# Dziennik Urzędowy C 213/2019

| | ISSN 1977-1002 |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | C 213 |
| | |
| Wydanie polskie | Informacje i zawiadomienia | Rocznik 6224 czerwca 2019 |

ISSN 1977-1002

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 213

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Rocznik 6224 czerwca 2019

---

| Spis treści | Strona |
| --- | --- |
| | IV   Informacje |
| | INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ |
| | CDJ |
| 2019/C 213/01 | Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej | 1 |

Spis treści

Strona

IV   Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

CDJ

2019/C 213/01

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

1

---

| | V   Ogłoszenia |
| --- | --- |
| | POSTĘPOWANIA SĄDOWE |
| | CDJ |
| 2019/C 213/02 | Sprawa C-768/18 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 25 września 2018 r. w sprawie T-365/18, Michal Harvilik — HYDRA/Republika Czeska, Europejski Trybunał Praw Człowieka, wniesione w dniu 7 grudnia 2018 r. przez Michala Harvilika — HYDRA | 2 |
| 2019/C 213/03 | Sprawa C-115/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 6 grudnia 2018 r. w sprawie T-665/17, China Construction Bank/EUIPO, wniesione w dniu 14 lutego 2019 r. przez China Construction Bank Corp. | 2 |
| 2019/C 213/04 | Sprawa C-116/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 4 grudnia 2018 r. w sprawie T-560/16, Gregor Schneider/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 14 lutego 2019 r. przez Gregora Schneidera | 4 |
| 2019/C 213/05 | Sprawa C-190/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 27 lutego 2019 r. — MG, NH/Germanwings GmbH | 5 |
| 2019/C 213/06 | Sprawa C-220/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Valenciana (Hiszpania) w dniu 11 marca 2019 r. — Promociones Oliva Park S.L./Tribunal Económico Administrativo Regional (TEAR) de la Comunidad Valenciana | 6 |
| 2019/C 213/07 | Sprawa C-227/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark (Austria) w dniu 14 marca 2019 r. — DX | 7 |
| 2019/C 213/08 | Sprawa C-245/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative (Luksemburg) w dniu 20 marca 2019 r. — Wielkie Księstwo Luksemburga/B | 8 |
| 2019/C 213/09 | Sprawa C-246/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative (Luksemburg) w dniu 20 marca 2019 r. — Wielkie Księstwo Luksemburga/B, C, D, F.C. | 9 |
| 2019/C 213/10 | Sprawa C-248/19: Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Cypryjska | 10 |
| 2019/C 213/11 | Sprawa C-256/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wien (Austria) w dniu 26 marca 2019 r. — S.A.D. Maler und Anstreicher OG | 11 |
| 2019/C 213/12 | Sprawa C-284/19 P: Odwołanie od postanowienia Sądu wydanego w dniu 25 marca 2019 r. w sprawie T-371/18, Clarke/Komisja, wniesione w dniu 3 kwietnia 2019 r. przez Andrew Clarke’a | 13 |
| 2019/C 213/13 | Sprawa C-290/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd Trnava (Słowacja) w dniu 9 kwietnia 2019 r. — RN/Home Credit Slovakia a.s. | 14 |
| 2019/C 213/14 | Sprawa C-298/19: Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Grecka | 15 |
| 2019/C 213/15 | Sprawa C-299/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Torino (Włochy) w dniu 11 kwietnia 2019 r. — Techbau SpA/Azienda Sanitaria Locale AL | 16 |
| 2019/C 213/16 | Sprawa C-305/19: Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Czeska | 17 |
| 2019/C 213/17 | Sprawa C-798/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 15 kwietnia 2019 r. — Milis Energy SpA/Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dello Sviluppo Economico, Gestore dei Servizi Energetici SpA — GSE | 18 |
| 2019/C 213/18 | Sprawa C-311/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 16 kwietnia 2019 r. — BONVER WIN, a. s./Ministerstvo financí | 19 |
| 2019/C 213/19 | Sprawa C-337/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 14 lutego 2019 r. w sprawach połączonych T-131/16 i T-263/16, Belgia i Magnetrol International/Komisja, wniesione w dniu 24 kwietnia 2019 r. przez Komisję Europejską | 20 |
| 2019/C 213/20 | Sprawa C-348/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 28 lutego 2019 r. w sprawie T-414/16, Drex Technologies/Rada, wniesione w dniu 29 kwietnia 2019 r. przez Drex Technologies SA | 21 |
| 2019/C 213/21 | Sprawa C-349/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 28 lutego 2019 r. w sprawie T-415/16, Almashreq Investment Fund/Rada, wniesione w dniu 29 kwietnia 2019 r. przez Almashreq Investment Fund | 22 |
| 2019/C 213/22 | Sprawa C-350/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 28 lutego 2019 r. w sprawie T-440/16, Souruh/Rada, wniesione w dniu 29 kwietnia 2019 r. przez Souruh SA | 23 |
| 2019/C 213/23 | Sprawa C-371/19: Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Federalna Niemiec | 24 |
| | GCEU |
| 2019/C 213/24 | Sprawa T-748/16: Wyrok Sądu z dnia 2 maja 2019 r. — QH/Parlament (Służba publiczna — Personel tymczasowy — Artykuł 24 regulaminu pracowniczego urzędników — Wniosek o udzielenie wsparcia — Artykuł 12a regulaminu pracowniczego urzędników — Mobbing — Decyzja o oddaleniu wniosku o udzielenie wsparcia — Zasady obiektywizmu i bezstronności — Prawo do dobrej administracji — Prawo do bycia wysłuchanym) | 26 |
| 2019/C 213/25 | Sprawa T-49/17: Wyrok Sądu z dnia 7 maja 2019 r. — Hiszpania/Komisja (EFRG i EFRROW — Wydatki wyłączone z finansowania — Korekty finansowe — Pojęcie producenta — Inwestycje zrealizowane poza obiektami organizacji producentów — Kontrole poprzedzające zatwierdzenie programu operacyjnego — Kontrola autoryzacji wydatków — Pojedyncza korekta finansowa — Ryczałtowa korekty finansowa — Proporcjonalność — Obowiązek uzasadnienia) | 27 |
| 2019/C 213/26 | Sprawa T-135/17: Wyrok Sądu z dnia 6 maja 2019 r. — Scor/Komisja (Pomoc państwa — Rynek działalności reasekuracyjnej od ryzyka klęsk żywiołowych — Pomoc w formie nieograniczonej gwarancji państwa udzielonej na rzecz CCR — Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym po zakończeniu wstępnego etapu badania — Artykuł 107 ust. 3 lit. c) TFUE — Skarga o stwierdzenie nieważności — Legitymacja procesowa — Brak istotnego wpływu na pozycję konkurencyjną — Częściowa niedopuszczalność — Uprawnienia procesowe zainteresowanych stron — Status zainteresowanej strony — Brak poważnych trudności) | 27 |
| 2019/C 213/27 | Sprawa T-239/17: Wyrok Sądu z dnia 7 maja 2019 r. — Niemcy/Komisja (EFRG i EFRROW — Wydatki wyłączone z finansowania — Wydatki poniesione przez Niemcy — Ryczałtowa korekta finansowa zastosowana z powodu niewystarczającej częstotliwości kontroli kluczowych — Obowiązek rocznego obliczania i księgowania odsetek — Artykuły 31 i 32 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 — Artykuł 6 lit. h) rozporządzenia (WE) nr 885/2006 — Obowiązek uzasadnienia — Proporcjonalność) | 28 |
| 2019/C 213/28 | Sprawa T-737/17: Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — Wattiau/Parlament (Służba publiczna — Zabezpieczenie społeczne — Wspólny system ubezpieczenia zdrowotnego (RCAM) — Zwrot kosztów leczenia — Porozumienie zawarte w szczególności między Unią, Luksemburgiem i zrzeszeniem szpitali luksemburskich w sprawie ceny świadczeń opieki szpitalnej udzielanych osobom ubezpieczonym w RCAM — Zarzut niezgodności z prawem — Zasada niedyskryminacji ze względu na narodowość — Artykuł 18 akapit pierwszy TFUE — Artykuły 20 i 21 karty praw podstawowych — Artykuł 39 wspólnych przepisów dotyczących ubezpieczenia zdrowotnego urzędników) | 29 |
| 2019/C 213/29 | Sprawa T-136/18: Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — Kuota International/EUIPO — Sintema Sport (K) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy K — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Zła wiara — Artykuł 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001) | 30 |
| 2019/C 213/30 | Sprawy od T-152/18 do T-155/18: Wyrok Sądu z dnia 7 maja 2019 r. — Sona Nutrition/EUIPO — Solgar Holdings (SOLGAR Since 1947 MultiPlus WHOLEFOOD CONCENTRATE MULTIVITAMIN FORMULA) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenia graficznych unijnych znaków towarowych SOLGAR Since 1947 MultiPlus WHOLEFOOD CONCENTRATE MULTIVITAMIN FORMULA — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy MULTIPLUS — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001) | 31 |
| 2019/C 213/31 | Sprawa T-214/18: Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — Briois/Parlament (Przywileje i immunitety — Członek Parlamentu Europejskiego — Decyzja o uchyleniu immunitetu parlamentarnego — Związek z funkcjami parlamentarnymi — Równość traktowania — Zasada dobrej administracji — Prawo do obrony — Odpowiedzialność pozaumowna) | 32 |
| 2019/C 213/32 | Sprawa T-271/18: Wyrok Sądu z dnia 6 maja 2019 r. — Mauritsch/INEA (Służba publiczna — Personel kontraktowy — Umowa na czas określony — Początkowe odrzucenie przez skarżącego oferty przedłużenia umowy — Rezygnacja — Odmowa prawa do zasiłku dla bezrobotnych — Odpowiedzialność) | 32 |
| 2019/C 213/33 | Sprawa T-407/18: Wyrok Sądu z dnia 7 maja 2019 r. — WP/EUIPO (Służba publiczna — Personel tymczasowy — Umowa na czas określony — Decyzja o nieprzedłużeniu — Oczywisty błąd w ocenie — Obowiązek staranności — Równość traktowania — Zasada zgodności skargi z zażaleniem) | 33 |
| 2019/C 213/34 | Sprawa T-423/18: Wyrok Sądu z dnia 7 maja 2019 r. — Fissler/EUIPO (vita) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego vita — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Charakter opisowy — Pojęcie właściwości — Nazwa koloru — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001) | 34 |
| 2019/C 213/35 | Sprawa T-558/18: Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — Lupu/EUIPO — Et Djili Soy Dzhihangir Ibryam (Djili DS) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Djili DS — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy DJILI — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (UE) 2017/1001) | 34 |
| 2019/C 213/36 | Sprawa T-353/18: Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — Promeco/EUIPO — Aerts (naczynia) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru — Wycofanie wniosku o unieważnienie prawa do wzoru — Umorzenie postępowania) | 35 |
| 2019/C 213/37 | Sprawa T-381/18: Postanowienie Sądu z dnia 29 kwietnia 2019 r. — Engel/EUIPO — F. Engel (ENGEL) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania) | 36 |
| 2019/C 213/38 | Sprawa T-495/18: Postanowienie Sądu z dnia 29 kwietnia 2019 r. — Dermatest/EUIPO (DERMATEST) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego DERMATEST — Odmowa rejestracji — Wycofanie zgłoszenia do rejestracji — Umorzenie postępowania) | 37 |
| 2019/C 213/39 | Sprawa T-530/18: Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — Rumunia/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — EFRG i EFRROW — Decyzja wykonawcza Komisji — Doręczenie adresatowi — Publikacja decyzji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej — Termin do wniesienia skargi — Rozpoczęcie biegu terminu — Przekroczenie terminu — Niedopuszczalność) | 37 |
| 2019/C 213/40 | Sprawa T-145/19 R: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 2 maja 2019 r. — Jap Energéticas y Medioambientales/Komisja (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych — Środowisko naturalne — Instrument finansowy na rzecz środowiska naturalnego (LIFE) — Projekt LIFE 11 ENV/ES/000593-H2AL RECYCLING — Odzyskanie nienależnie wypłaconych kwot — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru) | 38 |
| 2019/C 213/41 | Sprawa T-114/19: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2019 r. — Pavel/EUIPO — bugatti (B) | 39 |
| 2019/C 213/42 | Sprawa T-190/19: Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2019 r. — BF/Komisja | 40 |
| 2019/C 213/43 | Sprawa T-196/19: Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2019 r. — AZ/Komisja | 41 |
| 2019/C 213/44 | Sprawa T-198/19: Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2019 r. — BA/Komisja | 42 |
| 2019/C 213/45 | Sprawa T-200/19: Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2019 r. — BB/Komisja | 44 |
| 2019/C 213/46 | Sprawa T-201/19: Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2019 r. — BC/Komisja | 45 |
| 2019/C 213/47 | Sprawa T-205/19: Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2019 r. — BD/Komisja | 47 |
| 2019/C 213/48 | Sprawa T-201/19: Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2019 r. — Società Agricola Tenuta di Rimale i in./Komisja Europejska | 48 |
| 2019/C 213/49 | Sprawa T-231/19: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. Klöckner Pentaplast/Komisja | 49 |
| 2019/C 213/50 | Sprawa T-232/19: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — H&R Ölwerke Schindler/Komisja | 50 |
| 2019/C 213/51 | Sprawa T-233/19: Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2019 r. — Infineon Technologies Dresden/Komisja | 52 |
| 2019/C 213/52 | Sprawa T-234/19: Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2019 r. — Infineon Technologies/Komisja | 53 |
| 2019/C 213/53 | Sprawa T-237/19: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — GTP/Komisja | 54 |
| 2019/C 213/54 | Sprawa T-238/19: Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2019 r. — Wepa Hygieneprodukte i in./Komisja | 55 |
| 2019/C 213/55 | Sprawa T-240/19: Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2019 r. — A9.com/EUIPO (Ikona w formie dzwonka) | 56 |
| 2019/C 213/56 | Sprawa C-246/19: Skarga wniesiona w dniu 10 kwietnia 2019 r. — Królestwo Kambodży i (CRF)/Komisja | 57 |
| 2019/C 213/57 | Sprawa T-248/19: Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2019 r. — Bilde/Parlament | 58 |
| 2019/C 213/58 | Sprawa T-251/19: Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2019 r. — Wieland-Werke/Komisja | 59 |
| 2019/C 213/59 | Sprawa T-252/19: Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2019 r. — Pech/Rada | 60 |
| 2019/C 213/60 | Sprawa T-253/19: Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2019 r. — BG/Parlament | 62 |
| 2019/C 213/61 | Sprawa T-260/19: Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2019 r. — Al-Tarazi/Rada | 62 |
| 2019/C 213/62 | Sprawa T-268/19: Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2019 r. — Imagina Media Audiovisual i in./Komisja | 63 |
| 2019/C 213/63 | Sprawa T-269/19: Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2019 r. — Imagina Media Audiovisual, SA/Komisja | 65 |
| 2019/C 213/64 | Sprawa T-270/19: Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2019 r. — Amazon Technologies/EUIPO (ring) | 66 |
| 2019/C 213/65 | Sprawa T-272/19: Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2019 r. — TO/ESDZ | 67 |
| 2019/C 213/66 | Sprawa T-274/19: Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2019 r. — Target Ventures Group/EUIPO — Target Partners (TARGET VENTURES) | 68 |
| 2019/C 213/67 | Sprawa T-275/19: Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2019 r. — PNB Banka i in./EBC | 69 |
| 2019/C 213/68 | Sprawa T-277/19: Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2019 r. — BK/Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu | 71 |
| 2019/C 213/69 | Sprawa T-278/19: Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2019 r. — Aurora/CPVO — SESVanderhave (M 02205) | 71 |
| 2019/C 213/70 | Sprawa T-280/19: Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2019 r. — Highgate Capital Management LLP/Komisja | 73 |
| 2019/C 213/71 | Sprawa T-281/19: Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2019 r. — Cypr/EUIPO — Filotas Bellas & Yios (Halloumi Vermion grill cheese M BELAS PREMIUM GREEK DAIRY SINCE 1927) | 74 |
| 2019/C 213/72 | Sprawa T-282/19: Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2019 r. — Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi/EUIPO — Filotas Bellas & Yios ((Halloumi χαλλούμι Vermion grill cheese M BELAS PREMIUM GREEK DAIRY SINCE 1927) | 75 |
| 2019/C 213/73 | Sprawa T-285/19: Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2019 r. — SGI Studio Galli Ingegneria Srl/Komisja | 76 |
| 2019/C 213/74 | Sprawa T-286/19: Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2019 r. — Azarov/Rada | 78 |
| 2019/C 213/75 | Sprawa T-288/19: Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2019 r. — Divaro/EUIPO — Grendene (IPANEMA) | 79 |
| 2019/C 213/76 | Sprawa T-290/19: Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2019 r. — Stada Arzneimittel/EUIPO (Przedstawienie dwóch czerwonych zaokrąglonych linii umieszczonych jedna nad drugą) | 80 |
| 2019/C 213/77 | Sprawa T-295/19: Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2019 r. — Klymenko/Rada | 80 |
| 2019/C 213/78 | Sprawa T-296/19: Skarga wniesiona w dniu 6 maja 2019 r. — Sumol + Compal Marcas/EUIPO — Heretat Mont-Rubi (SUM011) | 82 |
| 2019/C 213/79 | Sprawa T-508/18: Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — OLX/EUIPO — Stra (STRADIA) | 83 |
| 2019/C 213/80 | Sprawa T-543/18: Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — XK/Komisja | 83 |
| 2019/C 213/81 | Sprawa T-546/18: Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — XM i in./Komisja | 83 |
| 2019/C 213/82 | Sprawa T-570/18: Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — YQ/Komisja | 84 |
| 2019/C 213/83 | Sprawa T-571/18: Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — YR/Komisja | 84 |
| 2019/C 213/84 | Sprawa T-572/18: Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — YS/Komisja | 84 |
| 2019/C 213/85 | Sprawa T-746/18: Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — Bronckers/Komisja | 85 |

V   Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

CDJ

2019/C 213/02

Sprawa C-768/18 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 25 września 2018 r. w sprawie T-365/18, Michal Harvilik — HYDRA/Republika Czeska, Europejski Trybunał Praw Człowieka, wniesione w dniu 7 grudnia 2018 r. przez Michala Harvilika — HYDRA

2

2019/C 213/03

Sprawa C-115/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 6 grudnia 2018 r. w sprawie T-665/17, China Construction Bank/EUIPO, wniesione w dniu 14 lutego 2019 r. przez China Construction Bank Corp.

2

2019/C 213/04

Sprawa C-116/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 4 grudnia 2018 r. w sprawie T-560/16, Gregor Schneider/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 14 lutego 2019 r. przez Gregora Schneidera

4

2019/C 213/05

Sprawa C-190/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 27 lutego 2019 r. — MG, NH/Germanwings GmbH

5

2019/C 213/06

Sprawa C-220/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Valenciana (Hiszpania) w dniu 11 marca 2019 r. — Promociones Oliva Park S.L./Tribunal Económico Administrativo Regional (TEAR) de la Comunidad Valenciana

6

2019/C 213/07

Sprawa C-227/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark (Austria) w dniu 14 marca 2019 r. — DX

7

2019/C 213/08

Sprawa C-245/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative (Luksemburg) w dniu 20 marca 2019 r. — Wielkie Księstwo Luksemburga/B

8

2019/C 213/09

Sprawa C-246/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative (Luksemburg) w dniu 20 marca 2019 r. — Wielkie Księstwo Luksemburga/B, C, D, F.C.

9

2019/C 213/10

Sprawa C-248/19: Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Cypryjska

10

2019/C 213/11

Sprawa C-256/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wien (Austria) w dniu 26 marca 2019 r. — S.A.D. Maler und Anstreicher OG

11

2019/C 213/12

Sprawa C-284/19 P: Odwołanie od postanowienia Sądu wydanego w dniu 25 marca 2019 r. w sprawie T-371/18, Clarke/Komisja, wniesione w dniu 3 kwietnia 2019 r. przez Andrew Clarke’a

13

2019/C 213/13

Sprawa C-290/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd Trnava (Słowacja) w dniu 9 kwietnia 2019 r. — RN/Home Credit Slovakia a.s.

14

2019/C 213/14

Sprawa C-298/19: Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Grecka

15

2019/C 213/15

Sprawa C-299/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Torino (Włochy) w dniu 11 kwietnia 2019 r. — Techbau SpA/Azienda Sanitaria Locale AL

16

2019/C 213/16

Sprawa C-305/19: Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Czeska

17

2019/C 213/17

Sprawa C-798/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 15 kwietnia 2019 r. — Milis Energy SpA/Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dello Sviluppo Economico, Gestore dei Servizi Energetici SpA — GSE

18

2019/C 213/18

Sprawa C-311/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 16 kwietnia 2019 r. — BONVER WIN, a. s./Ministerstvo financí

19

2019/C 213/19

Sprawa C-337/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 14 lutego 2019 r. w sprawach połączonych T-131/16 i T-263/16, Belgia i Magnetrol International/Komisja, wniesione w dniu 24 kwietnia 2019 r. przez Komisję Europejską

20

2019/C 213/20

Sprawa C-348/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 28 lutego 2019 r. w sprawie T-414/16, Drex Technologies/Rada, wniesione w dniu 29 kwietnia 2019 r. przez Drex Technologies SA

21

2019/C 213/21

Sprawa C-349/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 28 lutego 2019 r. w sprawie T-415/16, Almashreq Investment Fund/Rada, wniesione w dniu 29 kwietnia 2019 r. przez Almashreq Investment Fund

22

2019/C 213/22

Sprawa C-350/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 28 lutego 2019 r. w sprawie T-440/16, Souruh/Rada, wniesione w dniu 29 kwietnia 2019 r. przez Souruh SA

23

2019/C 213/23

Sprawa C-371/19: Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Federalna Niemiec

24

GCEU

2019/C 213/24

Sprawa T-748/16: Wyrok Sądu z dnia 2 maja 2019 r. — QH/Parlament (Służba publiczna — Personel tymczasowy — Artykuł 24 regulaminu pracowniczego urzędników — Wniosek o udzielenie wsparcia — Artykuł 12a regulaminu pracowniczego urzędników — Mobbing — Decyzja o oddaleniu wniosku o udzielenie wsparcia — Zasady obiektywizmu i bezstronności — Prawo do dobrej administracji — Prawo do bycia wysłuchanym)

26

2019/C 213/25

Sprawa T-49/17: Wyrok Sądu z dnia 7 maja 2019 r. — Hiszpania/Komisja (EFRG i EFRROW — Wydatki wyłączone z finansowania — Korekty finansowe — Pojęcie producenta — Inwestycje zrealizowane poza obiektami organizacji producentów — Kontrole poprzedzające zatwierdzenie programu operacyjnego — Kontrola autoryzacji wydatków — Pojedyncza korekta finansowa — Ryczałtowa korekty finansowa — Proporcjonalność — Obowiązek uzasadnienia)

27

2019/C 213/26

Sprawa T-135/17: Wyrok Sądu z dnia 6 maja 2019 r. — Scor/Komisja (Pomoc państwa — Rynek działalności reasekuracyjnej od ryzyka klęsk żywiołowych — Pomoc w formie nieograniczonej gwarancji państwa udzielonej na rzecz CCR — Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym po zakończeniu wstępnego etapu badania — Artykuł 107 ust. 3 lit. c) TFUE — Skarga o stwierdzenie nieważności — Legitymacja procesowa — Brak istotnego wpływu na pozycję konkurencyjną — Częściowa niedopuszczalność — Uprawnienia procesowe zainteresowanych stron — Status zainteresowanej strony — Brak poważnych trudności)

27

2019/C 213/27

Sprawa T-239/17: Wyrok Sądu z dnia 7 maja 2019 r. — Niemcy/Komisja (EFRG i EFRROW — Wydatki wyłączone z finansowania — Wydatki poniesione przez Niemcy — Ryczałtowa korekta finansowa zastosowana z powodu niewystarczającej częstotliwości kontroli kluczowych — Obowiązek rocznego obliczania i księgowania odsetek — Artykuły 31 i 32 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 — Artykuł 6 lit. h) rozporządzenia (WE) nr 885/2006 — Obowiązek uzasadnienia — Proporcjonalność)

28

2019/C 213/28

Sprawa T-737/17: Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — Wattiau/Parlament (Służba publiczna — Zabezpieczenie społeczne — Wspólny system ubezpieczenia zdrowotnego (RCAM) — Zwrot kosztów leczenia — Porozumienie zawarte w szczególności między Unią, Luksemburgiem i zrzeszeniem szpitali luksemburskich w sprawie ceny świadczeń opieki szpitalnej udzielanych osobom ubezpieczonym w RCAM — Zarzut niezgodności z prawem — Zasada niedyskryminacji ze względu na narodowość — Artykuł 18 akapit pierwszy TFUE — Artykuły 20 i 21 karty praw podstawowych — Artykuł 39 wspólnych przepisów dotyczących ubezpieczenia zdrowotnego urzędników)

29

2019/C 213/29

Sprawa T-136/18: Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — Kuota International/EUIPO — Sintema Sport (K) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy K — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Zła wiara — Artykuł 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

30

2019/C 213/30

Sprawy od T-152/18 do T-155/18: Wyrok Sądu z dnia 7 maja 2019 r. — Sona Nutrition/EUIPO — Solgar Holdings (SOLGAR Since 1947 MultiPlus WHOLEFOOD CONCENTRATE MULTIVITAMIN FORMULA) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenia graficznych unijnych znaków towarowych SOLGAR Since 1947 MultiPlus WHOLEFOOD CONCENTRATE MULTIVITAMIN FORMULA — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy MULTIPLUS — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

31

2019/C 213/31

Sprawa T-214/18: Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — Briois/Parlament (Przywileje i immunitety — Członek Parlamentu Europejskiego — Decyzja o uchyleniu immunitetu parlamentarnego — Związek z funkcjami parlamentarnymi — Równość traktowania — Zasada dobrej administracji — Prawo do obrony — Odpowiedzialność pozaumowna)

32

2019/C 213/32

Sprawa T-271/18: Wyrok Sądu z dnia 6 maja 2019 r. — Mauritsch/INEA (Służba publiczna — Personel kontraktowy — Umowa na czas określony — Początkowe odrzucenie przez skarżącego oferty przedłużenia umowy — Rezygnacja — Odmowa prawa do zasiłku dla bezrobotnych — Odpowiedzialność)

32

2019/C 213/33

Sprawa T-407/18: Wyrok Sądu z dnia 7 maja 2019 r. — WP/EUIPO (Służba publiczna — Personel tymczasowy — Umowa na czas określony — Decyzja o nieprzedłużeniu — Oczywisty błąd w ocenie — Obowiązek staranności — Równość traktowania — Zasada zgodności skargi z zażaleniem)

33

2019/C 213/34

Sprawa T-423/18: Wyrok Sądu z dnia 7 maja 2019 r. — Fissler/EUIPO (vita) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego vita — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Charakter opisowy — Pojęcie właściwości — Nazwa koloru — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

34

2019/C 213/35

Sprawa T-558/18: Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — Lupu/EUIPO — Et Djili Soy Dzhihangir Ibryam (Djili DS) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Djili DS — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy DJILI — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

34

2019/C 213/36

Sprawa T-353/18: Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — Promeco/EUIPO — Aerts (naczynia) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru — Wycofanie wniosku o unieważnienie prawa do wzoru — Umorzenie postępowania)

35

2019/C 213/37

Sprawa T-381/18: Postanowienie Sądu z dnia 29 kwietnia 2019 r. — Engel/EUIPO — F. Engel (ENGEL) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

36

2019/C 213/38

Sprawa T-495/18: Postanowienie Sądu z dnia 29 kwietnia 2019 r. — Dermatest/EUIPO (DERMATEST) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego DERMATEST — Odmowa rejestracji — Wycofanie zgłoszenia do rejestracji — Umorzenie postępowania)

37

2019/C 213/39

Sprawa T-530/18: Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — Rumunia/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — EFRG i EFRROW — Decyzja wykonawcza Komisji — Doręczenie adresatowi — Publikacja decyzji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej — Termin do wniesienia skargi — Rozpoczęcie biegu terminu — Przekroczenie terminu — Niedopuszczalność)

37

2019/C 213/40

Sprawa T-145/19 R: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 2 maja 2019 r. — Jap Energéticas y Medioambientales/Komisja (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych — Środowisko naturalne — Instrument finansowy na rzecz środowiska naturalnego (LIFE) — Projekt LIFE 11 ENV/ES/000593-H2AL RECYCLING — Odzyskanie nienależnie wypłaconych kwot — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

38

2019/C 213/41

Sprawa T-114/19: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2019 r. — Pavel/EUIPO — bugatti (B)

39

2019/C 213/42

Sprawa T-190/19: Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2019 r. — BF/Komisja

40

2019/C 213/43

Sprawa T-196/19: Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2019 r. — AZ/Komisja

41

2019/C 213/44

Sprawa T-198/19: Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2019 r. — BA/Komisja

42

2019/C 213/45

Sprawa T-200/19: Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2019 r. — BB/Komisja

44

2019/C 213/46

Sprawa T-201/19: Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2019 r. — BC/Komisja

45

2019/C 213/47

Sprawa T-205/19: Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2019 r. — BD/Komisja

47

2019/C 213/48

Sprawa T-201/19: Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2019 r. — Società Agricola Tenuta di Rimale i in./Komisja Europejska

48

2019/C 213/49

Sprawa T-231/19: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. Klöckner Pentaplast/Komisja

49

2019/C 213/50

Sprawa T-232/19: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — H&R Ölwerke Schindler/Komisja

50

2019/C 213/51

Sprawa T-233/19: Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2019 r. — Infineon Technologies Dresden/Komisja

52

2019/C 213/52

Sprawa T-234/19: Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2019 r. — Infineon Technologies/Komisja

53

2019/C 213/53

Sprawa T-237/19: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — GTP/Komisja

54

2019/C 213/54

Sprawa T-238/19: Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2019 r. — Wepa Hygieneprodukte i in./Komisja

55

2019/C 213/55

Sprawa T-240/19: Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2019 r. — A9.com/EUIPO (Ikona w formie dzwonka)

56

2019/C 213/56

Sprawa C-246/19: Skarga wniesiona w dniu 10 kwietnia 2019 r. — Królestwo Kambodży i (CRF)/Komisja

57

2019/C 213/57

Sprawa T-248/19: Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2019 r. — Bilde/Parlament

58

2019/C 213/58

Sprawa T-251/19: Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2019 r. — Wieland-Werke/Komisja

59

2019/C 213/59

Sprawa T-252/19: Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2019 r. — Pech/Rada

60

2019/C 213/60

Sprawa T-253/19: Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2019 r. — BG/Parlament

62

2019/C 213/61

Sprawa T-260/19: Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2019 r. — Al-Tarazi/Rada

62

2019/C 213/62

Sprawa T-268/19: Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2019 r. — Imagina Media Audiovisual i in./Komisja

63

2019/C 213/63

Sprawa T-269/19: Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2019 r. — Imagina Media Audiovisual, SA/Komisja

65

2019/C 213/64

Sprawa T-270/19: Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2019 r. — Amazon Technologies/EUIPO (ring)

66

2019/C 213/65

Sprawa T-272/19: Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2019 r. — TO/ESDZ

67

2019/C 213/66

Sprawa T-274/19: Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2019 r. — Target Ventures Group/EUIPO — Target Partners (TARGET VENTURES)

68

2019/C 213/67

Sprawa T-275/19: Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2019 r. — PNB Banka i in./EBC

69

2019/C 213/68

Sprawa T-277/19: Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2019 r. — BK/Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu

71

2019/C 213/69

Sprawa T-278/19: Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2019 r. — Aurora/CPVO — SESVanderhave (M 02205)

71

2019/C 213/70

Sprawa T-280/19: Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2019 r. — Highgate Capital Management LLP/Komisja

73

2019/C 213/71

Sprawa T-281/19: Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2019 r. — Cypr/EUIPO — Filotas Bellas & Yios (Halloumi Vermion grill cheese M BELAS PREMIUM GREEK DAIRY SINCE 1927)

74

2019/C 213/72

Sprawa T-282/19: Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2019 r. — Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi/EUIPO — Filotas Bellas & Yios ((Halloumi χαλλούμι Vermion grill cheese M BELAS PREMIUM GREEK DAIRY SINCE 1927)

75

2019/C 213/73

Sprawa T-285/19: Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2019 r. — SGI Studio Galli Ingegneria Srl/Komisja

76

2019/C 213/74

Sprawa T-286/19: Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2019 r. — Azarov/Rada

78

2019/C 213/75

Sprawa T-288/19: Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2019 r. — Divaro/EUIPO — Grendene (IPANEMA)

79

2019/C 213/76

Sprawa T-290/19: Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2019 r. — Stada Arzneimittel/EUIPO (Przedstawienie dwóch czerwonych zaokrąglonych linii umieszczonych jedna nad drugą)

80

2019/C 213/77

Sprawa T-295/19: Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2019 r. — Klymenko/Rada

80

2019/C 213/78

Sprawa T-296/19: Skarga wniesiona w dniu 6 maja 2019 r. — Sumol + Compal Marcas/EUIPO — Heretat Mont-Rubi (SUM011)

82

2019/C 213/79

Sprawa T-508/18: Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — OLX/EUIPO — Stra (STRADIA)

83

2019/C 213/80

Sprawa T-543/18: Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — XK/Komisja

83

2019/C 213/81

Sprawa T-546/18: Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — XM i in./Komisja

83

2019/C 213/82

Sprawa T-570/18: Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — YQ/Komisja

84

2019/C 213/83

Sprawa T-571/18: Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — YR/Komisja

84

2019/C 213/84

Sprawa T-572/18: Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — YS/Komisja

84

2019/C 213/85

Sprawa T-746/18: Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — Bronckers/Komisja

85

---

| PL | Ze względu na ochronę danych osobowych i/lub poufności niektóre informacje zawarte w tym wydaniu nie mogą zostać ujawnione, stąd publikacja nowej oryginalnej wersji. |
| --- | --- |

PL

Ze względu na ochronę danych osobowych i/lub poufności niektóre informacje zawarte w tym wydaniu nie mogą zostać ujawnione, stąd publikacja nowej oryginalnej wersji.

---

IV Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

CDJ

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/1 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/1

---

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

(2019/C 213/01)

Ostatnia publikacja

Dz.U. C 206 z 17.6.2019

Wcześniejsze publikacje

Dz.U. C 187 z 3.6.2019

Dz.U. C 182 z 27.5.2019

Dz.U. C 172 z 20.5.2019

Dz.U. C 164 z 13.5.2019

Dz.U. C 155 z 6.5.2019

Dz.U. C 148 z 29.4.2019

Teksty te są dostępne na stronie internetowej:

EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu

---

V Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

CDJ

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/2 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/2

---

Odwołanie od postanowienia Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 25 września 2018 r. w sprawie T-365/18, Michal Harvilik — HYDRA/Republika Czeska, Europejski Trybunał Praw Człowieka, wniesione w dniu 7 grudnia 2018 r. przez Michala Harvilika — HYDRA

(Sprawa C-768/18 P)

(2019/C 213/02)

Język postępowania: słowacki

Strony

Wnoszący odwołanie: Michal Harvilik — HYDRA (przedstawiciel: adwokat A. Wagner)

Druga strona postępowania: Republika Czeska, Europejski Trybunał Praw Człowieka

Postanowieniem z dnia 19 marca 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości (siódma izba) uznał odwołanie za niedopuszczalne.

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/2 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/2

---

Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 6 grudnia 2018 r. w sprawie T-665/17, China Construction Bank/EUIPO, wniesione w dniu 14 lutego 2019 r. przez China Construction Bank Corp.

(Sprawa C-115/19 P)

(2019/C 213/03)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: China Construction Bank Corp. (przedstawiciele: A. Carboni, J. Gibbs, solicitors)

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Groupement des cartes bancaires

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

| — | uchylenie wyroku Sądu z dnia 6 grudnia 2018 r. w sprawie T-665/17; |
| --- | --- |

—

uchylenie wyroku Sądu z dnia 6 grudnia 2018 r. w sprawie T-665/17;

| — | wydanie ostatecznego orzeczenia w odniesieniu do art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 (1) lub, ewentualnie, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd; |
| --- | --- |

—

wydanie ostatecznego orzeczenia w odniesieniu do art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 (1) lub, ewentualnie, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd;

| — | obciążenie EUIPO i każdego interwenienta w niniejszym odwołaniu własnymi kosztami oraz kosztami wnoszącego odwołanie poniesionymi w niniejszym postępowaniu oraz w postępowaniu przed Sądem w sprawie T-665/17. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO i każdego interwenienta w niniejszym odwołaniu własnymi kosztami oraz kosztami wnoszącego odwołanie poniesionymi w niniejszym postępowaniu oraz w postępowaniu przed Sądem w sprawie T-665/17.

Zarzuty i główne argumenty

Wnoszący odwołanie podnosi trzy zarzuty wobec zaskarżonego wyroku, a mianowicie że Sąd:

| 1. | naruszył przepisy art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 oraz |
| --- | --- |

1.

naruszył przepisy art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 oraz

| 2. | nie uzasadnił swojego wniosku, zgodnie z którym powołany przez interwenienta wcześniejszy znak towarowy (zwany dalej „wcześniejszym znakiem towarowym”) posiada wzmocniony charakter odróżniający w odniesieniu do „spraw finansowych, spraw monetarnych, spraw bankowych”, oraz |
| --- | --- |

2.

nie uzasadnił swojego wniosku, zgodnie z którym powołany przez interwenienta wcześniejszy znak towarowy (zwany dalej „wcześniejszym znakiem towarowym”) posiada wzmocniony charakter odróżniający w odniesieniu do „spraw finansowych, spraw monetarnych, spraw bankowych”, oraz

| 3. | przeinaczył okoliczności faktyczne zarówno przy dokonywaniu swojej oceny wcześniejszego znaku towarowego i spornego znaku towarowego, jak również przy dochodzeniu do wspomnianego powyżej wniosku w odniesieniu do wzmocnionego charakteru odróżniającego. |
| --- | --- |

3.

przeinaczył okoliczności faktyczne zarówno przy dokonywaniu swojej oceny wcześniejszego znaku towarowego i spornego znaku towarowego, jak również przy dochodzeniu do wspomnianego powyżej wniosku w odniesieniu do wzmocnionego charakteru odróżniającego.

Oparty na naruszeniu art. 8 ust. 1 lit. b) zarzut wnoszącego odwołanie można jeszcze podzielić na szereg błędów popełnionych przez Sąd przy dokonywaniu swojej oceny sprawy, a mianowicie:

| 1. | Sąd uwzględnił renomę wcześniejszego znaku towarowego zarówno w trakcie pierwszego etapu dokonywania oceny podobieństwa znaków towarowych, jak i przy dokonywaniu całościowej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, co było nieprawidłowym podejściem prowadzącym do niedozwolonego „podwójnego uwzględnienia”; |
| --- | --- |

1.

Sąd uwzględnił renomę wcześniejszego znaku towarowego zarówno w trakcie pierwszego etapu dokonywania oceny podobieństwa znaków towarowych, jak i przy dokonywaniu całościowej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, co było nieprawidłowym podejściem prowadzącym do niedozwolonego „podwójnego uwzględnienia”;

| 2. | Sąd błędnie uznał zarówno wcześniejszy znak towarowy, jak i sporny znak towarowy za zasadniczo słowne znaki towarowe, nie biorąc wystarczająco pod uwagę ich charakteru graficznego, co miało negatywny wpływ na ocenę podobieństwa zarówno wizualnego, jak i fonetycznego rozpatrywanych znaków towarowych oraz na względne znaczenie, jakie należało nadać każdej z tych kwestii; |
| --- | --- |

2.

Sąd błędnie uznał zarówno wcześniejszy znak towarowy, jak i sporny znak towarowy za zasadniczo słowne znaki towarowe, nie biorąc wystarczająco pod uwagę ich charakteru graficznego, co miało negatywny wpływ na ocenę podobieństwa zarówno wizualnego, jak i fonetycznego rozpatrywanych znaków towarowych oraz na względne znaczenie, jakie należało nadać każdej z tych kwestii;

| 3. | Sąd popełnił szereg błędów przy określaniu usług z klasy 36 w odniesieniu do których stwierdził on, iż wcześniejszy znak towarowy cieszy się renomą, a w konsekwencji charakterem odróżniającym, oraz |
| --- | --- |

3.

Sąd popełnił szereg błędów przy określaniu usług z klasy 36 w odniesieniu do których stwierdził on, iż wcześniejszy znak towarowy cieszy się renomą, a w konsekwencji charakterem odróżniającym, oraz

| 4. | z uwagi zarówno na wspomniane powyżej błędy, jak i na fakt, iż Sąd nie wziął pod uwagę dodatkowych ważnych czynników, Sąd nie dokonał właściwej całościowej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w wypadku wcześniejszego znaku towarowego i spornego znaku towarowego. |
| --- | --- |

4.

z uwagi zarówno na wspomniane powyżej błędy, jak i na fakt, iż Sąd nie wziął pod uwagę dodatkowych ważnych czynników, Sąd nie dokonał właściwej całościowej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w wypadku wcześniejszego znaku towarowego i spornego znaku towarowego.

---

(1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2017, L 154, s. 1).

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/4 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/4

---

Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 4 grudnia 2018 r. w sprawie T-560/16, Gregor Schneider/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 14 lutego 2019 r. przez Gregora Schneidera

(Sprawa C-116/19 P)

(2019/C 213/04)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Gregor Schneider (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Żądania wnoszącego odwołanie

| 1. | uchylenie w całości wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 4 grudnia 2018 r. w sprawie T-560/16; |
| --- | --- |

1.

uchylenie w całości wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 4 grudnia 2018 r. w sprawie T-560/16;

| 2. | orzeczenie zgodnie z żądaniami przedstawionymi we wspomnianym postępowaniu przez skarżącego, czyli:
  stwierdzenie nieważności decyzji EUIPO (w owym okresie — OHIM) z dnia 2 października 2014 r. o przeniesieniu skarżącego z departamentu „Współpraca międzynarodowa i sprawy prawne” do departamentu „Operacje” tego organu;
  posiłkowo, po uchyleniu wspomnianego wyroku, przekazanie sprawy Sądowi; |
| --- | --- |

2.

orzeczenie zgodnie z żądaniami przedstawionymi we wspomnianym postępowaniu przez skarżącego, czyli:

stwierdzenie nieważności decyzji EUIPO (w owym okresie — OHIM) z dnia 2 października 2014 r. o przeniesieniu skarżącego z departamentu „Współpraca międzynarodowa i sprawy prawne” do departamentu „Operacje” tego organu;

posiłkowo, po uchyleniu wspomnianego wyroku, przekazanie sprawy Sądowi;

| 3. | obciążenie EUIPO całością kosztów postępowania, a mianowicie zarówno postępowania przed Sądem, jak i postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości. |
| --- | --- |

3.

obciążenie EUIPO całością kosztów postępowania, a mianowicie zarówno postępowania przed Sądem, jak i postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości.

Zarzuty i główne argumenty

Odwołanie oparto na dziewięciu zarzutach.

Po pierwsze, w zaskarżonym wyroku Sąd dokonał błędnej wykładni „zasady zgodności” między zażaleniem wnoszonym zgodnie z art. 91 ust. 2 regulaminu pracowniczego a skargą związaną z tym zażaleniem, ponieważ Sąd odrzucił jako niedopuszczalny zarzut skargi, odsyłając do zasady zgodności, podczas gdy w chwili wniesienia zażalenia, wobec braku przydzielenia zadań, które jeszcze nie miało miejsca, skarżący nie mógł podnieść wspomnianego zarzutu.

Po drugie, Sąd dokonał błędnej wykładni kryteriów oceny istnienia nadużycia władzy, opierając się na maksymie prawnej, zgodnie z którą w wypadku środka polegającego na ponownym przydzieleniu zadań, gdy to ponowne przydzielenie nie zostało uznane za niezgodne z interesem służby, nie może zaistnieć nadużycie władzy. Ta maksyma prawna nie może być słuszna, ponieważ zdaniem skarżącego wyklucza ona co do zasady wypadki nadużycia władzy we wszystkich sytuacjach, w których administracja podnosi uprawdopodobniony interes służby, jednak nie realizuje go faktycznie. Dokładnie tak jest w wypadku przemyślnego nadużycia władzy, w związku z czym należy uniknąć sytuacji, w której w sposób ogólny uchylono by kontrolę sądową za pomocą tak sformułowanej maksymy prawnej.

Po trzecie, Sąd dokonał błędnej wykładni przesłanek przesłuchania, które powinno zagwarantować prawo skarżącego do bycia wysłuchanym, określone w szczególności w art. 41 ust. 1 w związku z art. 41 ust. 2 lit. a) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, stwierdzając, że przesłuchanie jest niezbędne, jedynie gdy rozpatrywany środek indywidualny może zdaniem administracji wywołać niekorzystny skutek dla danej osoby. Przesłuchanie i poszanowanie prawa do bycia wysłuchanym służą zaś dokładnie do przedstawienia punktów widzenia oraz rozpatrywanych środków, których sama administracja jeszcze nie uwzględniła.

Po czwarte, Sąd naruszył wielokrotnie prawo skarżącego do bycia wysłuchanym, w szczególności pomijając nowy argument przedstawiony na rozprawie zgodnie z art. 85 ust. 3 regulaminu postępowania przed Sądem, nie uwzględniając odpowiedniego wniosku o wysłuchanie świadka i nie przyjmując decyzji na podstawie art. 85 ust. 4 wspomnianego regulaminu postępowania. Sąd naruszył również prawo skarżącego do bycia wysłuchanym, ponieważ nie przesłuchał świadków wskazanych już w skardze, zarzucając równocześnie skarżącemu brak przedstawienia wystarczających dowodów.

A zatem Sąd naruszył również, po piąte, podstawowe zasady związane ze sprawiedliwym procesem i z państwem prawa w rozumieniu art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, czym wzbudził wątpliwości dotyczące skuteczności ochrony sądowej.

Po szóste, Sąd wielokrotnie przeinaczył okoliczności faktyczne rozpatrywanej sprawy.

Ponadto skarżący podnosi, po siódme, błędy w ocenie faktów, po ósme, brak uzasadnienia, i w dziewiątej kolejności — naruszenie reguł logiki.

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/5 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/5

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 27 lutego 2019 r. — MG, NH/Germanwings GmbH

(Sprawa C-190/19)

(2019/C 213/05)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Amtsgericht Hamburg

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: MG, NH

Strona pozwana: Germanwings GmbH

Pytanie prejudycjalne

Czy wynikające z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) prawo do odszkodowania przysługuje także wtedy, gdy pasażer ze względu na stosunkowo niewielkie opóźnienie przylotu nie zdążył na lot łączony i w wyniku tego przybył do miejsca docelowego z opóźnieniem, wynoszącym co najmniej trzy godziny, jednak oba loty obsługiwane były przez różnych przewoźników lotniczych, a potwierdzenie rezerwacji dokonane zostało przez biuro podróży, które przygotowało zestawienie lotów dla swojego klienta?

---

(1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/6 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/6

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Valenciana (Hiszpania) w dniu 11 marca 2019 r. — Promociones Oliva Park S.L./Tribunal Económico Administrativo Regional (TEAR) de la Comunidad Valenciana

(Sprawa C-220/19)

(2019/C 213/06)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Valenciana

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca odwołanie: Promociones Oliva Park S.L.

Druga strona postępowania: Tribunal Económico Administrativo Regional (TEAR) de la Comunidad Valenciana

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 1 ust. 2 dyrektywy 2008/118/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie nominalnie bezpośredniemu podatkowi takiemu jak IVPEE, który, zważywszy na jego rzeczywisty charakter, jest podatkiem pośrednim bez szczególnego celu, wyłącznie o charakterze budżetowym, przy czym kwalifikacja przyznana mu przez prawo krajowe nie może mieć pierwszeństwa nad wykładnią prawa Unii, które podlega celom właściwym dla tego porządku prawnego i na podstawie obiektywnych cech opodatkowania? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 1 ust. 2 dyrektywy 2008/118/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie nominalnie bezpośredniemu podatkowi takiemu jak IVPEE, który, zważywszy na jego rzeczywisty charakter, jest podatkiem pośrednim bez szczególnego celu, wyłącznie o charakterze budżetowym, przy czym kwalifikacja przyznana mu przez prawo krajowe nie może mieć pierwszeństwa nad wykładnią prawa Unii, które podlega celom właściwym dla tego porządku prawnego i na podstawie obiektywnych cech opodatkowania?

| 2) | Czy pomimo zakwalifikowania IVPEE jako podatek środowiskowy podatek ten realizuje zasadniczy cel budżetowy poprzez opodatkowanie w taki sam sposób działalności w zakresie produkcji oraz włączenia do systemu energii elektrycznej, niezależnie od intensywności tej działalności i jej wpływu na środowisko, z naruszeniem art. 1, art. 3 ust. 1, 2 i art. 3 ust. 3 lit. a) w związku z art. 2 lit. k) dyrektywy 2009/28/WE? |
| --- | --- |

2)

Czy pomimo zakwalifikowania IVPEE jako podatek środowiskowy podatek ten realizuje zasadniczy cel budżetowy poprzez opodatkowanie w taki sam sposób działalności w zakresie produkcji oraz włączenia do systemu energii elektrycznej, niezależnie od intensywności tej działalności i jej wpływu na środowisko, z naruszeniem art. 1, art. 3 ust. 1, 2 i art. 3 ust. 3 lit. a) w związku z art. 2 lit. k) dyrektywy 2009/28/WE?

| 3) | Czy należy interpretować, że zasada wolnej konkurencji i promowania energii ze źródeł odnawialnych sprzeciwia się IVPEE w zakresie, w jakim IVPEE zapewnia takie samo traktowanie pod względem podatkowym energii ze źródeł nieodnawialnych i energii ze źródeł odnawialnych, dyskryminując źródła odnawialne i naruszając system wsparcia przewidziany w art. 2 lit. k) dyrektywy 2009/28/WE? |
| --- | --- |

3)

Czy należy interpretować, że zasada wolnej konkurencji i promowania energii ze źródeł odnawialnych sprzeciwia się IVPEE w zakresie, w jakim IVPEE zapewnia takie samo traktowanie pod względem podatkowym energii ze źródeł nieodnawialnych i energii ze źródeł odnawialnych, dyskryminując źródła odnawialne i naruszając system wsparcia przewidziany w art. 2 lit. k) dyrektywy 2009/28/WE?

| 4) | Wreszcie, czy wspomniana zasada wolnej konkurencji oraz art. 32, 33 i 34 (rozdział VIII, „Organizacja dostępu do systemu”) dyrektywy 2009/72/WE sprzeciwiają się IVPEE ze względu na to, że IVPEE zezwala na dyskryminację pozytywną producentów energii elektrycznej innych niż krajowi, ze szkodą dla producentów hiszpańskich, zakłócając krajowy rynek energii elektrycznej i dostęp do systemu? |
| --- | --- |

4)

Wreszcie, czy wspomniana zasada wolnej konkurencji oraz art. 32, 33 i 34 (rozdział VIII, „Organizacja dostępu do systemu”) dyrektywy 2009/72/WE sprzeciwiają się IVPEE ze względu na to, że IVPEE zezwala na dyskryminację pozytywną producentów energii elektrycznej innych niż krajowi, ze szkodą dla producentów hiszpańskich, zakłócając krajowy rynek energii elektrycznej i dostęp do systemu?

---

(1)  Dyrektywa Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylająca dyrektywę 92/12/EWG (Dz.U. 2008, L 9, s. 12).

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/7 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/7

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark (Austria) w dniu 14 marca 2019 r. — DX

(Sprawa C-227/19)

(2019/C 213/07)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landesverwaltungsgericht Steiermark

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: DX

Organ, którego działania skarga dotyczy: Bürgermeister der Stadt Graz

Uczestnik postępowania: Finanzpolizei

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 56 TFUE i dyrektywę 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącą delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (1) oraz dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/67/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie egzekwowania dyrektywy 96/71/WE (2) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który przewiduje bardzo wysokie grzywny, w szczególności wysokie kary minimalne nakładane łącznie na danego pracownika, za naruszenie formalnych obowiązków w przypadku transgranicznego zatrudnienia pracowników, takich jak brak utrzymywania dokumentów dotyczących wynagrodzeń lub brak zawiadomienia centralnego urzędu koordynacji (zawiadomienia ZKO)? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 56 TFUE i dyrektywę 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącą delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (1) oraz dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/67/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie egzekwowania dyrektywy 96/71/WE (2) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który przewiduje bardzo wysokie grzywny, w szczególności wysokie kary minimalne nakładane łącznie na danego pracownika, za naruszenie formalnych obowiązków w przypadku transgranicznego zatrudnienia pracowników, takich jak brak utrzymywania dokumentów dotyczących wynagrodzeń lub brak zawiadomienia centralnego urzędu koordynacji (zawiadomienia ZKO)?

| 2) | W wypadku nieudzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:
  Czy art. 56 TFUE i dyrektywę 96/71/WE oraz dyrektywę 2014/67/UE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie nakładaniu kumulatywnych grzywien za naruszenie obowiązków formalnych w przypadku transgranicznego zatrudnienia pracowników bez bezwzględnej górnej granicy? |
| --- | --- |

2)

W wypadku nieudzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:

Czy art. 56 TFUE i dyrektywę 96/71/WE oraz dyrektywę 2014/67/UE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie nakładaniu kumulatywnych grzywien za naruszenie obowiązków formalnych w przypadku transgranicznego zatrudnienia pracowników bez bezwzględnej górnej granicy?

---

(1)  Dz.U. 1997, L 18, s. 1.

(2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/67/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie egzekwowania dyrektywy 96/71/WE dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, zmieniająca rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym (Dz.U. 2014, L 159, s. 11).

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/8 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/8

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative (Luksemburg) w dniu 20 marca 2019 r. — Wielkie Księstwo Luksemburga/B

(Sprawa C-245/19)

(2019/C 213/08)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Cour administrative

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Wielkie Księstwo Luksemburga

Druga strona postępowania: B

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 7, 8 i art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ewentualnie interpretowane w związku z art. 47 rzeczonej karty, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom prawa krajowego państwa członkowskiego, które w ramach procedury dotyczącej wymiany informacji na podstawie wniosku, ustanowionej w szczególności w celu wdrożenia dyrektywy Rady 2011/16/UE z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania i uchylającej dyrektywę 77/799/EWG (1), wykluczają możliwość wniesienia jakiegokolwiek środka zaskarżenia, w tym sądowego, przez osobę trzecią, która posiada odnośne informacje, przeciwko decyzji, w drodze której właściwy organ tego państwa członkowskiego zobowiązuje ją do udzielenia mu informacji w celu wykonania wniosku o wymianę informacji pochodzącego z innego państwa członkowskiego? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 7, 8 i art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ewentualnie interpretowane w związku z art. 47 rzeczonej karty, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom prawa krajowego państwa członkowskiego, które w ramach procedury dotyczącej wymiany informacji na podstawie wniosku, ustanowionej w szczególności w celu wdrożenia dyrektywy Rady 2011/16/UE z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania i uchylającej dyrektywę 77/799/EWG (1), wykluczają możliwość wniesienia jakiegokolwiek środka zaskarżenia, w tym sądowego, przez osobę trzecią, która posiada odnośne informacje, przeciwko decyzji, w drodze której właściwy organ tego państwa członkowskiego zobowiązuje ją do udzielenia mu informacji w celu wykonania wniosku o wymianę informacji pochodzącego z innego państwa członkowskiego?

| 2) | W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy art. 1 ust. 1 i art. 5 dyrektywy 2011/16 należy interpretować, w razie potrzeby biorąc pod uwagę ewolucyjny charakter wykładni art. 26 modelowej konwencji podatkowej OECD, w ten sposób, że wniosek o wymianę informacji wraz z wykonującą go decyzją nakazową właściwego organu współpracującego państwa członkowskiego spełnia kryterium oczywistego braku przewidywalnego związku, w przypadku gdy wnioskujące państwo członkowskie wskazuje tożsamość danego podatnika, okres objęty dochodzeniem we wnioskującym państwie członkowskim oraz tożsamość posiadacza żądanych informacji, jednak występuje o informacje dotyczące umów oraz związanych z nimi faktur i płatności, które nie są określone precyzyjnie, lecz za pomocą kryteriów dotyczących, po pierwsze, faktu zawarcia ich przez wskazanego posiadacza informacji, po drugie, ich stosowania w latach podatkowych, których dotyczy dochodzenie organów wnioskującego państwa, oraz po trzecie, ich związku ze wskazanym podatnikiem? |
| --- | --- |

2)

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy art. 1 ust. 1 i art. 5 dyrektywy 2011/16 należy interpretować, w razie potrzeby biorąc pod uwagę ewolucyjny charakter wykładni art. 26 modelowej konwencji podatkowej OECD, w ten sposób, że wniosek o wymianę informacji wraz z wykonującą go decyzją nakazową właściwego organu współpracującego państwa członkowskiego spełnia kryterium oczywistego braku przewidywalnego związku, w przypadku gdy wnioskujące państwo członkowskie wskazuje tożsamość danego podatnika, okres objęty dochodzeniem we wnioskującym państwie członkowskim oraz tożsamość posiadacza żądanych informacji, jednak występuje o informacje dotyczące umów oraz związanych z nimi faktur i płatności, które nie są określone precyzyjnie, lecz za pomocą kryteriów dotyczących, po pierwsze, faktu zawarcia ich przez wskazanego posiadacza informacji, po drugie, ich stosowania w latach podatkowych, których dotyczy dochodzenie organów wnioskującego państwa, oraz po trzecie, ich związku ze wskazanym podatnikiem?

---

(1)  Dz.U. 2011, L 64, s. 1.

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/9 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/9

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative (Luksemburg) w dniu 20 marca 2019 r. — Wielkie Księstwo Luksemburga/B, C, D, F.C.

(Sprawa C-246/19)

(2019/C 213/09)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Cour administrative

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Wielkie Księstwo Luksemburga

Druga strona postępowania: B, C, D, F.C.

Inny uczestnik postępowania: A

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 7, 8 i art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ewentualnie interpretowane w związku z art. 47 rzeczonej karty, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom prawa krajowego państwa członkowskiego, które w ramach procedury dotyczącej wymiany informacji na podstawie wniosku, ustanowionej w szczególności w celu wdrożenia dyrektywy Rady 2011/16/UE z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania i uchylającej dyrektywę 77/799/EWG (1), wykluczają możliwość wniesienia jakiegokolwiek środka zaskarżenia, w tym sądowego, przez podatnika, którego dotyczy dochodzenie we wnioskującym państwie członkowskim, oraz przez zainteresowaną osobę trzecią przeciwko decyzji, w drodze której właściwy organ tego państwa członkowskiego zobowiązuje osobę, która posiada odnośne informacje, do udzielenia mu informacji w celu wykonania wniosku o wymianę informacji pochodzącego z innego państwa członkowskiego? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 7, 8 i art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ewentualnie interpretowane w związku z art. 47 rzeczonej karty, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom prawa krajowego państwa członkowskiego, które w ramach procedury dotyczącej wymiany informacji na podstawie wniosku, ustanowionej w szczególności w celu wdrożenia dyrektywy Rady 2011/16/UE z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania i uchylającej dyrektywę 77/799/EWG (1), wykluczają możliwość wniesienia jakiegokolwiek środka zaskarżenia, w tym sądowego, przez podatnika, którego dotyczy dochodzenie we wnioskującym państwie członkowskim, oraz przez zainteresowaną osobę trzecią przeciwko decyzji, w drodze której właściwy organ tego państwa członkowskiego zobowiązuje osobę, która posiada odnośne informacje, do udzielenia mu informacji w celu wykonania wniosku o wymianę informacji pochodzącego z innego państwa członkowskiego?

| 2) | W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy art. 1 ust. 1 i art. 5 dyrektywy 2011/16 należy interpretować, w razie potrzeby biorąc pod uwagę ewolucyjny charakter wykładni art. 26 modelowej konwencji podatkowej OECD, w ten sposób, że wniosek o wymianę informacji wraz z wykonującą go decyzją nakazową właściwego organu współpracującego państwa członkowskiego spełnia kryterium oczywistego braku przewidywalnego związku, w przypadku gdy wnioskujące państwo członkowskie wskazuje tożsamość danego podatnika, okres objęty dochodzeniem we wnioskującym państwie członkowskim oraz tożsamość posiadacza żądanych informacji, jednak występuje o informacje dotyczące rachunków bankowych i aktywów finansowych, które nie są określone precyzyjnie, lecz za pomocą kryteriów dotyczących, po pierwsze, faktu posiadania tych informacji przez wskazanego posiadacza informacji, po drugie, lat podatkowych, których dotyczy dochodzenie organów wnioskującego państwa, oraz po trzecie, ich związku ze wskazanym podatnikiem? |
| --- | --- |

2)

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy art. 1 ust. 1 i art. 5 dyrektywy 2011/16 należy interpretować, w razie potrzeby biorąc pod uwagę ewolucyjny charakter wykładni art. 26 modelowej konwencji podatkowej OECD, w ten sposób, że wniosek o wymianę informacji wraz z wykonującą go decyzją nakazową właściwego organu współpracującego państwa członkowskiego spełnia kryterium oczywistego braku przewidywalnego związku, w przypadku gdy wnioskujące państwo członkowskie wskazuje tożsamość danego podatnika, okres objęty dochodzeniem we wnioskującym państwie członkowskim oraz tożsamość posiadacza żądanych informacji, jednak występuje o informacje dotyczące rachunków bankowych i aktywów finansowych, które nie są określone precyzyjnie, lecz za pomocą kryteriów dotyczących, po pierwsze, faktu posiadania tych informacji przez wskazanego posiadacza informacji, po drugie, lat podatkowych, których dotyczy dochodzenie organów wnioskującego państwa, oraz po trzecie, ich związku ze wskazanym podatnikiem?

---

(1)  Dz.U. 2011, L 64, s. 1.

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/10 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/10

---

Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Cypryjska

(Sprawa C-248/19)

(2019/C 213/10)

Język postępowania: grecki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou i E. Manhaeve)

Strona pozwana: Republika Cypryjska

Żądania strony skarżącej

| — | Skarżąca wnosi do Trybunału o stwierdzenie, że:






  — | nie zapewniając wyposażenia w system zbierania 31 aglomeracji (Aradippou, Ipsonas, Dali, Varoklini, Deryneia, Sotira, Xylofagou, Pervolia, Kolossi, Poli Chrysochous, Leivadia, Dromolaxia, Pera Chorio-Nisou, Liopetri, Avgorou, Paliometocho, Kiti, Frenaros, Ormideia, Kokkinotrimithia, Trachoni, Episkopi, Xylotympou, Pano Polemidia, Pyla, Lympia, Parekklisia, Kakopetria, Achna, Meneou i Pyrgos) zgodnie z art. 3 i załącznikiem I część A do dyrektywy [91/271/EWG], oraz |
| --- | --- | --- |

—

Skarżąca wnosi do Trybunału o stwierdzenie, że:

—

nie zapewniając wyposażenia w system zbierania 31 aglomeracji (Aradippou, Ipsonas, Dali, Varoklini, Deryneia, Sotira, Xylofagou, Pervolia, Kolossi, Poli Chrysochous, Leivadia, Dromolaxia, Pera Chorio-Nisou, Liopetri, Avgorou, Paliometocho, Kiti, Frenaros, Ormideia, Kokkinotrimithia, Trachoni, Episkopi, Xylotympou, Pano Polemidia, Pyla, Lympia, Parekklisia, Kakopetria, Achna, Meneou i Pyrgos) zgodnie z art. 3 i załącznikiem I część A do dyrektywy [91/271/EWG], oraz

| — | nie zapewniając, by w tych samych aglomeracjach ścieki komunalne przed odprowadzeniem były poddane wtórnemu oczyszczaniu lub innemu równie skutecznemu oczyszczaniu zgodnie z art. 4, 10 i 15 oraz załącznikiem I części B i D do dyrektywy [91/271/EWG],
  Republika Cypryjska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 3, 4, 10 i 15 oraz załącznika I do dyrektywy 91/271/EWG (1) dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych;
  oraz o |
| --- | --- |

—

nie zapewniając, by w tych samych aglomeracjach ścieki komunalne przed odprowadzeniem były poddane wtórnemu oczyszczaniu lub innemu równie skutecznemu oczyszczaniu zgodnie z art. 4, 10 i 15 oraz załącznikiem I części B i D do dyrektywy [91/271/EWG],

Republika Cypryjska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 3, 4, 10 i 15 oraz załącznika I do dyrektywy 91/271/EWG (1) dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych;

oraz o

| — | obciążenie Republiki Cypryjskiej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Republiki Cypryjskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

| 1. | W braku zintegrowanego i funkcjonalnego systemu zbierania Republika Cypryjska nie dochowała terminu upływającego w dniu 31 grudnia 2012 r. określonego dyrektywą 91/271/EWG dotyczącą oczyszczania ścieków komunalnych (przedłużonego traktatem o przystąpieniu Republiki Cypryjskiej do Unii Europejskiej) w odniesieniu do zbierania (art. 3) i w związku z tym wtórnego oczyszczania ścieków (art. 4) oraz infrastruktury i kontroli w zakresie takiego oczyszczania (art. 10 i 15) w czterech aglomeracjach o równoważnej liczbie mieszkańców powyżej 10 000. |
| --- | --- |

1.

W braku zintegrowanego i funkcjonalnego systemu zbierania Republika Cypryjska nie dochowała terminu upływającego w dniu 31 grudnia 2012 r. określonego dyrektywą 91/271/EWG dotyczącą oczyszczania ścieków komunalnych (przedłużonego traktatem o przystąpieniu Republiki Cypryjskiej do Unii Europejskiej) w odniesieniu do zbierania (art. 3) i w związku z tym wtórnego oczyszczania ścieków (art. 4) oraz infrastruktury i kontroli w zakresie takiego oczyszczania (art. 10 i 15) w czterech aglomeracjach o równoważnej liczbie mieszkańców powyżej 10 000.

| 2. | W braku zintegrowanego i funkcjonalnego systemu zbierania Republika Cypryjska nie dochowała terminu upływającego w dniu 31 grudnia 2012 r. określonego dyrektywą 91/271/EWG dotyczącą oczyszczania ścieków komunalnych (przedłużonego traktatem o przystąpieniu Republiki Cypryjskiej do Unii Europejskiej) w odniesieniu do zbierania (art. 3) i w związku z tym wtórnego oczyszczania ścieków (art. 4) oraz infrastruktury i kontroli w zakresie takiego oczyszczania (art. 10 i 15) w 27 aglomeracjach o równoważnej liczbie mieszkańców od 2000 do 10 000. |
| --- | --- |

2.

W braku zintegrowanego i funkcjonalnego systemu zbierania Republika Cypryjska nie dochowała terminu upływającego w dniu 31 grudnia 2012 r. określonego dyrektywą 91/271/EWG dotyczącą oczyszczania ścieków komunalnych (przedłużonego traktatem o przystąpieniu Republiki Cypryjskiej do Unii Europejskiej) w odniesieniu do zbierania (art. 3) i w związku z tym wtórnego oczyszczania ścieków (art. 4) oraz infrastruktury i kontroli w zakresie takiego oczyszczania (art. 10 i 15) w 27 aglomeracjach o równoważnej liczbie mieszkańców od 2000 do 10 000.

---

(1)  Dyrektywa Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotycząca oczyszczania ścieków komunalnych (Dz.U. 1991, L 135, s. 40).

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/11 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/11

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wien (Austria) w dniu 26 marca 2019 r. — S.A.D. Maler und Anstreicher OG

(Sprawa C-256/19)

(2019/C 213/11)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Verwaltungsgericht Wien

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: S.A.D. Maler und Anstreicher OG

Zainteresowany organ: Magistrat der Stadt Wien

Uczestnik postępowania: Bauarbeiter Urlaubs- und Abfertigungskasse

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy przynajmniej w odniesieniu do krajowego porządku prawnego, który w celu ochrony niezawisłości i bezstronności sądów przewiduje w swojej konstytucji prawo podstawowe do przydzielania spraw sędziom według stałego klucza podziału tych spraw ustalonego uprzednio zgodnie z pewnymi zasadami ogólnymi, art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 47 karty i zasadę skuteczności należy interpretować w ten sposób, że ustawodawca powinien zapewnić, by ta gwarancja praw podstawowych była skuteczna, a nie tylko istniała teoretycznie?






  1a) | Pytanie dodatkowe: W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze:
  Czy w sytuacji, gdy krajowy porządek prawny przewiduje w swojej konstytucji podstawowe prawo do stałego podziału spraw, art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 47 karty oraz zasada skuteczności nakładają na ustawodawcę jakiekolwiek obowiązki zagwarantowania praw podstawowych, a jeśli tak, to jakie? |
| --- | --- | --- |

1)

Czy przynajmniej w odniesieniu do krajowego porządku prawnego, który w celu ochrony niezawisłości i bezstronności sądów przewiduje w swojej konstytucji prawo podstawowe do przydzielania spraw sędziom według stałego klucza podziału tych spraw ustalonego uprzednio zgodnie z pewnymi zasadami ogólnymi, art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 47 karty i zasadę skuteczności należy interpretować w ten sposób, że ustawodawca powinien zapewnić, by ta gwarancja praw podstawowych była skuteczna, a nie tylko istniała teoretycznie?

1a)

Pytanie dodatkowe: W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze:

Czy w sytuacji, gdy krajowy porządek prawny przewiduje w swojej konstytucji podstawowe prawo do stałego podziału spraw, art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 47 karty oraz zasada skuteczności nakładają na ustawodawcę jakiekolwiek obowiązki zagwarantowania praw podstawowych, a jeśli tak, to jakie?

| 1b) | Pytania dodatkowe: W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:






  1b - 1) | Czy przynajmniej w sytuacji, gdy krajowy porządek prawny przewiduje w swojej konstytucji podstawowe prawo do stałego podziału spraw, art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 47 karty oraz zasada skuteczności wymagają zignorowania polecenia lub czynności dotyczącej przydzielenia sprawy sędziemu, jeśli to polecenie zostało wydane lub ta czynność została dokonana przez organ, który zgodnie z ustawą nie był do tego właściwy? |
| --- | --- | --- |

1b)

Pytania dodatkowe: W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

1b - 1)

Czy przynajmniej w sytuacji, gdy krajowy porządek prawny przewiduje w swojej konstytucji podstawowe prawo do stałego podziału spraw, art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 47 karty oraz zasada skuteczności wymagają zignorowania polecenia lub czynności dotyczącej przydzielenia sprawy sędziemu, jeśli to polecenie zostało wydane lub ta czynność została dokonana przez organ, który zgodnie z ustawą nie był do tego właściwy?

| 1b - 2) | Czy przynajmniej w sytuacji, gdy krajowy porządek prawny przewiduje w swojej konstytucji podstawowe prawo do stałego podziału spraw, art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 47 karty oraz zasada skuteczności wymagają, by wewnętrzny regulamin funkcjonowania sądów mógł przewidywać, jeśli w ogóle, jedynie z góry określony, wąski zakres uznania dla organu zajmującego się przydzielaniem spraw sędziom? |
| --- | --- |

1b - 2)

Czy przynajmniej w sytuacji, gdy krajowy porządek prawny przewiduje w swojej konstytucji podstawowe prawo do stałego podziału spraw, art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 47 karty oraz zasada skuteczności wymagają, by wewnętrzny regulamin funkcjonowania sądów mógł przewidywać, jeśli w ogóle, jedynie z góry określony, wąski zakres uznania dla organu zajmującego się przydzielaniem spraw sędziom?

| 2) | Czy przynajmniej w odniesieniu do krajowego porządku prawnego, który w celu ochrony niezawisłości i bezstronności sądów przewiduje w swojej konstytucji prawo podstawowe do przydzielania spraw sędziom według stałego klucza podziału tych spraw ustalonego uprzednio zgodnie z pewnymi zasadami ogólnymi, art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 47 karty i zasadę skuteczności należy interpretować w ten sposób, że sędzia, który ma wątpliwości (l) co do zgodności z prawem wewnętrznego podziału spraw w sądzie lub (2) co do zgodności z prawem decyzji wewnętrznej sądu w przedmiocie realizacji tego wewnętrznego podziału spraw w sądzie, która ma bezpośredni wpływ na działalność tego sędziego (w szczególności decyzji o przydzieleniu sprawy), powinien mieć możliwość wniesienia w związku z tymi wątpliwościami środka zaskarżenia (który w szczególności nie byłby dla tego sędziego obciążający finansowo) do innego sądu, który ma pełne uprawnienia do kontroli zgodności z prawem aktu prawnego zakwalifikowanego jako niezgodny z prawem?
  W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej: Czy ustawodawca powinien zapewnić spełnienie innych wymogów, które zagwarantują, że sędzia będzie w stanie doprowadzić do zgodności z prawem odnoszących się do niego wymogów ustawowych dotyczących uwzględniania ustawowych wymogów w zakresie przydzielania spraw (w szczególności odnośnie do wewnętrznego funkcjonowania sądów)? |
| --- | --- |

2)

Czy przynajmniej w odniesieniu do krajowego porządku prawnego, który w celu ochrony niezawisłości i bezstronności sądów przewiduje w swojej konstytucji prawo podstawowe do przydzielania spraw sędziom według stałego klucza podziału tych spraw ustalonego uprzednio zgodnie z pewnymi zasadami ogólnymi, art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 47 karty i zasadę skuteczności należy interpretować w ten sposób, że sędzia, który ma wątpliwości (l) co do zgodności z prawem wewnętrznego podziału spraw w sądzie lub (2) co do zgodności z prawem decyzji wewnętrznej sądu w przedmiocie realizacji tego wewnętrznego podziału spraw w sądzie, która ma bezpośredni wpływ na działalność tego sędziego (w szczególności decyzji o przydzieleniu sprawy), powinien mieć możliwość wniesienia w związku z tymi wątpliwościami środka zaskarżenia (który w szczególności nie byłby dla tego sędziego obciążający finansowo) do innego sądu, który ma pełne uprawnienia do kontroli zgodności z prawem aktu prawnego zakwalifikowanego jako niezgodny z prawem?

W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej: Czy ustawodawca powinien zapewnić spełnienie innych wymogów, które zagwarantują, że sędzia będzie w stanie doprowadzić do zgodności z prawem odnoszących się do niego wymogów ustawowych dotyczących uwzględniania ustawowych wymogów w zakresie przydzielania spraw (w szczególności odnośnie do wewnętrznego funkcjonowania sądów)?

| 3) | Czy przynajmniej w odniesieniu do krajowego porządku prawnego, który w celu ochrony niezawisłości i bezstronności sądów przewiduje w swojej konstytucji prawo podstawowe do przydzielania spraw sędziom według stałego klucza podziału tych spraw ustalonego uprzednio zgodnie z pewnymi zasadami ogólnymi, art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 47 karty i zasadę skuteczności należy interpretować w ten sposób, że strona postępowania, która ma wątpliwości (l) co do zgodności z prawem przepisu dotyczącego wewnętrznego podziału spraw w sądzie, który ma charakter prejudycjalny dla rozstrzygnięcia w jej postępowaniu, lub (2) co do zgodności z prawem przydzielenia danego postępowania do konkretnego sędziego, powinna mieć możliwość — jeszcze przed wydaniem przez sąd rozstrzygnięcia w sprawie — wniesienia w związku z tymi wątpliwościami środka zaskarżenia (który nie byłby dla tej strony nadmiernie obciążający finansowo) do innego sądu, który ma uprawnienia do pełnej kontroli zgodności z prawem aktu prawnego zakwalifikowanego jako niezgodny z prawem?
  W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej: Czy ustawodawca powinien zapewnić spełnienie innych wymogów, które zagwarantują, że strona będzie w stanie — jeszcze przed wydaniem przez sąd rozstrzygnięcia w sprawie — doprowadzić do należytego przestrzegania jej prawa podstawowego do tego, by jej sprawa była rozstrzygana przez „sędziego wyznaczonego na mocy ustawy”? |
| --- | --- |

3)

Czy przynajmniej w odniesieniu do krajowego porządku prawnego, który w celu ochrony niezawisłości i bezstronności sądów przewiduje w swojej konstytucji prawo podstawowe do przydzielania spraw sędziom według stałego klucza podziału tych spraw ustalonego uprzednio zgodnie z pewnymi zasadami ogólnymi, art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 47 karty i zasadę skuteczności należy interpretować w ten sposób, że strona postępowania, która ma wątpliwości (l) co do zgodności z prawem przepisu dotyczącego wewnętrznego podziału spraw w sądzie, który ma charakter prejudycjalny dla rozstrzygnięcia w jej postępowaniu, lub (2) co do zgodności z prawem przydzielenia danego postępowania do konkretnego sędziego, powinna mieć możliwość — jeszcze przed wydaniem przez sąd rozstrzygnięcia w sprawie — wniesienia w związku z tymi wątpliwościami środka zaskarżenia (który nie byłby dla tej strony nadmiernie obciążający finansowo) do innego sądu, który ma uprawnienia do pełnej kontroli zgodności z prawem aktu prawnego zakwalifikowanego jako niezgodny z prawem?

W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej: Czy ustawodawca powinien zapewnić spełnienie innych wymogów, które zagwarantują, że strona będzie w stanie — jeszcze przed wydaniem przez sąd rozstrzygnięcia w sprawie — doprowadzić do należytego przestrzegania jej prawa podstawowego do tego, by jej sprawa była rozstrzygana przez „sędziego wyznaczonego na mocy ustawy”?

| 4) | Czy przynajmniej w odniesieniu do krajowego porządku prawnego, który w celu ochrony niezawisłości i bezstronności sądów przewiduje w swojej konstytucji prawo podstawowe do przydzielania spraw sędziom według stałego klucza podziału tych spraw ustalonego uprzednio zgodnie z pewnymi zasadami ogólnymi, art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 47 karty i zasadę skuteczności należy interpretować w ten sposób, że zasady wewnętrznego podziału spraw w sądzie oraz wewnętrznego sposobu dokumentowania wpływających akt powinny być na tyle przejrzyste i zrozumiałe, aby sędzia lub strona byli w stanie, bez szczególnego wysiłku, sprawdzić zgodność konkretnego przydzielenia sprawy danemu sędziemu lub składowi orzekającemu z wymogami wewnętrznego podziału spraw w sądzie?
  W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej: Czy istnieją jakieś inne wymogi, które powinien określić ustawodawca, gwarantujące, że sędzia względnie strona będą w stanie uzyskać informację na temat zgodności z prawem konkretnego przydzielenia sprawy sądowej? |
| --- | --- |

4)

Czy przynajmniej w odniesieniu do krajowego porządku prawnego, który w celu ochrony niezawisłości i bezstronności sądów przewiduje w swojej konstytucji prawo podstawowe do przydzielania spraw sędziom według stałego klucza podziału tych spraw ustalonego uprzednio zgodnie z pewnymi zasadami ogólnymi, art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 47 karty i zasadę skuteczności należy interpretować w ten sposób, że zasady wewnętrznego podziału spraw w sądzie oraz wewnętrznego sposobu dokumentowania wpływających akt powinny być na tyle przejrzyste i zrozumiałe, aby sędzia lub strona byli w stanie, bez szczególnego wysiłku, sprawdzić zgodność konkretnego przydzielenia sprawy danemu sędziemu lub składowi orzekającemu z wymogami wewnętrznego podziału spraw w sądzie?

W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej: Czy istnieją jakieś inne wymogi, które powinien określić ustawodawca, gwarantujące, że sędzia względnie strona będą w stanie uzyskać informację na temat zgodności z prawem konkretnego przydzielenia sprawy sądowej?

| 5) | Czy przynajmniej w odniesieniu do krajowego porządku prawnego, który w celu ochrony niezawisłości i bezstronności sądów przewiduje w swojej konstytucji prawo podstawowe do przydzielania spraw sędziom według stałego klucza podziału tych spraw ustalonego uprzednio zgodnie z pewnymi zasadami ogólnymi, art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 47 karty i zasadę skuteczności należy interpretować w ten sposób, że strony postępowania i prowadzący postępowanie sędzia powinni być w stanie, bez szczególnego zaangażowania z ich strony, zrozumieć treść przepisów regulujących podział spraw i w ten sposób sprawdzić zgodność z prawem dokonanego przydzielenia sprawy danemu sędziemu lub składowi orzekającemu?
  W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej: Czy istnieją jakieś inne wymogi, które powinien określić ustawodawca, gwarantujące, że sędzia względnie strona będą w stanie uzyskać informację na temat zgodności z prawem konkretnego przydzielenia sprawy sądowej? |
| --- | --- |

5)

Czy przynajmniej w odniesieniu do krajowego porządku prawnego, który w celu ochrony niezawisłości i bezstronności sądów przewiduje w swojej konstytucji prawo podstawowe do przydzielania spraw sędziom według stałego klucza podziału tych spraw ustalonego uprzednio zgodnie z pewnymi zasadami ogólnymi, art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 47 karty i zasadę skuteczności należy interpretować w ten sposób, że strony postępowania i prowadzący postępowanie sędzia powinni być w stanie, bez szczególnego zaangażowania z ich strony, zrozumieć treść przepisów regulujących podział spraw i w ten sposób sprawdzić zgodność z prawem dokonanego przydzielenia sprawy danemu sędziemu lub składowi orzekającemu?

W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej: Czy istnieją jakieś inne wymogi, które powinien określić ustawodawca, gwarantujące, że sędzia względnie strona będą w stanie uzyskać informację na temat zgodności z prawem konkretnego przydzielenia sprawy sądowej?

| 6) | Jakie działania powinien podjąć sędzia ze względu na ciążący na nim na mocy prawa Unii obowiązek przestrzegania wymogów proceduralnych prawa Unii, w sytuacji gdy aktem prawnym (pozasądowym lub dotyczącym wewnętrznego funkcjonowania sądów), którego nie może zakwestionować, jest on zobowiązany do postępowania w sposób naruszający prawo Unii i prawa stron? |
| --- | --- |

6)

Jakie działania powinien podjąć sędzia ze względu na ciążący na nim na mocy prawa Unii obowiązek przestrzegania wymogów proceduralnych prawa Unii, w sytuacji gdy aktem prawnym (pozasądowym lub dotyczącym wewnętrznego funkcjonowania sądów), którego nie może zakwestionować, jest on zobowiązany do postępowania w sposób naruszający prawo Unii i prawa stron?

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/13 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/13

---

Odwołanie od postanowienia Sądu wydanego w dniu 25 marca 2019 r. w sprawie T-371/18, Clarke/Komisja, wniesione w dniu 3 kwietnia 2019 r. przez Andrew Clarke’a

(Sprawa C-284/19 P)

(2019/C 213/12)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Andrew Clarke (przedstawiciel: E. Lock, Solicitor)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

| — | Przekazanie skargi do ponownego rozpoznania przez Sąd z uwzględnieniem ustaleń Trybunału; |
| --- | --- |

—

Przekazanie skargi do ponownego rozpoznania przez Sąd z uwzględnieniem ustaleń Trybunału;

| — | nakazanie, aby nie później niż do dnia 12 kwietnia 2019 r. (lub do daty, do której przewidziany w art. 50 TFUE termin może zostać przedłużony):






  a) | Sąd zbadał skargę w takich ramach czasowych i w taki sposób, aby był w stanie wydać końcowy wyrok w jej przedmiocie; |
| --- | --- | --- |

—

nakazanie, aby nie później niż do dnia 12 kwietnia 2019 r. (lub do daty, do której przewidziany w art. 50 TFUE termin może zostać przedłużony):

a)

Sąd zbadał skargę w takich ramach czasowych i w taki sposób, aby był w stanie wydać końcowy wyrok w jej przedmiocie;

| b) | tytułem środka tymczasowego, Komisja przekazała Zjednoczonemu Królestwu uzasadnioną opinię określającą jej stanowisko w przedmiocie naruszeń prawa Unii, które można wywnioskować z pisma z dnia 25 października 2018 r., jakie instytucja ta wystosowała do wnoszącego odwołanie; |
| --- | --- |

b)

tytułem środka tymczasowego, Komisja przekazała Zjednoczonemu Królestwu uzasadnioną opinię określającą jej stanowisko w przedmiocie naruszeń prawa Unii, które można wywnioskować z pisma z dnia 25 października 2018 r., jakie instytucja ta wystosowała do wnoszącego odwołanie;

| — | stwierdzenie, że strony mogą w razie potrzeby zwrócić się do Sądu o udzielenie dalszych wskazówek; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że strony mogą w razie potrzeby zwrócić się do Sądu o udzielenie dalszych wskazówek;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez wnoszącego odwołanie. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez wnoszącego odwołanie.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu odwołania wnoszący odwołanie podnosi jeden zarzut.

Twierdzi on, że w postanowieniu z dnia 25 marca 2019 r. Sąd błędnie zinterpretował żądania skargi, błędnie ustalił, że skarżący nie ma legitymacji do jej wniesienia i że Sąd nie jest właściwy do rozpoznania zawartych w niej żądań.

Wnoszący odwołanie nie domagał się tego, aby Komisja wszczęła wobec Zjednoczonego Królestwa postępowanie w przedmiocie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego. Domaga się on stwierdzenia nieważności dwóch decyzji Komisji, przy czym jedna z nich została błędnie zidentyfikowana przez Sąd. W związku z tym orzecznictwo, na które powołał się Sąd, albo nie uzasadnia stanowiska, na poparcie którego zostało przytoczone, albo pozbawione jest znaczenia. Wnoszący odwołanie jest uprawniony do żądania stwierdzenia nieważności owych decyzji w zakresie, w jakim jest on ich adresatem lub dotyczą go one bezpośrednio i indywidualnie. Ponadto, posiłkowo, wnoszący odwołanie może domagać się wydania orzeczenia na podstawie art. 265 TFUE ze względu na to, że Komisja zaniechała działania, nie wydając uzasadnionej opinii skierowanej do Zjednoczonego Królestwa w wykonaniu ciążącego na niej na mocy art. 258 akapit pierwszy TFUE obowiązku wydania takiej opinii, zważywszy, że w drugiej z tych decyzji przyjęła ona w sposób dorozumiany, korzystając z zakresu uznania przewidzianego w art. 258 akapit drugi TFUE, że Zjednoczone Królestwo naruszyło prawo Unii. Wnoszący odwołanie twierdzi na tej podstawie, że uzasadniona opinia powinna zostać skierowana także do niego lub że dotyczyłaby go ona bezpośrednio i indywidualnie. Według wnoszącego odwołanie jest on także uprawniony do domagania się wydania nakazu zaprzestania naruszenia oraz środków tymczasowych w odniesieniu do swej skargi, w myśl art. 265 TFUE.

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/14 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/14

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd Trnava (Słowacja) w dniu 9 kwietnia 2019 r. — RN/Home Credit Slovakia a.s.

(Sprawa C-290/19)

(2019/C 213/13)

Język postępowania: słowacki

Sąd odsyłający

Krajský súd Trnava

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: RN

Strona pozwana: Home Credit Slovakia a.s.

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 10 ust. 1 lit. g) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE (1) z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG należy interpretować w ten sposób, że umowa o kredyt konsumencki spełnia wymóg określony w tym przepisie, jeżeli rzeczywista roczna stopa oprocentowania została w nim wskazana nie w postaci konkretnej liczby procentowej, lecz jako przedział między dwiema wartościami (od — do)?

---

(1)  Dz.U. 2008, L 133, s. 66.

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/15 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/15

---

Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Grecka

(Sprawa C-298/19)

(2019/C 213/14)

Język postępowania: grecki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Konstantinidis i E. Manhaeve, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Grecka

Żądania strony skarżącej

Skarżąca wnosi do Trybunału o:

| — | stwierdzenie, że nie podejmując wszystkich środków zapewniających wykonanie wyroku wydanego przez Trybunał w dniu 23 kwietnia 2015 r. w sprawie C-149/14, Komisja/Republika Grecka (1), Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 260 ust. 1 TFUE; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że nie podejmując wszystkich środków zapewniających wykonanie wyroku wydanego przez Trybunał w dniu 23 kwietnia 2015 r. w sprawie C-149/14, Komisja/Republika Grecka (1), Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 260 ust. 1 TFUE;

| — | zobowiązanie Republiki Greckiej do zapłaty zaproponowanej okresowej kary pieniężnej w wysokości 23 753,25 EUR za każdy dzień zwłoki w wykonaniu wyroku wydanego w sprawie C-149/14, od dnia ogłoszenia wyroku w rzeczonej sprawie do dnia wykonania wyroku wydanego w tej sprawie; |
| --- | --- |

—

zobowiązanie Republiki Greckiej do zapłaty zaproponowanej okresowej kary pieniężnej w wysokości 23 753,25 EUR za każdy dzień zwłoki w wykonaniu wyroku wydanego w sprawie C-149/14, od dnia ogłoszenia wyroku w rzeczonej sprawie do dnia wykonania wyroku wydanego w tej sprawie;

| — | zobowiązanie Republiki Greckiej do zapłaty ryczałtu, którego dzienna stawka wynosi 2639,25 EUR, od dnia ogłoszenia wyroku w sprawie C-149/14 do dnia, w którym zostanie wydany wyrok w niniejszej sprawie lub do dnia wykonania wyroku wydanego w sprawie C-149/14, jeżeli nastąpi ono wcześniej, oraz, o ile rzeczona kwota nie będzie wyższa, nałożenie minimalnego ryczałtu w wysokości 1 310 000 EUR; |
| --- | --- |

—

zobowiązanie Republiki Greckiej do zapłaty ryczałtu, którego dzienna stawka wynosi 2639,25 EUR, od dnia ogłoszenia wyroku w sprawie C-149/14 do dnia, w którym zostanie wydany wyrok w niniejszej sprawie lub do dnia wykonania wyroku wydanego w sprawie C-149/14, jeżeli nastąpi ono wcześniej, oraz, o ile rzeczona kwota nie będzie wyższa, nałożenie minimalnego ryczałtu w wysokości 1 310 000 EUR;

| — | obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

| 1. | Na podstawie art. 260 ust. 1 TFUE Republika Grecka jest zobowiązana do podjęcia środków koniecznych do zastosowania się do wyroku Trybunału w sprawie C-149/14. Niemniej jednak Republika Grecka nie podjęła wszystkich środków koniecznych do zastosowania się do sentencji rzeczonego wyroku. W szczególności Republika Grecka nie ustanowiła programów działania dotyczących stref zagrożenia charakteryzujących się obecnością zbiorników wód powierzchniowych i gruntowych zanieczyszczonych azotanami pochodzenia rolniczego. W konsekwencji Komisja postanowiła wnieść do Trybunału niniejszą skargę. |
| --- | --- |

1.

Na podstawie art. 260 ust. 1 TFUE Republika Grecka jest zobowiązana do podjęcia środków koniecznych do zastosowania się do wyroku Trybunału w sprawie C-149/14. Niemniej jednak Republika Grecka nie podjęła wszystkich środków koniecznych do zastosowania się do sentencji rzeczonego wyroku. W szczególności Republika Grecka nie ustanowiła programów działania dotyczących stref zagrożenia charakteryzujących się obecnością zbiorników wód powierzchniowych i gruntowych zanieczyszczonych azotanami pochodzenia rolniczego. W konsekwencji Komisja postanowiła wnieść do Trybunału niniejszą skargę.

| 2. | W swojej skardze Komisja wnosi do Trybunału o zobowiązanie Republiki Greckiej do zapłaty ryczałtu, którego dzienna stawka wynosi 2639,25 EUR, i okresowej kary pieniężnej, której dzienna stawka wynosi 23 753,25 EUR. Kwoty ryczałtu i okresowej kary pieniężnej zostały obliczone z uwzględnieniem wagi i czasu trwania naruszenia, a także skutku odstraszającego na podstawie zdolności płatniczej wspomnianego państwa członkowskiego. |
| --- | --- |

2.

W swojej skardze Komisja wnosi do Trybunału o zobowiązanie Republiki Greckiej do zapłaty ryczałtu, którego dzienna stawka wynosi 2639,25 EUR, i okresowej kary pieniężnej, której dzienna stawka wynosi 23 753,25 EUR. Kwoty ryczałtu i okresowej kary pieniężnej zostały obliczone z uwzględnieniem wagi i czasu trwania naruszenia, a także skutku odstraszającego na podstawie zdolności płatniczej wspomnianego państwa członkowskiego.

---

(1)  EU:C:2015:264.

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/16 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/16

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Torino (Włochy) w dniu 11 kwietnia 2019 r. — Techbau SpA/Azienda Sanitaria Locale AL

(Sprawa C-299/19)

(2019/C 213/15)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale ordinario di Torino

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Techbau SpA

Strona pozwana: Azienda Sanitaria Locale AL

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 2 pkt 1 dyrektywy 2000/35/WE (1) stoi na przeszkodzie przepisowi krajowemu, takiemu jak art. 2 ust. 1 lit. a) dekretu ustawodawczego nr 231 z dnia 9 października 2002 r., który wyłącza z pojęcia „transakcji handlowej” — rozumianej jako umowy „wiążące się wyłącznie lub głównie z dostawą towarów lub odpłatnym świadczeniem usług” — a tym samym ze swego zakresu stosowania umowę zamówienia na roboty budowlane, bez względu na to, czy chodzi o zamówienia publiczne czy prywatne, w szczególności umowę zamówienia publicznego na roboty budowlane w rozumieniu dyrektywy 93/37/EWG (2)?

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/35/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych (Dz. U. 2000, L 200, s. 35).

(2)  Dyrektywa Rady 93/37/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotycząca koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane (Dz. U. 1993, L 199, s. 54).

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/17 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/17

---

Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Czeska

(Sprawa C-305/19)

(2019/C 213/16)

Język postępowania: czeski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Ondrůšek, K. Talabér-Ritz, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Czeska

Żądania strony skarżącej

| — | Stwierdzenie, że Republika Czeska, nie zapewniając, by w budynkach o całkowitej powierzchni użytkowej większej niż 500 m2, dla których zostało wydane świadectwo charakterystyki energetycznej zgodnie z art. 12 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/31/UE (1) z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków i które są często odwiedzane przez ludność, były umieszczane świadectwa charakterystyki energetycznej, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 13 ust. 2 tej dyrektywy; |
| --- | --- |

—

Stwierdzenie, że Republika Czeska, nie zapewniając, by w budynkach o całkowitej powierzchni użytkowej większej niż 500 m2, dla których zostało wydane świadectwo charakterystyki energetycznej zgodnie z art. 12 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/31/UE (1) z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków i które są często odwiedzane przez ludność, były umieszczane świadectwa charakterystyki energetycznej, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 13 ust. 2 tej dyrektywy;

| — | obciążenie Republiki Czeskiej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Republiki Czeskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

| 1. | Artykuł 13 ust. 2 dyrektywy 2010/31/UE przewiduje zobowiązanie do wystawiania świadectwa charakterystyki energetycznej, wydanego zgodnie z art. 12 ust. 1 dyrektywy w przypadkach, gdy budynek o powierzchni użytkowej większej niż 500 m2 jest często odwiedzany przez ludność. |
| --- | --- |

1.

Artykuł 13 ust. 2 dyrektywy 2010/31/UE przewiduje zobowiązanie do wystawiania świadectwa charakterystyki energetycznej, wydanego zgodnie z art. 12 ust. 1 dyrektywy w przypadkach, gdy budynek o powierzchni użytkowej większej niż 500 m2 jest często odwiedzany przez ludność.

| 2. | Niemniej prawo czeskie (§ 7a zákon č. 406/2000 Sb., o hospodaření energií, ve znění pozdějších předpisů) (§ 7a ustawy nr 406/2000 o gospodarowaniu energią, z późniejszymi zmianami) przewiduje zobowiązanie do wystawiania świadectwa charakterystyki energetycznej lub paszportu energetycznego w odniesieniu do tych budynków tylko wtedy, gdy są one zajmowane przez władze publiczne. Prawo czeskie nie przewiduje zatem zobowiązania do wystawiania paszportu energetycznego w sytuacjach, gdy takie budynki są zajmowane przez inne podmioty niż władze publiczne i są często odwiedzane przez ludność. Wymagane uregulowania prawne są nadal jedynie na etapie przygotowawczym. |
| --- | --- |

2.

Niemniej prawo czeskie (§ 7a zákon č. 406/2000 Sb., o hospodaření energií, ve znění pozdějších předpisů) (§ 7a ustawy nr 406/2000 o gospodarowaniu energią, z późniejszymi zmianami) przewiduje zobowiązanie do wystawiania świadectwa charakterystyki energetycznej lub paszportu energetycznego w odniesieniu do tych budynków tylko wtedy, gdy są one zajmowane przez władze publiczne. Prawo czeskie nie przewiduje zatem zobowiązania do wystawiania paszportu energetycznego w sytuacjach, gdy takie budynki są zajmowane przez inne podmioty niż władze publiczne i są często odwiedzane przez ludność. Wymagane uregulowania prawne są nadal jedynie na etapie przygotowawczym.

| 3. | Republika Czeska nie zapewniła zatem, by w budynkach o całkowitej powierzchni użytkowej większej niż 500 m2, dla których zostało wydane świadectwo charakterystyki energetycznej zgodnie z art. 12 ust. 1 dyrektywy i które są często odwiedzane przez ludność, były umieszczane świadectwa charakterystyki energetycznej, i tym samym uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 13 ust. 2 tej dyrektywy. |
| --- | --- |

3.

Republika Czeska nie zapewniła zatem, by w budynkach o całkowitej powierzchni użytkowej większej niż 500 m2, dla których zostało wydane świadectwo charakterystyki energetycznej zgodnie z art. 12 ust. 1 dyrektywy i które są często odwiedzane przez ludność, były umieszczane świadectwa charakterystyki energetycznej, i tym samym uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 13 ust. 2 tej dyrektywy.

---

(1)  Dz.U. 2010, L 153, s. 13.

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/18 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/18

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 15 kwietnia 2019 r. — Milis Energy SpA/Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dello Sviluppo Economico, Gestore dei Servizi Energetici SpA — GSE

(Sprawa C-798/18)

(2019/C 213/17)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Milis Energy SpA

Strona pozwana: Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dello Sviluppo Economico, Gestore dei Servizi Energetici SpA — GSE

Pytanie prejudycjalne

Czy prawo Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisu krajowego, takiego jak ten, o którym mowa w art. 26 ust. 2 i 3 decreto-legge (dekretu z mocą ustawy) nr 91/2014, w brzmieniu nadanym ustawą nr 116/2014, który w znaczący sposób ogranicza lub opóźnia wypłatę zachęt przyznanych już z mocy prawa i określonych na podstawie specjalnych umów zawartych przez producentów energii elektrycznej pochodzącej z konwersji fotowoltaicznej z Gestore dei Servizi Energetici S.p.A., spółką publiczną odpowiedzialną za to zadanie? W szczególności, czy taki przepis krajowy jest zgodny z ogólnymi zasadami prawa Unii Europejskiej: zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań, zasadą pewności prawa, zasadą lojalnej współpracy i zasadą skuteczności; z art. 16 i 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej; z dyrektywą 2009/28/WE (1) i przewidzianym tam uregulowaniem systemów wsparcia; z art. 216 ust. 2 TFUE, w szczególności w związku z Traktatem w sprawie Europejskiej Karty Energetycznej?

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniająca i w następstwie uchylająca dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (Dz.U. 2009, L 140, s. 16).

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/19 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/19

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 16 kwietnia 2019 r. — BONVER WIN, a. s./Ministerstvo financí

(Sprawa C-311/19)

(2019/C 213/18)

Język postępowania: czeski

Sąd odsyłający

Nejvyšší správní soud

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca kasację: BONVER WIN, a.s.

Druga strona postępowania: Ministerstvo financí

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 56 i nast. Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej znajdują zastosowanie do krajowego uregulowania prawnego (powszechnie obowiązującego zarządzenia gminy), które zakazuje świadczenia określonej usługi w części jednej gminy, wyłącznie z tego powodu, że część klientów usługodawcy, do którego odnosi się to uregulowanie, może pochodzić lub pochodzi z innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej?
  Jeżeli tak, to czy dla zastosowania art. 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej wystarczające jest jedynie powołanie się na możliwość wystąpienia klientów z innego państwa członkowskiego, czy też usługodawca jest zobowiązany wykazać, że rzeczywiście świadczy usługi na rzecz klientów pochodzących z innych państw członkowskich? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 56 i nast. Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej znajdują zastosowanie do krajowego uregulowania prawnego (powszechnie obowiązującego zarządzenia gminy), które zakazuje świadczenia określonej usługi w części jednej gminy, wyłącznie z tego powodu, że część klientów usługodawcy, do którego odnosi się to uregulowanie, może pochodzić lub pochodzi z innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej?

Jeżeli tak, to czy dla zastosowania art. 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej wystarczające jest jedynie powołanie się na możliwość wystąpienia klientów z innego państwa członkowskiego, czy też usługodawca jest zobowiązany wykazać, że rzeczywiście świadczy usługi na rzecz klientów pochodzących z innych państw członkowskich?

| 2) | Czy dla udzielenia odpowiedzi na pierwsze przedłożone pytanie ma jakiekolwiek znaczenie to, że:






  a) | potencjalne ograniczenie swobody świadczenia usług jest wyraźnie limitowane zarówno pod względem geograficznym, jak i pod względem przedmiotowym (ewentualne zastosowanie wyjątku de minimis); |
| --- | --- | --- |

2)

Czy dla udzielenia odpowiedzi na pierwsze przedłożone pytanie ma jakiekolwiek znaczenie to, że:

a)

potencjalne ograniczenie swobody świadczenia usług jest wyraźnie limitowane zarówno pod względem geograficznym, jak i pod względem przedmiotowym (ewentualne zastosowanie wyjątku de minimis);

| b) | brakuje podstaw do przyjęcia, że krajowe uregulowanie prawne reguluje w różny sposób, pod względem prawnym lub faktycznym, sytuację podmiotów świadczących usługi przede wszystkim na rzecz obywateli innych państw członkowskich Unii Europejskiej z jednej strony i podmiotów kierujących swoją ofertę do klientów krajowych z drugiej strony? |
| --- | --- |

b)

brakuje podstaw do przyjęcia, że krajowe uregulowanie prawne reguluje w różny sposób, pod względem prawnym lub faktycznym, sytuację podmiotów świadczących usługi przede wszystkim na rzecz obywateli innych państw członkowskich Unii Europejskiej z jednej strony i podmiotów kierujących swoją ofertę do klientów krajowych z drugiej strony?

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/20 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/20

---

Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 14 lutego 2019 r. w sprawach połączonych T-131/16 i T-263/16, Belgia i Magnetrol International/Komisja, wniesione w dniu 24 kwietnia 2019 r. przez Komisję Europejską

(Sprawa C-337/19 P)

(2019/C 213/19)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: P.J. Loewenthal, F. Tomat, pełnomocnicy)

Druga strona postępowania: Królestwo Belgii, Magnetrol International, Irlandia

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

| — | uchylenie wyroku Sądu (siódma izba w składzie powiększonym) z dnia 14 lutego 2019 r. w sprawach połączonych T-131/16 i T-263/16, Belgia i Magnetrol International/Komisja, EU:T:2019:91, w zakresie, w jakim Sąd orzekł, że decyzja Komisji (UE) 2016/1699 (1) z dnia 11 stycznia 2016 r. w sprawie programu pomocy państwa dotyczącego zwolnienia z opodatkowania nadmiernych zysków SA.37667 (2015/C) (ex 2015/NN) wdrożonego przez Belgię błędnie zakwalifikowała system „nadmiernych zysków” jako system, o którym mowa w art. 1 lit. d) rozporządzenia 2015/1589 (2); |
| --- | --- |

—

uchylenie wyroku Sądu (siódma izba w składzie powiększonym) z dnia 14 lutego 2019 r. w sprawach połączonych T-131/16 i T-263/16, Belgia i Magnetrol International/Komisja, EU:T:2019:91, w zakresie, w jakim Sąd orzekł, że decyzja Komisji (UE) 2016/1699 (1) z dnia 11 stycznia 2016 r. w sprawie programu pomocy państwa dotyczącego zwolnienia z opodatkowania nadmiernych zysków SA.37667 (2015/C) (ex 2015/NN) wdrożonego przez Belgię błędnie zakwalifikowała system „nadmiernych zysków” jako system, o którym mowa w art. 1 lit. d) rozporządzenia 2015/1589 (2);

| — | przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd w celu zbadania zarzutów, które nie zostały jeszcze rozpatrzone; oraz |
| --- | --- |

—

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd w celu zbadania zarzutów, które nie zostały jeszcze rozpatrzone; oraz

| — | rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w pierwszej instancji i o kosztach postępowania odwoławczego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. |
| --- | --- |

—

rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w pierwszej instancji i o kosztach postępowania odwoławczego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

Zarzuty i główne argumenty

Wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo, stwierdzając, że praktyka interpretacji indywidualnych prawa podatkowego (tax ruling) w odniesieniu do „nadmiernych zysków”, wprowadzona w życie przez Belgię w latach 2004–2014, została błędnie zakwalifikowana jako system, o którym mowa w art. 1 lit. d) rozporządzenia 2015/1589.

Sąd dokonał błędnej wykładni pierwszej przesłanki określonej w art. 1 lit. d) i przeinaczył motywy 94–110 zaskarżonej decyzji, stwierdzając, że Komisja uznała, iż jedynie akty ustawodawcze wymienione w motywie 99 stanowią podstawę systemu „nadmiernych zysków”.

Sąd dokonał błędnej wykładni drugiej przesłanki określonej w art. 1 lit. d) i przeinaczył motywy 100–108 zaskarżonej decyzji, stwierdzając, że przyznanie zwolnienia z opodatkowania nadmiernych zysków wymagało przyjęcia dalszych środków wykonawczych.

Sąd dokonał błędnej wykładni trzeciej przesłanki określonej w art. 1 lit. d) i przeinaczył motywy 66, 102, 103, 109, 139 i 140 zaskarżonej decyzji, stwierdzając, że dalsze środki wykonawcze były niezbędne w celu zdefiniowania beneficjentów zwolnienia z opodatkowania „nadmiernych zysków”.

Wreszcie Sąd naruszył ratio legis art. 1 lit. d), stwierdzając, że Komisja błędnie zakwalifikowała system „nadmiernych zysków” jako system objęty tym przepisem.

---

(1)  Dz.U. 2016, L 260, s. 61.

(2)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 TFUE (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/21 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/21

---

Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 28 lutego 2019 r. w sprawie T-414/16, Drex Technologies/Rada, wniesione w dniu 29 kwietnia 2019 r. przez Drex Technologies SA

(Sprawa C-348/19 P)

(2019/C 213/20)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnosząca odwołanie: Drex Technologies SA (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

Żądania wnoszącej odwołanie

| — | stwierdzenie, że niniejsze odwołanie jest dopuszczalne i zasadne; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że niniejsze odwołanie jest dopuszczalne i zasadne;

| — | w konsekwencji, uchylenie wyroku z dnia 28 lutego 2019 r. (T-414/16). |
| --- | --- |

—

w konsekwencji, uchylenie wyroku z dnia 28 lutego 2019 r. (T-414/16).

Wydanie nowego rozstrzygnięcia, w którym:

| — | stwierdzona zostanie nieważność decyzji (WPZiB) 2016/850 z dnia 27 maja 2016 r. (1) i późniejszych aktów wykonawczych do niej w zakresie, w jakim dotyczą one wnoszącej odwołanie; |
| --- | --- |

—

stwierdzona zostanie nieważność decyzji (WPZiB) 2016/850 z dnia 27 maja 2016 r. (1) i późniejszych aktów wykonawczych do niej w zakresie, w jakim dotyczą one wnoszącej odwołanie;

| — | Rada zostanie obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

Rada zostanie obciążona kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu odwołania wnosząca je podnosi trzy zarzuty.

Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia prawa, ponieważ Sąd naruszył zapisane w art. 41 karty praw podstawowych prawo wnoszącej odwołanie do bycia wysłuchaną przed przyjęciem nowych środków ograniczających.

Zarzut drugi dotyczy naruszenia prawa i przeinaczenia okoliczności faktycznych, ponieważ Sąd nie uwzględnił artykułów przedstawionych przez wnoszącą odwołanie na poparcie jej skargi o stwierdzenie nieważności w celu wykazania, że nie poparła ona reżimu syryjskiego.

Zarzut trzeci dotyczy naruszenia prawa w zakresie, w jakim Sąd nie stwierdził niezgodności z prawem przepisów 27 i 28 decyzji 2013/255/WPZiB, zgodnie z którymi przynależność do rodziny Al-Assad lub rodziny Makhlouf stanowi autonomiczne kryterium uzasadniające nałożenie sankcji, zmieniając tym samym ciężar dowodu.

---

(1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2016/850 z dnia 27 maja 2016 r. zmieniająca decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2016, L 141, s. 125).

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/22 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/22

---

Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 28 lutego 2019 r. w sprawie T-415/16, Almashreq Investment Fund/Rada, wniesione w dniu 29 kwietnia 2019 r. przez Almashreq Investment Fund

(Sprawa C-349/19 P)

(2019/C 213/21)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnosząca odwołanie: Almashreq Investment Fund (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

Żądania wnoszącej odwołanie

| — | stwierdzenie, że niniejsze odwołanie jest dopuszczalne i zasadne; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że niniejsze odwołanie jest dopuszczalne i zasadne;

| — | w konsekwencji, uchylenie wyroku z dnia 28 lutego 2019 r. (T-415/16). |
| --- | --- |

—

w konsekwencji, uchylenie wyroku z dnia 28 lutego 2019 r. (T-415/16).

Wydanie nowego rozstrzygnięcia, w którym:

| — | stwierdzona zostanie nieważność decyzji (WPZiB) 2016/850 z dnia 27 maja 2016 r. (1) i późniejszych aktów wykonawczych do niej w zakresie, w jakim dotyczą one wnoszącej odwołanie; |
| --- | --- |

—

stwierdzona zostanie nieważność decyzji (WPZiB) 2016/850 z dnia 27 maja 2016 r. (1) i późniejszych aktów wykonawczych do niej w zakresie, w jakim dotyczą one wnoszącej odwołanie;

| — | Rada zostanie obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

Rada zostanie obciążona kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu odwołania wnosząca je podnosi trzy zarzuty.

Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia prawa, ponieważ Sąd naruszył zapisane w art. 41 karty praw podstawowych prawo wnoszącej odwołanie do bycia wysłuchaną przed przyjęciem nowych środków ograniczających.

Zarzut drugi dotyczy naruszenia prawa i przeinaczenia okoliczności faktycznych, ponieważ Sąd nie uwzględnił artykułów przedstawionych przez wnoszącą odwołanie na poparcie jej skargi o stwierdzenie nieważności w celu wykazania, że nie poparła ona reżimu syryjskiego.

Zarzut trzeci dotyczy naruszenia prawa w zakresie, w jakim Sąd nie stwierdził niezgodności z prawem przepisów 27 i 28 decyzji 2013/255/WPZiB, zgodnie z którymi przynależność do rodziny Al-Assad lub rodziny Makhlouf stanowi autonomiczne kryterium uzasadniające nałożenie sankcji, zmieniając tym samym ciężar dowodu.

---

(1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2016/850 z dnia 27 maja 2016 r. zmieniająca decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2016, L 141, s. 125).

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/23 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/23

---

Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 28 lutego 2019 r. w sprawie T-440/16, Souruh/Rada, wniesione w dniu 29 kwietnia 2019 r. przez Souruh SA

(Sprawa C-350/19 P)

(2019/C 213/22)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnosząca odwołanie: Souruh SA (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

Żądania wnoszącej odwołanie

| — | stwierdzenie, że niniejsze odwołanie jest dopuszczalne i zasadne; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że niniejsze odwołanie jest dopuszczalne i zasadne;

| — | w konsekwencji, uchylenie wyroku z dnia 28 lutego 2019 r. (T-440/16). |
| --- | --- |

—

w konsekwencji, uchylenie wyroku z dnia 28 lutego 2019 r. (T-440/16).

Wydanie nowego rozstrzygnięcia, w którym:

| — | stwierdzona zostanie nieważność decyzji (WPZiB) 2016/850 z dnia 27 maja 2016 r. (1) i późniejszych aktów wykonawczych do niej w zakresie, w jakim dotyczą one wnoszącej odwołanie; |
| --- | --- |

—

stwierdzona zostanie nieważność decyzji (WPZiB) 2016/850 z dnia 27 maja 2016 r. (1) i późniejszych aktów wykonawczych do niej w zakresie, w jakim dotyczą one wnoszącej odwołanie;

| — | Rada zostanie obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

Rada zostanie obciążona kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu odwołania wnosząca je podnosi trzy zarzuty.

Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia prawa, ponieważ Sąd naruszył zapisane w art. 41 karty praw podstawowych prawo wnoszącej odwołanie do bycia wysłuchaną przed przyjęciem nowych środków ograniczających.

Zarzut drugi dotyczy naruszenia prawa i przeinaczenia okoliczności faktycznych, ponieważ Sąd nie uwzględnił artykułów przedstawionych przez wnoszącą odwołanie na poparcie jej skargi o stwierdzenie nieważności w celu wykazania, że nie poparła ona reżimu syryjskiego.

Zarzut trzeci dotyczy naruszenia prawa w zakresie, w jakim Sąd nie stwierdził niezgodności z prawem przepisów 27 i 28 decyzji 2013/255/WPZiB, zgodnie z którymi przynależność do rodziny Al-Assad lub rodziny Makhlouf stanowi autonomiczne kryterium uzasadniające nałożenie sankcji, zmieniając tym samym ciężar dowodu.

---

(1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2016/850 z dnia 27 maja 2016 r. zmieniająca decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2016, L 141, s. 125).

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/24 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/24

---

Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Federalna Niemiec

(Sprawa C-371/19)

(2019/C 213/23)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Jokubauskaitė i R. Pethke, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

Żądania strony skarżącej

| — | Stwierdzenie, że Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 170 i 171 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) oraz art. 5 dyrektywy Rady 2008/9/WE z dnia 12 grudnia 2008 r. określającej szczegółowe zasady zwrotu podatku od wartości dodanej, przewidzianego w dyrektywie 2006/112/WE, podatnikom niemającym siedziby w państwie członkowskim zwrotu, lecz mającym siedzibę w innym państwie członkowskim (2), w ten sposób, że systematycznie odmawia żądania brakujących informacji we wniosku o zwrot podatku od wartości dodanej (VAT) i zamiast tego bezpośrednio odrzuca wnioski o zwrot w tych przypadkach, w których takie informacje mogłyby zostać przedłożone dopiero po upływie terminu zawitego w dniu 30 września; |
| --- | --- |

—

Stwierdzenie, że Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 170 i 171 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) oraz art. 5 dyrektywy Rady 2008/9/WE z dnia 12 grudnia 2008 r. określającej szczegółowe zasady zwrotu podatku od wartości dodanej, przewidzianego w dyrektywie 2006/112/WE, podatnikom niemającym siedziby w państwie członkowskim zwrotu, lecz mającym siedzibę w innym państwie członkowskim (2), w ten sposób, że systematycznie odmawia żądania brakujących informacji we wniosku o zwrot podatku od wartości dodanej (VAT) i zamiast tego bezpośrednio odrzuca wnioski o zwrot w tych przypadkach, w których takie informacje mogłyby zostać przedłożone dopiero po upływie terminu zawitego w dniu 30 września;

| — | obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Komisja Europejska opiera swoją skargę na następujących trzech zarzutach skargi:

| 1. | Zarzut pierwszy — naruszenie zasady neutralności podatkowej
  Republika Federalna Niemiec naruszyła zapisaną w art. 170 i 171 dyrektywy 2006/112 oraz w art. 5 dyrektywy 2008/9 zasadę neutralności VAT, zgodnie z którą przy nabyciu towarów i otrzymaniu usług zapłacony na poprzednich etapach obrotu VAT należy uregulować na korzyść podatnika.
  Zasada neutralności podatku obrotowego wymaga uwzględnienia każdego wniosku o zwrot, którego wymogi materialne zostały spełnione. W przypadku wątpliwości co do istnienia materialnych przesłanek zwrotu wnioski o zwrot na podstawie art. 5 w związku z art. 21 akapit pierwszy zdanie pierwsze dyrektywy 2008/9 mogą zostać odrzucone tylko wtedy, gdy żądanie udzielenia informacji skierowane przez państwo członkowskie zwrotu na podstawie art. 20 tej dyrektywy pozostało bezskuteczne. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy — naruszenie zasady neutralności podatkowej

Republika Federalna Niemiec naruszyła zapisaną w art. 170 i 171 dyrektywy 2006/112 oraz w art. 5 dyrektywy 2008/9 zasadę neutralności VAT, zgodnie z którą przy nabyciu towarów i otrzymaniu usług zapłacony na poprzednich etapach obrotu VAT należy uregulować na korzyść podatnika.

Zasada neutralności podatku obrotowego wymaga uwzględnienia każdego wniosku o zwrot, którego wymogi materialne zostały spełnione. W przypadku wątpliwości co do istnienia materialnych przesłanek zwrotu wnioski o zwrot na podstawie art. 5 w związku z art. 21 akapit pierwszy zdanie pierwsze dyrektywy 2008/9 mogą zostać odrzucone tylko wtedy, gdy żądanie udzielenia informacji skierowane przez państwo członkowskie zwrotu na podstawie art. 20 tej dyrektywy pozostało bezskuteczne.

| 2. | Zarzut drugi — naruszenie zasady praktycznej skuteczności wniosku o zwrot VAT
  Dokonana przez Republikę Federalną Niemiec wykładnia art. 20 ust. 1 dyrektywy 2008/9 utrudnia skuteczne wykonywanie prawa do zwrotu VAT przez podatników niemających siedziby w państwie członkowskim zwrotu. Praktyka administracyjna niemieckich organów podatkowych narusza zatem prawa tych podatników wypływające z art. 170 i 171 dyrektywy 2006/112 oraz art. 5 dyrektywy 2008/9.
  Praktyczna skuteczność dyrektyw 2006/112 i 2008/9 wymaga egzekwowania materialnie istniejących roszczeń o zwrot VAT, aby w jak największym stopniu zapewnić zgodność z zasadą neutralności. Celem przepisów przy zakupie towarów i otrzymaniu usług jest całkowite uregulowanie VAT zapłaconego na poprzednich etapach obrotu, a tym samym także w przypadku transakcji transgranicznych stworzenie w dużej mierze równych warunków konkurencji dla wszystkich podatników. Należy przy tym podjąć wszystkie odpowiednie środki administracyjne przewidziane w dyrektywie, które służą rozpatrzeniu wniosków o zwrot VAT. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi — naruszenie zasady praktycznej skuteczności wniosku o zwrot VAT

Dokonana przez Republikę Federalną Niemiec wykładnia art. 20 ust. 1 dyrektywy 2008/9 utrudnia skuteczne wykonywanie prawa do zwrotu VAT przez podatników niemających siedziby w państwie członkowskim zwrotu. Praktyka administracyjna niemieckich organów podatkowych narusza zatem prawa tych podatników wypływające z art. 170 i 171 dyrektywy 2006/112 oraz art. 5 dyrektywy 2008/9.

Praktyczna skuteczność dyrektyw 2006/112 i 2008/9 wymaga egzekwowania materialnie istniejących roszczeń o zwrot VAT, aby w jak największym stopniu zapewnić zgodność z zasadą neutralności. Celem przepisów przy zakupie towarów i otrzymaniu usług jest całkowite uregulowanie VAT zapłaconego na poprzednich etapach obrotu, a tym samym także w przypadku transakcji transgranicznych stworzenie w dużej mierze równych warunków konkurencji dla wszystkich podatników. Należy przy tym podjąć wszystkie odpowiednie środki administracyjne przewidziane w dyrektywie, które służą rozpatrzeniu wniosków o zwrot VAT.

| 3. | Zarzut trzeci — naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
  Systematyczna odmowa przez Republikę Federalną Niemiec żądania dodatkowych informacji i dowodów na podstawie art. 20 ust. 1 dyrektywy 2008/9 jest sprzeczna z zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań. Po otrzymaniu potwierdzenia otrzymania wniosku o zwrot każdy podatnik może oczekiwać, że jego wniosek zostanie rozpatrzony zgodnie z przepisami tej dyrektywy. Niezastosowanie się do tego wymogu narusza uzasadnione oczekiwania podatnika co do zgodnego z prawem rozpatrzenia wniosku. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci — naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań

Systematyczna odmowa przez Republikę Federalną Niemiec żądania dodatkowych informacji i dowodów na podstawie art. 20 ust. 1 dyrektywy 2008/9 jest sprzeczna z zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań. Po otrzymaniu potwierdzenia otrzymania wniosku o zwrot każdy podatnik może oczekiwać, że jego wniosek zostanie rozpatrzony zgodnie z przepisami tej dyrektywy. Niezastosowanie się do tego wymogu narusza uzasadnione oczekiwania podatnika co do zgodnego z prawem rozpatrzenia wniosku.

---

(1)  Dz.U. 2006, L 347, s. 1.

(2)  Dz.U. 2008, L 44, s. 23.

---

GCEU

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/26 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/26

---

Wyrok Sądu z dnia 2 maja 2019 r. — QH/Parlament

(Sprawa T-748/16) (1)

(Służba publiczna - Personel tymczasowy - Artykuł 24 regulaminu pracowniczego urzędników - Wniosek o udzielenie wsparcia - Artykuł 12a regulaminu pracowniczego urzędników - Mobbing - Decyzja o oddaleniu wniosku o udzielenie wsparcia - Zasady obiektywizmu i bezstronności - Prawo do dobrej administracji - Prawo do bycia wysłuchanym)

(2019/C 213/24)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: QH (przedstawiciele: adwokaci, początkowo N. Lhoëst i S. Michiels, następnie N. Lhoëst)

Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: M. Ecker i Í. Ní Riagáin Düro, pełnomocnicy)

Przedmiot

Złożony na podstawie art. 270 TFUE wniosek, po pierwsze, o stwierdzenie nieważności odmownej decyzji organu upoważnionego do zawierania umów Parlamentu z dnia 26 stycznia 2016 r. w sprawie wniosku skarżącego o udzielenie wsparcia z dnia 11 grudnia 2014 r. oraz decyzji z dnia 12 lipca 2016 r. oddalającej zażalenie skarżącego, a po drugie, o naprawienie szkody poniesionej przez skarżącego z powodu niezgodnego z prawem działania tego organu przy rozpatrywaniu wspomnianego wniosku o udzielenie wsparcia.

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 26 stycznia 2016 r. oddalającej wniosek QH o udzielenie wsparcia, utrzymanej w mocy decyzją z dnia 12 lipca 2016 r. oddalającą zażalenie. |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 26 stycznia 2016 r. oddalającej wniosek QH o udzielenie wsparcia, utrzymanej w mocy decyzją z dnia 12 lipca 2016 r. oddalającą zażalenie.

| 2) | W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

2)

W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

| 3) | Każda ze stron pokrywa własne koszty. |
| --- | --- |

3)

Każda ze stron pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 22 z 23.1.2017.

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/27 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/27

---

Wyrok Sądu z dnia 7 maja 2019 r. — Hiszpania/Komisja

(Sprawa T-49/17) (1)

(EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Korekty finansowe - Pojęcie producenta - Inwestycje zrealizowane poza obiektami organizacji producentów - Kontrole poprzedzające zatwierdzenie programu operacyjnego - Kontrola autoryzacji wydatków - Pojedyncza korekta finansowa - Ryczałtowa korekty finansowa - Proporcjonalność - Obowiązek uzasadnienia)

(2019/C 213/25)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: początkowo V. Ester Casas, abogado del Estado, następnie S. Jiménez García, pełnomocnik)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Lewis i M. Morales Puerta, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie częściowego stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2016/2018 z dnia 15 listopada 2016 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2016, L 312, s. 26).

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 95 z 27.3.2017.

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/27 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/27

---

Wyrok Sądu z dnia 6 maja 2019 r. — Scor/Komisja

(Sprawa T-135/17) (1)

(Pomoc państwa - Rynek działalności reasekuracyjnej od ryzyka klęsk żywiołowych - Pomoc w formie nieograniczonej gwarancji państwa udzielonej na rzecz CCR - Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym po zakończeniu wstępnego etapu badania - Artykuł 107 ust. 3 lit. c) TFUE - Skarga o stwierdzenie nieważności - Legitymacja procesowa - Brak istotnego wpływu na pozycję konkurencyjną - Częściowa niedopuszczalność - Uprawnienia procesowe zainteresowanych stron - Status zainteresowanej strony - Brak poważnych trudności)

(2019/C 213/26)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Scor SE (Paryż, Francja) (przedstawiciele: N. Baverez, N. Autet, M. Béas i G. Marson, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky, A. Bouchagiar i K. Blanck, pełnomocnicy)

Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Francuska (przedstawiciele: początkowo D. Colas, B. Fodda, E. de Moustier i J. Bousin, następnie D. Colas, B. Fodda, P. Dodeller, R. Coesme i E. de Moustier, pełnomocnicy) i Caisse centrale de réassurance (Paryż, Francja) (przedstawiciele: początkowo J.P. Gunther, A. Giraud i S. Petit, następnie A. Giraud i S. Petit, adwokaci)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2016) final z dnia 26 września 2016 r. dotyczącej środków SA.37649 i SA.45860 wdrożonych przez Francję, w zakresie w jakim Komisja uznała w niej za zgodną z rynkiem wewnętrznym nieograniczoną gwarancję udzieloną na rzecz CCR na prowadzenie przez nią działalności reasekuracyjnej od ryzyka klęsk żywiołowych.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.

| 2) | Scor SE pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską i Caisse centrale de réassurance (CCR), w tym koszty poniesione w związku z wnioskiem o zachowanie poufności. |
| --- | --- |

2)

Scor SE pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską i Caisse centrale de réassurance (CCR), w tym koszty poniesione w związku z wnioskiem o zachowanie poufności.

| 3) | Republika Francuska pokrywa własne koszty, w tym koszty poniesione w związku z wnioskiem o zachowanie poufności. |
| --- | --- |

3)

Republika Francuska pokrywa własne koszty, w tym koszty poniesione w związku z wnioskiem o zachowanie poufności.

---

(1)  Dz.U. C 144 z 8.5.2017.

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/28 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/28

---

Wyrok Sądu z dnia 7 maja 2019 r. — Niemcy/Komisja

(Sprawa T-239/17) (1)

(EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Wydatki poniesione przez Niemcy - Ryczałtowa korekta finansowa zastosowana z powodu niewystarczającej częstotliwości kontroli kluczowych - Obowiązek rocznego obliczania i księgowania odsetek - Artykuły 31 i 32 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 - Artykuł 6 lit. h) rozporządzenia (WE) nr 885/2006 - Obowiązek uzasadnienia - Proporcjonalność)

(2019/C 213/27)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: początkowo D. Klebs i T. Henze, następnie D. Klebs, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou i M. Zalewski, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2017/264 z dnia 14 lutego 2017 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2017, L 39, s. 12) w zakresie, w jakim dotyczy ona wydatków poniesionych przez Republikę Federalną Niemiec.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Republika Federalna Niemiec pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską. |
| --- | --- |

2)

Republika Federalna Niemiec pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

---

(1)  Dz.U. C 195 z 19.6.2017.

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/29 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/29

---

Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — Wattiau/Parlament

(Sprawa T-737/17) (1)

(Służba publiczna - Zabezpieczenie społeczne - Wspólny system ubezpieczenia zdrowotnego (RCAM) - Zwrot kosztów leczenia - Porozumienie zawarte w szczególności między Unią, Luksemburgiem i zrzeszeniem szpitali luksemburskich w sprawie ceny świadczeń opieki szpitalnej udzielanych osobom ubezpieczonym w RCAM - Zarzut niezgodności z prawem - Zasada niedyskryminacji ze względu na narodowość - Artykuł 18 akapit pierwszy TFUE - Artykuły 20 i 21 karty praw podstawowych - Artykuł 39 wspólnych przepisów dotyczących ubezpieczenia zdrowotnego urzędników)

(2019/C 213/28)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Francis Wattiau (Bridel, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: M. Rantala i J. Van Pottelberge, pełnomocnicy)

Interwenient popierający stronę skarżącą: Association des seniors de la fonction publique européenne (SFPE) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

Przedmiot

Złożony na podstawie art. 270 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji biura ds. rozliczeń w Luksemburgu wspólnego systemu ubezpieczenia zdrowotnego Unii Europejskiej, wynikającej z rozliczenia nr 244 z dnia 25 stycznia 2017 r., o obciążeniu skarżącego kwotą 843,01 EUR, a po drugie, decyzji sekretarza generalnego Parlamentu, działającego jako organ powołujący, z dnia 2 sierpnia 2017 r. o utrzymaniu w mocy tej decyzji.

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność decyzji biura ds. rozliczeń wspólnego systemu ubezpieczenia zdrowotnego w Luksemburgu wynikającej z rozliczenia nr 244 z dnia 25 stycznia 2017 r. o obciążeniu Francisa Wattiau kwotą 843,01 EUR, stanowiącą 15 % sumy faktury za leczenie z dnia 30 maja 2016 r. |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność decyzji biura ds. rozliczeń wspólnego systemu ubezpieczenia zdrowotnego w Luksemburgu wynikającej z rozliczenia nr 244 z dnia 25 stycznia 2017 r. o obciążeniu Francisa Wattiau kwotą 843,01 EUR, stanowiącą 15 % sumy faktury za leczenie z dnia 30 maja 2016 r.

| 2) | Parlament Europejski pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez F. Wattiau. |
| --- | --- |

2)

Parlament Europejski pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez F. Wattiau.

| 3) | Association des seniors de la fonction publique européenne (SFPE) pokrywa własne koszty postępowania. |
| --- | --- |

3)

Association des seniors de la fonction publique européenne (SFPE) pokrywa własne koszty postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 32 z 29.1.2018.

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/30 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/30

---

Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — Kuota International/EUIPO — Sintema Sport (K)

(Sprawa T-136/18) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy K - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Zła wiara - Artykuł 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

(2019/C 213/29)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Kuota International Corp. Ltd (Road Town, Brytyjskie Wyspy Dziewicze) (przedstawiciel: adwokat C. Herissay Ducamp)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: V. Ruzek, pełnomocnik)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Sintema Sport Srl (Albiate, Włochy)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 grudnia 2017 r. (sprawa R 3111/2014-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Kuota International a Sintema Sport.

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 15 grudnia 2017 r. (sprawa R 3111/2014-1). |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 15 grudnia 2017 r. (sprawa R 3111/2014-1).

| 2) | W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

2)

W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

| 3) | EUIPO zostaje obciążone kosztami postępowania. |
| --- | --- |

3)

EUIPO zostaje obciążone kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 166 z 14.5.2018.

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/31 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/31

---

Wyrok Sądu z dnia 7 maja 2019 r. — Sona Nutrition/EUIPO — Solgar Holdings (SOLGAR Since 1947 MultiPlus WHOLEFOOD CONCENTRATE MULTIVITAMIN FORMULA)

(Sprawy od T-152/18 do T-155/18) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenia graficznych unijnych znaków towarowych SOLGAR Since 1947 MultiPlus WHOLEFOOD CONCENTRATE MULTIVITAMIN FORMULA - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy MULTIPLUS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

(2019/C 213/30)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Sona Nutrition Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: adwokaci A. von Mühlendahl i H. Hartwig)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Solgar Holdings, Inc. (Ronkonkoma, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci K. Neefs i S. Cubitt)

Przedmiot

Skargi na decyzje Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 grudnia 2017 r. (sprawy R 1319/2017-4, R 1321/2017-4, R 1322/2017-4 i R 1323/2017-4), dotyczące postępowań w sprawie sprzeciwu między Sona Nutrition a Solgar Holdings.

Sentencja

| 1) | Sprawy od T-152/18 do T-155/18 zostają połączone do celów wydania wyroku. |
| --- | --- |

1)

Sprawy od T-152/18 do T-155/18 zostają połączone do celów wydania wyroku.

| 2) | Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 20 grudnia 2017 r. (sprawy R 1319/2017-4, R 1321/2017-4, R 1322/2017-4 i R 1323/2017-4). |
| --- | --- |

2)

Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 20 grudnia 2017 r. (sprawy R 1319/2017-4, R 1321/2017-4, R 1322/2017-4 i R 1323/2017-4).

| 3) | EUIPO i Solgar Holdings, Inc. pokrywają własne koszty oraz po połowie kosztów poniesionych przez Sona Nutrition Ltd. |
| --- | --- |

3)

EUIPO i Solgar Holdings, Inc. pokrywają własne koszty oraz po połowie kosztów poniesionych przez Sona Nutrition Ltd.

---

(1)  Dz.U. C 152 z 30.4.2018.

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/32 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/32

---

Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — Briois/Parlament

(Sprawa T-214/18) (1)

(Przywileje i immunitety - Członek Parlamentu Europejskiego - Decyzja o uchyleniu immunitetu parlamentarnego - Związek z funkcjami parlamentarnymi - Równość traktowania - Zasada dobrej administracji - Prawo do obrony - Odpowiedzialność pozaumowna)

(2019/C 213/31)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Steeve Briois (Hénin-Beaumont, Francja) (przedstawiciel: adwokat F. Wagner)

Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: N. Görlitz i S. Alonso de León, pełnomocnicy)

Przedmiot

Po pierwsze, wniosek na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu P8_TA(2018)0020 z dnia 6 lutego 2018 r. o uchyleniu immunitetu parlamentarnego skarżącego, a po drugie, wniosek na podstawie art. 268 TFUE o naprawienie szkody poniesionej przez skarżącego w jego ocenie.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Steeve Briois pokrywa własne koszty postępowania jak również koszty poniesione przez Parlament Europejski. |
| --- | --- |

2)

Steeve Briois pokrywa własne koszty postępowania jak również koszty poniesione przez Parlament Europejski.

---

(1)  Dz.U. C 211 z 18.6.2018.

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/32 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/32

---

Wyrok Sądu z dnia 6 maja 2019 r. — Mauritsch/INEA

(Sprawa T-271/18) (1)

(Służba publiczna - Personel kontraktowy - Umowa na czas określony - Początkowe odrzucenie przez skarżącego oferty przedłużenia umowy - Rezygnacja - Odmowa prawa do zasiłku dla bezrobotnych - Odpowiedzialność)

(2019/C 213/32)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Walter Mauritsch (Wiedeń, Austria) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i A. Champetier)

Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Innowacyjności i Sieci (przedstawiciele: I. Ramallo, pełnomocnik, wspierany przez adwokat A. Duron)

Przedmiot

Oparte na art. 270 TFUE żądanie mające na celu stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji INEA z dnia 24 stycznia 2018 r. oddalającej zażalenie skarżącego z dnia 4 października 2017 r., a po drugie, decyzji INEA z dnia 2 sierpnia 2017 r. oddalającej złożone przez skarżącego żądanie odszkodowania z dnia 10 kwietnia 2017 r. oraz mające na celu naprawienie szkody jakoby poniesionej przez skarżącego wskutek tych decyzji.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Walter Mauritsch zostaje obciążony kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Walter Mauritsch zostaje obciążony kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 231 z 2.7.2018.

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/33 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/33

---

Wyrok Sądu z dnia 7 maja 2019 r. — WP/EUIPO

(Sprawa T-407/18) (1)

(Służba publiczna - Personel tymczasowy - Umowa na czas określony - Decyzja o nieprzedłużeniu - Oczywisty błąd w ocenie - Obowiązek staranności - Równość traktowania - Zasada zgodności skargi z zażaleniem)

(2019/C 213/33)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: WP (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Lukošiūtė i K. Tóth, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 270 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji EUIPO z dnia 6 października 2017 r. odmawiającej przedłużenia po raz drugi ze skarżącą umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | WP zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

WP zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 319 z 10.9.2018.

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/34 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/34

---

Wyrok Sądu z dnia 7 maja 2019 r. — Fissler/EUIPO (vita)

(Sprawa T-423/18) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego vita - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Charakter opisowy - Pojęcie właściwości - Nazwa koloru - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

(2019/C 213/34)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Fissler GmbH (Idar-Oberstein, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci G. Hasselblatt i K. Middelhoff)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: W. Schramek i D. Walicka, pełnomocnicy)

Przedmiot

Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 marca 2018 r. (sprawa R 1326/2017-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego vita jako unijnego znaku towarowego.

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 28 marca 2018 r. (sprawa R 1326/2017-5). |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 28 marca 2018 r. (sprawa R 1326/2017-5).

| 2) | EUIPO zostaje obciążone kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

EUIPO zostaje obciążone kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 294 z 20.8.2018.

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/34 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/34

---

Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — Lupu/EUIPO — Et Djili Soy Dzhihangir Ibryam (Djili DS)

(Sprawa T-558/18) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Djili DS - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy DJILI - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

(2019/C 213/35)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Victor Lupu (Bukareszt, Rumunia) (przedstawiciel: adwokat P. Acsinte)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Gája i H. O’Neill, pełnomocnicy)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Et Djili Soy Dzhihangir Ibryam (Dułowo, Bułgaria) (przedstawiciel: adwokat C.R. Romițan)

Przedmiot

Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 czerwca 2018 r. (sprawa R 2391/2017-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między V. Lupu a Djili Soy Dzhihangir Ibryam

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Victor Lupu zostaje obciążony kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Victor Lupu zostaje obciążony kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 408 z 12.11.2018.

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/35 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/35

---

Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — Promeco/EUIPO — Aerts (naczynia)

(Sprawa T-353/18) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Wycofanie wniosku o unieważnienie prawa do wzoru - Umorzenie postępowania)

(2019/C 213/36)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: NV (Kortrijk, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci H. Hartwig i A. von Mühlendahl)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Folliard-Monguiral i H. O’Neill, pełnomocnicy)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Aerts NV (Geel, Belgia) (pełnomocnicy: adwokaci G. Glas i T. Carmeliet)

Przedmiot

Skarga na decyzję Wielkiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 lutego 2018 r. (sprawa R 459/2016-G) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między Promeco NV a Aerts NV.

Sentencja

| 1) | Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone. |
| --- | --- |

1)

Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

| 2) | Promeco NV pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO). |
| --- | --- |

2)

Promeco NV pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

| 3) | Aerts NV pokrywa własne koszty. |
| --- | --- |

3)

Aerts NV pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 259 z 23.7.2018.

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/36 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/36

---

Postanowienie Sądu z dnia 29 kwietnia 2019 r. — Engel/EUIPO — F. Engel (ENGEL)

(Sprawa T-381/18) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)

(2019/C 213/37)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Engel GmbH (Pfullingen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Pfitzer)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Gája i H. O’Neill, pełnomocnicy)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: F. Engel K/S (Haderslev, Dania) (przedstawiciel: adwokat L. Elmgaard)

Przedmiot

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 marca 2018 r. (sprawa R 1423/2017-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między F. Engel a Engel.

Sentencja

| 1) | Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone. |
| --- | --- |

1)

Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

| 2) | Engel GmbH i F. Engel K/S pokrywają własne koszty, a Engel GmbH pokrywa koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO). |
| --- | --- |

2)

Engel GmbH i F. Engel K/S pokrywają własne koszty, a Engel GmbH pokrywa koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

---

(1)  Dz.U. C 276 z 6.8.2018.

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/37 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/37

---

Postanowienie Sądu z dnia 29 kwietnia 2019 r. — Dermatest/EUIPO (DERMATEST)

(Sprawa T-495/18) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego DERMATEST - Odmowa rejestracji - Wycofanie zgłoszenia do rejestracji - Umorzenie postępowania)

(2019/C 213/38)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Dermatest Gesellschaft für allergologische Forschung u. Vertrieb von Körperpflegemitteln mbH (Münster, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Bühling i D. Graetsch)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: W. Schramek, D. Hanf i D. Walicka, pełnomocnicy)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 czerwca 2018 r. (sprawa R 426/2018-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego DERMATEST jako unijnego znaku towarowego.

Sentencja

| 1) | Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone. |
| --- | --- |

1)

Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

| 2) | Dermatest Gesellschaft für allergologische Forschung u. Vertrieb von Körperpflegemitteln mbH zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Dermatest Gesellschaft für allergologische Forschung u. Vertrieb von Körperpflegemitteln mbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 352 z 1.10.2018.

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/37 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/37

---

Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — Rumunia/Komisja

(Sprawa T-530/18) (1)

(Skarga o stwierdzenie nieważności - EFRG i EFRROW - Decyzja wykonawcza Komisji - Doręczenie adresatowi - Publikacja decyzji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej - Termin do wniesienia skargi - Rozpoczęcie biegu terminu - Przekroczenie terminu - Niedopuszczalność)

(2019/C 213/39)

Język postępowania: rumuński

Strony

Strona skarżąca: Rumunia (przedstawiciele: C.R. Canțăr, E. Gane, C.M. Florescu i O.C. Ichim, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Aquilina i L. Radu Bouyon, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2018/873 z dnia 13 czerwca 2018 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2018, L 152, s. 29) w zakresie, w jakim decyzja ta wyłącza niektóre wydatki poniesione przez Rumunię.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

| 2) | Rumunia zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską. |
| --- | --- |

2)

Rumunia zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

---

(1)  Dz.U. C 408 z 12.11.2018.

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/38 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/38

---

Postanowienie prezesa Sądu z dnia 2 maja 2019 r. — Jap Energéticas y Medioambientales/Komisja

(Sprawa T-145/19 R)

(Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Środowisko naturalne - Instrument finansowy na rzecz środowiska naturalnego (LIFE) - Projekt LIFE 11 ENV/ES/000593-H2AL RECYCLING - Odzyskanie nienależnie wypłaconych kwot - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)

(2019/C 213/40)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Jap Energéticas y Medioambientales, SL (Walencja, Hiszpania) (przedstawiciel: G. Alabau Zabal, avocat)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Estrada de Solà i S. Izquierdo Pérez, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 278 i 279 TFUE żądanie zawieszenia wykonania decyzji Komisji BUDG/DGA 1/C4/CB/3241812545 z dnia 14 stycznia 2019 r. dotyczącej odzyskania od skarżącej kwoty 82 750,96 EUR powiększonej i należne odsetki za zwłokę.

Sentencja

| 1) | Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony. |
| --- | --- |

1)

Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

| 2) | Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. |
| --- | --- |

2)

Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/39 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/39

---

Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2019 r. — Pavel/EUIPO — bugatti (B)

(Sprawa T-114/19)

(2019/C 213/41)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Dan-Gabriel Pavel (Oradea, Rumunia) (przedstawiciel: adwokat E. Nedelcu)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: bugatti GmbH (Herford, Niemcy)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego „B” — unijny znak towarowy nr 13 545 181

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 grudnia 2018 r. w sprawach powiązanych R 49/2018-1 i R 85/2018-1

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i potwierdzenie ważności prawa do unijnego znaku towarowego nr 13 545 181, zarejestrowanego w dniu 5 maja 2016 r., dla wszystkich towarów i usług; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i potwierdzenie ważności prawa do unijnego znaku towarowego nr 13 545 181, zarejestrowanego w dniu 5 maja 2016 r., dla wszystkich towarów i usług;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | Niemożność zastosowania art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Niemożność zastosowania art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | brak dowodu dotyczącego naruszenia interesu ogólnego. |
| --- | --- |

—

brak dowodu dotyczącego naruszenia interesu ogólnego.

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/40 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/40

---

Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2019 r. — BF/Komisja

(Sprawa T-190/19)

(2019/C 213/42)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: BF (przedstawiciele: Rechtsanwalt S. Gesterkamp i professor C. König)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie, że od dnia 18 grudnia 2018 r., tj. od daty elektronicznego powiadomienia skarżącej o drugim wezwaniu do usunięcia uchybienia, pozwana, nie podejmując działań, naruszyła obowiązek wydania kończącej postępowanie wyjaśniające decyzji w ramach postępowania w sprawie pomocy państwa SA.48706 (RVVV Rostocker Versorgungs- und Verkehrs-Holding GmbH i Nordwasser GmbH), o której skarżąca powinna zostać powiadomiona jako wnosząca skargę administracyjną, a mianowicie albo decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego, albo decyzji o niewszczynaniu postępowania; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że od dnia 18 grudnia 2018 r., tj. od daty elektronicznego powiadomienia skarżącej o drugim wezwaniu do usunięcia uchybienia, pozwana, nie podejmując działań, naruszyła obowiązek wydania kończącej postępowanie wyjaśniające decyzji w ramach postępowania w sprawie pomocy państwa SA.48706 (RVVV Rostocker Versorgungs- und Verkehrs-Holding GmbH i Nordwasser GmbH), o której skarżąca powinna zostać powiadomiona jako wnosząca skargę administracyjną, a mianowicie albo decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego, albo decyzji o niewszczynaniu postępowania;

| — | obciążenie pozwanej kosztami postępowania; oraz |
| --- | --- |

—

obciążenie pozwanej kosztami postępowania; oraz

| — | tytułem środka ostrożności i ewentualnie, w razie gdyby zaniechanie działania przez pozwaną ustało po zawisłości powództwa, obciążenie pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

tytułem środka ostrożności i ewentualnie, w razie gdyby zaniechanie działania przez pozwaną ustało po zawisłości powództwa, obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarga opiera się na następujących zarzutach.

Skarżąca podnosi przede wszystkim, że przesłanki wniesienia skargi na bezczynność są spełnione, w szczególności dlatego, że w dniu doręczenia drugiego wezwania do usunięcia uchybienia występowały okoliczności faktyczne pozwalające na wydanie decyzji zamykającej wstępne postępowanie wyjaśniające na podstawie art. 4 rozporządzenia (UE) 2015/1589 (1).

Ponadto skarżąca zarzuca, że w piśmie administracyjnym z dnia 17 grudnia 2018 r. pozwana jedynie normatywnie stwierdziła istnienie monopolu prawnego na rzecz Nordwasser GmbH, której udzielono zlecenia w ramach działalności wewnętrznej, co mogło wykluczyć zakłócenie konkurencji w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, nie odnosząc się do kwestii faktycznych, takich jak istnienie korzyści.

Skarżąca podnosi również, że poprzez złożenie skargi wykazała już na wczesnym etapie postępowania, iż monopol prawny został stwierdzony zgodnie z prawem Unii. W każdym razie pozwana powinna była przedstawić swoje stanowisko w oparciu o ustalone fakty w kategoriach czysto prawnych i konsekwentnie wydać co najmniej jedną decyzję o niewszczynaniu postępowania na podstawie art. 4 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2015/1589, zaskarżalną najpóźniej od grudnia 2018 r.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. L 248 z 24.9.2015, s. 9).

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/41 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/41

---

Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2019 r. — AZ/Komisja

(Sprawa T-196/19)

(2019/C 213/43)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: AZ (przedstawiciele: F. Wagner i N. Voß, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

| — | tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013; |
| --- | --- |

—

tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

| — | tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument C(2018) w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin; |
| --- | --- |

—

tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument C(2018) w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin;

| — | tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin; oraz |
| --- | --- |

—

tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin; oraz

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

| 1. | Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE
  W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.
  Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.
  Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE. |
| --- | --- |

1.

Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE

W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.

Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.

Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE.

| 2. | Naruszenie zasady równego traktowania
  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.
  W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1). |
| --- | --- |

2.

Naruszenie zasady równego traktowania

W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.

W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1).

| 3. | Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
  W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci. |
| --- | --- |

3.

Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań

W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci.

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211 z 14.8.2009 r., s. 55).

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/42 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/42

---

Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2019 r. — BA/Komisja

(Sprawa T-198/19)

(2019/C 213/44)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: BA (przedstawiciele: F. Wagner i N. Voß, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

| — | tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013; |
| --- | --- |

—

tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

| — | tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opłat za opublikowanych użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin; |
| --- | --- |

—

tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opłat za opublikowanych użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin;

| — | tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7 000 godzin; oraz |
| --- | --- |

—

tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7 000 godzin; oraz

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

| 1. | Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE
  W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.
  Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.
  Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE. |
| --- | --- |

1.

Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE

W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.

Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.

Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE.

| 2. | Naruszenie zasady równego traktowania
  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.
  W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1). |
| --- | --- |

2.

Naruszenie zasady równego traktowania

W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.

W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1).

| 3. | Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
  W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci. |
| --- | --- |

3.

Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań

W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci.

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211 z 14.8.2009 r., s. 55).

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/44 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/44

---

Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2019 r. — BB/Komisja

(Sprawa T-200/19)

(2019/C 213/45)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: BB (przedstawiciele: F. Wagner i N. Voß, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

| — | tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013; |
| --- | --- |

—

tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

| — | tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument C(2018) w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin; |
| --- | --- |

—

tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument C(2018) w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin;

| — | tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin oraz; |
| --- | --- |

—

tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin oraz;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

| 1. | Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE
  W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.
  Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.
  Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE. |
| --- | --- |

1.

Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE

W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.

Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.

Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE.

| 2. | Naruszenie zasady równego traktowania
  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.
  W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1). |
| --- | --- |

2.

Naruszenie zasady równego traktowania

W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.

W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1).

| 3. | Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
  W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci. |
| --- | --- |

3.

Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań

W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci.

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211 z 14.8.2009 r., s. 55).

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/45 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/45

---

Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2019 r. — BC/Komisja

(Sprawa T-201/19)

(2019/C 213/46)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: BC (przedstawiciele: F. Wagner i N. Voß, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

| — | tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013; |
| --- | --- |

—

tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

| — | tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument C(2018) w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej , godzin oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin; |
| --- | --- |

—

tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument C(2018) w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej , godzin oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin;

| — | tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin, oraz; |
| --- | --- |

—

tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin, oraz;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

| 1. | Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE
  W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając, podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.
  Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.
  Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE. |
| --- | --- |

1.

Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE

W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając, podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.

Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.

Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE.

| 2. | Naruszenie zasady równego traktowania
  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.
  W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1). |
| --- | --- |

2.

Naruszenie zasady równego traktowania

W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.

W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1).

| 3. | Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
  W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci. |
| --- | --- |

3.

Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań

W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci.

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211 z 14.8.2009 r., s. 55).

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/47 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/47

---

Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2019 r. — BD/Komisja

(Sprawa T-205/19)

(2019/C 213/47)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: BD (przedstawiciele: F. Wagner i N. Voß, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

| — | tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013; |
| --- | --- |

—

tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

| — | tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument C(2018) w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin; |
| --- | --- |

—

tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument C(2018) w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin;

| — | tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin, oraz; |
| --- | --- |

—

tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin, oraz;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty

| 1. | Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE
  W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.
  Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.
  Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE. |
| --- | --- |

1.

Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE

W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.

Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.

Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE.

| 2. | Naruszenie zasady równego traktowania
  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.
  W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1). |
| --- | --- |

2.

Naruszenie zasady równego traktowania

W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.

W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1).

| 3. | Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
  W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci. |
| --- | --- |

3.

Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań

W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci.

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211 z 14.8.2009 r., s. 55).

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/48 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/48

---

Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2019 r. — Società Agricola Tenuta di Rimale i in./Komisja Europejska

(Sprawa T-201/19)

(2019/C 213/48)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Società Agricola Tenuta di Rimale (Fidenza, Włochy) i dziewięciu innych skarżących (przedstawiciele: M. Libertini, A. Scognamiglio i M. Spolidoro, avvocati)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności zaskarżonego pisma pozwanej i zobowiązanie Komisji do ponownego zbadania zarzutów zawartych w złożonej do niej skardze. Badanie to powinno zostać dokonane w oparciu o odmienną i bardziej prawidłową wykładnię art. 150 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków produktów rolnych (1), i o dogłębniejsze zbadanie sprawy, które ujawni brak logiki i niespójność argumentów podnoszonych przez Consorzio w celu potwierdzenia na czas nieoznaczony dyskryminującej i nieuzasadnionej regulacji podaży mleka do produkcji sera o chronionej nazwie pochodzenia Parmigiano Reggiano.

Zarzuty i główne argumenty

Skarga dotyczy pisma Komisji UE — Dyrekcji Generalnej ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich — z dnia 6 lutego 2019 r. zamykającego postępowanie w sprawie skargi do Komisji złożonej przez skarżących w dniu 5 lutego 2018 r., w której podnieśli oni niezgodność z prawem dekretu Ministerstwa Rolnictwa, Żywności i Leśnictwa z dnia 15 grudnia 2016 r. nr w sprawie zatwierdzenia planu regulacji podaży sera Parmigiano-Reggiano na okres trzech lat 2017-2019, a także dekretu tegoż ministerstwa z dnia 19 września 2017 r. nr , zatwierdzającego zmiany planu regulacji podaży sera Parmigiano-Reggiano na okres trzech lat 2017-2019.

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczy błędnej wykładni art. 150 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 w części odnoszącej się do ustalenia kwalifikowanej większości producentów zainteresowanych proponowaną regulacją podaży. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczy błędnej wykładni art. 150 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 w części odnoszącej się do ustalenia kwalifikowanej większości producentów zainteresowanych proponowaną regulacją podaży.

| 2. | Zarzut drugi dotyczy błędnej wykładni art. 150 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 w części odnoszącej się do potrzeby ustalenia istotnych założeń dotyczących nierówności rynkowych dla przyjęcia tymczasowych środków regulacji podaży i do odnośnego odpowiedniego uzasadnienia. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczy błędnej wykładni art. 150 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 w części odnoszącej się do potrzeby ustalenia istotnych założeń dotyczących nierówności rynkowych dla przyjęcia tymczasowych środków regulacji podaży i do odnośnego odpowiedniego uzasadnienia.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczy błędnej wykładni art. 150 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 w części odnoszącej się do zakazu planów regulacji podaży, których treść jest dyskryminująca. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczy błędnej wykładni art. 150 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 w części odnoszącej się do zakazu planów regulacji podaży, których treść jest dyskryminująca.

---

(1)  Dz.U. 2013, L 347, s. 608.

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/49 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/49

---

Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. Klöckner Pentaplast/Komisja

(Sprawa T-231/19)

(2019/C 213/49)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Klöckner Pentaplast GmbH (Heiligenroth, Niemcy) (przedstawiciele: N. Voß i D. Fouquet, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

| — | tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013 oraz; |
| --- | --- |

—

tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013 oraz;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

| 1. | Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE
  W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.
  Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.
  Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE. |
| --- | --- |

1.

Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE

W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.

Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.

Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE.

| 2. | Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci. |
| --- | --- |

2.

Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań

W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci.

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/50 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/50

---

Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — H&R Ölwerke Schindler/Komisja

(Sprawa T-232/19)

(2019/C 213/50)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: H&R Ölwerke Schindler GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: N. Voß i D. Fouquet, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

| — | tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013; |
| --- | --- |

—

tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

| — | tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument C(2018) w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin; |
| --- | --- |

—

tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument C(2018) w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin;

| — | tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin, oraz; |
| --- | --- |

—

tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin, oraz;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

| 1. | Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE
  W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.
  Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.
  Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE. |
| --- | --- |

1.

Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE

W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.

Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.

Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE.

| 2. | Naruszenie zasady równego traktowania
  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.
  W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1). |
| --- | --- |

2.

Naruszenie zasady równego traktowania

W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.

W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1).

| 3. | Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
  W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci. |
| --- | --- |

3.

Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań

W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci.

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211 z 14.8.2009 r., s. 55).

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/52 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/52

---

Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2019 r. — Infineon Technologies Dresden/Komisja

(Sprawa T-233/19)

(2019/C 213/51)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Infineon Technologies Dresden GmbH & Co. KG (Drezno, Niemcy) (przedstawiciele: L. Assmann i M. Peiffer, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności wydanej przez pozwaną decyzji notyfikowanej jako dokument nr C(2018) (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) z dnia 28 maja 2018 r. w sprawie pomocy państwa SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) udzielonej przez Niemcy dużym odbiorcom energii elektrycznej na podstawie § 19 Stromnetzentgeltverordnung (zwanego dalej „StromNEV”) oraz; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności wydanej przez pozwaną decyzji notyfikowanej jako dokument nr C(2018) (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) z dnia 28 maja 2018 r. w sprawie pomocy państwa SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) udzielonej przez Niemcy dużym odbiorcom energii elektrycznej na podstawie § 19 Stromnetzentgeltverordnung (zwanego dalej „StromNEV”) oraz;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsza skarga została oparta na zarzucie, zgodnie z którym zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem ze względu na to, że przewidziane w § 19 ust. 2 zdanie drugie StromNEV zwolnienie z opłat za użytkowanie sieci nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

Skarżąca twierdzi w tym względzie przede wszystkim, że oparte na § 19 ust. 2 StromNEV zwolnienia z opłat za użytkowanie sieci nie zostały przyznane za pomocą zasobów państwowych w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, lecz zostały one sfinansowane przez niemieckich operatorów sieci, będących podmiotami prawa prywatnego, i nie można ich przypisać państwu. Sporne obniżenie kosztów nie jest też porównywalne, jeśli chodzi o jego skutki, z niemiecką opłatą za zużycie energii elektrycznej. Ponadto Niemiecka Republika Federalna nie sprawuje w żaden sposób kontroli nad niemieckimi operatorami sieci przesyłowych, którym powierzono zarządzanie tymi środkami.

Skarżąca podnosi ponadto, że oparte na § 19 ust. 2 StromNEV zwolnienie z opłat za użytkowanie sieci różni się pod wieloma względami od przypadku, w którym wydano wyroki C-206/06, Essent Netwerk Noord i in., oraz C-262/12, Vent de Colère! Niemniej jednak sporne zwolnienie nie jest porównywalne z obniżeniem kosztów, którego dotyczyła sprawa C-405/16 P, Niemcy/Komisja, i z tego względu nie może ono zostać uznane za pomoc.

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/53 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/53

---

Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2019 r. — Infineon Technologies/Komisja

(Sprawa T-234/19)

(2019/C 213/52)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Infineon Technologies AG (Neubiberg, Niemcy) (przedstawiciele: L. Assmann i M. Peiffer, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności wydanej przez pozwaną decyzji notyfikowanej jako dokument nr C(2018) (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) z dnia 28 maja 2018 r. w sprawie pomocy państwa SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) udzielonej przez Niemcy dużym odbiorcom energii elektrycznej na podstawie § 19 Stromnetzentgeltverordnung (zwanego dalej „StromNEV”) oraz; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności wydanej przez pozwaną decyzji notyfikowanej jako dokument nr C(2018) (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) z dnia 28 maja 2018 r. w sprawie pomocy państwa SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) udzielonej przez Niemcy dużym odbiorcom energii elektrycznej na podstawie § 19 Stromnetzentgeltverordnung (zwanego dalej „StromNEV”) oraz;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsza skarga została oparta na zarzucie, zgodnie z którym zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem ze względu na to, że przewidziane w § 19 ust. 2 zdanie drugie StromNEV zwolnienie z opłat za użytkowanie sieci nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

Skarżąca twierdzi w tym względzie przede wszystkim, że oparte na § 19 ust. 2 StromNEV zwolnienia z opłat za użytkowanie sieci nie zostały przyznane za pomocą zasobów państwowych w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, lecz zostały one sfinansowane przez niemieckich operatorów sieci, będących podmiotami prawa prywatnego, i nie można ich przypisać państwu. Sporne obniżenie kosztów nie jest też porównywalne, jeśli chodzi o jego skutki, z niemiecką opłatą za zużycie energii elektrycznej. Ponadto Niemiecka Republika Federalna nie sprawuje w żaden sposób kontroli nad niemieckimi operatorami sieci przesyłowych, którym powierzono zarządzanie tymi środkami.

Skarżąca podnosi ponadto, że oparte na § 19 ust. 2 StromNEV zwolnienie z opłat za użytkowanie sieci różni się pod wieloma względami od przypadku, w którym wydano wyroki C-206/06, Essent Netwerk Noord i in., oraz C-262/12, Vent de Colère! Niemniej jednak sporne zwolnienie nie jest porównywalne z obniżeniem kosztów, którego dotyczyła sprawa C-405/16 P, Niemcy/Komisja, i z tego względu nie może ono zostać uznane za pomoc.

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/54 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/54

---

Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — GTP/Komisja

(Sprawa T-237/19)

(2019/C 213/53)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: GTP — Glastechnik Piesau GmbH & Co. KG (Neuhaus am Rennweg, Niemcy) (przedstawiciele: F. Wagner i N. Voß, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

| — | tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013; |
| --- | --- |

—

tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

| — | tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument C(2018) w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin; |
| --- | --- |

—

tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument C(2018) w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin;

| — | tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin; oraz |
| --- | --- |

—

tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin; oraz

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

| 1. | Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE
  W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.
  Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.
  Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE. |
| --- | --- |

1.

Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE

W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.

Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.

Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE.

| 2. | Naruszenie zasady równego traktowania
  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.
  W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1). |
| --- | --- |

2.

Naruszenie zasady równego traktowania

W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.

W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1).

| 3. | Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
  W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci. |
| --- | --- |

3.

Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań

W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci.

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211 z 14.8.2009 r., s. 55).

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/55 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/55

---

Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2019 r. — Wepa Hygieneprodukte i in./Komisja

(Sprawa T-238/19)

(2019/C 213/54)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Wepa Hygieneprodukte GmbH (Arnsberg, Niemcy), Wepa Leuna GmbH (Leuna, Niemcy) i Wepa Papierfabrik Sachsen GmbH (Arnsberg) (przedstawiciele: H. Janssen i A. Vallone, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności wydanej przez Komisję Europejską decyzji notyfikowanej jako dokument nr C(2018) (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) z dnia 28 maja 2018 r. w sprawie pomocy państwa SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) udzielonej przez Niemcy dużym odbiorcom energii elektrycznej na podstawie § 19 Stromnetzentgeltverordnung oraz |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności wydanej przez Komisję Europejską decyzji notyfikowanej jako dokument nr C(2018) (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) z dnia 28 maja 2018 r. w sprawie pomocy państwa SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) udzielonej przez Niemcy dużym odbiorcom energii elektrycznej na podstawie § 19 Stromnetzentgeltverordnung oraz

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsza skarga została oparta na zarzucie, zgodnie z którym zwolnienie z opłat za użytkowanie sieci nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

W związku z tym skarżące podnoszą następnie, że do zwolnienia z opłat za użytkowanie sieci nie wykorzystano żadnych państwowych czy też przyznanych przez państwo zasobów. Podnoszą one też, że pozwana błędnie wyszła z założenia, że przewidziane w § 19 Stromnetzentgeltverordnung rozłożenie kosztów stanowi „opłatę” czy też „opłatę parafiskalną” w rozumieniu wyroku z dnia 17 lipca 2008 r., Essent Netwerk Noord i in. (C-206/06, EU:C:2008:413).

Skarżące podnoszą również, że dużym odbiorcom energii elektrycznej nie została przysporzona żadna selektywna korzyść.

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/56 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/56

---

Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2019 r. — A9.com/EUIPO (Ikona w formie dzwonka)

(Sprawa T-240/19)

(2019/C 213/55)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: A9.com, Inc. (Palo Alto, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci A. Klett i C. Mikyska)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (Przedstawienie ikony w formie dzwonka) — zgłoszenie nr 17 868 712

Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 lutego 2019 r. w sprawie R 1309/2018-2

Żądanie

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania przed Sądem oraz postępowania przed Izbą Odwoławczą, w tym niezbędnymi wydatkami poniesionymi przez stronę skarżącą w obu postępowaniach. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania przed Sądem oraz postępowania przed Izbą Odwoławczą, w tym niezbędnymi wydatkami poniesionymi przez stronę skarżącą w obu postępowaniach.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/57 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/57

---

Skarga wniesiona w dniu 10 kwietnia 2019 r. — Królestwo Kambodży i (CRF)/Komisja

(Sprawa C-246/19)

(2019/C 213/56)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Królestwo Kambodży i Cambodia Rice Federation (CRF) (Phnom Penh, Kambodża) (przedstawiciele: R. Antonini, E. Monard i B. Maniatis, prawnicy)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

Skarżący wnoszą do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (EU) 2019/67 z dnia 16 stycznia 2019 r. (1) i |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (EU) 2019/67 z dnia 16 stycznia 2019 r. (1) i

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący opierają się na sześciu zarzutach:

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący tego, iż ograniczenie pojęcia producentów Unii Europejskiej do producentów produktów podobnych lub bezpośrednio konkurencyjnych, jakie są wytwarzane przy wykorzystaniu surowców (ryżu niełuskanego) wytwarzanego w Unii Europejskiej, narusza art. 22 ust. 1 i art. 23 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 978/2012 z dnia 25 października 2012 r. (2). Alternatywnie strona skarżąca zarzuca, iż narusza ono art. 22 ust. 2 rozporządzenia nr 978/2012. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, iż ograniczenie pojęcia producentów Unii Europejskiej do producentów produktów podobnych lub bezpośrednio konkurencyjnych, jakie są wytwarzane przy wykorzystaniu surowców (ryżu niełuskanego) wytwarzanego w Unii Europejskiej, narusza art. 22 ust. 1 i art. 23 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 978/2012 z dnia 25 października 2012 r. (2). Alternatywnie strona skarżąca zarzuca, iż narusza ono art. 22 ust. 2 rozporządzenia nr 978/2012.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący tego, że poprzez oparcie się na nieprawidłowych lub niedokładnych danych lub danych, które nie odnoszą się w szczególności do produktu podobnego, strona pozwana nie wykazała prawidłowo „poważnych trudności” z naruszeniem art. 23 rozporządzenia nr 978/2012. Uczyniło to niemożliwym prawidłowe wykazanie, czy przesłanki z art. 22 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 978/2012 zostały spełnione w odniesieniu do produktu podobnego zdefiniowanego w art. 22 ust. 2 rozporządzenia nr 978/2012. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że poprzez oparcie się na nieprawidłowych lub niedokładnych danych lub danych, które nie odnoszą się w szczególności do produktu podobnego, strona pozwana nie wykazała prawidłowo „poważnych trudności” z naruszeniem art. 23 rozporządzenia nr 978/2012. Uczyniło to niemożliwym prawidłowe wykazanie, czy przesłanki z art. 22 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 978/2012 zostały spełnione w odniesieniu do produktu podobnego zdefiniowanego w art. 22 ust. 2 rozporządzenia nr 978/2012.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący tego, że strona pozwana dokonała porównania cen importowych w Kambodży i w Unii Europejskiej w sposób, który narusza art. 22 ust. 1 i art. 23 rozporządzenia nr 978/2012. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący tego, że strona pozwana dokonała porównania cen importowych w Kambodży i w Unii Europejskiej w sposób, który narusza art. 22 ust. 1 i art. 23 rozporządzenia nr 978/2012.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący tego, iż ocena przyczyn dokonana przez stronę pozwaną narusza art. 22 ust. 1 rozporządzenia nr 978/2012, ponieważ poważne trudności, jakie napotyka przemysł Unii Europejskiej, nie mogły być bezpośrednią konsekwencją wielkości i cen kambodżańskiego przywozu. W zakresie, w jakim rozporządzenie 2019/67 opiera się na kumulatywnej analizie, narusza ono również art. 22 ust. 1 rozporządzenia nr 978/2012. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący tego, iż ocena przyczyn dokonana przez stronę pozwaną narusza art. 22 ust. 1 rozporządzenia nr 978/2012, ponieważ poważne trudności, jakie napotyka przemysł Unii Europejskiej, nie mogły być bezpośrednią konsekwencją wielkości i cen kambodżańskiego przywozu. W zakresie, w jakim rozporządzenie 2019/67 opiera się na kumulatywnej analizie, narusza ono również art. 22 ust. 1 rozporządzenia nr 978/2012.

| 5. | Zarzut piąty dotyczący tego, że strona pozwana nie ujawniła kilku istotnych faktów lub względów lub leżących u podstaw szczegółów, takich jak istotne okoliczności i względy z naruszeniem rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 1083/2013 z dnia 28 sierpnia 2013 r. (3), art. 38 rozporządzenia nr 978/2012 oraz z naruszeniem prawa skarżącego do obrony. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty dotyczący tego, że strona pozwana nie ujawniła kilku istotnych faktów lub względów lub leżących u podstaw szczegółów, takich jak istotne okoliczności i względy z naruszeniem rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 1083/2013 z dnia 28 sierpnia 2013 r. (3), art. 38 rozporządzenia nr 978/2012 oraz z naruszeniem prawa skarżącego do obrony.

| 6. | Zarzut szósty dotyczący tego, że utworzone akta są brakujące i pomijają istotne informacje. Stanowi to naruszenie art. 14 rozporządzenia delegowanego Komisji nr 1083/2013, art. 38 rozporządzenia nr 978/2012 i prawa skarżącego do obrony. |
| --- | --- |

6.

Zarzut szósty dotyczący tego, że utworzone akta są brakujące i pomijają istotne informacje. Stanowi to naruszenie art. 14 rozporządzenia delegowanego Komisji nr 1083/2013, art. 38 rozporządzenia nr 978/2012 i prawa skarżącego do obrony.

---

(1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/67 z dnia 16 stycznia 2019 r. wprowadzające środki ochronne wobec przywozu ryżu siewnego indyjskiego pochodzącego z Kambodży i Mjanmy/Birmy (Dz.U. L 15 z 17.1.2019, s. 5).

(2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 978/2012 z dnia 25 października 2012 r. wprowadzające ogólny system preferencji taryfowych i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 732/2008 (Dz.U. L 303 z 31.10.2012, s. 1).

(3)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1083/2013 z dnia 28 sierpnia 2013 r. ustanawiające zasady dotyczące procedury tymczasowego wycofania preferencji taryfowych oraz wprowadzenia ogólnych środków ochronnych na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 978/2012 wprowadzającego ogólny system preferencji taryfowych (Dz.U. L 293 z 5.11.2013, s. 16).

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/58 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/58

---

Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2019 r. — Bilde/Parlament

(Sprawa T-248/19)

(2019/C 213/57)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Dominique Bilde (Lagarde, Francja) (przedstawiciel: adwokat F. Wagner)

Strona pozwana: Parlament Europejski

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego P8_TA-PROV(2019)0137 z dnia 12 marca 2019 r. w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu skarżącej 2018/2267(IMM) i faktycznie uchylającej immunitet skarżącej; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego P8_TA-PROV(2019)0137 z dnia 12 marca 2019 r. w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu skarżącej 2018/2267(IMM) i faktycznie uchylającej immunitet skarżącej;

| — | obciążenie Parlamentu Europejskiego całością kosztów postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Parlamentu Europejskiego całością kosztów postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 9 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej (Dz.U. 2010, C 83, s. 266), art. 5 ust. 1 i 5 Regulaminu Parlamentu Europejskiego (Dz.U. 2005, L 44, s. 1) oraz komunikatów dla posłów nr 11/2003 i 11/2016. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 9 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej (Dz.U. 2010, C 83, s. 266), art. 5 ust. 1 i 5 Regulaminu Parlamentu Europejskiego (Dz.U. 2005, L 44, s. 1) oraz komunikatów dla posłów nr 11/2003 i 11/2016.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący nadużycia proceduralnego, w szczególności naruszenia art. 43 komunikatu dla posłów nr 11/2016, ponieważ celem postępowania jest zaszkodzenie działalności politycznej skarżącej, co stanowi przypadek fumus persecutionis wobec niej. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący nadużycia proceduralnego, w szczególności naruszenia art. 43 komunikatu dla posłów nr 11/2016, ponieważ celem postępowania jest zaszkodzenie działalności politycznej skarżącej, co stanowi przypadek fumus persecutionis wobec niej.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący naruszenia ogólnych zasad prawa Unii „ne bis in idem” i „una via electa”, nadużycia procedury i nadużycia władzy. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia ogólnych zasad prawa Unii „ne bis in idem” i „una via electa”, nadużycia procedury i nadużycia władzy.

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/59 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/59

---

Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2019 r. — Wieland-Werke/Komisja

(Sprawa T-251/19)

(2019/C 213/58)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Wieland-Werke AG (Ulm, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci U. Soltész, C. von Köckritz i K. Winkelmann)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 5 lutego 2019 r. w sprawie M.8900 — Wieland/Aurubis Rolled Products/Schwermetall; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 5 lutego 2019 r. w sprawie M.8900 — Wieland/Aurubis Rolled Products/Schwermetall;

| — | obciążenie Komisji Europejskiej kosztami niniejszego postępowania poniesionymi przez skarżącą. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji Europejskiej kosztami niniejszego postępowania poniesionymi przez skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jedenaście zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja popełniła oczywiste błędy, opierając zaskarżoną decyzję na błędnym pojęciu tzw. „górnego” podsegmentu, zamiast oprzeć zaskarżoną decyzję na właściwym rynku produktów z miedzi walcowanej zdefiniowanym przez samą Komisję. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja popełniła oczywiste błędy, opierając zaskarżoną decyzję na błędnym pojęciu tzw. „górnego” podsegmentu, zamiast oprzeć zaskarżoną decyzję na właściwym rynku produktów z miedzi walcowanej zdefiniowanym przez samą Komisję.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja nie przedstawiła ani definicji, ani wyraźnego zasięgu tzw. „górnego” podsegmentu, na którym — bezzasadnie — oparła swoją ocenę. Podejście Komisji jest oczywiście błędne i spekulatywne. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja nie przedstawiła ani definicji, ani wyraźnego zasięgu tzw. „górnego” podsegmentu, na którym — bezzasadnie — oparła swoją ocenę. Podejście Komisji jest oczywiście błędne i spekulatywne.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący popełnienia przez Komisję oczywistych błędów w ocenie poprzez zaprzeczenie swoim własnym ustaleniom zawartym w decyzji zatwierdzającej w sprawie M.8909 — KME/MKM. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący popełnienia przez Komisję oczywistych błędów w ocenie poprzez zaprzeczenie swoim własnym ustaleniom zawartym w decyzji zatwierdzającej w sprawie M.8909 — KME/MKM.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja zastosowała bezprecedensową i bezzasadną teorię sui generis szkody, w niewłaściwy sposób łącząc skutek horyzontalny i niehoryzontalny oraz wprowadzając chaos do jasnych i ścisłych wskazówek zawartych w wytycznych w sprawie koncentracji. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja zastosowała bezprecedensową i bezzasadną teorię sui generis szkody, w niewłaściwy sposób łącząc skutek horyzontalny i niehoryzontalny oraz wprowadzając chaos do jasnych i ścisłych wskazówek zawartych w wytycznych w sprawie koncentracji.

| 5. | Zarzut piąty dotyczący tego, że Komisja popełniła oczywiste błędy w ocenie wpływu na konkurencję jego rzekomego wymiaru horyzontalnego, ewidentnie nie badając oczywistych okoliczności faktycznych przy ustalaniu sytuacji konkurencyjnej na właściwym rynku. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty dotyczący tego, że Komisja popełniła oczywiste błędy w ocenie wpływu na konkurencję jego rzekomego wymiaru horyzontalnego, ewidentnie nie badając oczywistych okoliczności faktycznych przy ustalaniu sytuacji konkurencyjnej na właściwym rynku.

| 6. | Zarzut szósty dotyczący tego, że dokonana przez Komisję ocena dotycząca możliwości zmiany klientów jest oczywiście błędna. |
| --- | --- |

6.

Zarzut szósty dotyczący tego, że dokonana przez Komisję ocena dotycząca możliwości zmiany klientów jest oczywiście błędna.

| 7. | Zarzut siódmy dotyczący tego, że Komisja powołuje się na wzrost cen w związku z transakcją, nie przedstawiając żadnych odpowiednich dowodów. |
| --- | --- |

7.

Zarzut siódmy dotyczący tego, że Komisja powołuje się na wzrost cen w związku z transakcją, nie przedstawiając żadnych odpowiednich dowodów.

| 8. | Zarzut ósmy dotyczący popełnienia przez Komisję oczywistych błędów w ocenie przejścia od wspólnej kontroli do wyłącznej kontroli nad spółką Schwermetall. W szczególności Komisja nie podjęła niezbędnych czynności wyjaśniających. |
| --- | --- |

8.

Zarzut ósmy dotyczący popełnienia przez Komisję oczywistych błędów w ocenie przejścia od wspólnej kontroli do wyłącznej kontroli nad spółką Schwermetall. W szczególności Komisja nie podjęła niezbędnych czynności wyjaśniających.

| 9. | Zarzut dziewiąty dotyczący popełnienia przez Komisję oczywistych błędów w ocenie zobowiązań zaproponowanych przez skarżącą. |
| --- | --- |

9.

Zarzut dziewiąty dotyczący popełnienia przez Komisję oczywistych błędów w ocenie zobowiązań zaproponowanych przez skarżącą.

| 10. | Zarzut dziesiąty dotyczący tego, że sposób przeprowadzenia przez Komisję postępowania w sprawie środków zaradczych i testu rynkowego nie był zgodny z zasadami rzetelnego postępowania. |
| --- | --- |

10.

Zarzut dziesiąty dotyczący tego, że sposób przeprowadzenia przez Komisję postępowania w sprawie środków zaradczych i testu rynkowego nie był zgodny z zasadami rzetelnego postępowania.

| 11. | Zarzut jedenasty dotyczący tego, że Komisja naruszyła istotne wymogi proceduralne i zasady rzetelnego postępowania. Komisja odmówiła przeprowadzenia testu rynkowego w odniesieniu do dwóch pierwszych zobowiązań i rozpoczęła test rynkowy o wiele za późno w trakcie postępowania. |
| --- | --- |

11.

Zarzut jedenasty dotyczący tego, że Komisja naruszyła istotne wymogi proceduralne i zasady rzetelnego postępowania. Komisja odmówiła przeprowadzenia testu rynkowego w odniesieniu do dwóch pierwszych zobowiązań i rozpoczęła test rynkowy o wiele za późno w trakcie postępowania.

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/60 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/60

---

Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2019 r. — Pech/Rada

(Sprawa T-252/19)

(2019/C 213/59)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Laurent Pech (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci O. Brouwer i T. McGrath)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Rady zawartej w piśmie do skarżącego z dnia 12 lutego 2019 r. o odmowie pełnego dostępu do dokumentu ST 13593 2018 INIT (opinia prawna Służby Prawnej Rady z dnia 25 października 2018 r.) zgodnie z art. 4 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 1049/2001 (1); |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Rady zawartej w piśmie do skarżącego z dnia 12 lutego 2019 r. o odmowie pełnego dostępu do dokumentu ST 13593 2018 INIT (opinia prawna Służby Prawnej Rady z dnia 25 października 2018 r.) zgodnie z art. 4 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 1049/2001 (1);

| — | pomocniczo, nakazanie Radzie udzielenia częściowego szerszego dostępu w odniesieniu do dokumentu ST 13593 2018 INIT zgodnie z art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001; oraz |
| --- | --- |

—

pomocniczo, nakazanie Radzie udzielenia częściowego szerszego dostępu w odniesieniu do dokumentu ST 13593 2018 INIT zgodnie z art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001; oraz

| — | obciążenie Rady kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącego, w tym kosztami poniesionymi przez interwenientów. |
| --- | --- |

—

obciążenie Rady kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącego, w tym kosztami poniesionymi przez interwenientów.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia prawa i błędnego stosowania art. 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia nr 1049/2001.






  — | Skarżący podnosi, że Rada nie wykazała, iż żądany dokument zawierał opinię prawną. |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia prawa i błędnego stosowania art. 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia nr 1049/2001.

—

Skarżący podnosi, że Rada nie wykazała, iż żądany dokument zawierał opinię prawną.

| — | Skarżący twierdzi ponadto, że Rada dokonała błędnej wykładni i błędnego zastosowania art. 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia nr 1049/2001 poprzez nieuwzględnienie przepisów prawa pierwotnego Unii podniesionych skrótowo w skardze oraz zasady możliwie najszerszego dostępu do dokumentów prawodawczych Unii, przy czym dla uzasadnienia nieujawnienia rzeczonego dokumentu oparła się ona na nieznanych prawu Unii niejasnych i subiektywnych pojęciach. |
| --- | --- |

—

Skarżący twierdzi ponadto, że Rada dokonała błędnej wykładni i błędnego zastosowania art. 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia nr 1049/2001 poprzez nieuwzględnienie przepisów prawa pierwotnego Unii podniesionych skrótowo w skardze oraz zasady możliwie najszerszego dostępu do dokumentów prawodawczych Unii, przy czym dla uzasadnienia nieujawnienia rzeczonego dokumentu oparła się ona na nieznanych prawu Unii niejasnych i subiektywnych pojęciach.

| — | Rada naruszyła prawo i błędnie zastosowała kryterium nadrzędnego interesu publicznego. |
| --- | --- |

—

Rada naruszyła prawo i błędnie zastosowała kryterium nadrzędnego interesu publicznego.

| 2. | Zarzut drugi dotyczy naruszenia prawa i błędnego stosowania art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1049/2001.






  — | Skarżący podnosi, że Rada nie wykazała, iż pełne ujawnienie w szczególności i faktycznie naraziłoby na szwank proces podejmowania decyzji. |
| --- | --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczy naruszenia prawa i błędnego stosowania art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1049/2001.

—

Skarżący podnosi, że Rada nie wykazała, iż pełne ujawnienie w szczególności i faktycznie naraziłoby na szwank proces podejmowania decyzji.

| — | Rada dokonała błędnej wykładni i błędnego zastosowania art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1049/2001 oraz orzecznictwa sądów unijnych, pomijając przepisy prawa pierwotnego Unii podniesione skrótowo w skardze oraz zasadę możliwie najszerszego dostępu do dokumentów prawodawczych Unii. |
| --- | --- |

—

Rada dokonała błędnej wykładni i błędnego zastosowania art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1049/2001 oraz orzecznictwa sądów unijnych, pomijając przepisy prawa pierwotnego Unii podniesione skrótowo w skardze oraz zasadę możliwie najszerszego dostępu do dokumentów prawodawczych Unii.

| — | Rada nie dokonała właściwej oceny interesu publicznego przemawiającego za ujawnieniem. |
| --- | --- |

—

Rada nie dokonała właściwej oceny interesu publicznego przemawiającego za ujawnieniem.

| 3. | Zarzut trzeci, podniesiony tytułem żądania ewentualnego, dotyczy tego, że poprzez zastosowanie powołanych wyjątków do żądanego dokumentu Rada naruszyła art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001 w ten sposób, iż odmawiając dostępu do całej części analizy prawnej, w oczywisty sposób nie wypełniła ona swojego obowiązku udzielenia (właściwego i wymaganego) częściowego dostępu do żądanego dokumentu zgodnie ze wspomnianym art. 4 ust. 6. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci, podniesiony tytułem żądania ewentualnego, dotyczy tego, że poprzez zastosowanie powołanych wyjątków do żądanego dokumentu Rada naruszyła art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001 w ten sposób, iż odmawiając dostępu do całej części analizy prawnej, w oczywisty sposób nie wypełniła ona swojego obowiązku udzielenia (właściwego i wymaganego) częściowego dostępu do żądanego dokumentu zgodnie ze wspomnianym art. 4 ust. 6.

---

(1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/62 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/62

---

Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2019 r. — BG/Parlament

(Sprawa T-253/19)

(2019/C 213/60)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: BG (przedstawiciele: adwokaci L. Levi, A. Champetier i A. Tymen)

Strona pozwana: Parlament Europejski

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 18 maja 2018 r. o rozwiązaniu umowy o pracę ze stroną skarżącą; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 18 maja 2018 r. o rozwiązaniu umowy o pracę ze stroną skarżącą;

| — | w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 4 stycznia 2019 r., doręczonej w dniu 9 stycznia 2019 r., o oddaleniu zażalenia strony skarżącej z dnia 16 sierpnia 2018 r.; |
| --- | --- |

—

w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 4 stycznia 2019 r., doręczonej w dniu 9 stycznia 2019 r., o oddaleniu zażalenia strony skarżącej z dnia 16 sierpnia 2018 r.;

| — | zasądzenie od strony pozwanej zadośćuczynienia na rzecz strony skarżącej za krzywdę doznaną z winy strony pozwanej, oszacowaną na kwotę 50 000 EUR; |
| --- | --- |

—

zasądzenie od strony pozwanej zadośćuczynienia na rzecz strony skarżącej za krzywdę doznaną z winy strony pozwanej, oszacowaną na kwotę 50 000 EUR;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia i przepisów proceduralnych mających zastosowanie w przypadku rozwiązania rozpatrywanej umowy. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia i przepisów proceduralnych mających zastosowanie w przypadku rozwiązania rozpatrywanej umowy.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 12a i 24 regulaminu pracowniczego, a w związku z tym naruszenia prawa strony skarżącej do bezstronnego i sprawiedliwego rozpatrzenia jej sprawy, naruszenia obowiązku staranności i oczywistego błędu w ocenie. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 12a i 24 regulaminu pracowniczego, a w związku z tym naruszenia prawa strony skarżącej do bezstronnego i sprawiedliwego rozpatrzenia jej sprawy, naruszenia obowiązku staranności i oczywistego błędu w ocenie.

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/62 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/62

---

Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2019 r. — Al-Tarazi/Rada

(Sprawa T-260/19)

(2019/C 213/61)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Mazen Al-Tarazi (Shuwaikh, Kuwejt) (przedstawiciele: G. Beck i A. Khan, barristers, oraz S. Patel, solicitor)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie, że art. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/85 z dnia 21 stycznia 2019 r. (1) i art. 1 decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2019/87 z dnia 21 stycznia 2019 r. (2) nie mają zastosowania do skarżącego; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że art. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/85 z dnia 21 stycznia 2019 r. (1) i art. 1 decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2019/87 z dnia 21 stycznia 2019 r. (2) nie mają zastosowania do skarżącego;

| — | stwierdzenie nieważności, w zakresie dotyczącym skarżącego, rozporządzenia wykonawczego Rady 2019/85 i decyzji wykonawczej Rady 2019/87; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności, w zakresie dotyczącym skarżącego, rozporządzenia wykonawczego Rady 2019/85 i decyzji wykonawczej Rady 2019/87;

| — | nakazanie Radzie usunięcie nazwiska skarżącego z załącznika (z pozycji 266) do rozporządzenia wykonawczego Rady 2019/85 i z załącznika (z pozycji 266) do decyzji wykonawczej Rady 2019/87; oraz |
| --- | --- |

—

nakazanie Radzie usunięcie nazwiska skarżącego z załącznika (z pozycji 266) do rozporządzenia wykonawczego Rady 2019/85 i z załącznika (z pozycji 266) do decyzji wykonawczej Rady 2019/87; oraz

| — | obciążenie pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący podnosi cztery zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy, w którym skarżący podnosi, że przedstawione przez pozwaną powody umieszczenia jego nazwiska w wykazie były niewystarczające lub niepoparte dowodami. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy, w którym skarżący podnosi, że przedstawione przez pozwaną powody umieszczenia jego nazwiska w wykazie były niewystarczające lub niepoparte dowodami.

| 2. | Zarzut drugi, w którym skarżący twierdzi, że decyzja o umieszczeniu jego nazwiska w wykazie jest oparta na oczywistym błędzie w ocenie okoliczności faktycznych w zakresie, w jakim pozwana nie przedstawiła dowodów na poparcie lub zmierzających do poparcia okoliczności faktycznych przedstawionych w celu uzasadnienia podjętych środków lub w zakresie, w jakim pozwana wyciągnęła nieproporcjonalne wnioski z tych okoliczności faktycznych. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi, w którym skarżący twierdzi, że decyzja o umieszczeniu jego nazwiska w wykazie jest oparta na oczywistym błędzie w ocenie okoliczności faktycznych w zakresie, w jakim pozwana nie przedstawiła dowodów na poparcie lub zmierzających do poparcia okoliczności faktycznych przedstawionych w celu uzasadnienia podjętych środków lub w zakresie, w jakim pozwana wyciągnęła nieproporcjonalne wnioski z tych okoliczności faktycznych.

| 3. | Zarzut trzeci, w którym skarżący twierdzi, że decyzja o umieszczeniu jego nazwiska w wykazie narusza jego prawo do obrony. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci, w którym skarżący twierdzi, że decyzja o umieszczeniu jego nazwiska w wykazie narusza jego prawo do obrony.

| 4. | Zarzut czwarty, w którym skarżący podnosi, że decyzja o umieszczeniu jego nazwiska w wykazie narusza jego prawo własności, prawo do prowadzenia działalności gospodarczej oraz zasadę proporcjonalności. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty, w którym skarżący podnosi, że decyzja o umieszczeniu jego nazwiska w wykazie narusza jego prawo własności, prawo do prowadzenia działalności gospodarczej oraz zasadę proporcjonalności.

---

(1)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2019/85 z dnia 21 stycznia 2019 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. 2019, L 18I, s. 4).

(2)  Decyzja wykonawcza Rady (WPZiB) 2019/87 z dnia 21 stycznia 2019 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2019, L 18I, s. 13).

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/63 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/63

---

Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2019 r. — Imagina Media Audiovisual i in./Komisja

(Sprawa T-268/19)

(2019/C 213/62)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Imagina Media Audiovisual, SA (Barcelona, Hiszpania), Imagina EU (Bruksela, Belgia), dpa Deutsche Presse-Agentur GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci P. Kuypers, N. Groot, B. Vitez)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 12 lutego 2019 r. o sygn. Ares(2019)856949 w sprawie wykluczenia IMAGINA MEDIA AUDIOVISUAL SL z postępowań o udzielenie zamówień i dotacji podlegających przepisom rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (EU, Euratom) nr 2018/1046 (1) w zakresie, w jakim wykluczono konsorcjum Imagina/dpa lub odrzucono jego oferty; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 12 lutego 2019 r. o sygn. Ares(2019)856949 w sprawie wykluczenia IMAGINA MEDIA AUDIOVISUAL SL z postępowań o udzielenie zamówień i dotacji podlegających przepisom rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (EU, Euratom) nr 2018/1046 (1) w zakresie, w jakim wykluczono konsorcjum Imagina/dpa lub odrzucono jego oferty;

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 9 kwietnia 2019 r. o sygn. Ares(2019)2494476 w zakresie, w jakim należy uznać, że wykluczono w niej konsorcjum z przetargu o sygn. PO/2018-05/A4 lub odrzucono jego oferty; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 9 kwietnia 2019 r. o sygn. Ares(2019)2494476 w zakresie, w jakim należy uznać, że wykluczono w niej konsorcjum z przetargu o sygn. PO/2018-05/A4 lub odrzucono jego oferty;

| — | stwierdzenie nieważności czynności udzielenia przez Komisję zamówień lub czynności, poprzez które Komisja zezwoliła wykonawcy innemu niż konsorcjum Imagina/dpa na realizację relacji audiowizualnych z bieżących wydarzeń unijnych, dotyczących części 1, 3 i 6, zgodnie z opisem w dokumentacji przetargu; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności czynności udzielenia przez Komisję zamówień lub czynności, poprzez które Komisja zezwoliła wykonawcy innemu niż konsorcjum Imagina/dpa na realizację relacji audiowizualnych z bieżących wydarzeń unijnych, dotyczących części 1, 3 i 6, zgodnie z opisem w dokumentacji przetargu;

| — | nakazanie Komisji naprawienia szkody wyrządzonej konsorcjum przez Komisję poprzez uniemożliwienie konsorcjum realizacji zamówień na części 1, 3 i 6; |
| --- | --- |

—

nakazanie Komisji naprawienia szkody wyrządzonej konsorcjum przez Komisję poprzez uniemożliwienie konsorcjum realizacji zamówień na części 1, 3 i 6;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie, gdyż nie uznała, że wykluczenie Imagina Media Audiovisual SL — będącej jednym z członków konsorcjum — nie ma wpływu na realizację zamówienia w odniesieniu do części 1, 3 i 6 przetargu przez konsorcjum. Wykluczenie Imagina Media Audiovisual SL nie ma też żadnego wpływu na decyzje Komisji o udzieleniu tych zamówień konsorcjum. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie, gdyż nie uznała, że wykluczenie Imagina Media Audiovisual SL — będącej jednym z członków konsorcjum — nie ma wpływu na realizację zamówienia w odniesieniu do części 1, 3 i 6 przetargu przez konsorcjum. Wykluczenie Imagina Media Audiovisual SL nie ma też żadnego wpływu na decyzje Komisji o udzieleniu tych zamówień konsorcjum.

| 2. | Zarzut drugi, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie, gdyż nie zastosowała właściwie dokumentacji przetargowej. W konsekwencji Komisja nie zażądała od konsorcjum zastąpienia Imagina Media Audiovisual SL innym podmiotem, który wszedłby w skład konsorcjum, czego wymagała dokumentacja przetargowa. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie, gdyż nie zastosowała właściwie dokumentacji przetargowej. W konsekwencji Komisja nie zażądała od konsorcjum zastąpienia Imagina Media Audiovisual SL innym podmiotem, który wszedłby w skład konsorcjum, czego wymagała dokumentacja przetargowa.

| 3. | Zarzut trzeci, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie, gdyż nie zastosowała właściwie art. 136 ust. 9 rozporządzenia 2018/1046. W konsekwencji urzędnik zatwierdzający Komisji nie zażądał od konsorcjum zastąpienia Imagina Media Audiovisual SL innym podmiotem, który wszedłby w skład konsorcjum, czego wymagało rozporządzenie 2018/1046. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie, gdyż nie zastosowała właściwie art. 136 ust. 9 rozporządzenia 2018/1046. W konsekwencji urzędnik zatwierdzający Komisji nie zażądał od konsorcjum zastąpienia Imagina Media Audiovisual SL innym podmiotem, który wszedłby w skład konsorcjum, czego wymagało rozporządzenie 2018/1046.

| 4. | Zarzut czwarty, że Komisja naruszyła prawo konsorcjum do skutecznego środka odwoławczego oraz zasadę dobrej administracji. Komisja niezgodnie z prawem posłużyła się swoją decyzją z dnia 12 lutego 2019 r. o sygn. Ares(2019)856949 w sprawie wykluczenia Imagina Media Audiovisual SL lub swoim pismem z dnia 9 kwietnia 2019 r. o sygn. Ares(2019)2494476 do tego, by wykluczyć konsorcjum z przetargu o sygn. PO/2018-05/A4. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty, że Komisja naruszyła prawo konsorcjum do skutecznego środka odwoławczego oraz zasadę dobrej administracji. Komisja niezgodnie z prawem posłużyła się swoją decyzją z dnia 12 lutego 2019 r. o sygn. Ares(2019)856949 w sprawie wykluczenia Imagina Media Audiovisual SL lub swoim pismem z dnia 9 kwietnia 2019 r. o sygn. Ares(2019)2494476 do tego, by wykluczyć konsorcjum z przetargu o sygn. PO/2018-05/A4.

| 5. | Zarzut piąty, że Komisja naruszyła prawo konsorcjum do skutecznego środka odwoławczego, obowiązek uzasadnienia oraz zasadę dobrej administracji. Komisja dopuściła się uchybień proceduralnych i niezgodnie z prawem udzieliła zamówień na części 1, 3 i 6 przetargu o sygn. PO/2018-05/A4 wykonawcy innemu niż konsorcjum. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty, że Komisja naruszyła prawo konsorcjum do skutecznego środka odwoławczego, obowiązek uzasadnienia oraz zasadę dobrej administracji. Komisja dopuściła się uchybień proceduralnych i niezgodnie z prawem udzieliła zamówień na części 1, 3 i 6 przetargu o sygn. PO/2018-05/A4 wykonawcy innemu niż konsorcjum.

| 6. | Zarzut szósty, że Komisja wyrządziła szkodę konsorcjum swoim niezgodnym z prawem zachowaniem, wskutek czego konsorcjum nie może zrealizować zamówienia na części 1, 3 i 6 przetargu o sygn. PO/2018-05/A4. |
| --- | --- |

6.

Zarzut szósty, że Komisja wyrządziła szkodę konsorcjum swoim niezgodnym z prawem zachowaniem, wskutek czego konsorcjum nie może zrealizować zamówienia na części 1, 3 i 6 przetargu o sygn. PO/2018-05/A4.

---

(1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylające rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 (Dz.U. L 193 z 30.7.2018, s. 1).

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/65 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/65

---

Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2019 r. — Imagina Media Audiovisual, SA/Komisja

(Sprawa T-269/19)

(2019/C 213/63)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Imagina Media Audiovisual, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: P. Kuypers, N. Groot, prawnicy)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Ares(2019)856949, przez którą Komisja wykluczyła skarżącą na dwa lata i zarejestrowała skarżącą w bazie danych dotyczącej wczesnego wykrywania i wykluczania (1); |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Ares(2019)856949, przez którą Komisja wykluczyła skarżącą na dwa lata i zarejestrowała skarżącą w bazie danych dotyczącej wczesnego wykrywania i wykluczania (1);

| — | nakazanie Komisji zapłaty odszkodowania na rzecz skarżącej za szkodę wyrządzoną zaskarżoną decyzją; |
| --- | --- |

—

nakazanie Komisji zapłaty odszkodowania na rzecz skarżącej za szkodę wyrządzoną zaskarżoną decyzją;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo poprzez brak przeprowadzenia swojego własnego przeglądu i oceny, opierając się wyłącznie na ustaleniach Departamentu Sprawiedliwości Stanów Zjednoczonych, bez własnej oceny, oraz przez nieprawidłową interpretację ustaleń Departamentu Sprawiedliwości Stanów Zjednoczonych. W wyniku tego Komisja popełniła błąd w ustaleniach stanu faktycznego, a w ten sposób naruszyła obowiązek należytej staranności. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo poprzez brak przeprowadzenia swojego własnego przeglądu i oceny, opierając się wyłącznie na ustaleniach Departamentu Sprawiedliwości Stanów Zjednoczonych, bez własnej oceny, oraz przez nieprawidłową interpretację ustaleń Departamentu Sprawiedliwości Stanów Zjednoczonych. W wyniku tego Komisja popełniła błąd w ustaleniach stanu faktycznego, a w ten sposób naruszyła obowiązek należytej staranności.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja błędnie wykluczyła skarżącą, naruszając tym samym art. 136 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2018/1046 oraz prawa do obrony skarżącej poprzez brak dokładnego ustalenia, co miałoby stanowić poważne wykroczenie zawodowe. Ponadto Komisja naruszyła prawo, stwierdzając, że skarżąca jest również wykluczona z toczących się przetargów, ponieważ nie wynika to z części operacyjnej zaskarżonej decyzji, poprzez wykluczenie skarżącej za zachowania związane z mediami i prawem marketingowym w sporcie z przetargu na audiowizualną obsługę bieżących spraw Unii Europejskiej, ponieważ są to różne rynki, które nie mają na siebie wpływu, a zatem możliwe jest wykazanie wiarygodności skarżącej w zamówieniach z Unią Europejską poprzez zadecydowanie, że skarżąca powinna zostać wykluczona, ponieważ brak jest wystarczających dowodów dla wydania zaskarżonej decyzji, a umowa o nieściganiu pomiędzy skarżącą a Departamentem Sprawiedliwości Stanów Zjednoczonych nie stwierdza, iż skarżąca lub osoby nią zarządzające są winne. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja błędnie wykluczyła skarżącą, naruszając tym samym art. 136 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2018/1046 oraz prawa do obrony skarżącej poprzez brak dokładnego ustalenia, co miałoby stanowić poważne wykroczenie zawodowe. Ponadto Komisja naruszyła prawo, stwierdzając, że skarżąca jest również wykluczona z toczących się przetargów, ponieważ nie wynika to z części operacyjnej zaskarżonej decyzji, poprzez wykluczenie skarżącej za zachowania związane z mediami i prawem marketingowym w sporcie z przetargu na audiowizualną obsługę bieżących spraw Unii Europejskiej, ponieważ są to różne rynki, które nie mają na siebie wpływu, a zatem możliwe jest wykazanie wiarygodności skarżącej w zamówieniach z Unią Europejską poprzez zadecydowanie, że skarżąca powinna zostać wykluczona, ponieważ brak jest wystarczających dowodów dla wydania zaskarżonej decyzji, a umowa o nieściganiu pomiędzy skarżącą a Departamentem Sprawiedliwości Stanów Zjednoczonych nie stwierdza, iż skarżąca lub osoby nią zarządzające są winne.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo poprzez postanowienie, iż wykluczenie będzie proporcjonalne w rozumieniu art. 136 ust. 3 rozporządzenia 2018/1046, a przez to pominęła brak wpływu na finansowe interesy i wizerunek Unii oraz upływ czasu od tego zachowania. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo poprzez postanowienie, iż wykluczenie będzie proporcjonalne w rozumieniu art. 136 ust. 3 rozporządzenia 2018/1046, a przez to pominęła brak wpływu na finansowe interesy i wizerunek Unii oraz upływ czasu od tego zachowania.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo, postanawiając, że środki naprawcze podjęte przez skarżącą są prowizyjne i niewystarczające z uwagi na art. 136 ust. 6 w związku z art. 136 ust. 7 rozporządzenia 2018/1046. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo, postanawiając, że środki naprawcze podjęte przez skarżącą są prowizyjne i niewystarczające z uwagi na art. 136 ust. 6 w związku z art. 136 ust. 7 rozporządzenia 2018/1046.

| 5. | Zarzut piąty dotyczący tego, że Komisja naruszyła podstawową zasadę równego traktowania poprzez potraktowanie skarżącej w odmienny sposób niż pozostałych uczestników przetargu, którzy zawarli umowę o nieściganiu z Departamentem Sprawiedliwości Stanów Zjednoczonych. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty dotyczący tego, że Komisja naruszyła podstawową zasadę równego traktowania poprzez potraktowanie skarżącej w odmienny sposób niż pozostałych uczestników przetargu, którzy zawarli umowę o nieściganiu z Departamentem Sprawiedliwości Stanów Zjednoczonych.

| 6. | Zarzut szósty dotyczący tego, że Komisja wyrządziła szkodę skarżącej poprzez postanowienie z naruszeniem prawa, iż skarżąca powinna zostać wykluczona z postępowań przetargowych regulowanych przez rozporządzenie 2018/1046. |
| --- | --- |

6.

Zarzut szósty dotyczący tego, że Komisja wyrządziła szkodę skarżącej poprzez postanowienie z naruszeniem prawa, iż skarżąca powinna zostać wykluczona z postępowań przetargowych regulowanych przez rozporządzenie 2018/1046.

---

(1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylające rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 (Dz.U. L 193 z 30.7.2018, s. 1).

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/66 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/66

---

Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2019 r. — Amazon Technologies/EUIPO (ring)

(Sprawa T-270/19)

(2019/C 213/64)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Amazon Technologies, Inc. (Seattle, Waszyngton, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci A. Klett i C. Mikyska)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego „ring” — zgłoszenie nr 1 401 009

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 lutego 2019 r. w sprawie R 2211/2018-5

Żądanie

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania przed Sądem oraz postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO, w tym niezbędnymi wydatkami poniesionymi przez stronę skarżącą w obu postępowaniach. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania przed Sądem oraz postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO, w tym niezbędnymi wydatkami poniesionymi przez stronę skarżącą w obu postępowaniach.

Podniesione zarzuty

| — | Odmawiając ochrony przedmiotowego znaku towarowego, Izba Odwoławcza naruszyła art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Odmawiając ochrony przedmiotowego znaku towarowego, Izba Odwoławcza naruszyła art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/67 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/67

---

Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2019 r. — TO/ESDZ

(Sprawa T-272/19)

(2019/C 213/65)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: TO (przedstawiciel: adwokat G. Generet)

Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów o pracę (OUZU) w ESDZ z dnia 15 czerwca 2018 r., zgodnie z którą skarżąca miałaby nie spełniać wszystkich warunków zatrudnienia przewidzianych w art. 82 WZIP i nie może być zatrudniona w ESDZ w charakterze pracownika kontraktowego 3b; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów o pracę (OUZU) w ESDZ z dnia 15 czerwca 2018 r., zgodnie z którą skarżąca miałaby nie spełniać wszystkich warunków zatrudnienia przewidzianych w art. 82 WZIP i nie może być zatrudniona w ESDZ w charakterze pracownika kontraktowego 3b;

| — | stwierdzenie nieważności decyzji OUZU w ESDZ z dnia 14 stycznia 2019 r. oddalającej zażalenie złożone przez skarżącą w dniu 14 września 2018 r.; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji OUZU w ESDZ z dnia 14 stycznia 2019 r. oddalającej zażalenie złożone przez skarżącą w dniu 14 września 2018 r.;

| — | zasądzenie od ESDZ na rzecz skarżącej odszkodowania oszacowanego na 36 992,52 EUR, odpowiadającego rocznemu wynagrodzeniu za umowę AC FG II zgodnie ze skalą płac obowiązującą od dnia 1 listopada 2017 r., z zastrzeżeniem doprecyzowania tej kwoty w trakcie postępowania; |
| --- | --- |

—

zasądzenie od ESDZ na rzecz skarżącej odszkodowania oszacowanego na 36 992,52 EUR, odpowiadającego rocznemu wynagrodzeniu za umowę AC FG II zgodnie ze skalą płac obowiązującą od dnia 1 listopada 2017 r., z zastrzeżeniem doprecyzowania tej kwoty w trakcie postępowania;

| — | nakazanie ESDZ obliczenia strat w zakresie uprawnień emerytalnych w związku z brakiem zatrudnienia w ESDZ; |
| --- | --- |

—

nakazanie ESDZ obliczenia strat w zakresie uprawnień emerytalnych w związku z brakiem zatrudnienia w ESDZ;

| — | zasądzenie od ESDZ na rzecz skarżącej kwoty w wysokości 15 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę wynikającą z naruszenia jej godności i reputacji zawodowej; |
| --- | --- |

—

zasądzenie od ESDZ na rzecz skarżącej kwoty w wysokości 15 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę wynikającą z naruszenia jej godności i reputacji zawodowej;

| — | zasądzenie od ESDZ na rzecz skarżącej kwoty w wysokości 15 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę wynikającą z naruszenia jej zdrowia i równowagi osobistej; |
| --- | --- |

—

zasądzenie od ESDZ na rzecz skarżącej kwoty w wysokości 15 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę wynikającą z naruszenia jej zdrowia i równowagi osobistej;

| — | zasądzenie od ESDZ na rzecz skarżącej kwoty w wysokości 15 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę wynikającą z naruszenia przez ESDZ rozporządzenia nr 45/2001 o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych; |
| --- | --- |

—

zasądzenie od ESDZ na rzecz skarżącej kwoty w wysokości 15 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę wynikającą z naruszenia przez ESDZ rozporządzenia nr 45/2001 o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych;

| — | zasądzenie od ESDZ na rzecz skarżącej kwoty w wysokości 10 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę wynikającą z naruszenia tajemnicy lekarskiej i poufnego charakteru danych osobowych zawartych w aktach medycznych skarżącej; |
| --- | --- |

—

zasądzenie od ESDZ na rzecz skarżącej kwoty w wysokości 10 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę wynikającą z naruszenia tajemnicy lekarskiej i poufnego charakteru danych osobowych zawartych w aktach medycznych skarżącej;

| — | zasądzenie od ESDZ na rzecz skarżącej kwoty w wysokości 15 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę wynikającą ze oczerniania i zniesławienia skarżącej; |
| --- | --- |

—

zasądzenie od ESDZ na rzecz skarżącej kwoty w wysokości 15 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę wynikającą ze oczerniania i zniesławienia skarżącej;

| — | obciążenie ESDZ całością kosztów postepowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie ESDZ całością kosztów postepowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 33 akapit drugi Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej oraz art. 82 i 83 Warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej, zasad proporcjonalności i postępowania kontradyktoryjnego, prawa do dobrej administracji i staranności, zasady niedyskryminacji oraz prawa do bezstronnego i sprawiedliwego traktowania, a także zakazu wszelkiego mobbingu. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 33 akapit drugi Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej oraz art. 82 i 83 Warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej, zasad proporcjonalności i postępowania kontradyktoryjnego, prawa do dobrej administracji i staranności, zasady niedyskryminacji oraz prawa do bezstronnego i sprawiedliwego traktowania, a także zakazu wszelkiego mobbingu.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszenia rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. 2001, L 8, s. 1) oraz art. 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. 2001, L 8, s. 1) oraz art. 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/68 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/68

---

Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2019 r. — Target Ventures Group/EUIPO — Target Partners (TARGET VENTURES)

(Sprawa T-274/19)

(2019/C 213/66)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Target Ventures Group Ltd (Road Town, Brytyjskie Wyspy Dziewicze) (przedstawiciele: adwokaci T. Dolde, P. Homann)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Target Partners GmbH (Monachium, Niemcy)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego TARGET VENTURES — zgłoszenie nr 13 685 565

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 lutego 2019 r. w sprawie R 1685/2017-2

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w postępowaniu przed Wydziałem Unieważnień i w postępowaniu przed Drugą Izbą Odwoławczą EUIPO. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w postępowaniu przed Wydziałem Unieważnień i w postępowaniu przed Drugą Izbą Odwoławczą EUIPO.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 53 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 53 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/69 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/69

---

Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2019 r. — PNB Banka i in./EBC

(Sprawa T-275/19)

(2019/C 213/67)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: PNB Banka i in. (Ryga, Łotwa),  CR (*1),  CT (*1) (przedstawiciele: O. Behrends i M. Kirchner, prawnicy)

Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji EBC z dnia 14 lutego 2019 r. w sprawie przeprowadzenia kontroli na miejscu w lokalach PNB Banka AS oraz spółek należących do jej grupy; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji EBC z dnia 14 lutego 2019 r. w sprawie przeprowadzenia kontroli na miejscu w lokalach PNB Banka AS oraz spółek należących do jej grupy;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziesięć zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy oparty na twierdzeniu, w myśl którego EBC nie był właściwym organem nadzorczym w stosunku do PNB Banka AS w momencie wydania decyzji w sprawie przeprowadzenia kontroli na miejscu. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy oparty na twierdzeniu, w myśl którego EBC nie był właściwym organem nadzorczym w stosunku do PNB Banka AS w momencie wydania decyzji w sprawie przeprowadzenia kontroli na miejscu.

| 2. | Zarzut drugi oparty na twierdzeniu, w myśl którego zaskarżona decyzja nie była „niezbędna” w rozumieniu art. 12 rozporządzenia w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego (1). |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi oparty na twierdzeniu, w myśl którego zaskarżona decyzja nie była „niezbędna” w rozumieniu art. 12 rozporządzenia w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego (1).

| 3. | Zarzut trzeci oparty na twierdzeniu, w myśl którego EBC nie wykonał w należyty sposób uprawnień dyskrecjonalnych przysługujących mu na podstawie art. 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci oparty na twierdzeniu, w myśl którego EBC nie wykonał w należyty sposób uprawnień dyskrecjonalnych przysługujących mu na podstawie art. 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego.

| 4. | Zarzut czwarty oparty na twierdzeniu, w myśl którego EBC naruszył zasadę proporcjonalności. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty oparty na twierdzeniu, w myśl którego EBC naruszył zasadę proporcjonalności.

| 5. | Zarzut piąty oparty na twierdzeniu, w myśl którego EBC naruszył prawo strony skarżącej do bycia wysłuchanym. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty oparty na twierdzeniu, w myśl którego EBC naruszył prawo strony skarżącej do bycia wysłuchanym.

| 6. | Zarzut szósty oparty na twierdzeniu, w myśl którego EBC naruszył ciążący na nim obowiązek dokładnego i bezstronnego zbadania i oceny wszelkich istotnych elementów każdej sprawy indywidualnie. |
| --- | --- |

6.

Zarzut szósty oparty na twierdzeniu, w myśl którego EBC naruszył ciążący na nim obowiązek dokładnego i bezstronnego zbadania i oceny wszelkich istotnych elementów każdej sprawy indywidualnie.

| 7. | Zarzut siódmy oparty na twierdzeniu, w myśl którego EBC naruszył obowiązek należytego uzasadnienia wydanej przezeń decyzji. |
| --- | --- |

7.

Zarzut siódmy oparty na twierdzeniu, w myśl którego EBC naruszył obowiązek należytego uzasadnienia wydanej przezeń decyzji.

| 8. | Zarzut ósmy oparty na twierdzeniu, w myśl którego EBC naruszył zasady uzasadnionych oczekiwań oraz pewności prawa. |
| --- | --- |

8.

Zarzut ósmy oparty na twierdzeniu, w myśl którego EBC naruszył zasady uzasadnionych oczekiwań oraz pewności prawa.

| 9. | Zarzut dziewiąty oparty na twierdzeniu, w myśl którego EBC naruszył zasadę równego traktowania oraz postąpił wobec skarżących w dyskryminujący sposób. |
| --- | --- |

9.

Zarzut dziewiąty oparty na twierdzeniu, w myśl którego EBC naruszył zasadę równego traktowania oraz postąpił wobec skarżących w dyskryminujący sposób.

| 10. | Zarzut dziesiąty oparty na twierdzeniu, w myśl którego EBC naruszył art. 19 i motyw 75 rozporządzenia w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego oraz dopuścił się nadużycia władzy. |
| --- | --- |

10.

Zarzut dziesiąty oparty na twierdzeniu, w myśl którego EBC naruszył art. 19 i motyw 75 rozporządzenia w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego oraz dopuścił się nadużycia władzy.

---

(*1)  Informacje usunięto lub zastąpiono w ramach ochrony danych osobowych i/lub poufności.

(1)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzające Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (Dz. U. 2013, L 287, s. 63).

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/71 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/71

---

Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2019 r. — BK/Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu

(Sprawa T-277/19)

(2019/C 213/68)

Język postępowania: grecki

Strony

Strona skarżąca: BK (przedstawiciele: adwokaci B. Christianos, A. Skoulikis i D. Karagkounis)

Strona pozwana: Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu (EASO)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji organu powołującego, której treść znajduje się w wiadomości e-mail z dnia 20 września 2018 r. od kierownika wydziału administracyjnego, a także dorozumianej decyzji organu powołującego oddalającej zażalenie strony skarżącej. W konsekwencji EASO powinno podjąć działania niezbędne do wykonania orzeczenia Sądu, zgodnie z art. 266 TFUE, ze skutkiem wstecznym; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji organu powołującego, której treść znajduje się w wiadomości e-mail z dnia 20 września 2018 r. od kierownika wydziału administracyjnego, a także dorozumianej decyzji organu powołującego oddalającej zażalenie strony skarżącej. W konsekwencji EASO powinno podjąć działania niezbędne do wykonania orzeczenia Sądu, zgodnie z art. 266 TFUE, ze skutkiem wstecznym;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący braku uzasadnienia i w związku z tym naruszenia istotnego wymogu proceduralnego w rozumieniu art. 263 TFUE. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący braku uzasadnienia i w związku z tym naruszenia istotnego wymogu proceduralnego w rozumieniu art. 263 TFUE.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący niewystarczającego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, która zawiera błąd co do istoty. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący niewystarczającego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, która zawiera błąd co do istoty.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa, ponieważ decyzja nie uwzględniała interesów służby i obowiązku staranności administracji wobec jej personelu. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa, ponieważ decyzja nie uwzględniała interesów służby i obowiązku staranności administracji wobec jej personelu.

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/71 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/71

---

Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2019 r. — Aurora/CPVO — SESVanderhave (M 02205)

(Sprawa T-278/19)

(2019/C 213/69)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Aurora Srl (Padwa, Włochy) (przedstawiciel: adwokat L.B. Buchman)

Strona pozwana: Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin (CPVO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: SESVanderhave NV (Tienen, Belgia)

Dane dotyczące postępowania przed CPVO

Właściciel spornego wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporne wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin: Wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin nr UE 15118, odmiana buraka cukrowego M 02205

Postępowanie przed CPVO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do ochrony odmian roślin

Zaskarżona decyzja: Decyzja Izby Odwoławczej CPVO z dnia 27 lutego 2019 r. w sprawie R A010/2013-RENV

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | orzeczenie, że w zaskarżonej decyzji błędnie zastosowano wyrok Sądu (piąta izba) z dnia 23 listopada 2017 r. w sprawie T-410/15; |
| --- | --- |

—

orzeczenie, że w zaskarżonej decyzji błędnie zastosowano wyrok Sądu (piąta izba) z dnia 23 listopada 2017 r. w sprawie T-410/15;

| — | zmianę zaskarżonej decyzji, unieważnienie decyzji CPVO NN010 z dnia 23 września 2013 r. i uwzględnienie zakwestionowania ważności wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin nr UE 15118 dokonanego przez stronę skarżącą w dniu 28 sierpnia 2012 r.; |
| --- | --- |

—

zmianę zaskarżonej decyzji, unieważnienie decyzji CPVO NN010 z dnia 23 września 2013 r. i uwzględnienie zakwestionowania ważności wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin nr UE 15118 dokonanego przez stronę skarżącą w dniu 28 sierpnia 2012 r.;

a w konsekwencji:

| — | stwierdzenie nieważności ab initio wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin nr UE 15118; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności ab initio wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin nr UE 15118;

| — | obciążenie CPVO kosztami postępowania zgodnie z art. 87 regulaminu postępowania przed Sądem, w tym kosztami interwenienta. |
| --- | --- |

—

obciążenie CPVO kosztami postępowania zgodnie z art. 87 regulaminu postępowania przed Sądem, w tym kosztami interwenienta.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie zasad pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań; |
| --- | --- |

—

Naruszenie zasad pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań;

| — | niedopełnienie obowiązków i naruszenie prawa do sądu. |
| --- | --- |

—

niedopełnienie obowiązków i naruszenie prawa do sądu.

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/73 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/73

---

Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2019 r. — Highgate Capital Management LLP/Komisja

(Sprawa T-280/19)

(2019/C 213/70)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Highgate Capital Management LLP (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: M. Struys, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji odrzucającej skargę strony skarżącej (sprawa SA.53105 — zarzucana pomoc dla Eurobank Ergasias udzielona poprzez sprzedaż Piraeus Bank Bulgaria) przynajmniej w zakresie, w jakim odnosi się ona do naruszeń zobowiązań restrukturyzacyjnych w sprawach SA.43364 i SA.43363; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji odrzucającej skargę strony skarżącej (sprawa SA.53105 — zarzucana pomoc dla Eurobank Ergasias udzielona poprzez sprzedaż Piraeus Bank Bulgaria) przynajmniej w zakresie, w jakim odnosi się ona do naruszeń zobowiązań restrukturyzacyjnych w sprawach SA.43364 i SA.43363;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez decyzję Komisji istotnych wymogów proceduralnych oraz:






  — | art. 24 ust. 2 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (1) i pkt 72 Kodeksu najlepszych praktyk dotyczących przebiegu postępowania w zakresie kontroli pomocy państwa (2); |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez decyzję Komisji istotnych wymogów proceduralnych oraz:

—

art. 24 ust. 2 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (1) i pkt 72 Kodeksu najlepszych praktyk dotyczących przebiegu postępowania w zakresie kontroli pomocy państwa (2);

| — | prawa skarżącej do bycia wysłuchanym; |
| --- | --- |

—

prawa skarżącej do bycia wysłuchanym;

| — | obowiązku uzasadnienia, chronionego przez art. 296 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

—

obowiązku uzasadnienia, chronionego przez art. 296 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący przyjęcia przez Komisję błędnego wniosku, że (i) zobowiązania podjęte w sprawie SA.43364 w odniesieniu do pomocy państwa otrzymanej przez Piraeus Bank i (ii) zobowiązania podjęte w sprawie SA.43363 w odniesieniu do pomocy państwa otrzymanej przez Eurobank Ergasias nie miały zastosowania ratione temporis, gdyż zakończenie sprzedaży Piraeus Bank Bulgaria będzie miało miejsce po dniu 31 grudnia 2018 r. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący przyjęcia przez Komisję błędnego wniosku, że (i) zobowiązania podjęte w sprawie SA.43364 w odniesieniu do pomocy państwa otrzymanej przez Piraeus Bank i (ii) zobowiązania podjęte w sprawie SA.43363 w odniesieniu do pomocy państwa otrzymanej przez Eurobank Ergasias nie miały zastosowania ratione temporis, gdyż zakończenie sprzedaży Piraeus Bank Bulgaria będzie miało miejsce po dniu 31 grudnia 2018 r.

---

(1)  Dz.U. 2015, L 248, s. 9.

(2)  Dz.U. 2018, C 253, s. 14.

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/74 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/74

---

Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2019 r. — Cypr/EUIPO — Filotas Bellas & Yios (Halloumi Vermion grill cheese M BELAS PREMIUM GREEK DAIRY SINCE 1927)

(Sprawa T-281/19)

(2019/C 213/71)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Republika Cypryjska [przedstawiciel: S. Malynicz QC (Queen’s Counsel), S. Baran, Barrister, V. Marsland, Solicitor]

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Filotas Bellas & Yios AE (Alexandreia Imathias, Grecja)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy Halloumi χαλούμι Vermion grill cheese/grill est/grill kase M BELAS PREMIUM GREEK DAIRY SINCE 1927 — unijny znak towarowy nr 12 172 276

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 lutego 2019 r. w sprawie R 2298/2017-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | naruszenie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

naruszenie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/75 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/75

---

Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2019 r. — Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi/EUIPO — Filotas Bellas & Yios ((Halloumi χαλλούμι Vermion grill cheese M BELAS PREMIUM GREEK DAIRY SINCE 1927)

(Sprawa T-282/19)

(2019/C 213/72)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi (Nikozja, Cypr) (przedstawiciel: S. Malynicz QC (Queen’s Counsel), S. Baran, Barrister, i V. Marsland, Solicitor)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Filotas Bellas & Yios AE (Alexandreia Imathias, Grecja)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy Halloumi χαλλούμι Vermion grill cheese/grill est/grill kase M BELAS PREMIUM GREEK DAIRY SINCE 1927 — unijny znak towarowy nr 12 172 276

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 lutego 2019 r. w sprawie R 2295/2017-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | naruszenie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

naruszenie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/76 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/76

---

Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2019 r. — SGI Studio Galli Ingegneria Srl/Komisja

(Sprawa T-285/19)

(2019/C 213/73)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: SGI Studio Galli Ingegneria Srl (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: F. Marini, V. Catenacci i R. Viglietta, avvocati)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie, że skarżąca nie ma obowiązku zapłaty na rzecz Komisji Europejskiej kwot żądanych przez tę ostatnią w nocie obciążeniowej nr 3241902288 doręczonej w dniu 22 lutego 2019 r. i ostatnio w piśmie doręczonym w dniu 29 kwietnia 2019 r. — Ref. Ares(2019)2858540, tytułem odzyskania wkładu i wypłaty odszkodowania ze względu na zarzucane uchybienie przez Studio Galli Ingegneria obowiązkom spoczywającym na nim na mocy umowy powierzenia grantu nr 619120 dotyczącej projektu zwanego „MARSOL”; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że skarżąca nie ma obowiązku zapłaty na rzecz Komisji Europejskiej kwot żądanych przez tę ostatnią w nocie obciążeniowej nr 3241902288 doręczonej w dniu 22 lutego 2019 r. i ostatnio w piśmie doręczonym w dniu 29 kwietnia 2019 r. — Ref. Ares(2019)2858540, tytułem odzyskania wkładu i wypłaty odszkodowania ze względu na zarzucane uchybienie przez Studio Galli Ingegneria obowiązkom spoczywającym na nim na mocy umowy powierzenia grantu nr 619120 dotyczącej projektu zwanego „MARSOL”;

| — | stwierdzenie nieistnienia uchybień podnoszonych przez Komisję; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieistnienia uchybień podnoszonych przez Komisję;

| — | stwierdzenie bezprawności, nieważności, a w każdym razie bezzasadności wstępnego pisma informacyjnego z dnia 19 grudnia 2018r., sprawozdania z kontroli OLAF-u, noty obciążeniowej z dnia 22 lutego 2019 r., kolejnego przypomnienia z dnia 2 kwietnia 2019 r. oraz ostatecznego pisma z dnia 29 kwietnia 2019 r. określającego żądaną kwotę i oddalającego kolejne wnioski SGI — Ref. Ares(2019)2858540; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie bezprawności, nieważności, a w każdym razie bezzasadności wstępnego pisma informacyjnego z dnia 19 grudnia 2018r., sprawozdania z kontroli OLAF-u, noty obciążeniowej z dnia 22 lutego 2019 r., kolejnego przypomnienia z dnia 2 kwietnia 2019 r. oraz ostatecznego pisma z dnia 29 kwietnia 2019 r. określającego żądaną kwotę i oddalającego kolejne wnioski SGI — Ref. Ares(2019)2858540;

| — | stwierdzenie nieistnienia wierzytelności zgłoszonej przez Komisję; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieistnienia wierzytelności zgłoszonej przez Komisję;

| — | stwierdzenie prawa skarżącej do wkładu rzeczywiście wypłaconego przez Komisję na mocy umowy powierzenia grantu nr 619120 na projekt „MARSOL”; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie prawa skarżącej do wkładu rzeczywiście wypłaconego przez Komisję na mocy umowy powierzenia grantu nr 619120 na projekt „MARSOL”;

| — | tytułem ewentualnym — stwierdzenie, że kwota będąca przedmiotem odzyskania przez Komisję nie może przekraczać 100 044,99 EUR; |
| --- | --- |

—

tytułem ewentualnym — stwierdzenie, że kwota będąca przedmiotem odzyskania przez Komisję nie może przekraczać 100 044,99 EUR;

| — | dalszym tytułem ewentualnym — zobowiązanie Komisji do zapłaty na rzecz SGI kosztów poniesionych na wykonanie projektu „MARSOL” tytułem bezpodstawnego wzbogacenia. |
| --- | --- |

—

dalszym tytułem ewentualnym — zobowiązanie Komisji do zapłaty na rzecz SGI kosztów poniesionych na wykonanie projektu „MARSOL” tytułem bezpodstawnego wzbogacenia.

Zarzuty i główne argumenty

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia zasady dobrej wiary w umowach, naruszenia prawa do obrony na etapie następującym po zakończeniu kontroli, naruszenia prawa do skutecznego środka prawnego w rozumieniu art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „KPP”), naruszenia prawa do dobrej administracji w rozumieniu art. 41 KPP, naruszenia prawa dostępu do dokumentów w rozumieniu art. 42 KPP, a także naruszenia art. II.22 umowy powierzenia grantu i art. belgijskiego kodeksu cywilnego.






  — | Podnosi się w tym względzie, że Komisja nie uwzględniła wniosku o zawieszenie postępowania i o dostęp do dokumentów z akt kontroli OLAF-u złożonego przez skarżącą, natomiast przystąpiła do wystawienia noty obciążeniowej i kolejnych przypomnień, mimo że spółka nie miała faktycznej możliwości udzielenia odpowiedzi na końcowe sprawozdanie OLAF-u ze względu na wewnętrzne problemy. Komisja naruszyła zatem zasadę dobrej wiary w umowach i zasadę prawa do skutecznej obrony zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i przed Sądem. |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia zasady dobrej wiary w umowach, naruszenia prawa do obrony na etapie następującym po zakończeniu kontroli, naruszenia prawa do skutecznego środka prawnego w rozumieniu art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „KPP”), naruszenia prawa do dobrej administracji w rozumieniu art. 41 KPP, naruszenia prawa dostępu do dokumentów w rozumieniu art. 42 KPP, a także naruszenia art. II.22 umowy powierzenia grantu i art. belgijskiego kodeksu cywilnego.

—

Podnosi się w tym względzie, że Komisja nie uwzględniła wniosku o zawieszenie postępowania i o dostęp do dokumentów z akt kontroli OLAF-u złożonego przez skarżącą, natomiast przystąpiła do wystawienia noty obciążeniowej i kolejnych przypomnień, mimo że spółka nie miała faktycznej możliwości udzielenia odpowiedzi na końcowe sprawozdanie OLAF-u ze względu na wewnętrzne problemy. Komisja naruszyła zatem zasadę dobrej wiary w umowach i zasadę prawa do skutecznej obrony zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i przed Sądem.

| 2. | Zarzut drugi dotyczy nieistnienia zarzucanego uchybienia, nieistnienia wierzytelności podnoszonej przez Komisję Europejską, bezprawności i bezzasadności sprawozdania z kontroli OLAF-u, a w konsekwencji wstępnego pisma informacyjnego i not obciążeniowych Komisji, naruszenia zasad domniemania niewinności, ciężaru dowodu, słuszności, o których mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r., a także istnienia błędu w ocenie dowodu oraz naruszenia art. belgijskiego kodeksu cywilnego.






  — | Podnosi się w tym względzie, że żadne z uchybień, na których podstawie Komisja sformułowała żądanie zwrotu, nie jest zasadne, jak wynika z dokumentacji załączonej do akt. Czas pracy i koszty personelu zostały prawidłowo wskazane dla wszystkich zasobów zaangażowanych w projekt i odpowiadają wymaganiom Komisji. Nie zachodzi powielanie się zasobów i innych subwencjonowanych projektów. Nie występują żadne inne zarzucane uchybienia. Wszystkie zastrzeżenia OLAF-u, na których Komisja opiera żądanie zwrotu, odnoszą się do innych projektów. Ciężar dowodu nie został przeniesiony. |
| --- | --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczy nieistnienia zarzucanego uchybienia, nieistnienia wierzytelności podnoszonej przez Komisję Europejską, bezprawności i bezzasadności sprawozdania z kontroli OLAF-u, a w konsekwencji wstępnego pisma informacyjnego i not obciążeniowych Komisji, naruszenia zasad domniemania niewinności, ciężaru dowodu, słuszności, o których mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r., a także istnienia błędu w ocenie dowodu oraz naruszenia art. belgijskiego kodeksu cywilnego.

—

Podnosi się w tym względzie, że żadne z uchybień, na których podstawie Komisja sformułowała żądanie zwrotu, nie jest zasadne, jak wynika z dokumentacji załączonej do akt. Czas pracy i koszty personelu zostały prawidłowo wskazane dla wszystkich zasobów zaangażowanych w projekt i odpowiadają wymaganiom Komisji. Nie zachodzi powielanie się zasobów i innych subwencjonowanych projektów. Nie występują żadne inne zarzucane uchybienia. Wszystkie zastrzeżenia OLAF-u, na których Komisja opiera żądanie zwrotu, odnoszą się do innych projektów. Ciężar dowodu nie został przeniesiony.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczy naruszenia zasady proporcjonalności, słuszności i dobrej wiary w umowach oraz art. II.22 umowy powierzenia grantu.






  — | Podnosi się w tym względzie, że Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności, żądając zwrotu całego wkładu wypłaconego skarżącej, mimo iż postępowanie kontrolne wykazało nieprawidłowości jedynie w odniesieniu do dwóch specjalistów uczestniczących w projekcie. Żądane są również wszystkie pozostałe koszty bezpośrednie inne niż koszty personelu, a także wszystkie koszty pośrednie. |
| --- | --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczy naruszenia zasady proporcjonalności, słuszności i dobrej wiary w umowach oraz art. II.22 umowy powierzenia grantu.

—

Podnosi się w tym względzie, że Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności, żądając zwrotu całego wkładu wypłaconego skarżącej, mimo iż postępowanie kontrolne wykazało nieprawidłowości jedynie w odniesieniu do dwóch specjalistów uczestniczących w projekcie. Żądane są również wszystkie pozostałe koszty bezpośrednie inne niż koszty personelu, a także wszystkie koszty pośrednie.

| 4. | Zarzut czwarty, podniesiony tytułem ewentualnym, dotyczy prawa do odszkodowania ze względu na bezpodstawne wzbogacenie Komisji.






  — | Zdaniem skarżącej spełnione są warunki wymagane do wniesienia powództwa, a mianowicie wzbogacenie jednej strony umowy i zubożenie drugiej oraz związek przyczynowy pomiędzy wzbogaceniem i zubożeniem. |
| --- | --- | --- |

4.

Zarzut czwarty, podniesiony tytułem ewentualnym, dotyczy prawa do odszkodowania ze względu na bezpodstawne wzbogacenie Komisji.

—

Zdaniem skarżącej spełnione są warunki wymagane do wniesienia powództwa, a mianowicie wzbogacenie jednej strony umowy i zubożenie drugiej oraz związek przyczynowy pomiędzy wzbogaceniem i zubożeniem.

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/78 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/78

---

Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2019 r. — Azarov/Rada

(Sprawa T-286/19)

(2019/C 213/74)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Mykola Yanovych Azarov (Kijów, Ukraina) (przedstawiciele: G. Lansky i A. Egger, Rechtsanwälte)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie — na podstawie art. 263 TFUE — nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2019/354 z dnia 4 marca 2019 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2019, L 64, s. 7) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/352 z dnia 4 marca 2019 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2019, L 64, s. 1) w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącego; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie — na podstawie art. 263 TFUE — nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2019/354 z dnia 4 marca 2019 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2019, L 64, s. 7) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/352 z dnia 4 marca 2019 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2019, L 64, s. 1) w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącego;

| — | zarządzenie — na podstawie art. 64 regulaminu postępowania przed Sądem — pewnych środków organizacji postępowania, a mianowicie:






  a) | wezwanie Rady do przedstawienia dokumentów zawierających ocenę zagwarantowania prawa do obrony oraz prawa do skutecznej ochrony prawnej, a także analizę zasadności podnoszonych zarzutów; |
| --- | --- | --- |

—

zarządzenie — na podstawie art. 64 regulaminu postępowania przed Sądem — pewnych środków organizacji postępowania, a mianowicie:

a)

wezwanie Rady do przedstawienia dokumentów zawierających ocenę zagwarantowania prawa do obrony oraz prawa do skutecznej ochrony prawnej, a także analizę zasadności podnoszonych zarzutów;

| b) | wezwanie ESDZ do przedstawienia dokumentów zawierających ocenę zagwarantowania prawa do obrony oraz prawa do skutecznej ochrony prawnej oraz |
| --- | --- |

b)

wezwanie ESDZ do przedstawienia dokumentów zawierających ocenę zagwarantowania prawa do obrony oraz prawa do skutecznej ochrony prawnej oraz

| — | obciążenie Rady — na podstawie art. 87 ust. 2 regulaminu postępowania przed Sądem — kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Rady — na podstawie art. 87 ust. 2 regulaminu postępowania przed Sądem — kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi zarzut, w myśl którego zaskarżone akty prawne zostały wydane na skutek oczywistego błędu w ocenie.

Skarżący podnosi w pierwszej kolejności naruszenie przez pozwaną formalnego obowiązku przeprowadzenia oceny, w szczególności w odniesieniu do samodzielnej oceny, badania właściwości i oceny zagwarantowania prawa do obrony oraz prawa do skutecznej ochrony prawnej. Skarżący twierdzi, że pozwana nie wywiązała się w tym zakresie z obowiązków nałożonych na nią na mocy wyroku Trybunału z dnia 19 grudnia 2018 r., Azarov/Rada (C-530/17 P, EU:C:2018:1031).

Skarżący podnosi ponadto naruszenie przez pozwaną obowiązku uzasadnienia, ponieważ nie zbadała ona zasadności zarzutów podnoszonych wobec skarżącego.

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/79 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/79

---

Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2019 r. — Divaro/EUIPO — Grendene (IPANEMA)

(Sprawa T-288/19)

(2019/C 213/75)

Język skargi: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Divaro, SA (Oviedo, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci M. Santos Quintana i M.A. Fernández Munárriz)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Grendene, SA (Sobral, Brazylia)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego IPANEMA — zgłoszenie nr 14 180 038

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 lutego 2019 r. w sprawie R 1785/2018-2

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej z dnia 22 lutego 2019 r. wydanej w sprawie R 1785/2018-2; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej z dnia 22 lutego 2019 r. wydanej w sprawie R 1785/2018-2;

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 10 lipca 2018 r. (sprzeciw nr B 2 598 285); |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 10 lipca 2018 r. (sprzeciw nr B 2 598 285);

| — | nakazanie rejestracji unijnego znaku towarowego nr 14 180 038, wobec którego wniesiono sprzeciw, dla wszystkich wskazanych towarów; |
| --- | --- |

—

nakazanie rejestracji unijnego znaku towarowego nr 14 180 038, wobec którego wniesiono sprzeciw, dla wszystkich wskazanych towarów;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/80 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/80

---

Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2019 r. — Stada Arzneimittel/EUIPO (Przedstawienie dwóch czerwonych zaokrąglonych linii umieszczonych jedna nad drugą)

(Sprawa T-290/19)

(2019/C 213/76)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Stada Arzneimittel AG (Bad Vilbel, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J.C. Plate i R. Kaase)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego „Przedstawienie dwóch czerwonych zaokrąglonych linii umieszczonych jedna nad drugą” — zgłoszenie nr 1 375 540

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 lutego 2019 r. w sprawie R 1918/2018-5

Żądanie

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 7 ust 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 7 ust 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/80 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/80

---

Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2019 r. — Klymenko/Rada

(Sprawa T-295/19)

(2019/C 213/77)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Oleksandr Viktorovych Klymenko (Moskwa, Rosja) (przedstawiciel: adwokat M. Phelippeau)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Skarżący wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie dopuszczalności skargi Oleksandra Viktorovycha Klymenki; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie dopuszczalności skargi Oleksandra Viktorovycha Klymenki;

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2019/354 z dnia 4 marca 2019 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2019/354 z dnia 4 marca 2019 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie;

| — | stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/352 z dnia 4 marca 2019 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/352 z dnia 4 marca 2019 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie;

| — | obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania zgodnie z art. 87 i 91 regulaminu postępowania przed Sądem. |
| --- | --- |

—

obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania zgodnie z art. 87 i 91 regulaminu postępowania przed Sądem.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia, ponieważ zaskarżone akty nie zostały wystarczająco uzasadnione. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia, ponieważ zaskarżone akty nie zostały wystarczająco uzasadnione.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej zagwarantowanych jako podstawowe zasady prawa Unii oraz wymienionych w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także w art. 6 i 13 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej zagwarantowanych jako podstawowe zasady prawa Unii oraz wymienionych w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także w art. 6 i 13 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący braku podstawy prawnej, ponieważ art. 29 Traktatu o Unii Europejskiej nie może stanowić podstawy prawnej dla środka ograniczającego przyjętego wobec skarżącego. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący braku podstawy prawnej, ponieważ art. 29 Traktatu o Unii Europejskiej nie może stanowić podstawy prawnej dla środka ograniczającego przyjętego wobec skarżącego.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący oczywistego błędu w ocenie, ponieważ skarżący przedstawił dowody wykazujące brak wystarczającej podstawy faktycznej mogącej uzasadnić jakiekolwiek postępowanie karne. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący oczywistego błędu w ocenie, ponieważ skarżący przedstawił dowody wykazujące brak wystarczającej podstawy faktycznej mogącej uzasadnić jakiekolwiek postępowanie karne.

| 5. | Zarzut piąty dotyczący naruszenia prawa do poszanowania własności — podstawowej zasady prawa Unii chronionej na mocy art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 1 protokołu dodatkowego nr 1 do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty dotyczący naruszenia prawa do poszanowania własności — podstawowej zasady prawa Unii chronionej na mocy art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 1 protokołu dodatkowego nr 1 do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/82 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/82

---

Skarga wniesiona w dniu 6 maja 2019 r. — Sumol + Compal Marcas/EUIPO — Heretat Mont-Rubi (SUM011)

(Sprawa T-296/19)

(2019/C 213/78)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Sumol + Compal Marcas, SA (Carnaxide, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci J. Pimenta i A. Sebastião)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Heretat Mont-Rubi, SA (Font-Rubi, Hiszpania)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy SUM011 — zgłoszenie nr 13 761 168

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 lutego 2019 r. w sprawie R 1662/2018-5

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | zmianę zaskarżonej decyzji i odrzucenie zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 13 761 168 SUM011 w odniesieniu do pozostałych usług z klas 35 i 39; |
| --- | --- |

—

zmianę zaskarżonej decyzji i odrzucenie zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 13 761 168 SUM011 w odniesieniu do pozostałych usług z klas 35 i 39;

| — | obciążenie pozostałych stron kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania w sprawie sprzeciwu i postępowania odwoławczego przed EUIPO. |
| --- | --- |

—

obciążenie pozostałych stron kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania w sprawie sprzeciwu i postępowania odwoławczego przed EUIPO.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/83 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/83

---

Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — OLX/EUIPO — Stra (STRADIA)

(Sprawa T-508/18) (1)

(2019/C 213/79)

Język postępowania: angielski

Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 373 z 15.10.2018.

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/83 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/83

---

Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — XK/Komisja

(Sprawa T-543/18) (1)

(2019/C 213/80)

Język postępowania: francuski

Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 399 z 5.11.2018.

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/83 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/83

---

Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — XM i in./Komisja

(Sprawa T-546/18) (1)

(2019/C 213/81)

Język postępowania: francuski

Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 399 z 5.11.2018.

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/84 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/84

---

Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — YQ/Komisja

(Sprawa T-570/18) (1)

(2019/C 213/82)

Język postępowania: francuski

Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 408 z 12.11.2018.

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/84 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/84

---

Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — YR/Komisja

(Sprawa T-571/18) (1)

(2019/C 213/83)

Język postępowania: francuski

Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 408 z 12.11.2018.

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/84 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/84

---

Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — YS/Komisja

(Sprawa T-572/18) (1)

(2019/C 213/84)

Język postępowania: francuski

Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 408 z 12.11.2018.

---

| 24.6.2019 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 213/85 |
| --- | --- | --- | --- |

24.6.2019

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/85

---

Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — Bronckers/Komisja

(Sprawa T-746/18) (1)

(2019/C 213/85)

Język postępowania: angielski

Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 72 z 25.2.2019.

---