----

----

I Akty, których publikacja jest obowiązkowa

----

ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 1195/2006

z dnia 18 lipca 2006 r.

zmieniające załącznik IV do rozporządzenia (WE) nr 850/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 850/2004 (1), w szczególności jego art. 7 ust. 4 lit. a) i art. 14 ust. 3,

a także mając na uwadze, co następuje:

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Załącznik IV do rozporządzenia (WE) nr 850/2004 zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 18 lipca 2006 r.

W imieniu Rady

J. KORKEAOJA

Przewodniczący

----

(1)Dz.U. L 158 z 30.4.2004, str. 7.

----

ZAŁĄCZNIK

„ZAŁĄCZNIK IV

Wykaz substancji objętych przepisami dotyczącymi gospodarowania odpadami zawartymi w art. 7

----

(1)  Tam gdzie to stosowne stosuje się metodę obliczania określoną w europejskich normach EN 12766-1 i EN 12766-2.

(2)  Dopuszczalną wartość oblicza się dla PCDD oraz PCDF zgodnie z następującymi współczynnikami toksyczności (TEFs):

----

----

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1196/2006

z dnia 7 sierpnia 2006 r.

ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw (1), w szczególności jego art. 4 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 8 sierpnia 2006 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 7 sierpnia 2006 r.

W imieniu Komisji

Jean-Luc DEMARTY

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich

----

(1)Dz.U. L 337 z 24.12.1994, str. 66. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 386/2005 (Dz.U. L 62 z 9.3.2005, str. 3).

----

ZAŁĄCZNIK

do rozporządzenia Komisji z dnia 7 sierpnia 2006 r. ustanawiającego standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

----

(1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 750/2005 (Dz.U. L 126 z 19.5.2005, str. 12). Kod „999” odpowiada „innym pochodzeniom”.

----

----

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1197/2006

z dnia 7 sierpnia 2006 r.

zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2967/85 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania wspólnotowej skali klasyfikacji tusz wieprzowych

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny (1), w szczególności jego art. 2 oraz art. 4 ust. 6,

uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3220/84 z dnia 13 listopada 1984 r. ustanawiające wspólnotową skalę klasyfikacji tusz wieprzowych (2), w szczególności jego art. 5 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W rozporządzeniu (EWG) nr 2967/85 wprowadza się następujące zmiany:

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się do metod klasyfikacji, których dotyczy wniosek o dopuszczenie, zgodnie z art. 3 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2967/85, od dnia 1 lipca 2006 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 7 sierpnia 2006 r.

W imieniu Komisji

Mariann FISCHER BOEL

Czonek Komisji

----

(1)Dz.U. L 282 z 1.11.1975, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1913/2005 (Dz.U. L 307 z 25.11.2005, str. 2).

(2)Dz.U. L 301 z 20.11.1984, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3513/93 (Dz.U. L 320 z 22.12.1993, str. 5).

(3)Dz.U. L 285 z 25.10.1985, str. 39. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3127/94 (Dz.U. L 330 z 21.12.1994, str. 43).

----

----

DYREKTYWA RADY 2006/67/WE

z dnia 24 lipca 2006 r.

nakładająca na państwa członkowskie obowiązek utrzymywania minimalnych zapasów ropy naftowej lub produktów ropopochodnych

(Wersja ujednolicona)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (2),

a także mając na uwadze, co następuje:

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

1.   Państwa członkowskie przyjmują odpowiednie przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne w celu utrzymania na terytorium Wspólnoty, w sposób właściwy i z zastrzeżeniem przepisów art. 10, swoich własnych zapasów produktów naftowych na poziomie odpowiadającym, dla każdej z kategorii produktów naftowych wyszczególnionych w art. 2, co najmniej dziewięćdziesięciodniowej średniej dziennej konsumpcji wewnętrznej w poprzednim roku kalendarzowym, określonym w art. 4 ust. 2.

2.   Część konsumpcji wewnętrznej zaspokajanej przez pochodne ropy naftowej wydobytej ze złóż państwa członkowskiego może zostać pomniejszona o maksymalnie 25 % tej konsumpcji. O dystrybucji wewnętrznej wyniku takiej dedukcji decyduje dane państwo członkowskie.

Artykuł 2

Przy obliczaniu konsumpcji krajowej bierze się pod uwagę następujące kategorie produktów:

Dostawy paliw dla bunkrowania statków morskich nie są wliczane do obliczania konsumpcji wewnętrznej.

Artykuł 3

1.   Zapasy przechowywane zgodnie z przepisami art. 1 pozostają w całkowitej dyspozycji państw członkowskich w razie trudności zaopatrzenia w ropę. Państwa członkowskie wyposażają się w kompetencje prawne do podejmowania decyzji na temat przeznaczenia zapasów w podobnych sytuacjach.

Poza tymi sytuacjami państwa członkowskie dbają o zapewnienie dyspozycyjności i dostępności tych zapasów. Ustanawiają warunki identyfikacji, księgowania i kontroli zapasów.

2.   Państwa członkowskie dbają o stosowanie równych i niedyskryminacyjnych warunków, jeśli chodzi o przepisy odnoszące się do składowania.

Koszty wynikające ze składowania zgodnie z art. 1 muszą być przedstawiane w sposób przejrzysty. Pod tym względem państwa członkowskie mogą przyjąć środki w celu uzyskiwania odpowiednich informacji dotyczących kosztów składowania zgodnie z art. 1 oraz w celu udostępnienia tych informacji zainteresowanym stronom.

3.   W celu spełnienia wymogów ust. 1 i 2 państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o odwołaniu się do pomocy podmiotu lub agencji składującej, która ma za zadanie przechowywanie całości lub części zapasów.

Dwa lub więcej państw członkowskich może zadecydować o odwołaniu się do pomocy tego samego podmiotu lub agencji składującej. W takim przypadku ponoszą one solidarną odpowiedzialność za przestrzeganie zobowiązań wynikających z niniejszej dyrektywy.

Artykuł 4

1.   Państwa członkowskie przekazują Komisji zestawienie statystyczne dotyczące zapasów istniejących na koniec każdego miesiąca, sporządzone zgodnie z art. 5 ust. 2 i 3 i art. 6, uściślając liczbę dni średniej konsumpcji z poprzedniego roku kalendarzowego, jaką te zapasy stanowią. Zestawienie to musi zostać przekazane najpóźniej dwudziestego piątego dnia drugiego miesiąca następującego po miesiącu odniesienia.

2.   Obowiązek składowania przez dane państwo członkowskie opiera się na konsumpcji wewnętrznej poprzedniego roku kalendarzowego. Na początku każdego roku kalendarzowego, najpóźniej dnia 31 marca, państwa członkowskie muszą dokonać ponownego oszacowania wielkości swoich zobowiązań składowych i starać się przestrzegać nowych zobowiązań corocznie, gdy tylko okaże się to możliwe, oraz, niezależnie od okoliczności, najpóźniej dnia 31 lipca.

3.   W zestawieniu statystycznym zapasy materiałów pędnych do silników lotniczych na bazie nafty wykazywane są w odrębnej rubryce w kategorii, o której mowa w art. 2 lit. b).

Artykuł 5

1.   Zapasy, jakie należy utrzymywać w ramach obowiązku określonego w art. 1, mogą występować w postaci ropy naftowej i półproduktów, jak również w postaci wyrobów gotowych.

2.   W statystycznym zestawieniu zapasów istniejących na koniec każdego miesiąca:

3.   Komponenty paliw, w przypadku gdy są one przeznaczone do wytwarzania produktów końcowych wymienionych w art. 2, mogą zastępować produkty, do produkcji których są przeznaczone.

Artykuł 6

1.   Do celów obliczenia minimalnego poziomu zapasów, przewidzianego w art. 1, w zestawieniu statystycznym umieszcza się jedynie wielkości przechowywane zgodnie z art. 3 ust. 1.

2.   Na warunkach przewidzianych w ust. 1, do zapasów mogą zostać włączone:

3.   Zestawienie statystyczne nie uwzględnia w szczególności ropy naftowej znajdującej się w złożach, ilości paliw przeznaczonych na użytek żeglugi morskiej, podlegających tranzytowi bezpośredniemu, z wyjątkiem zapasów, o których mowa w art. 7 ust. 1, ilości znajdujących się w ropociągach, w cysternach samochodowych i kolejowych, w zbiornikach usytuowanych w punktach sprzedaży i u drobnych konsumentów.

W zestawieniu statystycznym nie uwzględnia się również ilości przechowywanych przez siły zbrojne oraz tych, które dla nich rezerwują spółki naftowe.

Artykuł 7

1.   W zastosowaniu niniejszej dyrektywy zapasy mogą, w ramach porozumień międzyrządowych, być tworzone na terytorium danego państwa członkowskiego na rachunek przedsiębiorstw, podmiotów lub agencji ustanowionych w innym państwie członkowskim. Zadaniem rządu danego państwa członkowskiego jest podjęcie decyzji, czy zapasy będą przechowywane poza terytorium danego kraju.

Państwo członkowskie, na którego terytorium zapasy te są składowane w ramach tego rodzaju umowy, nie może sprzeciwić się temu, aby zostały one przeniesione do innych państw, na których rachunek zapasy są przechowywane na mocy tej umowy. Sprawuje ono kontrolę nad zapasami zgodnie z procedurami określonymi w tej umowie, ale nie umieszcza ich w swoim zestawieniu statystycznym.

Wraz z zestawieniem statystycznym każde państwo członkowskie przekazuje Komisji sprawozdanie na temat zapasów przechowywanych na swoim własnym terytorium na rachunek innego państwa członkowskiego, jak również na temat zapasów przechowywanych w innych państwach członkowskich na swój własny rachunek. W obu tych przypadkach w sprawozdaniu wymienić należy miejsca składowania lub spółki przechowujące te zapasy, ilości i kategorie składowanych produktów lub składowanej ropy naftowej.

2.   Projekty umów, o których mowa w ust. 1 akapit pierwszy, przekazywane są Komisji, która może formułować swoje uwagi pod adresem zainteresowanych rządów. Umowy te, po ich zawarciu, notyfikowane są Komisji, która podaje je do wiadomości pozostałych państw członkowskich.

Umowy te spełniają następujące warunki:

3.   W przypadku kiedy zapasy, ustanawiane na mocy takich umów, nie stanowią własności przedsiębiorstwa, podmiotu lub agencji, na których spoczywa obowiązek przechowywania zapasów, ale są oddawane do dyspozycji tego przedsiębiorstwa, podmiotu lub agencji przez inne przedsiębiorstwo, podmiot lub agencję, spełnione są następujące warunki:

Artykuł 8

Państwa członkowskie przyjmują wszystkie konieczne przepisy i podejmują wszelkie środki konieczne do zapewniania dysponowania zapasami i nadzoru nad nimi. Ustanawiają one mechanizmy weryfikacji zapasów zgodnie z niniejszą dyrektywą.

Artykuł 9

Państwa członkowskie określają sankcje mające zastosowanie w przypadku pogwałcenia przepisów krajowych przyjętych w celu stosowania niniejszej dyrektywy i przyjmują wszelkie środki konieczne do wykonania tych przepisów. Przewidziane sankcje są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.

Artykuł 10

1.   W przypadku powstania trudności z zaopatrzeniem w ropę we Wspólnocie Komisja, na żądanie któregokolwiek państwa członkowskiego lub z własnej inicjatywy, organizuje konsultacje między państwami członkowskimi.

2.   Poza przypadkami naglącej konieczności lub w celu pokrycia niewielkich potrzeb lokalnych, przed konsultacjami przewidzianymi w ust. 1 państwa członkowskie powstrzymują się od korzystania ze swoich zapasów w ilościach, które spowodowałyby zmniejszenie tych zapasów poniżej obowiązkowego poziomu minimalnego.

3.   Państwa członkowskie informują Komisję o wszelkich poborach ze swoich zapasów rezerwowych i wskazują, w możliwie najkrótszym terminie:

Artykuł 11

Komisja przedkłada regularnie Radzie sprawozdanie dotyczące stanu zapasów utworzonych we Wspólnocie, a w szczególności, w danym przypadku, konieczności harmonizacji w celu zapewnienia dysponowania zapasami i nadzoru nad nimi.

Artykuł 12

Dyrektywa 68/414/EWG zostaje uchylona, bez uszczerbku dla zobowiązań państw członkowskich odnoszących się do terminów transpozycji do prawa krajowego i stosowania dyrektyw określonych w załączniku I część B.

Odesłania do uchylonej dyrektywy należy odczytywać jako odesłania do niniejszej dyrektywy, zgodnie z tabelą korelacji w załączniku II.

Artykuł 13

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 14

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 24 lipca 2006 r.

W imieniu Rady

M. PEKKARINEN

Przewodniczący

----

(1)Dz.U. C 226 E z 15.9.2005, str. 44.

(2)Dz.U. C 112 z 30.4.2004, str. 39.

(3)Dz.U. L 308 z 23.12.1968, str. 14. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 98/93/WE (Dz.U. L 358 z 31.12.1998, str. 100).

(4)  Patrz: załącznik I część A.

(5)Dz.U. L 228 z 16.8.1973, str. 1.

----

ZAŁĄCZNIK I

CZĘŚĆ A

Uchylona dyrektywa i jej zmiany

CZĘŚĆ B

Lista terminów transpozycji do prawa krajowego

(o których mowa w art. 12)

----

(1)  1 stycznia 2003 r. dla Republiki Greckiej w zakresie obowiązków wynikających z dyrektywy 98/93/WE, dotyczących uwzględniania ilości przeznaczonych dla zbiorników paliwowych międzynarodowego lotnictwa podczas obliczania spożycia wewnętrznego. Patrz: art. 4 dyrektywy 98/93/WE.

----

ZAŁĄCZNIK II

Tabela korelacji

----

II Akty, których publikacja nie jest obowiązkowa

Rada

----

DECYZJA RADY

z dnia 9 czerwca 2006 r.

w sprawie podpisania oraz tymczasowego stosowania umowy między Wspólnotą Europejską a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych

(2006/550/WE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,

uwzględniając wniosek Komisji,

a także mając na uwadze, co następuje:

STANOWI, CO NASTĘPUJE:

Artykuł 1

Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty podpisanie Umowy między Wspólnotą Europejską a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych, z zastrzeżeniem decyzji Rady w sprawie zawarcia tej Umowy.

Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Wspólnoty, z zastrzeżeniem jej zawarcia.

Artykuł 3

Do czasu wejścia w życie Umowa jest stosowana tymczasowo od pierwszego dnia pierwszego miesiąca następującego po dniu, w którym Strony dokonały wzajemnej notyfikacji zakończenia niezbędnych w tym celu procedur.

Artykuł 4

Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do dokonania notyfikacji przewidzianej w art. 8 ust. 2 Umowy.

Sporządzono w Luksemburgu, dnia 9 czerwca 2006 r.

W imieniu Rady

H. GORBACH

Przewodniczący

----

UMOWA

między Wspólnotą Europejską a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii dotycząca pewnych aspektów usług lotniczych

WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,

z jednej strony, oraz

BYŁA JUGOSŁOWIAŃSKA REPUBLIKA MACEDONII,

z drugiej strony,

(zwane dalej „Stronami”),

STWIERDZAJĄC, że zostały zawarte dwustronne umowy dotyczące usług lotniczych między kilkoma państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, zawierające postanowienia sprzeczne z prawem Wspólnoty Europejskiej.

STWIERDZAJĄC, że Wspólnota Europejska ma wyłączną kompetencję w zakresie poszczególnych aspektów, które mogą zostać włączone do umów dwustronnych dotyczących usług lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a państwami trzecimi,

STWIERDZAJĄC, że na mocy prawa Wspólnoty Europejskiej wspólnotowi przewoźnicy lotniczy ustanowieni w państwie członkowskim mają prawo do niedyskryminacyjnego dostępu do tras lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a państwami trzecimi,

UWZGLĘDNIAJĄC umowy między Wspólnotą Europejską a niektórymi państwami trzecimi, przewidujące dla obywateli tych państw trzecich możliwość nabywania prawa własności przewoźników lotniczych licencjonowanych zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej,

UZNAJĄC, że postanowienia dwustronnych umów dotyczących usług lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, które są niezgodne z prawem Wspólnoty Europejskiej, muszą być doprowadzone do zgodności z tym prawem celem ustanowienia solidnej podstawy prawnej dla świadczenia usług lotniczych między Wspólnotą Europejską a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, a także w celu zachowania kontynuacji takich usług lotniczych,

STWIERDZAJĄC, że w ramach tych negocjacji celem Wspólnoty Europejskiej nie jest zwiększenie ogólnej wielkości przewozów lotniczych między Wspólnotą Europejską a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii ani naruszenie równowagi między wspólnotowymi przewoźnikami lotniczymi a przewoźnikami lotniczymi z Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, ani negocjowanie zmian w postanowieniach odnoszących się do praw przewozowych zawartych w obecnie obowiązujących umowach dwustronnych dotyczących usług lotniczych,

UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:

Artykuł 1

Postanowienia ogólne

1.   Do celów niniejszej Umowy „państwa członkowskie” oznaczają państwa członkowskie Wspólnoty Europejskiej.

2.   Zawarte w każdej z umów wymienionych w załączniku I odniesienia do obywateli państwa członkowskiego będącego stroną takiej umowy są rozumiane jako odniesienia do obywateli państw członkowskich Wspólnoty Europejskiej.

3.   Zawarte w każdej z umów wymienionych w załączniku I odniesienia do przewoźników lotniczych lub przedsiębiorstw lotniczych z państwa członkowskiego będącego stroną takiej umowy są rozumiane jako odniesienia do przewoźników lotniczych lub przedsiębiorstw lotniczych wyznaczonych przez to państwo członkowskie.

Artykuł 2

Wyznaczenie przez państwo członkowskie

1.   Postanowienia ust. 2 i 3 niniejszego artykułu zastępują odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych odpowiednio w załączniku II lit. a) i b) w odniesieniu do, odpowiednio, wyznaczenia przez zainteresowane państwo członkowskie przewoźnika lotniczego, upoważnień oraz zezwoleń udzielonych mu przez Byłą Jugosłowiańską Republikę Macedonii oraz odmowy, cofnięcia, zawieszenia lub ograniczenia upoważnień lub zezwoleń udzielonych przewoźnikowi lotniczemu.

2.   Po otrzymaniu wyznaczenia dokonanego przez państwo członkowskie Była Jugosłowiańska Republika Macedonii udziela właściwych upoważnień i zezwoleń w najkrótszym przewidzianym przez procedury terminie, pod warunkiem że:

3.   Była Jugosłowiańska Republika Macedonii może odmówić, cofnąć, zawiesić lub ograniczyć upoważnienia lub zezwolenia wydane przewoźnikowi lotniczemu wyznaczonemu przez państwo członkowskie, jeżeli:

Wykonując swoje prawa na mocy niniejszego ustępu, Była Jugosłowiańska Republika Macedonii nie stosuje dyskryminacji między wspólnotowymi przewoźnikami lotniczymi ze względu na ich narodowość.

Artykuł 3

Prawa dotyczące kontroli regulacyjnej

1.   Postanowienia ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają artykuły wymienione w załączniku II lit. c).

2.   Jeżeli państwo członkowskie wyznaczyło przewoźnika lotniczego, nad którym kontrolę regulacyjną sprawuje i utrzymuje inne państwo członkowskie, prawa Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii wynikające z postanowień dotyczących bezpieczeństwa zawartych w umowie między państwem członkowskim, które wyznaczyło danego przewoźnika lotniczego, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii mają w równym stopniu zastosowanie w stosunku do przyjmowania, wykonywania lub utrzymywania norm bezpieczeństwa przez to inne państwo członkowskie oraz do zezwolenia eksploatacyjnego tego przewoźnika lotniczego.

Artykuł 4

Opodatkowanie paliwa lotniczego

1.   Postanowienia ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych w załączniku II lit. d).

2.   Nie naruszając jakiegokolwiek innego postanowienia stanowiącego inaczej, żadne z postanowień każdej z umów wymienionych w załączniku II lit. d) nie uniemożliwia państwu członkowskiemu nakładania podatków, należności, ceł, opłat lub obciążeń na paliwo dostarczane na jego terytorium w celu użycia przez statek powietrzny wyznaczonego przewoźnika lotniczego z Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, operującego między punktem na terytorium tego państwa członkowskiego a innym punktem znajdującym się na terytorium tego państwa członkowskiego lub na terytorium innego państwa członkowskiego.

Artykuł 5

Taryfy za przewóz wewnątrz Wspólnoty Europejskiej

1.   Postanowienia ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają artykuły wymienione w załączniku II lit. e).

2.   Taryfy pobierane przez przewoźnika(-ów) lotniczego(-ych) wyznaczonego(-ych) przez Byłą Jugosłowiańską Republikę Macedonii zgodnie z umową wymienioną w załączniku 1, zawierającą postanowienie wymienione w załączniku II lit. e), za przewóz w całości wewnątrz Wspólnoty Europejskiej podlegają prawu Wspólnoty Europejskiej.

Artykuł 6

Załączniki do Umowy

Załączniki do niniejszej Umowy stanowią jej integralną część.

Artykuł 7

Zmiany lub poprawki

Zmiany lub poprawki do niniejszej Umowy mogą zostać dokonane przez Strony w każdym czasie za ich obopólną zgodą.

Artykuł 8

Wejście w życie i tymczasowe stosowanie

1.   Niniejsza Umowa wchodzi w życie po dokonaniu przez Strony wzajemnej pisemnej notyfikacji zakończenia ich wewnętrznych procedur niezbędnych do wejścia w życie Umowy.

2.   Nie naruszając ust. 1, Strony zgadzają się na tymczasowe stosowanie niniejszej Umowy od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu, w którym Strony dokonały wzajemnej notyfikacji zakończenia niezbędnych w tym celu procedur.

3.   Umowy oraz inne ustalenia między państwami członkowskimi a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, które w dniu podpisania niniejszej Umowy nie weszły jeszcze w życie i nie są tymczasowo stosowane, zostały wymienione w załączniku I lit. b). Niniejszą Umowę stosuje się do wszystkich takich umów i ustaleń z dniem ich wejścia w życie lub rozpoczęcia tymczasowego stosowania.

Artykuł 9

Wygaśnięcie Umowy

1.   W przypadku wygaśnięcia umowy wymienionej w załączniku I, wygasają jednocześnie wszystkie postanowienia niniejszej Umowy odwołujące się do danej umowy wymienionej w załączniku I.

2.   W przypadku wygaśnięcia wszystkich umów wymienionych w załączniku I, wygasa jednocześnie niniejsza Umowa.

W DOWÓD CZEGO niżej podpisani, należycie w tym celu umocowani, złożyli podpisy pod niniejszą Umową.

Sporządzono w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach w Luksemburgu, dnia dziewiątego czerwca dwa tysiące szóstego roku w każdym z języków urzędowych Stron.

ZAŁĄCZNIK I

Wykaz umów, o których mowa w art. 1 niniejszej Umowy

ZAŁĄCZNIK II

Wykaz artykułów zawartych w umowach wymienionych w załączniku I, o których mowa w art. 2–5 niniejszej Umowy

ZAŁĄCZNIK III

Wykaz innych państw, o których mowa w art. 2 niniejszej Umowy

----

----

DECYZJA RADY

z dnia 24 lipca 2006 r.

w sprawie mianowania prezesa Wspólnotowego Urzędu Ochrony Odmian Roślin

(2006/551/WE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin (1), w szczególności jego art. 43 ust. 1 i 2,

uwzględniając komunikat przedstawiony przez Komisję w dniu 3 lipca 2006 r. po otrzymaniu opinii rady administracyjnej Wspólnotowego Urzędu Ochrony Odmian Roślin,

STANOWI, CO NASTĘPUJE:

Artykuł

Pan Bart KIEWIET, urodzony dnia 7 stycznia 1947 r., zostaje niniejszym mianowany prezesem Wspólnotowego Urzędu Ochrony Odmian Roślin na okres pięciu lat.

Jego kadencja rozpoczyna się od daty podjęcia przez niego obowiązków; data ta jest uzgadniana pomiędzy prezesem a radą administracyjną urzędu.

Sporządzono w Brukseli, dnia 24 lipca 2006 r.

W imieniu Rady

M. PEKKARINEN

Przewodniczący

----

(1)Dz.U. L 227 z 1.9.1994, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 873/2004 (Dz.U. L 162 z 30.4.2004, str. 38).

----

Komisja

----

DECYZJA KOMISJI

z dnia 3 sierpnia 2006 r.

zmieniająca załącznik XI do dyrektywy Rady 2003/85/WE w odniesieniu do wykazu laboratoriów uprawnionych do pracy z żywym wirusem pryszczycy na potrzeby produkcji szczepionki

(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 3447)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2006/552/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając dyrektywę Rady 2003/85/WE z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania pryszczycy, uchylającą dyrektywę 85/511/EWG i decyzje 89/531/EWG i 91/665/EWG oraz zmieniającą dyrektywę 92/46/EWG (1), w szczególności jej art. 67 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Załącznik XI część B do dyrektywy 2003/85/WE zostaje zastąpiony tekstem zawartym w Załączniku do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 3 lipca 2006 r.

Artykuł 3

Niniejsza decyzja jest skierowana do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 3 sierpnia 2006 r.

W imieniu Komisji

Markos KYPRIANOU

Członek Komisji

----

(1)Dz.U. L 306 z 22.11.2003, str. 1. Dyrektywa zmieniona decyzją Komisji 2005/615/WE (Dz.U. L 213 z 18.8.2005, str. 14).

----

ZAŁĄCZNIK

W załączniku XI do dyrektywy 2003/85/WE część B otrzymuje brzmienie:

„Laboratoria upoważnione do pracy z żywym wirusem pryszczycy na potrzeby produkcji szczepionki

----

----

DECYZJA KOMISJI

z dnia 4 sierpnia 2006 r.

w sprawie zakupu przez Wspólnotę szczepionki markerowej przeciw klasycznemu pomorowi świń w celu zwiększenia wspólnotowych zapasów tych szczepionek

(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 3461)

(2006/553/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii (1), w szczególności jej art. 6 ust. 2 i art. 8 ust. 2,

uwzględniając dyrektywę Rady 2001/89/WE z dnia 23 października 2001 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania klasycznego pomoru świń (2), w szczególności jej art. 18 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

1.   Wspólnota zakupi w trybie natychmiastowym 7 000 000 dawek szczepionki markerowej przeciw klasycznemu pomorowi świń.

2.   Wspólnota dokona uzgodnień dotyczących przechowywania i dystrybucji szczepionki, o której mowa w ust. 1.

Artykuł 2

Maksymalny koszt środków, o których mowa w art. 1, nie przekroczy 7 500 000 EUR.

Artykuł 3

Środki przewidziane w art. 1 ust. 2 są wykonywane przez Komisję we współpracy z dostawcami wybranymi w drodze zaproszenia do składania ofert.

Artykuł 4

Niniejsza decyzja jest skierowana do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 4 sierpnia 2006 r.

W imieniu Komisji

Markos KYPRIANOU

Członek Komisji

----

(1)Dz.U. L 224 z 18.8.1990, str. 19. Decyzja ostatnio zmieniona decyzją 2006/53/WE (Dz.U. L 29 z 2.2.2006, str. 37).

(2)Dz.U. L 316 z 1.12.2001, str. 5. Dyrektywa zmieniona Aktem przystąpienia z 2003 r.

----