# Dziennik Urzędowy C 56/2023

| | ISSN 1977-1002 |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | C 56 |
| | |
| Wydanie polskie | Informacje i zawiadomienia | Rocznik 6615 lutego 2023 |

ISSN 1977-1002

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 56

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Rocznik 6615 lutego 2023

---

| Spis treści | Strona |
| --- | --- |
| | I   Rezolucje, zalecenia i opinie |
| | ZALECENIA |
| | Komisja Europejska |
| 2023/C 56/01 | Zalecenie Komisji z dnia 8 lutego 2023 r. w sprawie unijnych celów w zakresie odporności na klęski i katastrofy | 1 |

Spis treści

Strona

I   Rezolucje, zalecenia i opinie

ZALECENIA

Komisja Europejska

2023/C 56/01

Zalecenie Komisji z dnia 8 lutego 2023 r. w sprawie unijnych celów w zakresie odporności na klęski i katastrofy

1

---

| | II   Komunikaty |
| --- | --- |
| | KOMUNIKATY INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ |
| | Komisja Europejska |
| 2023/C 56/02 | Komunikat Komisji — Wytyczne w sprawie pomocy państwa na ochronę środowiska oraz cele związane z energią z 2022 r. – Udzielenie przez wszystkie państwa członkowskie zgody na propozycję Komisji dotyczącą stosownych środków zgodnie z art. 108 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
  (Zgodnie z art. 32 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej) | 12 |
| 2023/C 56/03 | Brak sprzeciwu wobec zgłoszonej koncentracji (Sprawa M.10924 – PROXIMUS / ETHIAS / JV) (
  1
  ) | 13 |

II   Komunikaty

KOMUNIKATY INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Komisja Europejska

2023/C 56/02

Komunikat Komisji — Wytyczne w sprawie pomocy państwa na ochronę środowiska oraz cele związane z energią z 2022 r. – Udzielenie przez wszystkie państwa członkowskie zgody na propozycję Komisji dotyczącą stosownych środków zgodnie z art. 108 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
  (Zgodnie z art. 32 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej)

(Zgodnie z art. 32 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej

12

2023/C 56/03

Brak sprzeciwu wobec zgłoszonej koncentracji (Sprawa M.10924 – PROXIMUS / ETHIAS / JV) (
  1
  )

1

13

---

| | IV   Informacje |
| --- | --- |
| | INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ |
| | Komisja Europejska |
| 2023/C 56/04 | Kursy walutowe euro – 14 lutego 2023 r. | 14 |
| | Rada |
| 2023/C 56/05 | Ogłoszenie skierowane do Zimbabwe Defence Industries, podmiotu, do którego mają zastosowanie środki ograniczające przewidziane w decyzji Rady 2011/101/WPZiB, zmienionej decyzją Rady (WPZiB) 2023/339, oraz w rozporządzeniu Rady (WE) nr 314/2004, w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Zimbabwe | 15 |
| | Komisja Europejska |
| 2023/C 56/06 | Zawiadomienie Komisji w sprawie bieżących stóp procentowych od zwracanej pomocy państwa oraz stóp referencyjnych/dyskontowych obowiązujących od dnia 1 marca 2023 r.(Opublikowano zgodnie z art. 10 rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004) | 16 |

IV   Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Komisja Europejska

2023/C 56/04

Kursy walutowe euro – 14 lutego 2023 r.

14

Rada

2023/C 56/05

Ogłoszenie skierowane do Zimbabwe Defence Industries, podmiotu, do którego mają zastosowanie środki ograniczające przewidziane w decyzji Rady 2011/101/WPZiB, zmienionej decyzją Rady (WPZiB) 2023/339, oraz w rozporządzeniu Rady (WE) nr 314/2004, w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Zimbabwe

15

Komisja Europejska

2023/C 56/06

Zawiadomienie Komisji w sprawie bieżących stóp procentowych od zwracanej pomocy państwa oraz stóp referencyjnych/dyskontowych obowiązujących od dnia 1 marca 2023 r.(Opublikowano zgodnie z art. 10 rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004)

(Opublikowano zgodnie z art. 10

nr 794/

16

---

| | V   Ogłoszenia |
| --- | --- |
| | INNE AKTY |
| | Komisja Europejska |
| 2023/C 56/07 | OGŁOSZENIE INFORMACYJNE – KONSULTACJE SPOŁECZNE – Wejście w życie Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Republiką Chile dotyczącego zmian w dodatku I do Umowy w sprawie handlu napojami spirytusowymi i napojami aromatyzowanymi (załącznik VI) załączonej do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony | 17 |
| 2023/C 56/08 | OGŁOSZENIE INFORMACYJNE – KONSULTACJE SPOŁECZNE – Wejście w życie Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Republiką Chile dotyczącego zmian w dodatkach I, II, V i VIII do Umowy w sprawie handlu winem (załącznik V) załączonej do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony | 18 |
| 2023/C 56/09 | Publikacja wniosku o rejestrację nazwy zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych | 19 |
| 2023/C 56/10 | Publikacja wniosku o rejestrację nazwy zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych | 23 |

V   Ogłoszenia

INNE AKTY

Komisja Europejska

2023/C 56/07

OGŁOSZENIE INFORMACYJNE – KONSULTACJE SPOŁECZNE – Wejście w życie Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Republiką Chile dotyczącego zmian w dodatku I do Umowy w sprawie handlu napojami spirytusowymi i napojami aromatyzowanymi (załącznik VI) załączonej do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony

17

2023/C 56/08

OGŁOSZENIE INFORMACYJNE – KONSULTACJE SPOŁECZNE – Wejście w życie Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Republiką Chile dotyczącego zmian w dodatkach I, II, V i VIII do Umowy w sprawie handlu winem (załącznik V) załączonej do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony

18

2023/C 56/09

Publikacja wniosku o rejestrację nazwy zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych

19

2023/C 56/10

Publikacja wniosku o rejestrację nazwy zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych

23

---

| | |
| --- | --- |
| | (1)   Tekst mający znaczenie dla EOG. |

---

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG.

1

| PL | |
| --- | --- |

PL

---

I Rezolucje, zalecenia i opinie

ZALECENIA

Komisja Europejska

| 15.2.2023 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 56/1 |
| --- | --- | --- | --- |

15.2.2023

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 56/1

---

ZALECENIE KOMISJI

z dnia 8 lutego 2023 r.

w sprawie unijnych celów w zakresie odporności na klęski i katastrofy

(2023/C 56/01)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1313/2013/UE z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie Unijnego Mechanizmu Ochrony Ludności (1), w szczególności jej art. 6 ust. 5,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Unijny Mechanizm Ochrony Ludności („unijny mechanizm”), ustanowiony decyzją nr 1313/2013/UE, służy wzmocnieniu współpracy między Unią a państwami członkowskimi i ułatwieniu koordynacji w obszarze ochrony ludności w celu zwiększenia skuteczności systemów zapobiegania klęskom żywiołowym i katastrofom spowodowanym przez człowieka, zapewnienia gotowości na ich wystąpienie i reagowania na nie. |
| --- | --- |

(1)

Unijny Mechanizm Ochrony Ludności („unijny mechanizm”), ustanowiony decyzją nr 1313/2013/UE, służy wzmocnieniu współpracy między Unią a państwami członkowskimi i ułatwieniu koordynacji w obszarze ochrony ludności w celu zwiększenia skuteczności systemów zapobiegania klęskom żywiołowym i katastrofom spowodowanym przez człowieka, zapewnienia gotowości na ich wystąpienie i reagowania na nie.

| (2) | Zgodnie z art. 6 ust. 5 decyzji nr 1313/2013/UE Komisja we współpracy z państwami członkowskimi określa i opracowuje unijne cele w zakresie odporności na klęski i katastrofy w obszarze ochrony ludności oraz przyjmuje zalecenia, aby uznać je za niewiążący wspólny scenariusz odniesienia, w celu przygotowania podstawy do wspierania działań w zakresie zapobiegania i zapewniania gotowości w przypadku klęsk i katastrof, które wywołują lub mogą wywołać skutki transgraniczne w kilku państwach. |
| --- | --- |

(2)

Zgodnie z art. 6 ust. 5 decyzji nr 1313/2013/UE Komisja we współpracy z państwami członkowskimi określa i opracowuje unijne cele w zakresie odporności na klęski i katastrofy w obszarze ochrony ludności oraz przyjmuje zalecenia, aby uznać je za niewiążący wspólny scenariusz odniesienia, w celu przygotowania podstawy do wspierania działań w zakresie zapobiegania i zapewniania gotowości w przypadku klęsk i katastrof, które wywołują lub mogą wywołać skutki transgraniczne w kilku państwach.

| (3) | Zakres geograficzny unijnych celów w zakresie odporności na klęski i katastrofy obejmuje Unię i jej państwa członkowskie oraz państwa uczestniczące w unijnym mechanizmie (2) zgodnie z art. 4 ust. 4a i art. 4 ust. 12 decyzji nr 1313/2013/UE. |
| --- | --- |

(3)

Zakres geograficzny unijnych celów w zakresie odporności na klęski i katastrofy obejmuje Unię i jej państwa członkowskie oraz państwa uczestniczące w unijnym mechanizmie (2) zgodnie z art. 4 ust. 4a i art. 4 ust. 12 decyzji nr 1313/2013/UE.

| (4) | Unia zmaga się z coraz częstszymi i poważniejszymi klęskami żywiołowymi i katastrofami spowodowanymi przez człowieka. Ze względu na zmianę klimatu i degradację środowiska Unia jest bardziej narażona na klęski i katastrofy w związku ze zwiększeniem częstotliwości i intensywności zdarzeń pogodowych, szkodliwych zanieczyszczeń, niedoboru wody i utraty różnorodności biologicznej. Klęski i katastrofy coraz częściej mają ponadto skutki o wymiarze ponadgranicznym i ponadsektorowym. Klęski i katastrofy nie tylko powodują ofiary śmiertelne i wpływają na zdrowie ludzi, ale też osłabiają dobrobyt gospodarczy i prowadzą do nieodwracalnych strat w środowisku, różnorodności biologicznej i dziedzictwie kulturowym. Należy zatem wzmocnić odporność na klęski i katastrofy na szczeblu Unii i w państwach członkowskich. Unijne cele w zakresie odporności na klęski i katastrofy mają przyczynić się do wzmocnienia odporności na klęski i katastrofy oraz poprawić zdolność Unii i jej państw członkowskich do radzenia sobie ze skutkami obecnych i przyszłych klęsk i katastrof. Kompleksowe i zintegrowane podejście do zarządzania ryzykiem związanym z klęskami i katastrofami ma kluczowe znaczenie dla wzmocnienia odporności. |
| --- | --- |

(4)

Unia zmaga się z coraz częstszymi i poważniejszymi klęskami żywiołowymi i katastrofami spowodowanymi przez człowieka. Ze względu na zmianę klimatu i degradację środowiska Unia jest bardziej narażona na klęski i katastrofy w związku ze zwiększeniem częstotliwości i intensywności zdarzeń pogodowych, szkodliwych zanieczyszczeń, niedoboru wody i utraty różnorodności biologicznej. Klęski i katastrofy coraz częściej mają ponadto skutki o wymiarze ponadgranicznym i ponadsektorowym. Klęski i katastrofy nie tylko powodują ofiary śmiertelne i wpływają na zdrowie ludzi, ale też osłabiają dobrobyt gospodarczy i prowadzą do nieodwracalnych strat w środowisku, różnorodności biologicznej i dziedzictwie kulturowym. Należy zatem wzmocnić odporność na klęski i katastrofy na szczeblu Unii i w państwach członkowskich. Unijne cele w zakresie odporności na klęski i katastrofy mają przyczynić się do wzmocnienia odporności na klęski i katastrofy oraz poprawić zdolność Unii i jej państw członkowskich do radzenia sobie ze skutkami obecnych i przyszłych klęsk i katastrof. Kompleksowe i zintegrowane podejście do zarządzania ryzykiem związanym z klęskami i katastrofami ma kluczowe znaczenie dla wzmocnienia odporności.

| (5) | Wzmacnianie odporności na klęski i katastrofy powinno opierać się na szczegółowych zasadach i podejściach horyzontalnych. |
| --- | --- |

(5)

Wzmacnianie odporności na klęski i katastrofy powinno opierać się na szczegółowych zasadach i podejściach horyzontalnych.

| (6) | We współpracy z państwami członkowskimi ustanowiono unijne cele w zakresie odporności na klęski i katastrofy; cele te przedstawiono w załączniku do niniejszego zalecenia. |
| --- | --- |

(6)

We współpracy z państwami członkowskimi ustanowiono unijne cele w zakresie odporności na klęski i katastrofy; cele te przedstawiono w załączniku do niniejszego zalecenia.

| (7) | Przy ustalaniu unijnych celów w zakresie odporności na klęski i katastrofy szczególną uwagę zwrócono na specyficzne potrzeby grup szczególnie wrażliwych. Potrzeby te powinny zostać uwzględnione przy wdrażaniu i przeglądzie unijnych celów w zakresie odporności na klęski i katastrofy. |
| --- | --- |

(7)

Przy ustalaniu unijnych celów w zakresie odporności na klęski i katastrofy szczególną uwagę zwrócono na specyficzne potrzeby grup szczególnie wrażliwych. Potrzeby te powinny zostać uwzględnione przy wdrażaniu i przeglądzie unijnych celów w zakresie odporności na klęski i katastrofy.

| (8) | Przy wdrażaniu i dalszym rozwijaniu unijnych celów w zakresie odporności na klęski i katastrofy należy dążyć do synergii i komplementarności z odpowiednimi międzynarodowymi ramami odporności, takimi jak ramy z Sendai dotyczące ograniczania ryzyka klęsk żywiołowych, oraz z innymi sektorowymi inicjatywami Unii w zakresie budowania odporności na klęski i katastrofy. Zwiększy to ogólną zdolność Unii i jej państw członkowskich do stawienia czoła skutkom klęsk żywiołowych i katastrof spowodowanych przez człowieka. |
| --- | --- |

(8)

Przy wdrażaniu i dalszym rozwijaniu unijnych celów w zakresie odporności na klęski i katastrofy należy dążyć do synergii i komplementarności z odpowiednimi międzynarodowymi ramami odporności, takimi jak ramy z Sendai dotyczące ograniczania ryzyka klęsk żywiołowych, oraz z innymi sektorowymi inicjatywami Unii w zakresie budowania odporności na klęski i katastrofy. Zwiększy to ogólną zdolność Unii i jej państw członkowskich do stawienia czoła skutkom klęsk żywiołowych i katastrof spowodowanych przez człowieka.

| (9) | Należy zatem pogłębić i rozszerzyć współpracę na organy krajowe i odpowiednie organy na odpowiednim niższym poziomie poza obszarem ochrony ludności, a także dostawców podstawowych usług, w tym w sektorze transportu, oraz zainteresowane strony w sektorze prywatnym, organy pozarządowe, środowisko naukowe i ekspertów w dziedzinie dziedzictwa kulturowego. Szybkie przekazywanie danych – dostępnych, interoperacyjnych i nadających się do wielokrotnego użytku – ułatwi współpracę międzysektorową i transgraniczną. |
| --- | --- |

(9)

Należy zatem pogłębić i rozszerzyć współpracę na organy krajowe i odpowiednie organy na odpowiednim niższym poziomie poza obszarem ochrony ludności, a także dostawców podstawowych usług, w tym w sektorze transportu, oraz zainteresowane strony w sektorze prywatnym, organy pozarządowe, środowisko naukowe i ekspertów w dziedzinie dziedzictwa kulturowego. Szybkie przekazywanie danych – dostępnych, interoperacyjnych i nadających się do wielokrotnego użytku – ułatwi współpracę międzysektorową i transgraniczną.

| (10) | Taka współpraca może również obejmować współpracę cywilno-wojskową zgodnie z decyzją 1313/2013/UE (3). |
| --- | --- |

(10)

Taka współpraca może również obejmować współpracę cywilno-wojskową zgodnie z decyzją 1313/2013/UE (3).

| (11) | Właściwe organy państw członkowskich, Komisja i odpowiednie agencje unijne w ramach swoich odpowiednich mandatów powinny być gotowe do reagowania na różne rodzaje i skalę klęsk żywiołowych i katastrof spowodowanych przez człowieka, w tym na wypadki przemysłowe, morskie i inne związane z transportem, stany zagrożenia zdrowia i sytuacje kryzysowe charakteryzujące się niepewnością oraz zdarzenia zakłócające, które mogłyby stanowić wyzwanie dla operacji ochrony ludności lub ciągłości działania. |
| --- | --- |

(11)

Właściwe organy państw członkowskich, Komisja i odpowiednie agencje unijne w ramach swoich odpowiednich mandatów powinny być gotowe do reagowania na różne rodzaje i skalę klęsk żywiołowych i katastrof spowodowanych przez człowieka, w tym na wypadki przemysłowe, morskie i inne związane z transportem, stany zagrożenia zdrowia i sytuacje kryzysowe charakteryzujące się niepewnością oraz zdarzenia zakłócające, które mogłyby stanowić wyzwanie dla operacji ochrony ludności lub ciągłości działania.

| (12) | Zgodnie z art. 6 ust. 5 decyzji nr 1313/2013/UE unijne cele w zakresie odporności na klęski i katastrofy mają zostać opracowane na podstawie scenariuszy dotyczących teraźniejszości i przyszłości, z uwzględnieniem wpływu zmiany klimatu na ryzyko związane z klęskami i katastrofami, danych dotyczących przeszłych zdarzeń oraz międzysektorowych analiz skutków, ze szczególnym uwzględnieniem grup szczególnie wrażliwych. Jednocześnie planowanie zarządzania klęskami i katastrofami oraz przygotowywanie scenariuszy, o czym mowa w art. 10 decyzji nr 1313/2013/UE, ma uwzględniać prace przeprowadzone w związku z unijnymi celami w zakresie odporności na klęski i katastrofy. W związku z tym opracowanie celów i przygotowywanie scenariuszy są ze sobą ściśle powiązane. Scenariusze posłużą jako źródło dowodów i informacji dotyczących ryzyka, które powinny leżeć u podstaw formułowania celów. Unijne cele w zakresie odporności na klęski i katastrofy powinny z kolei określać obszary istotne dla odporności na klęski i katastrofy, a tym samym stanowić podstawę przygotowywania scenariuszy. |
| --- | --- |

(12)

Zgodnie z art. 6 ust. 5 decyzji nr 1313/2013/UE unijne cele w zakresie odporności na klęski i katastrofy mają zostać opracowane na podstawie scenariuszy dotyczących teraźniejszości i przyszłości, z uwzględnieniem wpływu zmiany klimatu na ryzyko związane z klęskami i katastrofami, danych dotyczących przeszłych zdarzeń oraz międzysektorowych analiz skutków, ze szczególnym uwzględnieniem grup szczególnie wrażliwych. Jednocześnie planowanie zarządzania klęskami i katastrofami oraz przygotowywanie scenariuszy, o czym mowa w art. 10 decyzji nr 1313/2013/UE, ma uwzględniać prace przeprowadzone w związku z unijnymi celami w zakresie odporności na klęski i katastrofy. W związku z tym opracowanie celów i przygotowywanie scenariuszy są ze sobą ściśle powiązane. Scenariusze posłużą jako źródło dowodów i informacji dotyczących ryzyka, które powinny leżeć u podstaw formułowania celów. Unijne cele w zakresie odporności na klęski i katastrofy powinny z kolei określać obszary istotne dla odporności na klęski i katastrofy, a tym samym stanowić podstawę przygotowywania scenariuszy.

| (13) | Unijne cele w zakresie odporności na klęski i katastrofy powinny być zatem poddawane stałemu przeglądowi i modyfikowane w świetle postępów w ich opracowywaniu i wdrażaniu, nowych okoliczności i zmieniających się potrzeb. |
| --- | --- |

(13)

Unijne cele w zakresie odporności na klęski i katastrofy powinny być zatem poddawane stałemu przeglądowi i modyfikowane w świetle postępów w ich opracowywaniu i wdrażaniu, nowych okoliczności i zmieniających się potrzeb.

| (14) | Sprawozdania składane na podstawie art. 34 ust. 2 decyzji nr 1313/2013/UE powinny zawierać regularne informacje m.in. na temat postępów w osiąganiu unijnych celów w zakresie odporności na klęski i katastrofy, |
| --- | --- |

(14)

Sprawozdania składane na podstawie art. 34 ust. 2 decyzji nr 1313/2013/UE powinny zawierać regularne informacje m.in. na temat postępów w osiąganiu unijnych celów w zakresie odporności na klęski i katastrofy,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ZALECENIE:

PRZEDMIOT I CEL

| 1. | Zgodnie z art. 6 ust. 5 decyzji nr 1313/2013/UE niniejsze zalecenie ustanawia unijne cele w zakresie odporności na klęski i katastrofy w obszarze ochrony ludności, a także ogólne zasady wdrażania tych celów oraz sprawozdawczości i przeglądu w ich zakresie. |
| --- | --- |

1.

| 2. | Unijne cele w zakresie odporności na klęski i katastrofy stanowią niewiążący wspólny punkt odniesienia służący wspieraniu działań w zakresie zapobiegania klęskom i katastrofom oraz gotowości na klęski i katastrofy, które powodują lub mogą powodować skutki transgraniczne w wielu państwach, oraz zwiększaniu zdolności Unii i jej państw członkowskich do radzenia sobie z takimi klęskami i katastrofami oraz wytrzymywania ich skutków. Cele określają obszary priorytetowe i związane z nimi cele szczegółowe służące wzmocnieniu odporności unijnego mechanizmu i państw członkowskich na klęski i katastrofy. |
| --- | --- |

2.

HORYZONTALNE ZASADY I PODEJŚCIA LEŻĄCE U PODSTAW ODPORNOŚCI NA KLĘSKI I KATASTROFY

| 3. | Krajobraz zagrożeń szybko się zmienia. Częstsze i intensywniejsze klęski żywiołowe i katastrofy spowodowane przez człowieka mają skutki transgraniczne i międzysektorowe oraz powodują straty ludzkie i gospodarcze. Aby zachować zdolność podmiotów zajmujących się ochroną ludności do skutecznego zarządzania wieloma przyszłymi zdarzeniami zakłócającymi, należy wzmocnić odporność na klęski i katastrofy. |
| --- | --- |

3.

| 4. | Wzmocnienie odporności na klęski i katastrofy w obszarze ochrony ludności powinno być:






  a) | kompleksowe – poprzez objęcie pełnego cyklu zarządzania klęskami i katastrofami, zapobiegania, gotowości, reagowania i usuwania skutków; |
| --- | --- | --- |

4.

a)

kompleksowe – poprzez objęcie pełnego cyklu zarządzania klęskami i katastrofami, zapobiegania, gotowości, reagowania i usuwania skutków;

| b) | przewidujące – w miarę możliwości ograniczając czynniki ryzyka związane z klęskami i katastrofami oraz zapewniając odpowiednią gotowość, by skutecznie i wydajnie reagować na klęski i katastrofy; |
| --- | --- |

b)

przewidujące – w miarę możliwości ograniczając czynniki ryzyka związane z klęskami i katastrofami oraz zapewniając odpowiednią gotowość, by skutecznie i wydajnie reagować na klęski i katastrofy;

| c) | międzysektorowe i transgraniczne – poprzez promowanie podejścia, które uwzględnia współzależności między różnymi rodzajami ryzyka, zapewnia spójność między odpowiednimi sektorami polityki i zachęca do współpracy między państwami członkowskimi ponoszącymi wspólne ryzyko. Współpraca i koordynacja powinny sprzyjać spójności, optymalizować synergie i wspierać spójne działania między sektorami i szczeblami sprawowania rządów, w tym regionami, organami i zainteresowanymi stronami; |
| --- | --- |

c)

międzysektorowe i transgraniczne – poprzez promowanie podejścia, które uwzględnia współzależności między różnymi rodzajami ryzyka, zapewnia spójność między odpowiednimi sektorami polityki i zachęca do współpracy między państwami członkowskimi ponoszącymi wspólne ryzyko. Współpraca i koordynacja powinny sprzyjać spójności, optymalizować synergie i wspierać spójne działania między sektorami i szczeblami sprawowania rządów, w tym regionami, organami i zainteresowanymi stronami;

| d) | oparte na wiedzy i dowodach – poprzez poleganie na dogłębnym zrozumieniu ryzyka związanego z klęskami lub katastrofami, w tym gospodarczych, środowiskowych i społecznych skutków klęsk i katastrof. W tym celu należy wspierać badania naukowe i innowacje oraz pogłębiać wymianę wiedzy, w tym wyników dobrych praktyk w badaniach naukowych, wymianę danych, ciągłą ocenę i uczenie się. |
| --- | --- |

d)

oparte na wiedzy i dowodach – poprzez poleganie na dogłębnym zrozumieniu ryzyka związanego z klęskami lub katastrofami, w tym gospodarczych, środowiskowych i społecznych skutków klęsk i katastrof. W tym celu należy wspierać badania naukowe i innowacje oraz pogłębiać wymianę wiedzy, w tym wyników dobrych praktyk w badaniach naukowych, wymianę danych, ciągłą ocenę i uczenie się.

| e) | sprzyjające włączeniu: należy dopilnować, by nikt nie został pominięty, przez uwzględnienie szczególnych potrzeb i czynników powodujących podatność poszczególnych osób na zagrożenia, takich jak płeć, wiek, sytuacja ekonomiczna, wykształcenie i pochodzenie społeczne, niepełnosprawność oraz ekspozycja geograficzna na ryzyko szczególne; |
| --- | --- |

e)

sprzyjające włączeniu: należy dopilnować, by nikt nie został pominięty, przez uwzględnienie szczególnych potrzeb i czynników powodujących podatność poszczególnych osób na zagrożenia, takich jak płeć, wiek, sytuacja ekonomiczna, wykształcenie i pochodzenie społeczne, niepełnosprawność oraz ekspozycja geograficzna na ryzyko szczególne;

| f) | zrównoważone: uwzględniając rozwiązania oparte na zasobach przyrody, wpływ zmiany klimatu i degradacji środowiska na ryzyko związane z klęskami lub katastrofami oraz zapobieganie wpływowi klęsk i katastrof na środowisko i łagodzenie tego wpływu, ze szczególnym uwzględnieniem zminimalizowania wpływu działań w zakresie ochrony ludności na środowisko. |
| --- | --- |

f)

zrównoważone: uwzględniając rozwiązania oparte na zasobach przyrody, wpływ zmiany klimatu i degradacji środowiska na ryzyko związane z klęskami lub katastrofami oraz zapobieganie wpływowi klęsk i katastrof na środowisko i łagodzenie tego wpływu, ze szczególnym uwzględnieniem zminimalizowania wpływu działań w zakresie ochrony ludności na środowisko.

UNIJNE CELE W ZAKRESIE ODPORNOŚCI NA KLĘSKI I KATASTROFY

| 5. | Aby wzmocnić odporność na klęski i katastrofy w obszarze ochrony ludności, konieczne są następujące działania:






  a) | przewidywanie – poprawa oceny ryzyka, przewidywania i planowania zarządzania ryzykiem związanym z klęskami lub katastrofami; |
| --- | --- | --- |

5.

a)

przewidywanie – poprawa oceny ryzyka, przewidywania i planowania zarządzania ryzykiem związanym z klęskami lub katastrofami;

| b) | przygotowanie – zwiększenie świadomości ryzyka i gotowości społeczeństwa; |
| --- | --- |

b)

przygotowanie – zwiększenie świadomości ryzyka i gotowości społeczeństwa;

| c) | ostrzeganie – wzmocnienie wczesnego ostrzegania; |
| --- | --- |

c)

ostrzeganie – wzmocnienie wczesnego ostrzegania;

| d) | reagowanie – zwiększenie zdolności reagowania unijnego mechanizmu; |
| --- | --- |

d)

reagowanie – zwiększenie zdolności reagowania unijnego mechanizmu;

| e) | zapewnienie bezpieczeństwa – zapewnienie solidnego systemu ochrony ludności. |
| --- | --- |

e)

zapewnienie bezpieczeństwa – zapewnienie solidnego systemu ochrony ludności.

| 6. | Unijne cele w zakresie odporności na klęski i katastrofy wymienione w pkt 5 opisano w załączniku do niniejszego zalecenia. |
| --- | --- |

6.

| 7. | Zachęca się państwa członkowskie i Komisję do podejmowania niezbędnych działań i środków w ramach unijnego mechanizmu, aby możliwe było osiągnięcie celów Unii w zakresie odporności na klęski i katastrofy. Zachęca się je do wspierania współpracy z partnerami krajowymi, regionalnymi i międzynarodowymi, organizacjami społeczeństwa obywatelskiego i zainteresowanymi stronami z sektora prywatnego. |
| --- | --- |

7.

| 8. | Zachęca się je do zapewnienia synergii i komplementarności z odpowiednimi międzynarodowymi, europejskimi lub krajowymi ramami, strategiami, planami i programami w celu dalszego wzmocnienia ogólnej zdolności Unii i państw członkowskich do radzenia sobie ze skutkami klęsk i katastrof. |
| --- | --- |

8.

| 9. | W szczególności, zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. c) decyzji nr 1313/2013/UE, przy dalszym rozwijaniu i doskonaleniu planów zarządzania ryzykiem związanym z klęskami lub katastrofami na poziomie krajowym lub odpowiednim niższym poziomie, w tym w zakresie współpracy transgranicznej, państwa członkowskie mają uwzględnić unijne cele w zakresie odporności na klęski i katastrofy oraz ryzyka związane z klęskami i katastrofami, które niosą ze sobą lub mogą nieść skutki transgraniczne w kilku państwach. |
| --- | --- |

9.

| 10. | Zachęca się państwa członkowskie do udziału we wzajemnych ocenach dotyczących oceny zdolności zarządzania ryzykiem, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. e) decyzji nr 1313/2013/UE, aby przyczynić się do osiągnięcia celów Unii w zakresie odporności na klęski i katastrofy. |
| --- | --- |

10.

| 11. | Komisja powinna wspierać osiągnięcie celów Unii w zakresie odporności na klęski i katastrofy za pośrednictwem unijnej sieci wiedzy w zakresie ochrony ludności, ustanowionej zgodnie z art. 13 decyzji nr 1313/2013/UE, oraz innych środków w ramach unijnego mechanizmu. |
| --- | --- |

11.

PRZEGLĄD I SPRAWOZDAWCZOŚĆ

| 12. | Unijne cele w zakresie odporności na klęski i katastrofy powinny być stale poddawane przeglądowi i aktualizowane w świetle postępów poczynionych w ich osiągnięciu oraz w związku z nowymi okolicznościami i zmieniającymi się potrzebami, z uwzględnieniem przygotowania scenariuszy i planowania zarządzania klęskami i katastrofami, o czym mowa w art. 10 ust. 1 decyzji nr 1313/2013/UE. |
| --- | --- |

12.

| 13. | Na potrzeby przedstawianych co dwa lata sprawozdań, o których mowa w art. 34 ust. 2 decyzji nr 1313/2013/UE, zachęca się do ścisłej współpracy między Komisją a państwami członkowskimi w celu ustanowienia metodyki monitorowania postępów w osiągnięciu celów Unii w zakresie odporności na klęski i katastrofy. Metodyka taka powinna obejmować analizę aktualnej sytuacji i poziomów bazowych dla każdego z obszarów objętych celami oraz określać odpowiednie wskaźniki. |
| --- | --- |

13.

| 14. | Zachęca się państwa członkowskie do przekazywania Komisji odpowiednich informacji na temat osiągnięcia unijnych celów w zakresie odporności na klęski i katastrofy. |
| --- | --- |

14.

Sporządzono w Brukseli dnia 8 lutego 2023 r.

W imieniu Komisji

Janez LENARČIČ

Członek Komisji

---

(1)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 924.

1

(2)  W świetle art. 28 ust. 1 decyzji nr 1313/2013/UE odniesienia do państw członkowskich obejmują również państwa uczestniczące w rozumieniu art. 4 pkt 12 decyzji nr 1313/2013/UE. W Unijnym Mechanizmie Ochrony Ludności uczestniczą Albania, Bośnia i Hercegowina, Czarnogóra, Islandia, Macedonia Północna, Norwegia, Serbia i Turcja.

2

(3)  Zastosowanie środków wojskowych pod cywilnym dowództwem może stanowić – w ostateczności – znaczący wkład w reagowanie na klęski i katastrofy. W przypadku gdy wykorzystanie zasobów wojskowych do wsparcia ochrony ludności zostanie uznane za stosowne, współpraca z wojskiem będzie przebiegać zgodnie z warunkami, procedurami i kryteriami określonymi przez Radę lub jej właściwe organy i dotyczącymi udostępniania na potrzeby unijnego mechanizmu zasobów wojskowych koniecznych do ochrony ludności. Współpraca ta powinna być także zgodna ze stosownymi wytycznymi międzynarodowymi.

3

---

ZAŁĄCZNIK

Unijny cel w zakresie odporności na klęski i katastrofy nr 1: Przewidywanie – poprawa oceny ryzyka, przewidywania i procesu planowania zarządzania ryzykiem związanym z klęskami lub katastrofami

Dobre zrozumienie istniejących i pojawiających się zagrożeń jest warunkiem wstępnym zapobiegania negatywnym skutkom klęsk i katastrof lub łagodzenia ich skutków. Państwa członkowskie i Komisja powinny zatem nadal zwiększać swoją zdolność do identyfikowania i oceny ryzyka związanego z klęskami lub katastrofami, w szczególności klęskami lub katastrofami o potencjalnych skutkach transgranicznych i międzysektorowych. Ogólnoeuropejskie scenariusze klęsk i katastrof powinny poprawić zdolność Unii do przewidywania przyszłych kryzysów i zagrożeń dla życia i zdrowia. Państwa członkowskie i Komisja powinny również opierać się na sektorowych i wielosektorowych ocenach ryzyka (1)
  . Państwa członkowskie i Komisja powinny podjąć działania wyprzedzające, wprowadzając konkretne środki zapobiegawcze i środki gotowości oraz dbając o planowanie zarządzania ryzykiem na poziomie unijnym, krajowym i odpowiednim niższym poziomie. Państwa członkowskie powinny wykorzystać wsparcie dostępne w ramach Unijnego Mechanizmu Ochrony Ludności („unijny mechanizm”) i innych funduszy unijnych (2)
  w celu wspierania inteligentnych inwestycji na rzecz zapobiegania klęskom i katastrofom służącym ochronie obywateli przed klęskami i katastrofami, przystosowaniu się do zmiany klimatu i przyspieszeniu transformacji ekologicznej.

Cel: Poprawa do 2030 r. zdolności Unii i państw członkowskich do identyfikowania i oceny odpowiednich zagrożeń związanych z klęskami i katastrofami o potencjalnych skutkach transgranicznych i międzysektorowych oraz do wykorzystywania tych informacji na potrzeby wzmocnienia działań w zakresie zapobiegania klęskom i katastrofom oraz gotowości na klęski i katastrofy, w tym strategii zmniejszania ryzyka, przewidywania klęsk i katastrof, planowania zarządzania ryzykiem oraz działań w zakresie reagowania.

Aby wspierać i monitorować realizację tego celu, należy dążyć do osiągnięcia następujących celów szczegółowych:

Cele szczegółowe

| 1.1 | Poprawa ogólnounijnych zdolności w zakresie przygotowywania scenariuszy:
  Do końca 2023 r. Komisja powinna, we współpracy z państwami członkowskimi, zakończyć przygotowywanie kluczowych transgranicznych scenariuszy międzysektorowych obejmujących 16 głównych rodzajów ryzyka, na które narażona jest Unia.
  Państwa członkowskie powinny dopilnować, by ich scenariusze klęsk i katastrof zostały wykorzystane do przygotowania scenariuszy ogólnoeuropejskich.
  Scenariusze powinny stanowić podstawę dalszych działań Unii i państw członkowskich w zakresie zapobiegania, gotowości, w tym strategii zmniejszania ryzyka związanego z klęskami lub katastrofami, przewidywania klęsk i katastrof oraz planowania i reagowania w zakresie zarządzania ryzykiem.
  Po 2023 r. scenariusze powinny być stale aktualizowane i w razie potrzeby rozszerzane. |
| --- | --- |

1.1

Do końca 2023 r. Komisja powinna, we współpracy z państwami członkowskimi, zakończyć przygotowywanie kluczowych transgranicznych scenariuszy międzysektorowych obejmujących 16 głównych rodzajów ryzyka, na które narażona jest Unia.

Państwa członkowskie powinny dopilnować, by ich scenariusze klęsk i katastrof zostały wykorzystane do przygotowania scenariuszy ogólnoeuropejskich.

Scenariusze powinny stanowić podstawę dalszych działań Unii i państw członkowskich w zakresie zapobiegania, gotowości, w tym strategii zmniejszania ryzyka związanego z klęskami lub katastrofami, przewidywania klęsk i katastrof oraz planowania i reagowania w zakresie zarządzania ryzykiem.

Po 2023 r. scenariusze powinny być stale aktualizowane i w razie potrzeby rozszerzane.

| 1.2 | Lepsza ocena ryzyka:
  Komisja powinna w dalszym ciągu ulepszać unijne zestawienie ryzyka związanego z klęskami żywiołowymi i katastrofami spowodowanymi przez człowieka zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. c) decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1313/2013 (3), co pozwoli zapewnić kompleksową europejską perspektywę ryzyka związanego z klęskami lub katastrofami. Unijny przegląd ryzyka związanego z klęskami i katastrofami powinien opierać się na ocenach ryzyka na poziomie krajowym i niższym oraz na szczeblu transgranicznym w obszarze ochrony ludności oraz na odpowiednich ogólnounijnych ocenach ryzyka (4), a także na sektorowych i wielosektorowych ocenach ryzyka przeprowadzanych zgodnie z prawem Unii.
  Ocena ryzyka na poziomie Unii powinna opierać się na lepszej identyfikacji i analizie międzysektorowej kluczowych i pojawiających się zagrożeń, ich skutków kaskadowych, szczególnie narażonych lub podatnych na zagrożenia obszarów i grup oraz uwzględniać obszary w Unii narażone na podobne ryzyka.
  Państwa członkowskie powinny w dalszym ciągu ulepszać ocenę ryzyka, stosownie do potrzeb, na poziomie krajowym i niższym oraz w odniesieniu do ryzyka transgranicznego. Oceny ryzyka w państwach członkowskich powinny opierać się na podejściu uwzględniającym wiele rodzajów ryzyka. Państwa członkowskie powinny uwzględnić przegląd pojawiającego się ryzyka oraz ocenę ryzyka transgranicznego, skutków zmiany klimatu i skutków kaskadowych. Oceny ryzyka na poziomie krajowym, niższym niż krajowy i transgranicznym w obszarze ochrony ludności powinny opierać się na ocenach ryzyka przeprowadzanych w powiązanych obszarach polityki, a także je wspierać. |
| --- | --- |

1.2

Komisja powinna w dalszym ciągu ulepszać unijne zestawienie ryzyka związanego z klęskami żywiołowymi i katastrofami spowodowanymi przez człowieka zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. c) decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1313/2013 (3), co pozwoli zapewnić kompleksową europejską perspektywę ryzyka związanego z klęskami lub katastrofami. Unijny przegląd ryzyka związanego z klęskami i katastrofami powinien opierać się na ocenach ryzyka na poziomie krajowym i niższym oraz na szczeblu transgranicznym w obszarze ochrony ludności oraz na odpowiednich ogólnounijnych ocenach ryzyka (4), a także na sektorowych i wielosektorowych ocenach ryzyka przeprowadzanych zgodnie z prawem Unii.

Ocena ryzyka na poziomie Unii powinna opierać się na lepszej identyfikacji i analizie międzysektorowej kluczowych i pojawiających się zagrożeń, ich skutków kaskadowych, szczególnie narażonych lub podatnych na zagrożenia obszarów i grup oraz uwzględniać obszary w Unii narażone na podobne ryzyka.

Państwa członkowskie powinny w dalszym ciągu ulepszać ocenę ryzyka, stosownie do potrzeb, na poziomie krajowym i niższym oraz w odniesieniu do ryzyka transgranicznego. Oceny ryzyka w państwach członkowskich powinny opierać się na podejściu uwzględniającym wiele rodzajów ryzyka. Państwa członkowskie powinny uwzględnić przegląd pojawiającego się ryzyka oraz ocenę ryzyka transgranicznego, skutków zmiany klimatu i skutków kaskadowych. Oceny ryzyka na poziomie krajowym, niższym niż krajowy i transgranicznym w obszarze ochrony ludności powinny opierać się na ocenach ryzyka przeprowadzanych w powiązanych obszarach polityki, a także je wspierać.

| 1.3 | Zwiększenie zdolności przewidywania:
  Oprócz przygotowania scenariuszy zagrożeń państwa członkowskie i Komisja powinny dodatkowo wzmocnić działania w zakresie prognozowania i przewidywania ryzyka, takie jak analiza sytuacji, analizy i badania, aby umożliwić wczesną identyfikację obecnych i nowych zagrożeń i wyzwań oraz wspierać podejmowanie działań adaptacyjnych, działań zapobiegawczych lub działań w zakresie gotowości na wypadek zbliżających się zakłóceń. |
| --- | --- |

1.3

Oprócz przygotowania scenariuszy zagrożeń państwa członkowskie i Komisja powinny dodatkowo wzmocnić działania w zakresie prognozowania i przewidywania ryzyka, takie jak analiza sytuacji, analizy i badania, aby umożliwić wczesną identyfikację obecnych i nowych zagrożeń i wyzwań oraz wspierać podejmowanie działań adaptacyjnych, działań zapobiegawczych lub działań w zakresie gotowości na wypadek zbliżających się zakłóceń.

| 1.4 | Udoskonalenie planowania zarządzania ryzykiem:
  Komisja powinna zapewnić, by ocena potrzeb i braków unijnego mechanizmu opierała się na międzysektorowych scenariuszach i ocenach ryzyka oraz na podejściu uwzględniającym wiele rodzajów ryzyka.
  Państwa członkowskie powinny zapewnić, by strategie, ramy lub plany zarządzania ryzykiem na poziomie krajowym i – w stosownych przypadkach – odpowiednim niższym poziomie opierały się na podejściu uwzględniającym wiele rodzajów ryzyka. Strategie, ramy lub plany powinny opierać się na odpowiednich scenariuszach i współpracy transgranicznej i międzysektorowej oraz powinny zapewniać przystosowanie, zapobieganie i gotowość.
  Państwa członkowskie powinny w dalszym ciągu opracowywać plany zarządzania ryzykiem w odniesieniu do zagrożeń transgranicznych w oparciu o lepszą współpracę na obszarach transgranicznych.
  W tym celu Komisja i państwa członkowskie powinny uwzględnić, w stosownych przypadkach, skutki zmiany klimatu, kaskadowe skutki klęsk i katastrof oraz szczególne potrzeby grup szczególnie wrażliwych. |
| --- | --- |

1.4

Komisja powinna zapewnić, by ocena potrzeb i braków unijnego mechanizmu opierała się na międzysektorowych scenariuszach i ocenach ryzyka oraz na podejściu uwzględniającym wiele rodzajów ryzyka.

Państwa członkowskie powinny zapewnić, by strategie, ramy lub plany zarządzania ryzykiem na poziomie krajowym i – w stosownych przypadkach – odpowiednim niższym poziomie opierały się na podejściu uwzględniającym wiele rodzajów ryzyka. Strategie, ramy lub plany powinny opierać się na odpowiednich scenariuszach i współpracy transgranicznej i międzysektorowej oraz powinny zapewniać przystosowanie, zapobieganie i gotowość.

Państwa członkowskie powinny w dalszym ciągu opracowywać plany zarządzania ryzykiem w odniesieniu do zagrożeń transgranicznych w oparciu o lepszą współpracę na obszarach transgranicznych.

W tym celu Komisja i państwa członkowskie powinny uwzględnić, w stosownych przypadkach, skutki zmiany klimatu, kaskadowe skutki klęsk i katastrof oraz szczególne potrzeby grup szczególnie wrażliwych.

| 1.5 | Zwiększenie zdolności organów ochrony ludności do opracowywania działań zapobiegawczych:
  Organy ochrony ludności państw członkowskich powinny zintensyfikować swoje działania zapobiegawcze, w tym działania polegające na „lepszej odbudowie” (5) w następstwie klęsk i katastrof, aby osiągnąć wysoki poziom ochrony przed klęskami i katastrofami. |
| --- | --- |

1.5

Organy ochrony ludności państw członkowskich powinny zintensyfikować swoje działania zapobiegawcze, w tym działania polegające na „lepszej odbudowie” (5) w następstwie klęsk i katastrof, aby osiągnąć wysoki poziom ochrony przed klęskami i katastrofami.

Unijny cel w zakresie odporności na klęski i katastrofy nr 2: Przygotowanie – zwiększenie świadomości ryzyka i gotowości społeczeństwa

Świadome ryzyka i przygotowane społeczeństwo to kluczowy element odporności na klęski i katastrofy, ponieważ osoby fizyczne i społeczności są często pierwszymi ofiarami i pierwszymi osobami, które reagują na klęski i katastrofy. Świadomość społeczna w zakresie zagrożeń oraz wystarczająca wiedza na temat sposobów zapobiegania klęskom i katastrofom, przygotowania się i reagowania znacznie ograniczają negatywne skutki klęsk i katastrof. Należy zwiększyć wiedzę społeczeństwa na temat zagrożeń związanych z klęskami i katastrofami oraz na temat środków zapobiegania klęskom i katastrofom; poprawić obronę własną, zachowanie i gotowość jednostek i społeczności w obliczu klęsk i katastrof oraz wspierać kulturę zapobiegania ryzyku i zaufania do organów ochrony ludności. Przy wsparciu Komisji państwa członkowskie powinny zintensyfikować publiczne działania komunikacyjne w celu uwzględnienia aspektów zapobiegania klęskom i katastrofom i gotowości na wypadek ich wystąpienia w codziennym życiu obywateli oraz promować zaangażowanie obywatelskie i dobrowolne inicjatywy na rzecz zapobiegania klęskom i katastrofom i zapewnienia gotowości na wypadek ich wystąpienia. W stosownych przypadkach państwa członkowskie powinny współpracować z organami lokalnymi i regionalnymi, partnerami, w tym z sektorem prywatnym i organizacjami społeczeństwa obywatelskiego, również w kontekście transgranicznym.

Cel: Znaczne zwiększenie do 2030 r. poziomu świadomości ryzyka związanego z klęskami i katastrofami oraz gotowości społeczeństwa Unii w każdym z państw członkowskich.

Aby wspierać i monitorować realizację tego celu, należy dążyć do osiągnięcia następujących celów szczegółowych:

Cele szczegółowe

| 2.1 | Zwiększenie ogólnego poziomu świadomości ryzyka:
  Państwa członkowskie powinny dalej rozwijać strategie podnoszenia świadomości ryzyka i zintensyfikować działania na rzecz podnoszenia świadomości ryzyka, zapewniając tym samym, aby wśród społeczeństwa wzrósł poziom świadomości ryzyka w zakresie ryzyka regionalnego i kluczowego ryzyka krajowego. Strategie podnoszenia świadomości ryzyka powinny w stosownych przypadkach obejmować również mieszkańców sezonowych.
  Komisja powinna wspierać działania państw członkowskich w zakresie podnoszenia świadomości ryzyka i w stosownych przypadkach uzupełniać je działaniami zwiększającymi świadomość ryzyka na poziomie Unii.






  — | Do 2030 r. 90 % ludności Unii (6) powinno być w wysokim stopniu świadome ryzyka związanego z klęskami lub katastrofami w swoim regionie. |
| --- | --- | --- |

2.1

Państwa członkowskie powinny dalej rozwijać strategie podnoszenia świadomości ryzyka i zintensyfikować działania na rzecz podnoszenia świadomości ryzyka, zapewniając tym samym, aby wśród społeczeństwa wzrósł poziom świadomości ryzyka w zakresie ryzyka regionalnego i kluczowego ryzyka krajowego. Strategie podnoszenia świadomości ryzyka powinny w stosownych przypadkach obejmować również mieszkańców sezonowych.

Komisja powinna wspierać działania państw członkowskich w zakresie podnoszenia świadomości ryzyka i w stosownych przypadkach uzupełniać je działaniami zwiększającymi świadomość ryzyka na poziomie Unii.

—

Do 2030 r. 90 % ludności Unii (6) powinno być w wysokim stopniu świadome ryzyka związanego z klęskami lub katastrofami w swoim regionie.

| 2.2 | Zwiększenie publicznego dostępu do informacji o ryzyku związanym z klęskami lub katastrofami:
  Organy Unii i państw członkowskich powinny zapewnić ludności Unii łatwy dostęp do informacji na temat ryzyka związanego z klęskami lub katastrofami i ich możliwych skutków.
  Przekazując informacje o ryzyku związanym z klęskami lub katastrofami, organy Unii i państw członkowskich powinny uwzględniać szczególne potrzeby i okoliczności grup szczególnie wrażliwych i osób z niepełnosprawnościami. |
| --- | --- |

2.2

Organy Unii i państw członkowskich powinny zapewnić ludności Unii łatwy dostęp do informacji na temat ryzyka związanego z klęskami lub katastrofami i ich możliwych skutków.

Przekazując informacje o ryzyku związanym z klęskami lub katastrofami, organy Unii i państw członkowskich powinny uwzględniać szczególne potrzeby i okoliczności grup szczególnie wrażliwych i osób z niepełnosprawnościami.

| 2.3 | Zwiększenie świadomości społeczeństwa i przyjęcie środków zapobiegania ryzyku oraz środków służących gotowości społeczeństwa:
  Państwa członkowskie powinny zapewnić, aby społeczeństwo, w tym grupy szczególnie wrażliwe i osoby z niepełnosprawnościami, lepiej znało środki zapobiegania ryzyku i działania, jakie może podjąć w obliczu najczęstszych klęsk i katastrof. W związku z tym odsetek ludności, która przyjęła środki zapobiegania i gotowości, powinien wzrosnąć.
  Komisja powinna wspierać działania państw członkowskich w zakresie zapobiegania ryzyku i gotowości publicznej oraz uzupełniać je odpowiednimi działaniami na poziomie Unii. |
| --- | --- |

2.3

Państwa członkowskie powinny zapewnić, aby społeczeństwo, w tym grupy szczególnie wrażliwe i osoby z niepełnosprawnościami, lepiej znało środki zapobiegania ryzyku i działania, jakie może podjąć w obliczu najczęstszych klęsk i katastrof. W związku z tym odsetek ludności, która przyjęła środki zapobiegania i gotowości, powinien wzrosnąć.

Komisja powinna wspierać działania państw członkowskich w zakresie zapobiegania ryzyku i gotowości publicznej oraz uzupełniać je odpowiednimi działaniami na poziomie Unii.

| 2.4 | Wzmocnienie kultury zapobiegania ryzyku w społeczeństwie:
  w tym celu państwa członkowskie powinny podjąć następujące działania:






  a) | zapewnienie wśród społeczeństwa szerszej wiedzy na temat zapobiegania zagrożeniom, zwiększenie zaufania do właściwych organów ochrony ludności oraz pogłębienie zrozumienia misji ochrony ludności; |
| --- | --- | --- |

2.4

w tym celu państwa członkowskie powinny podjąć następujące działania:

a)

zapewnienie wśród społeczeństwa szerszej wiedzy na temat zapobiegania zagrożeniom, zwiększenie zaufania do właściwych organów ochrony ludności oraz pogłębienie zrozumienia misji ochrony ludności;

| b) | zapewnienie, by ludność była w stanie ocenić wiarygodność informacji o ryzyku związanym z klęskami lub katastrofami, w tym zidentyfikować wiarygodne źródła takich informacji i ostrzeżeń; |
| --- | --- |

b)

zapewnienie, by ludność była w stanie ocenić wiarygodność informacji o ryzyku związanym z klęskami lub katastrofami, w tym zidentyfikować wiarygodne źródła takich informacji i ostrzeżeń;

| c) | zwiększenie zaangażowania społeczeństwa i udziału wolontariuszy w ochronie ludności. |
| --- | --- |

c)

zwiększenie zaangażowania społeczeństwa i udziału wolontariuszy w ochronie ludności.

Komisja powinna wspierać działania państw członkowskich w celu wzmocnienia kultury zapobiegania ryzyku oraz uzupełniać je odpowiednimi działaniami na poziomie Unii.

Unijny cel w zakresie odporności na klęski i katastrofy nr 3: Ostrzeganie – wzmocnienie wczesnego ostrzegania

Skuteczne systemy wczesnego ostrzegania i monitorowania mają kluczowe znaczenie dla przewidywania klęsk i katastrof oraz przygotowania się na wypadek ich wystąpienia. Pomagają one organom publicznym i osobom zagrożonym klęskami i katastrofami zareagować w odpowiednim czasie w celu zminimalizowania urazów, ofiar śmiertelnych, szkód materialnych oraz zniszczeń środowiska i dziedzictwa kulturowego. Systemy wczesnego ostrzegania powinny być regularnie oceniane i ulepszane na poziomie Unii i w państwach członkowskich. Należy wzmocnić kluczowe funkcje systemów wczesnego ostrzegania, takie jak prognozowanie, wykrywanie, monitorowanie zagrożeń i ich skutków oraz szybkie i zrozumiałe ostrzeganie ludności, w tym grup szczególnie wrażliwych. Centrum Koordynacji Reagowania Kryzysowego (ERCC) powinno aktywnie wspierać państwa członkowskie i pomagać organom ochrony ludności w przeprowadzaniu na żądanie szybkich ocen skutków wykrytych lub prognozowanych zdarzeń.

Cel: Zwiększenie do 2030 r. skuteczności i interoperacyjności systemów wczesnego ostrzegania w Unii w celu umożliwienia szybkiej i skutecznej reakcji na klęski i katastrofy oraz uniknięcia lub ograniczenia ich negatywnych skutków, ze szczególnym naciskiem na wzmocnienie wczesnego ostrzegania o zagrożeniach mających skutki transgraniczne i o kluczowych zagrożeniach krajowych.

Aby wspierać i monitorować realizację tego celu, należy dążyć do osiągnięcia następujących celów szczegółowych:

Cele szczegółowe

| 3.1 | Poprawa zdolności w zakresie prognozowania, wykrywania i monitorowania:
  Komisja, w szczególności Centrum Koordynacji Reagowania Kryzysowego, odpowiednie agencje Unii i państwa członkowskie powinny zwiększyć swoje zdolności w zakresie prognozowania, wykrywania i monitorowania zagrożeń i skutków, w tym poprzez lepszą koordynację ryzyka transgranicznego oraz lepszą integrację i interoperacyjność systemów.
  Systemy wykrywania i prognozowania powinny w stosownych przypadkach uwzględniać kwestie związane ze zmianą klimatu i degradacją środowiska. |
| --- | --- |

3.1

Komisja, w szczególności Centrum Koordynacji Reagowania Kryzysowego, odpowiednie agencje Unii i państwa członkowskie powinny zwiększyć swoje zdolności w zakresie prognozowania, wykrywania i monitorowania zagrożeń i skutków, w tym poprzez lepszą koordynację ryzyka transgranicznego oraz lepszą integrację i interoperacyjność systemów.

Systemy wykrywania i prognozowania powinny w stosownych przypadkach uwzględniać kwestie związane ze zmianą klimatu i degradacją środowiska.

| 3.2 | Udoskonalenie systemu ostrzegania ludności:
  Państwa członkowskie powinny wzmocnić swoje systemy ostrzegania ludności, aby umożliwić lepszą komunikację w zakresie ryzyka, sytuacji nadzwyczajnych i kryzysowych na temat przewidywanych skutków i na temat działań, które należy podjąć. Należy wspierać koordynację między zainteresowanymi organami i służbami. Należy jasno określić przepływy informacji i obowiązki. Ostrzeganie ludności w państwach członkowskich powinno opierać się na wzmocnionych mechanizmach ostrzegania w przypadku klęsk transgranicznych.
  Państwa członkowskie powinny zapewnić, aby procedury ostrzegania ludności uwzględniały potrzeby dotyczące wielojęzyczności, sprzyjały włączeniu społecznemu i były dostosowane do konkretnych potrzeb grup szczególnie wrażliwych, w tym osób z niepełnosprawnościami.
  Ostrzeżenia powinny docierać do zagrożonej populacji w sposób szybki i skuteczny.
  Państwa członkowskie powinny zapewnić, aby publiczne sygnały ostrzegawcze i komunikaty były zrozumiałe dla społeczeństwa. |
| --- | --- |

3.2

Państwa członkowskie powinny wzmocnić swoje systemy ostrzegania ludności, aby umożliwić lepszą komunikację w zakresie ryzyka, sytuacji nadzwyczajnych i kryzysowych na temat przewidywanych skutków i na temat działań, które należy podjąć. Należy wspierać koordynację między zainteresowanymi organami i służbami. Należy jasno określić przepływy informacji i obowiązki. Ostrzeganie ludności w państwach członkowskich powinno opierać się na wzmocnionych mechanizmach ostrzegania w przypadku klęsk transgranicznych.

Państwa członkowskie powinny zapewnić, aby procedury ostrzegania ludności uwzględniały potrzeby dotyczące wielojęzyczności, sprzyjały włączeniu społecznemu i były dostosowane do konkretnych potrzeb grup szczególnie wrażliwych, w tym osób z niepełnosprawnościami.

Ostrzeżenia powinny docierać do zagrożonej populacji w sposób szybki i skuteczny.

Państwa członkowskie powinny zapewnić, aby publiczne sygnały ostrzegawcze i komunikaty były zrozumiałe dla społeczeństwa.

Unijny cel w zakresie odporności na klęski i katastrofy nr 4: Reagowanie – zwiększenie zdolności reagowania Unijnego Mechanizmu Ochrony Ludności

Coraz częściej pojawiają się wnioski o pomoc, a potrzeby w zakresie reagowania stają się coraz bardziej zróżnicowane. Unijny mechanizm powinien być przygotowany do tego, by reagować na pojawiające się zagrożenia i prawdopodobny wzrost liczby klęsk transgranicznych, które wywołują skutki w kilku państwach. Należy zatem wzmocnić unijny mechanizm zasobami odpowiedniego rodzaju i w odpowiedniej ilości, aby nadal skutecznie wspierać państwa członkowskie w reagowaniu na klęski i katastrofy przekraczające zdolności krajowe. Potrzeby unijnego mechanizmu w zakresie zdolności reagowania powinny być regularnie poddawane przeglądowi. W razie potrzeby Komisja powinna wraz z państwami członkowskimi kontynuować zwiększanie odpowiednich zdolności reagowania w ramach europejskiej puli ochrony ludności i rescEU.

Cel: Dalsze rozwijanie do 2024 r. zdolności reagowania unijnego mechanizmu w zakresie usług poszukiwawczo-ratowniczych oraz w zakresie reagowania na pożary roślinności, powodzie, zdarzenia chemiczne, biologiczne, radiologiczne i jądrowe (CBRJ) oraz zagrożenia zdrowia. Cel ten i jego cele szczegółowe będą nadal rozszerzane w perspektywie do 2024 r., a w obszarach takich jak tymczasowe schronienie, dostawy energii w sytuacjach nadzwyczajnych i transport będą przewidywane dodatkowe zdolności.

Aby wspierać i monitorować realizację tego celu, należy dążyć do osiągnięcia następujących celów szczegółowych:

Cele szczegółowe (7)

| 4.1 | W obszarze reagowania na pożary roślinności (8):
  Unijny mechanizm powinien być w stanie jednocześnie reagować na potrzeby przynajmniej w sześciu państwach członkowskich, w których zdolności krajowe są przeciążone, za pomocą zdolności w zakresie gaszenia pożarów lasów z powietrza, przez co najmniej 1 dzień i maksymalnie 7 dni.
  Oprócz tego unijny mechanizm powinien być w stanie jednocześnie reagować na potrzeby przynajmniej w czterech państwach członkowskich, w których zdolności krajowe są przeciążone, za pomocą lądowych zdolności gaszenia pożarów roślinności, przez co najmniej 7 dni i maksymalnie 14 dni.
  Unijny mechanizm powinien ponadto być w stanie rozmieścić przeciwpożarowe zespoły doradcze i oceniające zajmujące się doradztwem taktycznym w odpowiedzi na dwa jednoczesne wnioski o pomoc w związku z pożarami roślinności. |
| --- | --- |

4.1

Unijny mechanizm powinien być w stanie jednocześnie reagować na potrzeby przynajmniej w sześciu państwach członkowskich, w których zdolności krajowe są przeciążone, za pomocą zdolności w zakresie gaszenia pożarów lasów z powietrza, przez co najmniej 1 dzień i maksymalnie 7 dni.

Oprócz tego unijny mechanizm powinien być w stanie jednocześnie reagować na potrzeby przynajmniej w czterech państwach członkowskich, w których zdolności krajowe są przeciążone, za pomocą lądowych zdolności gaszenia pożarów roślinności, przez co najmniej 7 dni i maksymalnie 14 dni.

Unijny mechanizm powinien ponadto być w stanie rozmieścić przeciwpożarowe zespoły doradcze i oceniające zajmujące się doradztwem taktycznym w odpowiedzi na dwa jednoczesne wnioski o pomoc w związku z pożarami roślinności.

| 4.2 | W obszarze reagowania na powodzie:
  Unijny mechanizm powinien co najmniej być w stanie jednocześnie zareagować na powodzie dotykające co najmniej trzy państwa członkowskie, w których zdolności krajowe są przeciążone. Taka reakcja powinna obejmować co najmniej łączną zdolność do odpompowania przynajmniej 20 000 m3 wody na godzinę przez okres do 21 dni.
  Unijny mechanizm powinien również być w stanie zapewnić zabezpieczenie przeciwpowodziowe, gospodarowanie odpadami, ocenę zapór wodnych oraz operacje poszukiwawczo-ratownicze w sytuacji powodziowej. |
| --- | --- |

4.2

Unijny mechanizm powinien co najmniej być w stanie jednocześnie zareagować na powodzie dotykające co najmniej trzy państwa członkowskie, w których zdolności krajowe są przeciążone. Taka reakcja powinna obejmować co najmniej łączną zdolność do odpompowania przynajmniej 20 000 m3 wody na godzinę przez okres do 21 dni.

Unijny mechanizm powinien również być w stanie zapewnić zabezpieczenie przeciwpowodziowe, gospodarowanie odpadami, ocenę zapór wodnych oraz operacje poszukiwawczo-ratownicze w sytuacji powodziowej.

| 4.3 | W obszarze usług poszukiwawczo-ratowniczych:
  Unijny mechanizm powinien co najmniej być w stanie jednocześnie prowadzić operacje poszukiwawczo-ratownicze w co najmniej czterech państwach członkowskich w różnych środowiskach i w przypadku różnych rodzajów klęsk i katastrof. Taka reakcja obejmuje operacje trwające 24 godziny dziennie przez 7 dni w średnich miejskich warunkach poszukiwawczo-ratowniczych oraz przez 10 dni w trudnych miejskich warunkach poszukiwawczo-ratowniczych.
  Powinna istnieć możliwość rozmieszczenia dodatkowych zdolności na potrzeby konkretnych operacji poszukiwawczo-ratowniczych na obszarach górskich i w jaskiniach, a także ekspertów w dziedzinie wulkanologii, sejsmologii, oceny zapór wodnych i inżynierii strukturalnej. |
| --- | --- |

4.3

Unijny mechanizm powinien co najmniej być w stanie jednocześnie prowadzić operacje poszukiwawczo-ratownicze w co najmniej czterech państwach członkowskich w różnych środowiskach i w przypadku różnych rodzajów klęsk i katastrof. Taka reakcja obejmuje operacje trwające 24 godziny dziennie przez 7 dni w średnich miejskich warunkach poszukiwawczo-ratowniczych oraz przez 10 dni w trudnych miejskich warunkach poszukiwawczo-ratowniczych.

Powinna istnieć możliwość rozmieszczenia dodatkowych zdolności na potrzeby konkretnych operacji poszukiwawczo-ratowniczych na obszarach górskich i w jaskiniach, a także ekspertów w dziedzinie wulkanologii, sejsmologii, oceny zapór wodnych i inżynierii strukturalnej.

| 4.4 | W obszarze reagowania na wydarzenia chemiczne, biologiczne, radiologiczne i jądrowe:
  Unijny mechanizm powinien co najmniej być w stanie jednocześnie zareagować na wnioski trzech państw członkowskich dotyczące konieczności dekontaminacji przez co najmniej 14 kolejnych dni, w odniesieniu do 500 osób, w tym 50 rannych, 15 000 m2 powierzchni zewnętrznych i 200 m2 powierzchni wewnętrznych na godzinę, z założeniem, że dekontaminacja może być prowadzona z wykorzystaniem wody; obejmuje to również zdolność do dekontaminacji krytycznego wyposażenia lub dowodów.
  Oprócz tego unijny mechanizm powinien co najmniej być w stanie jednocześnie zareagować na wnioski dwóch państw członkowskich dotyczące monitorowania promieniowania jonizującego przez co najmniej 10 kolejnych dni w odniesieniu do 100 osób, 10 pojazdów, 10 000 m2 powierzchni zewnętrznych i 1 000 m2 powierzchni wewnętrznych na godzinę.
  Należy ponadto zagwarantować, by unijny mechanizm miał zdolność do zapewnienia konkretnego doradztwa w zakresie CBRJ poprzez rozmieszczenie lub „sięganie na zaplecze”. |
| --- | --- |

4.4

Unijny mechanizm powinien co najmniej być w stanie jednocześnie zareagować na wnioski trzech państw członkowskich dotyczące konieczności dekontaminacji przez co najmniej 14 kolejnych dni, w odniesieniu do 500 osób, w tym 50 rannych, 15 000 m2 powierzchni zewnętrznych i 200 m2 powierzchni wewnętrznych na godzinę, z założeniem, że dekontaminacja może być prowadzona z wykorzystaniem wody; obejmuje to również zdolność do dekontaminacji krytycznego wyposażenia lub dowodów.

Oprócz tego unijny mechanizm powinien co najmniej być w stanie jednocześnie zareagować na wnioski dwóch państw członkowskich dotyczące monitorowania promieniowania jonizującego przez co najmniej 10 kolejnych dni w odniesieniu do 100 osób, 10 pojazdów, 10 000 m2 powierzchni zewnętrznych i 1 000 m2 powierzchni wewnętrznych na godzinę.

Należy ponadto zagwarantować, by unijny mechanizm miał zdolność do zapewnienia konkretnego doradztwa w zakresie CBRJ poprzez rozmieszczenie lub „sięganie na zaplecze”.

| 4.5 | W obszarze reagowania w nagłych przypadkach zagrożenia zdrowia (9):
  Unijny mechanizm powinien co najmniej być w stanie jednocześnie zareagować na wnioski trzech państw członkowskich dotyczące potrzeby leczenia przez co najmniej 2 tygodnie łącznie 800 pacjentów ambulatoryjnych dziennie, za pośrednictwem zespołu ratownictwa medycznego typu 1 (EMT1): modułów ambulatoryjnych medycznych świadczeń ratunkowych, oraz ustanowienia bloków operacyjnych dla 60 pacjentów hospitalizowanych, za pośrednictwem zespołu ratownictwa medycznego typu 2 (EMT2): modułów szpitalnych zabiegów chirurgicznych w nagłych wypadkach. Taka reakcja obejmuje minimalną zdolność do przeprowadzenia 45 drobnych operacji chirurgicznych dziennie przez 2 tygodnie.
  Unijny mechanizm powinien co najmniej być w stanie jednocześnie zareagować na wnioski pięciu państw członkowskich dotyczące potrzeb w zakresie ewakuacji medycznej, przy czym łączna liczba pacjentów powinna wynosić 24 osoby korzystające z intensywnej opieki medycznej i 200 osób niekorzystających z intensywnej opieki medycznej dziennie, a także sześciu pacjentów cierpiących na choroby wysoce zakaźne dziennie przez maksymalnie 14 dni.
  Unijny mechanizm powinien co najmniej być w stanie jednocześnie zareagować na wnioski trzech państw członkowskich dotyczące mobilnych analiz laboratoryjnych, w tym potencjalnych zdolności CBRJ, przy łącznej zdolności 150 próbek dziennie przez okres nieprzekraczający 14 dni.
  Unijny mechanizm powinien ponadto zapewniać, we współpracy z Urzędem ds. Gotowości i Reagowania na Stany Zagrożenia Zdrowia (HERA), dostępność medycznych środków przeciwdziałania o krytycznym znaczeniu, w szczególności środków terapeutycznych i wyrobów medycznych, oraz dostęp do nich, aby przeciwdziałać poważnym transgranicznym zagrożeniom zdrowia.
  Unijny mechanizm powinien również być w stanie zapewnić konkretne doradztwo w zakresie zdrowia publicznego i epidemiologii poprzez rozmieszczenie odpowiednich ekspertów w terenie lub, w stosownych przypadkach, „sięganie na zaplecze”. |
| --- | --- |

4.5

Unijny mechanizm powinien co najmniej być w stanie jednocześnie zareagować na wnioski trzech państw członkowskich dotyczące potrzeby leczenia przez co najmniej 2 tygodnie łącznie 800 pacjentów ambulatoryjnych dziennie, za pośrednictwem zespołu ratownictwa medycznego typu 1 (EMT1): modułów ambulatoryjnych medycznych świadczeń ratunkowych, oraz ustanowienia bloków operacyjnych dla 60 pacjentów hospitalizowanych, za pośrednictwem zespołu ratownictwa medycznego typu 2 (EMT2): modułów szpitalnych zabiegów chirurgicznych w nagłych wypadkach. Taka reakcja obejmuje minimalną zdolność do przeprowadzenia 45 drobnych operacji chirurgicznych dziennie przez 2 tygodnie.

Unijny mechanizm powinien co najmniej być w stanie jednocześnie zareagować na wnioski pięciu państw członkowskich dotyczące potrzeb w zakresie ewakuacji medycznej, przy czym łączna liczba pacjentów powinna wynosić 24 osoby korzystające z intensywnej opieki medycznej i 200 osób niekorzystających z intensywnej opieki medycznej dziennie, a także sześciu pacjentów cierpiących na choroby wysoce zakaźne dziennie przez maksymalnie 14 dni.

Unijny mechanizm powinien co najmniej być w stanie jednocześnie zareagować na wnioski trzech państw członkowskich dotyczące mobilnych analiz laboratoryjnych, w tym potencjalnych zdolności CBRJ, przy łącznej zdolności 150 próbek dziennie przez okres nieprzekraczający 14 dni.

Unijny mechanizm powinien ponadto zapewniać, we współpracy z Urzędem ds. Gotowości i Reagowania na Stany Zagrożenia Zdrowia (HERA), dostępność medycznych środków przeciwdziałania o krytycznym znaczeniu, w szczególności środków terapeutycznych i wyrobów medycznych, oraz dostęp do nich, aby przeciwdziałać poważnym transgranicznym zagrożeniom zdrowia.

Unijny mechanizm powinien również być w stanie zapewnić konkretne doradztwo w zakresie zdrowia publicznego i epidemiologii poprzez rozmieszczenie odpowiednich ekspertów w terenie lub, w stosownych przypadkach, „sięganie na zaplecze”.

Unijny cel w zakresie odporności na klęski i katastrofy nr 5: Zapewnienie bezpieczeństwa – zapewnienie solidnego systemu ochrony ludności

Centrum Koordynacji Reagowania Kryzysowego (ERCC) i organy ochrony ludności w państwach członkowskich powinny nadal wzmacniać ciągłość działania. Powinny one ponadto dostosować swoje plany ciągłości działania na wypadek wystąpienia międzysektorowych klęsk transgranicznych. W tym celu ERCC i organy ochrony ludności w państwach członkowskich powinny zapewnić współpracę międzysektorową i transgraniczną oraz wspierać partnerstwa z partnerami takimi jak sektor prywatny, społeczeństwo obywatelskie i organizacje wolontariackie. Unijny mechanizm powinien wspierać przeprowadzanie testów warunków skrajnych w celu sprawdzenia ciągłości działania centrów operacji w sytuacjach nadzwyczajnych oraz współpracować z państwami członkowskimi w zakresie działań następczych związanych z wyciągniętymi wnioskami i zaleceniami.

Cel: Zapewnienie do 2027 r. ciągłości działania ERCC i partnerów ds. ochrony ludności w państwach członkowskich oraz utrzymanie ich podstawowych funkcji, w tym w poważnych okolicznościach, w których występują klęski i katastrofy o kaskadowych skutkach międzysektorowych i transgranicznych, jednoczesne i powtarzające się klęski i katastrofy, przedłużające się sytuacje nadzwyczajne i nowe pojawiające się ryzyko związane z klęskami lub katastrofami.

Aby wspierać i monitorować realizację tego celu, należy dążyć do osiągnięcia następujących celów szczegółowych:

Cele szczegółowe

| 5.1 | Poprawa zdolności do planowania ciągłości działania:
  ERCC i partnerzy z państw członkowskich powinni regularnie dokonywać przeglądu planów i procedur, aby były one bardziej elastyczne i dostosowane do spodziewanych skutków obecnych i przyszłych klęsk i katastrof. Plany i procedury powinny opierać się na scenariuszach i analizie skutków. Powinny, w stosownych przypadkach, obejmować takie kwestie jak: zarządzanie personelem, regularne szkolenia i ćwiczenia, zarządzanie łańcuchem dostaw i zapotrzebowanie na sprzęt, gromadzenie zapasów, wykorzystanie nadmiarowych zdolności, odporność i bezpieczeństwo systemów technologii informacyjno-komunikacyjnych (ICT). |
| --- | --- |

5.1

ERCC i partnerzy z państw członkowskich powinni regularnie dokonywać przeglądu planów i procedur, aby były one bardziej elastyczne i dostosowane do spodziewanych skutków obecnych i przyszłych klęsk i katastrof. Plany i procedury powinny opierać się na scenariuszach i analizie skutków. Powinny, w stosownych przypadkach, obejmować takie kwestie jak: zarządzanie personelem, regularne szkolenia i ćwiczenia, zarządzanie łańcuchem dostaw i zapotrzebowanie na sprzęt, gromadzenie zapasów, wykorzystanie nadmiarowych zdolności, odporność i bezpieczeństwo systemów technologii informacyjno-komunikacyjnych (ICT).

| 5.2 | Poprawa zdolności koordynacji międzysektorowej:
  Centrum Koordynacji Reagowania Kryzysowego i jego partnerzy z państw członkowskich powinni:






  a) | wzmocnić współpracę międzysektorową i interoperacyjność procedur, aby umożliwić szybkie, skuteczne i efektywne zwiększanie skali środków reagowania przez właściwe organy ochrony ludności, inne odpowiednie służby i partnerów, w tym, w stosownych przypadkach, dostawców usług podstawowych, organizacje społeczeństwa obywatelskiego, wolontariuszy i środowisko akademickie; |
| --- | --- | --- |

5.2

Centrum Koordynacji Reagowania Kryzysowego i jego partnerzy z państw członkowskich powinni:

a)

wzmocnić współpracę międzysektorową i interoperacyjność procedur, aby umożliwić szybkie, skuteczne i efektywne zwiększanie skali środków reagowania przez właściwe organy ochrony ludności, inne odpowiednie służby i partnerów, w tym, w stosownych przypadkach, dostawców usług podstawowych, organizacje społeczeństwa obywatelskiego, wolontariuszy i środowisko akademickie;

| b) | utrzymywać i tworzyć międzysektorowe sieci i uzgodnienia między organami i odpowiednimi partnerami w okresach pomiędzy klęskami lub katastrofami. |
| --- | --- |

b)

utrzymywać i tworzyć międzysektorowe sieci i uzgodnienia między organami i odpowiednimi partnerami w okresach pomiędzy klęskami lub katastrofami.

| 5.3 | Poprawa zdolności koordynacji transgranicznej:
  Centrum Koordynacji Reagowania Kryzysowego i jego partnerzy z państw członkowskich powinni:






  a) | zintensyfikować współpracę transgraniczną i zwiększyć interoperacyjność procedur, systemów i narzędzi w celu umożliwienia sprawnej i skutecznej wymiany informacji, ułatwienia operacyjnego wsparcia dla decyzji i wsparcia państwa przyjmującego; |
| --- | --- | --- |

5.3

Centrum Koordynacji Reagowania Kryzysowego i jego partnerzy z państw członkowskich powinni:

a)

zintensyfikować współpracę transgraniczną i zwiększyć interoperacyjność procedur, systemów i narzędzi w celu umożliwienia sprawnej i skutecznej wymiany informacji, ułatwienia operacyjnego wsparcia dla decyzji i wsparcia państwa przyjmującego;

| b) | utrzymywać i tworzyć uzgodnienia transgraniczne między organami ochrony ludności i innymi właściwymi służbami. |
| --- | --- |

b)

utrzymywać i tworzyć uzgodnienia transgraniczne między organami ochrony ludności i innymi właściwymi służbami.

| 5.4 | Poprawa zdolności w zakresie komunikacji i zarządzania informacjami na temat ryzyka związanego z klęskami lub katastrofami:
  Centrum Koordynacji Reagowania Kryzysowego i jego partnerzy z państw członkowskich powinni:






  a) | zwiększyć interoperacyjność systemów i procedur wspierających reagowanie w zakresie ochrony ludności oraz koordynację środków reagowania między właściwymi organami i partnerami; |
| --- | --- | --- |

5.4

Centrum Koordynacji Reagowania Kryzysowego i jego partnerzy z państw członkowskich powinni:

a)

zwiększyć interoperacyjność systemów i procedur wspierających reagowanie w zakresie ochrony ludności oraz koordynację środków reagowania między właściwymi organami i partnerami;

| b) | zapewnić, aby systemy i procedury komunikacji i zarządzania informacjami wspierały spójną komunikację w zakresie ryzyka oraz w sytuacjach nadzwyczajnych i kryzysowych między właściwymi organami oraz z odpowiednimi partnerami zewnętrznymi. |
| --- | --- |

b)

zapewnić, aby systemy i procedury komunikacji i zarządzania informacjami wspierały spójną komunikację w zakresie ryzyka oraz w sytuacjach nadzwyczajnych i kryzysowych między właściwymi organami oraz z odpowiednimi partnerami zewnętrznymi.

| 5.5 | Poprawa zdolności do przeprowadzenia oceny po klęsce lub katastrofie:
  Centrum Koordynacji Reagowania Kryzysowego i jego partnerzy z państw członkowskich powinni:






  a) | systematycznie wyciągać wnioski po klęskach i katastrofach. Wyciągnięte wnioski powinny obejmować cały cykl zarządzania klęskami i katastrofami (zapobieganie, gotowość, reagowanie i odbudowa). Wyciągnięte wnioski powinny obejmować organy ochrony ludności oraz, w stosownych przypadkach, inne właściwe organy, służby i partnerów zaangażowanych w zarządzanie ocenianą klęską lub katastrofą; |
| --- | --- | --- |

5.5

Centrum Koordynacji Reagowania Kryzysowego i jego partnerzy z państw członkowskich powinni:

a)

systematycznie wyciągać wnioski po klęskach i katastrofach. Wyciągnięte wnioski powinny obejmować cały cykl zarządzania klęskami i katastrofami (zapobieganie, gotowość, reagowanie i odbudowa). Wyciągnięte wnioski powinny obejmować organy ochrony ludności oraz, w stosownych przypadkach, inne właściwe organy, służby i partnerów zaangażowanych w zarządzanie ocenianą klęską lub katastrofą;

| b) | zapewnić, aby wyciągnięte wnioski były odpowiednio rozpowszechniane i wdrażane w całym cyklu zarządzania klęskami i katastrofami. |
| --- | --- |

b)

zapewnić, aby wyciągnięte wnioski były odpowiednio rozpowszechniane i wdrażane w całym cyklu zarządzania klęskami i katastrofami.

---

(1)  O ocenach ryzyka na różnych szczeblach administracji, opracowywanych przez różne podmioty w zależności od przypadku, mowa na przykład w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2022/2557 z dnia 14 grudnia 2022 r. w sprawie odporności podmiotów krytycznych i uchylającej dyrektywę Rady 2008/114/WE (Dz.U. L 333 z 27.12.2022, s. 164); rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2022/2371 z dnia 23 listopada 2022 r. w sprawie poważnych transgranicznych zagrożeń zdrowia oraz uchylenia decyzji nr 1082/2013/UE (Dz.U. L 314 z 6.12.2022, s. 26); dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/18/UE z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie kontroli zagrożeń poważnymi awariami związanymi z substancjami niebezpiecznymi, zmieniającej, a następnie uchylającej dyrektywę Rady 96/82/WE (Dz.U. L 197 z 24.7.2012, s. 1); dyrektywie 2007/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. w sprawie oceny ryzyka powodziowego i zarządzania nim (Dz.U. L 288 z 6.11.2007, s. 27).

(2)  Odpowiednie fundusze unijne to na przykład Instrument na rzecz Odbudowy i Zwiększania Odporności, fundusze polityki spójności, Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, Instrument Wsparcia Technicznego, program „Horyzont Europa” i program LIFE.

(3)  Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1313/2013/UE z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie unijnego mechanizmu ochrony ludności (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 924).

(4)  Ogólnounijne oceny ryzyka obejmują na przykład europejską ocenę ryzyka związanego z klimatem, w nawiązaniu do pkt 14 dokumentu „Budując Europę odporną na zmianę klimatu – nowa Strategia w zakresie przystosowania do zmiany klimatu”, COM(2021) 82 final z 24 lutego 2021.

(5)  „Lepsza odbudowa” po klęsce lub katastrofie oznacza, że uwzględnia się ewentualne zapobieganie kolejnym klęskom i katastrofom, zmniejszanie ryzyka związanego z klęskami lub katastrofami, ekologizację oraz inne zasady i cechy projektu zrównoważonego rozwoju, a nie tylko odbudowuje w taki sam sposób, jak przed klęską.

(6)  Na podstawie definicji ludności zawartej w badaniach Eurobarometr w dziedzinie ochrony ludności: osoby zamieszkałe w państwach członkowskich mające przynajmniej 15 lat.

(7)  Określenie celów szczegółowych opiera się na minimalnych wymogach technicznych dotyczących zdolności reagowania w danych obszarach, jak określono w odpowiednich decyzjach wykonawczych Komisji, a także na doświadczeniach operacyjnych i informacjach zwrotnych ekspertów państw członkowskich na temat rozmieszczenia tych zdolności.

(8)  Ze względu na problemy związane z produkcją oczekuje się, że zdolność w zakresie gaszenia pożarów lasów z powietrza powinna zostać w pełni osiągnięta do 2030 r.

(9)  Cele w zakresie reagowania w nagłych przypadkach zagrożenia zdrowia nie obejmują zdolności rescEU w ramach EMT2, która jest w trakcie opracowywania i ma być w pełni operacyjna po 2024 r.

---

II Komunikaty

KOMUNIKATY INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Komisja Europejska

| 15.2.2023 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 56/12 |
| --- | --- | --- | --- |

15.2.2023

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 56/12

---

Komunikat Komisji — Wytyczne w sprawie pomocy państwa na ochronę środowiska oraz cele związane z energią z 2022 r.

Udzielenie przez wszystkie państwa członkowskie zgody na propozycję Komisji dotyczącą stosownych środków zgodnie z art. 108 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej

(Zgodnie z art. 32 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (1))

(2023/C 56/02)

W pkt. 468 komunikatu Komisji – Wytyczne w sprawie pomocy państwa na ochronę środowiska oraz cele związane z energią z 2022 r (2). Komisja proponuje państwom członkowskim w ramach stosownych środków dokonanie, w stosownych przypadkach, modyfikacji w istniejących programach pomocy na ochronę środowiska i cele związane z energią, aby dostosować je do przedmiotowych wytycznych najpóźniej do dnia 31 grudnia 2023 r. (komunikat Komisji, pkt 468 a)). Komisja zwraca się do państw członkowskich o udzielenie wyraźnej i bezwarunkowej zgody na stosowne środki zaproponowane w pkt 468 a) w ciągu dwóch miesięcy od dnia publikacji przedmiotowych wytycznych w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (komunikat Komisji, pkt 468 b)).

Wszystkie państwa udzieliły wyraźnej i bezwarunkowej zgody na proponowane stosowne środki.

Zgodnie z art. 23 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 Komisja stwierdza fakt udzielenia przez wszystkie państwa członkowskie wyraźnej i bezwarunkowej zgody na stosowne środki.

---

(1)  Dz.U. L 248 z 24.9.2015, s. 9.

(2)  Dz.U. C 80 z 18.2.2022, s. 1.

---

| 15.2.2023 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 56/13 |
| --- | --- | --- | --- |

15.2.2023

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 56/13

---

Brak sprzeciwu wobec zgłoszonej koncentracji

(Sprawa M.10924 – PROXIMUS / ETHIAS / JV)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2023/C 56/03)

W dniu 8 lutego 2023 r. Komisja podjęła decyzję o niewyrażaniu sprzeciwu wobec powyższej zgłoszonej koncentracji i uznaniu jej za zgodną z rynkiem wewnętrznym. Decyzja ta została oparta na art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1). Pełny tekst decyzji dostępny jest wyłącznie w języku angielskim i zostanie podany do wiadomości publicznej po uprzednim usunięciu ewentualnych informacji stanowiących tajemnicę handlową. Tekst zostanie udostępniony:

| — | w dziale dotyczącym połączeń przedsiębiorstw na stronie internetowej Komisji poświęconej konkurencji (http://ec.europa.eu/competition/mergers/cases/). Powyższa strona została wyposażona w różne funkcje pomagające odnaleźć konkretną decyzję w sprawie połączenia, w tym indeksy wyszukiwania według nazwy przedsiębiorstwa, numeru sprawy, daty i sektora, |
| --- | --- |

—

w dziale dotyczącym połączeń przedsiębiorstw na stronie internetowej Komisji poświęconej konkurencji (http://ec.europa.eu/competition/mergers/cases/). Powyższa strona została wyposażona w różne funkcje pomagające odnaleźć konkretną decyzję w sprawie połączenia, w tym indeksy wyszukiwania według nazwy przedsiębiorstwa, numeru sprawy, daty i sektora,

| — | w formie elektronicznej na stronie internetowej EUR-Lex (http://eur-lex.europa.eu/homepage.html?locale=pl) jako dokument nr 32023M10924. Strona EUR-Lex zapewnia internetowy dostęp do prawa Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

—

w formie elektronicznej na stronie internetowej EUR-Lex (http://eur-lex.europa.eu/homepage.html?locale=pl) jako dokument nr 32023M10924. Strona EUR-Lex zapewnia internetowy dostęp do prawa Unii Europejskiej.

---

(1)  Dz.U. L 24 z 29.1.2004, s. 1.

---

IV Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Komisja Europejska

| 15.2.2023 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 56/14 |
| --- | --- | --- | --- |

15.2.2023

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 56/14

---

Kursy walutowe euro (1)

14 lutego 2023 r.

(2023/C 56/04)

1 euro =

| | Waluta | Kurs wymiany |
| --- | --- | --- |
| USD | Dolar amerykański | 1,0759 |
| JPY | Jen | 142,14 |
| DKK | Korona duńska | 7,4514 |
| GBP | Funt szterling | 0,88125 |
| SEK | Korona szwedzka | 11,1010 |
| CHF | Frank szwajcarski | 0,9870 |
| ISK | Korona islandzka | 153,30 |
| NOK | Korona norweska | 10,8778 |
| BGN | Lew | 1,9558 |
| CZK | Korona czeska | 23,749 |
| HUF | Forint węgierski | 382,45 |
| PLN | Złoty polski | 4,7623 |
| RON | Lej rumuński | 4,9010 |
| TRY | Lir turecki | 20,2779 |
| AUD | Dolar australijski | 1,5411 |
| CAD | Dolar kanadyjski | 1,4332 |
| HKD | Dolar Hongkongu | 8,4457 |
| NZD | Dolar nowozelandzki | 1,6962 |
| SGD | Dolar singapurski | 1,4270 |
| KRW | Won | 1 362,59 |
| ZAR | Rand | 19,1656 |
| CNY | Yuan renminbi | 7,3314 |
| IDR | Rupia indonezyjska | 16 303,53 |
| MYR | Ringgit malezyjski | 4,6786 |
| PHP | Peso filipińskie | 58,992 |
| RUB | Rubel rosyjski | |
| THB | Bat tajlandzki | 36,387 |
| BRL | Real | 5,5552 |
| MXN | Peso meksykańskie | 20,0122 |
| INR | Rupia indyjska | 89,1227 |

Waluta

Kurs wymiany

USD

Dolar amerykański

1,0759

JPY

Jen

142,14

DKK

Korona duńska

7,4514

GBP

Funt szterling

0,88125

SEK

Korona szwedzka

11,1010

CHF

Frank szwajcarski

0,9870

ISK

Korona islandzka

153,30

NOK

Korona norweska

10,8778

BGN

Lew

1,9558

CZK

Korona czeska

23,749

HUF

Forint węgierski

382,45

PLN

Złoty polski

4,7623

RON

Lej rumuński

4,9010

TRY

Lir turecki

20,2779

AUD

Dolar australijski

1,5411

CAD

Dolar kanadyjski

1,4332

HKD

Dolar Hongkongu

8,4457

NZD

Dolar nowozelandzki

1,6962

SGD

Dolar singapurski

1,4270

KRW

Won

1 362,59

ZAR

Rand

19,1656

CNY

Yuan renminbi

7,3314

IDR

Rupia indonezyjska

16 303,53

MYR

Ringgit malezyjski

4,6786

PHP

Peso filipińskie

58,992

RUB

Rubel rosyjski

THB

Bat tajlandzki

36,387

BRL

Real

5,5552

MXN

Peso meksykańskie

20,0122

INR

Rupia indyjska

89,1227

---

(1)  Źródło: referencyjny kurs wymiany walut opublikowany przez EBC.

---

Rada

| 15.2.2023 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 56/15 |
| --- | --- | --- | --- |

15.2.2023

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 56/15

---

Ogłoszenie skierowane do Zimbabwe Defence Industries, podmiotu, do którego mają zastosowanie środki ograniczające przewidziane w decyzji Rady 2011/101/WPZiB, zmienionej decyzją Rady (WPZiB) 2023/339, oraz w rozporządzeniu Rady (WE) nr 314/2004, w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Zimbabwe

(2023/C 56/05)

Poniższe informacje skierowane są do podmiotu wymienionego w załączniku I do decyzji Rady 2011/101/WPZiB (1), zmienionej decyzją Rady (WPZiB) 2023/339 (2)+, oraz w załączniku III do rozporządzenia Rady (WE) nr 314/2004 (3), w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Zimbabwe.

Rada Unii Europejskiej postanowiła, że podmiot wymieniony w wyżej wymienionych załącznikach powinien nadal figurować w wykazie osób i podmiotów podlegających środkom ograniczającym przewidzianym w decyzji 2011/101/WPZiB i rozporządzeniu (WE) nr 314/2004.

Zwraca się uwagę odnośnego podmiotu na możliwość złożenia wniosku do właściwych organów w odpowiednim państwie członkowskim (lub w odpowiednich państwach członkowskich), które to organy wskazano w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 314/2004, o uzyskanie zezwolenia na użycie zamrożonych funduszy w celu zaspokojenia podstawowych potrzeb lub dokonania określonych płatności (por. art. 7 rozporządzenia).

Odnośny podmiot może przed 1 listopada 2023 r. złożyć do Rady wniosek, wraz z dokumentami uzupełniającymi, o ponowne rozpatrzenie decyzji o jego wpisaniu do wspomnianego wykazu i o jego utrzymaniu w tym wykazie. Wniosek taki należy przesłać na poniższy adres:

| Council of the European Union |
| --- |
| General Secretariat |
| RELEX.1 |
| Rue de la Loi/Wetstraat 175 |
| 1048 Bruxelles/Brussel |
| BELGIQUE/BELGIË |

Council of the European Union

General Secretariat

RELEX.1

Rue de la Loi/Wetstraat 175

1048 Bruxelles/Brussel

BELGIQUE/BELGIË

E-mail: sanctions@consilium.europa.eu

Zwraca się także uwagę odnośnego podmiotu na fakt, że przysługuje mu możliwość zaskarżenia decyzji Rady do Sądu Unii Europejskiej zgodnie z warunkami określonymi w art. 275 akapit drugi i art. 263 akapity czwarty i szósty Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

---

(1)  Dz.U. L 42 z 16.2.2011, s. 6.

(2)  Dz.U. L 47 z 15.2.2023, s. 51.

(3)  Dz.U. L 55 z 24.2.2004, s. 1.

---

Komisja Europejska

| 15.2.2023 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 56/16 |
| --- | --- | --- | --- |

15.2.2023

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 56/16

---

Zawiadomienie Komisji w sprawie bieżących stóp procentowych od zwracanej pomocy państwa oraz stóp referencyjnych/dyskontowych obowiązujących od dnia 1 marca 2023 r.

(Opublikowano zgodnie z art. 10 rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 (1))

(2023/C 56/06)

Stopy bazowe obliczono zgodnie z komunikatem Komisji w sprawie zmiany metody ustalania stóp referencyjnych i dyskontowych (Dz.U. C 14 z 19.1.2008, s. 6). W zależności od zastosowania stopy referencyjnej, nadal należy dodawać odpowiednie marże, tak jak określono w komunikacie. W przypadku stosowania stopy referencyjnej jako stopy dyskontowej oznacza to, że do stopy bazowej należy dodać marżę 100 punktów bazowych. Rozporządzenie Komisji (WE) nr 271/2008 z dnia 30 stycznia 2008 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 794/2004 przewiduje, że o ile odrębna decyzja nie stanowi inaczej, także stopę od zwracanej pomocy oblicza się, dodając 100 punktów bazowych do stopy bazowej.

Zmienione stopy zaznaczono pogrubioną czcionką.

Poprzednia tabela została opublikowana w Dz.U. C 12 z 13.1.2023, s. 9.

| Od | Do | AT | BE | BG | CY | CZ | DE | DK | EE | EL | ES | FI | FR | HR | HU | IE | IT | LT | LU | LV | MT | NL | PL | PT | RO | SE | SI | SK | UK |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1.3.2023 | ... | 3,06 | 3,06 | 1,10 | 3,06 | 7,43 | 3,06 | 2,92 | 3,06 | 3,06 | 3,06 | 3,06 | 3,06 | 3,06 | 15,10 | 3,06 | 3,06 | 3,06 | 3,06 | 3,06 | 3,06 | 3,06 | 7,62 | 3,06 | 8,31 | 2,96 | 3,06 | 3,06 | 3,52 |
| 1.2.2023 | 28.2.2023 | 2,56 | 2,56 | 0,79 | 2,56 | 7,43 | 2,56 | 2,92 | 2,56 | 2,56 | 2,56 | 2,56 | 2,56 | 2,56 | 15,10 | 2,56 | 2,56 | 2,56 | 2,56 | 2,56 | 2,56 | 2,56 | 7,62 | 2,56 | 8,31 | 2,44 | 2,56 | 2,56 | 2,77 |
| 1.1.2023 | 31.1.2023 | 2,56 | 2,56 | 0,36 | 2,56 | 7,43 | 2,56 | 2,92 | 2,56 | 2,56 | 2,56 | 2,56 | 2,56 | 2,56 | 15,10 | 2,56 | 2,56 | 2,56 | 2,56 | 2,56 | 2,56 | 2,56 | 7,62 | 2,56 | 8,31 | 2,44 | 2,56 | 2,56 | 2,77 |

Od

Do

AT

BE

BG

CY

CZ

DE

DK

EE

EL

ES

FI

FR

HR

HU

IE

IT

LT

LU

LV

MT

NL

PL

PT

RO

SE

SI

SK

UK

1.3.2023

...

3,06

3,06

1,10

3,06

7,43

3,06

2,92

3,06

3,06

3,06

3,06

3,06

3,06

15,10

3,06

3,06

3,06

3,06

3,06

3,06

3,06

7,62

3,06

8,31

2,96

3,06

3,06

3,52

1.2.2023

28.2.2023

2,56

2,56

0,79

2,56

7,43

2,56

2,92

2,56

2,56

2,56

2,56

2,56

2,56

15,10

2,56

2,56

2,56

2,56

2,56

2,56

2,56

7,62

2,56

8,31

2,44

2,56

2,56

2,77

1.1.2023

31.1.2023

2,56

2,56

0,36

2,56

7,43

2,56

2,92

2,56

2,56

2,56

2,56

2,56

2,56

15,10

2,56

2,56

2,56

2,56

2,56

2,56

2,56

7,62

2,56

8,31

2,44

2,56

2,56

2,77

---

(1)  Dz.U. L 140 z 30.4.2004, s. 1.

---

V Ogłoszenia

INNE AKTY

Komisja Europejska

| 15.2.2023 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 56/17 |
| --- | --- | --- | --- |

15.2.2023

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 56/17

---

OGŁOSZENIE INFORMACYJNE – KONSULTACJE SPOŁECZNE

Wejście w życie Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Republiką Chile dotyczącego zmian w dodatku I do Umowy w sprawie handlu napojami spirytusowymi i napojami aromatyzowanymi (załącznik VI) załączonej do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony

(2023/C 56/07)

Republika Chile powiadomiła o swojej akceptacji przyjęcia Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Republiką Chile dotyczącego zmian w dodatku I do Umowy w sprawie handlu napojami spirytusowymi i napojami aromatyzowanymi (załącznik VI) załączonej do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony.

W związku z powyższym porozumienie to wchodzi w życie z dniem 9 marca 2023 r. (1)

---

(1)  Dz.U. C 287 z 28.7.2022, s. 4.

---

| 15.2.2023 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 56/18 |
| --- | --- | --- | --- |

15.2.2023

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 56/18

---

OGŁOSZENIE INFORMACYJNE – KONSULTACJE SPOŁECZNE

Wejście w życie Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Republiką Chile dotyczącego zmian w dodatkach I, II, V i VIII do Umowy w sprawie handlu winem (załącznik V) załączonej do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony

(2023/C 56/08)

Republika Chile powiadomiła o swojej akceptacji przyjęcia Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Republiką Chile dotyczącego zmian w dodatkach I, II, V i VIII do Umowy w sprawie handlu winem (załącznik V) załączonej do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony.

W związku z powyższym porozumienie to wchodzi w życie z dniem 9 marca 2023 r. (1)

---

(1)  Dz.U. C 287 z 28.7.2022, s. 19.

---

| 15.2.2023 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 56/19 |
| --- | --- | --- | --- |

15.2.2023

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 56/19

---

Publikacja wniosku o rejestrację nazwy zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych

(2023/C 56/09)

Niniejsza publikacja uprawnia do zgłoszenia sprzeciwu zgodnie z art. 51 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 (1) w terminie trzech miesięcy od daty niniejszej publikacji.

JEDNOLITY DOKUMENT

Nordhessische Ahle Wurscht / Nordhessische Ahle Worscht

Nr UE: PGI-DE-02173 – 18.5.2016

ChNP ( ) ChOG (X)

1.   Nazwa lub nazwy

Nordhessische Ahle Wurscht / Nordhessische Ahle Worscht

2.   Państwo członkowskie lub państwo trzecie

Niemcy

3.   Opis produktu rolnego lub środka spożywczego

3.1.   
  Rodzaj produktu

Klasa 1.2. Produkty wytworzone na bazie mięsa (podgotowanego, solonego, wędzonego itd.)

3.2.   
  Opis produktu noszącego nazwę podaną w pkt 1

„Nordhessische Ahle Wurscht” to suszona powietrzem lub suszona powietrzem i wędzona twarda kiełbasa wieprzowa produkowana w regionie północnej Hesji. Konsystencja i odczucia smakowe dają nieco kruche i bardziej delikatne wrażenia niż w przypadku typowych kiełbas twardych. To delikatne odczucie smakowe jest zachowane niezależnie od stopnia wysuszenia czy wieku kiełbasy. Jest ona sprzedawana jako „miękka”, „zwarta” lub „twarda” w zależności od stopnia dojrzałości. Kiełbasa „Nordhessische Ahle Wurscht” występuje w następujących postaciach: „Feldkieker”, „Dürre Runde” i „Stracke”.

Jeżeli chodzi o właściwości chemiczne, zastosowanie mają odpowiednie wytyczne dotyczące mięsa i produktów mięsnych:

w przypadku postaci „Stracke” i „Dürre Runde”: wartości analityczne: białko mięsa bez białka tkanki łącznej: co najmniej 12 %; białko mięsa bez białka tkanki łącznej, jako odsetek białka mięsa: w ujęciu histometrycznym – co najmniej 65 % obj., pod względem chemicznym – nie mniej niż 75 %;

w odniesieniu do „Feldkieker”: wartości analityczne: białko mięsa bez białka tkanki łącznej: co najmniej 12,5 %; białko mięsa bez białka tkanki łącznej, jako odsetek białka mięsa: w ujęciu histometrycznym – co najmniej 70 % obj., pod względem chemicznym – nie mniej niż 80 %.

Wielkość i masa „Nordhessische Ahle Wurscht” różnią się w zależności od jej postaci. Po napełnieniu świeża „Stracke” waży od 500 g do 3 000 g, „Dürre Runde” od 350 g do 1 000 g, a „Feldkieker” od 800 g do 3 000 g. Podczas procesu dojrzewania suszenie powoduje utratę co najmniej 30 % masy kiełbasy. Początkowo kiełbasa jest ciemnoczerwona, z widocznymi białymi plamkami tłuszczu. W miarę dojrzewania kiełbasy czerwień staje się bardziej intensywna.

W smaku wyczuwalna jest lekka kwasowość i charakterystyczny dojrzały aromat.

3.3.   
  Pasza (wyłącznie w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego) i surowce (wyłącznie w odniesieniu do produktów przetworzonych)

W produkcji „Nordhessische Ahle Wurscht” zwraca się szczególną uwagę na jakość mięsa. Kiełbasa jest produkowana głównie z suchej, bardziej zbitego mięsa wieprzowego pochodzącego od starszych zwierząt. Specjalnie na potrzeby produkcji „Nordhessische Ahle Wurscht” świnie są tuczone dłużej niż zwykle. W czasie uboju świnie muszą mieć średnią żywą masę co najmniej 125 kg lub średnią masę tuszy co najmniej 100 kg (średnia masa tuszy w Niemczech w 2016 r. wynosiła około 94 kg).

Udowodniono, że transport na długich trasach powoduje stres u zwierząt, co wpływa na jakość mięsa przy uboju. Wydzielanie hormonu adrenaliny u świń zmienia kształtowanie się wartości pH mięsa po uboju oraz absorpcję przez nie wody. Oba czynniki mają decydujący wpływ na dojrzewanie kiełbasy i jej konsystencję, a tym samym na jakość „Nordhessische Ahle Wurscht”. W związku z tym standardowy czas transportu z gospodarstwa do rzeźni jest ograniczony do dwóch godzin. Ubój odbywa się wyłącznie na obszarze geograficznym.

Świnie rozróżnia się nie według rasy, lecz według masy tuszy, ponieważ świnie tuczone w północnej Hesji są w przeważającej mierze krzyżówkami wielu ras.

3.4.   
  Poszczególne etapy produkcji, które muszą odbywać się na określonym obszarze geograficznym

Ubój odbywa się wyłącznie na obszarze geograficznym. Mięso jest krojone i przetwarzane w zakładzie produkcyjnym na obszarze geograficznym. Proces dojrzewania i późniejszy proces suszenia odbywają się w odpowiednim środowisku na obszarze geograficznym.

3.5.   
  Szczegółowe zasady dotyczące krojenia, tarcia, pakowania itp. produktu, do którego odnosi się zarejestrowana nazwa

—

3.6.   
  Szczegółowe zasady dotyczące etykietowania produktu, do którego odnosi się zarejestrowana nazwa

Zgodnie z wymogami prawnymi. Ponadto nazwa i adres producenta są umieszczone na etykiecie na kiełbasie, na bezpośrednio przymocowanym oznaczeniu albo w podobny sposób.

4.   Zwięzłe określenie obszaru geograficznego

Obszar geograficzny to północna Hesja wraz z następującymi powiatami: Hersfeld-Rothenburg, Kassel, Marburg-Biedenkopf, Schwalm-Eder, Waldeck-Frankenberg, Werra-Meißner oraz miasto Kassel.

5.   Związek z obszarem geograficznym

Związek z obszarem geograficznym wynika z renomy i wyróżniającej jakości „Nordhessische Ahle Wurscht”, która jest efektem przetwarzania mięsa wieprzowego ze świeżego uboju. Produkcja farszu do kiełbasy musi zostać zakończona najpóźniej 12 godzin po uboju. Farsz produkuje się z mięsa wieprzowego bez kości, o niskiej zawartości ścięgien, pochodzącego z całego zwierzęcia. Mięso wieprzowe musi być zatem wysokiej jakości. Dotyczy to na przykład wykorzystywania starszych świń o większej masie tuszy, co odróżnia „Nordhessische Ahle Wurscht” od produkcji wszystkich innych rodzajów kiełbasy dostępnych w Hesji.

Kolejnym czynnikiem jest proces dojrzewania odbywający się w specjalnie przystosowanych pomieszczeniach, które wciąż są budowane w tradycyjny sposób z gliny. Szczególny klimat poprawia jakość „Nordhessische Ahle Wurscht”. Powszechne są również pomieszczenia zwane „Wurschthimmel” [„zadaszenia dla kiełbas”]. W nich kiełbasy są zawieszane pod sufitem, aby dojrzewały. Odpowiednie są również komory klimatyczne i pomieszczenia klimatyczne, w których za pomocą urządzeń technologicznych kontroluje się temperaturę i wilgotność. Te różne metody dojrzewania są także często łączone.

W smaku wyczuwalna jest lekka kwasowość i charakterystyczny dojrzały aromat. Powstaje on w wyniku obniżenia wartości pH podczas dojrzewania mięsa, stosowania soli i saletry oraz powolnego dojrzewania w szczególnym klimacie dojrzewalni. Głównymi stosowanymi przyprawami są pieprz, gałka muszkatołowa i dodatkowe lokalne aromaty w zależności od powiatu, takie jak kminek, gorczyca i czosnek. Dodanie lokalnych aromatów nie wpływa na typowe cechy, wygląd ani teksturę „Nordhessische Ahle Wurscht”.

Duża renoma produktu wynika z jego długiej tradycji i szczególnego smaku oraz z tendencji do wytwarzania produktów regionalnych i powrotu do produktów tradycyjnych. Świadczą o tym liczne publikacje i uroczystości poświęcone „Nordhessische Ahle Wurscht”.

W swoim opracowaniu „Nordhessisches Küchenbrevier” [„Przewodnik po kuchni północnej Hesji”] autor Heinrich Keim oprócz zbioru przepisów z wykorzystaniem „Nordhessische Ahle Wurscht” zamieścił również „Nordhessische Wurstologie” [„Katalog kiełbas północnej Hesji”]. W swojej pracy „Nordhessische Ahle Worscht: Eine Wurst mit Kultstatus”[„»Nordhessische Ahle Worscht«: kiełbasa o kultowym statusie”] poświęcił całe wypracowanie tej wędliniarskiej specjalności.

„Nordhessische Ahle Wurscht” nadal odgrywa ważną rolę nie tylko w literaturze. Wokół tej wędliniarskiej specjalności północnej Hesji rozwinęły się liczne aktywności. Powstały różne stowarzyszenia mające na celu zachowanie jej oryginalnej metody produkcji. Pierwszym z nich było Förderverein Nordhessische Ahle Wurscht e.V. w 2005 r. W 2004 r. organizacja Slow Food Germany włączyła kiełbasę „Nordhessische Ahle Wurscht” do swojej „Arki Smaku”, aby propagować tradycyjną metodę jej produkcji i chronić ją jako dobro kultury.

Z inicjatywy cechów rzeźnickich w 2011 r. odbyły się pierwsze mistrzostwa „Nordhessische Ahle Wurscht”, w których 130 cechów z północnej Hesji zaprezentowało ponad 300 kiełbas i rywalizowało o nagrody. Od tego czasu konkurs odbywa się co dwa lata. Wyniki są publikowane na szeroką skalę, np. w Deutsche Handwerks Zeitung lub w regionalnym dzienniku Hessisch-Niedersächsische Allgemeine.

Od 2011 r. Förderverein Nordhessische Ahle Wurscht e.V. organizuje każdego roku „Dzień Nordhessische Ahle Wurscht”.

Renoma, jaką „Nordhessische Ahle Wurscht” cieszy się w regionie i poza nim, wynika z faktu, że jest to produkt tradycyjny, produkowany na tym obszarze geograficznym od wieków, który w międzyczasie zyskał status kultowego.

Historycznie dużą część północnej Hesji charakteryzowały lasy i rolnictwo, i tak jest do dziś. Świnie mógł hodować niemal każdy, ponieważ zwierzęta te były wypędzane do lasu w celu tuczenia, więc dodatkowa pasza dla świń często nie była potrzebna. Związany z tym ubój przydomowy w znacznym stopniu przyczyniał się do utrzymania ludności wiejskiej.

W publikacji „Ahle Wurscht - Das europäische Schmeckewöhlerchen der Grimm-Heimat Nordhessen” [„Ahle Wurscht – europejski przysmak z domu braci Grimm”] wskazano, że historia „Nordhessische Ahle Wurscht” sięga czasów rzymskich i plemienia Hermanduri, które konserwowało pokrojone mięso solą ze słonej rzeki (prawdopodobnie Werry) i handlowało nim z Rzymianami.

Ubój przydomowy i brak chłodzenia oznaczały, że mięso ze świeżego uboju musiało być natychmiast przetwarzane. Dlatego właśnie „Nordhessische Ahle Wurscht” ma szczególną konsystencję.

Tradycja produkcji „Nordhessische Ahle Wurscht” istnieje do dziś. W następstwie ciągłego zanikania uboju przydomowego uznane masarnie zachowały tradycję produkcji kiełbasy twardej. Wiedza na temat produkcji specjalności wędliniarskich północnej Hesji jest nadal szeroko rozpowszechniona. Każda masarnia nadal ma swoją własną przyprawę do „Nordhessische Ahle Wurscht”.

Odesłanie do publikacji specyfikacji produktu

https://register.dpma.de/DPMAregister/geo/detail.pdfdownload/40957

---

(1)  Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1.

---

| 15.2.2023 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 56/23 |
| --- | --- | --- | --- |

15.2.2023

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 56/23

---

Publikacja wniosku o rejestrację nazwy zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych

(2023/C 56/10)

Niniejsza publikacja uprawnia do zgłoszenia sprzeciwu zgodnie z art. 51 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 (1) w terminie trzech miesięcy od daty niniejszej publikacji.

JEDNOLITY DOKUMENT

„Haricot de Soissons”

Nr UE: PGI-FR-02805 – 11.10.2021

ChNP ( ) ChOG (X)

1.   Nazwa lub nazwy

„Haricot de Soissons”

2.   Państwo członkowskie lub państwo trzecie

Francja

3.   Opis produktu rolnego lub środka spożywczego

3.1.   
  Typ produktu

Klasa 1.6. Owoce, warzywa i zboża świeże lub przetworzone

3.2.   
  Opis produktu, do którego odnosi się nazwa podana w pkt 1

„Haricot de Soissons” to sucha fasola biała o grubych nasionach, z gatunku Phaseolus coccineus, która charakteryzuje się:

| — | grubymi nasionami, dla których masa tysiąca nasion przekracza 1 400 gramów, |
| --- | --- |

—

grubymi nasionami, dla których masa tysiąca nasion przekracza 1 400 gramów,

| — | nerkowatym kształtem, |
| --- | --- |

—

nerkowatym kształtem,

| — | jednolitym białym kolorem o odcieniu kości słoniowej, |
| --- | --- |

—

jednolitym białym kolorem o odcieniu kości słoniowej,

| — | rozmiarami wynoszącym minimum 17 mm długości i minimum 10 mm szerokości, |
| --- | --- |

—

rozmiarami wynoszącym minimum 17 mm długości i minimum 10 mm szerokości,

| — | stopniem wilgotności w przedziale od 12 do 17 %. |
| --- | --- |

—

stopniem wilgotności w przedziale od 12 do 17 %.

Jest wprowadzona do obrotu jedynie w postaci nasion suchych.

Po namaczaniu przez minimum 12 godzin fasola doskonale zachowuje kształt w gotowaniu.

Po ugotowaniu, główne właściwości organoleptyczne produktu to jego miękka i rozpływająca się w ustach konsystencja, jak również cienka i niewyczuwalna w ustach skórka.

3.3.   
  Pasza (wyłącznie w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego) i surowce (wyłącznie w odniesieniu do produktów przetworzonych)

—

3.4.   
  Poszczególne etapy produkcji, które muszą odbywać się na wyznaczonym obszarze geograficznym

Etapy produkcji od siewu do zbiorów i młócenia odbywają się na obszarze geograficznym „Haricot de Soissons”.

3.5.   
  Szczegółowe zasady dotyczące krojenia, tarcia, pakowania itp. produktu, do którego odnosi się zarejestrowana nazwa

„Haricot de Soissons” jest pakowana w opakowania jednostkowe lub hurtowo.

Zabrania się pakowania w jednej partii nasion pochodzących z wielu roczników zbiorów. Przechowywanie odbywa się w warunkach suchych, z dala od światła.

3.6.   
  Szczegółowe zasady dotyczące etykietowania produktu, do którego odnosi się zarejestrowana nazwa

Poza napisami, które należy obowiązkowo umieścić na etykiecie zgodnie z przepisami dotyczącymi etykietowania i prezentacji środków spożywczych, na etykiecie w tym samym polu widzenia umieszcza się zarejestrowaną nazwę produktu i symbol ChOG Unii Europejskiej.

Na etykiecie należy również umieścić wzmiankę „Phaseolus coccineus”.

4.   Zwięzłe określenie obszaru geograficznego

Obszar chronionego oznaczenia geograficznego „Haricot de Soissons” rozciąga się na terytorium następujących okręgów i następujących gmin w departamencie Aisne:

| — | okręgi Château-Thierry, Laon i Soissons, w całości. |
| --- | --- |

—

okręgi Château-Thierry, Laon i Soissons, w całości.

| — | gminy: Archon, Autels, Berlise, Brunehamel, Chaourse, Chéry-lès-Rozoy, Clermont-les-Fermes, Cuiry-lès-Iviers, Dagny-Lambercy, Dizy-le-Gros, Dohis, Dolignon, Grandrieux, Lislet, Montcornet, Montloué, Morgny-en-Thiérache, Noircourt, Parfondeval, Raillimont, Renneval, Résigny, Rouvroy-sur-Serre, Rozoy-sur-Serre, Sainte-Geneviève, Soize, Thuel, Vigneux-Hocquet, Ville-aux-Bois-lès-Dizy, Vincy-Reuil-et-Magny. |
| --- | --- |

—

gminy: Archon, Autels, Berlise, Brunehamel, Chaourse, Chéry-lès-Rozoy, Clermont-les-Fermes, Cuiry-lès-Iviers, Dagny-Lambercy, Dizy-le-Gros, Dohis, Dolignon, Grandrieux, Lislet, Montcornet, Montloué, Morgny-en-Thiérache, Noircourt, Parfondeval, Raillimont, Renneval, Résigny, Rouvroy-sur-Serre, Rozoy-sur-Serre, Sainte-Geneviève, Soize, Thuel, Vigneux-Hocquet, Ville-aux-Bois-lès-Dizy, Vincy-Reuil-et-Magny.

5.   Związek z obszarem geograficznym

Związek z obszarem geograficznym opiera się na renomie i cechach „Haricot de Soissons” wynikających z czynników naturalnych i ludzkich występujących na tym obszarze. Uprawa fasoli jest dobrze dostosowana do warunków glebowych i klimatycznych, co umożliwia uzyskiwanie nasion o cechach charakterystycznych, których oczekują klienci, w tym restauratorzy, i które stanowią o jej renomie.

Obszar produkcji jest położony w departamencie Aisne, w środowisku równin i dolin. Gmina Soissons leży w środkowej części obszaru produkcji.

Obszar geograficzny charakteryzuje się łagodnym klimatem oceanicznym, z wpływami kontynentalnymi, z częstymi opadami (średnio 123 dni w roku), przy czym na średnim poziomie (rzędu 700 milimetrów na rok), zasadniczo umiarkowanymi temperaturami z niewielkimi amplitudami i rzadko pojawiającymi się epizodami upałów lub mroźnych zim.

Ryzyko jesiennych przymrozków można kontrolować dzięki zasadom zbiorów stosowanym przez producentów.

Obszar geograficzny cechuje się niemal wszechobecnymi ciekami wodnymi i terenami podmokłymi. Krajobraz kształtują doliny rzek Aisne, Ailette, Marne i Serre.

Gleby na obszarze geograficznym są bogate w drobne i odżywcze elementy. Są przepuszczalne, w niewielkim stopniu podatne na skorupienie lub osiadanie i posiadają dobrą zdolność zatrzymywania wody.

Departament Aisne jest od XVIII wieku znany z produkcji fasoli suchej. Na tym obszarze uprawiano wiele gatunków i odmian fasoli suchej, ale obecnie producenci, dysponujący prastarą specjalistyczną wiedzą, prowadzą nadal jedynie uprawę „Haricot de Soissons”.

Specjalistyczna wiedza producentów jest stosowana na wszystkich etapach uprawy „Haricot de Soissons”.

| — | Siew odbywa się na działkach wybranych ze względu na ich cechy agronomiczne, w okresie umożliwiającym uniknięcie zmrożenia uprawy. Odstęp między rzędami sprzyja napowietrzaniu i optymalnemu nasłonecznieniu rośliny. |
| --- | --- |

—

Siew odbywa się na działkach wybranych ze względu na ich cechy agronomiczne, w okresie umożliwiającym uniknięcie zmrożenia uprawy. Odstęp między rzędami sprzyja napowietrzaniu i optymalnemu nasłonecznieniu rośliny.

| — | „Haricot de Soissons” jest produkowana z odmian gatunku Phaseolus coccineus, którego rośliny są pnące, zimnotrwałe i bardzo mocne. |
| --- | --- |

—

„Haricot de Soissons” jest produkowana z odmian gatunku Phaseolus coccineus, którego rośliny są pnące, zimnotrwałe i bardzo mocne.

| — | Sposób tyczenia rośliny umożliwia jej skierowanie ku górze. |
| --- | --- |

—

Sposób tyczenia rośliny umożliwia jej skierowanie ku górze.

| — | Optymalny okres zbiorów ma miejsce wówczas, gdy strąki są wyschnięte i posiadają dominującą ciemnobrązową barwę. Zbiory prowadzi się poprzez ręczne zbieranie strąków sukcesywnie lub od razu z całej rośliny, minimum 3 tygodnie po jej wycięciu. |
| --- | --- |

—

Optymalny okres zbiorów ma miejsce wówczas, gdy strąki są wyschnięte i posiadają dominującą ciemnobrązową barwę. Zbiory prowadzi się poprzez ręczne zbieranie strąków sukcesywnie lub od razu z całej rośliny, minimum 3 tygodnie po jej wycięciu.

| — | Młócenie, sortowanie i magazynowanie umożliwiają zachowanie jakości nasion i ich przechowywanie. |
| --- | --- |

—

Młócenie, sortowanie i magazynowanie umożliwiają zachowanie jakości nasion i ich przechowywanie.

„Haricot de Soissons” posiada duże nasiona w jednolitym białym kolorze o odcieniu kości słoniowej, w kształcie nerkowym oraz stopień wilgotności w przedziale od 12 do 17 %.

Cechy charakterystyczne „Haricot de Soissons” to:

| — | cienka skórka, która po namaczaniu przez minimum 12 godzin i po gotowaniu jest niewyczuwalna; |
| --- | --- |

—

cienka skórka, która po namaczaniu przez minimum 12 godzin i po gotowaniu jest niewyczuwalna;

| — | doskonałe zachowanie kształtu w gotowaniu; |
| --- | --- |

—

doskonałe zachowanie kształtu w gotowaniu;

| — | miękka i rozpływająca się w ustach konsystencja po ugotowaniu. |
| --- | --- |

—

miękka i rozpływająca się w ustach konsystencja po ugotowaniu.

Właściwości „Haricot de Soissons” są powiązane z warunkami naturalnymi obszaru oraz z umiejętnościami producentów.

Cienka skórka i jednolity biały kolor o odcieniu kości słoniowej „Haricot de Soissons” to wynik połączenia braku nadmiaru ciepła w trakcie cyklu wegetacyjnego, jak również szybkiego wzrostu, w szczególności dzięki lekkim glebom, które szybko się nagrzewają i posiadają dobrą zdolność zatrzymywania wody.

Gleby posiadają względnie dobrze wyważone uziarnienie, gdzie proporcja iłów nie przekracza 45 %, a proporcja piasków 75 %, co idealnie sprzyja siewowi i wzrostowi „Haricot de Soissons”.

Sposób tyczenia umożliwia rozwój rośliny na całej jej wysokości, daje jej możliwość korzystania z optymalnego nasłonecznienia i napowietrzenia oraz wykorzystywania częstych opadów, bez wywoływania problemów związanych z jej zdrowiem.

Zbieranie strąków sukcesywnie lub od razu z całej rośliny, minimum 3 tygodnie po jej wycięciu, jest uzasadnione kwitnieniem, które ma miejsce od czerwca do września. Znajomość stadium dojrzałości umożliwia zapewnienie miękkości i rozpływającej się konsystencji nasion, a także niewyczuwalności skórki po ugotowaniu.

Młócenie strąków w celu oddzielenia nasion opiera się na specjalistycznej wiedzy, dzięki której nasiona zachowuje się w całości, bez ich zniszczenia lub rozłupania.

Renoma „Haricot de Soissons” była budowana przez wiele wieków.

Handel fasolą suchą rozwinął się dzięki obecności producentów i handlowców wokół Soissons, co przyczyniło się do rozwoju produktu. „Ta niewielka prowincja [généralité de Soissons] obradza różnymi produktami. Obfituje szczególnie w jadalne produkty spożywcze, takie jak nasiona wszelkich gatunków, które są przedmiotem znaczącego obrotu handlowego; warzywa, takie jak fasola, którą eksportuje się do bardzo odległych miejsc i karczochy, które wysyła się aż do Paryża”. (Mémoire sur les manufactures, l'industrie, le commerce de la généralité de Soissons [Rozprawa o manufakturach, przemyśle i handlu autonomicznego regionu Soissons] z dnia 22.2.1787 r.)

W 1804 r. Grimod de la Reynière, francuski krytyk kulinarny, przywołuje historyczną renomę „Haricot de Soissons”: „Soissons to kraina Francji produkująca fasolę, która uchodzi za najlepszą.” Wykaz Krajowej Rady Sztuk Kulinarnych (fr. Conseil National des Arts Culinaires, CNAC) wskazuje, że „biała fasola z Soissons to jedno z najbardziej cenionych przez paryżan warzyw w XVIII wieku”.

Dane statystyczne Ministerstwa Rolnictwa z 1928 r. zaświadczają o wykorzystywaniu przez producentów głównie gatunku Phaseolus coccineus, dostosowanego do czynników naturalnych regionu.

Wykaz dziedzictwa kulinarnego Francji, zawierający produkty lokalne i tradycyjne przepisy (Albin Michel/CNAC – Region Pikardii – wydanie z 1999 r.), wskazuje „Haricot de Soissons” jako charakterystyczny produkt regionu.

„Haricot de Soissons” pojawia się w słowniku gastronomicznym Larousse gastronomique (wydanie z 1996 r. przygotowane pod kierownictwem komitetu gastronomicznego, pod przewodnictwem Joëla Robuchona) – opracowaniu referencyjnym dotyczącym gastronomii, jej historii i technik kulinarnych.

Aktualna dynamika sektora produkcji „Haricot de Soissons” opiera się na niezależnych producentach oraz jednej spółdzielni utworzonej w 2003 r. i zrzeszającej ponad 80 % producentów.

Renomę „Haricot de Soissons” potwierdzają doniesienia prasowe i dokumenty turystyczne z Aisne.

„Haricot de Soissons” jest również obecna w kartach dań restauracji. Na przykład szef kuchni Lucas Vannier proponuje filet z dorady, podawany z duszonymi Haricots de Soissons, przyrządzonymi z pieczonymi pomidorami.

Święto „Haricot de Soissons” powołane do życia przez miasto Soissons w 2005 r. cieszy się sporym sukcesem, gromadząc od 50 000 do 60 000 gości, proponując imprezy i degustacje dań.

Odesłanie do publikacji specyfikacji produktu

https://extranet.inao.gouv.fr/fichier/CDC-Haricot-de-Soissons-propre.pdf

---

(1)  Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1.

---