/13/EWG w zakresie poprawy skuteczności procedur odwoławczych w dziedzinie udzielania zamówień publicznych (2), a także art. 2 ust. 2 dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane (3) oraz dyrektywy Rady 92/13/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. koordynującej przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne odnoszące się do stosowania przepisów wspólnotowych w procedurach zamówień publicznych podmiotów działających w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji (4), sprzeciwiają się obowiązywaniu przepisu krajowemu lub praktyki dotyczącej wykładni i stosowania tego przepisu, które pozwalają na zastosowanie kary (grzywny) — innej niż skrócenie okresu obowiązywania umowy — z tytułu niezgodnego z prawem zaniechania przeprowadzenia postępowania przetargowego oraz nieprzestrzegania przepisów dotyczących zmiany umów również w stosunku do wykonawcy, który zawiera umowę z instytucją zamawiającą[?] |
| --- | --- |

2)

W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, biorąc pod uwagę postanowienia art. 41 ust. 1 i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także motywy 10, 29, 107, 109 i 111 oraz art. 1 ust. 2 i art. 72 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych oraz uchylającej dyrektywę 2004/18/WE, czy motywy 19, 20 i 21 dyrektywy 2007/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r. zmieniającej dyrektywy Rady 89/665/EWG i 92/13/EWG w zakresie poprawy skuteczności procedur odwoławczych w dziedzinie udzielania zamówień publicznych (2), a także art. 2 ust. 2 dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane (3) oraz dyrektywy Rady 92/13/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. koordynującej przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne odnoszące się do stosowania przepisów wspólnotowych w procedurach zamówień publicznych podmiotów działających w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji (4), sprzeciwiają się obowiązywaniu przepisu krajowemu lub praktyki dotyczącej wykładni i stosowania tego przepisu, które pozwalają na zastosowanie kary (grzywny) — innej niż skrócenie okresu obowiązywania umowy — z tytułu niezgodnego z prawem zaniechania przeprowadzenia postępowania przetargowego oraz nieprzestrzegania przepisów dotyczących zmiany umów również w stosunku do wykonawcy, który zawiera umowę z instytucją zamawiającą[?]

| 3) | W wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na dwa pierwsze pytania sąd odsyłający zwraca się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z wnioskiem o udzielenie mu wskazówek co do tego, czy w celu określenia wysokości kary (grzywny) wystarczająca jest okoliczność istnienia umownego stosunku prawnego między stronami, bez konieczności badania działania i wkładu stron, które doprowadziły do zmiany umowy. |
| --- | --- |

3)

W wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na dwa pierwsze pytania sąd odsyłający zwraca się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z wnioskiem o udzielenie mu wskazówek co do tego, czy w celu określenia wysokości kary (grzywny) wystarczająca jest okoliczność istnienia umownego stosunku prawnego między stronami, bez konieczności badania działania i wkładu stron, które doprowadziły do zmiany umowy.

---

(1)  Dz.U. 2014, L 94, s. 65.

(2)  Dz.U. 2007, L 335, s. 31.

(3)  Dz.U. 1989, L 395, s. 33.

(4)  Dz.U. 1992, L 76, s. 14.

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/33 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/33

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 29 marca 2019 r. — Recorded Artists Actors Performers Ltd/Phonographic Performance (Ireland) Ltd; Minister for Jobs Enterprise and Innovation; Ireland; Attorney General

(Sprawa C-265/19)

(2019/C 206/38)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

High Court (Ireland)

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Recorded Artists Actors Performers Ltd

Strona pozwana: Phonographic Performance (Ireland) Ltd; Minister for Jobs Enterprise and Innovation; Ireland; Attorney General

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy obowiązek dokonania przez sąd krajowy wykładni dyrektywy 2006/115 (1) w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej (zwanej dalej „dyrektywą”) w świetle znaczenia i celu konwencji rzymskiej (2) lub WPPT (3) ogranicza się do pojęć wyraźnie przywoływanych w dyrektywie, czy też ewentualnie obejmuje on pojęcia, które znajdują się jedynie w dwóch umowach międzynarodowych? W szczególności, w jakim zakresie art. 8 dyrektywy należy interpretować w świetle wymogu „traktowania narodowego” zgodnie z art. 4 WPPT? |
| --- | --- |

1)

Czy obowiązek dokonania przez sąd krajowy wykładni dyrektywy 2006/115 (1) w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej (zwanej dalej „dyrektywą”) w świetle znaczenia i celu konwencji rzymskiej (2) lub WPPT (3) ogranicza się do pojęć wyraźnie przywoływanych w dyrektywie, czy też ewentualnie obejmuje on pojęcia, które znajdują się jedynie w dwóch umowach międzynarodowych? W szczególności, w jakim zakresie art. 8 dyrektywy należy interpretować w świetle wymogu „traktowania narodowego” zgodnie z art. 4 WPPT?

| 2) | Czy państwo członkowskie dysponuje uprawnieniem dyskrecjonalnym w zakresie ustalenia kryteriów służących określeniu, którzy artyści wykonawcy kwalifikują się jako „właściwi artyści wykonawcy” na mocy art. 8 dyrektywy? W szczególności, czy państwo członkowskie może ograniczyć prawo do odpowiedniego wynagrodzenia do okoliczności, w których (i) artystyczne wykonanie ma miejsce w państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego („EOG”) lub (ii) artyści wykonawcy mają miejsce zamieszkania lub pobytu w państwie EOG? |
| --- | --- |

2)

Czy państwo członkowskie dysponuje uprawnieniem dyskrecjonalnym w zakresie ustalenia kryteriów służących określeniu, którzy artyści wykonawcy kwalifikują się jako „właściwi artyści wykonawcy” na mocy art. 8 dyrektywy? W szczególności, czy państwo członkowskie może ograniczyć prawo do odpowiedniego wynagrodzenia do okoliczności, w których (i) artystyczne wykonanie ma miejsce w państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego („EOG”) lub (ii) artyści wykonawcy mają miejsce zamieszkania lub pobytu w państwie EOG?

| 3) | Jakie uprawnienie dyskrecjonalne przysługuje państwu członkowskiemu w odniesieniu do odpowiedzi na zastrzeżenie zgłoszone przez inną umawiającą się stronę na mocy art. 15 ust. 3 WPPT? W szczególności, czy państwo członkowskie jest zobowiązane do dokładnego odzwierciedlenia warunków zastrzeżenia złożonego przez drugą umawiającą się stronę? Czy umawiająca się strona jest zobowiązana do niestosowania zasady 30 dni przewidzianej w art. 5 konwencji rzymskiej w zakresie, w jakim może to prowadzić do sytuacji, w której producent będący stroną zgłaszającą zastrzeżenie otrzymuje wynagrodzenie na podstawie art. 15 ust. 1, w przeciwieństwie do artystów wykonawców tego nagrania? W przeciwnym razie, czy strona odpowiadająca jest uprawniona do przyznania praw obywatelom strony zgłaszającej zastrzeżenie w sposób bardziej korzystny niż strona zgłaszająca zastrzeżenie, tzn. czy strona odpowiadająca może przyznać prawa, które nie są odwzajemniane przez stronę zgłaszającą zastrzeżenie? |
| --- | --- |

3)

Jakie uprawnienie dyskrecjonalne przysługuje państwu członkowskiemu w odniesieniu do odpowiedzi na zastrzeżenie zgłoszone przez inną umawiającą się stronę na mocy art. 15 ust. 3 WPPT? W szczególności, czy państwo członkowskie jest zobowiązane do dokładnego odzwierciedlenia warunków zastrzeżenia złożonego przez drugą umawiającą się stronę? Czy umawiająca się strona jest zobowiązana do niestosowania zasady 30 dni przewidzianej w art. 5 konwencji rzymskiej w zakresie, w jakim może to prowadzić do sytuacji, w której producent będący stroną zgłaszającą zastrzeżenie otrzymuje wynagrodzenie na podstawie art. 15 ust. 1, w przeciwieństwie do artystów wykonawców tego nagrania? W przeciwnym razie, czy strona odpowiadająca jest uprawniona do przyznania praw obywatelom strony zgłaszającej zastrzeżenie w sposób bardziej korzystny niż strona zgłaszająca zastrzeżenie, tzn. czy strona odpowiadająca może przyznać prawa, które nie są odwzajemniane przez stronę zgłaszającą zastrzeżenie?

| 4) | Czy dopuszczalne jest w każdym przypadku ograniczenie prawa do odpowiedniego wynagrodzenia do producentów nagrań dźwiękowych, tj. odmowa przyznania prawa artystom wykonawcom, których artystyczne wykonania zostały utrwalone w tych nagraniach dźwiękowych? |
| --- | --- |

4)

Czy dopuszczalne jest w każdym przypadku ograniczenie prawa do odpowiedniego wynagrodzenia do producentów nagrań dźwiękowych, tj. odmowa przyznania prawa artystom wykonawcom, których artystyczne wykonania zostały utrwalone w tych nagraniach dźwiękowych?

---

(1)  Dz.U. 2006, L 376, s. 28.

(2)  Międzynarodowa konwencja o ochronie wykonawców, producentów fonogramów oraz organizacji nadawczych (1961).

(3)  Traktat WIPO o artystycznych wykonaniach i fonogramach z 1996 r.

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/34 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/34

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça (Portugalia) w dniu 2 kwietnia 2019 r. — Sportingbet PLC, Internet Opportunity Entertainment Ltd/Santa Casa da Misericórdia de Lisboa, Sporting Club de Braga, Sporting Club de Braga — Futebol, SAD

(Sprawa C-275/19)

(2019/C 206/39)

Język postępowania: portugalski

Sąd odsyłający

Supremo Tribunal de Justiça

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Sportingbet PLC, Internet Opportunity Entertainment Ltd

Strona pozwana: Santa Casa da Misericórdia de Lisboa, Sporting Club de Braga, Sporting Club de Braga — Futebol, SAD

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy ponieważ państwo portugalskie nie poinformowało Komisji Europejskiej o przepisach technicznych znajdujących się w Decreto-Lei n.o 442/89, de 2 de dezembro (dekrecie z mocą ustawy nr 442/89 z dnia 2 grudnia), tym samym przepisy te, a szczególnie [...] art. 3 (we wskazanych brzmieniach) i art. 9, nie mają zastosowania, a na brak takiego zastosowania mogą powoływać się jednostki? |
| --- | --- |

1)

Czy ponieważ państwo portugalskie nie poinformowało Komisji Europejskiej o przepisach technicznych znajdujących się w Decreto-Lei n.o 442/89, de 2 de dezembro (dekrecie z mocą ustawy nr 442/89 z dnia 2 grudnia), tym samym przepisy te, a szczególnie [...] art. 3 (we wskazanych brzmieniach) i art. 9, nie mają zastosowania, a na brak takiego zastosowania mogą powoływać się jednostki?

| 2) | Czy ponieważ państwo portugalskie nie poinformowało Komisji Europejskiej o przepisach technicznych znajdujących się w Decreto-Lei n.o 282/2003, de 8 de novembro (dekrecie z mocą ustawy nr 282/2003 z dnia 8 listopada), tym samym przepisy te, a w szczególności art. 2 i 3, nie powinny mieć zastosowania do usługodawców w Portugalii? |
| --- | --- |

2)

Czy ponieważ państwo portugalskie nie poinformowało Komisji Europejskiej o przepisach technicznych znajdujących się w Decreto-Lei n.o 282/2003, de 8 de novembro (dekrecie z mocą ustawy nr 282/2003 z dnia 8 listopada), tym samym przepisy te, a w szczególności art. 2 i 3, nie powinny mieć zastosowania do usługodawców w Portugalii?

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/35 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/35

---

Skarga wniesiona w dniu 1 kwietnia 2019 r. — Komisja Europejska/Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

(Sprawa C-276/19)

(2019/C 206/40)

Język postępowania: angielski

Strona

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A.X.P. Lewis i J. Jokubauskaitė, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie, że poprzez wprowadzenie nowych środków upraszczających, rozszerzających zerową stawkę oraz wyjątek względem podstawowego wymogu prowadzenia ewidencji VAT, przewidzianych w pierwotnym tekście Terminal Markets Order 1973, bez zwrócenia się do Komisji w celu uzyskania zezwolenia Rady, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, które ciążą na nim na mocy art. 395 ust. 2 dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej („dyrektywy VAT”); |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że poprzez wprowadzenie nowych środków upraszczających, rozszerzających zerową stawkę oraz wyjątek względem podstawowego wymogu prowadzenia ewidencji VAT, przewidzianych w pierwotnym tekście Terminal Markets Order 1973, bez zwrócenia się do Komisji w celu uzyskania zezwolenia Rady, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, które ciążą na nim na mocy art. 395 ust. 2 dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej („dyrektywy VAT”);

| — | obciążenie Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W dniu 28 grudnia 1977 r. Zjednoczone Królestwo zgłosiło szczególne środki obejmujące Value Added Tax (Terminal Markets) Order 1973, umożliwiające na pewnych warunkach zawieranie towarowych kontraktów terminowych typu futures na określonych rynkach w Zjednoczonym Królestwie przy zwolnieniu z VAT i z wyłączeniem obowiązku prowadzenia ewidencji VAT.

Tekst Value Added Tax (Terminal Markets) Order 1973 był wielokrotnie nowelizowany w celu objęcia jego zakresem stosowania szeregu rynków towarowych, które nie były wymienione w pierwotnym zgłoszeniu.

Komisja twierdzi, że nowelizacje Value Added Tax (Terminal Markets) Order 1973 rozszerzają zakres pierwotnego odstępstwa zgłoszonego w 1977 r. przez Zjednoczone Królestwo. W rezultacie powinny być zgłoszone Komisji zgodnie z art. 395 ust. 1 dyrektywy VAT, co jednak nie miało miejsca.

---

(1)  Dz.U. 2006, L 347, s. 1.

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/36 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/36

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Napoli (Włochy) w dniu 3 kwietnia 2019 r. — YT i in./Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca; Ufficio Scolastico Regionale per la Campania

(Sprawa C-282/19)

(2019/C 206/41)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale di Napoli

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: YT i inni

Strona pozwana: Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca; Ufficio Scolastico Regionale per la Campania

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy odmienne traktowanie jedynie nauczycieli religii katolickiej, takich jak powodowie, stanowi dyskryminację ze względów religijnych w rozumieniu art. 21 karty z Nicei i dyrektywy 2000/78/WE (1) lub czy okoliczność, że dokument poświadczający zdolność do nauczania, który pracownik już uzyskał, może zostać cofnięty, stanowi uzasadniony powód, dla którego jedynie nauczyciele religii katolickiej, tacy jak powodowie, są traktowani odmiennie niż pozostali nauczyciele, nie mogąc skorzystać ze środków zapobiegawczych przewidzianych w klauzuli 5 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony zawartego w dniu 18 marca 1999 r., znajdującego się w załączniku do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC? (2) |
| --- | --- |

1)

Czy odmienne traktowanie jedynie nauczycieli religii katolickiej, takich jak powodowie, stanowi dyskryminację ze względów religijnych w rozumieniu art. 21 karty z Nicei i dyrektywy 2000/78/WE (1) lub czy okoliczność, że dokument poświadczający zdolność do nauczania, który pracownik już uzyskał, może zostać cofnięty, stanowi uzasadniony powód, dla którego jedynie nauczyciele religii katolickiej, tacy jak powodowie, są traktowani odmiennie niż pozostali nauczyciele, nie mogąc skorzystać ze środków zapobiegawczych przewidzianych w klauzuli 5 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony zawartego w dniu 18 marca 1999 r., znajdującego się w załączniku do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC? (2)

| 2) | W razie stwierdzenia istnienia dyskryminacji bezpośredniej w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2000/78/WE ze względów religijnych (art. 1), a także w rozumieniu karty z Nicei: jakie instrumenty może wykorzystać ten sąd w celu usunięcia konsekwencji takiej dyskryminacji, mając na uwadze, że nauczyciele inni niż nauczyciele religii katolickiej byli adresatami nadzwyczajnego planu zatrudnienia, o którym mowa w ustawie nr 107/15, oraz zostali mianowani na stanowiska nauczycieli, w związku z czym uzyskali umowę o pracę na czas nieokreślony. A zatem czy sąd odsyłający powinien orzec o istnieniu stosunku pracy na czas nieokreślony z pozwaną administracją? |
| --- | --- |

2)

W razie stwierdzenia istnienia dyskryminacji bezpośredniej w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2000/78/WE ze względów religijnych (art. 1), a także w rozumieniu karty z Nicei: jakie instrumenty może wykorzystać ten sąd w celu usunięcia konsekwencji takiej dyskryminacji, mając na uwadze, że nauczyciele inni niż nauczyciele religii katolickiej byli adresatami nadzwyczajnego planu zatrudnienia, o którym mowa w ustawie nr 107/15, oraz zostali mianowani na stanowiska nauczycieli, w związku z czym uzyskali umowę o pracę na czas nieokreślony. A zatem czy sąd odsyłający powinien orzec o istnieniu stosunku pracy na czas nieokreślony z pozwaną administracją?

| 3) | Czy klauzulę 5 porozumienia ramowego zawartego w załączniku do dyrektywy 1999/70/WE należy interpretować ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w niniejszej sprawie, w myśl którego przepisy prawa powszechnego regulujące stosunki pracy i wprowadzające sankcję za nadużywanie kolejnych umów o pracę na czas określony w postaci automatycznego przekształcenia umowy o pracę na czas określony w umowę o pracę na czas nieokreślony, w przypadku gdy czas trwania stosunku pracy przekracza określony limit, nie znajdują zastosowania do sektora szkolnictwa, a zwłaszcza do nauczycieli religii katolickiej, tak że powstaje możliwość wykorzystywania kolejnych umów o pracę na czas określony przez nieoznaczony okres; a w szczególności czy konieczność osiągnięcia porozumienia z ordynariuszem diecezji może stanowić obiektywny powód w rozumieniu klauzuli 5 ust. 1 lit. a) porozumienia ramowego, czy też, wręcz przeciwnie, powinna być ona uznana za dyskryminację zakazaną na podstawie art. 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej? |
| --- | --- |

3)

Czy klauzulę 5 porozumienia ramowego zawartego w załączniku do dyrektywy 1999/70/WE należy interpretować ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w niniejszej sprawie, w myśl którego przepisy prawa powszechnego regulujące stosunki pracy i wprowadzające sankcję za nadużywanie kolejnych umów o pracę na czas określony w postaci automatycznego przekształcenia umowy o pracę na czas określony w umowę o pracę na czas nieokreślony, w przypadku gdy czas trwania stosunku pracy przekracza określony limit, nie znajdują zastosowania do sektora szkolnictwa, a zwłaszcza do nauczycieli religii katolickiej, tak że powstaje możliwość wykorzystywania kolejnych umów o pracę na czas określony przez nieoznaczony okres; a w szczególności czy konieczność osiągnięcia porozumienia z ordynariuszem diecezji może stanowić obiektywny powód w rozumieniu klauzuli 5 ust. 1 lit. a) porozumienia ramowego, czy też, wręcz przeciwnie, powinna być ona uznana za dyskryminację zakazaną na podstawie art. 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?

| 4) | W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie, czy art. 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, klauzula 4 porozumienia ramowego zawartego w załączniku do dyrektywy 1999/70/WE lub art. 1 dyrektywy 2000/78/WE umożliwiają odstąpienie od stosowania przepisów, które stoją na przeszkodzie automatycznemu przekształceniu umowy o pracę na czas określony w umowę o pracę na czas nieokreślony, gdy czas trwania stosunku pracy przekracza określony limit? |
| --- | --- |

4)

W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie, czy art. 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, klauzula 4 porozumienia ramowego zawartego w załączniku do dyrektywy 1999/70/WE lub art. 1 dyrektywy 2000/78/WE umożliwiają odstąpienie od stosowania przepisów, które stoją na przeszkodzie automatycznemu przekształceniu umowy o pracę na czas określony w umowę o pracę na czas nieokreślony, gdy czas trwania stosunku pracy przekracza określony limit?

---

(1)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. 2000, L 303, s. 16).

(2)  Dz.U. 1999, L 175, s. 43.

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/37 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/37

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal d’instance d’Aulnaysous-Bois (Francja) w dniu 5 kwietnia 2019 r. — JE, KF/XL Airways SA

(Sprawa C-286/19)

(2019/C 206/42)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Tribunal d’instance d’Aulnay-sous-Bois

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: JE, KF

Strona pozwana: XL Airways SA

Pytania prejudycjalne

| 1) | W przedmiocie możliwości zastosowania dwóch części art. 3 ust. 2 lit. a) w przypadku opóźnienia lotu:






  a) | Czy biorąc pod uwagę okoliczność, że prawo do odszkodowania w przypadku odmowy przyjęcia na pokład lub odwołania lotu przewidzianego w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 z dnia 11 lutego 2004 r. (1) zostało rozszerzone na opóźnienia lotu przez najnowsze orzecznictwo (wyrok TSUE, czwarta izba, z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawach połączonych C-402/07 i C-432/07, Sturgeon), zawarty w przepisie warunek dotyczący stawiennictwa pasażera do odprawy, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 z dnia 11 lutego 2004 r., mający zastosowanie wyłącznie w przypadku odmowy przyjęcia na pokład, ma zastosowanie w ramach odszkodowania wnioskowanego przez pasażera poszkodowanego wskutek opóźnienia lotu, a nie wskutek odmowy przyjęcia na pokład? |
| --- | --- | --- |

1)

W przedmiocie możliwości zastosowania dwóch części art. 3 ust. 2 lit. a) w przypadku opóźnienia lotu:

a)

Czy biorąc pod uwagę okoliczność, że prawo do odszkodowania w przypadku odmowy przyjęcia na pokład lub odwołania lotu przewidzianego w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 z dnia 11 lutego 2004 r. (1) zostało rozszerzone na opóźnienia lotu przez najnowsze orzecznictwo (wyrok TSUE, czwarta izba, z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawach połączonych C-402/07 i C-432/07, Sturgeon), zawarty w przepisie warunek dotyczący stawiennictwa pasażera do odprawy, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 z dnia 11 lutego 2004 r., mający zastosowanie wyłącznie w przypadku odmowy przyjęcia na pokład, ma zastosowanie w ramach odszkodowania wnioskowanego przez pasażera poszkodowanego wskutek opóźnienia lotu, a nie wskutek odmowy przyjęcia na pokład?

| b) | W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze lit. a), czy biorąc pod uwagę cele terminu, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 („nie później niż 45 minut przed ogłoszoną godziną odlotu”), związane z kwestią nadkompletu pasażerów oraz z wymogami bezpieczeństwa, wspomniany termin należy interpretować w tym przypadku jako „nie później niż 45 minut przed nową godziną opóźnionego odlotu, ogłoszoną na tablicach ogłoszeniowych lotniska lub przekazaną pasażerom”? |
| --- | --- |

b)

W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze lit. a), czy biorąc pod uwagę cele terminu, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 („nie później niż 45 minut przed ogłoszoną godziną odlotu”), związane z kwestią nadkompletu pasażerów oraz z wymogami bezpieczeństwa, wspomniany termin należy interpretować w tym przypadku jako „nie później niż 45 minut przed nową godziną opóźnionego odlotu, ogłoszoną na tablicach ogłoszeniowych lotniska lub przekazaną pasażerom”?

| 2) | W przedmiocie ciężaru dowodu „stawienia się do odprawy”:
  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze lit. a), to znaczy w przypadku zastosowania art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 z dnia 11 lutego 2004 r., do odszkodowania wnioskowanego przez pasażera poszkodowanego wskutek opóźnienia lotu:






  a) | Czy warunki przewidziane w art. 3 ust. 2 lit. a) są przesłanką wstępną, którą konsument musi udowodnić dla zastosowania rozporządzenia, czy przesłanką zwolnienia przewoźnika lotniczego pozwalającą na przedłożenie rejestru pasażerów w celu wykazania, że konsument nie stawił się do odprawy, o której mowa w art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 z dnia 11 lutego 2004 r., „zgodnie z wymogami i w czasie określonym uprzednio na piśmie (w tym poprzez środki elektroniczne) przez przewoźnika lotniczego, organizatora wycieczek lub autoryzowane biura podróży, lub, jeżeli czas nie został określony, nie później niż 45 minut przed ogłoszoną godziną odlotu”, biorąc pod uwagę zmiany technologiczne umożliwiające obecnie elektroniczne wydawanie zdematerializowanych kart pokładowych, brak jakichkolwiek oznaczeń czasowych na papierowych kartach pokładowych, wynikający z tego brak jakiegokolwiek obowiązku fizycznego stawiennictwa przy stanowisku odpraw oraz posiadanie jedynie przez przewoźników lotniczych wszelkich informacji dotyczących odprawy podróżnych do zakończenia procedury odpraw pasażerów? |
| --- | --- | --- |

2)

W przedmiocie ciężaru dowodu „stawienia się do odprawy”:

W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze lit. a), to znaczy w przypadku zastosowania art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 z dnia 11 lutego 2004 r., do odszkodowania wnioskowanego przez pasażera poszkodowanego wskutek opóźnienia lotu:

a)

Czy warunki przewidziane w art. 3 ust. 2 lit. a) są przesłanką wstępną, którą konsument musi udowodnić dla zastosowania rozporządzenia, czy przesłanką zwolnienia przewoźnika lotniczego pozwalającą na przedłożenie rejestru pasażerów w celu wykazania, że konsument nie stawił się do odprawy, o której mowa w art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 z dnia 11 lutego 2004 r., „zgodnie z wymogami i w czasie określonym uprzednio na piśmie (w tym poprzez środki elektroniczne) przez przewoźnika lotniczego, organizatora wycieczek lub autoryzowane biura podróży, lub, jeżeli czas nie został określony, nie później niż 45 minut przed ogłoszoną godziną odlotu”, biorąc pod uwagę zmiany technologiczne umożliwiające obecnie elektroniczne wydawanie zdematerializowanych kart pokładowych, brak jakichkolwiek oznaczeń czasowych na papierowych kartach pokładowych, wynikający z tego brak jakiegokolwiek obowiązku fizycznego stawiennictwa przy stanowisku odpraw oraz posiadanie jedynie przez przewoźników lotniczych wszelkich informacji dotyczących odprawy podróżnych do zakończenia procedury odpraw pasażerów?

| b) | Czy zasada praktycznej skuteczności, cele rozporządzenia (WE) nr 261/2004 z dnia 11 lutego 2004 r. oraz wysoki poziom ochrony pasażerów i ogólnie konsumentów gwarantowany przez rozporządzenie (WE) nr 261/2004 z dnia 11 lutego 2004 r. lub inne przepisy i zasady prawa wspólnotowego stoją na przeszkodzie przeniesieniu tylko i wyłącznie na pasażera ciężaru udowodnienia jego stawiennictwa do odprawy, o której mowa w art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 z dnia 11 lutego 2004 r., „zgodnie z wymogami i w czasie określonym uprzednio na piśmie (w tym poprzez środki elektroniczne) przez przewoźnika lotniczego, organizatora wycieczek lub autoryzowane biura podróży, lub, jeżeli czas nie został określony, nie później niż 45 minut przed ogłoszoną godziną odlotu”, biorąc pod uwagę zmiany technologiczne umożliwiające obecnie elektroniczne wydawanie zdematerializowanych kart pokładowych, brak jakichkolwiek oznaczeń czasowych na papierowych kartach pokładowych, wynikający z tego brak jakiegokolwiek obowiązku fizycznego stawiennictwa przy stanowisku odpraw oraz posiadanie jedynie przez przewoźników lotniczych wszelkich informacji dotyczących odprawy podróżnych do zakończenia procedury odpraw pasażerów? |
| --- | --- |

b)

Czy zasada praktycznej skuteczności, cele rozporządzenia (WE) nr 261/2004 z dnia 11 lutego 2004 r. oraz wysoki poziom ochrony pasażerów i ogólnie konsumentów gwarantowany przez rozporządzenie (WE) nr 261/2004 z dnia 11 lutego 2004 r. lub inne przepisy i zasady prawa wspólnotowego stoją na przeszkodzie przeniesieniu tylko i wyłącznie na pasażera ciężaru udowodnienia jego stawiennictwa do odprawy, o której mowa w art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 z dnia 11 lutego 2004 r., „zgodnie z wymogami i w czasie określonym uprzednio na piśmie (w tym poprzez środki elektroniczne) przez przewoźnika lotniczego, organizatora wycieczek lub autoryzowane biura podróży, lub, jeżeli czas nie został określony, nie później niż 45 minut przed ogłoszoną godziną odlotu”, biorąc pod uwagę zmiany technologiczne umożliwiające obecnie elektroniczne wydawanie zdematerializowanych kart pokładowych, brak jakichkolwiek oznaczeń czasowych na papierowych kartach pokładowych, wynikający z tego brak jakiegokolwiek obowiązku fizycznego stawiennictwa przy stanowisku odpraw oraz posiadanie jedynie przez przewoźników lotniczych wszelkich informacji dotyczących odprawy podróżnych do zakończenia procedury odpraw pasażerów?

---

(1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/38 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/38

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht des Saarlandes (Niemcy) w dniu 9 kwietnia 2019 r. — QM/Finanzamt Saarbrücken

(Sprawa C-288/19)

(2019/C 206/43)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Finanzgericht des Saarlandes

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: QM

Strona pozwana: Finanzamt Saarbrücken

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 56 ust. 2 dyrektywy 2006/112 (1) należy interpretować w ten sposób, że pod pojęciem „wynajmu środków transportu na rzecz osób niebędących podatnikami” rozumieć należy także udostępnienie należącego do przedsiębiorstwa podatnika pojazdu (pojazdu służbowego) do użytkowania na rzecz pracowników przedsiębiorstwa, gdy pracownicy ci nie uiszczają w związku z tym świadczenia wzajemnego niestanowiącego (części) świadczenia przez nich pracy, a więc nie dokonują żadnej zapłaty, nie przeznaczają na to żadnej części swojego wynagrodzenia pieniężnego, a nadto nie dokonują wyboru pomiędzy różnymi korzyściami udzielanymi przez podatnika na podstawie porozumienia między stronami, zgodnie z którym roszczenie o użytkowanie samochodu służbowego wiąże się z rezygnacją z innych korzyści?

---

(1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1) w brzmieniu dyrektywy Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r. (Dz.U. 2008, L 44, s. 11).

---

GCEU

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/40 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/40

---

Wyrok Sądu z dnia 11 kwietnia 2019 r. — Adapta Color/EUIPO — Coatings Foreign IP (Rustproof System ADAPTA)

(Sprawa T-226/17) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy Rustproof system ADAPTA - Częściowe unieważnienie prawa od znaku przez Izbę Odwoławczą - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 7 ust. 3 rozporządzenia 2017/1001) - Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 rozporządzenia 2017/1001) - Dowody przedstawione po raz pierwszy przed Sądem)

(2019/C 206/44)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Adapta Color, SL (Peñiscola, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci G. Macías Bonilla, G. Marín Raigal i E. Armero Lavie)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: E. Markakis, A. Söder i D. Walicka, pełnomocnicy)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Coatings Foreign IP Co. LLC (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: A. Rajendra, solicitor, i S. Malynicz, QC)

Przedmiot

Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 lutego 2017 r. (sprawa R 2408/2015-5) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Coatings Foreign IP a Adapta Color.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Adapta Color, SL zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Adapta Color, SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 202 z 26.6.2017.

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/41 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/41

---

Postanowienie Sądu z dnia 8 kwietnia 2019 r. — Electroquimica Onubense/ECHA

(Sprawa T-481/18) (1)

(REACH - Reprezentowanie przez adwokata lub radcę prawnego niebędącego osobą trzecią - Oczywista niedopuszczalność)

(2019/C 206/45)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Electroquimica Onubense, SL (Palos de la frontera, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat D. González Blanco)

Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciele: J.P. Trnka, C.M. Bergerat i M. Heikkilä, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata C. Garcíę Molyneux)

Przedmiot

Skarga na decyzję ECHA SME D(2018)2931-DC z dnia 31 maja 2018 r. stwierdzającą, że skarżąca nie spełnia przesłanek skorzystania z opłaty ulgowej przewidzianej dla małych przedsiębiorstw, i nakładającą na skarżącą opłatę administracyjną.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

| 2) | Electroquimica Onubense, SL zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Electroquimica Onubense, SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 352 z 1.10.2018.

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/41 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/41

---

Postanowienie prezesa Sądu z dnia 2 kwietnia 2019 r. — Lantmännen i Lantmännen Agroetanol/Komisja

(Sprawa T-79/19 R)

(Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Konkurencja - Postępowanie ugodowe - Dostęp do dokumentów - Brak pilnego charakteru)

(2019/C 206/46)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Lantmännen ek för (Sztokholm, Szwecja), Lantmännen Agroetanol AB (Norrköping, Szwecja) (przedstawiciele: adwokaci S. Perván Lindeborg i A. Johansson oraz R. Bachour, solicitor)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Jimeno Fernández, G. Conte i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

Przedmiot

Złożony na podstawie art. 278 i 279 TFUE wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji Europejskiej C(2019) 743 final z dnia 28 stycznia 2019 r. w sprawie sprzeciwu dotyczącego ujawnienia informacji wniesionego przez Lantmännen ek för i Lantmännen Agroetanol AB na podstawie art. 8 decyzji 2011/695/UE Przewodniczącego Komisji Europejskiej z dnia 13 października 2011 r. w sprawie funkcji i zakresu uprawnień urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające w niektórych postępowaniach z zakresu konkurencji (sprawa AT.40054 — Wskaźniki referencyjne dla etanolu).

Sentencja

| 1) | Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony. |
| --- | --- |

1)

Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

| 2) | Postanowienie z dnia 14 lutego 2019 r., Lantmännen i Lantmännen Agroetanol/Komisja (T-79/19 R), zostaje uchylone. |
| --- | --- |

2)

Postanowienie z dnia 14 lutego 2019 r., Lantmännen i Lantmännen Agroetanol/Komisja (T-79/19 R), zostaje uchylone.

| 3) | Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. |
| --- | --- |

3)

Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/42 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/42

---

Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2019 r. — Magnan/Komisja

(Sprawa T-99/19)

(2019/C 206/47)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Nathaniel Magnan (Aix-en-Provence, Francja) (przedstawiciel: adwokat J. Fayolle)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | uznanie za dopuszczalną niniejszej skargi na bezczynność Komisji Europejskiej i uznanie odpowiedzialności pozaumownej Komisji na podstawie art. 340 TUFE; |
| --- | --- |

—

uznanie za dopuszczalną niniejszej skargi na bezczynność Komisji Europejskiej i uznanie odpowiedzialności pozaumownej Komisji na podstawie art. 340 TUFE;

| — | uznanie za dopuszczalną niniejszej skargi o stwierdzenie nieważności zawartej w piśmie z dnia 20 grudnia 2018 r. dorozumianej decyzji Komisji Europejskiej o odmowie podjęcia działania; |
| --- | --- |

—

uznanie za dopuszczalną niniejszej skargi o stwierdzenie nieważności zawartej w piśmie z dnia 20 grudnia 2018 r. dorozumianej decyzji Komisji Europejskiej o odmowie podjęcia działania;

| — | co do istoty, po pierwsze,






  — | orzeczenie, że art. 55 lit. a) Loi sur l’Assurance-maladie (ustawy o ubezpieczeniu zdrowotnym; zwanej „LAMal”) narusza:






  — | art. 2 (niedyskryminacja), art. 7 (prawo do równego traktowania), i art. 13 (zobowiązanie do status quo) USPO; |
| --- | --- | --- | --- |

—

co do istoty, po pierwsze,

—

orzeczenie, że art. 55 lit. a) Loi sur l’Assurance-maladie (ustawy o ubezpieczeniu zdrowotnym; zwanej „LAMal”) narusza:

—

art. 2 (niedyskryminacja), art. 7 (prawo do równego traktowania), i art. 13 (zobowiązanie do status quo) USPO;

| — | art. 55 dyrektywy 2005/36/WE w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych; |
| --- | --- |

—

art. 55 dyrektywy 2005/36/WE w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych;

| — | stwierdzenie, że dyrektywa horyzontalna kantonu Genewy dotycząca „procedury rekrutacji w instytucjach prawa publicznego i jednostkach subwencjonowanych” narusza umowę w sprawie swobodnego przepływu osób między Szwajcarią i Unią Europejską (zwaną dalej „USPO”) i że wszystkie pozostałe szwajcarskie federalne przepisy ustawowe w spawie preferencji krajowych naruszają USPO; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że dyrektywa horyzontalna kantonu Genewy dotycząca „procedury rekrutacji w instytucjach prawa publicznego i jednostkach subwencjonowanych” narusza umowę w sprawie swobodnego przepływu osób między Szwajcarią i Unią Europejską (zwaną dalej „USPO”) i że wszystkie pozostałe szwajcarskie federalne przepisy ustawowe w spawie preferencji krajowych naruszają USPO;

| — | stwierdzenie z kolei braku środków dyskryminujących wobec lekarzy będących obywatelami szwajcarskimi ze strony państw członkowskich Unii Europejskiej; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie z kolei braku środków dyskryminujących wobec lekarzy będących obywatelami szwajcarskimi ze strony państw członkowskich Unii Europejskiej;

| — | stwierdzenie po stronie Komisji Europejskiej, która powinna czuwać nad stosowaniem traktatów, zawinionej bezczynności, skutkującej naruszeniem zasady uzasadnionych oczekiwań i zasady pewności praw nabytych doktora Nathaniela Magnana; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie po stronie Komisji Europejskiej, która powinna czuwać nad stosowaniem traktatów, zawinionej bezczynności, skutkującej naruszeniem zasady uzasadnionych oczekiwań i zasady pewności praw nabytych doktora Nathaniela Magnana;

| — | stwierdzenie związku przyczynowego między zawinioną bezczynnością Komisji Europejskiej a szkodą poniesioną przez doktora Nathaniela Magnana; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie związku przyczynowego między zawinioną bezczynnością Komisji Europejskiej a szkodą poniesioną przez doktora Nathaniela Magnana;

| — | skazanie Komisji Europejskiej za bezczynność; |
| --- | --- |

—

skazanie Komisji Europejskiej za bezczynność;

| — | zasądzenie od Komisji Europejskiej wypłaty kwoty 1 141 198,10 EUR (milion sto czterdzieści jeden tysięcy sto dziewięćdziesiąt osiem euro i dziesięć centów według kursu wymiany z dnia 7 stycznia 2019 r. o 11:39 UTC) odpowiadającej kwocie 1 281 444 CHF (milion dwieście osiemdziesiąt jeden tysięcy czterysta czterdzieści cztery franki szwajcarskie) na rzecz doktora Nathaniela Magnana, co odpowiada szkodzie już poniesionej od 2013 r. z uwagi na odpowiedzialność pozaumowną Komisji na podstawie art. 340 TFUE; |
| --- | --- |

—

zasądzenie od Komisji Europejskiej wypłaty kwoty 1 141 198,10 EUR (milion sto czterdzieści jeden tysięcy sto dziewięćdziesiąt osiem euro i dziesięć centów według kursu wymiany z dnia 7 stycznia 2019 r. o 11:39 UTC) odpowiadającej kwocie 1 281 444 CHF (milion dwieście osiemdziesiąt jeden tysięcy czterysta czterdzieści cztery franki szwajcarskie) na rzecz doktora Nathaniela Magnana, co odpowiada szkodzie już poniesionej od 2013 r. z uwagi na odpowiedzialność pozaumowną Komisji na podstawie art. 340 TFUE;

| — | zasądzenie od Komisji Europejskiej okresowej kary pieniężnej w wysokości 500 EUR (pięćset euro) za każdy dzień roboczy na rzecz doktora Nathaniela Magnana z tytułu ciągłej, trwałej i aktualnej szkody gospodarczej, co odpowiada dziennej szkodzie gospodarczej ponoszonej do czasu zastosowania się przez Konfederację Szwajcarską do USPO lub do odstąpienia przez jedną ze stron od umowy, na podstawie art. 340 ze względu na bezczynność; |
| --- | --- |

—

zasądzenie od Komisji Europejskiej okresowej kary pieniężnej w wysokości 500 EUR (pięćset euro) za każdy dzień roboczy na rzecz doktora Nathaniela Magnana z tytułu ciągłej, trwałej i aktualnej szkody gospodarczej, co odpowiada dziennej szkodzie gospodarczej ponoszonej do czasu zastosowania się przez Konfederację Szwajcarską do USPO lub do odstąpienia przez jedną ze stron od umowy, na podstawie art. 340 ze względu na bezczynność;

| — | po drugie,






  — | stwierdzenie, że pismo z odpowiedzią Komisji Europejskiej z dnia 20 grudnia 2018 r. stanowi decyzję o odmowie; |
| --- | --- | --- |

—

po drugie,

—

stwierdzenie, że pismo z odpowiedzią Komisji Europejskiej z dnia 20 grudnia 2018 r. stanowi decyzję o odmowie;

| — | stwierdzenie nieważności tej dorozumianej decyzji Komisji Europejskiej o odmowie podjęcia działania przeciwko Konfederacji Szwajcarskiej ze względu na naruszenie traktatów i o nienaprawieniu poniesionej szkody. |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności tej dorozumianej decyzji Komisji Europejskiej o odmowie podjęcia działania przeciwko Konfederacji Szwajcarskiej ze względu na naruszenie traktatów i o nienaprawieniu poniesionej szkody.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący podnosi pięć zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez Szwajcarię umowy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób (Dz.U. 2002, L 114, s. 6) oraz dyrektywy 2005/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz.U. 2005, L 255, s. 22). Skarżący uważa bowiem, że Konfederacja Szwajcarska wydała w lipcu 2013 r. postanowienie o ograniczeniu prowadzenia działalności przez lekarzy w strefach o nadmiernym poziomie ich zatrudnienia na koszt szwajcarskiego obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego, co stanowi pośrednią dyskryminację ze względu na narodowość w zakresie, w jakim ograniczenie to nie dotyczy lekarzy, którzy uzyskali trzyletnie doświadczenie w szwajcarskich szpitalach uniwersyteckich. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez Szwajcarię umowy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób (Dz.U. 2002, L 114, s. 6) oraz dyrektywy 2005/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz.U. 2005, L 255, s. 22). Skarżący uważa bowiem, że Konfederacja Szwajcarska wydała w lipcu 2013 r. postanowienie o ograniczeniu prowadzenia działalności przez lekarzy w strefach o nadmiernym poziomie ich zatrudnienia na koszt szwajcarskiego obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego, co stanowi pośrednią dyskryminację ze względu na narodowość w zakresie, w jakim ograniczenie to nie dotyczy lekarzy, którzy uzyskali trzyletnie doświadczenie w szwajcarskich szpitalach uniwersyteckich.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący braku środków dyskryminujących ze strony Unii Europejskiej wobec lekarzy będących obywatelami szwajcarskimi w ramach zasady wzajemności w prawie międzynarodowym, co powinno zdaniem skarżącego zostać stwierdzone przez Sąd. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący braku środków dyskryminujących ze strony Unii Europejskiej wobec lekarzy będących obywatelami szwajcarskimi w ramach zasady wzajemności w prawie międzynarodowym, co powinno zdaniem skarżącego zostać stwierdzone przez Sąd.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący zawinionej bezczynności Komisji, jako że ciążył na niej obowiązek działania ze względu na to, iż jest ona gwarantem traktatów na mocy art. 17 ust. 1 TUE oraz praw podstawowych obywateli Unii Europejskiej. W tym względzie skarżący powołuje się na zasadę uzasadnionych oczekiwań względem instytucji i pewności prawnej praw nabytych. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący zawinionej bezczynności Komisji, jako że ciążył na niej obowiązek działania ze względu na to, iż jest ona gwarantem traktatów na mocy art. 17 ust. 1 TUE oraz praw podstawowych obywateli Unii Europejskiej. W tym względzie skarżący powołuje się na zasadę uzasadnionych oczekiwań względem instytucji i pewności prawnej praw nabytych.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący tego, że brak reakcji na wezwanie skierowane przez skarżącego do Komisji o podjęcie pilnych działań faktycznie stanowi dorozumianą odmowę, a zatem niekorzystną decyzję. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący tego, że brak reakcji na wezwanie skierowane przez skarżącego do Komisji o podjęcie pilnych działań faktycznie stanowi dorozumianą odmowę, a zatem niekorzystną decyzję.

| 5. | Zarzut piąty dotyczący odpowiedzialności pozaumownej Komisji na podstawie art. 340 TFUE z tytułu bezczynności. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty dotyczący odpowiedzialności pozaumownej Komisji na podstawie art. 340 TFUE z tytułu bezczynności.

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/44 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/44

---

Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2019 r. — Breyer/Komisja

(Sprawa T-158/19)

(2019/C 206/48)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Patrick Breyer (Kilonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Breyer)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 17 stycznia 2019 r. dotyczącej wniosku o sygnaturze Ares(2018)6073379; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 17 stycznia 2019 r. dotyczącej wniosku o sygnaturze Ares(2018)6073379;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy: Błędne zastosowanie art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1) (ochrona interesów handlowych)






  — | W ramach zarzutu pierwszego podnoszone jest, że rozpowszechnienie dokumentów dotyczących zezwolenia na projekt badawczy iBorderCtrl i przeprowadzenia go nie naruszyłoby handlowych interesów członków konsorcjum. Przedmiotem projektu „Intelligent Portable Border Control System” jest rozwój nowych technologii w zakresie kontroli wjazdu na teren kraju, wprowadzenia „zautomatyzowanego wykrywania kłamstw”, a także obliczania poziomu ryzyka. |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy: Błędne zastosowanie art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1) (ochrona interesów handlowych)

—

W ramach zarzutu pierwszego podnoszone jest, że rozpowszechnienie dokumentów dotyczących zezwolenia na projekt badawczy iBorderCtrl i przeprowadzenia go nie naruszyłoby handlowych interesów członków konsorcjum. Przedmiotem projektu „Intelligent Portable Border Control System” jest rozwój nowych technologii w zakresie kontroli wjazdu na teren kraju, wprowadzenia „zautomatyzowanego wykrywania kłamstw”, a także obliczania poziomu ryzyka.

| — | Dodatkowo podnoszone jest, że istnieje przeważający publiczny interes w rozpowszechnieniu spornych dokumentów. |
| --- | --- |

—

Dodatkowo podnoszone jest, że istnieje przeważający publiczny interes w rozpowszechnieniu spornych dokumentów.

| 2. | Zarzut drugi: Błędne zastosowanie art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (rozpatrywanie wniosków)






  — | W ramach drugiego zarzutu podnoszone jest, że Komisja rozpoznała jedynie wniosek dotyczący udzielenia dostępu do dokumentów dotyczących przeprowadzenia projektu badawczego iBorderCtrl, natomiast wniosek dotyczący zezwolenia na ten projekt nie został rozpatrzony. |
| --- | --- | --- |

2.

Zarzut drugi: Błędne zastosowanie art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (rozpatrywanie wniosków)

—

W ramach drugiego zarzutu podnoszone jest, że Komisja rozpoznała jedynie wniosek dotyczący udzielenia dostępu do dokumentów dotyczących przeprowadzenia projektu badawczego iBorderCtrl, natomiast wniosek dotyczący zezwolenia na ten projekt nie został rozpatrzony.

---

(1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/45 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/45

---

Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2019 r. — Vincenti/EUIPO

(Sprawa T-174/19)

(2019/C 206/49)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Guillaume Vincenti (Alicante, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego EUIPO, doręczonych pismem z dnia 6 czerwca 2018 r., o nieawansowaniu skarżącego do następnej grupy zaszeregowania (AST 8) w ramach postępowań w sprawie awansu za lata 2014, 2015, 2016 i 2017; oraz |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego EUIPO, doręczonych pismem z dnia 6 czerwca 2018 r., o nieawansowaniu skarżącego do następnej grupy zaszeregowania (AST 8) w ramach postępowań w sprawie awansu za lata 2014, 2015, 2016 i 2017; oraz

| — | obciążenie EUIPO kosztami postepowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postepowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

| 1. | Naruszenie art. 45 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, oczywiste błędy w ocenie, błędne zastosowanie się lub niezastosowanie się do wyroku z dnia 14 listopada 2017 r., Vincenti/EUIPO (T-586/16, EU:T:2017:803)
  W ramach pierwszego zarzutu skargi skarżący podnosi, iż organ powołujący strony pozwanej naruszył art. 45 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”), dopuścił się oczywistych błędów w ocenie i nie zastosował się lub błędnie zastosował się do wyroku z dnia 14 listopada 2017 r., Vincenti/EUIPO (T-586/16, EU:T:2017:803), wskutek tego, że nie potraktował skarżącego tak, jakby organ ten dopuścił skarżącego do udziału w poszczególnych postępowaniach w sprawie awansu w stosownych momentach, lecz zamiast tego sporządził globalne sprawozdanie z oceny w momencie wydania zaskarżonych decyzji z dnia 6 czerwca 2018 r. Odmowa awansu nie mogła zdaniem skarżącego zostać uzasadniona według wskazanego wyroku okolicznościami, które nie były znane Urzędowi w momencie, w którym organ powołujący byłby zobowiązany do wydania danej decyzji.
  Ponadto skarżący podnosi, że globalna odmowa awansu za cztery kolejne lata ze wskazaniem na to samo zachowanie skarżącego jest niezgodna z prawem, gdyż stanowi ona podobnie dotkliwą karę jak te przewidziane w art. 9 ust. 1 lit. e) i f) załącznika IX do regulaminu pracowniczego, a tym samym ostatecznie stanowi trwałą odmowę awansu o charakterze kary z obejściem prawa do obrony przysługującego skarżącemu w postępowaniu dyscyplinarnym, a także „podwójną karę”.
  Ponadto skarżący twierdzi, że zaskarżone decyzje Urzędu są dla niego niezgodnie z prawem krzywdzące ze względu na jego długotrwałą chorobę, gdyż strona pozwana nie zaliczyła pozytywnie okresu jego choroby jako okresu, w którym poprawił on zarzucane mu zachowanie, co stanowi oczywisty błąd w ocenie, błąd przy stosowaniu art. 45 regulaminu pracowniczego oraz wyroku z dnia 14 listopada 2017 r., Vincenti/EUIPO (T-586/16, EU:T:2017:803). |
| --- | --- |

1.

Naruszenie art. 45 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, oczywiste błędy w ocenie, błędne zastosowanie się lub niezastosowanie się do wyroku z dnia 14 listopada 2017 r., Vincenti/EUIPO (T-586/16, EU:T:2017:803)

W ramach pierwszego zarzutu skargi skarżący podnosi, iż organ powołujący strony pozwanej naruszył art. 45 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”), dopuścił się oczywistych błędów w ocenie i nie zastosował się lub błędnie zastosował się do wyroku z dnia 14 listopada 2017 r., Vincenti/EUIPO (T-586/16, EU:T:2017:803), wskutek tego, że nie potraktował skarżącego tak, jakby organ ten dopuścił skarżącego do udziału w poszczególnych postępowaniach w sprawie awansu w stosownych momentach, lecz zamiast tego sporządził globalne sprawozdanie z oceny w momencie wydania zaskarżonych decyzji z dnia 6 czerwca 2018 r. Odmowa awansu nie mogła zdaniem skarżącego zostać uzasadniona według wskazanego wyroku okolicznościami, które nie były znane Urzędowi w momencie, w którym organ powołujący byłby zobowiązany do wydania danej decyzji.

Ponadto skarżący podnosi, że globalna odmowa awansu za cztery kolejne lata ze wskazaniem na to samo zachowanie skarżącego jest niezgodna z prawem, gdyż stanowi ona podobnie dotkliwą karę jak te przewidziane w art. 9 ust. 1 lit. e) i f) załącznika IX do regulaminu pracowniczego, a tym samym ostatecznie stanowi trwałą odmowę awansu o charakterze kary z obejściem prawa do obrony przysługującego skarżącemu w postępowaniu dyscyplinarnym, a także „podwójną karę”.

Ponadto skarżący twierdzi, że zaskarżone decyzje Urzędu są dla niego niezgodnie z prawem krzywdzące ze względu na jego długotrwałą chorobę, gdyż strona pozwana nie zaliczyła pozytywnie okresu jego choroby jako okresu, w którym poprawił on zarzucane mu zachowanie, co stanowi oczywisty błąd w ocenie, błąd przy stosowaniu art. 45 regulaminu pracowniczego oraz wyroku z dnia 14 listopada 2017 r., Vincenti/EUIPO (T-586/16, EU:T:2017:803).

| 2. | Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym przysługującego skarżącemu na podstawie art. 41 ust. 2 lit. a) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz praw procesowych przysługujących skarżącemu na podstawie art. 5 decyzji Komisji (2013) 8968 final z dnia 16 grudnia 2013 r. ustanawiającej ogólne przepisy wykonawcze do art. 45 regulaminu pracowniczego, w szczególności na podstawie art. 5 ust. 5 i 7 tej decyzji.
  W ramach drugiego zarzutu skargi skarżący podnosi, że strona pozwana naruszyła prawo podstawowe skarżącego do bycia wysłuchanym przed wydaniem niekorzystnej dla niego decyzji, gdyż skarżącemu nie dano uprzednio sposobności do zajęcia stanowiska. Nie jest to kwestionowane przez skarżącego.
  Strona pozwana tym samym naruszyła także bezpośrednio prawa procesowe przysługujące skarżącemu na podstawie art. 5 decyzji Komisji (2013) 8968 final z dnia 16 grudnia 2013 r. ustanawiającej ogólne przepisy wykonawcze do art. 45 regulaminu pracowniczego, w szczególności na podstawie art. 5 ust. 5 i 7 tej decyzji, które ponadto odzwierciedlają istotne znaczenie naruszonego prawa podstawowego do bycia wysłuchanym i potwierdzają, że skarżący także w niniejszym przypadku miał prawo do bycia wysłuchanym przed wydaniem zaskarżonych decyzji. |
| --- | --- |

2.

Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym przysługującego skarżącemu na podstawie art. 41 ust. 2 lit. a) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz praw procesowych przysługujących skarżącemu na podstawie art. 5 decyzji Komisji (2013) 8968 final z dnia 16 grudnia 2013 r. ustanawiającej ogólne przepisy wykonawcze do art. 45 regulaminu pracowniczego, w szczególności na podstawie art. 5 ust. 5 i 7 tej decyzji.

W ramach drugiego zarzutu skargi skarżący podnosi, że strona pozwana naruszyła prawo podstawowe skarżącego do bycia wysłuchanym przed wydaniem niekorzystnej dla niego decyzji, gdyż skarżącemu nie dano uprzednio sposobności do zajęcia stanowiska. Nie jest to kwestionowane przez skarżącego.

Strona pozwana tym samym naruszyła także bezpośrednio prawa procesowe przysługujące skarżącemu na podstawie art. 5 decyzji Komisji (2013) 8968 final z dnia 16 grudnia 2013 r. ustanawiającej ogólne przepisy wykonawcze do art. 45 regulaminu pracowniczego, w szczególności na podstawie art. 5 ust. 5 i 7 tej decyzji, które ponadto odzwierciedlają istotne znaczenie naruszonego prawa podstawowego do bycia wysłuchanym i potwierdzają, że skarżący także w niniejszym przypadku miał prawo do bycia wysłuchanym przed wydaniem zaskarżonych decyzji.

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/47 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/47

---

Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2019 r. — Dickmanns/EUIPO

(Sprawa T-181/19)

(2019/C 206/50)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Sigrid Dickmanns (Gran Alacant, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji EUIPO, doręczonych pismem z dnia 4 czerwca 2018 r., nieuwzględniających podniesionych przez skarżącą w piśmie z dnia 25 stycznia 2018 r. żądań dotyczących:






  i. | wykreślenia klauzuli dotyczącej rozwiązania zawartej ze skarżącą umowy ujętej w art. 5 tej umowy oraz przekwalifikowania jej umowy w umowę na czas nieokreślony na podstawie art. 2 lit. f) warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej (zwanych dalej „WZIP”) oraz — o ile to konieczne — cofnięcia decyzji z dnia 14 grudnia 2017 r.; oraz |
| --- | --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji EUIPO, doręczonych pismem z dnia 4 czerwca 2018 r., nieuwzględniających podniesionych przez skarżącą w piśmie z dnia 25 stycznia 2018 r. żądań dotyczących:

i.

wykreślenia klauzuli dotyczącej rozwiązania zawartej ze skarżącą umowy ujętej w art. 5 tej umowy oraz przekwalifikowania jej umowy w umowę na czas nieokreślony na podstawie art. 2 lit. f) warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej (zwanych dalej „WZIP”) oraz — o ile to konieczne — cofnięcia decyzji z dnia 14 grudnia 2017 r.; oraz

| ii. | drugiego przedłużenia jej umowy na podstawie art. 2 lit. f) WZIP poza dzień 30 czerwca 2018 r. (ewentualnie poza dzień 30 sierpnia 2018 r., datę wygaśnięcia umowy przesuniętą ze względu na chorobę skarżącej), co najmniej jednak objęcia skarżącej postępowaniem w sprawie drugiego przedłużenia umów zawieranych z personelem tymczasowym na podstawie art. 2 lit. f) WIP, których umowy kończą się w 2018 r., zgodnie z wytycznymi dotyczącymi przedłużania umów zawieranych na czas określony z personelem tymczasowym z dnia 28 stycznia 2016 r. (zwanych dalej „wytycznymi”); |
| --- | --- |

ii.

drugiego przedłużenia jej umowy na podstawie art. 2 lit. f) WZIP poza dzień 30 czerwca 2018 r. (ewentualnie poza dzień 30 sierpnia 2018 r., datę wygaśnięcia umowy przesuniętą ze względu na chorobę skarżącej), co najmniej jednak objęcia skarżącej postępowaniem w sprawie drugiego przedłużenia umów zawieranych z personelem tymczasowym na podstawie art. 2 lit. f) WIP, których umowy kończą się w 2018 r., zgodnie z wytycznymi dotyczącymi przedłużania umów zawieranych na czas określony z personelem tymczasowym z dnia 28 stycznia 2016 r. (zwanych dalej „wytycznymi”);

| — | zasądzenie od EUIPO na rzecz skarżącej zadośćuczynienia w stosownej wysokości określonej przez Sąd za krzywdę i szkodę niemajątkową poniesioną przez nią wskutek decyzji EUIPO wskazanej w wyżej wymienionym żądaniu, oraz |
| --- | --- |

—

zasądzenie od EUIPO na rzecz skarżącej zadośćuczynienia w stosownej wysokości określonej przez Sąd za krzywdę i szkodę niemajątkową poniesioną przez nią wskutek decyzji EUIPO wskazanej w wyżej wymienionym żądaniu, oraz

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżąca podnosi następujące zarzuty.

| 1. | Oczywisty błąd w ocenie, nieskorzystanie przez stronę pozwaną z przysługującego jej uznania, naruszenie zasad niedyskryminacji i równego traktowania oraz naruszenie zakazu arbitralności |
| --- | --- |

1.

Oczywisty błąd w ocenie, nieskorzystanie przez stronę pozwaną z przysługującego jej uznania, naruszenie zasad niedyskryminacji i równego traktowania oraz naruszenie zakazu arbitralności

| 2. | Niezgodność z prawem klauzuli dotyczącej rozwiązania umowy z uwagi na naruszenie wytycznych, zasady dobrej administracji, zasad niedyskryminacji i równego traktowania oraz zasady, zgodnie z którą rozwiązanie umowy z członkiem personelu tymczasowego wymaga uzasadnienia („iusta causa”), oraz naruszenie art. 30 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, dyrektywy 1999/70/WE (1), porozumienia ramowego [w szczególności klauzuli 1 lit. b) i klauzuli 5 ust. 1 tego porozumienia] oraz art. 4 konwencji nr 158 Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej rozwiązania stosunku pracy z inicjatywy pracodawcy |
| --- | --- |

2.

Niezgodność z prawem klauzuli dotyczącej rozwiązania umowy z uwagi na naruszenie wytycznych, zasady dobrej administracji, zasad niedyskryminacji i równego traktowania oraz zasady, zgodnie z którą rozwiązanie umowy z członkiem personelu tymczasowego wymaga uzasadnienia („iusta causa”), oraz naruszenie art. 30 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, dyrektywy 1999/70/WE (1), porozumienia ramowego [w szczególności klauzuli 1 lit. b) i klauzuli 5 ust. 1 tego porozumienia] oraz art. 4 konwencji nr 158 Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej rozwiązania stosunku pracy z inicjatywy pracodawcy

| 3. | Naruszenie wytycznych, które stanowi także naruszenie istotnych wymogów proceduralnych, oraz naruszenie zasad niedyskryminacji i równego traktowania, zasady dobrej administracji i należytego zarządzania finansami, prawa do bycia wysłuchanym przed wydaniem niekorzystnej decyzji [art. 41 ust. 2 lit. a) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej], ciążącego na stronie pozwanej obowiązku staranności oraz obowiązku uwzględniania uzasadnionych interesów skarżącej, a także oczywisty błąd w ocenie przy wyważaniu interesów skarżącej i interesu służby oraz naruszenie zakazu arbitralności |
| --- | --- |

3.

Naruszenie wytycznych, które stanowi także naruszenie istotnych wymogów proceduralnych, oraz naruszenie zasad niedyskryminacji i równego traktowania, zasady dobrej administracji i należytego zarządzania finansami, prawa do bycia wysłuchanym przed wydaniem niekorzystnej decyzji [art. 41 ust. 2 lit. a) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej], ciążącego na stronie pozwanej obowiązku staranności oraz obowiązku uwzględniania uzasadnionych interesów skarżącej, a także oczywisty błąd w ocenie przy wyważaniu interesów skarżącej i interesu służby oraz naruszenie zakazu arbitralności

| 4. | Z uwagi na naruszenie art. 8 ust. 1 zdania drugie i trzecie WZIP oraz zakaz zawierania kolejnych umów o pracę na czas określony umowa skarżącej ma charakter umowy o pracę na czas nieokreślony bez klauzuli dotyczącej jej rozwiązania |
| --- | --- |

4.

Z uwagi na naruszenie art. 8 ust. 1 zdania drugie i trzecie WZIP oraz zakaz zawierania kolejnych umów o pracę na czas określony umowa skarżącej ma charakter umowy o pracę na czas nieokreślony bez klauzuli dotyczącej jej rozwiązania

| 5. | Niezgodne z prawem utrzymanie klauzuli dotyczącej rozwiązania umowy w ramach protokołu powrotu do pracy oraz naruszenie uzasadnionych oczekiwań, uzasadnionych interesów skarżącej i obowiązku staranności z uwagi na zastosowanie spornej klauzuli |
| --- | --- |

5.

Niezgodne z prawem utrzymanie klauzuli dotyczącej rozwiązania umowy w ramach protokołu powrotu do pracy oraz naruszenie uzasadnionych oczekiwań, uzasadnionych interesów skarżącej i obowiązku staranności z uwagi na zastosowanie spornej klauzuli

| 6. | Naruszenie uzasadnionych oczekiwań skarżącej, ciążącego na stronie pozwanej obowiązku staranności wobec strony skarżącej oraz nieuwzględnienie uzasadnionych interesów skarżącej ze względu na odmowę przedłużenia umowy o pracę, a także oczywisty błąd w ocenie interesu służby |
| --- | --- |

6.

Naruszenie uzasadnionych oczekiwań skarżącej, ciążącego na stronie pozwanej obowiązku staranności wobec strony skarżącej oraz nieuwzględnienie uzasadnionych interesów skarżącej ze względu na odmowę przedłużenia umowy o pracę, a także oczywisty błąd w ocenie interesu służby

---

(1)  Dyrektywa Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. 1999, L 175, s. 43).

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/48 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/48

---

Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2019 r. — Ceramica Flaminia/EUIPO — Ceramica Cielo (goclean)

(Sprawa T-192/19)

(2019/C 206/51)

Język skargi: włoski

Strony

Strona skarżąca: Ceramica Flaminia SpA (Civita Castellana, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Improda i R. Arista)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Ceramica Cielo SpA (Fabrica di Roma, Włochy)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca przed Sądem

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „goclean” — unijny znak towarowy nr 13 270 046

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 30 stycznia 2019 r. w sprawie R 991/2018-2

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności i zmianę zaskarżonej decyzji;
  wskutek tego: |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności i zmianę zaskarżonej decyzji;

wskutek tego:

| — | uznanie ważności unijnego znaku towarowego „goclean” nr 13 270 046, zarejestrowanego w dniu 9 lutego 2013 r., dla wszystkich lub części towarów z klasy 11 (zbiorniki do spłukiwania toalet, miski toaletowe, urządzenia do dystrybucji wody); |
| --- | --- |

—

uznanie ważności unijnego znaku towarowego „goclean” nr 13 270 046, zarejestrowanego w dniu 9 lutego 2013 r., dla wszystkich lub części towarów z klasy 11 (zbiorniki do spłukiwania toalet, miski toaletowe, urządzenia do dystrybucji wody);

| — | obciążenie EUIPO lub strony przeciwnej Ceramica Cielo S.p.A., razem lub oddzielnie, kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą w niniejszym postępowaniu, a także w ramach poprzednich postępowań przed Wydziałem Sprzeciwów i Izbą Odwoławczą. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO lub strony przeciwnej Ceramica Cielo S.p.A., razem lub oddzielnie, kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą w niniejszym postępowaniu, a także w ramach poprzednich postępowań przed Wydziałem Sprzeciwów i Izbą Odwoławczą.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie i błędne zastosowanie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Naruszenie i błędne zastosowanie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | wykładnia charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

wykładnia charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | bezzasadność zakwalifikowania znaku towarowego jako sloganu; |
| --- | --- |

—

bezzasadność zakwalifikowania znaku towarowego jako sloganu;

| — | naruszenie i błędne zastosowanie art. 95 ust. 1 w związku z art. 59 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

naruszenie i błędne zastosowanie art. 95 ust. 1 w związku z art. 59 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | naruszenie i błędne zastosowanie art. 7 ust. 3 oraz art. 59 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

naruszenie i błędne zastosowanie art. 7 ust. 3 oraz art. 59 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/50 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/50

---

Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2019 r. — Achema i Achema Gas Trade/Komisja

(Sprawa T-193/19)

(2019/C 206/52)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Achema AB (Janów, Litwa) i Achema Gas Trade UAB (Janów) (przedstawiciele: J. Ruiz Calzado, J. Wileur i N. Solárová, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2018) 7141 final z dnia 31 października 2018 r. w sprawie pomocy państwa SA.44678 (2018/N) — Litwa — Zmiana pomocy dla terminalu LNG na Litwie; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2018) 7141 final z dnia 31 października 2018 r. w sprawie pomocy państwa SA.44678 (2018/N) — Litwa — Zmiana pomocy dla terminalu LNG na Litwie;

| — | obciążenie Komisji oraz wszystkich interwenientów popierających żądania Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji oraz wszystkich interwenientów popierających żądania Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżące podnoszą jeden zarzut, oparty na twierdzeniu, że Komisja nie wszczęła formalnego postępowania wyjaśniającego, pozbawiając tym samym skarżące oraz inne zainteresowane strony trzecie praw proceduralnych wynikających z art. 108 ust. 2 TFUE.

| — | Skarżące twierdzą, że wszystkie dowody zgromadzone w tej sprawie wskazują, iż Komisja powinna była mieć wątpliwości co do zgodności pomocy państwa z rynkiem wewnętrznym, w związku z czym powinna była wszcząć formalne postępowanie wyjaśniające. Dowody dotyczą długości badania wstępnego, innych okoliczności, w jakich wydano zaskarżoną decyzję, oraz braków w treści tej decyzji, która nie jest wystarczająco uzasadniona i jest dotknięta licznymi błędami w ocenie. Ponadto skarżące podnoszą, że Komisja pominęła istotne elementy, które instytucja ta powinna była wziąć pod uwagę, zanim uznała, że miała dość informacji, by stwierdzić, że pomoc jest zgodna z rynkiem wewnętrznym. |
| --- | --- |

—

Skarżące twierdzą, że wszystkie dowody zgromadzone w tej sprawie wskazują, iż Komisja powinna była mieć wątpliwości co do zgodności pomocy państwa z rynkiem wewnętrznym, w związku z czym powinna była wszcząć formalne postępowanie wyjaśniające. Dowody dotyczą długości badania wstępnego, innych okoliczności, w jakich wydano zaskarżoną decyzję, oraz braków w treści tej decyzji, która nie jest wystarczająco uzasadniona i jest dotknięta licznymi błędami w ocenie. Ponadto skarżące podnoszą, że Komisja pominęła istotne elementy, które instytucja ta powinna była wziąć pod uwagę, zanim uznała, że miała dość informacji, by stwierdzić, że pomoc jest zgodna z rynkiem wewnętrznym.

| — | W szczególności skarżące twierdzą, że: (i) analiza dotycząca konieczności świadczenia usługi w ogólnym interesie gospodarczym (UOIG) oraz jej zakres są wadliwe i niedostateczne; (ii) Komisja popełniła błąd, gdy uznała, że pomoc była zgodna z ramami UOIG; (iii) Komisja nie zbadała dostatecznie w zaskarżonej decyzji ostatnich zmian w pomocy, w związku z czym decyzja ta opiera się na niewystarczającym uzasadnieniu; (iv) zawarta w zaskarżonej decyzji ocena niezbędności i proporcjonalności środków pomocy jest wadliwa i niewystarczająca; (v) Komisja nie zbadała dostatecznie w zaskarżonej decyzji istotnego wpływu na konkurencję w zakresie dostaw gazu na Litwie i handlu z innymi państwami członkowskimi. |
| --- | --- |

—

W szczególności skarżące twierdzą, że: (i) analiza dotycząca konieczności świadczenia usługi w ogólnym interesie gospodarczym (UOIG) oraz jej zakres są wadliwe i niedostateczne; (ii) Komisja popełniła błąd, gdy uznała, że pomoc była zgodna z ramami UOIG; (iii) Komisja nie zbadała dostatecznie w zaskarżonej decyzji ostatnich zmian w pomocy, w związku z czym decyzja ta opiera się na niewystarczającym uzasadnieniu; (iv) zawarta w zaskarżonej decyzji ocena niezbędności i proporcjonalności środków pomocy jest wadliwa i niewystarczająca; (v) Komisja nie zbadała dostatecznie w zaskarżonej decyzji istotnego wpływu na konkurencję w zakresie dostaw gazu na Litwie i handlu z innymi państwami członkowskimi.

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/51 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/51

---

Skarga wniesiona w dniu 3 kwietnia 2019 r. — GEA Group/Komisja

(Sprawa T-195/19)

(2019/C 206/53)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: GEA Group AG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci I. du Mont, R. van der Hout i C. Wagner)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji BUDG/DGAl/C/4/PL/Ares(2019) s. 283284 z dnia 24 stycznia 2019 r. oraz |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji BUDG/DGAl/C/4/PL/Ares(2019) s. 283284 z dnia 24 stycznia 2019 r. oraz

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

| 1. | W ramach zarzutu pierwszego skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza art. 266 TFUE, ponieważ nie pozwala ona na zwrot grzywien zapłaconych przez skarżącą w wykonaniu decyzji Komisji C(2016) 3920 z dnia 29 czerwca 2016 r. |
| --- | --- |

1.

W ramach zarzutu pierwszego skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza art. 266 TFUE, ponieważ nie pozwala ona na zwrot grzywien zapłaconych przez skarżącą w wykonaniu decyzji Komisji C(2016) 3920 z dnia 29 czerwca 2016 r.

| 2. | W ramach zarzutu drugiego skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja narusza art. 266 TFUE, gdyż skutkuje ona de facto ponownym zastosowaniem decyzji C(2010) 727 (wersja ostateczna) z dnia 8 lutego 2010 r. lub decyzji Komisji C(2016) 3920 z dnia 29 czerwca 2016 r., podczas gdy nieważność obu tych decyzji została stwierdzona przez Sąd odpowiednio wyrokiem z dnia 15 lipca 2015 r., GEA Group/Komisja, T-189/10, EU:T:2015:504, oraz wyrokiem z dnia 18 października 2018 r., GEA Group/Komisja, T-640/16, EU:T:2018:700. |
| --- | --- |

2.

W ramach zarzutu drugiego skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja narusza art. 266 TFUE, gdyż skutkuje ona de facto ponownym zastosowaniem decyzji C(2010) 727 (wersja ostateczna) z dnia 8 lutego 2010 r. lub decyzji Komisji C(2016) 3920 z dnia 29 czerwca 2016 r., podczas gdy nieważność obu tych decyzji została stwierdzona przez Sąd odpowiednio wyrokiem z dnia 15 lipca 2015 r., GEA Group/Komisja, T-189/10, EU:T:2015:504, oraz wyrokiem z dnia 18 października 2018 r., GEA Group/Komisja, T-640/16, EU:T:2018:700.

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/51 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/51

---

Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2019 r. — Wiegand-Glashüttenwerke/Komisja

(Sprawa T-197/19)

(2019/C 206/54)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Wiegand-Glashüttenwerke GmbH (Steinbach am Wald, Niemcy) (przedstawiciele: F. Wagner i N. Voß, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

| — | tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013; |
| --- | --- |

—

tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

| — | tytułem ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8000 godzin; |
| --- | --- |

—

tytułem ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8000 godzin;

| — | tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin (zakłady w Großbreitenbach i Schleusingen), oraz odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin (zakład w Steinbach am Wald); |
| --- | --- |

—

tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin (zakłady w Großbreitenbach i Schleusingen), oraz odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin (zakład w Steinbach am Wald);

| — | tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci w odniesieniu do zakładu w Steinbach am Wald; oraz |
| --- | --- |

—

tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci w odniesieniu do zakładu w Steinbach am Wald; oraz

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

| 1. | Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE
  W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.
  Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.
  Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE. |
| --- | --- |

1.

Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE

W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.

Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.

Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE.

| 2. | Naruszenie zasady równego traktowania
  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.
  W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1). |
| --- | --- |

2.

Naruszenie zasady równego traktowania

W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.

W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1).

| 3. | Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
  W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci. |
| --- | --- |

3.

Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań

W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci.

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211 z dnia 14 sierpnia 2009 r., s. 55).

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/53 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/53

---

Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2019 r. — Glaswerk Ernstthal/Komisja

(Sprawa T-199/19)

(2019/C 206/55)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Glaswerk Ernstthal GmbH (Lauscha, Niemcy) (przedstawiciele: F. Wagner i N. Voß, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013 r.; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013 r.;

| — | tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do 2013 r.; |
| --- | --- |

—

tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do 2013 r.;

| — | tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8000 godzin; |
| --- | --- |

—

tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8000 godzin;

| — | tytułem w jeszcze dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin; |
| --- | --- |

—

tytułem w jeszcze dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin;

| — | tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie; oraz |
| --- | --- |

—

tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie; oraz

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

| 1. | Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE
  W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.
  Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.
  Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE. |
| --- | --- |

1.

Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE

W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.

Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.

Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE.

| 2. | Naruszenie zasady równego traktowania
  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.
  W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1). |
| --- | --- |

2.

Naruszenie zasady równego traktowania

W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.

W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1).

| 3. | Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
  W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci. |
| --- | --- |

3.

Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań

W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci.

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211 z 14.8.2009, s. 55).

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/55 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/55

---

Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2019 r. — BL i BM/Rada i in.

(Sprawa T-204/19)

(2019/C 206/56)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: BL i BM (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Europejska Służba Działań Zewnętrznych i Eulex Kosovo

Żądania

Skarżący wnoszą do Sądu o:

| — | tytułem żądania głównego,






  — | co się tyczy praw wynikających z umowy prawa prywatnego,






  — | zmianę kwalifikacji prawnej ich stosunku umownego na umowę na czas nieokreślony; |
| --- | --- | --- | --- |

—

tytułem żądania głównego,

—

co się tyczy praw wynikających z umowy prawa prywatnego,

—

zmianę kwalifikacji prawnej ich stosunku umownego na umowę na czas nieokreślony;

| — | stwierdzenie naruszenia przez pozwanych ciążących na nich obowiązków umownych, a w szczególności obowiązku doręczenia ważnego wypowiedzenia w ramach rozwiązania umowy na czas nieokreślony; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie naruszenia przez pozwanych ciążących na nich obowiązków umownych, a w szczególności obowiązku doręczenia ważnego wypowiedzenia w ramach rozwiązania umowy na czas nieokreślony;

| — | w konsekwencji, nakazanie pozwanym zapłaty na rzecz skarżących odszkodowania z tytułu wypowiedzenia obliczonego na podstawie ich odpowiedniego stażu pracy, a mianowicie:






  — | na rzecz BL: kwoty 48 424,65 EUR; |
| --- | --- | --- |

—

w konsekwencji, nakazanie pozwanym zapłaty na rzecz skarżących odszkodowania z tytułu wypowiedzenia obliczonego na podstawie ich odpowiedniego stażu pracy, a mianowicie:

—

na rzecz BL: kwoty 48 424,65 EUR;

| — | na rzecz BM: kwoty 31 552,75 EUR; |
| --- | --- |

—

na rzecz BM: kwoty 31 552,75 EUR;

| — | orzeczenie, że zwolnienie skarżących jest niezgodne z prawem i, w konsekwencji, nakazanie pozwanym zapłaty odszkodowania oszacowanego ex aequo et bono na kwotę:






  — | 75 000 EUR za szkodę wyrządzoną BM; |
| --- | --- | --- |

—

orzeczenie, że zwolnienie skarżących jest niezgodne z prawem i, w konsekwencji, nakazanie pozwanym zapłaty odszkodowania oszacowanego ex aequo et bono na kwotę:

—

75 000 EUR za szkodę wyrządzoną BM;

| — | 90 000 EUR za szkodę wyrządzoną BL; |
| --- | --- |

—

90 000 EUR za szkodę wyrządzoną BL;

| — | stwierdzenie, że pozwani nie przedstawili dokumentacji prawnej dotyczącej rozwiązania umowy, oraz






  — | nakazanie uiszczenia na rzecz skarżących kary pieniężnej w wysokości 100,00 EUR za każdy dzień zwłoki, od dnia wniesienia niniejszej skargi; |
| --- | --- | --- |

—

stwierdzenie, że pozwani nie przedstawili dokumentacji prawnej dotyczącej rozwiązania umowy, oraz

—

nakazanie uiszczenia na rzecz skarżących kary pieniężnej w wysokości 100,00 EUR za każdy dzień zwłoki, od dnia wniesienia niniejszej skargi;

| — | nakazanie przekazania skarżącym dokumentów dotyczących rozwiązania umowy; |
| --- | --- |

—

nakazanie przekazania skarżącym dokumentów dotyczących rozwiązania umowy;

| — | nakazanie pozwanym uiszczenia odsetek od wspomnianych kwot, obliczonych według belgijskiej stopy ustawowej; |
| --- | --- |

—

nakazanie pozwanym uiszczenia odsetek od wspomnianych kwot, obliczonych według belgijskiej stopy ustawowej;

| — | co się tyczy pozostałych praw:






  — | stwierdzenie, że skarżący powinni być zatrudnieni jako personel tymczasowy przez jednego z trzech pierwszych pozwanych, i orzeczenie, że trzej pierwsi pozwani traktowali skarżących w sposób dyskryminujący, bez obiektywnego uzasadnienia — w odniesieniu do ich wynagrodzenia, uprawnień emerytalnych i związanych z nimi korzyści, a także gwarancji dalszego zatrudnienia; |
| --- | --- | --- |

—

co się tyczy pozostałych praw:

—

stwierdzenie, że skarżący powinni być zatrudnieni jako personel tymczasowy przez jednego z trzech pierwszych pozwanych, i orzeczenie, że trzej pierwsi pozwani traktowali skarżących w sposób dyskryminujący, bez obiektywnego uzasadnienia — w odniesieniu do ich wynagrodzenia, uprawnień emerytalnych i związanych z nimi korzyści, a także gwarancji dalszego zatrudnienia;

| — | nakazanie trzem pierwszym pozwanym zapłaty na rzecz każdego ze skarżących odszkodowania za utratę wynagrodzenia, emerytury, dodatków i korzyści w następstwie wskazanych w niniejszej skardze naruszeń prawa Unii; |
| --- | --- |

—

nakazanie trzem pierwszym pozwanym zapłaty na rzecz każdego ze skarżących odszkodowania za utratę wynagrodzenia, emerytury, dodatków i korzyści w następstwie wskazanych w niniejszej skardze naruszeń prawa Unii;

| — | nakazanie zapłaty na rzecz skarżących odsetek od powyższych kwot; |
| --- | --- |

—

nakazanie zapłaty na rzecz skarżących odsetek od powyższych kwot;

| — | wyznaczenie stronom terminu na określenie wspomnianego odszkodowania przy uwzględnieniu zaszeregowania i stopnia, w ramach których należało odpowiednio zatrudnić skarżących, średniego wzrostu wynagrodzenia, rozwoju ich odpowiednich karier, dodatków, jakie skarżący powinni byli otrzymać na podstawie umów zawartych z personelem tymczasowym, a także porównanie otrzymanych rezultatów z faktycznie pobranym przez skarżących wynagrodzeniem; |
| --- | --- |

—

wyznaczenie stronom terminu na określenie wspomnianego odszkodowania przy uwzględnieniu zaszeregowania i stopnia, w ramach których należało odpowiednio zatrudnić skarżących, średniego wzrostu wynagrodzenia, rozwoju ich odpowiednich karier, dodatków, jakie skarżący powinni byli otrzymać na podstawie umów zawartych z personelem tymczasowym, a także porównanie otrzymanych rezultatów z faktycznie pobranym przez skarżących wynagrodzeniem;

| — | posiłkowo,






  — | nakazanie instytucjom zapłaty odszkodowania, ex aequo et bono, na rzecz skarżących z tytułu odpowiedzialności pozaumownej wynikającej z braku poszanowania ich praw podstawowych, w wysokości:






  — | 105 000 EUR na rzecz BM; |
| --- | --- | --- | --- |

—

posiłkowo,

—

nakazanie instytucjom zapłaty odszkodowania, ex aequo et bono, na rzecz skarżących z tytułu odpowiedzialności pozaumownej wynikającej z braku poszanowania ich praw podstawowych, w wysokości:

—

105 000 EUR na rzecz BM;

| — | 130 000 EUR na rzecz BL; |
| --- | --- |

—

130 000 EUR na rzecz BL;

| — | obciążenie pozwanych kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie pozwanych kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący podnoszą w szczególności siedem zarzutów w celu zmiany kwalifikacji ich umów o pracę w instytucjach na umowę o pracę na czas nieokreślony oraz naprawienia szkody wynikającej z decyzji o nieprzedłużeniu ich odpowiednich umów, a także z dokonanego przez instytucje wyboru o zastosowaniu do członków międzynarodowego personelu kontraktowego statusu niezgodnego z ich prawami podstawowymi.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący nadużycia prawa, jakiego dopuścili się pozwani, zawierając kolejne umowy na czas określony, a także naruszenia przez tych ostatnich zasady proporcjonalności. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący nadużycia prawa, jakiego dopuścili się pozwani, zawierając kolejne umowy na czas określony, a także naruszenia przez tych ostatnich zasady proporcjonalności.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez pozwanych zasady równego traktowania i niedyskryminacji. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez pozwanych zasady równego traktowania i niedyskryminacji.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez pozwanych prawa skarżących do bycia wysłuchanym. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez pozwanych prawa skarżących do bycia wysłuchanym.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący niepewności prawnej wywołanej przez pozwanych ze szkodą dla skarżących oraz naruszenia przez pozwanych prawa do dobrej administracji. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący niepewności prawnej wywołanej przez pozwanych ze szkodą dla skarżących oraz naruszenia przez pozwanych prawa do dobrej administracji.

| 5. | Zarzut piąty dotyczący naruszenia przez pozwanych zasady prowadzenia konsultacji z przedstawicielami personelu. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty dotyczący naruszenia przez pozwanych zasady prowadzenia konsultacji z przedstawicielami personelu.

| 6. | Zarzut szósty dotyczący naruszenia przez pozwanych Europejskiego kodeksu dobrej praktyki administracyjnej. |
| --- | --- |

6.

Zarzut szósty dotyczący naruszenia przez pozwanych Europejskiego kodeksu dobrej praktyki administracyjnej.

| 7. | Zarzut siódmy dotyczący naruszenia przez pozwanych prawa do swobodnego przepływu pracowników.
  Ponadto skarżący podnoszą istnienie dyskryminacji między pracownikami instytucji, a w szczególności, mając na względzie prawa przyznane personelowi tymczasowemu, w zakresie braku zapłaty różnych dodatków, składek na fundusz emerytalny, zwrotów kosztów oraz, potencjalnie, nieuwzględnienia 20-letniego stażu pracy. |
| --- | --- |

7.

Zarzut siódmy dotyczący naruszenia przez pozwanych prawa do swobodnego przepływu pracowników.

Ponadto skarżący podnoszą istnienie dyskryminacji między pracownikami instytucji, a w szczególności, mając na względzie prawa przyznane personelowi tymczasowemu, w zakresie braku zapłaty różnych dodatków, składek na fundusz emerytalny, zwrotów kosztów oraz, potencjalnie, nieuwzględnienia 20-letniego stażu pracy.

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/57 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/57

---

Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2019 r. — Egger Beschichtungswerk Marienmünster/Komisja

(Sprawa T-206/19)

(2019/C 206/57)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Egger Beschichtungswerk Marienmünster GmbH & Co. KG (Marienmünster-Vörden, Niemcy) (przedstawiciele: F. Wagner i D. Fouquet, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

| — | tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013; |
| --- | --- |

—

tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

| — | tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8000 godzin; |
| --- | --- |

—

tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8000 godzin;

| — | tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin; oraz |
| --- | --- |

—

tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin; oraz

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

| 1. | Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE
  W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.
  Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.
  Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE. |
| --- | --- |

1.

Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE

W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.

Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.

Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE.

| 2. | Naruszenie zasady równego traktowania
  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.
  W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1). |
| --- | --- |

2.

Naruszenie zasady równego traktowania

W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.

W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1).

| 3. | Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
  W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci. |
| --- | --- |

3.

Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań

W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci.

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211 z 14.8.2009 r., s. 55).

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/59 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/59

---

Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2019 r. — Yara Brunsbüttel/Komisja

(Sprawa T-207/19)

(2019/C 206/58)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Yara Brunsbüttel GmbH (Büttel, Niemcy) (przedstawiciele: N. Voß i D. Foquet, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013 r.; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013 r.;

| — | tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013; |
| --- | --- |

—

tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

| — | tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8000 godzin; |
| --- | --- |

—

tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8000 godzin;

| — | tytułem w jeszcze dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7 500godzin; |
| --- | --- |

—

tytułem w jeszcze dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7 500godzin;

| — | tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie; oraz |
| --- | --- |

—

tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie; oraz

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

| 1. | Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE
  W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.
  Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.
  Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE. |
| --- | --- |

1.

Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE

W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.

Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.

Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE.

| 2. | Naruszenie zasady równego traktowania
  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.
  W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1). |
| --- | --- |

2.

Naruszenie zasady równego traktowania

W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.

W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1).

| 3. | Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
  W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci. |
| --- | --- |

3.

Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań

W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci.

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211 z 14.8.2009 r., s. 55).

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/60 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/60

---

Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2019 r. — Nolte Holzwerkstoff/Komisja

(Sprawa T-208/19)

(2019/C 206/59)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Nolte Holzwerkstoff GmbH & Co. KG (Germersheim, Niemcy) (przedstawiciele: N. Voß i D. Fouquet, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

| — | tytułem ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013 i w odniesieniu do skarżącej; |
| --- | --- |

—

tytułem ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013 i w odniesieniu do skarżącej;

| — | tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8000 godzin; |
| --- | --- |

—

tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8000 godzin;

| — | tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin; oraz |
| --- | --- |

—

tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin; oraz

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

| 1. | Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE
  W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.
  Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.
  Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE. |
| --- | --- |

1.

Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE

W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.

Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.

Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE.

| 2. | Naruszenie zasady równego traktowania
  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.
  W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1). |
| --- | --- |

2.

Naruszenie zasady równego traktowania

W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.

W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1).

| 3. | Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
  W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci. |
| --- | --- |

3.

Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań

W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci.

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211 z 14.8.2009 r., s. 55).

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/62 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/62

---

Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — Glatfelter Gernsbach/Komisja

(Sprawa T-215/19)

(2019/C 206/60)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Glatfelter Gernsbach GmbH (Gernsbach, Niemcy) (przedstawiciele: N. Voß i D. Foquet, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

| — | tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do 2012 r.; |
| --- | --- |

—

tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do 2012 r.;

| — | tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8000 godzin; |
| --- | --- |

—

tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8000 godzin;

| — | tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin; oraz |
| --- | --- |

—

tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin; oraz

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

| 1. | Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE
  W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.
  Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.
  Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE. |
| --- | --- |

1.

Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE

W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.

Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.

Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE.

| 2. | Naruszenie zasady równego traktowania
  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.
  W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1). |
| --- | --- |

2.

Naruszenie zasady równego traktowania

W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.

W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1).

| 3. | Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
  W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci. |
| --- | --- |

3.

Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań

W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci.

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211 z 14.8.2009 r., s. 55).

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/64 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/64

---

Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — Glatfelter Steinfurt/Komisja

(Sprawa T-216/19)

(2019/C 206/61)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Glatfelter Steinfurt GmbH (Steinfurt, Niemcy) (przedstawiciele: N. Voß i D. Fouquet, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

| — | tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013; |
| --- | --- |

—

tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

| — | tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8000 godzin; |
| --- | --- |

—

tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8000 godzin;

| — | tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin; oraz |
| --- | --- |

—

tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin; oraz

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

| 1. | Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE
  W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.
  Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.
  Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE. |
| --- | --- |

1.

Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE

W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.

Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.

Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE.

| 2. | Naruszenie zasady równego traktowania
  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.
  W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1). |
| --- | --- |

2.

Naruszenie zasady równego traktowania

W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.

W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1).

| 3. | Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
  W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci. |
| --- | --- |

3.

Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań

W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci.

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211 z 14.8.2009 r., s. 55).

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/65 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/65

---

Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — Schott/Komisja

(Sprawa T-217/19)

(2019/C 206/62)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Schott AG (Mainz, Niemcy) (przedstawiciel: N. Voß, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

| — | tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013; |
| --- | --- |

—

tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

| — | tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8000 godzin; |
| --- | --- |

—

tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8000 godzin;

| — | tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin; oraz |
| --- | --- |

—

tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin; oraz

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

| 1. | Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE
  W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.
  Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.
  Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE. |
| --- | --- |

1.

Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE

W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.

Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.

Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE.

| 2. | Naruszenie zasady równego traktowania
  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.
  W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1). |
| --- | --- |

2.

Naruszenie zasady równego traktowania

W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.

W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1).

| 3. | Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
  W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci. |
| --- | --- |

3.

Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań

W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci.

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211 z 14.8.2009 r., s. 55).

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/67 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/67

---

Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — Evonik Degussa/Komisja

(Sprawa T-218/19)

(2019/C 206/63)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Evonik Degussa GmbH (Essen, Niemcy) (przedstawiciele: N. Voß i D. Fouquet, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

| — | tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013; |
| --- | --- |

—

tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

| — | tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8000 godzin; |
| --- | --- |

—

tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8000 godzin;

| — | tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin; oraz |
| --- | --- |

—

tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin; oraz

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

| 1. | Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE
  W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.
  Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.
  Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE. |
| --- | --- |

1.

Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE

W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.

Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.

Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE.

| 2. | Naruszenie zasady równego traktowania
  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.
  W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1). |
| --- | --- |

2.

Naruszenie zasady równego traktowania

W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.

W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1).

| 3. | Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
  W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci. |
| --- | --- |

3.

Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań

W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci.

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211 z 14.8.2009 r., s. 55).

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/69 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/69

---

Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — Julius Schulte Trebsen/Komisja

(Sprawa T-219/19)

(2019/C 206/64)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Julius Schulte Trebsen GmbH & Co. KG (Trebsen, Niemcy) (przedstawiciele: N. Voß i D. Fouquet, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

| — | tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do 2012 r.; |
| --- | --- |

—

tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do 2012 r.;

| — | tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8000 godzin; |
| --- | --- |

—

tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8000 godzin;

| — | tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin; oraz |
| --- | --- |

—

tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin; oraz

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

| 1. | Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE
  W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.
  Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.
  Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE. |
| --- | --- |

1.

Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE

W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.

Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.

Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE.

| 2. | Naruszenie zasady równego traktowania
  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.
  W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1). |
| --- | --- |

2.

Naruszenie zasady równego traktowania

W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.

W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1).

| 3. | Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
  W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci. |
| --- | --- |

3.

Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań

W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci.

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211 z 14.8.2009 r., s. 55).

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/70 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/70

---

Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — Mitsubishi Polyester Film/Komisja

(Sprawa T-220/19)

(2019/C 206/65)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Mitsubishi Polyester Film GmbH (Wiesbaden, Niemcy) (przedstawiciele: N. Voß i D. Fouquet, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

| — | tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013 oraz; |
| --- | --- |

—

tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013 oraz;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

| 1. | Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE
  W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.
  Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.
  Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE. |
| --- | --- |

1.

Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE

W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.

Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.

Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE.

| 2. | Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci. |
| --- | --- |

2.

Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań

W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci.

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/71 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/71

---

Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — Nippon Gases Deutschland/Komisja

(Sprawa T-221/19)

(2019/C 206/66)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Nippon Gases Deutschland GmbH (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: N. Voß i D. Fouquet, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

| — | tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013; |
| --- | --- |

—

tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

| — | tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8000 godzin; |
| --- | --- |

—

tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8000 godzin;

| — | tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin; oraz |
| --- | --- |

—

tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin; oraz

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

| 1. | Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE
  W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.
  Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.
  Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE. |
| --- | --- |

1.

Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE

W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.

Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.

Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE.

| 2. | Naruszenie zasady równego traktowania
  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.
  W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1). |
| --- | --- |

2.

Naruszenie zasady równego traktowania

W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.

W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1).

| 3. | Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
  W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci. |
| --- | --- |

3.

Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań

W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci.

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211 z 14.8.2009 r., s. 55).

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/73 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/73

---

Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — Sappi Alfeld/Komisja

(Sprawa T-222/19)

(2019/C 206/67)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Sappi Alfeld GmbH (Alfeld, Niemcy) (przedstawiciele: N. Voß i D. Fouquet, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

| — | tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013; |
| --- | --- |

—

tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

| — | tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8000 godzin; |
| --- | --- |

—

tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8000 godzin;

| — | tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin; oraz |
| --- | --- |

—

tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin; oraz

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

| 1. | Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE
  W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.
  Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.
  Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE. |
| --- | --- |

1.

Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE

W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.

Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.

Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE.

| 2. | Naruszenie zasady równego traktowania
  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.
  W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1). |
| --- | --- |

2.

Naruszenie zasady równego traktowania

W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.

W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1).

| 3. | Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
  W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci. |
| --- | --- |

3.

Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań

W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci.

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211 z 14.8.2009 r., s. 55).

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/74 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/74

---

Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — Clariant Produkte (Deutschland)/Komisja

(Sprawa T-223/19)

(2019/C 206/68)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Clariant Produkte (Deutschland) GmbH (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciele: N. Voß i D. Fouquet, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

| — | tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013; |
| --- | --- |

—

tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

| — | tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500, godzin oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8000 godzin; |
| --- | --- |

—

tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500, godzin oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8000 godzin;

| — | tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin, oraz; |
| --- | --- |

—

tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin, oraz;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

| 1. | Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE.
  W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając, podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.
  Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.
  Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE. |
| --- | --- |

1.

Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE.

W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając, podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.

Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.

Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE.

| 2. | Naruszenie zasady równego traktowania
  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.
  W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1). |
| --- | --- |

2.

Naruszenie zasady równego traktowania

W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.

W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1).

| 3. | Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
  W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci. |
| --- | --- |

3.

Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań

W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci.

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211 z 14.8.2009 r., s. 55).

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/76 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/76

---

Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2019 r. — Metsä Tissue/Komisja

(Sprawa T-224/19)

(2019/C 206/69)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Metsä Tissue GmbH (Kreuzau, Niemcy) (przedstawiciele: M. Kachel i D. Fouquet, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

| — | tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013; |
| --- | --- |

—

tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

| — | tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7 00 godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8000 godzin; |
| --- | --- |

—

tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7 00 godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8000 godzin;

| — | tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, i ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin; |
| --- | --- |

—

tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, i ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin;

| — | tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci; oraz |
| --- | --- |

—

tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci; oraz

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

| 1. | Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE
  W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.
  Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.
  Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE. |
| --- | --- |

1.

Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE

W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.

Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.

Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE.

| 2. | Naruszenie zasady równego traktowania
  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.
  W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1). |
| --- | --- |

2.

Naruszenie zasady równego traktowania

W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.

W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1).

| 3. | Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
  W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci. |
| --- | --- |

3.

Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań

W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci.

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211 z 14.8.2009 r., s. 55).

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/78 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/78

---

Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2019 r. — Linde Gas/Komisja

(Sprawa T-225/19)

(2019/C 206/70)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Linde Gas Produktionsgesellschaft mbH & Co. KG (Pullach, Niemcy) (przedstawiciele: M. Kachel i D. Fouquet, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

| — | tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013; |
| --- | --- |

—

tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

| — | tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8000 godzin; |
| --- | --- |

—

tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8000 godzin;

| — | tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin, i ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8000 godzin; |
| --- | --- |

—

tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin, i ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8000 godzin;

| — | tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci; oraz |
| --- | --- |

—

tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci; oraz

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

| 1. | Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE
  W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.
  Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.
  Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE. |
| --- | --- |

1.

Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE

W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.

Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.

Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE.

| 2. | Naruszenie zasady równego traktowania
  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.
  W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1). |
| --- | --- |

2.

Naruszenie zasady równego traktowania

W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.

W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1).

| 3. | Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
  W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci. |
| --- | --- |

3.

Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań

W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci.

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211 z 14.8.2009 r., s. 55).

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/79 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/79

---

Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2019 r. — Radici Chimica Deutschland/Komisja

(Sprawa T-226/19)

(2019/C 206/71)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Radici Chimica Deutschland GmbH (Elsteraue, Niemcy) (przedstawiciele: M. Kachel i D. Fouquet, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

| — | tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013 oraz; |
| --- | --- |

—

tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013 oraz;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

| 1. | Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE
  W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.
  Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.
  Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE. |
| --- | --- |

1.

Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE

W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.

Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.

Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE.

| 2. | Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci. |
| --- | --- |

2.

Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań

W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci.

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/80 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/80

---

Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2019 r. — Ronal/Komisja

(Sprawa T-227/19)

(2019/C 206/72)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Ronal GmbH (Forst, Niemcy) (przedstawiciele: M. Kachel i D. Fouquet, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

| — | tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013; |
| --- | --- |

—

tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

| — | tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8000 godzin; |
| --- | --- |

—

tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8000 godzin;

| — | tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7 000 godzin; oraz |
| --- | --- |

—

tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7 000 godzin; oraz

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

| 1. | Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE
  W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.
  Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.
  Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE. |
| --- | --- |

1.

Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE

W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.

Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.

Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE.

| 2. | Naruszenie zasady równego traktowania
  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.
  W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1). |
| --- | --- |

2.

Naruszenie zasady równego traktowania

W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.

W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1).

| 3. | Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
  W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci. |
| --- | --- |

3.

Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań

W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci.

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211 z 14.8.2009 r., s. 55).

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/82 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/82

---

Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2019 r. — Hüttenwerke Krupp Mannesmann/Komisja

(Sprawa T-228/19)

(2019/C 206/73)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Hüttenwerke Krupp Mannesmann GmbH (Duisburg, Niemcy) (przedstawiciele: M. Kachel i D. Fouquet, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

| — | tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013 oraz; |
| --- | --- |

—

tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013 oraz;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

| 1. | Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE
  W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.
  Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.
  Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE. |
| --- | --- |

1.

Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE

W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.

Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.

Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE.

| 2. | Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci. |
| --- | --- |

2.

Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań

W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci.

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/83 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/83

---

Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — AlzChem Trostberg/Komisja

(Sprawa T-229/19)

(2019/C 206/74)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: AlzChem Trostberg GmbH (Trostberg, Niemcy) (przedstawiciele: F. Wagner i N. Voß, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

| — | tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013; |
| --- | --- |

—

tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

| — | tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8000 godzin; |
| --- | --- |

—

tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8000 godzin;

| — | tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin; oraz |
| --- | --- |

—

tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin; oraz

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

| 1. | Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE
  W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.
  Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.
  Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE. |
| --- | --- |

1.

Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE

W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.

Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.

Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE.

| 2. | Naruszenie zasady równego traktowania
  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.
  W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1). |
| --- | --- |

2.

Naruszenie zasady równego traktowania

W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.

W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1).

| 3. | Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
  W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci. |
| --- | --- |

3.

Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań

W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci.

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211 z 14.8.2009 r., s. 55).

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/85 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/85

---

Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2019 r. — Evonik Functional Solutions/Komisja

(Sprawa T-230/19)

(2019/C 206/75)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Evonik Functional Solutions (Essen, Niemcy) (przedstawiciele: N. Voß i D. Fouquet, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

| — | tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013; |
| --- | --- |

—

tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

| — | tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8000 godzin; |
| --- | --- |

—

tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8000 godzin;

| — | tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin; |
| --- | --- |

—

tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin;

| — | tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci; oraz |
| --- | --- |

—

tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci; oraz

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

| 1. | Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE
  W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.
  Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.
  Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE. |
| --- | --- |

1.

Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE

W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.

Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.

Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE.

| 2. | Naruszenie zasady równego traktowania
  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.
  W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1). |
| --- | --- |

2.

Naruszenie zasady równego traktowania

W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.

W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1).

| 3. | Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
  W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci. |
| --- | --- |

3.

Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań

W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci.

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211 z 14.8.2009 r., s. 55).

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/87 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/87

---

Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2019 r. — HIM/Komisja

(Sprawa T-235/19)

(2019/C 206/76)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Health Information Management (HIM) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat P. Zeegers)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna, a w konsekwencji: |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna, a w konsekwencji:

| — | stwierdzenie, że skarżąca nie jest zobowiązana do zapłaty z tytułu not obciążających nr 3241901815 (94 445 EUR) i nr 3241901886 (121 517 EUR), wystawionych w dniu 4 lutego 2019 r., a w razie potrzeby stwierdzenie nieważności tych not obciążających zgodnie z art. 263 i 264 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że skarżąca nie jest zobowiązana do zapłaty z tytułu not obciążających nr 3241901815 (94 445 EUR) i nr 3241901886 (121 517 EUR), wystawionych w dniu 4 lutego 2019 r., a w razie potrzeby stwierdzenie nieważności tych not obciążających zgodnie z art. 263 i 264 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

| — | obciążenie Komisji Europejskiej całością wydatków i kosztów, których wysokość została tymczasowo oszacowana na kwotę 8000 EUR. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji Europejskiej całością wydatków i kosztów, których wysokość została tymczasowo oszacowana na kwotę 8000 EUR.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący nieprzekazania końcowego sprawozdania z audytu oraz braku możliwości przedstawienia przez skarżącą swojego stanowiska. To nieprzekazanie sprawozdania skutkuje tym, że noty obciążające wystawione przez Komisję nie są zasadne. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący nieprzekazania końcowego sprawozdania z audytu oraz braku możliwości przedstawienia przez skarżącą swojego stanowiska. To nieprzekazanie sprawozdania skutkuje tym, że noty obciążające wystawione przez Komisję nie są zasadne.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący nieprzestrzegania przez audytora i Komisję przepisów określających koszty kwalifikowalne. Skarżąca kwestionuje stanowisko Komisji, która swoją decyzją dodała warunek nieprzewidziany w obowiązujących aktach prawnych dotyczących w szczególności telepracy i w związku z tym zachowała się niespójnie z tym, co sama przyjęła podczas poprzednich audytów dotyczących skarżącej. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący nieprzestrzegania przez audytora i Komisję przepisów określających koszty kwalifikowalne. Skarżąca kwestionuje stanowisko Komisji, która swoją decyzją dodała warunek nieprzewidziany w obowiązujących aktach prawnych dotyczących w szczególności telepracy i w związku z tym zachowała się niespójnie z tym, co sama przyjęła podczas poprzednich audytów dotyczących skarżącej.

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/87 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/87

---

Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2019 r. — Giant Electric Vehicle Kunshan/Komisja

(Sprawa T-242/19)

(2019/C 206/77)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Giant Electric Vehicle Kunshan Co. Ltd (Kunshan, Chiny) (przedstawiciel: P. De Baere, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/73 z dnia 17 stycznia 2019 r. (1) w zakresie, w jakim dotyczy ono strony skarżącej; oraz |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/73 z dnia 17 stycznia 2019 r. (1) w zakresie, w jakim dotyczy ono strony skarżącej; oraz

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy, zgodnie z którym strona pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie, uznając, że zakupy surowca aluminium grupy strony skarżącej były przedmiotem znaczącej interwencji ze strony państwa i w dużym stopniu nie odzwierciedlały wartości rynkowej w rozumieniu art. 2 ust. 7 lit. c) tiret pierwsze rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. (2). |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy, zgodnie z którym strona pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie, uznając, że zakupy surowca aluminium grupy strony skarżącej były przedmiotem znaczącej interwencji ze strony państwa i w dużym stopniu nie odzwierciedlały wartości rynkowej w rozumieniu art. 2 ust. 7 lit. c) tiret pierwsze rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. (2).

| 2. | Zarzut drugi, zgodnie z którym strona pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie, uznając, że grupa strony skarżącej podlegała znacznym zakłóceniom przeniesionym z poprzedniego systemu gospodarki nierynkowej w rozumieniu art. 2 ust. 7 lit. c) tiret trzecie rozporządzenia (UE) 2016/1036. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi, zgodnie z którym strona pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie, uznając, że grupa strony skarżącej podlegała znacznym zakłóceniom przeniesionym z poprzedniego systemu gospodarki nierynkowej w rozumieniu art. 2 ust. 7 lit. c) tiret trzecie rozporządzenia (UE) 2016/1036.

| 3. | Zarzut trzeci, zgodnie z którym strona pozwana naruszyła zdanie wprowadzające art. 2 ust. 10 oraz art. 2 ust. 10 pkt d) ppkt (i) i (ii) rozporządzenia (UE) 2016/1036, nie dokonując obiektywnego porównania w drodze dostosowania wartości normalnej z tytułu różnic w poziomie handlu między ceną eksportową a wartością normalną oraz nie przedstawiając stronie skarżącej informacji koniecznych do wyrażenia jej żądania dostosowania w wartościach liczbowych. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci, zgodnie z którym strona pozwana naruszyła zdanie wprowadzające art. 2 ust. 10 oraz art. 2 ust. 10 pkt d) ppkt (i) i (ii) rozporządzenia (UE) 2016/1036, nie dokonując obiektywnego porównania w drodze dostosowania wartości normalnej z tytułu różnic w poziomie handlu między ceną eksportową a wartością normalną oraz nie przedstawiając stronie skarżącej informacji koniecznych do wyrażenia jej żądania dostosowania w wartościach liczbowych.

| 4. | Zarzut czwarty, zgodnie z którym strona skarżąca naruszyła art. 3 ust. 2, 3 i 6 rozporządzenia (UE) 2016/1036, nie dokonując — w celu obliczenia podcięcia cenowego i zaniżania cen — porównania między ceną importową a ceną podobnego produktu w przemyśle Unii na tym samym poziomie handlu i w momencie, gdy produkty zaczynają ze sobą konkurować. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty, zgodnie z którym strona skarżąca naruszyła art. 3 ust. 2, 3 i 6 rozporządzenia (UE) 2016/1036, nie dokonując — w celu obliczenia podcięcia cenowego i zaniżania cen — porównania między ceną importową a ceną podobnego produktu w przemyśle Unii na tym samym poziomie handlu i w momencie, gdy produkty zaczynają ze sobą konkurować.

---

(1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/73 z dnia 17 stycznia 2019 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz rowerów elektrycznych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. 2019, L 16, s. 108).

(2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. 2016, L 176, s. 21).

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/88 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/88

---

Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2019 r. — Giant Electric Vehicle Kunshan/Komisja

(Sprawa T-243/19)

(2019/C 206/78)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Giant Electric Vehicle Kunshan Co. Ltd (Kunshan, Chiny) (przedstawiciel: P. De Baere, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/72 z dnia 17 stycznia 2019 r. (1), w zakresie w jakim dotyczy ono strony skarżącej; oraz |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/72 z dnia 17 stycznia 2019 r. (1), w zakresie w jakim dotyczy ono strony skarżącej; oraz

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy, zgodnie z którym strona pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie, uznając, że przy zakupie przez stronę skarżącą silników i akumulatorów przyznane zostały subsydia z naruszeniem art. 1 ust. 1 i art. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1037 z dnia 8 czerwca 2016 r. (2). Zarzut ten dzieli się na cztery części:






  — | strona pozwana nie wykazała, że rząd chiński powierzył lub wyznaczył zadanie chińskim dostawcom silników i akumulatorów strony skarżącej; |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy, zgodnie z którym strona pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie, uznając, że przy zakupie przez stronę skarżącą silników i akumulatorów przyznane zostały subsydia z naruszeniem art. 1 ust. 1 i art. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1037 z dnia 8 czerwca 2016 r. (2). Zarzut ten dzieli się na cztery części:

—

strona pozwana nie wykazała, że rząd chiński powierzył lub wyznaczył zadanie chińskim dostawcom silników i akumulatorów strony skarżącej;

| — | strona pozwana nie wykazała, że podnoszony wkład finansowy ze strony rządu chińskiego przyznawał korzyść stronie skarżącej; |
| --- | --- |

—

strona pozwana nie wykazała, że podnoszony wkład finansowy ze strony rządu chińskiego przyznawał korzyść stronie skarżącej;

| — | strona pozwana oparła swoje wnioski dotyczące strony skarżącej na błędnym zastosowaniu art. 28 rozporządzenia (UE) 2016/1037; oraz |
| --- | --- |

—

strona pozwana oparła swoje wnioski dotyczące strony skarżącej na błędnym zastosowaniu art. 28 rozporządzenia (UE) 2016/1037; oraz

| — | strona pozwana nie wykazała związku między lokalnie nabywanymi silnikami i akumulatorami a rowerami elektrycznymi wywożonymi do Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

—

strona pozwana nie wykazała związku między lokalnie nabywanymi silnikami i akumulatorami a rowerami elektrycznymi wywożonymi do Unii Europejskiej.

| 2. | Zarzut drugi, zgodnie z którym strona pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie przy obliczaniu kwoty subsydiów, nieprawidłowo uwzględniając korzyści niezwiązane z rowerami elektrycznymi wprowadzonymi do swobodnego obrotu w Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi, zgodnie z którym strona pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie przy obliczaniu kwoty subsydiów, nieprawidłowo uwzględniając korzyści niezwiązane z rowerami elektrycznymi wprowadzonymi do swobodnego obrotu w Unii Europejskiej.

| 3. | Zarzut trzeci, zgodnie z którym strona pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie okoliczności faktycznych, uznając, że korzystanie z akceptów bankowych stanowiło wkład finansowy w rozumieniu art. 3 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2016/1037. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci, zgodnie z którym strona pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie okoliczności faktycznych, uznając, że korzystanie z akceptów bankowych stanowiło wkład finansowy w rozumieniu art. 3 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2016/1037.

| 4. | Zarzut czwarty, zgodnie z którym strona pozwana nie wykazała, że korzystanie z akceptów bankowych przyniosło stronie skarżącej korzyść. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty, zgodnie z którym strona pozwana nie wykazała, że korzystanie z akceptów bankowych przyniosło stronie skarżącej korzyść.

| 5. | Zarzut piąty, zgodnie z którym strona pozwana nie wykazała szczególnego charakteru subsydium przyznanego w postaci akceptów bankowych, co stanowi naruszenie art. 4 rozporządzenia (UE) 2016/1037. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty, zgodnie z którym strona pozwana nie wykazała szczególnego charakteru subsydium przyznanego w postaci akceptów bankowych, co stanowi naruszenie art. 4 rozporządzenia (UE) 2016/1037.

| 6. | Zarzut szósty, zgodnie z którym strona pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie, uznając, że strona skarżąca uzyskała korzyść w postaci prawa do użytkowania gruntów. |
| --- | --- |

6.

Zarzut szósty, zgodnie z którym strona pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie, uznając, że strona skarżąca uzyskała korzyść w postaci prawa do użytkowania gruntów.

| 7. | Zarzut siódmy, zgodnie z którym strona pozwana naruszyła art. 8 ust. 1, 2 i 5 rozporządzenia (UE) 2016/1037, nie dokonując — w celu obliczenia podcięcia cenowego i zaniżania cen — porównania między ceną importową a ceną podobnego produktu w przemyśle Unii na tym samym poziomie handlu i w momencie, gdy produkty zaczynają ze sobą konkurować. |
| --- | --- |

7.

Zarzut siódmy, zgodnie z którym strona pozwana naruszyła art. 8 ust. 1, 2 i 5 rozporządzenia (UE) 2016/1037, nie dokonując — w celu obliczenia podcięcia cenowego i zaniżania cen — porównania między ceną importową a ceną podobnego produktu w przemyśle Unii na tym samym poziomie handlu i w momencie, gdy produkty zaczynają ze sobą konkurować.

---

(1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/72 z dnia 17 stycznia 2019 r. nakładające ostateczne cło wyrównawcze na przywóz rowerów elektrycznych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. 2019, L 16, s. 5).

(2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1037 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. 2016, L 176, s. 55).

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/90 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/90

---

Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2019 r. — Café Camelo/EUIPO — Camel Brand (CAMEL BRAND FOOD PRODUCTS)

(Sprawa T-244/19)

(2019/C 206/79)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Café Camelo, SL (Villanueva del Pardillo, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat M. de Justo Bailey)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Camel Brand Co. Ltd (Zebbug, Malta)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny znak towarowy: Zgłoszenie unijnego znaku towarowego — zgłoszenie nr 15 710 692

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 lutego 2019 r. w sprawie R 1165/2018-1

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie strony pozwanej (oraz interwenienta, jeżeli wstąpi do niniejszego postępowania) kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej (oraz interwenienta, jeżeli wstąpi do niniejszego postępowania) kosztami postępowania.

Podniesiony zarzut

| — | Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/91 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/91

---

Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2019 r. — Thunus i in./EBI

(Sprawa T-247/19)

(2019/C 206/80)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Vincent Thunus (Contern, Luksemburg) i 7 innych skarżących (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi, w tym zawartego w niej zarzutu niezgodności z prawem; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi, w tym zawartego w niej zarzutu niezgodności z prawem;

| — | w konsekwencji:






  — | stwierdzenie nieważności decyzji zawartej w rozliczeniach wynagrodzenia skarżących z lutego 2018 r., ustalającej coroczną waloryzację wynagrodzenia podstawowego ograniczoną do 0,7% za rok 2018, i w konsekwencji stwierdzenie nieważności podobnych decyzji zawartych w kolejnych rozliczeniach wynagrodzenia; |
| --- | --- | --- |

—

w konsekwencji:

—

stwierdzenie nieważności decyzji zawartej w rozliczeniach wynagrodzenia skarżących z lutego 2018 r., ustalającej coroczną waloryzację wynagrodzenia podstawowego ograniczoną do 0,7% za rok 2018, i w konsekwencji stwierdzenie nieważności podobnych decyzji zawartych w kolejnych rozliczeniach wynagrodzenia;

| — | zasądzenie od pozwanej:






  — | z tytułu naprawienia szkody materialnej: (i) pozostałej kwoty wynagrodzenia w wysokości wynikającej z zastosowania corocznej waloryzacji za 2018 r., czyli podwyżki o 1,4%, za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r.; (ii) pozostałej kwoty wynagrodzenia w wysokości wynikającej z zastosowania corocznej waloryzacji o 0,7% za 2018 r. w odniesieniu do kwoty wynagrodzeń, które będą wypłacane od stycznia 2018 r.; (iii) odsetek za zwłokę od pozostałych należnych kwot wynagrodzenia do czasu pełnej spłaty należnych kwot, przy czym stopa odsetek powinna być obliczona na podstawie stopy ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowania, mającej zastosowanie w danym okresie, powiększonej o trzy punkty; |
| --- | --- | --- |

—

zasądzenie od pozwanej:

—

z tytułu naprawienia szkody materialnej: (i) pozostałej kwoty wynagrodzenia w wysokości wynikającej z zastosowania corocznej waloryzacji za 2018 r., czyli podwyżki o 1,4%, za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r.; (ii) pozostałej kwoty wynagrodzenia w wysokości wynikającej z zastosowania corocznej waloryzacji o 0,7% za 2018 r. w odniesieniu do kwoty wynagrodzeń, które będą wypłacane od stycznia 2018 r.; (iii) odsetek za zwłokę od pozostałych należnych kwot wynagrodzenia do czasu pełnej spłaty należnych kwot, przy czym stopa odsetek powinna być obliczona na podstawie stopy ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowania, mającej zastosowanie w danym okresie, powiększonej o trzy punkty;

| — | w stosownym przypadku, gdyby sama ich nie przestawiła, nakazanie pozwanej w trybie środków organizacji postępowania przedstawienia następujących dokumentów:






  — | decyzji Rady Dyrektorów EBI z dnia 18 lipca 2017 r. (CA/505/17); |
| --- | --- | --- |

—

w stosownym przypadku, gdyby sama ich nie przestawiła, nakazanie pozwanej w trybie środków organizacji postępowania przedstawienia następujących dokumentów:

—

decyzji Rady Dyrektorów EBI z dnia 18 lipca 2017 r. (CA/505/17);

| — | decyzji Komitetu Zarządzającego z dnia 30 stycznia 2018 r. (MC-021-ADM-15-2018); |
| --- | --- |

—

decyzji Komitetu Zarządzającego z dnia 30 stycznia 2018 r. (MC-021-ADM-15-2018);

| — | pisma dyrekcji ds. personelu z dnia 25 stycznia 2018 r. (CS/PERS-QMS/ACB/2018-0011); |
| --- | --- |

—

pisma dyrekcji ds. personelu z dnia 25 stycznia 2018 r. (CS/PERS-QMS/ACB/2018-0011);

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący podnoszą, odpowiednio, w odniesieniu do decyzji Rady Dyrektorów z dnia 18 lipca 2017 r., dwa zarzuty, a w odniesieniu do decyzji Komitetu Zarządzającego z dnia 30 stycznia 2018 r. trzy zarzuty.

W odniesieniu do decyzji Rady Dyrektorów z dnia 18 lipca 2017 r.:

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady pewności prawa. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady pewności prawa.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszenia uzasadnionych oczekiwań i praw nabytych.
  W odniesieniu do decyzji Komitetu Zarządzającego z dnia 30 stycznia 2018 r.: |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia uzasadnionych oczekiwań i praw nabytych.

W odniesieniu do decyzji Komitetu Zarządzającego z dnia 30 stycznia 2018 r.:

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia gwarancji proceduralnych z art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia gwarancji proceduralnych z art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa do wyrażenia opinii przez kolegium. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa do wyrażenia opinii przez kolegium.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności.

W zakresie roszczenia odszkodowawczego skarżący żądają zapłaty należnej różnicy kwoty wynagrodzenia wynoszącej 1,4 % od dnia 1 stycznia 2018 r. (włącznie ze skutkami tej podwyżki na świadczenia pieniężne) wraz z odsetkami za opóźnienie.

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/93 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/93

---

Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2019 r. — Stada Arzneimittel/EUIPO — Optima Naturals (OptiMar)

(Sprawa T-261/19)

(2019/C 206/81)

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Stada Arzneimittel AG (Bad Vilbel, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J.C. Plate i R. Kaase)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Optima Naturals Srl (Gallarate, Włochy)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny znak towarowy: Zgłoszenie unijnego znaku towarowego OptiMar — zgłoszenie nr 15 176 258

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 31 stycznia 2019 r. w sprawie R 1348/2018-1

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/93 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/93

---

Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2019 r. — Jakober/EUIPO (Kształt filiżanki)

(Sprawa T-262/19)

(2019/C 206/82)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Philip Jakober (Stuttgart, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Klink)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Sporny znak towarowy: Trójwymiarowy unijny znak towarowy (Kształt filiżanki) — zgłoszenie nr 15 963 994

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 lutego 2019 r. w sprawie R 1153/2018-4

Żądanie

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uznanie skargi za zasadną i w następstwie dopuszczenie zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 15 963 994 do rejestracji w rejestrze Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej; |
| --- | --- |

—

zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uznanie skargi za zasadną i w następstwie dopuszczenie zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 15 963 994 do rejestracji w rejestrze Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) lub art. 7 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) lub art. 7 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/94 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/94

---

Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2019 r. — nanoPET Pharma/EUIPO — Miltenyi Biotec (viscover)

(Sprawa T-264/19)

(2019/C 206/83)

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: nanoPET Pharma GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: Rechtsanwältin C. Onken)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Miltenyi Biotec GmbH (Bergisch Gladbach, Niemcy)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy „viscover” — unijny znak towarowy nr 9 197 732

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 stycznia 2019 r. w sprawie R 1288/2017-5

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | Naruszenie art. 60 ust. 2 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 60 ust. 2 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/95 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/95

---

Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2019 r. — Włochy/Komisja

(Sprawa T-265/19)

(2019/C 206/84)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: R. Guizzi, A. Giordano i G. Palmieri, avvocati dello stato)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności, w części będącej przedmiotem niniejszej skargi, decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2019/265 z dnia 12 lutego 2019 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektórych wydatków poniesionych przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) [notyfikowanej jako dokument nr C(2019) 869].

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący, w odniesieniu do DOCHODZENIA CEB/2017/067/IT, naruszenia rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. 1999, L 160, s. 103), w szczególności art. 2 ust. 2, rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. 2005, L 209, s. 1), w szczególności art. 31 ust. 2, oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. 2013 L 347, s. 549).






  — | Podniesione zostaje ponadto w tym względzie naruszenie art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej zmienionego traktatem z Lizbony z dnia 12 grudnia 2007 r. oraz zasad proporcjonalności i uzasadnionych oczekiwań. |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący, w odniesieniu do DOCHODZENIA CEB/2017/067/IT, naruszenia rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. 1999, L 160, s. 103), w szczególności art. 2 ust. 2, rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. 2005, L 209, s. 1), w szczególności art. 31 ust. 2, oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. 2013 L 347, s. 549).

—

Podniesione zostaje ponadto w tym względzie naruszenie art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej zmienionego traktatem z Lizbony z dnia 12 grudnia 2007 r. oraz zasad proporcjonalności i uzasadnionych oczekiwań.

| — | Skarżąca podnosi wreszcie naruszenie polegające na nadużyciu władzy oraz istotne naruszenie formy w postaci braku uzasadnienia. |
| --- | --- |

—

Skarżąca podnosi wreszcie naruszenie polegające na nadużyciu władzy oraz istotne naruszenie formy w postaci braku uzasadnienia.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący, w odniesieniu do DOCHODZENIA FA/2008/067/IT, naruszenia rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 i rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 oraz naruszenia art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej.






  — | Republika Włoska podniosła w związku z tym naruszenie nadużycia władzy oraz istotne naruszenie formy w postaci braku uzasadnienia i, wreszcie, naruszenie zasad proporcjonalności i uzasadnionych oczekiwań. |
| --- | --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący, w odniesieniu do DOCHODZENIA FA/2008/067/IT, naruszenia rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 i rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 oraz naruszenia art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej.

—

Republika Włoska podniosła w związku z tym naruszenie nadużycia władzy oraz istotne naruszenie formy w postaci braku uzasadnienia i, wreszcie, naruszenie zasad proporcjonalności i uzasadnionych oczekiwań.

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/96 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/96

---

Postanowienie Sądu z dnia 17 kwietnia 2019 r. — Bandilla i in./EBI

(Sprawa T-600/16) (1)

(2019/C 206/85)

Język postępowania: francuski

Prezes dziewiątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 296 z 16.8.2016 (sprawa początkowo zarejestrowana przed Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod numerem F-30/16 i przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016).

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/97 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/97

---

Postanowienie Sądu z dnia 15 kwietnia 2019 r. — Boehringer Ingelheim International/Komisja

(Sprawa T-191/17) (1)

(2019/C 206/86)

Język postępowania: angielski

Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 178 z 6.6.2017.

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/97 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/97

---

Postanowienie Sądu z dnia 11 kwietnia 2019 r. — Bruel/Komisja

(Sprawa T-202/18) (1)

(2019/C 206/87)

Język postępowania: francuski

Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 166 z 14.5.2018.

---

| 17.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 206/97 |
| --- | --- | --- | --- |

17.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 206/97

---

Postanowienie Sądu z dnia 12 kwietnia 2019 r. — Hankintatukku Arno Latvus/EUIPO — Triaz Group (VIVANIA)

(Sprawa T-4/19) (1)

(2019/C 206/88)

Język postępowania: angielski

Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 72 z 25.2.2019.

---