# Dziennik Urzędowy C 2/2023

| | ISSN 1977-1002 |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | C 2 |
| | |
| Wydanie polskie | Informacje i zawiadomienia | Rocznik 664 stycznia 2023 |

ISSN 1977-1002

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 2

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Rocznik 664 stycznia 2023

---

| Spis treści | Strona |
| --- | --- |
| | II   Komunikaty |
| | KOMUNIKATY INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ |
| | Komisja Europejska |
| 2023/C 2/01 | Komunikat komisji – Sankcje finansowe w postępowaniu w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego | 1 |
| 2023/C 2/02 | Brak sprzeciwu wobec zgłoszonej koncentracji (Sprawa M.10944 – MITSUBISHI / HERE) (
  1
  ) | 17 |

Spis treści

Strona

II   Komunikaty

KOMUNIKATY INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Komisja Europejska

2023/C 2/01

Komunikat komisji – Sankcje finansowe w postępowaniu w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego

1

2023/C 2/02

Brak sprzeciwu wobec zgłoszonej koncentracji (Sprawa M.10944 – MITSUBISHI / HERE) (
  1
  )

1

17

---

| | IV   Informacje |
| --- | --- |
| | INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ |
| | Komisja Europejska |
| 2023/C 2/03 | Stopa procentowa stosowana przez Europejski Bank Centralny do podstawowych operacji refinansujących: – 2,50 % na dzień 1 stycznia 2023 r. – Kursy walutowe euro | 18 |
| 2023/C 2/04 | Streszczenie decyzji Komisji z dnia 10 stycznia 2022 r. stwierdzającej brak jej właściwości w rozumieniu art. 1 i 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (Sprawa C.1886 – Iliad – Wezwanie do działania na podstawie art. 265)
  (notyfikowana jako dokument nr C(2022) 78) | 19 |

IV   Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Komisja Europejska

2023/C 2/03

Stopa procentowa stosowana przez Europejski Bank Centralny do podstawowych operacji refinansujących: – 2,50 % na dzień 1 stycznia 2023 r. – Kursy walutowe euro

18

2023/C 2/04

Streszczenie decyzji Komisji z dnia 10 stycznia 2022 r. stwierdzającej brak jej właściwości w rozumieniu art. 1 i 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (Sprawa C.1886 – Iliad – Wezwanie do działania na podstawie art. 265)
  (notyfikowana jako dokument nr C(2022) 78)

(notyfikowana jako dokument nr C(2022) 78)

19

---

| | |
| --- | --- |
| | (1)   Tekst mający znaczenie dla EOG. |

---

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG.

1

| PL | |
| --- | --- |

PL

---

II Komunikaty

KOMUNIKATY INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Komisja Europejska

| 4.1.2023 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 2/1 |
| --- | --- | --- | --- |

4.1.2023

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 2/1

---

KOMUNIKAT KOMISJI

Sankcje finansowe w postępowaniu w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego

(2023/C 2/01)

1.   WPROWADZENIE – OPRACOWANIE PODEJŚCIA OPARTEGO NA PROPORCJONALNOŚCI I O ODSTRASZAJĄCYM CHARAKTERZE

W świetle Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej („TFUE”) w przypadku wniesienia przez Komisję sprawy przeciwko państwu członkowskiemu do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej („Trybunał”) w związku z uchybieniem przez to państwo jednemu z zobowiązań, które na nim ciążą na mocy Traktatów, Komisja może zwrócić się do Trybunału o nałożenie sankcji finansowych na to państwo członkowskie w dwóch sytuacjach:

| — | jeżeli państwo członkowskie nie wprowadziło niezbędnych środków zapewniających wykonanie wcześniejszego wyroku Trybunału stwierdzającego naruszenie prawa Unii (art. 260 ust. 2 TFUE) (1), |
| --- | --- |

—

jeżeli państwo członkowskie nie wprowadziło niezbędnych środków zapewniających wykonanie wcześniejszego wyroku Trybunału stwierdzającego naruszenie prawa Unii (art. 260 ust. 2 TFUE) (1),

| — | jeżeli państwo członkowskie uchybiło obowiązkowi poinformowania o środkach podjętych w celu transpozycji dyrektywy przyjętej w ramach procedury ustawodawczej (art. 260 ust. 3 TFUE). |
| --- | --- |

—

jeżeli państwo członkowskie uchybiło obowiązkowi poinformowania o środkach podjętych w celu transpozycji dyrektywy przyjętej w ramach procedury ustawodawczej (art. 260 ust. 3 TFUE).

W obydwu przypadkach sankcja nałożona przez Trybunał może składać się z kary ryczałtowej, nakładanej w związku z kontynuowaniem uchybienia do czasu wydania wyroku przez Trybunał albo całkowitego wyeliminowania uchybienia, jeśli nastąpi ono wcześniej, oraz dziennej kary pieniężnej, aby skłonić dane państwo członkowskie do możliwie jak najszybszego zaprzestania uchybienia po wydaniu wyroku przez Trybunał. Komisja proponuje Trybunałowi kwoty sankcji finansowych, ale to zadaniem Trybunału jest określić, w ramach przysługujących mu uprawnień do swobodnej oceny (2), wysokość kary w ten sposób, by była ona, po pierwsze, stosowna do okoliczności sprawy, a po drugie, proporcjonalna do stwierdzonego uchybienia oraz do możliwości płatniczych zainteresowanego państwa członkowskiego (3).

Możliwość nakładania przez Trybunał sankcji finansowych na państwa członkowskie – oraz możliwość wnoszenia przez Komisję o nałożenie takich sankcji – istnieje od czasu przyjęcia Traktatu z Maastricht z 1992 r. Aby zapewnić przejrzystość i równe traktowanie, Komisja od 1996 r. opublikowała szereg komunikatów i not, w których przedstawiła swoją politykę i metodykę stosowane przy obliczaniu sankcji finansowych (4).

Niniejszy komunikat zawiera przegląd wszystkich komunikatów Komisji w sprawie sankcji finansowych przyjętych w latach 1996–2021 (wykaz znajduje się w załączniku II). Zastępuje je, uwzględniając jednocześnie ich treść, zaktualizowaną w stosownych przypadkach w świetle najnowszego orzecznictwa Trybunału. Dotyczy to w szczególności usunięcia wszelkich odniesień do znaczenia instytucjonalnego danego państwa członkowskiego przy obliczaniu sankcji finansowych proponowanych Trybunałowi przez Komisję (zob. sekcja 3.4).

Niniejszy komunikat ma również zastosowanie w odniesieniu do Traktatu Euratom, w zakresie, w jakim jego art. 106a powoduje zastosowanie art. 260 TFUE do spraw objętych tym traktatem.

2.   ZASADY OGÓLNE

Chociaż ostateczna decyzja o nałożeniu sankcji określonych w art. 260 TFUE należy do Trybunału, Komisja odgrywa główną rolę w tym kontekście, ponieważ wnosi sprawę do Trybunału, proponując wysokość sankcji finansowych. W trosce o przejrzystość i równe traktowanie Komisja konsekwentnie publikuje kryteria, które stosuje przy proponowaniu sankcji finansowych.

Zdaniem Komisji nakładane sankcje finansowe powinny opierać się na trzech podstawowych kryteriach (5):

| — | powadze uchybienia, |
| --- | --- |

—

powadze uchybienia,

| — | czasie jego trwania, |
| --- | --- |

—

czasie jego trwania,

| — | konieczności zapewnienia, aby sankcja finansowa sama w sobie działała jako środek odstraszający przed dalszymi uchybieniami. |
| --- | --- |

—

konieczności zapewnienia, aby sankcja finansowa sama w sobie działała jako środek odstraszający przed dalszymi uchybieniami.

Z punktu widzenia skuteczności sankcji ważne jest, aby ustalić kwoty na tyle wysokie, by miały one działanie odstraszające. Nakładanie kary o charakterze czysto symbolicznym miałoby ten skutek, że mechanizm sankcji przewidziany w art. 260 TFUE, który ma charakter pomocniczy w stosunku do postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, nie spełniałby swojego najważniejszego zadania, jakim jest zapewnienie pełnego przestrzegania prawa Unii.

Sankcje zaproponowane Trybunałowi przez Komisję powinny być spójne i przewidywalne dla państw członkowskich oraz ustalone w oparciu o metodę, która uwzględnia zarówno zasadę proporcjonalności, jak i zasadę równego traktowania wszystkich państw członkowskich. Dzięki jasnej i stosowanej w sposób jednolity metodzie Komisja ma również pewność, że właściwie uzasadni obliczenie wysokości sankcji, które proponuje Trybunałowi (6).

Komisja systematycznie proponuje Trybunałowi nałożenie na dane państwo członkowskie zarówno kary ryczałtowej, jak i okresowej kary pieniężnej. Dotyczy to spraw wniesionych na podstawie art. 260 ust. 2 TFUE (niewykonanie poprzedniego wyroku Trybunału) oraz na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE (niedopełnienie obowiązku zgłoszenia środków transpozycji dyrektywy przyjętej zgodnie z procedurą ustawodawczą).

W związku z tym, jeżeli państwo członkowskie wyeliminuje uchybienie w toku postępowania przed Trybunałem, Komisja nie wycofuje wniesionej sprawy, lecz podtrzymuje swoje żądanie nałożenia kary ryczałtowej, która ma objąć okres trwania uchybienia do chwili jego wyeliminowania. Komisja stara się także bezzwłocznie powiadamiać Trybunał o fakcie wyeliminowania przez państwo członkowskie uchybienia niezależnie od tego, na jakim etapie jest dane postępowanie sądowe. Komisja postępuje tak samo w przypadku, gdy po wydaniu wyroku na podstawie art. 260 ust. 2 lub art. 260 ust. 3 TFUE dane państwo członkowskie usunie nieprawidłowości, w związku z czym ustanie obowiązek płacenia kary.

Sankcje finansowe płacone przez państwa członkowskie zgodnie z wyrokiem Trybunału, czy to w formie kary ryczałtowej czy okresowej kary pieniężnej, stanowią „inne dochody” Unii w rozumieniu art. 311 TFUE i decyzji 2007/436/WE, Euratom (7).

2.1.   Zasada proporcjonalności

Trybunał konsekwentnie orzeka (8), że sankcje finansowe muszą być stosowne do okoliczności sprawy oraz proporcjonalne zarówno do stwierdzonego uchybienia, jak i do zdolności płatniczej danego państwa członkowskiego. Komisja starannie analizuje w każdym indywidualnym przypadku sposoby jak najlepszego uwzględnienia tych zasad przy stosowaniu poszczególnych kryteriów wykorzystywanych przy obliczaniu sankcji, które proponuje Trybunałowi. W szczególności system sankcji powinien, w stosownych przypadkach, przewidywać ewentualność zmiany okoliczności (9).

Z zasady proporcjonalności, a ściślej – zasady dostosowania propozycji sankcji do okoliczności, wynika szereg konsekwencji:

Mogą zaistnieć sytuacje, w których właściwe jest zaproponowanie kar opartych na matematycznym wzorze degresywnym, aby uwzględnić postępy państwa członkowskiego w wypełnianiu jego zobowiązań unijnych. Przykładem może być sytuacja, w której państwo członkowskie uchybiło prawu Unii ze względu na to, że prowadzi wiele nielegalnych składowisk odpadów lub że niektóre z jego miast nie spełniają standardów jakości ścieków komunalnych, lub też z powodu nieprzestrzegania przepisów dotyczących stref, w których dokonuje się oceny jakości powietrza. W przypadku gdy możliwa jest matematyczna ocena postępów państwa członkowskiego w wypełnianiu zobowiązań (na przykład jako odsetek całkowitej liczby składowisk odpadów, miast lub stref jakości powietrza, które zostały dostosowane do określonych w przepisach wymogów) w odniesieniu do tych uchybień, które dotyczą zobowiązania do osiągnięcia konkretnych wyników, Komisja może zaproponować Trybunałowi wzór degresywny (10).

Mogą również wystąpić sytuacje, w których Komisja proponuje, aby zapłata naliczonych kar odbywała się dopiero po upływie regularnych okresów, na przykład sześć miesięcy lub jeden rok po wydaniu wyroku przez Trybunał na podstawie art. 260 ust. 2 TFUE (11). Może to być właściwe rozwiązanie, gdy zgodność można oceniać tylko w okresowych odstępach czasu lub gdy metoda oceny zgodności zależy od dostępności wyników monitorowania. Można to zapewnić dzięki odpowiednim przepisom. Chodzi o to, aby zaproponowana przez Komisję kara rzeczywiście odpowiadała liczbie dni trwania uchybienia – co czasami można stwierdzić dopiero po upływie pewnego czasu i po uzyskaniu wystarczających informacji dotyczących zgodności.

2.2.   Zasady związane z art. 260 ust. 3 TFUE

Celem art. 260 ust. 3 TFUE (12) jest zachęcenie państw członkowskich do transpozycji dyrektyw przyjętych w ramach procedury ustawodawczej (13) w terminach określonych przez prawodawcę Unii, a tym samym zapewnienie rzeczywistej skuteczności przepisów Unii. Chodzi tu nie tylko o zabezpieczenie interesów ogólnych, którym służą przepisy Unii, ale przede wszystkim o ochronę interesów obywateli Unii, którzy korzystają z praw i czerpią korzyści na gruncie tych przepisów. Opóźnienia są nie do przyjęcia w obu aspektach. Gdy państwo członkowskie transponuje przepisy Unii do prawa krajowego później, niż powinno, podważona zostaje ostatecznie wiarygodność całego prawa Unii.

Oznacza to, że w przypadku uchybień objętych art. 260 ust. 3 TFUE, czyli niedopełnienia obowiązku zgłoszenia środków transpozycji dyrektywy przyjętej w ramach procedury ustawodawczej, skierowaniu sprawy do Trybunału towarzyszy bezpośrednio wniosek o nałożenie na dane państwo członkowskie sankcji finansowych. W przeciwieństwie do uchybień objętych wyłącznie zakresem art. 258 TFUE, w przypadku takich uchybień nie ma potrzeby prowadzenia drugiej, odrębnej procedury nakładania sankcji finansowych.

Art. 260 ust. 3 TFUE wyraźnie stanowi, że sankcja finansowa nałożona przez Trybunał nie może przekroczyć kwoty zaproponowanej przez Komisję.

Komisja konsekwentnie uważa, że mechanizm sankcji przewidziany w art. 260 ust. 3 TFUE powinien być stosowany co do zasady we wszystkich przypadkach, gdy państwo członkowskie nie wypełnia obowiązku objętego tym postanowieniem. Zapewnienie transpozycji dyrektyw przyjętych zgodnie z procedurą ustawodawczą przez państwa członkowskie w terminach określonych w tych dyrektywach jest równie istotne w przypadku wszystkich dyrektyw przyjętych zgodnie z procedurą ustawodawczą. Komisja ze swojej strony ustaliła cel w postaci 12 miesięcy na przekazanie spraw dotyczących uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego do Trybunału, jeżeli obowiązek transpozycji dyrektywy do prawa krajowego nie zostanie dopełniony.

Art. 260 ust. 3 TFUE nie ma zastosowania w przypadku niedopełnienia przez państwo członkowskie obowiązku zgłoszenia środków transpozycji dyrektyw, które nie zostały przyjęte w ramach procedury ustawodawczej. Jeżeli państwo członkowskie naruszy swój obowiązek zgłoszenia środków w odniesieniu do takich dyrektyw o charakterze nieustawodawczym, Komisja kieruje sprawę dotyczącą takiego uchybienia do Trybunału – w pierwszej kolejności wnosząc o wszczęcie postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przewidzianego w art. 258 TFUE, a jeżeli państwo członkowskie nie zastosuje się do wyroku stwierdzającego uchybienie, powtórnie wnosząc sprawę do Trybunału na podstawie art. 260 ust. 2 TFUE. Podobnie art. 260 ust. 3 TFUE nie może być stosowany w przypadku, gdy państwo członkowskie nie dopełni obowiązku zgłoszenia środków transpozycji dyrektyw przyjętych na podstawie art. 31 i 32 Traktatu Euratom. W takich przypadkach Komisja stosuje tę samą procedurę powtórnego wniesienia sprawy, którą stosuje się w przypadku dyrektyw o charakterze nieustawodawczym przyjętych na podstawie TFUE.

Art. 260 ust. 3 TFUE obejmuje zarówno całkowite, jak i częściowe niedopełnienie obowiązku zgłoszenia środków wdrożonych w celu transpozycji dyrektywy przyjętej zgodnie z procedurą ustawodawczą. Przypadek częściowego niedopełnienia może mieć miejsce wówczas, gdy zgłoszone środki transpozycji nie obejmują całego terytorium danego państwa członkowskiego albo gdy zgłoszenie jest niekompletne, ponieważ nie obejmuje wszystkich środków transpozycji odpowiadających danej części dyrektywy.

Obowiązek zgłoszenia przez państwo członkowskie środków transpozycji, o którym mowa w art. 260 ust. 3 TFUE, obejmuje obowiązek dostarczenia wystarczająco jasnych i precyzyjnych informacji (14) o tym, w których przepisach krajowych dokonuje się transpozycji odpowiednich przepisów dyrektywy. Za nieprzekazanie takich jasnych i precyzyjnych informacji grożą sankcje na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE.

Komisja uważa, że zgłoszenia środków transpozycji, które nie wskazują jednoznacznie w odniesieniu do każdego przepisu dyrektywy, który przepis krajowy zapewnia jego transpozycję, uzasadniają wniesienie sprawy na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE. Bez takich informacji Komisja nie jest w stanie sprawdzić, czy państwo członkowskie rzeczywiście i w całości dokonało transpozycji danej dyrektywy. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, jeżeli zgłoszenie nie wymaga wyjaśnień, Komisja nie będzie jednak musiała wnosić sprawy na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE, nawet jeżeli w zgłoszeniu tym nie określa się w odniesieniu do każdego przepisu dyrektywy przyjętej zgodnie z procedurą ustawodawczą odpowiadającego mu krajowego środka transpozycji. Dlatego Komisja wnosi sprawę na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE wyłącznie w przypadku braku wyraźnego wskazania, w których przepisach krajowych dokonuje się transpozycji odpowiednich przepisów dyrektywy. Takiego wskazania należy dokonać w formie dokumentów wyjaśniających, do których można dodać tabelę korelacji zawierającą systematyczne zestawienie przepisów dyrektywy i odpowiadających przepisów prawa krajowego.

Dyrektywy zawierają zazwyczaj klauzulę zobowiązującą państwa członkowskie do powoływania się na dyrektywę albo bezpośrednio w przepisach prawa krajowego przyjętych w celu transpozycji dyrektywy, albo przy ich publikacji („klauzula wzajemnego powiązania”). Obowiązek ten umożliwia zainteresowanym ustalenie zakresu ich praw i obowiązków w danej dziedzinie regulowanej przez prawo Unii.

Trybunał wielokrotnie orzekał, że w przypadku klauzuli wzajemnego powiązania wymagane są szczególne środki transpozycji (15). Przy informowaniu Komisji o środkach transpozycji samo odniesienie się przez państwo członkowskie do istniejącego wcześniej ustawodawstwa krajowego nie może być zakwalifikowane jako konkretny środek transpozycji. Akty prawa krajowego uchwalone przed przyjęciem dyrektywy mogą być uznane za szczególny środek transpozycji, pod warunkiem że państwo członkowskie powołuje się na nie w urzędowej publikacji, która jednoznacznie wskazuje istniejące wcześniej przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne stanowiące podstawę uznania, że państwo to spełnia zobowiązania nałożone przez dyrektywę. Taką urzędową publikację powinno zawierać zawiadomienie skierowane do Komisji.

Wszelkie spory dotyczące adekwatności zgłoszonych środków transpozycji, tzn. kwestia, czy środki te zapewniają prawidłową transpozycję odpowiednich przepisów dyrektywy, są rozpatrywane w ramach procedury przewidzianej w art. 258 TFUE.

3.   OKRESOWA KARA PIENIĘŻNA

Okresowa kara pieniężna nakładana na państwa członkowskie to kwota, naliczana zasadniczo za każdy dzień opóźnienia (chyba że w danym przypadku przyjęto inny okres odniesienia), licząc od daty wydania przez Trybunał wyroku na podstawie art. 260 ust. 2 lub 3 TFUE aż do dnia, w którym państwo członkowskie zaprzestanie uchybienia. Kara pieniężna ma na celu skłonienie danego państwa członkowskiego do usunięcia uchybień zobowiązaniom jak najszybciej po wydaniu wyroku przez Trybunał.

Kwotę dziennej kary pieniężnej oblicza się:

| — | przez pomnożenie stawki ryczałtowej przez współczynnik wagi uchybienia i współczynnik czasu trwania, |
| --- | --- |

—

przez pomnożenie stawki ryczałtowej przez współczynnik wagi uchybienia i współczynnik czasu trwania,

| — | przez pomnożenie uzyskanego wyniku przez współczynnik ustalony dla państwa członkowskiego (współczynnik „n”) odzwierciedlający jego zdolność płatniczą. |
| --- | --- |

—

przez pomnożenie uzyskanego wyniku przez współczynnik ustalony dla państwa członkowskiego (współczynnik „n”) odzwierciedlający jego zdolność płatniczą.

Metodę obliczania okresowej kary pieniężnej przedstawiono w poniższym wzorze:

| SD = (SR × WW × WT) × n

  gdzie: SD = stawka dzienna okresowej kary pieniężnej; SR = stawka ryczałtowa „okresowej kary pieniężnej”; WW = współczynnik wagi uchybienia; WT = współczynnik czasu trwania; n = współczynnik „n” odzwierciedlający zdolność płatniczą danego państwa członkowskiego. |
| --- |

SD = (SR × WW × WT) × n

gdzie: SD = stawka dzienna okresowej kary pieniężnej; SR = stawka ryczałtowa „okresowej kary pieniężnej”; WW = współczynnik wagi uchybienia; WT = współczynnik czasu trwania; n = współczynnik „n” odzwierciedlający zdolność płatniczą danego państwa członkowskiego.

3.1.   Stawka ryczałtowa

Stawka ryczałtowa to ustalona, stała kwota, będąca podstawą mnożenia przez współczynniki. Dotyczy ona naruszenia zasady praworządności, która obowiązuje we wszystkich sprawach na podstawie art. 260 TFUE. Ustala się ją na poziomie mającym zapewnić:

| — | aby Komisja dysponowała marginesem swobody przy stosowaniu odpowiedniego współczynnika wagi uchybienia, |
| --- | --- |

—

aby Komisja dysponowała marginesem swobody przy stosowaniu odpowiedniego współczynnika wagi uchybienia,

| — | aby wysokość kary była rozsądna dla wszystkich państw członkowskich, |
| --- | --- |

—

aby wysokość kary była rozsądna dla wszystkich państw członkowskich,

| — | aby kwota kary pomnożona przez współczynnik wagi uchybienia była na tyle wysoka, by wywierać odpowiednią presję na dane państwo członkowskie. |
| --- | --- |

—

aby kwota kary pomnożona przez współczynnik wagi uchybienia była na tyle wysoka, by wywierać odpowiednią presję na dane państwo członkowskie.

Stawkę ryczałtową obowiązującą dla okresowych kar pieniężnych przedstawiono w pkt 1 załącznika I.

3.2.   Stosowanie współczynnika wagi uchybienia (współczynnik wynoszący od 1 do 20)

Uchybienie dotyczące niewykonania przez państwo członkowskie wyroku lub związane z niedopełnieniem obowiązku zgłoszenia środków transpozycji dyrektywy przyjętej w ramach procedury ustawodawczej zawsze uważa się za poważne. Aby dostosować wysokość kary do szczególnych okoliczności sprawy, Komisja określa współczynnik wagi uchybienia na podstawie dwóch parametrów: wagi naruszonych lub nietransponowanych przepisów Unii oraz skutków uchybienia dla interesu ogólnego i jednostkowego.

W świetle przedstawionych poniżej rozważań wagę uchybienia określa się za pomocą ustalonego przez Komisję współczynnika wynoszącego od 1 do 20.

3.2.1.   
  Niedopełnienie obowiązku zastosowania się do wyroku (art. 260 ust. 2 TFUE)

3.2.1.1.   Waga przepisów będących przedmiotem uchybienia

Aby określić wagę utrzymującego się naruszenia prawa Unii, Komisja zwraca większą uwagę na charakter i zakres odnośnych przepisów niż na ich rangę w hierarchii norm prawnych. Na przykład naruszenie zasady niedyskryminacji zawsze będzie uznawane za bardzo poważne przewinienie niezależnie od tego, czy wynika ze złamania zasady ustanowionej bezpośrednio traktatem, czy też określonej w rozporządzeniu lub dyrektywie. Uchybienia polegające na naruszeniu praw podstawowych lub czterech podstawowych wolności chronionych traktatem powinny co do zasady być uznawane za szczególnie poważne i skutkować odpowiednio wysokimi karami.

W przypadku wniesienia przez Komisję sprawy na podstawie art. 260 ust. 2 TFUE za okoliczność obciążającą należy uznać fakt, że państwo członkowskie nie zastosowało się do wyroku stanowiącego część utrwalonego orzecznictwa (na przykład gdy wyrok ten poprzedziły podobne wyroki wydane w postępowaniu w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego lub w odpowiedzi na wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym). Dzieje się tak zwłaszcza w przypadku, gdy Trybunał uznał już wcześniej, że dane państwo członkowskie narusza podobne przepisy prawa Unii.

Podobnie, brak pełnej współpracy państwa członkowskiego z Komisją w trakcie procedury prowadzącej do skierowania sprawy do Trybunału na podstawie art. 260 ust. 2 akapit pierwszy TFUE stanowi okoliczność obciążającą.

Fakt, że państwo członkowskie przyjęło środki, które uważa za wystarczające do wyeliminowania zarzucanego mu uchybienia, ale które Komisja uważa za niewystarczające, należy traktować inaczej niż sytuację, w której państwo członkowskie w ogóle nie podejmuje żadnych działań w celu wyeliminowania tego uchybienia (kiedy to ewidentnie państwo członkowskie narusza art. 260 ust. 1 TFUE).

Wśród takich okoliczności łagodzących wymienić należy również pojawiające się w trakcie wykonywania wyroku wątpliwości związane z wykładnią przepisów lub szczególne trudności nieodłącznie związane z jego wykonaniem w krótkim terminie (na przykład konieczność zaplanowania, zatwierdzenia, sfinansowania i wybudowania infrastruktury w celu osiągnięcia zgodności).

3.2.1.2.   Skutki uchybienia dla interesu ogólnego i jednostkowego

Skutki uchybienia dla interesu ogólnego i jednostkowego należy oceniać indywidualnie. Można uwzględnić przy tym następujące, przykładowe elementy:

| — | utratę zasobów własnych Unii, |
| --- | --- |

—

utratę zasobów własnych Unii,

| — | poważną szkodę dla interesów finansowych UE, |
| --- | --- |

—

poważną szkodę dla interesów finansowych UE,

| — | wpływ uchybienia na sposób funkcjonowania Unii (np. uchybienia dotyczące wyłącznych kompetencji Unii, o których mowa w art. 2 ust. 1 TFUE w związku z art. 3 TFUE, jak również uchybienia, które wpływają na zdolność krajowych systemów wymiaru sprawiedliwości do przyczynienia się do efektywnego egzekwowania prawa Unii), |
| --- | --- |

—

wpływ uchybienia na sposób funkcjonowania Unii (np. uchybienia dotyczące wyłącznych kompetencji Unii, o których mowa w art. 2 ust. 1 TFUE w związku z art. 3 TFUE, jak również uchybienia, które wpływają na zdolność krajowych systemów wymiaru sprawiedliwości do przyczynienia się do efektywnego egzekwowania prawa Unii),

| — | poważną lub nieodwracalną szkodę dla zdrowia ludzkiego lub środowiska naturalnego, |
| --- | --- |

—

poważną lub nieodwracalną szkodę dla zdrowia ludzkiego lub środowiska naturalnego,

| — | straty ekonomiczne lub inne straty poniesione przez osoby fizyczne i podmioty gospodarcze, |
| --- | --- |

—

straty ekonomiczne lub inne straty poniesione przez osoby fizyczne i podmioty gospodarcze,

| — | straty finansowe wynikłe z uchybienia, |
| --- | --- |

—

straty finansowe wynikłe z uchybienia,

| — | ewentualne korzyści finansowe, jakie państwo członkowskie czerpie z tytułu niezastosowania się do wyroku Trybunału, |
| --- | --- |

—

ewentualne korzyści finansowe, jakie państwo członkowskie czerpie z tytułu niezastosowania się do wyroku Trybunału,

| — | względną wagę uchybienia w stosunku do obrotu lub wartości dodanej w danym sektorze gospodarczym, |
| --- | --- |

—

względną wagę uchybienia w stosunku do obrotu lub wartości dodanej w danym sektorze gospodarczym,

| — | wielkość populacji, której dotyczy uchybienie, |
| --- | --- |

—

wielkość populacji, której dotyczy uchybienie,

| — | odpowiedzialność Unii wobec państw trzecich, |
| --- | --- |

—

odpowiedzialność Unii wobec państw trzecich,

| — | charakter uchybienia, tj. systemowy lub strukturalny charakter uchybienia lub uporczywe niestosowanie przez państwo członkowskie prawa Unii we właściwy sposób. |
| --- | --- |

—

charakter uchybienia, tj. systemowy lub strukturalny charakter uchybienia lub uporczywe niestosowanie przez państwo członkowskie prawa Unii we właściwy sposób.

Można również uwzględnić to, czy dane uchybienie ma charakter jednorazowy, czy też występuje powtórnie.

Rozpatrując interesy jednostkowe przy obliczaniu wysokości kary, Komisja nie dąży do wypłaty odszkodowań dla osób, które ucierpiały w wyniku uchybień, gdyż odszkodowania takie można uzyskać jedynie w drodze postępowania przed sądem krajowym. Celem Komisji jest raczej uwzględnienie skutków uchybienia z perspektywy osób lub podmiotów gospodarczych, których ono dotyczy. Stąd na przykład inaczej traktuje się skutki jednostkowego przypadku naruszenia prawa (nieuznanie kwalifikacji zawodowych), a inaczej brak transpozycji dyrektywy w sprawie wzajemnego uznawania kwalifikacji, co wpływa na interesy całej grupy zawodowej.

3.2.2.   Niedopełnienie obowiązku zgłoszenia środków transpozycji (art. 260 ust. 3 TFUE)

W przypadku spraw wnoszonych na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE Komisja systematycznie stosuje współczynnik wagi uchybienia wynoszący 10 w przypadku całkowitego niedopełnienia obowiązku zgłoszenia środków transpozycji. W Unii opartej na poszanowaniu zasad państwa prawa wszystkie dyrektywy przyjęte zgodnie z procedurą ustawodawczą należy traktować jako równie ważne i wymagające pełnej transpozycji przez państwa członkowskie w terminach wyznaczonych w tych dyrektywach.

W przypadku częściowego niedopełnienia obowiązku zgłoszenia środków transpozycji należy uwzględnić wagę luki w transpozycji przy ustalaniu współczynnika wagi uchybienia, który jest niższy niż 10. Ponadto można wziąć pod uwagę wpływ uchybienia na interesy ogólne i jednostkowe (zob. rozważania w sekcji 3.2.1.2 powyżej).

3.3.   Stosowanie współczynnika czasu trwania

Przy obliczaniu kwoty okresowej kary pieniężnej odzwierciedlającej czas trwania uchybienia:

| — | w przypadku spraw wnoszonych na podstawie art. 260 ust. 2 TFUE czas trwania uchybienia obejmuje okres rozpoczynający się w dniu wydania pierwszego wyroku Trybunału i kończący się w dniu, w którym Komisja postanowi wnieść sprawę do Trybunału, |
| --- | --- |

—

w przypadku spraw wnoszonych na podstawie art. 260 ust. 2 TFUE czas trwania uchybienia obejmuje okres rozpoczynający się w dniu wydania pierwszego wyroku Trybunału i kończący się w dniu, w którym Komisja postanowi wnieść sprawę do Trybunału,

| — | w przypadku spraw wnoszonych na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE czas trwania uchybienia obejmuje okres rozpoczynający się w dniu przypadającym po dniu upływu terminu transpozycji przedmiotowej dyrektywy i kończący się w dniu, w którym Komisja postanowi wnieść sprawę do Trybunału. |
| --- | --- |

—

w przypadku spraw wnoszonych na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE czas trwania uchybienia obejmuje okres rozpoczynający się w dniu przypadającym po dniu upływu terminu transpozycji przedmiotowej dyrektywy i kończący się w dniu, w którym Komisja postanowi wnieść sprawę do Trybunału.

Współczynnik czasu trwania jest wyrażony jako mnożnik przyjmujący wartość od 1 do 3. Mnożnik ten oblicza się, powiększając jego wartość o 0,10 każdego miesiąca, począwszy od dnia wydania pierwszego wyroku lub od dnia następującego po upływie terminu transpozycji przedmiotowej dyrektywy.

Trybunał (16) potwierdził, że przy naliczaniu okresowej kary pieniężnej i kary ryczałtowej należy uwzględniać czas trwania uchybienia odpowiednio do konkretnej funkcji tych kar.

3.4.   Zdolność płatnicza państwa członkowskiego

Kwota okresowej kary pieniężnej musi być proporcjonalna do przewinienia, a zarazem odstraszająca. Działanie odstraszające okresowej kary pieniężnej przejawia się w dwóch aspektach. Kara musi być na tyle wysoka, aby:

| — | skłonić państwo członkowskie do skorygowania uchybienia (musi zatem być wyższa niż korzyści, jakie to państwo czerpie z uchybienia), |
| --- | --- |

—

skłonić państwo członkowskie do skorygowania uchybienia (musi zatem być wyższa niż korzyści, jakie to państwo czerpie z uchybienia),

| — | zniechęcać państwo członkowskie do powtórnego dopuszczenia się tego samego uchybienia. |
| --- | --- |

—

zniechęcać państwo członkowskie do powtórnego dopuszczenia się tego samego uchybienia.

Wysokość kary, którą można uznać za odstraszającą, będzie różniła się w zależności od zdolności płatniczej państw członkowskich. Wspomniane działanie odstraszające znajduje odzwierciedlenie we współczynniku „n”. Współczynnik ten definiuje się jako ważoną średnią geometryczną produktu krajowego brutto (PKB) (17) danego państwa członkowskiego podzieloną przez średnią PKB państw członkowskich – wynikowi tego działania przypisuje się wagę wynoszącą 2; uzyskany iloraz mnoży się przez liczbę ludności danego państwa członkowskiego podzieloną przez średnią liczby ludności wszystkich państw członkowskich, przy czym ilorazowi temu przypisuje się wagę wynoszącą 1. Uzyskany rezultat odzwierciedla zdolność płatniczą danego państwa członkowskiego względem zdolności płatniczej pozostałych państw członkowskich:

Formula

Sposób obliczania współczynnika „n” przedstawiony w niniejszym komunikacie zmienił się w porównaniu ze sposobem jego obliczania w przeszłości. We wcześniejszych komunikatach brano pod uwagę zarówno PKB państw członkowskich, jak i ich znaczenie instytucjonalne. Tę ostatnią zmienną wyrażano za pomocą wskaźnika zastępczego – w ostatnim czasie była nim liczba posłów do Parlamentu Europejskiego wybieranych w poszczególnych państwach członkowskich.

W wyroku z 20 stycznia 2022 r. Komisja/Grecja (18) Trybunał zbadał elementy uznawane za istotne w kontekście oceny zdolności płatniczej państwa członkowskiego do celów nałożenia sankcji finansowych na podstawie art. 260 TFUE. We wspomnianym wyroku Trybunał stwierdził, że „(...) bez uszczerbku dla możliwości proponowania przez Komisję kar finansowych opartych na wielu kryteriach w celu umożliwienia, w szczególności, zachowania rozsądnego zróżnicowania między poszczególnymi państwami członkowskimi – na potrzeby dokonania oceny zdolności płatniczej Republiki Greckiej należy oprzeć się na jej PKB jako czynniku dominującym, nie uwzględniając do celów ustalenia kar wystarczająco odstraszających i proporcjonalnych znaczenia instytucjonalnego Republiki Greckiej (...)” (19). Trybunał orzekł, że „cel polegający na ustalaniu kar, które byłyby wystarczająco odstraszające, niekoniecznie wymaga uwzględnienia znaczenia instytucjonalnego danego państwa członkowskiego w Unii” i że „uwzględnienie znaczenia instytucjonalnego danego państwa członkowskiego nie wydaje się niezbędne dla zapewnienia wystarczającego skutku odstraszającego i skłonienia tego państwa do tego, by zmieniło swoje obecne lub przyszłe postępowanie” (20).

Komisja postanowiła zatem zmienić metodę obliczania współczynnika „n”, która obecnie opiera się przede wszystkim na PKB państw członkowskich i w dalszej kolejności na liczbie ich mieszkańców jako na kryterium demograficznym zapewniającym możliwość zachowania rozsądnego zróżnicowania między poszczególnymi państwami członkowskimi. Sytuacja, w której element związany z liczbą ludności państw członkowskich w obliczeniach współczynnika „n” odpowiada za jedną trzecią wagi tego współczynnika, pozwala w rozsądny sposób ograniczyć wahania współczynników „n” poszczególnych państw członkowskich w porównaniu z sytuacją, w której obliczenia tego współczynnika bazowałyby wyłącznie na PKB państw członkowskich. Prowadzi to również do zwiększenia stabilności obliczeń współczynnika „n”, biorąc pod uwagę fakt, że liczba ludności danego państwa prawdopodobnie nie będzie zmieniała się w znacznym stopniu w ujęciu rocznym. PKB państwa członkowskiego może być natomiast narażony na poważniejsze wahania w skali roku, zwłaszcza w okresach kryzysu gospodarczego. Jednocześnie, ponieważ PKB państwa członkowskiego nadal odpowiada za dwie trzecie wagi obliczeń, pozostaje najważniejszym czynnikiem branym pod uwagę do celów oceny zdolności płatniczej danego państwa.

Współczynniki „n” poszczególnych państw członkowskich przedstawiono w pkt 3 załącznika I.

4.   KARY RYCZAŁTOWE

Aby w pełni uwzględnić działanie odstraszające kary ryczałtowej oraz zasadę proporcjonalności i równego traktowania, wniosek Komisji do Trybunału obejmuje:

| — | określenie stałej minimalnej kary ryczałtowej oraz |
| --- | --- |

—

określenie stałej minimalnej kary ryczałtowej oraz

| — | metodę liczenia opartą na stawce dziennej, którą mnoży się przez liczbę dni trwania uchybienia; metodę tę stosuje się, gdy wynik obliczeń przekracza stałą minimalną karę ryczałtową. |
| --- | --- |

—

metodę liczenia opartą na stawce dziennej, którą mnoży się przez liczbę dni trwania uchybienia; metodę tę stosuje się, gdy wynik obliczeń przekracza stałą minimalną karę ryczałtową.

4.1.   Minimalne kary ryczałtowe

Kierując sprawę do Trybunału na podstawie art. 260 TFUE, Komisja każdorazowo proponuje nałożenie przynajmniej stałej minimalnej kary ryczałtowej ustalonej dla każdego państwa członkowskiego na podstawie jego współczynnika „n”, niezależnie od wyniku obliczeń przeprowadzonych zgodnie z sekcją 4.2.

Wspomniana stała minimalna kara ryczałtowa wynika z zasady, zgodnie z którą każdy przypadek uporczywego niestosowania się przez państwo członkowskie do wyroku Trybunału lub jakikolwiek przypadek niewywiązania się przez państwo członkowskie z obowiązku dokonania transpozycji dyrektywy przyjętej zgodnie z procedurą ustawodawczą, niezależnie od wszelkich okoliczności obciążających, narusza zasadę praworządności we wspólnocie bazującej na rządach prawa i powinien zostać w związku z tym skutecznie ukarany. Wyznaczenie minimalnej kary ryczałtowej pozwoli także uniknąć nakładania kar o charakterze czysto symbolicznym, które nie działają odstraszająco, co może prowadzić do podważenia autorytetu Trybunału zamiast jego wzmocnienia.

Minimalne kary ryczałtowe dla poszczególnych państw członkowskich przedstawiono w pkt 5 załącznika I.

4.2.   Metoda obliczania kary ryczałtowej

Metoda obliczania kary ryczałtowej jest zbliżona do metody obliczania okresowej kary pieniężnej i obejmuje:

| — | pomnożenie stawki ryczałtowej przez współczynnik wagi uchybienia, |
| --- | --- |

—

pomnożenie stawki ryczałtowej przez współczynnik wagi uchybienia,

| — | pomnożenie uzyskanego wyniku przez współczynnik „n”, |
| --- | --- |

—

pomnożenie uzyskanego wyniku przez współczynnik „n”,

| — | pomnożenie rezultatu przez liczbę dni trwania uchybienia (zob. pkt 4.2.1). |
| --- | --- |

—

pomnożenie rezultatu przez liczbę dni trwania uchybienia (zob. pkt 4.2.1).

Metodę obliczania kary ryczałtowej przedstawiono w poniższym wzorze:

| KR = SR × WW × n × D

  gdzie:


  KR = kara ryczałtowa; SR = stawka ryczałtowa „kary ryczałtowej”; WW = współczynnik wagi uchybienia; n = współczynnik odzwierciedlający zdolność płatniczą danego państwa członkowskiego; D = liczba dni trwania uchybienia. |
| --- |

KR = SR × WW × n × D

gdzie:

KR = kara ryczałtowa; SR = stawka ryczałtowa „kary ryczałtowej”; WW = współczynnik wagi uchybienia; n = współczynnik odzwierciedlający zdolność płatniczą danego państwa członkowskiego; D = liczba dni trwania uchybienia.

Jeżeli wynik tych obliczeń przekracza minimalną karę ryczałtową dla danego państwa członkowskiego, Komisja proponuje Trybunałowi nałożenie kary ryczałtowej w wysokości ustalonej na podstawie powyższego wzoru.

4.2.1.   
  Liczba dni trwania uchybienia

Aby obliczyć karę ryczałtową, stawkę dzienną mnoży się przez liczbę dni trwania uchybienia. Liczbę dni trwania uchybienia ustala się w następujący sposób:

| — | w przypadku spraw wnoszonych na podstawie art. 260 ust. 2 TFUE liczba ta odpowiada liczbie dni od dnia wydania pierwszego wyroku do dnia wyeliminowania uchybienia, lub – jeśli to nie nastąpiło – do dnia wydania wyroku na podstawie art. 260 TFUE, |
| --- | --- |

—

w przypadku spraw wnoszonych na podstawie art. 260 ust. 2 TFUE liczba ta odpowiada liczbie dni od dnia wydania pierwszego wyroku do dnia wyeliminowania uchybienia, lub – jeśli to nie nastąpiło – do dnia wydania wyroku na podstawie art. 260 TFUE,

| — | w przypadku spraw wnoszonych na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE liczba ta odpowiada liczbie dni od dnia przypadającego po dniu upływu terminu na dokonanie transpozycji wyznaczonego w odpowiedniej dyrektywie do dnia wyeliminowania uchybienia, lub – jeśli to nie nastąpiło – do dnia wydania wyroku na podstawie art. 260 TFUE. |
| --- | --- |

—

w przypadku spraw wnoszonych na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE liczba ta odpowiada liczbie dni od dnia przypadającego po dniu upływu terminu na dokonanie transpozycji wyznaczonego w odpowiedniej dyrektywie do dnia wyeliminowania uchybienia, lub – jeśli to nie nastąpiło – do dnia wydania wyroku na podstawie art. 260 TFUE.

W przypadku spraw wnoszonych na podstawie art. 260 ust. 2 TFUE za dzień rozpoczęcia naliczania kary ryczałtowej uznaje się dzień wydania wyroku stwierdzającego, że dane państwo członkowskie uchybiło zobowiązaniom spoczywającym na nim zgodnie z prawem Unii (21).

W opinii Trybunału państwo członkowskie musi rozpocząć wykonywanie takiego wyroku „bezzwłocznie” i zagwarantować, aby proces ten został „zakończony w możliwie najkrótszym terminie” (22). Przed wniesieniem sprawy na podstawie art. 260 ust. 2 TFUE Komisja musi oczywiście zapewnić państwu członkowskiemu dostatecznie dużo czasu na wykonanie wyroku – długość tego okresu ustala się, biorąc pod uwagę specyfikę danego uchybienia. Jeżeli jednak państwu członkowskiemu zapewniono wystarczająco dużo czasu, a mimo to nie wykonało ono w pełni wyroku, należy uznać, że państwo to nie wywiązało się ze spoczywającego na nim zobowiązania do bezzwłocznego rozpoczęcia procesu wykonywania wyroku stwierdzającego uchybienie i zakończenia tego procesu w możliwie najkrótszym terminie.

W przypadku spraw wnoszonych na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE za dzień, w którym stosowny termin rozpoczyna bieg, uznaje się dzień przypadający po dniu upływu terminu na dokonanie transpozycji wyznaczonego w odpowiedniej dyrektywie.

4.2.2.   
  Inne elementy metody obliczania kary ryczałtowej

Przy obliczaniu kary ryczałtowej Komisja stosuje ten sam współczynnik wagi uchybienia i ten sam stały współczynnik „n” co przy obliczaniu okresowej kary pieniężnej (zob. sekcje 3.2 i 3.4). Określając kwotę kary ryczałtowej zgodnie z art. 260 ust. 3 TFUE, Komisja bierze pod uwagę stopień transpozycji przy ustalaniu powagi braku transpozycji.

W przypadku kary ryczałtowej stawka ryczałtowa jest niższa niż w przypadku okresowych kar pieniężnych. Fakt, że stawka dzienna okresowej kary pieniężnej jest wyższa niż stawka dzienna kary ryczałtowej, należy uznać za sprawiedliwy, ponieważ w takiej sytuacji zachowanie danego państwa członkowskiego jest bardziej szkodliwe, biorąc pod uwagę fakt, że wyrok na podstawie art. 260 TFUE został już wydany, a państwo to w dalszym ciągu uporczywie dopuszcza się naruszenia pomimo jego wydania.

Stawkę ryczałtową obowiązującą dla kary ryczałtowej przedstawiono w pkt 2 załącznika I.

W odróżnieniu od procesu obliczania okresowej kary pieniężnej przy obliczaniu kary ryczałtowej nie stosuje się współczynnika czasu trwania, ponieważ czas ten uwzględnia się już, mnożąc stawkę dzienną przez liczbę dni trwania uchybienia.

5.   PRZEPISY PRZEJŚCIOWE DOTYCZĄCE ZJEDNOCZONEGO KRÓLESTWA

31 stycznia 2020 r. Zjednoczone Królestwo wystąpiło z Unii Europejskiej. Państwo to było jednak w dalszym ciągu zobowiązane do stosowania prawa Unii i zapewnienia zgodności z tym prawem do końca okresu przejściowego (który upłynął 31 grudnia 2020 r.) na mocy umowy o wystąpieniu, która weszła w życie 1 lutego 2020 r.

Ponadto zgodnie z art. 12 ust. 4 Protokołu w sprawie Irlandii / Irlandii Północnej i zgodnie z art. 12 Protokołu dotyczącego stref suwerennych Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej na Cyprze Komisja i Trybunał zachowują uprawnienia przysługujące im na mocy Traktatów w związku ze stosowaniem prawa Unii mającego zastosowanie na podstawie postanowień wspomnianych protokołów w odniesieniu do Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie, względem Irlandii Północnej i względem stref suwerennych. Zgodnie z art. 160 umowy o wystąpieniu Trybunał zachowuje właściwość na podstawie art. 258, 260 i 267 TFUE w odniesieniu do wykładni i stosowania niektórych postanowień części piątej umowy o wystąpieniu.

Zgodnie z tymi postanowieniami Komisja może wystąpić do Trybunału o nałożenie sankcji finansowych na Zjednoczone Królestwo po 31 grudnia 2020 r. W takim przypadku Komisja zaproponuje nałożenie sankcji finansowych, które będą proporcjonalne do powagi danego uchybienia, czasu trwania tego uchybienia i zdolności płatniczej Zjednoczonego Królestwa. W tym celu Komisja będzie korzystała z tego samego wzoru co ustanowiony w niniejszym komunikacie wzór stosowany w odniesieniu do państw członkowskich (23).

6.   DZIEŃ, W KTÓRYM ZOBOWIĄZANIE DO ZAPŁATY SANKCJI STAJE SIĘ SKUTECZNE

Jeżeli Trybunał nałożył na państwo członkowskie sankcję na podstawie art. 260 ust. 2 TFUE, dzień, w którym zobowiązanie do zapłaty tej sankcji staje się skuteczne, odpowiada w normalnych warunkach dniu wydania wyroku przez Trybunał.

Jeżeli Trybunał nałożył na państwo członkowskie sankcję na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE, zgodnie z tym postanowieniem zobowiązanie do zapłaty „staje się skuteczne w terminie określonym w wyroku Trybunału”. Dzięki temu Trybunał może uznać, że dniem, w którym zobowiązanie staje się skuteczne, jest dzień wydania wyroku, albo wyznaczyć w tym względzie późniejszy termin. Jak dotąd Trybunał nie skorzystał jeszcze z możliwości wyznaczenia terminu późniejszego niż dzień wydania wyroku.

7.   DATA ROZPOCZĘCIA STOSOWANIA

Komisja będzie stosować zasady i kryteria opisane w niniejszym komunikacie w odniesieniu do wszystkich decyzji o wniesieniu sprawy do Trybunału na podstawie art. 260 TFUE po publikacji niniejszego komunikatu w Dzienniku Urzędowym.

---

(1)  lub jeżeli państwo członkowskie nie wprowadziło niezbędnych środków zapewniających wykonanie wyroku stwierdzającego naruszenie decyzji w sprawie pomocy państwa na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE.

(2)  Uprawnienia te są ograniczone w przypadku spraw przewidzianych w art. 260 ust. 3 TFUE, w których Trybunał nie może wykroczyć poza kwotę określoną przez Komisję.

(3)  Zob. wyrok z dnia 12 lipca 2005 r., Komisja/Francja (C-304/02, EU:C:2005:444, pkt 103); wyrok z dnia 14 marca 2006 r., Komisja/Francja (C-177/04, EU:C:2006:173, pkt 61); a także wyrok z dnia 10 stycznia 2008 r., Komisja/Portugalia (C-70/06, EU:C:2008:3, pkt 38).

(4)  Zob. załącznik II „Wykaz wcześniejszych komunikatów w sprawie sankcji finansowych”.

(5)  Trybunał zatwierdził treść tych kryteriów w utrwalonym orzecznictwie. Zob., między innymi, wyrok z dnia 4 lipca 2000 r., Komisja/Grecja (C-387/97, EU:C:2000:356, pkt 92); wyrok z dnia 25 lutego 2021 r., Komisja/Hiszpania (C-658/19, EU:C:2021:138, pkt 63); wyrok z dnia 16 lipca 2020 r., Komisja/Irlandia (C-550/18, EU:C:2020:564, pkt 81), wyrok z dnia 25 lutego 2021 r., Komisja/Hiszpania (C-658/19, EU:C:2021:138, pkt 73).

(6)  Zob. wyrok z dnia 16 lipca 2020 r., Komisja/Rumunia (C-549/18, EU:C:2020:563, pkt 51).

(7)  Decyzja Rady 2007/436/WE, Euratom z dnia 7 czerwca 2007 r. w sprawie systemu zasobów własnych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 163 z 23.6.2007, s. 17).

(8)  Sprawa C-658/19, Komisja/Hiszpania (EU:C:2021:138, pkt 63); sprawa C-550/18, Komisja/Irlandia (EU:C:2020:564, pkt 81); sprawa C-658/19, Komisja/Hiszpania (EU:C:2021:138, pkt 73).

(9)  Zob. wyrok z dnia 25 listopada 2003 r., Komisja/Hiszpania (C-278/01, EU:C:2003:635).

(10)  Zob. sprawa C-278/01 Komisja/Hiszpania dotycząca norm jakościowych dla wody w kąpieliskach, ustalonych dyrektywą 76/160/EWG, kiedy to Trybunał stwierdził, że „państwa członkowskie napotykają szczególne trudności w całkowitym wykonaniu dyrektywy” oraz że „można założyć, że pozwanemu państwu członkowskiemu uda się znacząco zwiększyć stopień wykonania dyrektywy, chociaż w krótkoterminowej perspektywie czasu nie uda mu się jej wykonać w całości”. W tych okolicznościach, jak orzekł Trybunał „kara, która nie uwzględniałaby ewentualnego postępu osiągniętego przez państwo członkowskie w wykonaniu jego zobowiązań, nie byłaby ani dostosowana do okoliczności, ani proporcjonalna do stwierdzonego uchybienia”.

(11)  Zob. pkt 43–46 wyroku w sprawie C-278/01, Komisja/Hiszpania, oraz pkt 111–112 wyroku w sprawie C-304/02, Komisja /Francja.

(12)  Zob. wyrok z dnia 8 lipca 2019 r., Komisja/Belgia (C-543/17, EU:C:2019:573), w którym Trybunał po raz pierwszy zastosował system sankcji przewidziany w art. 260 ust. 3 TFUE.

(13)  Są to dyrektywy przyjęte w ramach zwykłych lub specjalnych procedur ustawodawczych przewidzianych w Traktatach. Wyklucza to w szczególności dyrektywy delegowane i wykonawcze przyjęte przez Komisję zgodnie z art. 290 i 291 TFUE, jak również dyrektywy przyjęte zgodnie z Traktatem Euratom.

(14)  Zob. sprawa C-543/17, Komisja/Belgia, pkt 51 i 59.

(15)  Wyrok z dnia 29 października 2009 r., Komisja/Polska (C-551/08, EU:C:2009:683, pkt 23). wyrok z dnia 11 czerwca 2015 r., Komisja/Polska (C-29/14, EU:C:2015:379, pkt 49); wyrok z dnia 4 października 2018 r., Komisja/Hiszpania (C-599/17, EU:C:2018:813, pkt 21); a także wyrok z dnia 16 lipca 2020 r., Komisja/Irlandia (C-550/18, EU:C:2020:564, pkt 31).

(16)  Zob. pkt 84 wyroku w sprawie C-304/02, Komisja/Francja.

(17)  Źródło: Nominalny PKB – Eurostat. Eurostat regularnie publikuje dane dotyczące PKB poszczególnych państw członkowskich (nama_10_gdp).

(18)  Wyrok z dnia 20 stycznia 2022 r., Komisja/Grecja (C-51/20, EU:C:2022:36).

(19)  Sprawa C-51/20, Komisja/Grecja, pkt 116.

(20)  Sprawa C-51/20, Komisja/Grecja, pkt 113 i 115.

(21)  Zob. sprawa C-304/02, Komisja/Francja.

(22)  Zob. wyrok z dnia 12 listopada 2019 r., Komisja/Irlandia (C-261/18, EU:C:2019:955, pkt 123).

(23)  
  Formula

---

ZAŁĄCZNIK I

Dane wykorzystywane do ustalenia wysokości sankcji finansowych proponowanych Trybunałowi

Każdego roku Komisja będzie dokonywała przeglądu danych przedstawionych w niniejszym załączniku i aktualizowała te dane, biorąc pod uwagę publikowane przez Eurostat oficjalne dane na temat poziomu inflacji, a także PKB państw członkowskich i ich liczby ludności.

1.   Stawka ryczałtowa okresowej kary pieniężnej

Stawkę ryczałtową okresowej kary pieniężnej, o której mowa w sekcji 3.1 niniejszego komunikatu, ustala się na poziomie 3 000 EUR dziennie.

2.   Stawka ryczałtowa kary ryczałtowej

Stawkę ryczałtową kary ryczałtowej, o której mowa w sekcji 4.2.2 niniejszego komunikatu, ustala się na poziomie 1 000 EUR dziennie, co odpowiada jednej trzeciej kwoty stawki ryczałtowej okresowych kar pieniężnych.

3.   Współczynniki „n”

Wartości współczynników „n”, o których mowa w sekcjach 3.4 i 4.2.2 niniejszego komunikatu, przedstawiają się następująco:

| | Współczynnik „n” (1) |
| --- | --- |
| Belgia | 0,84 |
| Bułgaria | 0,18 |
| Czechy | 0,49 |
| Dania | 0,52 |
| Niemcy | 6,16 |
| Estonia | 0,06 |
| Irlandia | 0,55 |
| Grecja | 0,41 |
| Hiszpania | 2,44 |
| Francja | 4,45 |
| Chorwacja | 0,14 |
| Włochy | 3,41 |
| Cypr | 0,05 |
| Łotwa | 0,07 |
| Litwa | 0,12 |
| Luksemburg | 0,09 |
| Węgry | 0,35 |
| Malta | 0,03 |
| Niderlandy | 1,39 |
| Austria | 0,68 |
| Polska | 1,37 |
| Portugalia | 0,46 |
| Rumunia | 0,61 |
| Słowenia | 0,10 |
| Słowacja | 0,22 |
| Finlandia | 0,42 |
| Szwecja | 0,83 |

Współczynnik „n” (1)

Belgia

0,84

Bułgaria

0,18

Czechy

0,49

Dania

0,52

Niemcy

6,16

Estonia

0,06

Irlandia

0,55

Grecja

0,41

Hiszpania

2,44

Francja

4,45

Chorwacja

0,14

Włochy

3,41

Cypr

0,05

Łotwa

0,07

Litwa

0,12

Luksemburg

0,09

Węgry

0,35

Malta

0,03

Niderlandy

1,39

Austria

0,68

Polska

1,37

Portugalia

0,46

Rumunia

0,61

Słowenia

0,10

Słowacja

0,22

Finlandia

0,42

Szwecja

0,83

4.   Kara ryczałtowa będąca wartością odniesienia

Wysokość kary ryczałtowej będącej wartością odniesienia wykorzystywanej do obliczania minimalnych kar ryczałtowych dla poszczególnych państw członkowskich ustala się na poziomie 2 800 000 EUR (2).

5.   Minimalne kary ryczałtowe dla poszczególnych państw członkowskich

Wysokość minimalnych kar ryczałtowych odpowiada kwocie kary ryczałtowej będącej wartością odniesienia pomnożonej przez stosowne współczynniki „n”.

Wartości minimalnych kar ryczałtowych (3), o których mowa w sekcji 4.1 niniejszego komunikatu, przedstawiają się następująco:

| | Minimalne kary ryczałtowe (EUR) |
| --- | --- |
| Belgia | 2 352 000 |
| Bułgaria | 504 000 |
| Czechy | 1 372 000 |
| Dania | 1 456 000 |
| Niemcy | 17 248 000 |
| Estonia | 168 000 |
| Irlandia | 1 540 000 |
| Grecja | 1 148 000 |
| Hiszpania | 6 832 000 |
| Francja | 12 460 000 |
| Chorwacja | 392 000 |
| Włochy | 9 548 000 |
| Cypr | 140 000 |
| Łotwa | 196 000 |
| Litwa | 336 000 |
| Luksemburg | 252 000 |
| Węgry | 980 000 |
| Malta | 84 000 |
| Niderlandy | 3 892 000 |
| Austria | 1 904 000 |
| Polska | 3 836 000 |
| Portugalia | 1 288 000 |
| Rumunia | 1 708 000 |
| Słowenia | 280 000 |
| Słowacja | 616 000 |
| Finlandia | 1 176 000 |
| Szwecja | 2 324 000 |

Minimalne kary ryczałtowe (EUR)

Belgia

2 352 000

Bułgaria

504 000

Czechy

1 372 000

Dania

1 456 000

Niemcy

17 248 000

Estonia

168 000

Irlandia

1 540 000

Grecja

1 148 000

Hiszpania

6 832 000

Francja

12 460 000

Chorwacja

392 000

Włochy

9 548 000

Cypr

140 000

Łotwa

196 000

Litwa

336 000

Luksemburg

252 000

Węgry

980 000

Malta

84 000

Niderlandy

3 892 000

Austria

1 904 000

Polska

3 836 000

Portugalia

1 288 000

Rumunia

1 708 000

Słowenia

280 000

Słowacja

616 000

Finlandia

1 176 000

Szwecja

2 324 000

---

(1)  Obliczony na podstawie danych dotyczących PKB i liczby ludności za 2020 r. (rok n-2) pozyskanych 7 września 2022 r. i zaokrąglonych do drugiego miejsca po przecinku.

(2)  W 2005 r., w komunikacie pt. „Stosowanie art. 228 traktatu WE”, Komisja ustaliła wysokość kary ryczałtowej będącej wartością odniesienia na poziomie 500 000 EUR. Kwota kary ryczałtowej będącej wartością odniesienia zwiększała się na przestrzeni lat w następstwie kolejnych zmian spowodowanych inflacją i wprowadzaniem różnego rodzaju modyfikacji w metodach obliczeniowych. W najnowszym komunikacie Komisji pt. „Aktualizacja danych wykorzystywanych do obliczania kar ryczałtowych i okresowych kar pieniężnych wskazywanych Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej przez Komisję w ramach postępowań w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego” (C(2022) 568) wysokość kary ryczałtowej będącej wartością odniesienia wykorzystywanej do obliczania minimalnych kar ryczałtowych ustalono na poziomie 2 255 000 EUR. Obecnie ustala się ją na poziomie 2 800 000 EUR, aby zagwarantować, że minimalne kary ryczałtowe pozostaną wystarczająco odstraszające, biorąc pod uwagę ich wcześniejsze poziomy oraz zmianę metody obliczania współczynnika „n” przedstawioną w niniejszym komunikacie.

(3)  Obliczonych na podstawie danych dotyczących PKB i liczby ludności za 2020 r. (rok n-2) pozyskanych 7 września 2022 r. i zaokrąglonych do najbliższego tysiąca.

---

ZAŁĄCZNIK II

Wykaz wcześniejszych komunikatów w sprawie sankcji finansowych

Niniejszy komunikat stanowi przegląd wszystkich wymienionych poniżej komunikatów Komisji w sprawie sankcji finansowych, opublikowanych w latach 1996–2021:

| — | w 1996 r. Komisja opublikowała „Komunikat w sprawie stosowania art. 171 Traktatu WE” (1). Choć przedstawiono w nim wstępne podejście do kwestii sankcji finansowych, które miało być następnie udoskonalane, komunikat ten położył podwaliny pod stosowaną obecnie politykę w zakresie sankcji finansowych, ponieważ stwierdzono w nim, że wysokość kary należy obliczać w oparciu o trzy podstawowe kryteria, mianowicie powagę uchybienia, czas jego trwania oraz konieczność zapewniania, aby kara sama w sobie działała jako środek odstraszający przed dalszymi uchybieniami; |
| --- | --- |

—

w 1996 r. Komisja opublikowała „Komunikat w sprawie stosowania art. 171 Traktatu WE” (1). Choć przedstawiono w nim wstępne podejście do kwestii sankcji finansowych, które miało być następnie udoskonalane, komunikat ten położył podwaliny pod stosowaną obecnie politykę w zakresie sankcji finansowych, ponieważ stwierdzono w nim, że wysokość kary należy obliczać w oparciu o trzy podstawowe kryteria, mianowicie powagę uchybienia, czas jego trwania oraz konieczność zapewniania, aby kara sama w sobie działała jako środek odstraszający przed dalszymi uchybieniami;

| — | w 1997 r. Komisja opublikowała po raz pierwszy komunikat pt. „Metoda obliczania okresowych kar pieniężnych przewidziana w art. 171 Traktatu WE” (2). W tamtym okresie nie stosowano żadnej metody obliczania kar ryczałtowych. Zgodnie z metodą przedstawioną w tym komunikacie wysokość dziennej kary pieniężnej należało obliczać jako jednolitą stawkę ryczałtową pomnożoną przez współczynnik wagi uchybienia i współczynnik czasu trwania uchybienia, po czym uzyskany rezultat mnożyło się przez specjalny współczynnik (określany jako współczynnik „n”) odzwierciedlający zdolność płatniczą danego państwa członkowskiego i liczbę głosów, jaką państwo to dysponowało w Radzie. Współczynnik „n”, który uwzględniał zarówno znaczenie gospodarcze, jak i znaczenie instytucjonalne danego państwa, służył nie tylko zapewnieniu uczciwości i proporcjonalności sankcji, ale również zagwarantowaniu, że będą one wystarczająco odstraszające dla państw członkowskich i że skłonią je do skorygowania uchybienia i powstrzymania się od jego ponownego popełniania. W omawianym dokumencie wyjaśniono również metodę ustalania współczynników wagi i czasu trwania uchybienia oraz po raz pierwszy wyznaczono wartości współczynnika „n” (3); |
| --- | --- |

—

w 1997 r. Komisja opublikowała po raz pierwszy komunikat pt. „Metoda obliczania okresowych kar pieniężnych przewidziana w art. 171 Traktatu WE” (2). W tamtym okresie nie stosowano żadnej metody obliczania kar ryczałtowych. Zgodnie z metodą przedstawioną w tym komunikacie wysokość dziennej kary pieniężnej należało obliczać jako jednolitą stawkę ryczałtową pomnożoną przez współczynnik wagi uchybienia i współczynnik czasu trwania uchybienia, po czym uzyskany rezultat mnożyło się przez specjalny współczynnik (określany jako współczynnik „n”) odzwierciedlający zdolność płatniczą danego państwa członkowskiego i liczbę głosów, jaką państwo to dysponowało w Radzie. Współczynnik „n”, który uwzględniał zarówno znaczenie gospodarcze, jak i znaczenie instytucjonalne danego państwa, służył nie tylko zapewnieniu uczciwości i proporcjonalności sankcji, ale również zagwarantowaniu, że będą one wystarczająco odstraszające dla państw członkowskich i że skłonią je do skorygowania uchybienia i powstrzymania się od jego ponownego popełniania. W omawianym dokumencie wyjaśniono również metodę ustalania współczynników wagi i czasu trwania uchybienia oraz po raz pierwszy wyznaczono wartości współczynnika „n” (3);

| — | w 2001 r. Komisja ustaliła w swojej decyzji wewnętrznej (4), że współczynnik czasu trwania uchybienia powinien być obliczany zgodnie ze stawką miesięczną w wysokości 0,1 (przyjmując, że maksymalna wartość tego współczynnika to 3), począwszy od 7. miesiąca od dnia wydania orzeczenia przez Trybunał; |
| --- | --- |

—

w 2001 r. Komisja ustaliła w swojej decyzji wewnętrznej (4), że współczynnik czasu trwania uchybienia powinien być obliczany zgodnie ze stawką miesięczną w wysokości 0,1 (przyjmując, że maksymalna wartość tego współczynnika to 3), począwszy od 7. miesiąca od dnia wydania orzeczenia przez Trybunał;

| — | w 2005 r. Komisja opublikowała „Komunikat w sprawie stosowania art. 228 Traktatu WE” (5) z uwagi na konieczność dokonania aktualizacji, w szczególności w świetle nowego orzecznictwa Trybunału, faktu przystąpienia nowych państw członkowskich do UE, a także zmiany stóp wzrostu gospodarczego i inflacji. W komunikacie ustanowiono ogólne zasady, których należy przestrzegać przy zwracaniu się o nałożenie sankcji finansowych. Zasady te zachowały ważność do dziś. W komunikacie przedstawiono również po raz pierwszy metodę obliczania kary ryczałtowej, a także wyznaczono minimalne kary ryczałtowe dla poszczególnych państw członkowskich, zaktualizowano obliczenia współczynnika „n” (6) oraz określono stawki ryczałtowe na potrzeby obliczania okresowych kar pieniężnych i kar ryczałtowych (7); |
| --- | --- |

—

w 2005 r. Komisja opublikowała „Komunikat w sprawie stosowania art. 228 Traktatu WE” (5) z uwagi na konieczność dokonania aktualizacji, w szczególności w świetle nowego orzecznictwa Trybunału, faktu przystąpienia nowych państw członkowskich do UE, a także zmiany stóp wzrostu gospodarczego i inflacji. W komunikacie ustanowiono ogólne zasady, których należy przestrzegać przy zwracaniu się o nałożenie sankcji finansowych. Zasady te zachowały ważność do dziś. W komunikacie przedstawiono również po raz pierwszy metodę obliczania kary ryczałtowej, a także wyznaczono minimalne kary ryczałtowe dla poszczególnych państw członkowskich, zaktualizowano obliczenia współczynnika „n” (6) oraz określono stawki ryczałtowe na potrzeby obliczania okresowych kar pieniężnych i kar ryczałtowych (7);

| — | w 2010 r., po wprowadzeniu w traktacie lizbońskim możliwości zwrócenia się o nałożenie sankcji finansowych z tytułu niedopełnienia obowiązku zgłoszenia środków transpozycji w związku z dyrektywami przyjętymi zgodnie z procedurą ustawodawczą, Komisja przyjęła komunikat pt. „Stosowanie art. 260 ust. 3 TFUE” (8). Wyjaśniła w nim, w jaki sposób zamierza stosować już istniejące metody obliczania kar ryczałtowych i okresowych kar pieniężnych w przypadkach podlegających postanowieniom art. 260 ust. 3; |
| --- | --- |

—

w 2010 r., po wprowadzeniu w traktacie lizbońskim możliwości zwrócenia się o nałożenie sankcji finansowych z tytułu niedopełnienia obowiązku zgłoszenia środków transpozycji w związku z dyrektywami przyjętymi zgodnie z procedurą ustawodawczą, Komisja przyjęła komunikat pt. „Stosowanie art. 260 ust. 3 TFUE” (8). Wyjaśniła w nim, w jaki sposób zamierza stosować już istniejące metody obliczania kar ryczałtowych i okresowych kar pieniężnych w przypadkach podlegających postanowieniom art. 260 ust. 3;

| — | w 2019 r. Komisja opublikowała nowy komunikat pt. „Zmiana metody obliczania kar ryczałtowych i okresowych kar pieniężnych, proponowanych przez Komisję w postępowaniach o naruszenie przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej” (9). Komunikat ten przyjęto po wydaniu przez Trybunał wyroku (10), w którym uznał on, że Komisja nie może już opierać się na liczbie głosów, którymi poszczególne państwa członkowskie dysponują w Radzie, aby odzwierciedlić ich znaczenie instytucjonalne, ponieważ metoda głosowania zmieniła się od 1 kwietnia 2017 r. Ponadto Komisja skorzystała z tej okazji, aby zaktualizować wartość odniesienia dotyczącą PKB wykorzystywaną do obliczania współczynnika „n” (która do tej pory odpowiadała PKB Luksemburga), i zastąpiła ją średnią PKB wszystkich państw członkowskich (11). Dodatkowo, aby zapewnić ogólną spójność obliczanych w ten sposób sankcji finansowych z poziomami wcześniejszych sankcji, Komisja wprowadziła wskaźnik korygujący równy 4,5; |
| --- | --- |

—

w 2019 r. Komisja opublikowała nowy komunikat pt. „Zmiana metody obliczania kar ryczałtowych i okresowych kar pieniężnych, proponowanych przez Komisję w postępowaniach o naruszenie przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej” (9). Komunikat ten przyjęto po wydaniu przez Trybunał wyroku (10), w którym uznał on, że Komisja nie może już opierać się na liczbie głosów, którymi poszczególne państwa członkowskie dysponują w Radzie, aby odzwierciedlić ich znaczenie instytucjonalne, ponieważ metoda głosowania zmieniła się od 1 kwietnia 2017 r. Ponadto Komisja skorzystała z tej okazji, aby zaktualizować wartość odniesienia dotyczącą PKB wykorzystywaną do obliczania współczynnika „n” (która do tej pory odpowiadała PKB Luksemburga), i zastąpiła ją średnią PKB wszystkich państw członkowskich (11). Dodatkowo, aby zapewnić ogólną spójność obliczanych w ten sposób sankcji finansowych z poziomami wcześniejszych sankcji, Komisja wprowadziła wskaźnik korygujący równy 4,5;

| — | niedawno, w 2021 r., Komisja dostosowała sposób obliczania kar ryczałtowych i okresowych kar pieniężnych (12) ze względu na wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z UE. Zważywszy na fakt, że przy obliczaniu współczynnika „n” bierze się pod uwagę średnią PKB wszystkich państw członkowskich, wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z Unii doprowadziło do wzrostu poziomu wskaźnika „n”, co z kolei mogłoby skutkować proponowaniem przez Komisję wyższych sankcji finansowych. Dlatego też Komisja zastosowała wskaźnik korygujący w wysokości 0,836, aby zagwarantować ograniczenie takiego wzrostu do poziomu inflacji. |
| --- | --- |

—

niedawno, w 2021 r., Komisja dostosowała sposób obliczania kar ryczałtowych i okresowych kar pieniężnych (12) ze względu na wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z UE. Zważywszy na fakt, że przy obliczaniu współczynnika „n” bierze się pod uwagę średnią PKB wszystkich państw członkowskich, wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z Unii doprowadziło do wzrostu poziomu wskaźnika „n”, co z kolei mogłoby skutkować proponowaniem przez Komisję wyższych sankcji finansowych. Dlatego też Komisja zastosowała wskaźnik korygujący w wysokości 0,836, aby zagwarantować ograniczenie takiego wzrostu do poziomu inflacji.

---

(1)  Informacje przekazane przez Komisję – Komunikat w sprawie stosowania art. 171 Traktatu WE (Dz.U. C 242 z 21.8.1996, s. 6).

(2)  Informacje przekazane przez Komisję – Metoda obliczania okresowych kar pieniężnych przewidziana w art. 171 Traktatu WE (Dz.U. C 63 z 28.2.1997, s. 2).

(3)  
  Formula

(4)  Zob. PV(2001) 1517/2 z dnia 2 kwietnia 2001 r.

(5)  Komunikat Komisji – Stosowanie art. 228 Traktatu WE (SEC(2005) 1658).

(6)  
  Formula

(7)  Na poziomie 600 EUR dziennie w przypadku okresowych kar pieniężnych i 200 EUR dziennie w przypadku kar ryczałtowych.

(8)  Komunikat Komisji – Stosowanie art. 260 ust. 3 TFUE (SEC(2010) 1371 final).

(9)  Komunikat Komisji – Zmiana metody obliczania kar ryczałtowych i okresowych kar pieniężnych, proponowanych przez Komisję w postępowaniach o naruszenie przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej (Dz.U. C 70 z 25.2.2019, s. 1).

(10)  Wyrok z dnia 14 listopada 2018 r., Komisja/Grecja (C-93/17, EU:C:2018:903).

(11)  
  Formula

(12)  Komunikat Komisji – Dostosowanie sposobu obliczania kar ryczałtowych i okresowych kar pieniężnych proponowanych przez Komisję w postępowaniach w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego toczących się przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej w związku z wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa z Unii (Dz.U. C 129 z 13.4.2021, s. 1).

---

| 4.1.2023 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 2/17 |
| --- | --- | --- | --- |

4.1.2023

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 2/17

---

Brak sprzeciwu wobec zgłoszonej koncentracji

(Sprawa M.10944 – MITSUBISHI / HERE)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2023/C 2/02)

W dniu 19 grudnia 2022 r. Komisja podjęła decyzję o niewyrażaniu sprzeciwu wobec powyższej zgłoszonej koncentracji i uznaniu jej za zgodną z rynkiem wewnętrznym. Decyzja ta została oparta na art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1). Pełny tekst decyzji dostępny jest wyłącznie w języku angielskim i zostanie podany do wiadomości publicznej po uprzednim usunięciu ewentualnych informacji stanowiących tajemnicę handlową. Tekst zostanie udostępniony:

| — | w dziale dotyczącym połączeń przedsiębiorstw na stronie internetowej Komisji poświęconej konkurencji (http://ec.europa.eu/competition/mergers/cases/). Powyższa strona została wyposażona w różne funkcje pomagające odnaleźć konkretną decyzję w sprawie połączenia, w tym indeksy wyszukiwania według nazwy przedsiębiorstwa, numeru sprawy, daty i sektora, |
| --- | --- |

—

w dziale dotyczącym połączeń przedsiębiorstw na stronie internetowej Komisji poświęconej konkurencji (http://ec.europa.eu/competition/mergers/cases/). Powyższa strona została wyposażona w różne funkcje pomagające odnaleźć konkretną decyzję w sprawie połączenia, w tym indeksy wyszukiwania według nazwy przedsiębiorstwa, numeru sprawy, daty i sektora,

| — | w formie elektronicznej na stronie internetowej EUR-Lex (http://eur-lex.europa.eu/homepage.html?locale=pl) jako dokument nr 32022M10944. Strona EUR-Lex zapewnia internetowy dostęp do prawa Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

—

w formie elektronicznej na stronie internetowej EUR-Lex (http://eur-lex.europa.eu/homepage.html?locale=pl) jako dokument nr 32022M10944. Strona EUR-Lex zapewnia internetowy dostęp do prawa Unii Europejskiej.

---

(1)  Dz.U. L 24 z 29.1.2004, s. 1.

---

IV Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Komisja Europejska

| 4.1.2023 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 2/18 |
| --- | --- | --- | --- |

4.1.2023

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 2/18

---

Stopa procentowa stosowana przez Europejski Bank Centralny do podstawowych operacji refinansujących (1):

2,50 % na dzień 1 stycznia 2023 r.

Kursy walutowe euro (2)

3 stycznia 2023 r.

(2023/C 2/03)

1 euro =

| | Waluta | Kurs wymiany |
| --- | --- | --- |
| USD | Dolar amerykański | 1,0545 |
| JPY | Jen | 137,93 |
| DKK | Korona duńska | 7,4370 |
| GBP | Funt szterling | 0,88048 |
| SEK | Korona szwedzka | 11,1430 |
| CHF | Frank szwajcarski | 0,9879 |
| ISK | Korona islandzka | 151,70 |
| NOK | Korona norweska | 10,5280 |
| BGN | Lew | 1,9558 |
| CZK | Korona czeska | 24,124 |
| HUF | Forint węgierski | 403,33 |
| PLN | Złoty polski | 4,6831 |
| RON | Lej rumuński | 4,9310 |
| TRY | Lir turecki | 19,7566 |
| AUD | Dolar australijski | 1,5708 |
| CAD | Dolar kanadyjski | 1,4414 |
| HKD | Dolar Hongkongu | 8,2392 |
| NZD | Dolar nowozelandzki | 1,6932 |
| SGD | Dolar singapurski | 1,4188 |
| KRW | Won | 1 346,51 |
| ZAR | Rand | 18,0190 |
| CNY | Yuan renminbi | 7,2863 |
| IDR | Rupia indonezyjska | 16 471,95 |
| MYR | Ringgit malezyjski | 4,6439 |
| PHP | Peso filipińskie | 59,020 |
| RUB | Rubel rosyjski | |
| THB | Bat tajlandzki | 36,254 |
| BRL | Real | 5,6656 |
| MXN | Peso meksykańskie | 20,5283 |
| INR | Rupia indyjska | 87,4095 |

Waluta

Kurs wymiany

USD

Dolar amerykański

1,0545

JPY

Jen

137,93

DKK

Korona duńska

7,4370

GBP

Funt szterling

0,88048

SEK

Korona szwedzka

11,1430

CHF

Frank szwajcarski

0,9879

ISK

Korona islandzka

151,70

NOK

Korona norweska

10,5280

BGN

Lew

1,9558

CZK

Korona czeska

24,124

HUF

Forint węgierski

403,33

PLN

Złoty polski

4,6831

RON

Lej rumuński

4,9310

TRY

Lir turecki

19,7566

AUD

Dolar australijski

1,5708

CAD

Dolar kanadyjski

1,4414

HKD

Dolar Hongkongu

8,2392

NZD

Dolar nowozelandzki

1,6932

SGD

Dolar singapurski

1,4188

KRW

Won

1 346,51

ZAR

Rand

18,0190

CNY

Yuan renminbi

7,2863

IDR

Rupia indonezyjska

16 471,95

MYR

Ringgit malezyjski

4,6439

PHP

Peso filipińskie

59,020

RUB

Rubel rosyjski

THB

Bat tajlandzki

36,254

BRL

Real

5,6656

MXN

Peso meksykańskie

20,5283

INR

Rupia indyjska

87,4095

---

(1)  Stopa obowiązująca w ostatnich operacjach, których dokonywano przed wskazaną datą. W przypadku przetargu procentowego, stopa procentowa odpowiada marginalnej stopie procentowej.

(2)  Źródło: referencyjny kurs wymiany walut opublikowany przez EBC.

---

| 4.1.2023 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 2/19 |
| --- | --- | --- | --- |

4.1.2023

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 2/19

---

STRESZCZENIE DECYZJI KOMISJI

z dnia 10 stycznia 2022 r.

stwierdzającej brak jej właściwości w rozumieniu art. 1 i 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1) (Sprawa C.1886 – Iliad – Wezwanie do działania na podstawie art. 265)

(notyfikowana jako dokument nr C(2022) 78)

(Jedynie tekst w języku francuskim jest autentyczny)

(2023/C 2/04)

(1)

10 listopada 2021 r. Komisja Europejska („Komisja”) otrzymała wezwanie do działania („wezwanie do działania”) od Iliad SA („Iliad”, Francja), wystosowane zgodnie z art. 265 TFUE, w którym zwrócono się do Komisji, aby podjęła decyzję, czy jest właściwa w sprawie połączenia Télévision Française 1 SA („TF1”, Francja) i Métropole Télévision SA („M6”, Francja) („transakcja”).

1.   STRONY I TRANSAKCJA

STRONY I TRANSAKCJA

| (2) | TF1 jest spółką zależną należącą częściowo do Bouygues SA („Bouygues”), które posiada 43,7 % udziałów w TF1. Bouygues prowadzi działalność w sektorach budownictwa, telekomunikacji i mediów. Główną działalnością TF1, zarówno bezpośrednią, jak i poprzez spółki zależne, jest nadawanie kanałów telewizyjnych. TF1 prowadzi również inne rodzaje działalności związane z jej główną działalnością jako nadawcy telewizyjnego: produkcję audiowizualną i kinematograficzną, nabywanie praw audiowizualnych, marketing powierzchni reklamowej, wydawanie i dystrybucję płyt DVD i CD z muzyką, tworzenie produktów związanych z nadawaniem oraz rozwój usług cyfrowych i interaktywnych. |
| --- | --- |

(2)

TF1 jest spółką zależną należącą częściowo do Bouygues SA („Bouygues”), które posiada 43,7 % udziałów w TF1. Bouygues prowadzi działalność w sektorach budownictwa, telekomunikacji i mediów. Główną działalnością TF1, zarówno bezpośrednią, jak i poprzez

| (3) | M6 jest spółką zależną należącą częściowo do RTL Group SA („RTL”), która posiada 48,26 % udziałów w M6; 76,28 % udziałów w RTL należy do Bertelsmann SE & Co. KGaA („Bertelsmann”). Główną działalnością M6, zarówno bezpośrednią, jak i poprzez spółki zależne, jest nadawanie kanałów telewizyjnych. Ponadto M6 prowadzi inne rodzaje działalności związane z jej główną działalnością jako nadawcy telewizyjnego: produkcję audiowizualną i kinematograficzną, nabywanie praw audiowizualnych, marketing powierzchni reklamowej, wydawanie i dystrybucję płyt DVD i CD z muzyką, tworzenie produktów związanych z nadawaniem oraz rozwój usług cyfrowych. Ponadto M6 kontroluje grupę radiową RTL France, która posiada szereg licencji na nadawanie programów radiowych we Francji metropolitarnej i która prowadzi różne działania związane z obsługą tych usług radiowych. |
| --- | --- |

(3)

M6 jest spółką zależną należącą częściowo do RTL Group SA („RTL”), która posiada 48,26 % udziałów w M6; 76,28 % udziałów w RTL należy do Bertelsmann SE & Co. KGaA („Bertelsmann”). Główną działalnością M6, zarówno bezpośrednią, jak i poprzez

| (4) | [Opis transakcji] Po dokonaniu transakcji Bouygues będzie posiadało około 30 % kapitału nowego podmiotu, podczas gdy Bertelsmann, poprzez RTL, będzie posiadał około 16 % kapitału nowego podmiotu. |
| --- | --- |

(4)

[Opis transakcji] Po dokonaniu transakcji Bouygues będzie posiadało około 30 % kapitału nowego podmiotu, podczas gdy Bertelsmann, poprzez

2.   FAKTY I PROCEDURA

FAKTY I PROCEDURA

| (5) | 17 maja 2021 r. TF1, M6, Bouygues i RTL ogłosiły, że zawarły projekty umów o rozpoczęciu wyłącznych negocjacji w sprawie połączenia działalności TF1 i M6. 17 maja 2021 r. Bouygues i RTL podpisały dwa protokoły ustaleń. Następnie 8 lipca 2021 r. podpisano umowę ramową między Bouygues i RTL oraz umowę o połączeniu działalności TF1 i M6 („umowy”). Bouygues i RTL uzgodniły również projekt umowy wspólników, która zostanie podpisana po zawarciu transakcji („umowa wspólników”). |
| --- | --- |

(5)

17 maja 2021 r. TF1, M6, Bouygues i RTL ogłosiły, że zawarły projekty umów o rozpoczęciu wyłącznych negocjacji w sprawie połączenia działalności TF1 i M6. 17 maja 2021 r. Bouygues i RTL podpisały dwa protokoły ustaleń. Następnie 8 lipca 2021 r. podpisano umowę ramową między Bouygues i RTL oraz umowę o połączeniu działalności TF1 i M6 („umowy”). Bouygues i RTL uzgodniły również projekt umowy wspólników, która zostanie podpisana po zawarciu transakcji („umowa wspólników”).

| (6) | 29 października 2021 r. francuski organ ochrony konkurencji (Autorité de la concurrence, „ADLC”) wysłał kwestionariusz do szeregu uczestników rynku, w tym do Iliad, w celu uzyskania ich opinii na temat transakcji (2). We wstępie do kwestionariusza ADLC wskazuje, że kwestionariusz dotyczy proponowanego połączenia grup TF1 i M6 w nowy podmiot. Nowy podmiot będzie podlegał wyłącznej kontroli Bouygues. W związku z tym we wstępie do badania rynku stwierdzono, że przedmiotowa transakcja podlega zatwierdzeniu przez ADLC, który jest niezależnym organem ds. usług publicznych we Francji, odpowiedzialnym za regulowanie konkurencji na rynkach. |
| --- | --- |

(6)

29 października 2021 r. francuski organ ochrony konkurencji (Autorité de la concurrence

2

| (7) | 10 listopada 2021 r. Iliad wysłało do Komisji wezwanie do działania (3). W szczególności Iliad stwierdziło, że wbrew temu, co twierdzi ADLC, nowy podmiot będzie podlegał wspólnej kontroli Bouygues i Bertelsmanna, a zatem będzie miał wymiar unijny. |
| --- | --- |

(7)

10 listopada 2021 r. Iliad wysłało do Komisji wezwanie do działania (3

3.   WYMIAR UNIJNY

WYMIAR UNIJNY

3.1.   Podstawa prawna

Podstawa prawna

| (8) | Na podstawie art. 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw Komisja posiada wyłączną właściwość do oceny koncentracji o wymiarze unijnym. W art. 1 rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw określono dwa alternatywne zestawy progów służące do ustalenia, czy koncentracja ma wymiar unijny. |
| --- | --- |

(8)

Na podstawie art. 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw Komisja posiada wyłączną właściwość do oceny koncentracji o wymiarze unijnym. W art. 1 rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw określono dwa alternatywne zestawy progów służące do ustalenia, czy koncentracja ma wymiar unijny.

| (9) | Zgodnie z art. 1 ust. 2 rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw koncentracja ma wymiar unijny, jeżeli: (i) łączny światowy obrót wszystkich zainteresowanych przedsiębiorstw wynosi więcej niż 5 000 mln EUR oraz (ii) łączny obrót na terenie Unii każdego z co najmniej dwóch zainteresowanych przedsiębiorstw wynosi więcej niż 250 mln EUR, chyba że każde z zainteresowanych przedsiębiorstw uzyskuje więcej niż dwie trzecie swoich łącznych obrotów na terenie Unii w jednym i tym samym państwie członkowskim. |
| --- | --- |

(9)

Zgodnie z art. 1 ust. 2 rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw koncentracja ma wymiar unijny, jeżeli: (i) łączny światowy obrót wszystkich zainteresowanych przedsiębiorstw wynosi więcej niż 5 000 mln EUR oraz (ii) łączny obrót na terenie Unii każdego z co najmniej dwóch zainteresowanych przedsiębiorstw wynosi więcej niż 250 mln EUR, chyba że każde z zainteresowanych przedsiębiorstw uzyskuje więcej niż dwie trzecie swoich łącznych obrotów na terenie Unii w jednym i tym samym państwie członkowskim.

| (10) | Koncentracja, która nie osiąga progów ustanowionych w art. 1 ust. 2, posiada wymiar unijny, w przypadku gdy: (i) łączny światowy obrót wszystkich zainteresowanych przedsiębiorstw wynosi więcej niż 2 500 mln EUR; (ii) w każdym z co najmniej trzech państw członkowskich łączny obrót wszystkich zainteresowanych przedsiębiorstw wynosi więcej niż 100 mln EUR; (iii) w każdym z co najmniej trzech państw członkowskich uwzględnionych na potrzeby ppkt (ii) łączny obrót każdego z co najmniej dwóch zainteresowanych przedsiębiorstw wynosi więcej niż 25 mln EUR oraz (iv) łączny obrót przypadający na Unię każdego z co najmniej dwóch zainteresowanych przedsiębiorstw wynosi więcej niż 100 mln EUR, chyba że każde z zainteresowanych przedsiębiorstw uzyskuje więcej niż dwie trzecie swoich łącznych obrotów przypadających na Unię w jednym i tym samym państwie członkowskim (art. 1 ust. 3 rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw). |
| --- | --- |

(10)

Koncentracja, która nie osiąga progów ustanowionych w art. 1 ust. 2, posiada wymiar unijny, w przypadku gdy: (i) łączny światowy obrót wszystkich zainteresowanych przedsiębiorstw wynosi więcej niż 2 500 mln EUR; (ii) w każdym z co najmniej trzech państw członkowskich łączny obrót wszystkich zainteresowanych przedsiębiorstw wynosi więcej niż 100 mln EUR; (iii) w każdym z co najmniej trzech państw członkowskich uwzględnionych na potrzeby ppkt (ii) łączny obrót każdego z co najmniej dwóch zainteresowanych przedsiębiorstw wynosi więcej niż 25 mln EUR oraz (iv) łączny obrót przypadający na Unię każdego z co najmniej dwóch zainteresowanych przedsiębiorstw wynosi więcej niż 100 mln EUR, chyba że każde z zainteresowanych przedsiębiorstw uzyskuje więcej niż dwie trzecie swoich łącznych obrotów przypadających na Unię w jednym i tym samym państwie członkowskim (art. 1 ust. 3 rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw).

| (11) | Dla celów ustalenia właściwości zainteresowanymi przedsiębiorstwami są przedsiębiorstwa biorące udział w koncentracji, tj. w połączeniu lub przejęciu kontroli w rozumieniu art. 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw (4). |
| --- | --- |

(11)

Dla celów ustalenia właściwości zainteresowanymi przedsiębiorstwami są przedsiębiorstwa biorące udział w koncentracji, tj. w połączeniu lub przejęciu kontroli w rozumieniu art. 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw (4

| (12) | W kontekście przejęcia wyłącznej kontroli zainteresowanymi przedsiębiorstwami są przedsiębiorstwo przejmujące i przedsiębiorstwo przejmowane (5). |
| --- | --- |

(12)

W kontekście przejęcia wyłącznej kontroli zainteresowanymi przedsiębiorstwami są przedsiębiorstwo przejmujące i przedsiębiorstwo przejmowane (5

| (13) | W przypadku przejęcia wspólnej kontroli nad nowo utworzonym wspólnym przedsiębiorstwem po tym, gdy jedno przedsiębiorstwo wniosło do wspólnego przedsiębiorstwa istniejącą wcześniej spółkę zależną lub przedsiębiorstwo (nad którym wcześniej sprawowało wyłączną kontrolę), za zainteresowane przedsiębiorstwo uznaje się każde ze wspólnie kontrolujących przedsiębiorstw. W takim przypadku obrót wspólnego przedsiębiorstwa stanowi część obrotu pierwotnej spółki dominującej (6). |
| --- | --- |

(13)

W przypadku przejęcia wspólnej kontroli nad nowo utworzonym wspólnym przedsiębiorstwem po tym, gdy jedno przedsiębiorstwo wniosło do wspólnego przedsiębiorstwa istniejącą wcześniej spółkę zależną lub przedsiębiorstwo (nad którym wcześniej sprawowało wyłączną kontrolę), za zainteresowane przedsiębiorstwo uznaje się każde ze wspólnie kontrolujących przedsiębiorstw. W takim przypadku obrót wspólnego przedsiębiorstwa stanowi część obrotu pierwotnej spółki dominującej (6

3.2.   Obrót

Obrót

| (14) | W 2020 r. światowy obrót uzyskany przez Bouygues wyniósł 34,7 mld EUR, w Unii – [obrót] mld EUR, a we Francji – [obrót] mld EUR. Bouygues uzyskuje więc we Francji ponad dwie trzecie swoich łącznych obrotów przypadających na Unię. |
| --- | --- |

(14)

W 2020 r. światowy obrót uzyskany przez Bouygues wyniósł 34,7 mld EUR, w Unii – [obrót] mld EUR, a we Francji – [obrót] mld EUR. Bouygues uzyskuje więc we Francji ponad dwie trzecie swoich łącznych obrotów przypadających na Unię.

| (15) | W 2020 r. światowy obrót uzyskany przez Bertelsmanna wyniósł 17,3 mld EUR, w Unii – [obrót] mld EUR, a we Francji – [obrót] mld EUR. Bertelsmann nie uzyskuje więc we Francji ponad dwóch trzecich swoich łącznych obrotów przypadających na Unię. |
| --- | --- |

(15)

W 2020 r. światowy obrót uzyskany przez Bertelsmanna wyniósł 17,3 mld EUR, w Unii – [obrót] mld EUR, a we Francji – [obrót] mld EUR. Bertelsmann nie uzyskuje więc we Francji ponad dwóch trzecich swoich łącznych obrotów przypadających na Unię.

| (16) | W 2020 r. światowy obrót uzyskany przez M6 wyniósł 1,27 mld EUR, w Unii – [obrót] mld EUR, a we Francji – [obrót] mld EUR. M6 uzyskuje więc we Francji ponad dwie trzecie swoich łącznych obrotów przypadających na Unię. |
| --- | --- |

(16)

W 2020 r. światowy obrót uzyskany przez M6 wyniósł 1,27 mld EUR, w Unii – [obrót] mld EUR, a we Francji – [obrót] mld EUR. M6 uzyskuje więc we Francji ponad dwie trzecie swoich łącznych obrotów przypadających na Unię.

| (17) | Niezależnie od tego, czy weźmie się pod uwagę obrót Bouygues i M6, czy Bouygues i Bertelsmanna, nie ma wątpliwości, że przekracza on progi określone w art. 1 ust. 2 lit. a) i b). Gdyby jednak brano pod uwagę jedynie obroty Bouygues i M6, transakcja nie miałaby wymiaru unijnego, ponieważ Bouygues i M6 uzyskują we Francji ponad dwie trzecie swoich obrotów przypadających na Unię. Gdyby wzięto pod uwagę obroty Bouygues i Bertelsmanna, transakcja miałaby wymiar unijny, ponieważ Bertelsmann nie uzyskuje we Francji ponad dwóch trzecich swoich obrotów przypadających na Unię. |
| --- | --- |

(17)

Niezależnie od tego, czy weźmie się pod uwagę obrót Bouygues i M6, czy Bouygues i Bertelsmanna, nie ma wątpliwości, że przekracza on progi określone w art. 1 ust. 2 lit. a) i b). Gdyby jednak brano pod uwagę jedynie obroty Bouygues i M6, transakcja nie miałaby wymiaru unijnego, ponieważ Bouygues i M6 uzyskują we Francji ponad dwie trzecie swoich obrotów przypadających na Unię. Gdyby wzięto pod uwagę obroty Bouygues i Bertelsmanna, transakcja miałaby wymiar unijny, ponieważ Bertelsmann nie uzyskuje we Francji ponad dwóch trzecich swoich obrotów przypadających na Unię.

| (18) | Konieczne jest zatem ustalenie, które przedsiębiorstwa są zainteresowanymi przedsiębiorstwami w ramach transakcji. |
| --- | --- |

(18)

Konieczne jest zatem ustalenie, które przedsiębiorstwa są zainteresowanymi przedsiębiorstwami w ramach transakcji.

3.3.   Zainteresowane przedsiębiorstwa w ramach transakcji

Zainteresowane przedsiębiorstwa w ramach transakcji

| (19) | Zdaniem ADLC i Bouygues nowy podmiot będzie podlegał wyłącznej kontroli Bouygues (7). W takiej sytuacji zainteresowanymi przedsiębiorstwami byłyby Bouygues i M6, a koncentracja nie miałaby wymiaru unijnego. |
| --- | --- |

(19)

Zdaniem ADLC i Bouygues nowy podmiot będzie podlegał wyłącznej kontroli Bouygues (7

| (20) | Iliad twierdzi natomiast, że nowy podmiot będzie podlegał wspólnej kontroli Bouygues i Bertelsmanna (8). W takiej sytuacji zainteresowanymi przedsiębiorstwami byłyby Bouygues i Bertelsmann (9), a koncentracja miałaby wymiar unijny. |
| --- | --- |

(20)

Iliad twierdzi natomiast, że nowy podmiot będzie podlegał wspólnej kontroli Bouygues i Bertelsmanna (8

9

| (21) | Aby określić, które przedsiębiorstwa są zainteresowanymi przedsiębiorstwami w ramach transakcji, należy najpierw ustalić charakter kontroli, której będzie podlegał nowy podmiot. |
| --- | --- |

(21)

Aby określić, które przedsiębiorstwa są zainteresowanymi przedsiębiorstwami w ramach transakcji, należy najpierw ustalić charakter kontroli, której będzie podlegał nowy podmiot.

3.3.1.   Charakter kontroli nad nowym podmiotem

Charakter kontroli nad nowym podmiotem

3.3.1.1.   Wprowadzenie do zarządzania nowym podmiotem

Wprowadzenie do zarządzania nowym podmiotem

| (22) | Po dokonaniu transakcji Bouygues będzie posiadało około 30 % kapitału nowego podmiotu, podczas gdy Bertelsmann, poprzez RTL, będzie posiadał około 16 % kapitału nowego podmiotu. |
| --- | --- |

(22)

Po dokonaniu transakcji Bouygues będzie posiadało około 30 % kapitału nowego podmiotu, podczas gdy Bertelsmann, poprzez

| (23) | Jeżeli chodzi o zgromadzenie wspólników nowego podmiotu („zgromadzenie wspólników”), art. 2.5 umowy wspólników stanowi, że Bouygues i Bertelsmann muszą uzgadniać przed każdym zgromadzeniem wspólników wspólne stanowisko w sprawie wszystkich punktów porządku obrad. W przypadku braku porozumienia Bertelsmann będzie, co do zasady, musiał głosować zgodnie ze stanowiskiem Bouygues. |
| --- | --- |

(23)

Jeżeli chodzi o zgromadzenie wspólników nowego podmiotu („zgromadzenie wspólników”), art. 2.5 umowy wspólników stanowi, że Bouygues i Bertelsmann muszą uzgadniać przed każdym zgromadzeniem wspólników wspólne stanowisko w sprawie wszystkich punktów porządku obrad. W przypadku braku porozumienia Bertelsmann będzie, co do zasady, musiał głosować zgodnie ze stanowiskiem Bouygues.

| (24) | Rada dyrektorów nowego podmiotu („rada dyrektorów”) będzie się składać z 12 członków. Bouygues będzie mógł mianować czterech członków, w tym prezesa zarządu („prezes zarządu”) i przewodniczącego rady dyrektorów (10), oraz wysunąć kandydatury dwóch niezależnych członków. Bertelsmann będzie mógł mianować dwóch dyrektorów, w tym wiceprzewodniczącego rady dyrektorów, oraz wysunąć kandydatury [liczba niezależnych członków zaproponowanych przez Bertelsmanna]. Zgodnie z art. 2.1.4 umowy wspólników rada dyrektorów musi przyjmować wszelkie decyzje większością oddanych głosów. W przypadku równej liczby głosów głos prezesa zarządu jest decydujący. Zgodnie z art. 2.1.2 umowy wspólników Bouygues i Bertelsmann muszą uzgodnić wspólne stanowisko w sprawie wszystkich punktów porządku obrad rady dyrektorów. W przypadku braku porozumienia Bertelsmann będzie, co do zasady, musiał głosować zgodnie ze stanowiskiem Bouygues. |
| --- | --- |

(24)

Rada dyrektorów nowego podmiotu („rada dyrektorów”) będzie się składać z 12 członków. Bouygues będzie mógł mianować czterech członków, w tym prezesa zarządu („prezes zarządu”) i przewodniczącego rady dyrektorów (10

3.3.1.2.   Argumenty przedsiębiorstwa Iliad

Argumenty przedsiębiorstwa Iliad

| (25) | Iliad twierdzi, że nowy podmiot będzie podlegał wspólnej kontroli Bouygues i Bertelsmanna. |
| --- | --- |

(25)

Iliad twierdzi, że nowy podmiot będzie podlegał wspólnej kontroli Bouygues i Bertelsmanna.

| (26) | Na poparcie swego stanowiska Iliad twierdzi przede wszystkim, że struktura transakcji zaplanowana przez Bouygues i Bertelsmanna potwierdza wniosek, że nowy podmiot będzie podlegał wspólnej kontroli Bouygues i Bertelsmanna. Iliad zwraca uwagę, że po zakończeniu transakcji Bertelsmann (poprzez RTL) będzie posiadał 16 % kapitału nowego podmiotu. Bertelsmann będzie zatem drugim co do wielkości udziałowcem nowego podmiotu. |
| --- | --- |

(26)

Na poparcie swego stanowiska Iliad twierdzi przede wszystkim, że struktura transakcji zaplanowana przez Bouygues i Bertelsmanna potwierdza wniosek, że nowy podmiot będzie podlegał wspólnej kontroli Bouygues i Bertelsmanna. Iliad zwraca uwagę, że po zakończeniu transakcji Bertelsmann (poprzez

| (27) | Według Iliad Bertelsmann będzie zatem kluczowym udziałowcem nowego podmiotu, w szczególności ze względu na doświadczenie RTL w sektorze audiowizualnym. Iliad uważa, że z wywiadu z Thomasem Rabe, prezesem zarządu Bertelsmanna, i Olivierem Roussatem, dyrektorem generalnym Bouygues, wynika, że Bouygues i Bertelsmann uważają się za partnerów długoterminowych, o wspólnym spojrzeniu na rynki (11). Powtórzono to w prezentacji dla inwestorów, w której TF1 i M6 stwierdziły, że RTL pozostanie długoterminowym udziałowcem strategicznym (12). Ponadto Iliad wskazuje, że ponieważ ani Bouygues, ani RTL nie posiadają indywidualnie wystarczającej liczby praw głosu, aby mieć większość na zgromadzeniach wspólników, jedynie wspólne wykonywanie ich praw głosu mogłoby zapewnić im większość (13). |
| --- | --- |

(27)

Według Iliad Bertelsmann będzie zatem kluczowym udziałowcem nowego podmiotu, w szczególności ze względu na doświadczenie RTL w sektorze audiowizualnym. Iliad uważa, że z wywiadu z Thomasem Rabe, prezesem zarządu Bertelsmanna, i Olivierem Roussatem, dyrektorem generalnym Bouygues, wynika, że Bouygues i Bertelsmann uważają się za partnerów długoterminowych, o wspólnym spojrzeniu na rynki (11

12

13

| (28) | Po drugie, Iliad uważa, że Bouygues i RTL będą działać jako partnerzy strategiczni, stosując uzgodnienia. Uzgodnienie w rozumieniu artykułu L.233-10 francuskiego kodeksu handlowego definiuje się jako porozumienie zawarte przez osoby w celu nabycia, zbycia lub wykonywania praw głosu, realizacji wspólnej polityki wobec przedsiębiorstwa lub uzyskania kontroli nad tym przedsiębiorstwem. Takie uzgodnienie stanowi ponadto przesłankę wykorzystywaną przez ADLC do oceny charakteru kontroli sprawowanej przez co najmniej jedno przedsiębiorstwo nad innym przedsiębiorstwem (14). |
| --- | --- |

(28)

Po drugie, Iliad uważa, że Bouygues i RTL będą działać jako partnerzy strategiczni, stosując uzgodnienia. Uzgodnienie w rozumieniu artykułu L.233-10 francuskiego kodeksu handlowego definiuje się jako porozumienie zawarte przez osoby w celu nabycia, zbycia lub wykonywania praw głosu, realizacji wspólnej polityki wobec przedsiębiorstwa lub uzyskania kontroli nad tym przedsiębiorstwem. Takie uzgodnienie stanowi ponadto przesłankę wykorzystywaną przez ADLC do oceny charakteru kontroli sprawowanej przez co najmniej jedno przedsiębiorstwo nad innym przedsiębiorstwem (14

| (29) | Po trzecie, Iliad jest zdania, że Bertelsmann będzie miał szczególną reprezentację w radzie dyrektorów (15). Iliad zwraca uwagę, że pierwszym prezesem zarządu nowego podmiotu będzie Nicolas de Tavernost, obecny przewodniczący rady dyrektorów M6. Iliad zauważa również, że biorąc pod uwagę liczbę członków zarządu przyznanych indywidualnie Bouygues (czterech) i Bertelsmannowi (trzech), ani Bouygues, ani Bertelsmann nie mogą działać samodzielnie (16). |
| --- | --- |

(29)

Po trzecie, Iliad jest zdania, że Bertelsmann będzie miał szczególną reprezentację w radzie dyrektorów (15

16

| (30) | Iliad twierdzi ponadto, że Bouygues i Bertelsmann opracowały wspólną strategię, co potwierdzają komunikaty prasowe i prezentacje dla inwestorów (17). |
| --- | --- |

(30)

Iliad twierdzi ponadto, że Bouygues i Bertelsmann opracowały wspólną strategię, co potwierdzają komunikaty prasowe i prezentacje dla inwestorów (17

3.3.1.3.   Argumenty ADLC i przedsiębiorstwa Bouygues

Argumenty ADLC i przedsiębiorstwa Bouygues

| (31) | Według ADLC i Bouygues transakcja jest skonstruowana w taki sposób, aby zapewnić Bouygues wyłączną kontrolę nad nowym podmiotem (18). |
| --- | --- |

(31)

Według ADLC i Bouygues transakcja jest skonstruowana w taki sposób, aby zapewnić Bouygues wyłączną kontrolę nad nowym podmiotem (18

| (32) | Jeżeli chodzi o zgromadzenie wspólników, Bouygues podkreśla, że zgodnie z art. 2.5 umowy wspólników przed każdym zgromadzeniem wspólników Bouygues i Bertelsmann będą musiały skonsultować się ze sobą nawzajem, aby spróbować uzgodnić wspólne stanowisko w sprawie każdego zbliżającego się głosowania. W przypadku braku porozumienia pomiędzy Bouygues i Bertelsmannem stanowisko zaproponowane przez Bouygues byłoby rozstrzygające, a Bertelsmann musiałby głosować zgodnie z decyzją Bouygues (19). Z analizy dotychczasowych wskaźników uczestnictwa w zgromadzeniach wspólników TF1 i M6 wynika, że połączone prawa głosu Bouygues i Bertelsmanna dałyby tym przedsiębiorstwom faktyczną większość na zgromadzeniach wspólników. |
| --- | --- |

(32)

Jeżeli chodzi o zgromadzenie wspólników, Bouygues podkreśla, że zgodnie z art. 2.5 umowy wspólników przed każdym zgromadzeniem wspólników Bouygues i Bertelsmann będą musiały skonsultować się ze sobą nawzajem, aby spróbować uzgodnić wspólne stanowisko w sprawie każdego zbliżającego się głosowania. W przypadku braku porozumienia pomiędzy Bouygues i Bertelsmannem stanowisko zaproponowane przez Bouygues byłoby rozstrzygające, a Bertelsmann musiałby głosować zgodnie z decyzją Bouygues (19

| (33) | Jeżeli chodzi o radę dyrektorów, Bouygues zauważa, że zgodnie z art. 2.1.1 umowy wspólników rada dyrektorów nowego podmiotu będzie się składała z 12 członków, z których połowa będzie mianowana przez Bouygues, w tym przewodniczący z głosem decydującym (20). |
| --- | --- |

(33)

Jeżeli chodzi o radę dyrektorów, Bouygues zauważa, że zgodnie z art. 2.1.1 umowy wspólników rada dyrektorów nowego podmiotu będzie się składała z 12 członków, z których połowa będzie mianowana przez Bouygues, w tym przewodniczący z głosem decydującym (20

| (34) | Podobnie jak w przypadku przygotowania do zgromadzeń wspólników Bouygues stwierdza, że w umowie wspólników wymagany jest okres konsultacji między Bouygues i Bertelsmannem przed każdym posiedzeniem rady dyrektorów (21). W przypadku braku porozumienia pomiędzy Bouygues i Bertelsmannem stanowisko zaproponowane przez Bouygues byłoby rozstrzygające, a Bertelsmann musiałby głosować zgodnie z decyzją Bouygues (22). Bertelsmann może działać niezależnie od stanowiska Bouygues jedynie w wyjątkowych przypadkach. W szczególności art. 2.1.2 umowy wspólników przewiduje, że Bertelsmann nie będzie zobowiązany do popierania stanowiska Bouygues, jeżeli Bertelsmann lub jeden z jego przedstawicieli w radzie dyrektorów uznaje, że decyzja ta byłaby niezgodna z prawem lub sprzeczna z interesem korporacyjnym nowego podmiotu (23). Ponadto w art. 2.1.4 wymieniono sprawy, w których Bertelsmann nie będzie zobowiązany do głosowania zgodnie ze stanowiskiem Bouygues, ale powinno to dotyczyć tylko decyzji o charakterze wyjątkowym mogących wpłynąć na wartość nowego podmiotu (24). |
| --- | --- |

(34)

Podobnie jak w przypadku przygotowania do zgromadzeń wspólników Bouygues stwierdza, że w umowie wspólników wymagany jest okres konsultacji między Bouygues i Bertelsmannem przed każdym posiedzeniem rady dyrektorów (21

22

23

24

| (35) | Bouygues stwierdza ponadto, że będzie sprawować kontrolę nad wszystkimi decyzjami strategicznymi nowego podmiotu, w tym dotyczącymi jego biznesplanu i budżetu, jego inwestycji i mianowania jego dyrektorów. W tym względzie Bouygues zaznacza, że fakty, na podstawie których Iliad stwierdziło istnienie wspólnie opracowanej strategii Bouygues i Bertelsmanna, pochodzą jedynie z komunikatów prasowych, które nie zawierają pełnej treści umów i umowy wspólników (25). |
| --- | --- |

(35)

Bouygues stwierdza ponadto, że będzie sprawować kontrolę nad wszystkimi decyzjami strategicznymi nowego podmiotu, w tym dotyczącymi jego biznesplanu i budżetu, jego inwestycji i mianowania jego dyrektorów. W tym względzie Bouygues zaznacza, że fakty, na podstawie których Iliad stwierdziło istnienie wspólnie opracowanej strategii Bouygues i Bertelsmanna, pochodzą jedynie z komunikatów prasowych, które nie zawierają pełnej treści umów i umowy wspólników (25

3.3.1.4.   Ocena Komisji

Ocena Komisji

(A)   Podstawa prawna

| (36) | Zgodne ze skonsolidowanym obwieszczeniem dotyczącym kwestii jurysdykcyjnych wspólna kontrola istnieje wtedy, gdy dwa przedsiębiorstwa lub dwie osoby lub większa ich liczba mają możliwość wywierania decydującego wpływu na inne przedsiębiorstwo. Przez decydujący wpływ Komisja rozumie zwykle uprawnienia umożliwiające zablokowanie działań, które wyznaczają strategiczne zachowania handlowe przedsiębiorstwa. Przedsiębiorstwa przejmujące wspólną kontrolę nad innym przedsiębiorstwem muszą wspólnie dojść do porozumienia przy określaniu strategii handlowej wspólnego przedsiębiorstwa, co oznacza, że muszą ze sobą współpracować (26). |
| --- | --- |

(36)

Zgodne ze skonsolidowanym obwieszczeniem dotyczącym kwestii jurysdykcyjnych wspólna kontrola istnieje wtedy, gdy dwa przedsiębiorstwa lub dwie osoby lub większa ich liczba mają możliwość wywierania decydującego wpływu na inne przedsiębiorstwo. Przez decydujący wpływ Komisja rozumie zwykle uprawnienia umożliwiające zablokowanie działań, które wyznaczają strategiczne zachowania handlowe przedsiębiorstwa. Przedsiębiorstwa przejmujące wspólną kontrolę nad innym przedsiębiorstwem muszą wspólnie dojść do porozumienia przy określaniu strategii handlowej wspólnego przedsiębiorstwa, co oznacza, że muszą ze sobą współpracować (26

| (37) | W celu stwierdzenia istnienia wspólnej kontroli Komisja stosuje szereg kryteriów. |
| --- | --- |

(37)

W celu stwierdzenia istnienia wspólnej kontroli Komisja stosuje szereg kryteriów.

| (38) | Chociaż wspólna kontrola może występować wtedy, gdy dwie spółki dominujące mają równe prawa głosu lub reprezentację w organach decyzyjnych, Komisja nie uważa tego za warunek konieczny. Dlatego też wspólna kontrola może istnieć również w przypadku braku równych praw głosu lub reprezentacji. Dotyczy to w szczególności sytuacji, w której udziałowcy mniejszościowi korzystają z dodatkowych praw, takich jak prawa weta wobec decyzji strategicznych dotyczących nowego podmiotu (27). Prawa weta, które przyznają wspólną kontrolę, wiążą się zwykle z decyzjami dotyczącymi zagadnień takich jak budżet, biznesplan, poważne inwestycje czy mianowanie kierownictwa najwyższego szczebla. |
| --- | --- |

(38)

Chociaż wspólna kontrola może występować wtedy, gdy dwie spółki dominujące mają równe prawa głosu lub reprezentację w organach decyzyjnych, Komisja nie uważa tego za warunek konieczny. Dlatego też wspólna kontrola może istnieć również w przypadku braku równych praw głosu lub reprezentacji. Dotyczy to w szczególności sytuacji, w której udziałowcy mniejszościowi korzystają z dodatkowych praw, takich jak prawa weta wobec decyzji strategicznych dotyczących nowego podmiotu (27

| (39) | Komisja uważa ponadto, że wspólne wykonywanie praw głosu może prowadzić do sprawowania wspólnej kontroli. W związku z tym dwa lub więcej przedsiębiorstw nabywających udziały mniejszościowe w innym przedsiębiorstwie mogą przejąć wspólną kontrolę nawet wtedy, gdy nie posiadają jednoznacznego prawa weta (28). Taka sytuacja może mieć miejsce wtedy, gdy mniejszościowi udziałowcy wspólnie posiadają możliwości kontrolowania przedsiębiorstwa przejmowanego. Może to wynikać z prawnie wiążącej umowy w tej sprawie lub może zostać stwierdzone na podstawie okoliczności faktycznych, w szczególności gdy istnieją silne wspólne interesy (29). |
| --- | --- |

(39)

Komisja uważa ponadto, że wspólne wykonywanie praw głosu może prowadzić do sprawowania wspólnej kontroli. W związku z tym dwa lub więcej przedsiębiorstw nabywających udziały mniejszościowe w innym przedsiębiorstwie mogą przejąć wspólną kontrolę nawet wtedy, gdy nie posiadają jednoznacznego prawa weta (28

29

| (40) | Ponadto Komisja uwzględnia inne czynniki, w tym istnienie głosu decydującego (30). Aby istniała wspólna kontrola, głos decydujący nie powinien należeć tylko do jednej spółki dominującej, ponieważ prowadziłoby to do sprawowania wyłącznej kontroli przez spółkę dysponującą głosem decydującym (31). Wspólna kontrola może jednak wystąpić, gdy ten decydujący głos ma w praktyce ograniczone znaczenie i skuteczność (32). |
| --- | --- |

(40)

Ponadto Komisja uwzględnia inne czynniki, w tym istnienie głosu decydującego (30

31

32

(B)   Prawo weta w nowym podmiocie należące do Bertelsmanna

| (41) | Jak wyjaśniono w pkt (22)–(24) powyżej i o ile nie określono inaczej, Bertelsmann będzie musiał głosować zgodnie ze stanowiskiem Bouygues zarówno na posiedzeniach rady dyrektorów, jak i na zgromadzeniach wspólników. |
| --- | --- |

(41)

Jak wyjaśniono w pkt (22)–(24) powyżej i o ile nie określono inaczej, Bertelsmann będzie musiał głosować zgodnie ze stanowiskiem Bouygues zarówno na posiedzeniach rady dyrektorów, jak i na zgromadzeniach wspólników.

| (42) | W drodze wyjątku art. 2.1.4 umowy wspólników [przewiduje mechanizm umożliwiający Bertelsmannowi głosowanie przeciwko wnioskom dotyczącym określonej liczby spraw w wyjątkowych przypadkach] (33). Komisja uważa, że dzięki temu mechanizmowi określonemu w art. 2.1.4 umowy wspólników Bertelsmann posiada w tych sprawach prawo zbliżone do prawa weta. [Szczegółowe informacje dotyczące funkcjonowania umowy wspólników]. Bertelsmann będzie miał zatem prawo weta w sprawach wymienionych w art. 2.1.4 umowy wspólników. |
| --- | --- |

(42)

W drodze wyjątku art. 2.1.4 umowy wspólników [przewiduje mechanizm umożliwiający Bertelsmannowi głosowanie przeciwko wnioskom dotyczącym określonej liczby spraw w wyjątkowych przypadkach] (33

| (43) | Po pierwsze, art. 2.1.4 umowy wspólników zawiera wykaz spraw, w których Bertelsmann będzie wyjątkowo miał prawo weta. Dotyczy to w szczególności zmiany umowy spółki, zmiany audytorów, wszelkich zmian zasad wypłaty dywidendy, wszelkich zmian w zasadach zarządzania, podwyższenia kapitału, znacznego zwiększenia zadłużenia oraz zaangażowania nowego podmiotu w jakąkolwiek nową działalność, która nie wchodzi w zakres przedmiotu jego działalności. W odniesieniu do tych praw weta Komisja zauważa, że zgodnie z pkt 66 skonsolidowanego obwieszczenia dotyczącego kwestii jurysdykcyjnych sprawy te nie dotyczą decyzji strategicznych nowego podmiotu. Prawo weta posiadane przez Bertelsmanna dotyczy spraw, które odnoszą się do istnienia nowego podmiotu, a zatem nie może jako takie przyznawać mu wspólnej kontroli nad nowym podmiotem. Te prawa weta muszą raczej odpowiadać prawom weta, które są zwykle przyznawane udziałowcom mniejszościowym w celu ochrony ich interesów finansowych jako inwestorów we wspólnym przedsiębiorstwie. |
| --- | --- |

(43)

Po pierwsze, art. 2.1.4 umowy wspólników zawiera wykaz spraw, w których Bertelsmann będzie wyjątkowo miał prawo weta. Dotyczy to w szczególności zmiany umowy spółki, zmiany audytorów, wszelkich zmian zasad wypłaty dywidendy, wszelkich zmian w zasadach zarządzania, podwyższenia kapitału, znacznego zwiększenia zadłużenia oraz zaangażowania nowego podmiotu w jakąkolwiek nową działalność, która nie wchodzi w zakres przedmiotu jego działalności. W odniesieniu do tych praw weta Komisja zauważa, że zgodnie z pkt 66 skonsolidowanego obwieszczenia dotyczącego kwestii jurysdykcyjnych sprawy te nie dotyczą decyzji strategicznych nowego podmiotu. Prawo weta posiadane przez Bertelsmanna dotyczy spraw, które odnoszą się do istnienia nowego podmiotu, a zatem nie może jako takie przyznawać mu wspólnej kontroli nad nowym podmiotem. Te prawa weta muszą raczej odpowiadać prawom weta, które są zwykle przyznawane udziałowcom mniejszościowym w celu ochrony ich interesów finansowych jako inwestorów we wspólnym przedsiębiorstwie.

| (44) | W art. 2.1.4 umowy wspólników przyznano Bertelsmannowi prawo weta również w odniesieniu do określonych rodzajów inwestycji. W szczególności Bertelsmann zachowa prawo do nie popierania propozycji Bouygues odnośnie do (i) wszelkich inwestycji, sprzedaży lub nabycia udziałów, przedsiębiorstw i aktywów za kwotę przekraczającą [kwota progu] EUR na transakcję; (ii) wszelkiego nabycia praw do treści audiowizualnych przekraczających [kwota progu] EUR na transakcję rocznie; (iii) wszelkich uzgodnień handlowych dotyczących dystrybucji, których wartość przekracza [kwota progu] EUR na transakcję rocznie; (iv) tworzenia jakiegokolwiek wspólnego przedsiębiorstwa lub spółki lub innej gwarancji na kwotę przekraczającą [kwota progu] EUR rocznie dla każdego lub każdej z nich oraz (v) każdego rozpoczęcia sporu prawnego dotyczącego kwoty przekraczającej [kwota progu] EUR. W tym względzie Komisja zauważa, że progi określone w umowie wspólników przekraczają wartość prawie wszystkich inwestycji TF1 w ciągu ostatnich 10 lat (oraz wszystkich inwestycji M6) (34). Prawa weta posiadane przez Bertelsmanna nie są zatem na tyle szerokie, aby uzyskał prawo weta w sprawach dotyczących normalnego prowadzenia działalności nowego podmiotu. Biorąc pod uwagę ustalone kwoty, te prawa weta odpowiadają prawom, które zwykle chronią udziałowców mniejszościowych. |
| --- | --- |

(44)

W art. 2.1.4 umowy wspólników przyznano Bertelsmannowi prawo weta również w odniesieniu do określonych rodzajów inwestycji. W szczególności Bertelsmann zachowa prawo do nie popierania propozycji Bouygues odnośnie do (i) wszelkich inwestycji, sprzedaży lub nabycia udziałów, przedsiębiorstw i aktywów za kwotę przekraczającą [kwota progu] EUR na transakcję; (ii) wszelkiego nabycia praw do treści audiowizualnych przekraczających [kwota progu] EUR na transakcję rocznie; (iii) wszelkich uzgodnień handlowych dotyczących dystrybucji, których wartość przekracza [kwota progu] EUR na transakcję rocznie; (iv) tworzenia jakiegokolwiek wspólnego przedsiębiorstwa lub spółki lub innej gwarancji na kwotę przekraczającą [kwota progu] EUR rocznie dla każdego lub każdej z nich oraz (v) każdego rozpoczęcia sporu prawnego dotyczącego kwoty przekraczającej [kwota progu] EUR. W tym względzie Komisja zauważa, że progi określone w umowie wspólników przekraczają wartość prawie wszystkich inwestycji TF1 w ciągu ostatnich 10 lat (oraz wszystkich inwestycji M6) (34

| (45) | W związku z powyższym Komisja uważa zatem, że Bertelsmann nie będzie sprawował wspólnej kontroli nad nowym podmiotem dzięki prawom weta określonym w art. 2.1.4 umowy wspólników. |
| --- | --- |

(45)

W związku z powyższym Komisja uważa zatem, że Bertelsmann nie będzie sprawował wspólnej kontroli nad nowym podmiotem dzięki prawom weta określonym w art. 2.1.4 umowy wspólników.

| (46) | Pierwszy prezes zarządu nowego podmiotu zostanie mianowany przez Bouygues i Bertelsmanna (35) i będzie jednym z czterech członków rady dyrektorów mianowanych przez Bouygues. W okresie zamrożenia kapitału (36) Bouygues może, po skonsultowaniu się z Bertelsmannem, odwołać prezesa zarządu nowego podmiotu, przy czym Bertelsmann nie może zawetować decyzji ostatecznej. Jeżeli chodzi o mianowanie przyszłych prezesów zarządu, Bouygues będzie musiało przygotować wykaz [...] kandydatów [...], a Bertelsmann będzie mógł zawetować jednego z kandydatów (37). W związku z tym ostateczna decyzja w kwestii wyboru [prezesa zarządu] będzie należała do Bouygues, chyba że Bertelsmann uzna, że kandydat budzi poważne zastrzeżenia etyczne (38). [...] (39). Wynika z tego, że zarówno w okresie zamrożenia kapitału, jak i po jego upływie, ostateczne decyzje dotyczące mianowania i odwołania prezesa zarządu nowego podmiotu będzie należała do Bouygues. Bertelsmann będzie miał prawo weta jedynie w sprawie [...] oraz w sprawie mianowania kandydata, co do którego Bertelsmann będzie miał poważne zastrzeżenia etyczne. Z drugiej strony Bertelsmann nie będzie mógł zawetować odwołania prezesa zarządu. W związku z powyższym prawa weta posiadane przez Bertelsmanna w procesie mianowania prezesa zarządu nowego podmiotu są zbliżone do prawa do konsultacji, odpowiadającego prawom, które zwykle chronią udziałowców mniejszościowych. Komisja zauważa również, że Bouygues będzie mogło bezzwłocznie odwołać pierwszego prezesa zarządu nowego podmiotu. |
| --- | --- |

(46)

Pierwszy prezes zarządu nowego podmiotu zostanie mianowany przez Bouygues i Bertelsmanna (35

36

37

38

39

| (47) | Komisja uważa zatem, że Bertelsmann nie będzie sprawował wspólnej kontroli nad nowym podmiotem dzięki zaangażowaniu w proces mianowania i odwoływania prezesa zarządu nowego podmiotu. |
| --- | --- |

(47)

Komisja uważa zatem, że Bertelsmann nie będzie sprawował wspólnej kontroli nad nowym podmiotem dzięki zaangażowaniu w proces mianowania i odwoływania prezesa zarządu nowego podmiotu.

| (48) | Jeżeli chodzi o biznesplan i budżet, Komisja zauważa, że w art. 2.2.1 umowy wspólników ustanowiono komitet audytowy odpowiedzialny za przygotowanie budżetu i biznesplanu, w skład której wejdzie członek rady dyrektorów mianowany przez Bouygues i członek rady dyrektorów mianowany przez Bertelsmanna (40). [Bouygues i Bertelsmann uzgodnią pierwszy biznesplan] (41). Ponadto przyszłe biznesplany, wobec których Bertelsmann będzie mógł wyrazić sprzeciw tylko wtedy, gdy uzna je za niezgodne z interesem korporacyjnym nowego podmiotu (42), będą musiały uwzględniać wartości docelowe dotyczące przychodów, synergii i inwestycji uzgodnione przez Bouygues i Bertelsmanna (43). W związku z tym [w odniesieniu do przyszłych biznesplanów Bouygues będzie mogło, dzięki dysponowaniu głosem decydującym, narzucić swoją decyzję w radzie dyrektorów] (44). Te przyszłe biznesplany i budżety stanowią strategiczne decyzje nowego podmiotu. |
| --- | --- |

(48)

Jeżeli chodzi o biznesplan i budżet, Komisja zauważa, że w art. 2.2.1 umowy wspólników ustanowiono komitet audytowy odpowiedzialny za przygotowanie budżetu i biznesplanu, w skład której wejdzie członek rady dyrektorów mianowany przez Bouygues i członek rady dyrektorów mianowany przez Bertelsmanna (40

41

42

43

44

| (49) | Komisja uważa zatem, że Bertelsmann nie będzie sprawował wspólnej kontroli nad nowym podmiotem dzięki mechanizmowi konsultowania i przyjmowania przyszłych biznesplanów i budżetów nowego podmiotu. |
| --- | --- |

(49)

Komisja uważa zatem, że Bertelsmann nie będzie sprawował wspólnej kontroli nad nowym podmiotem dzięki mechanizmowi konsultowania i przyjmowania przyszłych biznesplanów i budżetów nowego podmiotu.

| (50) | W związku z tym Komisja zauważa, że nie ma żadnego prawa, które dawałoby Bertelsmannowi prawo weta wobec strategicznych decyzji dotyczących nowego podmiotu. |
| --- | --- |

(50)

W związku z tym Komisja zauważa, że nie ma żadnego prawa, które dawałoby Bertelsmannowi prawo weta wobec strategicznych decyzji dotyczących nowego podmiotu.

(C)   Wspólne wykonywanie praw głosu

| (51) | Jeżeli chodzi o zgromadzenia wspólników, poza sprawami, o których mowa w art. 2.1.4 umowy wspólników (omówionymi w pkt (43)–(45) powyżej), Bertelsmann nie będzie mógł sprzeciwić się stanowisku przyjętemu przez Bouygues. |
| --- | --- |

(51)

Jeżeli chodzi o zgromadzenia wspólników, poza sprawami, o których mowa w art. 2.1.4 umowy wspólników (omówionymi w pkt (43)–(45) powyżej), Bertelsmann nie będzie mógł sprzeciwić się stanowisku przyjętemu przez Bouygues.

| (52) | W ramach rady dyrektorów, oprócz spraw określonych w art. 2.1.4 umowy wspólników oraz mianowania prezesa zarządu nowego podmiotu (omówionych w pkt (43)–(47) powyżej), Bertelsmann posiada jednak prawo sprzeciwu wobec każdej decyzji, którą uzna za niezgodną z prawem lub interesem korporacyjnym nowego podmiotu (art. 2.1.2 umowy wspólników). |
| --- | --- |

(52)

W ramach rady dyrektorów, oprócz spraw określonych w art. 2.1.4 umowy wspólników oraz mianowania prezesa zarządu nowego podmiotu (omówionych w pkt (43)–(47) powyżej), Bertelsmann posiada jednak prawo sprzeciwu wobec każdej decyzji, którą uzna za niezgodną z prawem lub interesem korporacyjnym nowego podmiotu (art. 2.1.2 umowy wspólników).

| (53) | Pojęcie interesu korporacyjnego nie podlega szczególnym warunkom. Jak zwrócił uwagę Bouygues, (i) wyjątek przewidziany w art. 2.1.2 umowy wspólników jest jednak zwyczajowy i nie jest szczególny dla sektora audiowizualnego, (ii) i ma mieć zastosowanie jedynie w sytuacjach nadzwyczajnych, (iii) ponieważ jego celem jest zapobieżenie ewentualnej odpowiedzialności cywilnej lub karnej członków mianowanych przez Bertelsmanna (45). Komisja stwierdza zatem, że zakres wyjątku jest ograniczony. |
| --- | --- |

(53)

Pojęcie interesu korporacyjnego nie podlega szczególnym warunkom. Jak zwrócił uwagę Bouygues, (i) wyjątek przewidziany w art. 2.1.2 umowy wspólników jest jednak zwyczajowy i nie jest szczególny dla sektora audiowizualnego, (ii) i ma mieć zastosowanie jedynie w sytuacjach nadzwyczajnych, (iii) ponieważ jego celem jest zapobieżenie ewentualnej odpowiedzialności cywilnej lub karnej członków mianowanych przez Bertelsmanna (45

| (54) | Wynika z tego, że zgodnie z warunkami umowy wspólników Bertelsmann nie będzie w stanie de iure wywierać decydującego wpływu na nowy podmiot. Należy jednak ocenić, czy wspólne wykonywanie praw głosu może również mieć miejsce de facto. |
| --- | --- |

(54)

Wynika z tego, że zgodnie z warunkami umowy wspólników Bertelsmann nie będzie w stanie de iure

de facto

| (55) | Po pierwsze, Bertelsmann posiada wiedzę fachową dotyczącą sektora audiowizualnego, która wykracza poza działalność nowego podmiotu. Ponadto nawet jeżeli Bertelsmann nie będzie mógł narzucić swego stanowiska, Bouygues i Bertelsmann będą musiały konsultować się ze sobą, aby podjąć próbę uzgodnienia wspólnego stanowiska w sprawie głosowania przed każdym posiedzeniem rady dyrektorów lub zgromadzeniem wspólników nowego podmiotu. W związku z tym nie można wykluczyć, że Bouygues i Bertelsmann mogłyby występować jako jeden podmiot w organach decyzyjnych nowego podmiotu. Ponadto przyszły prezes zarządu nowego podmiotu będzie nadal pełnił kilka funkcji w Bertelsmannie (46). |
| --- | --- |

(55)

Po pierwsze, Bertelsmann posiada wiedzę fachową dotyczącą sektora audiowizualnego, która wykracza poza działalność nowego podmiotu. Ponadto nawet jeżeli Bertelsmann nie będzie mógł narzucić swego stanowiska, Bouygues i Bertelsmann będą musiały konsultować się ze sobą, aby podjąć próbę uzgodnienia wspólnego stanowiska w sprawie głosowania przed każdym posiedzeniem rady dyrektorów lub zgromadzeniem wspólników nowego podmiotu. W związku z tym nie można wykluczyć, że Bouygues i Bertelsmann mogłyby występować jako jeden podmiot w organach decyzyjnych nowego podmiotu. Ponadto przyszły prezes zarządu nowego podmiotu będzie nadal pełnił kilka funkcji w Bertelsmannie (46

| (56) | Bouygues posiada jednak również wiedzę fachową dotyczącą sektora audiowizualnego i nie będzie w tym względzie zależne od Bertelsmanna. Ponadto Bertelsmann nie będzie miał znaczących relacji biznesowych z nowym podmiotem (47). Bouygues zachowuje również prawo do odwołania prezesa zarządu nowego podmiotu, a Bertelsmann nie może się sprzeciwić tej decyzji. |
| --- | --- |

(56)

Bouygues posiada jednak również wiedzę fachową dotyczącą sektora audiowizualnego i nie będzie w tym względzie zależne od Bertelsmanna. Ponadto Bertelsmann nie będzie miał znaczących relacji biznesowych z nowym podmiotem (47

| (57) | Wynika z tego, że nie ma dowodów na to, aby Bouygues i Bertelsmanna łączyły silne wspólne interesy. |
| --- | --- |

(57)

Wynika z tego, że nie ma dowodów na to, aby Bouygues i Bertelsmanna łączyły silne wspólne interesy.

| (58) | Wobec braku takich interesów Komisja uważa, że możliwość powstawania zmiennych sojuszy pomiędzy udziałowcami mniejszościowymi zwykle wyklucza stwierdzenie sprawowania de facto wspólnej kontroli. W przedmiotowym przypadku możliwe jest, że zarówno w kontekście rady dyrektorów, jak i na zgromadzeniu wspólników Bouygues może sprzymierzyć się z innymi udziałowcami mniejszościowymi w sprawach, w których Bertelsmann miałby interes w głosowaniu przeciwko Bouygues. |
| --- | --- |

(58)

Wobec braku takich interesów Komisja uważa, że możliwość powstawania zmiennych sojuszy pomiędzy udziałowcami mniejszościowymi zwykle wyklucza stwierdzenie sprawowania de facto

| (59) | Ponadto Komisja zauważa, że w przypadku sporu między Bouygues i Bertelsmannem Bertelsmann jest zobowiązany do utrzymania swoich udziałów tylko w okresie zamrożenia kapitału [czas trwania okresu zamrożenia kapitału]. Na koniec tego okresu Bertelsmann będzie mógł sprzedać swoje udziały, dając Bouygues prawo pierwszeństwa zakupu [ilość udziałów] udziałów. Pozostałe udziały mogą być swobodnie sprzedawane, [pod warunkiem że wybór nabywcy nie budzi zastrzeżeń dotyczących konkurencji]. Komisja przyjmuje zatem stanowisko, że w przypadku sporu przetrwanie nowego podmiotu nie zostałoby zagrożone. |
| --- | --- |

(59)

Ponadto Komisja zauważa, że w przypadku sporu między Bouygues i Bertelsmannem Bertelsmann jest zobowiązany do utrzymania swoich udziałów tylko w okresie zamrożenia kapitału [czas trwania okresu zamrożenia kapitału]. Na koniec tego okresu Bertelsmann będzie mógł sprzedać swoje udziały, dając Bouygues prawo pierwszeństwa zakupu [ilość udziałów] udziałów. Pozostałe udziały mogą być swobodnie sprzedawane, [pod warunkiem że wybór nabywcy nie budzi zastrzeżeń dotyczących konkurencji]. Komisja przyjmuje zatem stanowisko, że w przypadku sporu przetrwanie nowego podmiotu nie zostałoby zagrożone.

| (60) | Komisja stwierdza zatem, że umowy i umowa wspólników nie prowadzą de facto do wspólnego wykonywania praw głosu. |
| --- | --- |

(60)

Komisja stwierdza zatem, że umowy i umowa wspólników nie prowadzą de facto

(D)   Decydujący głos

| (61) | W każdym przypadku, zgodnie z pkt 82 skonsolidowanego obwieszczenia dotyczącego kwestii jurysdykcyjnych, aby istniała wspólna kontrola, głos decydujący nie powinien należeć tylko do jednej spółki dominującej, ponieważ prowadziłoby to do sprawowania wyłącznej kontroli przez spółkę dysponującą głosem decydującym. |
| --- | --- |

(61)

W każdym przypadku, zgodnie z pkt 82 skonsolidowanego obwieszczenia dotyczącego kwestii jurysdykcyjnych, aby istniała wspólna kontrola, głos decydujący nie powinien należeć tylko do jednej spółki dominującej, ponieważ prowadziłoby to do sprawowania wyłącznej kontroli przez spółkę dysponującą głosem decydującym.

| (62) | W przedmiotowym przypadku Bouygues będzie kontrolowało połowę składu rady dyrektorów, łącznie z prezesem zarządu (48), którego głos będzie decydujący. W rezultacie nie wydaje się, aby głos Bertelsmanna był konieczny w celu przyjęcia stanowiska Bouygues w radzie dyrektorów, chyba że chodzi o sprawy zastrzeżone w rozumieniu art. 2.1.4 umowy wspólników (w przypadku których nie można łączyć głosów). Również na zgromadzeniu wspólników Bertelsmann będzie mógł sprzeciwić się stanowisku Bouygues tylko w sprawach zastrzeżonych w rozumieniu art. 2.1.4 umowy wspólników (w przypadku których nie można łączyć głosów). |
| --- | --- |

(62)

W przedmiotowym przypadku Bouygues będzie kontrolowało połowę składu rady dyrektorów, łącznie z prezesem zarządu (48

| (63) | W związku z tym, ze względu na fakt, że Bouygues dysponuje głosem decydującym, Bertelsmann nie będzie sprawował wspólnej kontroli nad nowym podmiotem. |
| --- | --- |

(63)

W związku z tym, ze względu na fakt, że Bouygues dysponuje głosem decydującym, Bertelsmann nie będzie sprawował wspólnej kontroli nad nowym podmiotem.

(E)   Wyłączna kontrola nad nowym podmiotem

| (64) | Jak uzasadniono powyżej, Komisja zauważa, że Bouygues będzie mogło mianować połowę składu rady dyrektorów nowego podmiotu. Z uwagi na przepisy francuskiego kodeksu handlowego (49) prezes zarządu nowego podmiotu, który zostanie mianowany przez Bouygues, będzie miał głos decydujący w przypadku równej liczby głosów. W związku z tym Bouygues będzie mogło narzucać swoje decyzje radzie dyrektorów nowego podmiotu. Komisja zauważa, że prawa te dają Bouygues de iure wyłączną kontrolę nad nowym podmiotem. |
| --- | --- |

(64)

Jak uzasadniono powyżej, Komisja zauważa, że Bouygues będzie mogło mianować połowę składu rady dyrektorów nowego podmiotu. Z uwagi na przepisy francuskiego kodeksu handlowego (49

de iure

| (65) | Ponadto zgodnie z postanowieniami art. 2.5 umowy wspólników, z wyjątkiem spraw zastrzeżonych w rozumieniu art. 2.1.4 umowy wspólników (które nie dają wspólnej kontroli), na zgromadzeniach wspólników Bertelsmann musi głosować zgodnie ze stanowiskiem Bouygues. W związku z tym Bouygues będzie faktycznie kontrolować około 46 % praw głosu na zgromadzeniach wspólników nowego podmiotu. Według skonsolidowanych historycznych danych statystycznych przedstawionych przez Bouygues odpowiada to ponad połowie praw głosu faktycznie reprezentowanych na zgromadzeniach wspólników (50). W związku z tym Komisja zauważa, że Bouygues będzie również sprawować de facto wyłączną kontrolę nad nowym podmiotem. W poniższej tabeli przedstawiono skonsolidowane dane historyczne dotyczące uczestnictwa w zgromadzeniach wspólników TF1 i M6 od 2019 r.

  Tabela 1


  Skonsolidowane historyczne dane dotyczące uczestnictwa TF1 i M6









  Rok | Skonsolidowany poziom uczestnictwa | Szacowane udziały Bouygues | Poziom uczestnictwa Bouygues w stosunku do łącznych skonsolidowanych głosów |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2021 | [...] % | 46  % | [Ponad połowa] % |
| 2020 | [...] % | 46  % | [Ponad połowa] % |
| 2019 | [...] % | 46  % | [Ponad połowa] % |

(65)

Ponadto zgodnie z postanowieniami art. 2.5 umowy wspólników, z wyjątkiem spraw zastrzeżonych w rozumieniu art. 2.1.4 umowy wspólników (które nie dają wspólnej kontroli), na zgromadzeniach wspólników Bertelsmann musi głosować zgodnie ze stanowiskiem Bouygues. W związku z tym Bouygues będzie faktycznie kontrolować około 46 % praw głosu na zgromadzeniach wspólników nowego podmiotu. Według skonsolidowanych historycznych danych statystycznych przedstawionych przez Bouygues odpowiada to ponad połowie praw głosu faktycznie reprezentowanych na zgromadzeniach wspólników (50

de facto

Tabela 1

Tabela 1

Skonsolidowane historyczne dane dotyczące uczestnictwa TF1 i M6

Skonsolidowane historyczne dane dotyczące uczestnictwa TF1 i M6

Rok

Skonsolidowany poziom uczestnictwa

Szacowane udziały Bouygues

Poziom uczestnictwa Bouygues w stosunku do łącznych skonsolidowanych głosów

2021

[...] %

46  %

[Ponad połowa] %

2020

[...] %

46  %

[Ponad połowa] %

2019

[...] %

46  %

[Ponad połowa] %

Źródło: Odpowiedź Bouygues na drugi wniosek o udzielenie informacji, pytanie 3

Źródło:

| (66) | W związku z tym Komisja przyjmuje stanowisko, że Bouygues będzie sprawować wyłączną kontrolę nad nowym podmiotem zarówno pod względem prawnym, jak i faktycznym. |
| --- | --- |

(66)

W związku z tym Komisja przyjmuje stanowisko, że Bouygues będzie sprawować wyłączną kontrolę nad nowym podmiotem zarówno pod względem prawnym, jak i faktycznym.

(F)   Wniosek w sprawie charakteru kontroli nad nowym podmiotem

| (67) | Na podstawie powyższych przesłanek Komisja uważa, że nowy podmiot będzie podlegał wyłącznej kontroli Bouygues. |
| --- | --- |

(67)

Na podstawie powyższych przesłanek Komisja uważa, że nowy podmiot będzie podlegał wyłącznej kontroli Bouygues.

3.3.2.   Wniosek w sprawie zainteresowanych przedsiębiorstw w ramach transakcji

Wniosek w sprawie zainteresowanych przedsiębiorstw w ramach transakcji

| (68) | Komisja przyjmuje stanowisko, że ze względu na wyłączny charakter kontroli Bouygues nad nowym podmiotem, zainteresowanymi przedsiębiorstwami w ramach transakcji są Bouygues (w tym TF1), jako przedsiębiorstwo przejmujące, oraz M6, jako przedsiębiorstwo przejmowane. |
| --- | --- |

(68)

Komisja przyjmuje stanowisko, że ze względu na wyłączny charakter kontroli Bouygues nad nowym podmiotem, zainteresowanymi przedsiębiorstwami w ramach transakcji są Bouygues (w tym TF1), jako przedsiębiorstwo przejmujące, oraz M6, jako przedsiębiorstwo przejmowane.

3.4.   Wniosek w sprawie wymiaru unijnego transakcji

Wniosek w sprawie wymiaru unijnego transakcji

| (69) | Biorąc pod uwagę, że zarówno Bouygues, jak i M6 uzyskują we Francji ponad dwie trzecie swoich obrotów, Komisja uważa, że transakcja nie stanowi koncentracji o wymiarze unijnym. |
| --- | --- |

(69)

Biorąc pod uwagę, że zarówno Bouygues, jak i M6 uzyskują we Francji ponad dwie trzecie swoich obrotów, Komisja uważa, że transakcja nie stanowi koncentracji o wymiarze unijnym.

4.   WNIOSEK

WNIOSEK

| (70) | Komisja nie jest właściwa do oceny transakcji. |
| --- | --- |

(70)

Komisja nie jest właściwa do oceny transakcji.

| (71) | Niniejsza decyzja jest notyfikowana przedsiębiorstwu Iliad i publikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, bez żadnych elementów poufnych i tajemnic handlowych. |
| --- | --- |

(71)

Niniejsza decyzja jest notyfikowana przedsiębiorstwu Iliad i publikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

---

(1)  Dz.U. L 24 z 29.1.2004, s. 1 („rozporządzenie w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw”). Ze skutkiem od 1 grudnia 2009 r. Traktatem o funkcjonowaniu Unii Europejskiej („TFUE”) wprowadzono pewne zmiany, takie jak zastąpienie terminu „Wspólnota” terminem „Unia” oraz terminu „wspólny rynek” terminem „rynek wewnętrzny”. W niniejszej decyzji stosowana będzie terminologia TFUE.

1

(2)  Wezwanie do działania, załącznik 1.

2

(3)  30 listopada 2021 r., w odpowiedzi na wniosek Komisji o przedstawienie uwag („uwagi Bouygues”), Bouygues poinformowało Komisję, że wezwanie do działania zostało podpisane przez przewodniczącego rady dyrektorów Iliad SA, który nie posiada prawa do reprezentowania, a zatem nie może działać w imieniu i na rzecz Iliad SA. W piśmie zatwierdzającym (w rozumieniu art. 1156 akapit trzeci i art. 1998 akapit drugi francuskiego kodeksu cywilnego) i potwierdzającym przesłanym do Komisji 6 grudnia 2021 r. Iliad potwierdziło, że jego dyrektor zarządzający ustnie upoważnił przewodniczącego rady dyrektorów Iliad do przesłania do Komisji wezwania do działania (zob. w tym zakresie odpowiedź Iliad na pierwszy wniosek o udzielenie informacji). W związku z tym Komisja uważa, że wezwanie do działania przedłożone przez Iliad było ważne.

3

(4)  Skonsolidowane obwieszczenie Komisji dotyczące kwestii jurysdykcyjnych na mocy sprostowanego rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw (Dz.U. C 43 z 21.2.2009, s. 10, pkt 129) („skonsolidowane obwieszczenie dotyczące kwestii jurysdykcyjnych”).

4

(5)  Skonsolidowane obwieszczenie dotyczące kwestii jurysdykcyjnych, pkt 134.

5

(6)  Skonsolidowane obwieszczenie dotyczące kwestii jurysdykcyjnych, pkt 139.

6

(7)  Zob. analiza ADLC dotycząca możliwości zastosowania rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw wobec transakcji z 30 listopada 2021 r., s. 7, oraz uwagi Bouygues, s. 10.

7

(8)  Wezwanie do działania, s. 1-3.

8

(9)  Również wraz z M6.

9

(10)  Pierwszym prezesem zarządu nowego podmiotu będzie Nicolas de Tavernost, obecny przewodniczący rady dyrektorów M6.

10

(11)  Wezwanie do działania, załącznik 2, pkt 7.

11

(12)  Wezwanie do działania, załącznik 2, pkt 8.

12

(13)  Wezwanie do działania, załącznik 2, pkt 10–12.

13

(14)  Wezwanie do działania, załącznik 2, pkt 16–20.

14

(15)  Wezwanie do działania, załącznik 2, pkt 22–23.

15

(16)  Wezwanie do działania, załącznik 2, pkt 24–26.

16

(17)  Wezwanie do działania, załącznik 2, pkt 27–33.

17

(18)  Zob. analiza ADLC z 30 listopada 2021 r. dotycząca możliwości zastosowania rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw wobec transakcji, s. 7, oraz uwagi Bouygues, s. 10.

18

(19)  Uwagi Bouygues, s. 5.

19

(20)  Uwagi Bouygues, s. 8.

20

(21)  Uwagi Bouygues, s. 5–6.

21

(22)  Uwagi Bouygues, s. 5.

22

(23)  Uwagi Bouygues, s. 6.

23

(24)  Uwagi Bouygues, s. 6 i 9.

24

(25)  Uwagi Bouygues, s. 9.

25

(26)  Skonsolidowane obwieszczenie dotyczące kwestii jurysdykcyjnych, pkt 62.

26

(27)  Skonsolidowane obwieszczenie dotyczące kwestii jurysdykcyjnych, pkt 65.

27

(28)  Skonsolidowane obwieszczenie dotyczące kwestii jurysdykcyjnych, pkt 74.

28

(29)  Skonsolidowane obwieszczenie dotyczące kwestii jurysdykcyjnych, pkt 74–76.

29

(30)  Skonsolidowane obwieszczenie dotyczące kwestii jurysdykcyjnych, pkt 82.

30

(31)  Skonsolidowane obwieszczenie dotyczące kwestii jurysdykcyjnych, pkt 82.

31

(32)  Skonsolidowane obwieszczenie dotyczące kwestii jurysdykcyjnych, pkt 82.

32

(33)  Obowiązek ten nie obejmuje niezależnych członków zaproponowanych przez Bouygues lub Bertelsmanna.

33

(34)  Bouygues potwierdza, że od 2011 r. TF1 przekroczyło te progi tylko trzy razy, a M6 – nigdy. Ponadto w odpowiedzi na drugi wniosek o udzielenie informacji Bouygues potwierdziło, że – w stosownych przypadkach – konsolidacja danych historycznych pomiędzy grupami TF1 i M6 nie prowadzi do dalszego przekraczania progów określonych w art. 2.1.4 (zob. drugi wniosek o udzielenie informacji, odpowiedź na pytanie 2 i załącznik). Komisja uważa zatem, że progi są wystarczająco wysokie, aby Bertelsmann nie uzyskał prawa weta w sprawie decyzji strategicznych nowego podmiotu.

34

(35)  Umowa wspólników, art. 2.3.

35

(36)  Art. 3.2 umowy wspólników stanowi, że – poza sytuacjami wyjątkowymi – Bertelsmann musi zachować swoje udziały w nowym podmiocie przez [określony czas] („okres zamrożenia kapitału”).

36

(37)  Umowa wspólników, art. 2.3.

37

(38)  Umowa wspólników, art. 2.1.2.

38

(39)  Umowa wspólników, art. 2.3.

39

(40)  Umowa wspólników, art. 2.2.1.

40

(41)  Umowa wspólników, art. 2.2.1. Ponadto w odpowiedzi na drugi wniosek o udzielenie informacji Bouygues potwierdziło, że umowy dają mu możliwość zmiany biznesplanu w krótkim terminie i unieważnienia pierwszego budżetu (zob. drugi wniosek o udzielenie informacji, odpowiedź na pytanie 5 lit. b)).

41

(42)  Umowa wspólników, art. 2.1.2.

42

(43)  Umowa wspólników, art. 2.2.1.

43

(44)  Zob. pkt (62) poniżej.

44

(45)  Zob. drugi wniosek o udzielenie informacji, odpowiedź na pytanie 1.

45

(46)  Wezwanie do działania, załącznik 2, pkt 23.

46

(47)  W swej odpowiedzi na drugi wniosek o udzielenie informacji Bouygues potwierdziło, że istnieje zamiar zaprzestania relacji wewnątrzgrupowych pomiędzy M6 i Bertelsmannem (zob. drugi wniosek o udzielenie informacji, odpowiedź na pytanie 4 lit. b)). Bouygues podkreślił jednak, że nowy podmiot może, jak każdy inny podmiot gospodarczy, pozyskiwać treści lub usługi od spółek zależnych Bertelsmanna na warunkach rynkowych.

47

(48)  Sąd orzekł już, że – w rozumieniu rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw – niezależni przedstawiciele wyznaczeni przez udziałowców będą musieli koniecznie uwzględniać punkt widzenia osób, które ich wyznaczyły (zob. w tym zakresie wyrok Sądu z 23 lutego 2006 r. w sprawie T-282/02 Cementbouw Handel & Industrie/Komisja, pkt 74). Wobec braku dowodów przeciwnych Komisja jest zdania, że dwaj niezależni członkowie rady dyrektorów nowego podmiotu mianowani przez Bouygues będą działać zgodnie ze stanowiskiem Bouygues.

48

(49)  Francuski kodeks handlowy, art. L.225-37.

49

(50)  Zob. drugi wniosek o udzielenie informacji, odpowiedź na pytanie 3.

50

---