# Dziennik Urzędowy C 54/13 l

| | ISSN 1977-1002 |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | C 54 |
| | |
| Wydanie polskie | Informacje i zawiadomienia | Rocznik 6613 lutego 2023 |

ISSN 1977-1002

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 54

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Rocznik 6613 lutego 2023

---

| Spis treści | Strona |
| --- | --- |
| | IV   Informacje |
| | INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ |
| | Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej |
| 2023/C 54/01 | Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej | 1 |

Spis treści

Strona

IV   Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

2023/C 54/01

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

1

---

| | V   Ogłoszenia |
| --- | --- |
| | POSTĘPOWANIA SĄDOWE |
| | Trybunał Sprawiedliwości |
| 2023/C 54/02 | Sprawy połączone C-40/20 i C-173/20: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 15 grudnia 2022 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Consiglio di Stato – Włochy) – AQ, BO, CP (C-40/20), AZ, BY, CX, DW, EV, FU, GJ (C-173/20)/Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca – MIUR, Università degli studi di Perugia [Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Praca na czas określony – Dyrektywa 1999/70/WE – Porozumienie ramowe – Zasada niedyskryminacji – Środki mające na celu zapobieganie nadużywaniu kolejnych umów o pracę na czas określony – Stosunek pracy na czas określony w prawie publicznym – Pracownicy naukowi zatrudniani na uniwersytecie] | 2 |
| 2023/C 54/03 | Sprawa C-125/20: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 22 grudnia 2022 r. – Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Środowisko naturalne – Dyrektywa 2008/50/WE – Jakość otaczającego powietrza – Artykuł 13 ust. 1 – Załącznik XI – Systematyczne i ciągłe przekraczanie wartości dopuszczalnych dwutlenku azotu (NO2) w niektórych strefach i aglomeracjach Hiszpanii – Artykuł 23 ust. 1 – Załącznik XV – Jak najkrótszy okres przekroczenia – Odpowiednie środki] | 3 |
| 2023/C 54/04 | Sprawa C-470/20: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 grudnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Riigikohus – Estonia) – AS Veejaam, OÜ Espo/AS Elering. [Odesłanie prejudycjalne – Pomoc państwa – Wsparcie dla energii ze źródeł odnawialnych – Wytyczne w sprawie pomocy państwa na ochronę środowiska i cele związane z energią w latach 2014 – 2020 – Efekt zachęty w przypadku pomocy, o którą wnioskowano po rozpoczęciu prac nad danym projektem – Artykuł 108 ust. 3 TFUE – Obowiązek zgłoszenia – Konsekwencje naruszenia obowiązku zgłoszenia] | 4 |
| 2023/C 54/05 | Sprawa C-530/20: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 grudnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Satversmes tiesa – Łotwa) – EUROAPTIEKA SIA [Odesłanie prejudycjalne – Produkty lecznicze stosowane u ludzi – Dyrektywa 2001/83/WE – Artykuł 86 ust. 1 – Pojęcie reklamy produktów leczniczych – Artykuł 87 ust. 3 – Racjonalne stosowanie produktów leczniczych – Artykuł 90 – Zakazane elementy reklamowe – Reklama produktów leczniczych niewymagających recepty i nierefundowanych – Reklama cenowa – Reklama ofert promocyjnych – Reklama sprzedaży wiązanej – Zakaz] | 5 |
| 2023/C 54/06 | Sprawa C-61/21: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 grudnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative d’appel de Versailles – Francja) – JP/Ministre de la Transition écologique, Premier ministre [Odesłanie prejudycjalne – Środowisko naturalne – Dyrektywy 80/779/EWG, 85/203/EWG, 96/62/WE, 1999/30/WE i 2008/50/WE – Jakość powietrza – Wartości dopuszczalne dla mikrocząsteczek (PM10) i dwutlenku azotu (NO2) – Przekroczenie – Plany dotyczące jakości powietrza – Uszczerbek, którego miała doznać jednostka wskutek degradacji powietrza wynikającego z przekroczenia wspomnianych wartości dopuszczalnych – Odpowiedzialność danego państwa członkowskiego – Warunki przypisania tej odpowiedzialności – Wymóg, aby naruszony przepis prawa Unii miał na celu przyznanie uprawnień poszkodowanym jednostkom – Niespełnienie wymogu] | 6 |
| 2023/C 54/07 | Sprawa C-83/21: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 22 grudnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Airbnb Ireland UC, Airbnb Payments UK Ltd/Agenzia delle Entrate [Odesłanie prejudycjalne – Rynek wewnętrzny – Artykuł 114 ust. 2 TFUE – Wyłączenie przepisów podatkowych – Dyrektywa 2000/31/WE – Usługi społeczeństwa informacyjnego – Handel elektroniczny – Internetowy portal pośrednictwa nieruchomości – Artykuł 1 ust. 5 lit. a) – Wyłączenie dziedziny podatków – Dyrektywa 2006/123/WE – Usługi na rynku wewnętrznym – Artykuł 2 ust. 3 – Wyłączenie dziedziny podatków – Dyrektywa (UE) 2015/1535 – Artykuł 1 ust. 1 lit. e) i f) – Pojęcia zasady dotyczącej usług i przepisów technicznych – Nałożony na podmioty świadczące usługi pośrednictwa nieruchomości obowiązek gromadzenia i przekazywania organom podatkowym danych dotyczących umów najmu oraz pobrania u źródła podatku od zapłaconych kwot – Obowiązek wyznaczenia przedstawiciela podatkowego nałożony na usługodawców nieposiadających stałego zakładu we Włoszech – Artykuł 56 TFUE – Charakter ograniczający – Uzasadniony cel – Nieproporcjonalny charakter obowiązku wyznaczenia przedstawiciela podatkowego – Artykuł 267 akapit trzeci TFUE – Prerogatywy sądu krajowego, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu według prawa wewnętrznego] | 7 |
| 2023/C 54/08 | Sprawa C-88/21: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 grudnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas – Litwa) – Regionų apygardos administracinio teismo Kauno rūmai [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – System informacyjny Schengen drugiej generacji (SIS II) – Decyzja 2007/533/WSiSW – Wpis dotyczący poszukiwanego przedmiotu – Artykuł 38 – Cele wpisu – Zajęcie lub wykorzystanie jako dowodu w postępowaniu karnym – Artykuł 39 – Wykonanie działania na podstawie wpisu – Działania podjęte zgodnie z prawem krajowym państw członkowskich – Uregulowanie krajowe przewidujące obowiązek zakazania rejestracji pojazdów będących przedmiotem wpisów w SIS II] | 8 |
| 2023/C 54/09 | Sprawa C-115/21 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 grudnia 2022 r. – Oriol Junqueras i Vies /Parlament Europejski [Odwołanie – Prawo instytucjonalne – Członkowie Parlamentu Europejskiego – Utrata wybieralności w następstwie wyroku skazującego – Ogłoszenie, że mandat posła do Parlamentu Europejskiego jest wakujący – Wniosek o zainicjowanie działań w trybie pilnym w celu utrzymania immunitetu posła do Parlamentu Europejskiego – Skarga o stwierdzenie nieważności – Niedopuszczalność] | 8 |
| 2023/C 54/10 | Sprawy połączone C-148/21 i C-184/21: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 grudnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d’arrondissement de Luxembourg – Luksemburg, Tribunal de l’entreprise francophone de Bruxelles – Belgia) – Christian Louboutin/Amazon Europe Core Sàrl (C-148/21), Amazon EU Sàrl (C-148/21), Amazon Services Europe Sàrl (C-148/21), Amazon.com Inc. (C-184/21), Amazon Services LLC (C-184/21) [Odesłanie prejudycjalne – Znak towarowy Unii Europejskiej – Rozporządzenie (UE) 2017/1001 – Artykuł 9 ust. 2 lit. a) – Prawa wynikające z unijnego znaku towarowego – Pojęcie używania – Operator witryny sprzedaży internetowej ze zintegrowaną internetową platformą handlową – Ogłoszenia zamieszczane na tej platformie przez sprzedawców zewnętrznych używających w tych ogłoszeniach oznaczenia identycznego ze znakiem towarowym należącym do innego podmiotu w odniesieniu do towarów, które są identyczne z tymi, dla których ten znak został zarejestrowany – Postrzeganie tego oznaczenia jako integralnej części komunikacji handlowej tego operatora – Sposób prezentacji ogłoszeń niepozwalający na wyraźne odróżnienie ofert wspomnianego operatora od ofert sprzedawców zewnętrznych] | 9 |
| 2023/C 54/11 | Sprawa C-237/21: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 grudnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht München – Niemcy) – Postępowanie dotyczące ekstradycji S.M. [Odesłanie prejudycjalne – Obywatelstwo Unii Europejskiej – Artykuły 18 i 21 TFUE – Skierowany przez państwo trzecie do państwa członkowskiego wniosek o ekstradycję będącego obywatelem innego państwa członkowskiego obywatela Unii, który skorzystał w pierwszym państwie członkowskim z przysługującego mu prawa do swobodnego przemieszczania się – Wniosek złożony w celu wykonania kary pozbawienia wolności – Zakaz ekstradycji stosowany wyłącznie do obywateli krajowych – Ograniczenie swobodnego przemieszczania się – Uzasadnienie oparte na zapobieganiu bezkarności – Proporcjonalność] | 10 |
| 2023/C 54/12 | Sprawa C-311/21: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 grudnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht – Niemcy) – CM/TimePartner Personalmanagement GmbH [Odesłanie prejudycjalne – Zatrudnienie i polityka społeczna – Praca tymczasowa – Dyrektywa 2008/104/WE – Artykuł 5 – Zasada równego traktowania – Konieczność zapewnienia ogólnej ochrony pracowników tymczasowych w wypadku odstępstwa od tej zasady – Układ zbiorowy pracy przewidujący wynagrodzenie niższe od wynagrodzenia pracowników zatrudnionych bezpośrednio przez przedsiębiorstwo użytkownika – Skuteczna ochrona sądowa – Kontrola sądowa] | 11 |
| 2023/C 54/13 | Sprawa C-366/21 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 grudnia 2022 r. – Maxime Picard/Komisja Europejska [Odwołanie – Służba publiczna – Personel kontraktowy – Emerytura lub renta – Regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej – Nowelizacja z 2014 r. – Rozporządzenie (UE, Euratom) nr 1023/2013 – Załącznik XIII do tego regulaminu – Artykuł 21 akapit drugi i art. 22 ust. 1 akapit drugi – Środki przejściowe dotyczące stopy przyrostu świadczeń emerytalnych i wieku przejścia na emeryturę – Warunki zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej – Załącznik – Artykuł 1 ust. 1 – Stosowanie tych środków przejściowych na zasadzie analogii do innych pracowników zatrudnionych na dzień 31 grudnia 2013 r. – Podpisanie nowej umowy o pracę w charakterze członka personelu kontraktowego – Akt niekorzystny – Skuteczna ochrona sądowa] | 12 |
| 2023/C 54/14 | Sprawa C-577/21: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 15 grudnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofiyski gradski sad – Bułgaria) – LM, NO/HUK-COBURG-Allgemeine Versicherung AG [Odesłanie prejudycjalne – Obowiązkowe ubezpieczenie w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych – Dyrektywa 2009/103/WE – Artykuł 3 akapit czwarty – Pojęcie uszkodzeń ciała – Pokrycie przez obowiązkowe ubezpieczenie – Wypadek drogowy – Śmierć pasażera – Prawo małoletnich dzieci do zadośćuczynienia – Szkoda niemajątkowa – Cierpienie dziecka wynikające ze śmierci rodzica w następstwie tego wypadku – Zadośćuczynienie wyłącznie w przypadku rozstroju zdrowia] | 13 |
| 2023/C 54/15 | Sprawy połączone C-753/21 i C-754/21: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 15 grudnia 2022 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Cour de cassation – Francja) – Instrubel NV/Montana Management Inc., BNP Paribas Securities Services (C-753/21), i Montana Management Inc./Heerema Zwijndrecht BV, BNP Paribas Securities Services (C-754/21) [Odesłanie prejudycjalne – Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Rozporządzenie (WE) nr 1210/2003 – Szczególne ograniczenia w stosunkach gospodarczych i finansowych z Irakiem – Artykuł 4 – Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych należących do osób, organów i podmiotów związanych z reżimem byłego prezydenta Saddama Husajna – Artykuł 6 – Przekazanie strukturom zastępującym Fundusz na rzecz Rozwoju Iraku – Własność zamrożonych funduszy i zasobów gospodarczych] | 13 |
| 2023/C 54/16 | Sprawa C-23/22: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 15 grudnia 2022 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) – Portugalia] – Caxamar – Comércio e Indústria de Bacalhau SA/Autoridade Tributária e Aduaneira [Odesłanie prejudycjalne – Pomoc państwa – Rozporządzenie (UE) nr 651/2014 – Wyłączenie niektórych rodzajów pomocy zgodnych z rynkiem wewnętrznym – Wytyczne w sprawie krajowej pomocy regionalnej – Zakres stosowania – Wyłączenia – Sektor rybołówstwa i akwakultury – Sektor przetwarzania i wprowadzania do obrotu produktów rolnych – Pojęcie produktów rolnych – Rozporządzenie (UE) nr 1379/2013 – Wspólna organizacja rynków produktów rybołówstwa i akwakultury – Załącznik I – Działalność związana z przetwarzaniem produktów rybołówstwa i akwakultury – Dorsz solony, mrożony i odsolony] | 14 |
| 2023/C 54/17 | Sprawa C-559/22 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba.) wydanego w dniu 14 czerwca 2022 r. w sprawie T-64/22, Vtesse Harlow/Komisja, wniesione w dniu 19 sierpnia 2022 r. przez Vtesse Harlow Ltd | 15 |
| 2023/C 54/18 | Sprawa C-762/22: Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2022 r. – Komisja Europejska/Republika Łotewska | 15 |
| 2023/C 54/19 | Sprawa C-769/22: Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2022 r. – Komisja Europejska/Węgry | 16 |
| 2023/C 54/20 | Sprawa C-773/22: Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2022 r. – Komisja Europejska/Republika Słowacka | 17 |
| | Sąd |
| 2023/C 54/21 | Sprawa T-720/21: Postanowienie Sądu z dnia 6 grudnia 2022 r. – G.J. Riedel/EUIPO – BrewDog (Punk) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Wycofanie sprzeciwu – Umorzenie postępowania] | 19 |
| 2023/C 54/22 | Sprawa T-775/22: Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2022 r. – TJ i in./Rada | 19 |
| 2023/C 54/23 | Sprawa T-795/22: Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2022 r. – TV i TW/Rada | 20 |
| 2023/C 54/24 | Sprawa T-796/22: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2022 r. – Drinks Prod/EUIPO – Coolike-Regnery (VIVIASEPT) | 21 |
| 2023/C 54/25 | Sprawa T-800/22: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2022 r. – Palírna U Zeleného stromu/EUIPO – Bacardi (B42V) | 21 |
| 2023/C 54/26 | Sprawa T-801/22: Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2022 r. – 3M/EUIPO (przedstawienie dwóch świecących żółtych pasm oddzielonych pasmem w kolorze srebrnoszarym) | 22 |
| 2023/C 54/27 | Sprawa T-802/22: Skarga wniesiona w dniu 28 grudnia 2022 r. – ExxonMobil Producing Netherlands i Mobil Erdgas-Erdöl/Rada | 23 |
| 2023/C 54/28 | Sprawa T-1/23: Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2023 r. – Enmacc/Komisja | 24 |

V   Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

2023/C 54/02

Sprawy połączone C-40/20 i C-173/20: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 15 grudnia 2022 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Consiglio di Stato – Włochy) – AQ, BO, CP (C-40/20), AZ, BY, CX, DW, EV, FU, GJ (C-173/20)/Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca – MIUR, Università degli studi di Perugia [Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Praca na czas określony – Dyrektywa 1999/70/WE – Porozumienie ramowe – Zasada niedyskryminacji – Środki mające na celu zapobieganie nadużywaniu kolejnych umów o pracę na czas określony – Stosunek pracy na czas określony w prawie publicznym – Pracownicy naukowi zatrudniani na uniwersytecie]

2

2023/C 54/03

Sprawa C-125/20: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 22 grudnia 2022 r. – Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Środowisko naturalne – Dyrektywa 2008/50/WE – Jakość otaczającego powietrza – Artykuł 13 ust. 1 – Załącznik XI – Systematyczne i ciągłe przekraczanie wartości dopuszczalnych dwutlenku azotu (NO2) w niektórych strefach i aglomeracjach Hiszpanii – Artykuł 23 ust. 1 – Załącznik XV – Jak najkrótszy okres przekroczenia – Odpowiednie środki]

3

2023/C 54/04

Sprawa C-470/20: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 grudnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Riigikohus – Estonia) – AS Veejaam, OÜ Espo/AS Elering. [Odesłanie prejudycjalne – Pomoc państwa – Wsparcie dla energii ze źródeł odnawialnych – Wytyczne w sprawie pomocy państwa na ochronę środowiska i cele związane z energią w latach 2014 – 2020 – Efekt zachęty w przypadku pomocy, o którą wnioskowano po rozpoczęciu prac nad danym projektem – Artykuł 108 ust. 3 TFUE – Obowiązek zgłoszenia – Konsekwencje naruszenia obowiązku zgłoszenia]

4

2023/C 54/05

Sprawa C-530/20: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 grudnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Satversmes tiesa – Łotwa) – EUROAPTIEKA SIA [Odesłanie prejudycjalne – Produkty lecznicze stosowane u ludzi – Dyrektywa 2001/83/WE – Artykuł 86 ust. 1 – Pojęcie reklamy produktów leczniczych – Artykuł 87 ust. 3 – Racjonalne stosowanie produktów leczniczych – Artykuł 90 – Zakazane elementy reklamowe – Reklama produktów leczniczych niewymagających recepty i nierefundowanych – Reklama cenowa – Reklama ofert promocyjnych – Reklama sprzedaży wiązanej – Zakaz]

5

2023/C 54/06

Sprawa C-61/21: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 grudnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative d’appel de Versailles – Francja) – JP/Ministre de la Transition écologique, Premier ministre [Odesłanie prejudycjalne – Środowisko naturalne – Dyrektywy 80/779/EWG, 85/203/EWG, 96/62/WE, 1999/30/WE i 2008/50/WE – Jakość powietrza – Wartości dopuszczalne dla mikrocząsteczek (PM10) i dwutlenku azotu (NO2) – Przekroczenie – Plany dotyczące jakości powietrza – Uszczerbek, którego miała doznać jednostka wskutek degradacji powietrza wynikającego z przekroczenia wspomnianych wartości dopuszczalnych – Odpowiedzialność danego państwa członkowskiego – Warunki przypisania tej odpowiedzialności – Wymóg, aby naruszony przepis prawa Unii miał na celu przyznanie uprawnień poszkodowanym jednostkom – Niespełnienie wymogu]

10

2

6

2023/C 54/07

Sprawa C-83/21: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 22 grudnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Airbnb Ireland UC, Airbnb Payments UK Ltd/Agenzia delle Entrate [Odesłanie prejudycjalne – Rynek wewnętrzny – Artykuł 114 ust. 2 TFUE – Wyłączenie przepisów podatkowych – Dyrektywa 2000/31/WE – Usługi społeczeństwa informacyjnego – Handel elektroniczny – Internetowy portal pośrednictwa nieruchomości – Artykuł 1 ust. 5 lit. a) – Wyłączenie dziedziny podatków – Dyrektywa 2006/123/WE – Usługi na rynku wewnętrznym – Artykuł 2 ust. 3 – Wyłączenie dziedziny podatków – Dyrektywa (UE) 2015/1535 – Artykuł 1 ust. 1 lit. e) i f) – Pojęcia zasady dotyczącej usług i przepisów technicznych – Nałożony na podmioty świadczące usługi pośrednictwa nieruchomości obowiązek gromadzenia i przekazywania organom podatkowym danych dotyczących umów najmu oraz pobrania u źródła podatku od zapłaconych kwot – Obowiązek wyznaczenia przedstawiciela podatkowego nałożony na usługodawców nieposiadających stałego zakładu we Włoszech – Artykuł 56 TFUE – Charakter ograniczający – Uzasadniony cel – Nieproporcjonalny charakter obowiązku wyznaczenia przedstawiciela podatkowego – Artykuł 267 akapit trzeci TFUE – Prerogatywy sądu krajowego, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu według prawa wewnętrznego]

7

2023/C 54/08

Sprawa C-88/21: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 grudnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas – Litwa) – Regionų apygardos administracinio teismo Kauno rūmai [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – System informacyjny Schengen drugiej generacji (SIS II) – Decyzja 2007/533/WSiSW – Wpis dotyczący poszukiwanego przedmiotu – Artykuł 38 – Cele wpisu – Zajęcie lub wykorzystanie jako dowodu w postępowaniu karnym – Artykuł 39 – Wykonanie działania na podstawie wpisu – Działania podjęte zgodnie z prawem krajowym państw członkowskich – Uregulowanie krajowe przewidujące obowiązek zakazania rejestracji pojazdów będących przedmiotem wpisów w SIS II]

8

2023/C 54/09

Sprawa C-115/21 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 grudnia 2022 r. – Oriol Junqueras i Vies /Parlament Europejski [Odwołanie – Prawo instytucjonalne – Członkowie Parlamentu Europejskiego – Utrata wybieralności w następstwie wyroku skazującego – Ogłoszenie, że mandat posła do Parlamentu Europejskiego jest wakujący – Wniosek o zainicjowanie działań w trybie pilnym w celu utrzymania immunitetu posła do Parlamentu Europejskiego – Skarga o stwierdzenie nieważności – Niedopuszczalność]

8

2023/C 54/10

Sprawy połączone C-148/21 i C-184/21: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 grudnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d’arrondissement de Luxembourg – Luksemburg, Tribunal de l’entreprise francophone de Bruxelles – Belgia) – Christian Louboutin/Amazon Europe Core Sàrl (C-148/21), Amazon EU Sàrl (C-148/21), Amazon Services Europe Sàrl (C-148/21), Amazon.com Inc. (C-184/21), Amazon Services LLC (C-184/21) [Odesłanie prejudycjalne – Znak towarowy Unii Europejskiej – Rozporządzenie (UE) 2017/1001 – Artykuł 9 ust. 2 lit. a) – Prawa wynikające z unijnego znaku towarowego – Pojęcie używania – Operator witryny sprzedaży internetowej ze zintegrowaną internetową platformą handlową – Ogłoszenia zamieszczane na tej platformie przez sprzedawców zewnętrznych używających w tych ogłoszeniach oznaczenia identycznego ze znakiem towarowym należącym do innego podmiotu w odniesieniu do towarów, które są identyczne z tymi, dla których ten znak został zarejestrowany – Postrzeganie tego oznaczenia jako integralnej części komunikacji handlowej tego operatora – Sposób prezentacji ogłoszeń niepozwalający na wyraźne odróżnienie ofert wspomnianego operatora od ofert sprzedawców zewnętrznych]

9

2023/C 54/11

Sprawa C-237/21: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 grudnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht München – Niemcy) – Postępowanie dotyczące ekstradycji S.M. [Odesłanie prejudycjalne – Obywatelstwo Unii Europejskiej – Artykuły 18 i 21 TFUE – Skierowany przez państwo trzecie do państwa członkowskiego wniosek o ekstradycję będącego obywatelem innego państwa członkowskiego obywatela Unii, który skorzystał w pierwszym państwie członkowskim z przysługującego mu prawa do swobodnego przemieszczania się – Wniosek złożony w celu wykonania kary pozbawienia wolności – Zakaz ekstradycji stosowany wyłącznie do obywateli krajowych – Ograniczenie swobodnego przemieszczania się – Uzasadnienie oparte na zapobieganiu bezkarności – Proporcjonalność]

10

2023/C 54/12

Sprawa C-311/21: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 grudnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht – Niemcy) – CM/TimePartner Personalmanagement GmbH [Odesłanie prejudycjalne – Zatrudnienie i polityka społeczna – Praca tymczasowa – Dyrektywa 2008/104/WE – Artykuł 5 – Zasada równego traktowania – Konieczność zapewnienia ogólnej ochrony pracowników tymczasowych w wypadku odstępstwa od tej zasady – Układ zbiorowy pracy przewidujący wynagrodzenie niższe od wynagrodzenia pracowników zatrudnionych bezpośrednio przez przedsiębiorstwo użytkownika – Skuteczna ochrona sądowa – Kontrola sądowa]

11

2023/C 54/13

Sprawa C-366/21 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 grudnia 2022 r. – Maxime Picard/Komisja Europejska [Odwołanie – Służba publiczna – Personel kontraktowy – Emerytura lub renta – Regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej – Nowelizacja z 2014 r. – Rozporządzenie (UE, Euratom) nr 1023/2013 – Załącznik XIII do tego regulaminu – Artykuł 21 akapit drugi i art. 22 ust. 1 akapit drugi – Środki przejściowe dotyczące stopy przyrostu świadczeń emerytalnych i wieku przejścia na emeryturę – Warunki zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej – Załącznik – Artykuł 1 ust. 1 – Stosowanie tych środków przejściowych na zasadzie analogii do innych pracowników zatrudnionych na dzień 31 grudnia 2013 r. – Podpisanie nowej umowy o pracę w charakterze członka personelu kontraktowego – Akt niekorzystny – Skuteczna ochrona sądowa]

12

2023/C 54/14

Sprawa C-577/21: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 15 grudnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofiyski gradski sad – Bułgaria) – LM, NO/HUK-COBURG-Allgemeine Versicherung AG [Odesłanie prejudycjalne – Obowiązkowe ubezpieczenie w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych – Dyrektywa 2009/103/WE – Artykuł 3 akapit czwarty – Pojęcie uszkodzeń ciała – Pokrycie przez obowiązkowe ubezpieczenie – Wypadek drogowy – Śmierć pasażera – Prawo małoletnich dzieci do zadośćuczynienia – Szkoda niemajątkowa – Cierpienie dziecka wynikające ze śmierci rodzica w następstwie tego wypadku – Zadośćuczynienie wyłącznie w przypadku rozstroju zdrowia]

13

2023/C 54/15

Sprawy połączone C-753/21 i C-754/21: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 15 grudnia 2022 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Cour de cassation – Francja) – Instrubel NV/Montana Management Inc., BNP Paribas Securities Services (C-753/21), i Montana Management Inc./Heerema Zwijndrecht BV, BNP Paribas Securities Services (C-754/21) [Odesłanie prejudycjalne – Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Rozporządzenie (WE) nr 1210/2003 – Szczególne ograniczenia w stosunkach gospodarczych i finansowych z Irakiem – Artykuł 4 – Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych należących do osób, organów i podmiotów związanych z reżimem byłego prezydenta Saddama Husajna – Artykuł 6 – Przekazanie strukturom zastępującym Fundusz na rzecz Rozwoju Iraku – Własność zamrożonych funduszy i zasobów gospodarczych]

13

2023/C 54/16

Sprawa C-23/22: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 15 grudnia 2022 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) – Portugalia] – Caxamar – Comércio e Indústria de Bacalhau SA/Autoridade Tributária e Aduaneira [Odesłanie prejudycjalne – Pomoc państwa – Rozporządzenie (UE) nr 651/2014 – Wyłączenie niektórych rodzajów pomocy zgodnych z rynkiem wewnętrznym – Wytyczne w sprawie krajowej pomocy regionalnej – Zakres stosowania – Wyłączenia – Sektor rybołówstwa i akwakultury – Sektor przetwarzania i wprowadzania do obrotu produktów rolnych – Pojęcie produktów rolnych – Rozporządzenie (UE) nr 1379/2013 – Wspólna organizacja rynków produktów rybołówstwa i akwakultury – Załącznik I – Działalność związana z przetwarzaniem produktów rybołówstwa i akwakultury – Dorsz solony, mrożony i odsolony]

14

2023/C 54/17

Sprawa C-559/22 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba.) wydanego w dniu 14 czerwca 2022 r. w sprawie T-64/22, Vtesse Harlow/Komisja, wniesione w dniu 19 sierpnia 2022 r. przez Vtesse Harlow Ltd

15

2023/C 54/18

Sprawa C-762/22: Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2022 r. – Komisja Europejska/Republika Łotewska

15

2023/C 54/19

Sprawa C-769/22: Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2022 r. – Komisja Europejska/Węgry

16

2023/C 54/20

Sprawa C-773/22: Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2022 r. – Komisja Europejska/Republika Słowacka

17

Sąd

2023/C 54/21

Sprawa T-720/21: Postanowienie Sądu z dnia 6 grudnia 2022 r. – G.J. Riedel/EUIPO – BrewDog (Punk) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Wycofanie sprzeciwu – Umorzenie postępowania]

19

2023/C 54/22

Sprawa T-775/22: Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2022 r. – TJ i in./Rada

19

2023/C 54/23

Sprawa T-795/22: Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2022 r. – TV i TW/Rada

20

2023/C 54/24

Sprawa T-796/22: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2022 r. – Drinks Prod/EUIPO – Coolike-Regnery (VIVIASEPT)

21

2023/C 54/25

Sprawa T-800/22: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2022 r. – Palírna U Zeleného stromu/EUIPO – Bacardi (B42V)

21

2023/C 54/26

Sprawa T-801/22: Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2022 r. – 3M/EUIPO (przedstawienie dwóch świecących żółtych pasm oddzielonych pasmem w kolorze srebrnoszarym)

22

2023/C 54/27

Sprawa T-802/22: Skarga wniesiona w dniu 28 grudnia 2022 r. – ExxonMobil Producing Netherlands i Mobil Erdgas-Erdöl/Rada

23

2023/C 54/28

Sprawa T-1/23: Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2023 r. – Enmacc/Komisja

24

---

| PL | |
| --- | --- |

PL

---

IV Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

| 13.2.2023 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 54/1 |
| --- | --- | --- | --- |

13.2.2023

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 54/1

---

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

(2023/C 54/01)

Ostatnia publikacja

Dz.U. C 45 z 6.2.2023

Wcześniejsze publikacje

Dz.U. C 35 z 30.1.2023

Dz.U. C 24 z 23.1.2023

Dz.U. C 15 z 16.1.2023

Dz.U. C 7 z 9.1.2023

Dz.U. C 482 z 19.12.2022

Dz.U. C 472 z 12.12.2022

Teksty te są dostępne na stronie internetowej:

EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu

---

V Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

| 13.2.2023 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 54/2 |
| --- | --- | --- | --- |

13.2.2023

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 54/2

---

Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 15 grudnia 2022 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Consiglio di Stato – Włochy) – AQ, BO, CP (C-40/20), AZ, BY, CX, DW, EV, FU, GJ (C-173/20)/Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca – MIUR, Università degli studi di Perugia

(Sprawy połączone C-40/20 i C-173/20) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Praca na czas określony - Dyrektywa 1999/70/WE - Porozumienie ramowe - Zasada niedyskryminacji - Środki mające na celu zapobieganie nadużywaniu kolejnych umów o pracę na czas określony - Stosunek pracy na czas określony w prawie publicznym - Pracownicy naukowi zatrudniani na uniwersytecie)

(2023/C 54/02)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Consiglio di Stato

Strony w postępowaniu głównym

Strony skarżące: AQ, BO, CP (C-40/20), AZ, BY, CX, DW, EV, FU, GJ (C-173/20)

Strony pozwane: Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca – MIUR, Università degli studi di Perugia

Przy udziale: Federazione Lavoratori della Conoscenza Cgil, Confederazione Generale Italiana del Lavoro (CGIL), Cipur – Coordinamento Intersedi Professori Universitari di Ruolo, Anief – Associazione Professionale e Sindacale (C-40/20), HS, IR, JQ, KP, LO, MN, NM, OZ, PK, QJ, RI, SH, TG, UF, WE, XC, YD (C-173/20)

Sentencja

| 1) | Klauzulę 5 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r. i ujętego w załączniku do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie przepisom prawa krajowego, które umożliwiają uniwersytetom zawieranie z pracownikami naukowymi umów na czas określony wynoszący trzy lata, z możliwością przedłużenia maksymalnie o dwa lata, bez uzależnienia ich zawierania i przedłużania od jakichkolwiek obiektywnych powodów związanych z istnieniem tymczasowych lub wyjątkowych potrzeb, a to w celu zaspokojenia zwykłych i stałych potrzeb danego uniwersytetu. |
| --- | --- |

1)

Klauzulę 5 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r. i ujętego w załączniku do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie przepisom prawa krajowego, które umożliwiają uniwersytetom zawieranie z pracownikami naukowymi umów na czas określony wynoszący trzy lata, z możliwością przedłużenia maksymalnie o dwa lata, bez uzależnienia ich zawierania i przedłużania od jakichkolwiek obiektywnych powodów związanych z istnieniem tymczasowych lub wyjątkowych potrzeb, a to w celu zaspokojenia zwykłych i stałych potrzeb danego uniwersytetu.

| 2) | Klauzulę 5 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r. i ujętego w załączniku do dyrektywy 1999/70, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie przepisom prawa krajowego ustalającym na dwanaście lat całkowity czas trwania umów o pracę, które ten sam pracownik naukowy może zawrzeć, w tym z różnymi uniwersytetami i instytutami, nawet jeśli następuje to w sposób nieciągły. |
| --- | --- |

2)

Klauzulę 5 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r. i ujętego w załączniku do dyrektywy 1999/70, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie przepisom prawa krajowego ustalającym na dwanaście lat całkowity czas trwania umów o pracę, które ten sam pracownik naukowy może zawrzeć, w tym z różnymi uniwersytetami i instytutami, nawet jeśli następuje to w sposób nieciągły.

| 3) | Klauzulę 4 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r. i ujętego w załączniku do dyrektywy 1999/70, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie przepisom prawa krajowego, które przewidują, pod pewnymi warunkami, możliwość ustabilizowania zatrudnienia pracowników naukowych w publicznych instytucjach badawczych, którzy zawarli umowę na czas określony, lecz odmawiają takiej możliwości pracownikom naukowym zatrudnionym na uniwersytecie, którzy zawarli umowę na czas określony. |
| --- | --- |

3)

Klauzulę 4 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r. i ujętego w załączniku do dyrektywy 1999/70, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie przepisom prawa krajowego, które przewidują, pod pewnymi warunkami, możliwość ustabilizowania zatrudnienia pracowników naukowych w publicznych instytucjach badawczych, którzy zawarli umowę na czas określony, lecz odmawiają takiej możliwości pracownikom naukowym zatrudnionym na uniwersytecie, którzy zawarli umowę na czas określony.

| 4) | Klauzulę 4 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r. i ujętego w załączniku do dyrektywy 1999/70, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie przepisom prawa krajowego, które – w drodze odstępstwa, po pierwsze, od zasady ogólnej mającej zastosowanie do wszystkich pracowników publicznych i prywatnych, zgodnie z którą od 2018 r. maksymalny okres trwania stosunku pracy na czas określony jest ustalony na 24 miesiące, w tym z przedłużeniami i odnowieniami, a także po drugie, od zasady mającej zastosowanie do pracowników administracji publicznej, zgodnie z którą nawiązywanie tego rodzaju stosunków jest uzależnione od istnienia tymczasowych i wyjątkowych potrzeb – zezwalają uniwersytetom na zawieranie z pracownikami naukowymi umów na czas określony wynoszący trzy lata, z możliwością ich przedłużania maksymalnie na okres lat dwóch, bez uzależniania zarówno ich zawarcia, jak i ich przedłużenia od istnienia tymczasowych i wyjątkowych potrzeb uniwersytetu oraz które zezwalają również, po zakończeniu pięcioletniego okresu, na zawarcie z tą samą osobą lub z innymi osobami kolejnej umowy na czas określony tego samego rodzaju w celu zaspokojenia tych samych potrzeb w zakresie kształcenia i potrzeb badawczych co w przypadku poprzedniej umowy. |
| --- | --- |

4)

Klauzulę 4 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r. i ujętego w załączniku do dyrektywy 1999/70, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie przepisom prawa krajowego, które – w drodze odstępstwa, po pierwsze, od zasady ogólnej mającej zastosowanie do wszystkich pracowników publicznych i prywatnych, zgodnie z którą od 2018 r. maksymalny okres trwania stosunku pracy na czas określony jest ustalony na 24 miesiące, w tym z przedłużeniami i odnowieniami, a także po drugie, od zasady mającej zastosowanie do pracowników administracji publicznej, zgodnie z którą nawiązywanie tego rodzaju stosunków jest uzależnione od istnienia tymczasowych i wyjątkowych potrzeb – zezwalają uniwersytetom na zawieranie z pracownikami naukowymi umów na czas określony wynoszący trzy lata, z możliwością ich przedłużania maksymalnie na okres lat dwóch, bez uzależniania zarówno ich zawarcia, jak i ich przedłużenia od istnienia tymczasowych i wyjątkowych potrzeb uniwersytetu oraz które zezwalają również, po zakończeniu pięcioletniego okresu, na zawarcie z tą samą osobą lub z innymi osobami kolejnej umowy na czas określony tego samego rodzaju w celu zaspokojenia tych samych potrzeb w zakresie kształcenia i potrzeb badawczych co w przypadku poprzedniej umowy.

| 5) | Klauzulę 4 pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r. i ujętego w załączniku do dyrektywy 1999/70, należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie przepisom prawa krajowego, zgodnie z którymi pracownicy naukowi, którzy zawarli umowę na czas nieokreślony, mają możliwość, w sytuacji gdy uzyskali oni krajowe uprawnienia naukowe, poddania się szczególnej procedurze oceny w celu wpisania ich do wykazu profesorów nadzwyczajnych, podczas gdy możliwość ta nie przysługuje pracownikom naukowym zatrudnionym na umowę na czas określony, nawet jeśli oni również uzyskali krajowe uprawnienia naukowe, w przypadku gdy ci ostatni wykonują taką samą działalność zawodową i świadczą takie same usługi na rzecz studentów w zakresie kształcenia jak pracownicy naukowi zatrudnieni na czas nieokreślony. |
| --- | --- |

5)

Klauzulę 4 pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r. i ujętego w załączniku do dyrektywy 1999/70, należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie przepisom prawa krajowego, zgodnie z którymi pracownicy naukowi, którzy zawarli umowę na czas nieokreślony, mają możliwość, w sytuacji gdy uzyskali oni krajowe uprawnienia naukowe, poddania się szczególnej procedurze oceny w celu wpisania ich do wykazu profesorów nadzwyczajnych, podczas gdy możliwość ta nie przysługuje pracownikom naukowym zatrudnionym na umowę na czas określony, nawet jeśli oni również uzyskali krajowe uprawnienia naukowe, w przypadku gdy ci ostatni wykonują taką samą działalność zawodową i świadczą takie same usługi na rzecz studentów w zakresie kształcenia jak pracownicy naukowi zatrudnieni na czas nieokreślony.

---

(1)  Dz.U. C 161 z 11.5.2020.

Dz.U. C 19 z 18.1.2021.

---

| 13.2.2023 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 54/3 |
| --- | --- | --- | --- |

13.2.2023

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 54/3

---

Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 22 grudnia 2022 r. – Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii

(Sprawa C-125/20) (1)

(Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2008/50/WE - Jakość otaczającego powietrza - Artykuł 13 ust. 1 - Załącznik XI - Systematyczne i ciągłe przekraczanie wartości dopuszczalnych dwutlenku azotu (NO2) w niektórych strefach i aglomeracjach Hiszpanii - Artykuł 23 ust. 1 - Załącznik XV - „Jak najkrótszy” okres przekroczenia - Odpowiednie środki)

(2023/C 54/03)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo A.C. Becker, M. Jauredagui Gómez i M. Noll-Ehlers, następnie przez A.C. Jauregui Gómez i M. Nolla-Ehlers, i, wreszcie, M. Noll-Ehlers i E. Sanfrutos Cano, w charakterze pełnomocników)

Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: początkowo S. Jiménez García i J. Ruiz Sánchez, a następnie przez J. Ruiz Sánchez, w charakterze pełnomocników)

Sentencja

| 1) | Królestwo Hiszpanii:






  — | nie zapewniając, aby nie przekraczano w sposób systematyczny i ciągły, po pierwsze, rocznej wartości dopuszczalnej dwutlenku azotu (NO2) począwszy od 2010 r. do 2018 r. włącznie, w strefach ES 0901 Obszar Barcelony i ES 1301 Madryt, a także, począwszy od 2010 r. do 2017 r. włącznie, w strefie ES 0902 Walleès – Baix Llobregat, i, po drugie, godzinowej wartości dopuszczalnej NO2 począwszy od 2010 r. do 2018 r. włącznie, w strefie ES 1301 Madryt, uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 13 ust. 1 w związku z załącznikiem XI dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy, oraz |
| --- | --- | --- |

1)

Królestwo Hiszpanii:

—

nie zapewniając, aby nie przekraczano w sposób systematyczny i ciągły, po pierwsze, rocznej wartości dopuszczalnej dwutlenku azotu (NO2) począwszy od 2010 r. do 2018 r. włącznie, w strefach ES 0901 Obszar Barcelony i ES 1301 Madryt, a także, począwszy od 2010 r. do 2017 r. włącznie, w strefie ES 0902 Walleès – Baix Llobregat, i, po drugie, godzinowej wartości dopuszczalnej NO2 począwszy od 2010 r. do 2018 r. włącznie, w strefie ES 1301 Madryt, uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 13 ust. 1 w związku z załącznikiem XI dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy, oraz

| — | nie przyjmując począwszy od dnia 11 czerwca 2010 r. środków odpowiednich do zapewnienia przestrzegania wartości dopuszczalnych NO2 w strefach ES 0901 Obszar Barcelony, ES 0902 Vallès – Baix Llobregat i ES 1301 Madryt, uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 23 ust. 1 w związku z załącznikiem XV tej dyrektywy, a w szczególności zobowiązaniu do zapewnienia, aby plany ochrony powietrza określały środki odpowiednie do zagwarantowania tego, aby okres przekraczania wartości dopuszczalnych był jak najkrótszy. |
| --- | --- |

—

nie przyjmując począwszy od dnia 11 czerwca 2010 r. środków odpowiednich do zapewnienia przestrzegania wartości dopuszczalnych NO2 w strefach ES 0901 Obszar Barcelony, ES 0902 Vallès – Baix Llobregat i ES 1301 Madryt, uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 23 ust. 1 w związku z załącznikiem XV tej dyrektywy, a w szczególności zobowiązaniu do zapewnienia, aby plany ochrony powietrza określały środki odpowiednie do zagwarantowania tego, aby okres przekraczania wartości dopuszczalnych był jak najkrótszy.

| 2) | W pozostałej części skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

2)

W pozostałej części skarga zostaje oddalona.

| 3) | Królestwo Hiszpanii pokrywa, poza własnymi kosztami, dziewięć dziesiątych kosztów poniesionych przez Komisję Europejską. |
| --- | --- |

3)

Królestwo Hiszpanii pokrywa, poza własnymi kosztami, dziewięć dziesiątych kosztów poniesionych przez Komisję Europejską.

| 4) | Komisja Europejska pokrywa jedną dziesiątą poniesionych kosztów. |
| --- | --- |

4)

Komisja Europejska pokrywa jedną dziesiątą poniesionych kosztów.

---

(1)  Dz.U. C 175 z 25.5.2020.

---

| 13.2.2023 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 54/4 |
| --- | --- | --- | --- |

13.2.2023

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 54/4

---

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 grudnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Riigikohus – Estonia) – AS Veejaam, OÜ Espo/AS Elering.

(Sprawa C-470/20) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Pomoc państwa - Wsparcie dla energii ze źródeł odnawialnych - Wytyczne w sprawie pomocy państwa na ochronę środowiska i cele związane z energią w latach 2014 – 2020 - Efekt zachęty w przypadku pomocy, o którą wnioskowano po rozpoczęciu prac nad danym projektem - Artykuł 108 ust. 3 TFUE - Obowiązek zgłoszenia - Konsekwencje naruszenia obowiązku zgłoszenia)

(2023/C 54/04)

Język postępowania: estoński

Sąd odsyłający

Riigikohus

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca skargę kasacyjną: AS Veejaam, OÜ Espo

Druga strona postępowania: AS Elering

Sentencja

| 1) | Punkty 49 i 50 wytycznych w sprawie pomocy państwa na ochronę środowiska i cele związane z energią w latach 2014–2020
  należy interpretować w ten sposób, że:
  nie stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym ustanawiającym system pomocy na energię ze źródeł odnawialnych umożliwiający wnioskodawcy uzyskanie wypłaty pomocy nawet wtedy, gdy wniosek został złożony po rozpoczęciu prac nad danym projektem. |
| --- | --- |

1)

Punkty 49 i 50 wytycznych w sprawie pomocy państwa na ochronę środowiska i cele związane z energią w latach 2014–2020

należy interpretować w ten sposób, że:

nie stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym ustanawiającym system pomocy na energię ze źródeł odnawialnych umożliwiający wnioskodawcy uzyskanie wypłaty pomocy nawet wtedy, gdy wniosek został złożony po rozpoczęciu prac nad danym projektem.

| 2) | Wytyczne w sprawie pomocy państwa na ochronę środowiska i cele związane z energią w latach 2014–2020
  należy interpretować w ten sposób, że:
  pomoc państwa może mieć efekt zachęty, jeżeli inwestycja, jakiej podmiot gospodarczy dokonał w celu dostosowania się do zmiany warunków uzyskania pozwolenia środowiskowego, które jest niezbędne dla działalności tego podmiotu, prawdopodobnie nie miałaby miejsca w przypadku braku wypłaty rozpatrywanej pomocy. |
| --- | --- |

2)

Wytyczne w sprawie pomocy państwa na ochronę środowiska i cele związane z energią w latach 2014–2020

należy interpretować w ten sposób, że:

pomoc państwa może mieć efekt zachęty, jeżeli inwestycja, jakiej podmiot gospodarczy dokonał w celu dostosowania się do zmiany warunków uzyskania pozwolenia środowiskowego, które jest niezbędne dla działalności tego podmiotu, prawdopodobnie nie miałaby miejsca w przypadku braku wypłaty rozpatrywanej pomocy.

| 3) | Artykuł 1 lit. b) i c) rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
  należy interpretować w ten sposób, że:
  istniejący system pomocy, którego zgodność z rynkiem wewnętrznym została stwierdzona decyzją Komisji Europejskiej, należy zakwalifikować jako „nową pomoc” w rozumieniu art. 1 lit. c) tego rozporządzenia, jeżeli system ten jest stosowany po dacie, którą dane państwo członkowskie w ramach procedury oceny pomocy zakończonej przyjęciem tej decyzji wskazało Komisji jako datę końcową obowiązywania rzeczonego systemu pomocy. |
| --- | --- |

3)

Artykuł 1 lit. b) i c) rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej

należy interpretować w ten sposób, że:

istniejący system pomocy, którego zgodność z rynkiem wewnętrznym została stwierdzona decyzją Komisji Europejskiej, należy zakwalifikować jako „nową pomoc” w rozumieniu art. 1 lit. c) tego rozporządzenia, jeżeli system ten jest stosowany po dacie, którą dane państwo członkowskie w ramach procedury oceny pomocy zakończonej przyjęciem tej decyzji wskazało Komisji jako datę końcową obowiązywania rzeczonego systemu pomocy.

| 4) | Artykuł 108 ust. 3 TFUE
  należy interpretować w ten sposób, że:
  nie stoi on na przeszkodzie uwzględnieniu wniosku podmiotu gospodarczego o wypłatę wdrożonej z naruszeniem obowiązku zgłoszenia przewidzianego tym postanowieniem pomocy państwa z jednej strony w odniesieniu do okresu poprzedzającego wydanie przez Komisję decyzji uznającej tę pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym, a z drugiej strony w sytuacji gdy podmiot ten wystąpił o pomoc w momencie, gdy nie będąc przedmiotem zgłoszenia tej instytucji, pomoc ta była niezgodna z prawem, podczas gdy inwestycja, której pomoc dotyczyła, została zrealizowana w czasie, gdy rozpatrywany system pomocy był zgodny z prawem, a jego zgodność z rynkiem wewnętrznym została stwierdzona decyzją Komisji, pod warunkiem że w obu tych sytuacjach beneficjent pomocy zapłaci odsetki od ewentualnie otrzymanych kwot za okres, w którym pomoc pozostawała niezgodna z prawem. |
| --- | --- |

4)

Artykuł 108 ust. 3 TFUE

należy interpretować w ten sposób, że:

nie stoi on na przeszkodzie uwzględnieniu wniosku podmiotu gospodarczego o wypłatę wdrożonej z naruszeniem obowiązku zgłoszenia przewidzianego tym postanowieniem pomocy państwa z jednej strony w odniesieniu do okresu poprzedzającego wydanie przez Komisję decyzji uznającej tę pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym, a z drugiej strony w sytuacji gdy podmiot ten wystąpił o pomoc w momencie, gdy nie będąc przedmiotem zgłoszenia tej instytucji, pomoc ta była niezgodna z prawem, podczas gdy inwestycja, której pomoc dotyczyła, została zrealizowana w czasie, gdy rozpatrywany system pomocy był zgodny z prawem, a jego zgodność z rynkiem wewnętrznym została stwierdzona decyzją Komisji, pod warunkiem że w obu tych sytuacjach beneficjent pomocy zapłaci odsetki od ewentualnie otrzymanych kwot za okres, w którym pomoc pozostawała niezgodna z prawem.

---

(1)  Dz.U. C 433 z 14.12.2020.

---

| 13.2.2023 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 54/5 |
| --- | --- | --- | --- |

13.2.2023

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 54/5

---

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 grudnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Satversmes tiesa – Łotwa) – „EUROAPTIEKA” SIA

(Sprawa C-530/20) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Dyrektywa 2001/83/WE - Artykuł 86 ust. 1 - Pojęcie „reklamy produktów leczniczych” - Artykuł 87 ust. 3 - Racjonalne stosowanie produktów leczniczych - Artykuł 90 - Zakazane elementy reklamowe - Reklama produktów leczniczych niewymagających recepty i nierefundowanych - Reklama cenowa - Reklama ofert promocyjnych - Reklama sprzedaży wiązanej - Zakaz)

(2023/C 54/05)

Język postępowania: łotewski

Sąd odsyłający

Satversmes tiesa

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca:„EUROAPTIEKA” SIA

Przy udziale: Ministru kabinets

Sentencja

| 1) | Artykuł 86 ust. 1 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, zmienionej dyrektywą 2004/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r.
  należy interpretować w ten sposób, że:
  rozpowszechnianie informacji, które zachęcają do zakupu produktów leczniczych, uzasadniając potrzebę dokonania takiego zakupu ceną tych produktów leczniczych, ogłaszając specjalną wyprzedaż lub wskazując, że wspomniane produkty lecznicze są sprzedawane w pakiecie z innymi produktami leczniczymi, w tym po obniżonej cenie, lub z innymi wyrobami, jest objęte pojęciem „reklamy produktów leczniczych” w rozumieniu tego przepisu, nawet jeśli informacje te nie dotyczą określonego produktu leczniczego, lecz nieokreślonych produktów leczniczych. |
| --- | --- |

1)

Artykuł 86 ust. 1 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, zmienionej dyrektywą 2004/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r.

należy interpretować w ten sposób, że:

rozpowszechnianie informacji, które zachęcają do zakupu produktów leczniczych, uzasadniając potrzebę dokonania takiego zakupu ceną tych produktów leczniczych, ogłaszając specjalną wyprzedaż lub wskazując, że wspomniane produkty lecznicze są sprzedawane w pakiecie z innymi produktami leczniczymi, w tym po obniżonej cenie, lub z innymi wyrobami, jest objęte pojęciem „reklamy produktów leczniczych” w rozumieniu tego przepisu, nawet jeśli informacje te nie dotyczą określonego produktu leczniczego, lecz nieokreślonych produktów leczniczych.

| 2) | Artykuł 87 ust. 3 i art. 90 dyrektywy 2001/83, zmienionej dyrektywą 2004/27,
  należy interpretować w ten sposób, że:
  nie sprzeciwiają się one przepisowi krajowemu, który zakazuje zamieszczania w adresowanej do ogółu społeczeństwa reklamie produktów leczniczych niewymagających recepty i nierefundowanych informacji, które zachęcają do zakupu produktów leczniczych, uzasadniając potrzebę takiego zakupu ceną tych produktów leczniczych, ogłaszając specjalną wyprzedaż lub wskazując, że produkt leczniczy jest sprzedawany w pakiecie z innymi produktami leczniczymi, w tym po obniżonej cenie, lub innymi wyrobami. |
| --- | --- |

2)

Artykuł 87 ust. 3 i art. 90 dyrektywy 2001/83, zmienionej dyrektywą 2004/27,

należy interpretować w ten sposób, że:

nie sprzeciwiają się one przepisowi krajowemu, który zakazuje zamieszczania w adresowanej do ogółu społeczeństwa reklamie produktów leczniczych niewymagających recepty i nierefundowanych informacji, które zachęcają do zakupu produktów leczniczych, uzasadniając potrzebę takiego zakupu ceną tych produktów leczniczych, ogłaszając specjalną wyprzedaż lub wskazując, że produkt leczniczy jest sprzedawany w pakiecie z innymi produktami leczniczymi, w tym po obniżonej cenie, lub innymi wyrobami.

---

(1)  Dz.U. C 443 z 21.12.2020.

---

| 13.2.2023 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 54/6 |
| --- | --- | --- | --- |

13.2.2023

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 54/6

---

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 grudnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative d’appel de Versailles – Francja) – JP/Ministre de la Transition écologique, Premier ministre

(Sprawa C-61/21) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne - Dyrektywy 80/779/EWG, 85/203/EWG, 96/62/WE, 1999/30/WE i 2008/50/WE - Jakość powietrza - Wartości dopuszczalne dla mikrocząsteczek (PM10) i dwutlenku azotu (NO2) - Przekroczenie - Plany dotyczące jakości powietrza - Uszczerbek, którego miała doznać jednostka wskutek degradacji powietrza wynikającego z przekroczenia wspomnianych wartości dopuszczalnych - Odpowiedzialność danego państwa członkowskiego - Warunki przypisania tej odpowiedzialności - Wymóg, aby naruszony przepis prawa Unii miał na celu przyznanie uprawnień poszkodowanym jednostkom - Niespełnienie wymogu)

(2023/C 54/06)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Cour administrative d’appel de Versailles

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: JP

Strona pozwana: Ministre de la Transition écologique, Premier ministre

Sentencja

Artykuły 3 i 7 dyrektywy 80/779/EWG Rady z dnia 15 lipca 1980 r. w sprawie dopuszczalnych i zalecanych wartości jakości powietrza dla dwutlenku siarki i zawieszonych w powietrzu cząstek stałych, art. 3 i 7 dyrektywy Rady 85/203/EWG z dnia 7 marca 1985 r. w sprawie norm jakości powietrza w odniesieniu do dwutlenku azotu, art. 7 i 8 dyrektywy Rady 96/62/WE z dnia 27 września 1996 r. w sprawie oceny i zarządzania jakością otaczającego powietrza, art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 1 dyrektywy Rady 1999/30/WE z dnia 22 kwietnia 1999 r. odnoszącej się do wartości dopuszczalnych dla dwutlenku siarki, dwutlenku azotu i tlenków azotu oraz pyłu i ołowiu w otaczającym powietrzu, jak również art. 13 ust. 1 i art. 23 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy

należy interpretować w ten sposób, że:

nie mają one na celu przyznania jednostkom uprawnień indywidualnych, które umożliwiałyby im wystąpienie z roszczeniami odszkodowawczymi wobec państwa członkowskiego zgodnie z zasadą odpowiedzialności państwa za szkody wyrządzone jednostkom w wyniku naruszeń prawa Unii, które można mu przypisać.

---

(1)  Dz.U. C 128 z 12.4.2021.

---

| 13.2.2023 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 54/7 |
| --- | --- | --- | --- |

13.2.2023

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 54/7

---

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 22 grudnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Airbnb Ireland UC, Airbnb Payments UK Ltd/Agenzia delle Entrate

(Sprawa C-83/21) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Rynek wewnętrzny - Artykuł 114 ust. 2 TFUE - Wyłączenie przepisów podatkowych - Dyrektywa 2000/31/WE - Usługi społeczeństwa informacyjnego - Handel elektroniczny - Internetowy portal pośrednictwa nieruchomości - Artykuł 1 ust. 5 lit. a) - Wyłączenie „dziedziny podatków” - Dyrektywa 2006/123/WE - Usługi na rynku wewnętrznym - Artykuł 2 ust. 3 - Wyłączenie „dziedziny podatków” - Dyrektywa (UE) 2015/1535 - Artykuł 1 ust. 1 lit. e) i f) - Pojęcia „zasady dotyczącej usług” i „przepisów technicznych” - Nałożony na podmioty świadczące usługi pośrednictwa nieruchomości obowiązek gromadzenia i przekazywania organom podatkowym danych dotyczących umów najmu oraz pobrania u źródła podatku od zapłaconych kwot - Obowiązek wyznaczenia przedstawiciela podatkowego nałożony na usługodawców nieposiadających stałego zakładu we Włoszech - Artykuł 56 TFUE - Charakter ograniczający - Uzasadniony cel - Nieproporcjonalny charakter obowiązku wyznaczenia przedstawiciela podatkowego - Artykuł 267 akapit trzeci TFUE - Prerogatywy sądu krajowego, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu według prawa wewnętrznego)

(2023/C 54/07)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Consiglio di Stato

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca odwołanie: Airbnb Ireland UC, Airbnb Payments UK Ltd

Strona przeciwna: Agenzia delle Entrate

Przy udziale: Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell’Economia e delle Finanze, Federazione delle Associazioni Italiane Alberghi e Turismo (Federalberghi), Renting Services Group Srls, Coordinamento delle Associazioni e dei Comitati di tutela dell’ambiente e dei diritti degli utenti e dei consumatori (Codacons)

Sentencja

| 1) | Artykuł 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że:






  — | po pierwsze, nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego nakładającemu na podmioty świadczące usługi pośrednictwa nieruchomości, niezależnie od miejsca ich siedziby i od sposobu, w jaki pośredniczą, w odniesieniu do nieprzekraczającego 30 dni najmu nieruchomości położonych na terytorium tego państwa członkowskiego, obowiązek gromadzenia, a następnie przekazywania krajowym organom podatkowym danych dotyczących umów najmu zawartych w wyniku ich pośrednictwa, a jeżeli usługodawcy ci pobrali stosowne czynsze lub wynagrodzenia lub brali udział w ich pobraniu – obowiązek pobrania u źródła kwoty podatku należnego od kwot wpłaconych wynajmującym przez najemców i odprowadzenia jej do skarbu państwa tego państwa członkowskiego; |
| --- | --- | --- |

1)

Artykuł 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że:

—

po pierwsze, nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego nakładającemu na podmioty świadczące usługi pośrednictwa nieruchomości, niezależnie od miejsca ich siedziby i od sposobu, w jaki pośredniczą, w odniesieniu do nieprzekraczającego 30 dni najmu nieruchomości położonych na terytorium tego państwa członkowskiego, obowiązek gromadzenia, a następnie przekazywania krajowym organom podatkowym danych dotyczących umów najmu zawartych w wyniku ich pośrednictwa, a jeżeli usługodawcy ci pobrali stosowne czynsze lub wynagrodzenia lub brali udział w ich pobraniu – obowiązek pobrania u źródła kwoty podatku należnego od kwot wpłaconych wynajmującym przez najemców i odprowadzenia jej do skarbu państwa tego państwa członkowskiego;

| — | po drugie, stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego nakładającemu na podmioty świadczące usługi pośrednictwa nieruchomości, w odniesieniu do nieprzekraczającego 30 dni najmu nieruchomości położonych na terytorium tego państwa członkowskiego, jeżeli usługodawcy ci pobrali stosowne czynsze lub wynagrodzenia lub brali udział w ich pobraniu oraz mają miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium państwa członkowskiego innego niż państwo członkowskie opodatkowania, obowiązek wyznaczenia przedstawiciela podatkowego mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium państwa członkowskiego opodatkowania. |
| --- | --- |

—

po drugie, stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego nakładającemu na podmioty świadczące usługi pośrednictwa nieruchomości, w odniesieniu do nieprzekraczającego 30 dni najmu nieruchomości położonych na terytorium tego państwa członkowskiego, jeżeli usługodawcy ci pobrali stosowne czynsze lub wynagrodzenia lub brali udział w ich pobraniu oraz mają miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium państwa członkowskiego innego niż państwo członkowskie opodatkowania, obowiązek wyznaczenia przedstawiciela podatkowego mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium państwa członkowskiego opodatkowania.

| 2) | Artykuł 267 TFUE należy interpretować w ten sposób, że w przypadku podniesienia przez jedną ze stron w postępowaniu głównym pytania dotyczącego wykładni prawa Unii ustalenie i sformułowanie pytań, jakie mają być przedstawione Trybunałowi, należy wyłącznie do sądu krajowego, zaś stronom tym nie przysługuje uprawnienie do narzucenia lub do zmiany ich treści. |
| --- | --- |

2)

Artykuł 267 TFUE należy interpretować w ten sposób, że w przypadku podniesienia przez jedną ze stron w postępowaniu głównym pytania dotyczącego wykładni prawa Unii ustalenie i sformułowanie pytań, jakie mają być przedstawione Trybunałowi, należy wyłącznie do sądu krajowego, zaś stronom tym nie przysługuje uprawnienie do narzucenia lub do zmiany ich treści.

---

(1)  Dz.U. C 182 z 10.5.2021.

---

| 13.2.2023 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 54/8 |
| --- | --- | --- | --- |

13.2.2023

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 54/8

---

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 grudnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas – Litwa) – Regionų apygardos administracinio teismo Kauno rūmai

(Sprawa C-88/21) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - System informacyjny Schengen drugiej generacji (SIS II) - Decyzja 2007/533/WSiSW - Wpis dotyczący poszukiwanego przedmiotu - Artykuł 38 - Cele wpisu - Zajęcie lub wykorzystanie jako dowodu w postępowaniu karnym - Artykuł 39 - Wykonanie działania na podstawie wpisu - Działania podjęte zgodnie z prawem krajowym państw członkowskich - Uregulowanie krajowe przewidujące obowiązek zakazania rejestracji pojazdów będących przedmiotem wpisów w SIS II)

(2023/C 54/08)

Język postępowania: litewski

Sąd odsyłający

Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Regionų apygardos administracinio teismo Kauno rūmai

Przy udziale: Lietuvos Respublikos vidaus reikalų ministeria

Sentencja

Artykuł 39 decyzji Rady 2007/533/WSiSW z dnia 12 czerwca 2007 r. w sprawie utworzenia, funkcjonowania i użytkowania systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) w związku z jej art. 38 ust. 1

należy interpretować w ten sposób, że:

| — | nie przewiduje on ogólnego obowiązku wprowadzenia zakazu rejestracji pojazdu silnikowego, który jest przedmiotem aktualnego wpisu w systemie informacyjnym Schengen drugiej generacji (SIS II); |
| --- | --- |

—

nie przewiduje on ogólnego obowiązku wprowadzenia zakazu rejestracji pojazdu silnikowego, który jest przedmiotem aktualnego wpisu w systemie informacyjnym Schengen drugiej generacji (SIS II);

| — | nie nakłada on na państwo członkowskie wykonujące działania obowiązku wprowadzenia ogólnych uregulowań zakazujących podejmowania działań dotyczących przedmiotu, który został odnaleziony, innych aniżeli działania zmierzające do urzeczywistnienia celów wskazanych w art. 38 ust. 1; |
| --- | --- |

—

nie nakłada on na państwo członkowskie wykonujące działania obowiązku wprowadzenia ogólnych uregulowań zakazujących podejmowania działań dotyczących przedmiotu, który został odnaleziony, innych aniżeli działania zmierzające do urzeczywistnienia celów wskazanych w art. 38 ust. 1;

| — | nie stoi on na przeszkodzie ustanawianiu przez to państwo członkowskie wyjątków od ogólnego zakazu rejestracji takiego pojazdu. |
| --- | --- |

—

nie stoi on na przeszkodzie ustanawianiu przez to państwo członkowskie wyjątków od ogólnego zakazu rejestracji takiego pojazdu.

---

(1)  Dz.U. C 163 z 3.5.2021.

---

| 13.2.2023 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 54/8 |
| --- | --- | --- | --- |

13.2.2023

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 54/8

---

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 grudnia 2022 r. – Oriol Junqueras i Vies /Parlament Europejski

(Sprawa C-115/21 P) (1)

(Odwołanie - Prawo instytucjonalne - Członkowie Parlamentu Europejskiego - Utrata wybieralności w następstwie wyroku skazującego - Ogłoszenie, że mandat posła do Parlamentu Europejskiego jest wakujący - Wniosek o zainicjowanie działań w trybie pilnym w celu utrzymania immunitetu posła do Parlamentu Europejskiego - Skarga o stwierdzenie nieważności - Niedopuszczalność)

(2023/C 54/09)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Wnoszący odwołanie: Oriol Junqueras i Vies (przedstawiciele: adwokaci M. Marsal i Ferret oraz A. Van den Eynde Adroer)

Druga strona postępowania: Parlament Europejski (przedstawiciele: N. Görlitz i J.-C. Puffer, pełnomocnicy)

Sentencja

| 1) | Odwołanie zostaje oddalone. |
| --- | --- |

1)

Odwołanie zostaje oddalone.

| 2) | Oriol Junqueras i Vies pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Parlament Europejski. |
| --- | --- |

2)

Oriol Junqueras i Vies pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Parlament Europejski.

| 3) | Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty. |
| --- | --- |

3)

Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 163 z 3.5.2021.

---

| 13.2.2023 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 54/9 |
| --- | --- | --- | --- |

13.2.2023

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 54/9

---

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 grudnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d’arrondissement de Luxembourg – Luksemburg, Tribunal de l’entreprise francophone de Bruxelles – Belgia) – Christian Louboutin/Amazon Europe Core Sàrl (C-148/21), Amazon EU Sàrl (C-148/21), Amazon Services Europe Sàrl (C-148/21), Amazon.com Inc. (C-184/21), Amazon Services LLC (C-184/21)

(Sprawy połączone C-148/21 i C-184/21) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Znak towarowy Unii Europejskiej - Rozporządzenie (UE) 2017/1001 - Artykuł 9 ust. 2 lit. a) - Prawa wynikające z unijnego znaku towarowego - Pojęcie „używania” - Operator witryny sprzedaży internetowej ze zintegrowaną internetową platformą handlową - Ogłoszenia zamieszczane na tej platformie przez sprzedawców zewnętrznych używających w tych ogłoszeniach oznaczenia identycznego ze znakiem towarowym należącym do innego podmiotu w odniesieniu do towarów, które są identyczne z tymi, dla których ten znak został zarejestrowany - Postrzeganie tego oznaczenia jako integralnej części komunikacji handlowej tego operatora - Sposób prezentacji ogłoszeń niepozwalający na wyraźne odróżnienie ofert wspomnianego operatora od ofert sprzedawców zewnętrznych)

(2023/C 54/10)

Język postępowania: francuski

Sądy odsyłające

Tribunal d’arrondissement de Luxembourg, Tribunal de l’entreprise francophone de Bruxelles

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Christian Louboutin

Strona pozwana: Amazon Europe Core Sàrl (C-148/21), Amazon EU Sàrl (C-148/21), Amazon Services Europe Sàrl (C-148/21), Amazon.com Inc. (C-184/21), Amazon Services LLC (C-184/21)

Sentencja

Artykuł 9 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej

należy interpretować w ten sposób, że:

operator witryny sprzedaży internetowej obejmującej, oprócz własnych ofert sprzedaży, internetową platformę handlową, może być uznany za podmiot używający oznaczenia identycznego z unijnym znakiem towarowym należącym do innego podmiotu w odniesieniu do towarów identycznych z tymi, dla których ten znak został zarejestrowany, w przypadku gdy sprzedawcy zewnętrzni oferują do sprzedaży na tej platformie, bez zgody właściciela tego znaku, takie towary opatrzone owym oznaczeniem, jeśli właściwie poinformowany i dostatecznie uważny użytkownik tej witryny internetowej dostrzega związek między usługami tego operatora a danym oznaczeniem, co ma miejsce w szczególności wówczas, gdy w świetle wszystkich elementów charakteryzujących daną sytuację taki użytkownik mógłby odnieść wrażenie, że to powyższy operator sprzedaje – we własnym imieniu i na własny rachunek – towary opatrzone wspomnianym oznaczeniem. Istotne w tym zakresie są okoliczności, że ten operator stosuje jednolity sposób prezentacji ofert publikowanych w swojej witrynie internetowej, to jest wyświetla jednocześnie ogłoszenia dotyczące towarów, które sprzedaje we własnym imieniu i na własny rachunek, oraz ogłoszenia dotyczące towarów oferowanych na wspomnianej platformie przez sprzedawców zewnętrznych, że umieszcza on na wszystkich tych ogłoszeniach własne logo renomowanego dystrybutora i że oferuje on sprzedawcom zewnętrznym, w ramach sprzedaży towarów opatrzonych przedmiotowym oznaczeniem, uzupełniające usługi polegające w szczególności na składowaniu i wysyłce ich towarów.

---

(1)  Dz.U. C 189 z 17.5.2021.

Dz.U. C 217 z 7.6.2021.

---

| 13.2.2023 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 54/10 |
| --- | --- | --- | --- |

13.2.2023

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 54/10

---

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 grudnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht München – Niemcy) – Postępowanie dotyczące ekstradycji S.M.

(Sprawa C-237/21) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Obywatelstwo Unii Europejskiej - Artykuły 18 i 21 TFUE - Skierowany przez państwo trzecie do państwa członkowskiego wniosek o ekstradycję będącego obywatelem innego państwa członkowskiego obywatela Unii, który skorzystał w pierwszym państwie członkowskim z przysługującego mu prawa do swobodnego przemieszczania się - Wniosek złożony w celu wykonania kary pozbawienia wolności - Zakaz ekstradycji stosowany wyłącznie do obywateli krajowych - Ograniczenie swobodnego przemieszczania się - Uzasadnienie oparte na zapobieganiu bezkarności - Proporcjonalność)

(2023/C 54/11)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Oberlandesgericht München

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: S.M.

Przy udziale: Generalstaatsanwaltschaft München

Sentencja

Artykuły 18 i 21 TFUE należy interpretować w ten sposób, że:

| — | nakładają one na państwo członkowskie, do którego został skierowany wniosek o ekstradycję – wystosowany przez państwo trzecie w celu wykonania kary pozbawienia wolności obywatela innego państwa członkowskiego mającego stałe miejsce zamieszkania w tym pierwszym państwie członkowskim, którego prawo krajowe zakazuje jedynie ekstradycji własnych obywateli poza terytorium Unii Europejskiej i przewiduje możliwość, że kara ta zostanie wykonana na jego terytorium pod warunkiem wyrażenia na to zgody przez państwo trzecie – obowiązek aktywnego dążenia do uzyskania zgody państwa trzeciego wnioskującego o ekstradycję przy wykorzystaniu wszystkich mechanizmów współpracy i pomocy w sprawach karnych, którymi ono dysponuje w ramach stosunków z tym państwem trzecim; |
| --- | --- |

—

nakładają one na państwo członkowskie, do którego został skierowany wniosek o ekstradycję – wystosowany przez państwo trzecie w celu wykonania kary pozbawienia wolności obywatela innego państwa członkowskiego mającego stałe miejsce zamieszkania w tym pierwszym państwie członkowskim, którego prawo krajowe zakazuje jedynie ekstradycji własnych obywateli poza terytorium Unii Europejskiej i przewiduje możliwość, że kara ta zostanie wykonana na jego terytorium pod warunkiem wyrażenia na to zgody przez państwo trzecie – obowiązek aktywnego dążenia do uzyskania zgody państwa trzeciego wnioskującego o ekstradycję przy wykorzystaniu wszystkich mechanizmów współpracy i pomocy w sprawach karnych, którymi ono dysponuje w ramach stosunków z tym państwem trzecim;

| — | jeżeli taka zgoda nie zostanie uzyskana, przepisy te nie sprzeciwiają się temu, aby w takich okolicznościach wspomniane pierwsze państwo członkowskie dokonało ekstradycji tego obywatela Unii zgodnie z obowiązkami, które na tym państwie ciążą na mocy konwencji międzynarodowej, o ile taka ekstradycja nie narusza praw zagwarantowanych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

—

jeżeli taka zgoda nie zostanie uzyskana, przepisy te nie sprzeciwiają się temu, aby w takich okolicznościach wspomniane pierwsze państwo członkowskie dokonało ekstradycji tego obywatela Unii zgodnie z obowiązkami, które na tym państwie ciążą na mocy konwencji międzynarodowej, o ile taka ekstradycja nie narusza praw zagwarantowanych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej.

---

(1)  Dz.U. C 297 z 26.7.2021.

---

| 13.2.2023 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 54/11 |
| --- | --- | --- | --- |

13.2.2023

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 54/11

---

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 grudnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht – Niemcy) – CM/TimePartner Personalmanagement GmbH

(Sprawa C-311/21) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Zatrudnienie i polityka społeczna - Praca tymczasowa - Dyrektywa 2008/104/WE - Artykuł 5 - Zasada równego traktowania - Konieczność zapewnienia ogólnej ochrony pracowników tymczasowych w wypadku odstępstwa od tej zasady - Układ zbiorowy pracy przewidujący wynagrodzenie niższe od wynagrodzenia pracowników zatrudnionych bezpośrednio przez przedsiębiorstwo użytkownika - Skuteczna ochrona sądowa - Kontrola sądowa)

(2023/C 54/12)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesarbeitsgericht

Strony w postępowaniu głównym

Wnoszący odwołanie: CM

Druga strona postępowania: TimePartner Personalmanagement GmbH

Sentencja

| 1) | Artykuł 5 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/104/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie pracy tymczasowej
  należy interpretować w ten sposób, że:
  poprzez odniesienie do pojęcia „ogólnej ochrony pracowników tymczasowych” przepis ten nie wymaga uwzględnienia poziomu ochrony przysługującego pracownikom tymczasowym, który przekraczałby poziom ochrony ustalony przez prawo krajowe i przez prawo Unii dotyczące podstawowych warunków pracy i zatrudnienia dla wszystkich pracowników. Jednakże jeżeli partnerzy społeczni zezwalają, w drodze układu zbiorowego, na odmienne traktowanie w zakresie podstawowych warunków pracy i zatrudnienia na niekorzyść pracowników tymczasowych, ów układ zbiorowy powinien, w celu zapewnienia ogólnej ochrony danych pracowników tymczasowych, przyznawać tym pracownikom pewne korzyści w zakresie podstawowych warunków pracy i zatrudnienia, które będą mogły rekompensować odmienne traktowanie, jakiemu ci pracownicy są poddawani. |
| --- | --- |

1)

Artykuł 5 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/104/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie pracy tymczasowej

należy interpretować w ten sposób, że:

poprzez odniesienie do pojęcia „ogólnej ochrony pracowników tymczasowych” przepis ten nie wymaga uwzględnienia poziomu ochrony przysługującego pracownikom tymczasowym, który przekraczałby poziom ochrony ustalony przez prawo krajowe i przez prawo Unii dotyczące podstawowych warunków pracy i zatrudnienia dla wszystkich pracowników. Jednakże jeżeli partnerzy społeczni zezwalają, w drodze układu zbiorowego, na odmienne traktowanie w zakresie podstawowych warunków pracy i zatrudnienia na niekorzyść pracowników tymczasowych, ów układ zbiorowy powinien, w celu zapewnienia ogólnej ochrony danych pracowników tymczasowych, przyznawać tym pracownikom pewne korzyści w zakresie podstawowych warunków pracy i zatrudnienia, które będą mogły rekompensować odmienne traktowanie, jakiemu ci pracownicy są poddawani.

| 2) | Artykuł 5 ust. 3 dyrektywy 2008/104
  należy interpretować w ten sposób, że:
  przestrzeganie obowiązku zapewnienia ogólnej ochrony pracowników tymczasowych podlega ocenie w sposób konkretny, poprzez porównanie w odniesieniu do danego stanowiska podstawowych warunków pracy i zatrudnienia mających zastosowanie do pracowników zatrudnionych bezpośrednio przez przedsiębiorstwo użytkownika z warunkami mającymi zastosowanie do pracowników tymczasowych, aby w ten sposób móc określić, czy przyznane korzyści kompensacyjne w zakresie wspomnianych warunków podstawowych pozwalają zrównoważyć skutki odmiennego traktowania. |
| --- | --- |

2)

Artykuł 5 ust. 3 dyrektywy 2008/104

należy interpretować w ten sposób, że:

przestrzeganie obowiązku zapewnienia ogólnej ochrony pracowników tymczasowych podlega ocenie w sposób konkretny, poprzez porównanie w odniesieniu do danego stanowiska podstawowych warunków pracy i zatrudnienia mających zastosowanie do pracowników zatrudnionych bezpośrednio przez przedsiębiorstwo użytkownika z warunkami mającymi zastosowanie do pracowników tymczasowych, aby w ten sposób móc określić, czy przyznane korzyści kompensacyjne w zakresie wspomnianych warunków podstawowych pozwalają zrównoważyć skutki odmiennego traktowania.

| 3) | Artykuł 5 ust. 3 dyrektywy 2008/104
  należy interpretować w ten sposób, że:
  obowiązek zapewnienia ogólnej ochrony pracowników tymczasowych nie wymaga, aby dany pracownik tymczasowy był związany z agencją pracy tymczasowej umową o pracę na czas nieokreślony. |
| --- | --- |

3)

Artykuł 5 ust. 3 dyrektywy 2008/104

należy interpretować w ten sposób, że:

obowiązek zapewnienia ogólnej ochrony pracowników tymczasowych nie wymaga, aby dany pracownik tymczasowy był związany z agencją pracy tymczasowej umową o pracę na czas nieokreślony.

| 4) | Artykuł 5 ust. 3 dyrektywy 2008/104
  należy interpretować w ten sposób, że:
  ustawodawca krajowy nie jest zobowiązany do ustanowienia warunków i kryteriów mających na celu zapewnienie ogólnej ochrony pracowników tymczasowych w rozumieniu tego przepisu, jeżeli dane państwo członkowskie przyznaje partnerom społecznym możliwość dalszego stosowania lub zawierania układów zbiorowych dopuszczających odmienne traktowanie w zakresie podstawowych warunków pracy i zatrudnienia na niekorzyść tych pracowników. |
| --- | --- |

4)

Artykuł 5 ust. 3 dyrektywy 2008/104

należy interpretować w ten sposób, że:

ustawodawca krajowy nie jest zobowiązany do ustanowienia warunków i kryteriów mających na celu zapewnienie ogólnej ochrony pracowników tymczasowych w rozumieniu tego przepisu, jeżeli dane państwo członkowskie przyznaje partnerom społecznym możliwość dalszego stosowania lub zawierania układów zbiorowych dopuszczających odmienne traktowanie w zakresie podstawowych warunków pracy i zatrudnienia na niekorzyść tych pracowników.

| 5) | Artykuł 5 ust. 3 dyrektywy 2008/104
  należy interpretować w ten sposób, że:
  układy zbiorowe dopuszczające, zgodnie z tym przepisem, odmienne traktowanie w zakresie podstawowych warunków pracy i zatrudnienia na niekorzyść pracowników tymczasowych muszą móc podlegać skutecznej kontroli sądowej w celu zbadania przestrzegania przez partnerów społecznych ich obowiązku zapewnienia ogólnej ochrony tych pracowników. |
| --- | --- |

5)

Artykuł 5 ust. 3 dyrektywy 2008/104

należy interpretować w ten sposób, że:

układy zbiorowe dopuszczające, zgodnie z tym przepisem, odmienne traktowanie w zakresie podstawowych warunków pracy i zatrudnienia na niekorzyść pracowników tymczasowych muszą móc podlegać skutecznej kontroli sądowej w celu zbadania przestrzegania przez partnerów społecznych ich obowiązku zapewnienia ogólnej ochrony tych pracowników.

---

(1)  Dz.U. C 320 z 9.8.2021.

---

| 13.2.2023 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 54/12 |
| --- | --- | --- | --- |

13.2.2023

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 54/12

---

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 grudnia 2022 r. – Maxime Picard/Komisja Europejska

(Sprawa C-366/21 P) (1)

(Odwołanie - Służba publiczna - Personel kontraktowy - Emerytura lub renta - Regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej - Nowelizacja z 2014 r. - Rozporządzenie (UE, Euratom) nr 1023/2013 - Załącznik XIII do tego regulaminu - Artykuł 21 akapit drugi i art. 22 ust. 1 akapit drugi - Środki przejściowe dotyczące stopy przyrostu świadczeń emerytalnych i wieku przejścia na emeryturę - Warunki zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej - Załącznik - Artykuł 1 ust. 1 - Stosowanie tych środków przejściowych na zasadzie analogii do innych pracowników zatrudnionych na dzień 31 grudnia 2013 r. - Podpisanie nowej umowy o pracę w charakterze członka personelu kontraktowego - Akt niekorzystny - Skuteczna ochrona sądowa)

(2023/C 54/13)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Maxime Picard (przedstawiciel: S. Orlandi, avocat)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara i B. Mongin, pełnomocnicy)

Sentencja

| 1) | Uchyla się wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 24 marca 2021 r., Picard/Komisja (T-769/16, EU:T:2021:153), sprostowany postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2021 r., Picard/Komisja (T-769/16, EU:T:2021:200). |
| --- | --- |

1)

Uchyla się wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 24 marca 2021 r., Picard/Komisja (T-769/16, EU:T:2021:153), sprostowany postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2021 r., Picard/Komisja (T-769/16, EU:T:2021:200).

| 2) | Stwierdza się nieważność odpowiedzi z dnia 4 stycznia 2016 r. udzielonej przez osobę zarządzającą działem ds. emerytur i rent Urzędu Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych (PMO) Komisji Europejskiej i decyzji dyrektora Dyrekcji E w Dyrekcji Generalnej (DG) ds. Zasobów Ludzkich Komisji z dnia 25 lipca 2016 r. oddalającej zażalenie złożone przez Maxime’a Picarda w dniu 4 kwietnia 2016 r. na tę odpowiedź. |
| --- | --- |

2)

Stwierdza się nieważność odpowiedzi z dnia 4 stycznia 2016 r. udzielonej przez osobę zarządzającą działem ds. emerytur i rent Urzędu Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych (PMO) Komisji Europejskiej i decyzji dyrektora Dyrekcji E w Dyrekcji Generalnej (DG) ds. Zasobów Ludzkich Komisji z dnia 25 lipca 2016 r. oddalającej zażalenie złożone przez Maxime’a Picarda w dniu 4 kwietnia 2016 r. na tę odpowiedź.

| 3) | Komisja Europejska pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Maxime’a Picarda w związku z niniejszym postępowaniem odwoławczym oraz koszty, które poniósł on w postępowaniu w pierwszej instancji. |
| --- | --- |

3)

Komisja Europejska pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Maxime’a Picarda w związku z niniejszym postępowaniem odwoławczym oraz koszty, które poniósł on w postępowaniu w pierwszej instancji.

---

(1)  Dz.U. C 357 z 6.9.2021.

---

| 13.2.2023 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 54/13 |
| --- | --- | --- | --- |

13.2.2023

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 54/13

---

Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 15 grudnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofiyski gradski sad – Bułgaria) – LM, NO/HUK-COBURG-Allgemeine Versicherung AG

(Sprawa C-577/21) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Obowiązkowe ubezpieczenie w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych - Dyrektywa 2009/103/WE - Artykuł 3 akapit czwarty - Pojęcie „uszkodzeń ciała” - Pokrycie przez obowiązkowe ubezpieczenie - Wypadek drogowy - Śmierć pasażera - Prawo małoletnich dzieci do zadośćuczynienia - Szkoda niemajątkowa - Cierpienie dziecka wynikające ze śmierci rodzica w następstwie tego wypadku - Zadośćuczynienie wyłącznie w przypadku rozstroju zdrowia)

(2023/C 54/14)

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Sofiyski gradski sad

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: LM, NO

Strona pozwana: HUK-COBURG-Allgemeine Versicherung AG

Sentencja

Artykuł 3 akapit czwarty dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/103/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które uzależnia wypłatę przez ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych zadośćuczynienia za szkodę niemajątkową poniesioną przez najbliższych członków rodziny osób poszkodowanych w wypadkach drogowych od przesłanki, by szkoda ta doprowadziła do rozstroju zdrowia u tych najbliższych członków rodziny.

---

(1)  Dz.U. C 513 z 20.12.2021.

---

| 13.2.2023 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 54/13 |
| --- | --- | --- | --- |

13.2.2023

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 54/13

---

Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 15 grudnia 2022 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Cour de cassation – Francja) – Instrubel NV/Montana Management Inc., BNP Paribas Securities Services (C-753/21), i Montana Management Inc./Heerema Zwijndrecht BV, BNP Paribas Securities Services (C-754/21)

(Sprawy połączone C-753/21 i C-754/21) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Rozporządzenie (WE) nr 1210/2003 - Szczególne ograniczenia w stosunkach gospodarczych i finansowych z Irakiem - Artykuł 4 - Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych należących do osób, organów i podmiotów związanych z reżimem byłego prezydenta Saddama Husajna - Artykuł 6 - Przekazanie strukturom zastępującym Fundusz na rzecz Rozwoju Iraku - Własność zamrożonych funduszy i zasobów gospodarczych)

(2023/C 54/15)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Cour de cassation

Strony w postępowaniu głównym

Wnoszący skargi kasacyjne: Instrubel NV (C-753/21), Montana Management Inc. (C-754/21)

Druga strona postępowania: Montana Management Inc., BNP Paribas Securities Services (C-753/21), Heerema Zwijndrecht BV, BNP Paribas Securities Services (C-754/21)

Sentencja

Artykuł 4 ust. 2–4 i art. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 1210/2003 z dnia 7 lipca 2003 r. dotyczącego niektórych szczególnych ograniczeń w stosunkach gospodarczych i finansowych z Irakiem oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 2465/1996, zmienionego ostatnio rozporządzeniem Rady (UE) nr 85/2013 z dnia 31 stycznia 2013 r.,

należy interpretować w ten sposób, że:

zamrożone fundusze i zasoby gospodarcze pozostają aż do chwili wydania decyzji o ich przekazaniu Funduszowi Rozwoju na rzecz Iraku własnością osób fizycznych i prawnych, organów i podmiotów związanych z reżimem byłego prezydenta Saddama Husajna, objętych zamrożeniem.

---

(1)  Dz.U. C 95 z 28.2.2022.

---

| 13.2.2023 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 54/14 |
| --- | --- | --- | --- |

13.2.2023

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 54/14

---

Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 15 grudnia 2022 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) – Portugalia] – Caxamar – Comércio e Indústria de Bacalhau SA/Autoridade Tributária e Aduaneira

(Sprawa C-23/22) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Pomoc państwa - Rozporządzenie (UE) nr 651/2014 - Wyłączenie niektórych rodzajów pomocy zgodnych z rynkiem wewnętrznym - Wytyczne w sprawie krajowej pomocy regionalnej - Zakres stosowania - Wyłączenia - Sektor rybołówstwa i akwakultury - Sektor przetwarzania i wprowadzania do obrotu produktów rolnych - Pojęcie „produktów rolnych” - Rozporządzenie (UE) nr 1379/2013 - Wspólna organizacja rynków produktów rybołówstwa i akwakultury - Załącznik I - Działalność związana z przetwarzaniem produktów rybołówstwa i akwakultury - Dorsz solony, mrożony i odsolony)

(2023/C 54/16)

Język postępowania: portugalski

Sąd odsyłający

Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Caxamar – Comércio e Indústria de Bacalhau SA

Strona przeciwna: Autoridade Tributária e Aduaneira

Sentencja

Artykuł 1 i art. 2 pkt 10 i 11 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 [TFUE] oraz wytyczne w sprawie pomocy regionalnej na lata 2014–2020 w związku z art. 2 i art. 5 lit. a) i d), a także załącznikiem I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1379/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury, zmieniającego rozporządzenia Rady (WE) nr 1184/2006 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 104/2000

należy interpretować w ten sposób, że:

działalność związana z przetwarzaniem produktów rybołówstwa i akwakultury, taka jak produkcja dorsza solonego, dorsza mrożonego i dorsza odsolonego, nie stanowi działalności związanej z przetwarzaniem produktów rolnych, która jest wyłączona z zakresu stosowania rozporządzenia nr 651/2014 na podstawie art. 1 ust. 3 lit. c) tego rozporządzenia, lecz stanowi działalność wchodzącą w zakres sektora rybołówstwa i akwakultury, która jest wyłączona z zakresu stosowania wspomnianego rozporządzenia na podstawie jego art. 1 ust. 3 lit. a).

---

(1)  Dz.U. C 165 z 19.4.2022.

---

| 13.2.2023 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 54/15 |
| --- | --- | --- | --- |

13.2.2023

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 54/15

---

Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba.) wydanego w dniu 14 czerwca 2022 r. w sprawie T-64/22, Vtesse Harlow/Komisja, wniesione w dniu 19 sierpnia 2022 r. przez Vtesse Harlow Ltd

(Sprawa C-559/22 P)

(2023/C 54/17)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Vtesse Harlow Ltd (przedstawiciel: H. Mercer KC)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2022 r. Trybunał (ósma izba) odrzucił jako oczywiście bezzasadne odwołanie i obciążył Vtesse Harlow Ltd jej włansymi kosztami.

---

| 13.2.2023 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 54/15 |
| --- | --- | --- | --- |

13.2.2023

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 54/15

---

Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2022 r. – Komisja Europejska/Republika Łotewska

(Sprawa C-762/22)

(2023/C 54/18)

Język postępowania: łotewski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Tricot oraz I. Rubene)

Strona pozwana: Republika Łotewska

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie, że nie przyjmując najpóźniej do dnia 6 lutego 2018 r. wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Rady 2013/59/Euratom z dnia 5 grudnia 2013 r. ustanawiającej podstawowe normy bezpieczeństwa w celu ochrony przed zagrożeniami wynikającymi z narażenia na działanie promieniowania jonizującego oraz uchylającej dyrektywy 89/618/Euratom, 90/641/Euratom, 96/29/Euratom, 97/43/Euratom i 2003/122/Euratom (1), a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Republika Łotewska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 106 tej dyrektywy; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że nie przyjmując najpóźniej do dnia 6 lutego 2018 r. wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Rady 2013/59/Euratom z dnia 5 grudnia 2013 r. ustanawiającej podstawowe normy bezpieczeństwa w celu ochrony przed zagrożeniami wynikającymi z narażenia na działanie promieniowania jonizującego oraz uchylającej dyrektywy 89/618/Euratom, 90/641/Euratom, 96/29/Euratom, 97/43/Euratom i 2003/122/Euratom (1), a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Republika Łotewska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 106 tej dyrektywy;

| — | obciążenie Republiki Łotewskiej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Republiki Łotewskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgodnie z art. 106 dyrektywy 2013/59 państwa członkowskie miały obowiązek przyjąć i opublikować przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania tej dyrektywy najpóźniej do dnia 6 lutego 2018 r. Państwa członkowskie były również zobowiązane do przekazania Komisji tekstów przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej rzeczoną dyrektywą.

Zważywszy, że Republika Łotewska nie przyjęła wciąż wszystkich przepisów transponujących niezbędnych do wykonania tej dyrektywy, a w każdym razie nie powiadomiła o nich Komisji, Komisja w dniu 29 września 2022 r. postanowiła wnieść do Trybunału skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 258 akapit drugi TFUE, że Republika Łotewska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 106 rzeczonej dyrektywy.

---

(1)  Dz.U. 2014, L 13, s. 1.

---

| 13.2.2023 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 54/16 |
| --- | --- | --- | --- |

13.2.2023

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 54/16

---

Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2022 r. – Komisja Europejska/Węgry

(Sprawa C-769/22)

(2023/C 54/19)

Język postępowania: węgierski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, K. Talabér-Ritz, L. Malferrari i J. Tomkin, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Węgry

Żądania strony skarżącej

Stwierdzenie, że przyjmując a pedofil bűnelkövetőkkel szembeni szigorúbb fellépésről, valamint a gyermekek védelme érdekében egyes törvények módosításáról szóló 2021. évi LXXIX. törvény (ustawa nr LXXIX z 2021 r. o przyjęciu surowszych środków przeciwko sprawcom przestępstw pedofilii oraz o zmianie niektórych ustaw celu zwiększenia ochrony małoletnich), Węgry uchybiły zobowiązaniom, które na nich ciążą na mocy prawa Unii, w następujący sposób:

| (1) | — | przewidując zakaz dostępu małoletnich do treści, które popularyzują lub prezentują odejście od tożsamości właściwej dla płci urodzenia, zmianę płci lub homoseksualność, Węgry naruszyły art. 3 ust. 2 dyrektywy 2000/31/WE o handlu elektronicznym (1), art. 16 i 19 dyrektywy 2006/123/WE dotyczącej usług na rynku wewnętrznym (2), art. 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 1 7, 11 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. |
| --- | --- | --- |

(1)

—

przewidując zakaz dostępu małoletnich do treści, które popularyzują lub prezentują odejście od tożsamości właściwej dla płci urodzenia, zmianę płci lub homoseksualność, Węgry naruszyły art. 3 ust. 2 dyrektywy 2000/31/WE o handlu elektronicznym (1), art. 16 i 19 dyrektywy 2006/123/WE dotyczącej usług na rynku wewnętrznym (2), art. 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 1 7, 11 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

| — | przewidując zakaz dostępu małoletnich do reklamy popularyzującej lub prezentującej odejście od tożsamości właściwej dla płci urodzenia, zmianę płci lub homoseksualność, Węgry naruszyły art. 9 ust. 1 lit. c) ppkt (ii) dyrektywy 2010/13/UE o audiowizualnych usługach medialnych (3), art. 3 ust. 2 dyrektywy 2000/31/WE o handlu elektronicznym, art. 16 i 19 dyrektywy 2006/123/WE dotyczącej usług na rynku wewnętrznym, art. 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 1 7, 11 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

—

przewidując zakaz dostępu małoletnich do reklamy popularyzującej lub prezentującej odejście od tożsamości właściwej dla płci urodzenia, zmianę płci lub homoseksualność, Węgry naruszyły art. 9 ust. 1 lit. c) ppkt (ii) dyrektywy 2010/13/UE o audiowizualnych usługach medialnych (3), art. 3 ust. 2 dyrektywy 2000/31/WE o handlu elektronicznym, art. 16 i 19 dyrektywy 2006/123/WE dotyczącej usług na rynku wewnętrznym, art. 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 1 7, 11 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

| — | nakładając na dostawców usług medialnych oferujących linearne usługi medialne obowiązek zaklasyfikowania do kategorii V wszystkich programów, których elementem definiującym jest popularyzowanie lub prezentowanie odejścia od tożsamości właściwej dla płci urodzenia, zmiany płci lub homoseksualność, i w konsekwencji obowiązek nadawania ich w godzinach 22.00–5.00 oraz wyłączając tego rodzaju programy z możliwości zaklasyfikowania ich jako przekazu leżącego w interesie publicznym lub reklamy o użyteczności społecznej, Węgry naruszyły art. 6a ust. 1 dyrektywy 2010/13/UE o audiowizualnych usługach medialnych oraz art. 1 7, 11 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

—

nakładając na dostawców usług medialnych oferujących linearne usługi medialne obowiązek zaklasyfikowania do kategorii V wszystkich programów, których elementem definiującym jest popularyzowanie lub prezentowanie odejścia od tożsamości właściwej dla płci urodzenia, zmiany płci lub homoseksualność, i w konsekwencji obowiązek nadawania ich w godzinach 22.00–5.00 oraz wyłączając tego rodzaju programy z możliwości zaklasyfikowania ich jako przekazu leżącego w interesie publicznym lub reklamy o użyteczności społecznej, Węgry naruszyły art. 6a ust. 1 dyrektywy 2010/13/UE o audiowizualnych usługach medialnych oraz art. 1 7, 11 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

| — | nakładając na radę ds. mediów obowiązek zwrócenia się do państwa członkowskiego, w którego jurysdykcji działa dostawca usług medialnych o przyjęcie skutecznych środków i podjęcie działań w celu położenia kresu stwierdzonym przez radę ds. mediów naruszeniom, Węgry naruszyły art. 2 i art. 3 ust. 1 dyrektywy 2010/13/UE o audiowizualnych usługach medialnych. |
| --- | --- |

—

nakładając na radę ds. mediów obowiązek zwrócenia się do państwa członkowskiego, w którego jurysdykcji działa dostawca usług medialnych o przyjęcie skutecznych środków i podjęcie działań w celu położenia kresu stwierdzonym przez radę ds. mediów naruszeniom, Węgry naruszyły art. 2 i art. 3 ust. 1 dyrektywy 2010/13/UE o audiowizualnych usługach medialnych.

| — | ustanawiając zakaz, by zawody związane z kulturą seksualną, życiem seksualnym, orientacją seksualną i rozwojem płciowym mogły podejmować działania nakierowane na popularyzację odejścia od tożsamości właściwej dla płci urodzenia, zmiany płci lub homoseksualności, Węgry naruszyły art. 16 i 19 dyrektywy 2006/123/UE dotyczącej usług na rynku wewnętrznym, art. 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 1, 7, 11 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

—

ustanawiając zakaz, by zawody związane z kulturą seksualną, życiem seksualnym, orientacją seksualną i rozwojem płciowym mogły podejmować działania nakierowane na popularyzację odejścia od tożsamości właściwej dla płci urodzenia, zmiany płci lub homoseksualności, Węgry naruszyły art. 16 i 19 dyrektywy 2006/123/UE dotyczącej usług na rynku wewnętrznym, art. 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 1, 7, 11 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

| (2) | Przyjmując przepisy wymienione w ust. 1, Węgry naruszyły art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

(2)

Przyjmując przepisy wymienione w ust. 1, Węgry naruszyły art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej.

| (3) | Nakładając na organ mający bezpośredni dostęp do zarejestrowanych danych obowiązek udostępnienia upoważnionemu do tego organowi zarejestrowanych danych osób, które dopuściły się wobec małoletnich przestępstw przeciwko wolności seksualnej i moralności seksualnej, Węgry naruszyły art. 10 rozporządzenia (UE) 2016/679 – ogólnego rozporządzenia o ochronie danych, a także art. 8 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

(3)

Nakładając na organ mający bezpośredni dostęp do zarejestrowanych danych obowiązek udostępnienia upoważnionemu do tego organowi zarejestrowanych danych osób, które dopuściły się wobec małoletnich przestępstw przeciwko wolności seksualnej i moralności seksualnej, Węgry naruszyły art. 10 rozporządzenia (UE) 2016/679 – ogólnego rozporządzenia o ochronie danych, a także art. 8 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

| (4) | obciążenie Węgier kosztami postępowania. |
| --- | --- |

(4)

obciążenie Węgier kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W dniu 15 czerwca 2021 r. parlament węgierski przyjął a pedofil bűnelkövetőkkel szermbeni szigorúbb fellépésről, vamint a gyermekek védelme érdekében egyes törvények módosításáról szóló 2021. évi LXXIX. törvény (ustawę nr LXXIX z 2021 r. o przyjęciu surowszych środków przeciwko sprawcom przestępstw pedofilii oraz o zmianie niektórych ustaw celu zwiększenia ochrony małoletnich). Ustawa ta wprowadza zmiany do szeregu różnych przepisów prawnych obejmujących w szczególności usługi medialne, reklamę, handel elektroniczny i edukację. Zmiany nakładają szereg zakazów i ograniczeń dotyczących popularyzowania lub prezentowania odejścia od tożsamości właściwej dla płci urodzenia, zmiany płci lub homoseksualności.

W dniu 15 lipca 2021 r. Komisja wszczęła przeciwko Węgrom w związku z ustawą LXXIX z 2021 r. postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego.

Uznawszy odpowiedź udzieloną przez Węgry za niesatysfakcjonującą, Komisja rozpoczęła kolejny etap postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, a w dniu 2 grudnia 2021 r. skierowała do Węgier uzasadnioną opinię.

Uznawszy odpowiedź na uzasadnioną opinię za niesatysfakcjonującą, Komisja postanowiła wystąpić do Trybunału o stwierdzenie, że Węgry uchybiły zobowiązaniom ciążącym na nich na mocy art. 2, art. 3 ust. 1, art. 6a ust. 1 i art. 9 ust. 1 lit. c) ppkt (ii) dyrektywy 2010/13/UE o audiowizualnych usługach medialnych, art. 3 ust. 2 dyrektywy 2000/31/WE o handlu elektronicznym, art. 16 i 19 dyrektywy 2006/123/WE dotyczącej usług na rynku wewnętrznym, art. 10 rozporządzenia (UE) 2016/679 – ogólnego rozporządzenia o ochronie danych, art. 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, art. 1, 7, art. 8 ust. 2, art. 11 i 12 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej.

---

(1)  Dyrektywa 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym) (Dz.U. 2000, L 178, s. 1).

(2)  Dz.U. 2006, L 376, s. 36.

(3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych) (Dz.U. 2010, L 95, s. 1).

---

| 13.2.2023 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 54/17 |
| --- | --- | --- | --- |

13.2.2023

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 54/17

---

Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2022 r. – Komisja Europejska/Republika Słowacka

(Sprawa C-773/22)

(2023/C 54/20)

Język postępowania: słowacki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Armati, R. Lindenthal i M. Mataija, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Słowacka

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie, że poprzez niedokonanie prawidłowej transpozycji do swojego porządku prawnego art. 2 ust. 3, art. 6 akapit pierwszy lit. b), art. 7 ust. 4, art. 14 ust. 1 i 4, art. 35 ust. 3, art. 41 ust. 1 lit. c), art. 42 ust. 2 lit. a), c), f) i j), art. 50 ust. 1 w związku z pkt 1 lit. d) załącznika VII oraz art. 55a ust. 2 dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (1) Republika Słowacka nie wypełniła zobowiązań wynikających z tych przepisów dyrektywy. |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że poprzez niedokonanie prawidłowej transpozycji do swojego porządku prawnego art. 2 ust. 3, art. 6 akapit pierwszy lit. b), art. 7 ust. 4, art. 14 ust. 1 i 4, art. 35 ust. 3, art. 41 ust. 1 lit. c), art. 42 ust. 2 lit. a), c), f) i j), art. 50 ust. 1 w związku z pkt 1 lit. d) załącznika VII oraz art. 55a ust. 2 dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (1) Republika Słowacka nie wypełniła zobowiązań wynikających z tych przepisów dyrektywy.

| — | obciążenie Republiki Słowackiej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Republiki Słowackiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Termin transpozycji dyrektywy 2005/36/WE upłynął w dniu 20 października 2007 r., a termin transpozycji dyrektywy 2013/55/UE (2), zmieniającej dyrektywę 2005/36/WE, upłynął w dniu 18 stycznia 2016 r. Republika Słowacka dokonała nieprawidłowej transpozycji lub nie dokonała transpozycji art. 2 ust. 3, art. 6 akapit pierwszy lit. b), art. 7 ust. 4, art. 14 ust. 1 i 4, art. 35 ust. 3, art. 41 ust. 1 lit. c), art. 42 ust. 2, art. 50 ust. 1 w związku z pkt 1 lit. d) załącznika VII oraz art. 55a ust. 2 dyrektywy 2005/36/WE.

---

(1)  Dz.U. 2005, L 255, s. 22.

(2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/55/UE z dnia 20 listopada 2013 r. zmieniająca dyrektywę 2005/36/WE w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych i rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym (Dz.U. 2013, L 354, s. 132).

---

Sąd

| 13.2.2023 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 54/19 |
| --- | --- | --- | --- |

13.2.2023

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 54/19

---

Postanowienie Sądu z dnia 6 grudnia 2022 r. – G.J. Riedel/EUIPO – BrewDog (Punk)

(Sprawa T-720/21) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)

(2023/C 54/21)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: G.J. Riedel GmbH (Kufstein, Austria) (przedstawiciel: adwokat D. Terheggen)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: I. Harrington i D. Gája, pełnomocnicy).

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: BrewDog plc (Ellon, Zjednoczone Królestwo)

Przedmiot

W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 12 lipca 2021 r. (sprawa R 291/2020-1).

Sentencja

| 1) | Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone. |
| --- | --- |

1)

Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

| 2) | G.J. Riedel GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO). |
| --- | --- |

2)

G.J. Riedel GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

---

(1)  Dz.U. C 11 z 10.1.2022.

---

| 13.2.2023 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 54/19 |
| --- | --- | --- | --- |

13.2.2023

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 54/19

---

Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2022 r. – TJ i in./Rada

(Sprawa T-775/22)

(2023/C 54/22)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: TJ i siedmiu innych skarżących (przedstawiciel: J. Janssen, adwokat)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | dopuszczenie i uwzględnienie zarzutów podniesionych w ramach niniejszej skargi; |
| --- | --- |

—

dopuszczenie i uwzględnienie zarzutów podniesionych w ramach niniejszej skargi;

| — | stwierdzenie nieważności Rozdziału III rozporządzenia Rady (UE) 2022/1854 z dnia 6 października 2022 r. w sprawie interwencji w sytuacji nadzwyczajnej w celu rozwiązania problemu wysokich cen energii (1) (zwanego dalej „zaskarżonym rozporządzeniem”); |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności Rozdziału III rozporządzenia Rady (UE) 2022/1854 z dnia 6 października 2022 r. w sprawie interwencji w sytuacji nadzwyczajnej w celu rozwiązania problemu wysokich cen energii (1) (zwanego dalej „zaskarżonym rozporządzeniem”);

| — | ewentualnie stwierdzenie nieważności art. 15 zaskarżonego rozporządzenia w zakresie, w zakresie, w jakim przepis ten dopuszcza retroaktywne pobieranie składki solidarnościowej za rok 2022 r.; |
| --- | --- |

—

ewentualnie stwierdzenie nieważności art. 15 zaskarżonego rozporządzenia w zakresie, w zakresie, w jakim przepis ten dopuszcza retroaktywne pobieranie składki solidarnościowej za rok 2022 r.;

| — | obciążenie Rady kosztami poniesionymi. |
| --- | --- |

—

obciążenie Rady kosztami poniesionymi.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy, zgodnie z którym zaskarżone rozporządzenie zostało błędnie przyjęte na podstawie art. 122 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz powinno było zostać przyjęte przez Radę jednogłośnie, po konsultacji z Parlamentem Europejskim, zgodnie ze specjalną procedurą ustawodawczą, ponieważ zaskarżone rozporządzenie zawiera przepisy podatkowe. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy, zgodnie z którym zaskarżone rozporządzenie zostało błędnie przyjęte na podstawie art. 122 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz powinno było zostać przyjęte przez Radę jednogłośnie, po konsultacji z Parlamentem Europejskim, zgodnie ze specjalną procedurą ustawodawczą, ponieważ zaskarżone rozporządzenie zawiera przepisy podatkowe.

| 2. | Zarzut drugi, zgodnie z którym zaskarżone rozporządzenie stanowi naruszenie art. 1 Protokołu dodatkowego nr 1 do europejskiej konwencji praw człowieka i art. 17 Karty praw podstawowej Unii Europejskiej oraz obowiązujących w Unii Europejskiej zasad legalności i pewności prawa w zakresie, w jakim akt ten dopuszcza wsteczne stosowanie jego przepisów. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi, zgodnie z którym zaskarżone rozporządzenie stanowi naruszenie art. 1 Protokołu dodatkowego nr 1 do europejskiej konwencji praw człowieka i art. 17 Karty praw podstawowej Unii Europejskiej oraz obowiązujących w Unii Europejskiej zasad legalności i pewności prawa w zakresie, w jakim akt ten dopuszcza wsteczne stosowanie jego przepisów.

---

(1)  Dz.U. z 2022, 261 I, s. 1.

---

| 13.2.2023 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 54/20 |
| --- | --- | --- | --- |

13.2.2023

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 54/20

---

Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2022 r. – TV i TW/Rada

(Sprawa T-795/22)

(2023/C 54/23)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: TV i TW (przedstawiciel: J. Janssen, Rechtsanwalt)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | dopuszczenie i uwzględnienie zarzutu podniesionego w ramach niniejszej skargi; |
| --- | --- |

—

dopuszczenie i uwzględnienie zarzutu podniesionego w ramach niniejszej skargi;

| — | stwierdzenie nieważności art. 15 rozporządzenie Rady (UE) 2022/1854 z dnia 6 października 2022 r. w sprawie interwencji w sytuacji nadzwyczajnej w celu rozwiązania problemu wysokich cen energii (1) (zwanego dalej „zaskarżonym rozporządzeniem”) w zakresie, w jakim przepis ten dopuszcza retroaktywne pobieranie składki solidarnościowej za rok 2022 r.; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności art. 15 rozporządzenie Rady (UE) 2022/1854 z dnia 6 października 2022 r. w sprawie interwencji w sytuacji nadzwyczajnej w celu rozwiązania problemu wysokich cen energii (1) (zwanego dalej „zaskarżonym rozporządzeniem”) w zakresie, w jakim przepis ten dopuszcza retroaktywne pobieranie składki solidarnościowej za rok 2022 r.;

| — | obciążenie Rady kosztami poniesionymi. |
| --- | --- |

—

obciążenie Rady kosztami poniesionymi.

Zarzuty i główne argumenty

Strona skarżąca opiera niniejszą skargę na jednym zarzucie, w drodze którego podnosi, że zaskarżone rozporządzenie stanowi naruszenie art. 1 Protokołu dodatkowego nr 1 do europejskiej konwencji praw człowieka i art. 17 Karty praw podstawowej Unii Europejskiej oraz obowiązujących w Unii Europejskiej zasad legalności i pewności prawa w zakresie, w jakim akt ten dopuszcza wsteczne stosowanie jego przepisów.

---

(1)  Dz.U. z 2022, L 261 I, s. 1.

---

| 13.2.2023 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 54/21 |
| --- | --- | --- | --- |

13.2.2023

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 54/21

---

Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2022 r. – Drinks Prod/EUIPO – Coolike-Regnery (VIVIASEPT)

(Sprawa T-796/22)

(2023/C 54/24)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Drinks Prod Srl (Păntășești, Rumunia) (przedstawiciele: adwokaci I. Speciac i V. Stănese)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Coolike-Regnery GmbH (Bensheim, Niemcy)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego VIVIASEPT – zgłoszenie nr 18 329 344

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 września 2022 r. w sprawie R 488/2022-5

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | nakazanie EUIPO dalszego prowadzenia procedury rejestracji unijnego znaku towarowego nr 18 329 344 („VIVIASEPT”) w odniesieniu do wszystkich towarów i usług zgłoszonych dla klas 3 i 5. |
| --- | --- |

—

nakazanie EUIPO dalszego prowadzenia procedury rejestracji unijnego znaku towarowego nr 18 329 344 („VIVIASEPT”) w odniesieniu do wszystkich towarów i usług zgłoszonych dla klas 3 i 5.

Podniesiony zarzut

| — | Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 13.2.2023 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 54/21 |
| --- | --- | --- | --- |

13.2.2023

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 54/21

---

Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2022 r. – Palírna U Zeleného stromu/EUIPO – Bacardi (B42V)

(Sprawa T-800/22)

(2023/C 54/25)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Palírna U Zeleného stromu a.s. (Uście nad Łabą, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat J. Kindl)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Bacardi & Co. Ltd (Meyrin, Szwajcaria)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Unijny znak towarowy B42V – zgłoszenie nr 17 987 536

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 października 2022 r. w sprawie R 1240/2021-2

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | zmianę zaskarżonej decyzji poprzez:






  a) | uchylenie decyzji nr B 3 077 353 Wydziału Sprzeciwów z dnia 20 maja 2021 r. w zakresie, w jakim uwzględniono w niej sprzeciw złożony przez drugą stronę postępowania przed Izbą Odwoławczą wobec zgłoszenia zakwestionowanego znaku towarowego; oraz |
| --- | --- | --- |

—

zmianę zaskarżonej decyzji poprzez:

a)

uchylenie decyzji nr B 3 077 353 Wydziału Sprzeciwów z dnia 20 maja 2021 r. w zakresie, w jakim uwzględniono w niej sprzeciw złożony przez drugą stronę postępowania przed Izbą Odwoławczą wobec zgłoszenia zakwestionowanego znaku towarowego; oraz

| b) | oddalenie sprzeciwu wniesionego przez drugą stronę postępowania przed Izbą Odwoławcza wobec zgłoszenia zakwestionowanego znaku towarowego w całości; |
| --- | --- |

b)

oddalenie sprzeciwu wniesionego przez drugą stronę postępowania przed Izbą Odwoławcza wobec zgłoszenia zakwestionowanego znaku towarowego w całości;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | Błędne zastosowanie przez Izbę Odwoławczą (oraz Wydział Sprzeciwów) art. 47 ust. 2 i 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 poprzez uznanie istnienia rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego nr 999 938; dowody przedłożone przez drugą stronę postępowania przed Izbą Odwoławczą nie pozwoliły na wyciągnięcie wniosku dotyczącego rzeczywistego używania wcześniejszych znaków towarowych; |
| --- | --- |

—

Błędne zastosowanie przez Izbę Odwoławczą (oraz Wydział Sprzeciwów) art. 47 ust. 2 i 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 poprzez uznanie istnienia rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego nr 999 938; dowody przedłożone przez drugą stronę postępowania przed Izbą Odwoławczą nie pozwoliły na wyciągnięcie wniosku dotyczącego rzeczywistego używania wcześniejszych znaków towarowych;

| — | Błędne zastosowanie przez Izbę Odwoławczą (oraz Wydział Sprzeciwów) art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 poprzez stwierdzenie podobieństwa rozpatrywanych znaków towarowych; zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. b) oraz art. 8 ust. 4 i 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 zakwestionowany znak towarowy i wcześniejsze znaki towarowe są niepodobne. |
| --- | --- |

—

Błędne zastosowanie przez Izbę Odwoławczą (oraz Wydział Sprzeciwów) art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 poprzez stwierdzenie podobieństwa rozpatrywanych znaków towarowych; zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. b) oraz art. 8 ust. 4 i 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 zakwestionowany znak towarowy i wcześniejsze znaki towarowe są niepodobne.

---

| 13.2.2023 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 54/22 |
| --- | --- | --- | --- |

13.2.2023

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 54/22

---

Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2022 r. – 3M/EUIPO (przedstawienie dwóch świecących żółtych pasm oddzielonych pasmem w kolorze srebrnoszarym)

(Sprawa T-801/22)

(2023/C 54/26)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: 3M Company (St. Paul, Minnesota, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci T. de Haan i S. Vandezande)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego (przedstawienie dwóch świecących żółtych pasm oddzielonych pasmem w kolorze srebrnoszarym) – zgłoszenie nr 16 438 962

Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 października 2022 r. w sprawie R 1151/2018-1

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w postępowaniu przed Pierwszą Izbą Odwoławczą EUIPO. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w postępowaniu przed Pierwszą Izbą Odwoławczą EUIPO.

Podniesiony zarzut

| — | Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 13.2.2023 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 54/23 |
| --- | --- | --- | --- |

13.2.2023

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 54/23

---

Skarga wniesiona w dniu 28 grudnia 2022 r. – ExxonMobil Producing Netherlands i Mobil Erdgas-Erdöl/Rada

(Sprawa T-802/22)

(2023/C 54/27)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: ExxonMobil Producing Netherlands BV (Breda, Niderlandy), Mobil Erdgas-Erdöl GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: O. Brouwer, W. Knibbeler i A. Pliego Selie, Rechtsanwälte)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności art. 14, 15 i 16 rozporządzenie Rady (UE) 2022/1854 z dnia 6 października 2022 r. w sprawie interwencji w sytuacji nadzwyczajnej w celu rozwiązania problemu wysokich cen energii (1) w zakresie, w jakim owe przepisy nakładają na nie obowiązek uiszczania składki solidarnościowej od unijnych przedsiębiorstw i stałych zakładów prowadzących działalność w sektorze ropy naftowej, gazu ziemnego, węgla i rafinacji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności art. 14, 15 i 16 rozporządzenie Rady (UE) 2022/1854 z dnia 6 października 2022 r. w sprawie interwencji w sytuacji nadzwyczajnej w celu rozwiązania problemu wysokich cen energii (1) w zakresie, w jakim owe przepisy nakładają na nie obowiązek uiszczania składki solidarnościowej od unijnych przedsiębiorstw i stałych zakładów prowadzących działalność w sektorze ropy naftowej, gazu ziemnego, węgla i rafinacji;

| — | obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami poniesionymi przez skarżące oraz kosztami poniesionymi przez ewentualnych interwenientów. |
| --- | --- |

—

obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami poniesionymi przez skarżące oraz kosztami poniesionymi przez ewentualnych interwenientów.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący braku właściwości, ponieważ art. 14, 15 i 16 rozporządzenia (EU) 2022/1854 stanowią naruszenie ustanowionej w art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej zasady przyznania kompetencji. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący braku właściwości, ponieważ art. 14, 15 i 16 rozporządzenia (EU) 2022/1854 stanowią naruszenie ustanowionej w art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej zasady przyznania kompetencji.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący braku właściwości, ponieważ art. 122 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej stanowi nieważną podstawę prawną. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący braku właściwości, ponieważ art. 122 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej stanowi nieważną podstawę prawną.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący naruszenia traktatów, ponieważ art. 14, 15 i 16 rozporządzenia (EU) 2022/1854 stanowią naruszenie ogólnej zasady równego traktowania, która została ponadto zakotwiczona w art. 20 i 21 Karty praw podstawowej Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia traktatów, ponieważ art. 14, 15 i 16 rozporządzenia (EU) 2022/1854 stanowią naruszenie ogólnej zasady równego traktowania, która została ponadto zakotwiczona w art. 20 i 21 Karty praw podstawowej Unii Europejskiej.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący naruszenia traktatów, ponieważ art. 14, 15 i 16 rozporządzenia (EU) 2022/1854 stanowią naruszenie art. 17 Karty praw podstawowej Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia traktatów, ponieważ art. 14, 15 i 16 rozporządzenia (EU) 2022/1854 stanowią naruszenie art. 17 Karty praw podstawowej Unii Europejskiej.

| 5. | Zarzut piąty dotyczący naruszenia traktatów, ponieważ art. 14, 15 i 16 rozporządzenia (EU) 2022/1854 stanowią naruszenie art. 16 Karty praw podstawowej Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty dotyczący naruszenia traktatów, ponieważ art. 14, 15 i 16 rozporządzenia (EU) 2022/1854 stanowią naruszenie art. 16 Karty praw podstawowej Unii Europejskiej.

| 6. | Zarzut szósty dotyczący naruszenia normy prawnej w związku ze stosowaniem traktatów, ponieważ art. 14, 15 i 16 rozporządzenia (EU) 2022/1854 stanowią naruszenie zakotwiczonej w art. 5 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej zasady proporcjonalności. |
| --- | --- |

6.

Zarzut szósty dotyczący naruszenia normy prawnej w związku ze stosowaniem traktatów, ponieważ art. 14, 15 i 16 rozporządzenia (EU) 2022/1854 stanowią naruszenie zakotwiczonej w art. 5 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej zasady proporcjonalności.

| 7. | Zarzut siódmy dotyczący naruszenia normy prawnej w związku ze stosowaniem traktatów, ponieważ art. 14, 15 i 16 rozporządzenia (EU) 2022/1854 stanowią naruszenie ogólnej zasady pewności prawa oraz zasady niedziałania prawa wstecz. |
| --- | --- |

7.

Zarzut siódmy dotyczący naruszenia normy prawnej w związku ze stosowaniem traktatów, ponieważ art. 14, 15 i 16 rozporządzenia (EU) 2022/1854 stanowią naruszenie ogólnej zasady pewności prawa oraz zasady niedziałania prawa wstecz.

---

(1)  Dz.U. z 2022, L 261 I, s. 1.

---

| 13.2.2023 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 54/24 |
| --- | --- | --- | --- |

13.2.2023

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 54/24

---

Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2023 r. – Enmacc/Komisja

(Sprawa T-1/23)

(2023/C 54/28)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Enmacc GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. von Bonin, A. Pliego Selie i T. van Helfteren)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu:

| — | o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Komisji z dnia 12 grudnia 2022 r., w której wszczęła ona postępowanie przetargowe w trybie procedury negocjacyjnej bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu, nie zaprosiła skarżącej do udziału w postępowaniu przetargowym ENER/2022/NP/0041 i wprost odrzuciła wniosek skarżącej o zaproszenie jej do udziału w tym postępowaniu; |
| --- | --- |

—

o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Komisji z dnia 12 grudnia 2022 r., w której wszczęła ona postępowanie przetargowe w trybie procedury negocjacyjnej bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu, nie zaprosiła skarżącej do udziału w postępowaniu przetargowym ENER/2022/NP/0041 i wprost odrzuciła wniosek skarżącej o zaproszenie jej do udziału w tym postępowaniu;

| — | tytułem żądania ewentualnego – o ile zaskarżona decyzja nie odzwierciedlałaby decyzji Komisji o wszczęciu procedury negocjacyjnej bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu i o niezapraszaniu skarżącej do udziału w postępowaniu przetargowym ENER/2022/NP/0041 – o stwierdzenie nieważności tej decyzji; oraz |
| --- | --- |

—

tytułem żądania ewentualnego – o ile zaskarżona decyzja nie odzwierciedlałaby decyzji Komisji o wszczęciu procedury negocjacyjnej bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu i o niezapraszaniu skarżącej do udziału w postępowaniu przetargowym ENER/2022/NP/0041 – o stwierdzenie nieważności tej decyzji; oraz

| — | o obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą. |
| --- | --- |

—

o obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczy tego, że zaskarżona decyzja narusza zarówno art. 164 ust. 5 lit. f) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniającego rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylającego rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 (1), jak i pkt 11.1 lit. c) załącznika I do tego rozporządzenia. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczy tego, że zaskarżona decyzja narusza zarówno art. 164 ust. 5 lit. f) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniającego rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylającego rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 (1), jak i pkt 11.1 lit. c) załącznika I do tego rozporządzenia.

| 2. | Zarzut drugi dotyczy tego, że zaskarżona decyzja narusza zasady przejrzystości i równego traktowania. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczy tego, że zaskarżona decyzja narusza zasady przejrzystości i równego traktowania.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczy braku uzasadnienia zaskarżonej decyzji, stanowiącego naruszenie art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 296 akapit drugi TFUE. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczy braku uzasadnienia zaskarżonej decyzji, stanowiącego naruszenie art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 296 akapit drugi TFUE.

---

(1)  Dz.U. 2018, L 193, s. 1.

---