# Dziennik Urzędowy C 115/2016

| | ISSN 1977-1002 |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | C 115 |
| | |
| Wydanie polskie | Informacje i zawiadomienia | Tom 591 kwietnia 2016 |

ISSN 1977-1002

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 115

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Tom 591 kwietnia 2016

---

| Powiadomienie nr | Spis treśći | Strona |
| --- | --- | --- |
| | II   Komunikaty |
| | KOMUNIKATY INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ |
| | Komisja Europejska |
| 2016/C 115/01 | Brak sprzeciwu wobec zgłoszonej koncentracji (Sprawa M.7874 – Warburg Pincus/General Atlantic/UniCredit/Pioneer US) (
  1
  ) | 1 |

Powiadomienie nr

Spis treśći

Strona

II   Komunikaty

KOMUNIKATY INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Komisja Europejska

2016/C 115/01

Brak sprzeciwu wobec zgłoszonej koncentracji (Sprawa M.7874 – Warburg Pincus/General Atlantic/UniCredit/Pioneer US) (
  1
  )

1

1

---

| | IV   Informacje |
| --- | --- |
| | INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ |
| | Rada |
| 2016/C 115/02 | Ogłoszenie skierowane do osób objętych środkami ograniczającymi przewidzianymi w decyzji Rady (WPZiB) 2015/1333, zmienionej decyzją Rady (WPZiB) 2016/478, i w rozporządzeniu Rady (UE) 2016/44, wykonywanym rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) 2016/466, w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii | 2 |
| 2016/C 115/03 | Ogłoszenie skierowane do podmiotów danych, wobec których mają zastosowanie środki ograniczające przewidziane w rozporządzeniu Rady (UE) 2016/44 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii | 3 |
| | Komisja Europejska |
| 2016/C 115/04 | Kursy walutowe euro | 4 |
| 2016/C 115/05 | Zawiadomienie Komisji – Wytyczne dotyczące interpretacji dyrektywy 2000/59/WE w sprawie portowych urządzeń do odbioru odpadów wytwarzanych przez statki i pozostałości ładunku | 5 |
| 2016/C 115/06 | Decyzja Komisji z dnia 31 marca 2016 r. w sprawie mianowania członków Komitetu Starszych Inspektorów Pracy na nową kadencję | 17 |
| | INFORMACJE PAŃSTW CZŁONKOWSKICH |
| 2016/C 115/07 | Informacje o zamknięciu łowisk przekazane przez państwa członkowskie | 20 |
| 2016/C 115/08 | Informacje o zamknięciu łowisk przekazane przez państwa członkowskie | 20 |
| 2016/C 115/09 | Informacje o zamknięciu łowisk przekazane przez państwa członkowskie | 21 |
| 2016/C 115/10 | Informacje o zamknięciu łowisk przekazane przez państwa członkowskie | 21 |

IV   Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Rada

2016/C 115/02

Ogłoszenie skierowane do osób objętych środkami ograniczającymi przewidzianymi w decyzji Rady (WPZiB) 2015/1333, zmienionej decyzją Rady (WPZiB) 2016/478, i w rozporządzeniu Rady (UE) 2016/44, wykonywanym rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) 2016/466, w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii

2

2016/C 115/03

Ogłoszenie skierowane do podmiotów danych, wobec których mają zastosowanie środki ograniczające przewidziane w rozporządzeniu Rady (UE) 2016/44 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii

3

Komisja Europejska

2016/C 115/04

Kursy walutowe euro

4

2016/C 115/05

Zawiadomienie Komisji – Wytyczne dotyczące interpretacji dyrektywy 2000/59/WE w sprawie portowych urządzeń do odbioru odpadów wytwarzanych przez statki i pozostałości ładunku

5

2016/C 115/06

Decyzja Komisji z dnia 31 marca 2016 r. w sprawie mianowania członków Komitetu Starszych Inspektorów Pracy na nową kadencję

17

INFORMACJE PAŃSTW CZŁONKOWSKICH

2016/C 115/07

Informacje o zamknięciu łowisk przekazane przez państwa członkowskie

20

2016/C 115/08

Informacje o zamknięciu łowisk przekazane przez państwa członkowskie

20

2016/C 115/09

Informacje o zamknięciu łowisk przekazane przez państwa członkowskie

21

2016/C 115/10

Informacje o zamknięciu łowisk przekazane przez państwa członkowskie

21

---

| | V   Ogłoszenia |
| --- | --- |
| | POSTĘPOWANIA ZWIĄZANE Z REALIZACJĄ POLITYKI KONKURENCJI |
| | Komisja Europejska |
| 2016/C 115/11 | Zgłoszenie zamiaru koncentracji (Sprawa M.7988 – Rhône Capital/AP/GardaWorld Security) – Sprawa, która może kwalifikować się do rozpatrzenia w ramach procedury uproszczonej (
  1
  ) | 22 |
| | INNE AKTY |
| | Komisja Europejska |
| 2016/C 115/12 | Zawiadomienie dla Nayefa Salama Muhammada Ujayma Al-Hababiego dodanego do wykazu, o którym mowa w art. 2, 3 i 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z organizacjami ISIL (Daisz) i Al-Kaida, na mocy rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/473 | 23 |

V   Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA ZWIĄZANE Z REALIZACJĄ POLITYKI KONKURENCJI

Komisja Europejska

2016/C 115/11

Zgłoszenie zamiaru koncentracji (Sprawa M.7988 – Rhône Capital/AP/GardaWorld Security) – Sprawa, która może kwalifikować się do rozpatrzenia w ramach procedury uproszczonej (
  1
  )

1

22

INNE AKTY

Komisja Europejska

2016/C 115/12

Zawiadomienie dla Nayefa Salama Muhammada Ujayma Al-Hababiego dodanego do wykazu, o którym mowa w art. 2, 3 i 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z organizacjami ISIL (Daisz) i Al-Kaida, na mocy rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/473

23

---

| | |
| --- | --- |
| | (1)   Tekst mający znaczenie dla EOG |

---

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG

1

| PL | |
| --- | --- |

PL

---

II Komunikaty

KOMUNIKATY INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Komisja Europejska

| 1.4.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 115/1 |
| --- | --- | --- | --- |

1.4.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 115/1

---

Brak sprzeciwu wobec zgłoszonej koncentracji

(Sprawa M.7874 – Warburg Pincus/General Atlantic/UniCredit/Pioneer US)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2016/C 115/01)

W dniu 22 marca 2016 r. Komisja podjęła decyzję o niewyrażaniu sprzeciwu wobec powyższej zgłoszonej koncentracji i uznaniu jej za zgodną z rynkiem wewnętrznym. Decyzja ta została oparta na art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1). Pełny tekst decyzji dostępny jest wyłącznie w języku angielskim i zostanie podany do wiadomości publicznej po uprzednim usunięciu ewentualnych informacji stanowiących tajemnicę handlową. Tekst zostanie udostępniony:

| — | w dziale dotyczącym połączeń przedsiębiorstw na stronie internetowej Komisji poświęconej konkurencji (http://ec.europa.eu/competition/mergers/cases/). Powyższa strona została wyposażona w różne funkcje pomagające odnaleźć konkretną decyzję w sprawie połączenia, w tym indeksy wyszukiwania według nazwy przedsiębiorstwa, numeru sprawy, daty i sektora, |
| --- | --- |

—

w dziale dotyczącym połączeń przedsiębiorstw na stronie internetowej Komisji poświęconej konkurencji (http://ec.europa.eu/competition/mergers/cases/). Powyższa strona została wyposażona w różne funkcje pomagające odnaleźć konkretną decyzję w sprawie połączenia, w tym indeksy wyszukiwania według nazwy przedsiębiorstwa, numeru sprawy, daty i sektora,

| — | w formie elektronicznej na stronie internetowej EUR-Lex (http://eur-lex.europa.eu/homepage.html?locale=pl) jako dokument nr 32016M7874. Strona EUR-Lex zapewnia internetowy dostęp do europejskiego prawa. |
| --- | --- |

—

w formie elektronicznej na stronie internetowej EUR-Lex (http://eur-lex.europa.eu/homepage.html?locale=pl) jako dokument nr 32016M7874. Strona EUR-Lex zapewnia internetowy dostęp do europejskiego prawa.

---

(1)  Dz.U. L 24 z 29.1.2004, s. 1.

---

IV Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Rada

| 1.4.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 115/2 |
| --- | --- | --- | --- |

1.4.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 115/2

---

Ogłoszenie skierowane do osób objętych środkami ograniczającymi przewidzianymi w decyzji Rady (WPZiB) 2015/1333, zmienionej decyzją Rady (WPZiB) 2016/478, i w rozporządzeniu Rady (UE) 2016/44, wykonywanym rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) 2016/466, w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii

(2016/C 115/02)

Osoby wyszczególnione w załącznikach II i IV do decyzji Rady (WPZiB) 2015/1333 (1), zmienionej decyzją Rady (WPZiB) 2016/478 (2), i w załączniku III do rozporządzenia Rady (UE) 2016/44 (3) w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii są o proszone o zwrócenie uwagi na poniższe informacje.

Rada Unii Europejskiej zdecydowała, że osoby wyszczególnione w wyżej wymienionych załącznikach powinny znaleźć się w wykazie osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi przewidzianymi w decyzji (WPZiB) 2015/1333 oraz w rozporządzeniu (UE) 2016/44 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii.

Zwraca się uwagę tych osób na możliwość wystąpienia do właściwych organów w odpowiednim państwie członkowskim (odpowiednich państwach członkowskich), które to organy wskazano na stronach internetowych wymienionych w załączniku IV do rozporządzenia (UE) 2016/44, o uzyskanie zezwolenia na skorzystanie z zamrożonych środków finansowych w celu zaspokojenia podstawowych potrzeb lub dokonania określonych płatności (por. art. 8 rozporządzenia).

Zwraca się również uwagę tych osób na to, że mogą one złożyć do Rady wniosek – wraz z dokumentami uzupełniającymi – o to, by decyzja o umieszczeniu ich w wyżej wspomnianym wykazie została ponownie rozważona. Wnioski takie należy przesyłać na następujący adres:

| Council of the European Union |
| --- |
| General Secretariat |
| DG C 1C |
| Rue de la Loi/Wetstraat 175 |
| 1048 Bruxelles/Brussel |
| BELGIQUE/BELGIË |
| Adres poczty elektronicznej: sanctions@consilium.europa.eu |

Council of the European Union

General Secretariat

DG C 1C

Rue de la Loi/Wetstraat 175

1048 Bruxelles/Brussel

BELGIQUE/BELGIË

Adres poczty elektronicznej: sanctions@consilium.europa.eu

Zwraca się również uwagę tych osób na możliwość zaskarżenia decyzji Rady do Sądu Unii Europejskiej zgodnie z warunkami określonymi w art. 275 akapit drugi oraz w art. 263 akapity czwarty i szósty Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

---

(1)  Dz.U. L 206 z 1.8.2015, s. 34.

(2)  Dz.U. L 85 z 1.4.2016, s. 48.

(3)  Dz.U. L 12 z 19.1.2016, s. 1.

---

| 1.4.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 115/3 |
| --- | --- | --- | --- |

1.4.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 115/3

---

Ogłoszenie skierowane do podmiotów danych, wobec których mają zastosowanie środki ograniczające przewidziane w rozporządzeniu Rady (UE) 2016/44 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii

(2016/C 115/03)

Uwagę podmiotów danych zwraca się na następujące informacje zgodnie z art. 12 rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (1):

Podstawą prawną tej operacji przetwarzania jest rozporządzenie Rady (UE) 2016/44 (2).

Administratorem tej operacji przetwarzania jest Rada Unii Europejskiej reprezentowana przez Dyrektora Generalnego DG C (Sprawy Zagraniczne, Rozszerzenie i Ochrona Ludności) Sekretariatu Generalnego Rady, a działem dokonującym operacji przetwarzania jest dział 1C, którego dane kontaktowe są następujące:

| Council of the European Union |
| --- |
| General Secretariat |
| DGC 1C |
| Rue de la Loi/Wetstraat 175 |
| 1048 Bruxelles/Brussel |
| BELGIQUE/BELGIË |
| Adres poczty elektronicznej: sanctions@consilium.europa.eu |

Council of the European Union

General Secretariat

DGC 1C

Rue de la Loi/Wetstraat 175

1048 Bruxelles/Brussel

BELGIQUE/BELGIË

Adres poczty elektronicznej: sanctions@consilium.europa.eu

Celem operacji przetwarzania jest ustanowienie i uaktualnianie wykazu osób objętych środkami ograniczającymi na mocy rozporządzenia (UE) 2016/44.

Podmioty danych są osobami fizycznymi, które spełniają kryteria umieszczenia w wykazie określone w tym rozporządzeniu.

Gromadzone dane osobowe obejmują: dane niezbędne do prawidłowej identyfikacji danych osób, uzasadnienie oraz wszelkie inne powiązane dane.

Gromadzone dane osobowe mogą być w razie potrzeby udostępniane Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych i Komisji.

Bez uszczerbku dla ograniczeń określonych w art. 20 ust. 1 lit. a) i d) rozporządzenia (WE) nr 45/2001, wnioski o dostęp, a także wnioski o poprawkę lub sprzeciwy będą rozpatrywane zgodnie z sekcją 5 decyzji Rady 2004/644/WE (3).

Dane osobowe będą przechowywane jeszcze przez 5 lat od momentu, gdy podmiot danych zostanie usunięty z wykazu osób objętych zamrożeniem aktywów lub gdy ważność danego środka wygaśnie, lub też przez okres trwania postępowania sądowego, jeżeli zostanie ono wszczęte.

Podmioty danych mogą odwołać się do Europejskiego Inspektora Ochrony Danych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001.

---

(1)  Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1.

(2)  Dz.U. L 12 z 19.1.2016, s. 1.

(3)  Dz.U. L 296 z 21.9.2004, s. 16.

---

Komisja Europejska

| 1.4.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 115/4 |
| --- | --- | --- | --- |

1.4.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 115/4

---

Kursy walutowe euro (1)

31 marca 2016 r.

(2016/C 115/04)

1 euro =

| | Waluta | Kurs wymiany |
| --- | --- | --- |
| USD | Dolar amerykański | 1,1385 |
| JPY | Jen | 127,90 |
| DKK | Korona duńska | 7,4512 |
| GBP | Funt szterling | 0,79155 |
| SEK | Korona szwedzka | 9,2253 |
| CHF | Frank szwajcarski | 1,0931 |
| ISK | Korona islandzka | |
| NOK | Korona norweska | 9,4145 |
| BGN | Lew | 1,9558 |
| CZK | Korona czeska | 27,051 |
| HUF | Forint węgierski | 314,12 |
| PLN | Złoty polski | 4,2576 |
| RON | Lej rumuński | 4,4718 |
| TRY | Lir turecki | 3,2118 |
| AUD | Dolar australijski | 1,4807 |
| CAD | Dolar kanadyjski | 1,4738 |
| HKD | Dolar Hongkongu | 8,8282 |
| NZD | Dolar nowozelandzki | 1,6411 |
| SGD | Dolar singapurski | 1,5304 |
| KRW | Won | 1 294,88 |
| ZAR | Rand | 16,7866 |
| CNY | Yuan renminbi | 7,3514 |
| HRK | Kuna chorwacka | 7,5255 |
| IDR | Rupia indonezyjska | 15 024,84 |
| MYR | Ringgit malezyjski | 4,4078 |
| PHP | Peso filipińskie | 52,284 |
| RUB | Rubel rosyjski | 76,3051 |
| THB | Bat tajlandzki | 40,018 |
| BRL | Real | 4,1174 |
| MXN | Peso meksykańskie | 19,5903 |
| INR | Rupia indyjska | 75,4298 |

Waluta

Kurs wymiany

USD

Dolar amerykański

1,1385

JPY

Jen

127,90

DKK

Korona duńska

7,4512

GBP

Funt szterling

0,79155

SEK

Korona szwedzka

9,2253

CHF

Frank szwajcarski

1,0931

ISK

Korona islandzka

NOK

Korona norweska

9,4145

BGN

Lew

1,9558

CZK

Korona czeska

27,051

HUF

Forint węgierski

314,12

PLN

Złoty polski

4,2576

RON

Lej rumuński

4,4718

TRY

Lir turecki

3,2118

AUD

Dolar australijski

1,4807

CAD

Dolar kanadyjski

1,4738

HKD

Dolar Hongkongu

8,8282

NZD

Dolar nowozelandzki

1,6411

SGD

Dolar singapurski

1,5304

KRW

Won

1 294,88

ZAR

Rand

16,7866

CNY

Yuan renminbi

7,3514

HRK

Kuna chorwacka

7,5255

IDR

Rupia indonezyjska

15 024,84

MYR

Ringgit malezyjski

4,4078

PHP

Peso filipińskie

52,284

RUB

Rubel rosyjski

76,3051

THB

Bat tajlandzki

40,018

BRL

Real

4,1174

MXN

Peso meksykańskie

19,5903

INR

Rupia indyjska

75,4298

---

(1)  Źródło: referencyjny kurs wymiany walut opublikowany przez EBC.

---

| 1.4.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 115/5 |
| --- | --- | --- | --- |

1.4.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 115/5

---

ZAWIADOMIENIE KOMISJI

Wytyczne dotyczące interpretacji dyrektywy 2000/59/WE w sprawie portowych urządzeń do odbioru odpadów wytwarzanych przez statki i pozostałości ładunku

(2016/C 115/05)

Streszczenie

Czerpiąc z doświadczeń zdobytych podczas monitorowania i oceniania procesu wdrażania dyrektywy 2000/59/WE w sprawie portowych urządzeń do odbioru odpadów wytwarzanych przez statki i pozostałości ładunku (1) przez ostatnie 15 lat, Komisja podjęła decyzję o wydaniu wykładni niektórych kluczowych przepisów dyrektywy dla dobra przejrzystości i pewności prawa.

Niniejsze zawiadomienie Komisji przedstawiono w celu wyjaśnienia poglądów Komisji na temat sposobu, w jaki należy wdrażać niektóre przepisy. Jego celem nie jest ani zmiana dyrektywy, ani naruszenie jurysdykcji Trybunału Sprawiedliwości w zakresie wykładni.

W zawiadomieniu w pierwszej kolejności określono główne zobowiązania w zakresie zapewnienia wystarczających i odpowiednich portowych urządzeń do odbioru odpadów oraz sposób odzwierciedlenia tych zobowiązań w kompleksowych planach odbioru i zagospodarowania odpadów dla każdego portu zgodnie z wymaganiami zawartymi w załączniku I do przedmiotowej dyrektywy.

Następnie w zawiadomieniu wskazano główne zobowiązania w odniesieniu do faktycznego wykorzystania tych urządzeń: wymóg odprowadzania odpadów wytwarzanych przez statki do portowych urządzeń do odbioru odpadów, zanim statek będzie mógł opuścić port oraz wyjątek od tego wymogu, gdy statek ma wystarczającą pojemność do składowania odpadów powstających na jego pokładzie.

Ponadto w zawiadomieniu Komisji zawarto wytyczne dotyczące stosowania wyłączeń w odniesieniu do głównych zobowiązań określonych w dyrektywie.

1.   WPROWADZENIE

W ramach dyrektywy 2000/59/WE w sprawie portowych urządzeń do odbioru odpadów wytwarzanych przez statki i pozostałości ładunku (zwanej dalej „dyrektywą” lub „dyrektywą w sprawie portowych urządzeń do odbioru odpadów”) dostosowuje się prawo Unii do międzynarodowych zobowiązań przewidzianych w konwencji MARPOL. Od czasu, gdy została przyjęta, konwencja MARPOL była kilkukrotnie zmieniana, a zmiany te zmierzały w kierunku stopniowego przejścia na całkowity zakaz zrzutów; uzyskano również nowe dane na temat wpływu zrzutów odpadów do morza na ekosystemy morskie.

Głównym celem dyrektywy jest ograniczenie zrzutów odpadów wytwarzanych przez statki i pozostałości ładunku do morza, a tym samym zwiększenie ochrony środowiska morskiego. W związku z tym dyrektywa stanowi kluczowe narzędzie w dążeniu do bardziej ekologicznego transportu morskiego, jak określono w komunikacie Komisji „Strategiczne cele i zalecenia w zakresie polityki transportu morskiego UE do 2018 r.”, w którym jednym z zaleceń jest osiągnięcie długoterminowego celu „zero odpadów i zero emisji” (2). Dyrektywa jest również głównym instrumentem prawnym UE służącym do ograniczenia ilości odpadów pochodzących ze źródeł znajdujących się na morzu zgodnie z siódmym programem działań w zakresie środowiska (3) i zobowiązaniami międzynarodowymi podjętymi przez UE i jej państwa członkowskie.

Komisja oceniła wdrażanie i skuteczność dyrektywy na przestrzeni czasu. W 2015 r. pomyślnie zakończono ocenę dyrektywy 2000/59/WE (4) w ramach programu sprawności i wydajności regulacyjnej. W ocenie skupiono się na takich kwestiach, jak znaczenie, skuteczność, efektywność, europejska wartość dodana i spójność dyrektywy, oraz wykazano, że w ramach wykonywania określonych kluczowych aspektów i wymagań dyrektywy państwa członkowskie na przestrzeni lat opracowały różne wykładnie i praktyki, w szczególności w odniesieniu do obowiązkowego odprowadzania odpadów wytwarzanych przez statki (art. 7), stosowania wyłączeń (art. 9) i przygotowania planów odbioru i zagospodarowania odpadów (art. 5). W ocenie stwierdzono, że wspomniane różnice w interpretacji i wykonaniu ograniczają skuteczność dyrektywy.

Niniejsze zawiadomienie Komisji odzwierciedla stosowaną przez nią wykładnię niektórych przepisów dyrektywy zgodnie z obowiązującym prawem międzynarodowym i prawem Unii (5). W związku z tym niniejsze zawiadomienie ma na celu zapewnienie państwom członkowskim wytycznych dotyczących sposobu interpretacji i wdrożenia tych przepisów. Jego celem nie jest zmiana dyrektywy ani naruszenie jurysdykcji Trybunału Sprawiedliwości w zakresie wykładni.

2.   PORTOWE URZĄDZENIA DO ODBIORU ODPADÓW

2.1.   Odpowiedniość

W art. 4 dyrektywy wymaga się, aby państwa członkowskie zapewniały dostępność portowych urządzeń do odbioru odpadów „odpowiednich do potrzeby statków zwykle korzystających z portu, bez powodowania niepotrzebnych opóźnień dla statków”. Na potrzeby określenia takiej odpowiedniości dyrektywa zawiera odniesienie do zdolności przyjęcia rodzajów oraz ilości odpadów wytwarzanych przez statki oraz pozostałości ładunku ze „statków zwykle korzystających z portu”, uwzględniając:

| — | potrzeby operacyjne korzystających z portu, |
| --- | --- |

—

potrzeby operacyjne korzystających z portu,

| — | rozmiar oraz lokalizację geograficzną portu, |
| --- | --- |

—

rozmiar oraz lokalizację geograficzną portu,

| — | typ statków zawijających do portu, |
| --- | --- |

—

typ statków zawijających do portu,

| — | wyłączenia przewidziane w art. 9. |
| --- | --- |

—

wyłączenia przewidziane w art. 9.

Pojęcie „odpowiedniości” zostało rozwinięte na szczeblu międzynarodowym (6) oraz regionalnym (7). Wyjaśniając różne aspekty odpowiedniości urządzeń, Komisja wzięła pod uwagę wytyczne przedstawione przez te organizacje.

Odpowiedniość dotyczy z jednej strony warunków operacyjnych, tj. dostosowania do potrzeb statków zwykle korzystających z portów i nieutrudniania statkom korzystania z urządzeń, oraz z drugiej strony ekologicznego zarządzania urządzeniami.

Jeżeli chodzi o niezbędne warunki operacyjne, Komisja podkreśla, że samo zapewnienie urządzeń nie musi oznaczać, że są one odpowiednie. Zła lokalizacja, skomplikowane procedury, ograniczona dostępność i nieracjonalnie wysokie koszty świadczonych usług to czynniki, które mogą zniechęcić do korzystania z urządzeń do odbioru odpadów. Aby portowe urządzenie do odbioru odpadów zostało uznane za odpowiednie, powinno być ono dostępne podczas zacumowania statku w porcie, mieć dogodną lokalizację i być łatwe w użyciu, przyjmować wszystkie rodzaje odpadów odprowadzanych zwykle do portu i kosztować tyle, aby nie zniechęcało to użytkowników (8). Jednocześnie Komisja podkreśla, że zarówno rozmiar, jak i lokalizacja geograficzna portu mogą ograniczyć techniczne i racjonalne możliwości w zakresie odbioru i gospodarowania odpadami.

Ponadto, aby spełnić kryteria efektywności środowiskowej i przyczynić się do poprawy środowiska morskiego, urządzenie musi umożliwić ostateczne odprowadzenie odpadów pochodzących ze statków w sposób ekologiczny. Zgodnie z dyrektywą w sprawie portowych urządzeń do odbioru odpadów odpady wytwarzane przez statki i pozostałości ładunku uznaje się za odpady w rozumieniu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy (9)
   (10) (dyrektywa ramowa w sprawie odpadów). W związku z tym art. 12 lit. g) zawiera wymóg, aby oczyszczanie, uzdatnianie lub odprowadzanie odpadów wytwarzanych przez statki oraz pozostałości ładunku odbywało się zgodnie dyrektywą ramową w sprawie odpadów oraz innymi odpowiednimi aktami prawnymi Unii dotyczącymi odpadów.

Zasady bezpiecznej dla środowiska gospodarki odpadami określono także w Międzynarodowej konwencji o kontroli transgranicznego przemieszczania i usuwania odpadów niebezpiecznych (konwencja bazylejska), której muszą przestrzegać strony konwencji. W art. 4 ust. 2 lit. b) konwencji bazylejskiej określono, że „każda strona podejmie odpowiednie środki w celu zapewnienia, w możliwie najszerszym zakresie, dostępności do właściwych i odpowiednio zlokalizowanych urządzeń służących do usuwania odpadów niebezpiecznych i innych odpadów w sposób bezpieczny dla środowiska, niezależnie od miejsca ich lokalizacji na terytorium strony”. Komisja uważa, że chociaż konwencja nie ma zastosowania do odpadów wytwarzanych podczas użytkowania statku (11), zaczyna mieć zastosowanie po dostarczeniu odpadów do portowego urządzenia do odbioru odpadów, a urządzenie musi być zarządzane w taki sposób, aby umożliwić przestrzeganie zasad zapisanych w tej konwencji (12) i we wspólnotowych przepisach UE dotyczących odpadów (13).

Artykuł 4 ust. 3 dyrektywy zawiera wymóg, aby państwa członkowskie ustanowiły procedury, zgodnie z procedurami uzgodnionymi przez IMO, dotyczącymi przedstawienia państwu portu informacji o domniemanych nieprawidłowościach w działaniu portowych urządzeń do odbioru odpadów. Ponadto zgodnie z art. 12 lit. f) państwa członkowskie są zobowiązane do zapewnienia, aby Komisji dostarczono kopie tych zarzutów.

2.2.   Plany odbioru i zagospodarowania odpadów

Podstawowym elementem dyrektywy w kontekście zapewnienia odpowiednich portowych urządzeń do odbioru odpadów jest obowiązek opracowania i monitorowania planów odbioru i zagospodarowania odpadów we wszystkich portach w celu odbioru i zagospodarowania odpadów wytwarzanych przez statki i pozostałości ładunku. Plan odbioru i zagospodarowania odpadów stanowi jeden z głównych mechanizmów wdrażania na poziomie portu wymagań zawartych w dyrektywie. Aby sporządzić plan, właściwe organy muszą w pierwszej kolejności oszacować potrzeby statków (zwykle) przybywających do portu zgodnie ze swoimi kompetencjami, a następnie podjąć odpowiednie środki w celu zaspokojenia tych potrzeb. Zgodnie z art. 5 dyrektywy wymaga się, aby taki plan tworzono i wykonywano dla każdego portu po konsultacji z odpowiednimi stronami, uwzględniając wymagania art. 4, 6, 7, 10 oraz 12.

2.2.1.   Elementy obowiązkowe

Szczegółowe wymagania dotyczące planów odbioru i zagospodarowania odpadów określono w załączniku I do dyrektywy. W planie odbioru i zagospodarowania odpadów należy uwzględnić szeroki zakres kwestii, w tym kwestie, które przyczyniają się do opracowania systemu portowych urządzeń do odbioru odpadów i wykonania planu.

W załączniku I rozróżnia się zbiór kluczowych elementów obowiązkowych, które należy uwzględnić w każdym planie odbioru i zagospodarowania odpadów, oraz zbiór elementów zalecanych. Do elementów obowiązkowych należą opisy urządzeń, procedur odbierania i gromadzenia odpadów, systemu opłat i procedur dotyczących przedstawiania informacji o domniemanych nieprawidłowościach oraz opisy procedur dotyczących konsultacji. Elementy te są częścią informacji, które należy też udostępnić wszystkim użytkownikom portu.

Ponadto lista wymagań obejmuje „ocenę zapotrzebowania na portowe urządzenia do odbioru odpadów”. W opinii Komisji wspomniana ocena powinna opierać się na dostępnych statystykach dotyczących rodzaju i rozmiaru statków zwykle przybywających do portu oraz ilości i rodzajów odpadów odebranych w poprzednich latach (14). Komisja zauważa, że „opis rodzajów i ilości odpadów wytwarzanych przez statki oraz pozostałości ładunku ze statków odebranych i zagospodarowanych przez port” także wskazano jako element obowiązkowy, który należy włączyć do planu odbioru i zagospodarowania odpadów. Okazało się, że większość planów ocenionych przez Komisję w ciągu ostatnich lat nie zawierała tego opisu. Komisja uważa tę informację za istotną dla właściwej oceny konieczności i odpowiedniości portowych urządzeń do odbioru odpadów w porcie, co znalazło odzwierciedlenie w planie odbioru i zagospodarowania odpadów.

Ponadto plan odbioru i zagospodarowania odpadów stanowi również ważne narzędzie do stosowania systemu zwracania kosztów, którego ustanowienia wymaga się w art. 8 dyrektywy. Zgodnie z załącznikiem I plan odbioru i zagospodarowania odpadów musi zawierać opis systemu opłat. Informacja ta powinna zostać podana do wiadomości publicznej i być przedmiotem stałych konsultacji.

2.2.2.   Zakres stosowania: Porty, które muszą posiadać plan odbioru i zagospodarowania odpadów

Dyrektywa zawiera wymóg opracowania odpowiedniego planu odbioru i zagospodarowania odpadów dla każdego portu, który definiuje się jako „miejsce lub obszar geograficzny uzbrojony w udogodnienia i urządzenia przeznaczone głównie do przyjmowania statków, włączając w to kutry rybackie oraz łodzie rekreacyjne” (15).

Do portów objętych zakresem stosowania dyrektywy zalicza się porty zwykle przyjmujące statki objęte zakresem dyrektywy (16), a mianowicie wszystkie statki wpływające lub działające w porcie państwa członkowskiego, z wyjątkiem jakichkolwiek okrętów wojennych, okrętów pomocniczych marynarki wojennej lub innych statków pozostających własnością państwa lub przez nie wykorzystywanych, tylko dla rządowych celów niehandlowych (17). Kutry rybackie i łodzie rekreacyjne również są objęte zakresem stosowania dyrektywy, a w rezultacie także porty przyjmujące te statki.

Biorąc zatem pod uwagę zakres stosowania dyrektywy, plany odbioru i zagospodarowania odpadów dotyczące dużych portów handlowych mogą znacząco różnić się pod względem szczegółów i zakresu od planów dotyczących małych portów rybackich lub przystani. Niektóre z pozycji wymienionych w załączniku I mogą mieć jedynie częściowe zastosowanie do mniejszych portów o ograniczonych strumieniach odpadów lub wysoce wyspecjalizowanych usługach żeglugi. Komisja jest zdania, że to, co można uznać za „właściwe” w odniesieniu do portu, będzie zależało od jego wielkości, lokalizacji geograficznej i rodzaju prowadzonej w nim działalności; czynniki te decydują również o poziomie szczegółowości wymaganym dla każdego planu.

Zgodnie z art. 5 ust. 2 dyrektywy plan odbioru i zagospodarowania odpadów może mieć charakter regionalny. Dotyczy to przypadków, gdy plan odbioru i zagospodarowania odpadów sporządza się dla wielu portów, łącząc podstawowe elementy w jeden plan regionalny. Planowanie gospodarowania odpadami w porcie na podstawie uzgodnień regionalnych może być dobrym rozwiązaniem, jeżeli prowadzone jest w sposób zniechęcający statki do zrzucania odpadów do morza. Przy sporządzaniu takich planów regionalnych należy dopilnować, aby pojemność do składowania odpadów powstających na statku umożliwiała zatrzymanie odpadów na statku między portami zawinięcia zgodnie z art. 7 ust. 2 dyrektywy. Takie planowanie wymaga ścisłej współpracy między państwami członkowskim z tego samego regionu (18).

W przypadku sporządzania planu regionalnego obejmującego więcej niż jeden port oraz wykonywania go w kontekście regionalnym udział każdego portu powinien być proporcjonalny do prowadzonej w nim wymiany handlowej. We wszystkich przypadkach potrzebę oraz dostępność portowych urządzeń do odbioru odpadów określa się oddzielnie dla każdego portu.

2.2.3.   Konsultacje z odpowiednimi stronami

W art. 5 ust. 1 dyrektywy zawarto szczegółowy wymóg prowadzenia konsultacji z odpowiednimi stronami, w szczególności użytkownikami portów (lub ich przedstawicielami), przy sporządzaniu i wykonywaniu planu odbioru i zagospodarowania odpadów. Procedura konsultacji, którą także zalicza się do podstawowych wymagań określonych w załączniku I, umożliwia organom portowym zrozumienie i zaspokojenie potrzeb ich użytkowników. Komisja uważa, że konstruktywny dialog między organem portowym, przedsiębiorcami zajmującymi się odpadami, użytkownikami portów i innymi zainteresowanymi stronami, takimi jak organizacje ekologiczne, ma kluczowe znaczenie dla właściwego funkcjonowania systemu, w szczególności dla ustanowienia urządzeń odpowiednich do potrzeb statków zwykle korzystających z portu. Oceniając strumienie odpadów wytwarzanych przez statki, które mogą wystąpić w porcie, w ramach konsultacji z zainteresowanymi stronami, osoba przygotowująca plan może opracować odpowiedni plan odbioru i zagospodarowania odpadów poprzez właściwą analizę tych danych.

Konsultacje, o których mowa w art. 5 ust. 1, zdefiniowano bardziej szczegółowo w załączniku I. Chociaż art. 5 dotyczy tylko konsultacji w sprawie przygotowania nowego planu odbioru i zagospodarowania odpadów, załącznik I do dyrektywy odnosi się do „stałych” konsultacji. Uwzględniając szczegółowe wymagania dotyczące planów odbioru i zagospodarowania odpadów, Komisja jest zdania, że konsultacje, do których odniesiono się w art. 5 ust. 1, należy rozumieć jako konsultacje między państwami członkowskimi i odpowiednimi stronami zarówno podczas wstępnego przygotowywania planów, jak i po ich przyjęciu, co stanowi także podstawę do przeprowadzenia oceny i (ponownego) zatwierdzenia tych planów.

2.2.4.   Ocena, zatwierdzanie i monitorowanie

Zgodnie z art. 5 ust. 3 dyrektywy państwa członkowskie muszą ocenić i zatwierdzić plany odbioru i zagospodarowania odpadów, monitorować ich realizację oraz zapewnić ich ponowne zatwierdzenie co najmniej co trzy lata oraz po każdych znaczących zmianach w działalności portu.

—   Ocena i zatwierdzanie:

Podczas oceny właściwe organy powinny rozpatrzyć przedłożony plan odbioru i zagospodarowania odpadów pod kątem wymagań zawartych w załączniku I do dyrektywy w sprawie portowych urządzeń do odbioru odpadów. Jeżeli którykolwiek z obowiązkowych punktów załącznika I nie został odpowiednio uwzględniony, plan odbioru i zagospodarowania odpadów nie powinien zostać zatwierdzony, a organy portowe powinny otrzymać uzasadnienie w celu natychmiastowego sprostowania nierozstrzygniętych kwestii.

Porty powinny przeprowadzać gruntowny przegląd swoich planów odbioru i zagospodarowania odpadów co trzy lata i po „znaczących zmianach” w działaniu portu. W tym kontekście pojawia się pytanie, jaki rodzaj zmian w porcie należy uznać za „znaczący”. Komisja uważa, że znaczące zmiany mogą obejmować istotny wzrost lub spadek strukturalny liczby lub rodzajów statków, rozwój nowej infrastruktury w porcie, zmianę w udostępnianiu portowych urządzeń do odbioru odpadów lub nowe techniki oczyszczania na pokładzie statku.

—   Monitorowanie:

Chociaż w dyrektywie nie określono szczegółowo, w jaki sposób powinno odbywać się monitorowanie wykonania planów, Komisja uważa, że skuteczne monitorowanie jest kluczowe dla zapewnienia odpowiedniego wykonania planu i wymaganego funkcjonowania portowych urządzeń do odbioru odpadów. Celem monitorowania będzie kontrola i zapewnienie funkcjonowania systemu w praktyce zgodnie z zatwierdzonym planem odbioru i zagospodarowania odpadów. Monitorowanie procesu wykonania planów powinno obejmować inspekcję ad hoc w odniesieniu do każdego portu odbywającą się co najmniej raz na trzy lata w celu dostosowania do konieczności dokonywania okresowego ponownego zatwierdzenia. Inspekcje powinny być częstsze, jeżeli otrzymuje się regularne skargi dotyczące nieprawidłowości w działaniu portowych urządzeń do odbioru odpadów w dowolnym danym porcie. Komisja przyznaje, że inspekcja urządzeń portowych często należy do obowiązków innych organów egzekwowania prawa i jest prowadzona w oparciu o inne ramy prawne niż te mające zastosowanie do inspekcji na pokładzie statku. W tym względzie Komisja podkreśla znaczenie zintegrowanych ram monitorowania portowych urządzeń do odbioru odpadów, jak przewidziano w art. 12, oraz znaczenie dobrej współpracy między organami odpowiedzialnymi za egzekwowanie prawa zaangażowanymi w monitorowanie stosowania dyrektywy.

2.2.5.   Zgłaszanie nieprawidłowości

Oprócz przejrzystych procedur konsultacji, kluczowe dla usprawnienia działania portowych urządzeń do odbioru odpadów są skuteczne procedury informowania o domniemanych nieprawidłowościach. Na podstawie art. 4 ust. 3 dyrektywy państwa członkowskie muszą ustanowić procedury – zgodnie z procedurami uzgodnionymi przez IMO – na potrzeby przedstawiania portowi macierzystemu informacji o domniemanych nieprawidłowościach w działaniu portowych urządzeń do odbioru odpadów. W załączniku I wymaga się, aby procedury te były włączane do planu odbioru i zagospodarowania odpadów i udostępniane wszystkim użytkownikom portu.

Ponieważ procedury informowania należy dostosować do procedur IMO, Komisja uznaje za stosowne wykorzystanie do tego celu wzoru sprawozdawczego IMO (19). Powiadomienia należy dokonać możliwie najszybciej po wypełnieniu wzoru sprawozdawczego i powinno ono zawierać kopię sprawozdania kapitana wraz z całą dokumentacją potwierdzającą. Kluczowe jest również wdrożenie procedur krajowych, aby zapewnić otrzymanie przez Komisję kopii zarzutów dotyczących nieodpowiednich portowych urządzeń do odbioru odpadów, zgodnie z art. 12 ust. 1 lit. f) dyrektywy.

3.   ODPROWADZANIE ODPADÓW WYTWARZANYCH PRZEZ STATKI

3.1.   Główne zasady obowiązkowego odprowadzania

Artykuł 7 jest jednym z kluczowych artykułów dyrektywy przyczyniającym się do osiągnięcia jej ogólnego celu, jakim jest ograniczenie zrzutów odpadów wytwarzanych przez statki do morza oraz zwiększenie ochrony środowiska morskiego. W artykule nakłada się ogólną zasadę, aby kapitan statku zawijającego do portu UE „odprowadzał wytworzone przez statek odpady do urządzenia do odbioru odpadów” przed opuszczeniem tego portu.

Istnieje tylko jeden wyjątek od tej zasady obowiązkowego odprowadzania, tj. gdy na podstawie obowiązkowego formularza zgłoszeniowego można ustalić, że statek ma wystarczającą pojemność do składowania wszystkich wytwarzanych przez niego odpadów. W tym sensie dyrektywa wykracza poza zobowiązania zawarte w konwencji MARPOL, w ramach której wymagane jest tylko udostępnianie odpowiednich portowych urządzeń do odbioru odpadów, ale nie nakłada się obowiązku stosowania tych urządzeń wykraczającego poza zastosowanie wyraźnie określone w normach zrzutów (20). W odniesieniu do pozostałości ładunku przepisy dyrektywy są ściśle dostosowane do wymogów konwencji MARPOL, jak przewidziano w art. 10, zgodnie z którym odprowadzanie pozostałości ładunku do portowego urządzenia do odbioru odpadów odbywa się zgodnie z postanowieniami konwencji MARPOL.

3.2.   Obowiązkowe odprowadzanie wszystkich odpadów

Artykuł 7 ust. 1 zawiera wymóg, zgodnie z którym kapitan statku zawijającego do portu UE przed opuszczeniem portu odprowadza odpady wytworzone przez statek do portowego urządzenia do odbioru odpadów.

Odpady wytwarzane przez statki określono jako „wszelkie odpady, włączając w to ścieki, oraz pozostałości inne niż pozostałości ładunku, które wytwarzane są podczas użytkowania statku i objęte są zakresem załączników I, IV i V do konwencji MARPOL, oraz odpady związane z ładunkami zdefiniowanymi w wytycznych dla realizacji załącznika V do konwencji MARPOL” (21). Jeżeli chodzi o pozostałości ładunku, Komisja zauważa, że nie są one objęte ogólnym wymogiem odprowadzania przewidzianym w art. 7, ale należy je odprowadzać zgodnie z postanowieniami konwencji MARPOL, o których mowa w art. 10.

Pojawiły się pytania, czy odpady, które mogą być legalnie zrzucane do morza zgodnie z normami i warunkami zrzutów zawartymi w konwencji MARPOL, mogą być zwolnione z obowiązku odprowadzania. Jest to szczególnie istotne w przypadku ścieków, w odniesieniu do których postanowienia konwencji MARPOL dopuszczają możliwość zrzutu do morza, o ile spełnione są określone warunki (22).

W tym kontekście Komisja zauważa, że jednym z celów uwzględnionych przy przyjmowaniu omawianej dyrektywy było wdrożenie konwencji MARPOL (23). Ponadto Komisja przyznaje, że w załączniku II do dyrektywy (24) przewidziano odstępstwo od obowiązku powiadomienia w odniesieniu do ścieków, które można legalnie zrzucać do morza na mocy załącznika IV do konwencji MARPOL (25). Jednocześnie Komisja podkreśla, że ogólny wymów odprowadzania należy interpretować w świetle celów dyrektywy dotyczących ograniczenia zrzutów odpadów wytwarzanych przez statki do morza i zwiększenia ochrony środowiska morskiego. W związku z tym Komisja jest zdania, że odpady, które zgodnie z konwencją MARPOL można zrzucać do morza, nie mogą być automatycznie zwolnione z obowiązku odprowadzania określonego w dyrektywie. W tym względzie ważne jest, aby pamiętać, że ścieki nie są wyłączone ze stosowania art. 8 dotyczącego opłat za odpady wytwarzane przez statki.

W odniesieniu do obowiązkowego odprowadzania, o którym mowa w art. 7, postawiono dodatkowo pytania dotyczące kwestii, czy odpady pochodzące z działalności remontowej statku należą do zakresu kategorii odpadów wytwarzanych przez statki oraz, jeżeli tak, czy należy je odprowadzać do portowego urządzenia do odbioru odpadów. W szczególności argumentowano, że takie odpady kwalifikowałyby się jako „odpady eksploatacyjne” objęte zakresem stosowania załącznika V do konwencji MARPOL, które określono jako „odpady stałe (także szlam) nieobjęte w innych załącznikach, które są zbierane na statku w trakcie normalnej obsługi lub eksploatacji statku lub używane do prac przeładunkowych lub sztauowania ładunku” (26).

Zdaniem Komisji odpady pochodzące z działalności remontowej w dokach do remontu statków nie powinny być uznawane za „odpady wytwarzane przez statki” w rozumieniu dyrektywy, ponieważ nie są objęte zakresem stosowania załącznika V do konwencji MARPOL. Definicja „odpadów eksploatacyjnych” zawarta w załączniku V do konwencji MARPOL, a w szczególności odniesienie do „normalnej obsługi lub eksploatacji statku”, wyklucza odpady pochodzące z działalności remontowej statku prowadzonej w stoczniach remontowych. W rezultacie odpady pochodzące z takiej działalności będą stanowiły wspólną odpowiedzialność statku i stoczni remontowej, które powinny poczynić niezbędne uzgodnienia dotyczące odprowadzania i dalszego obchodzenia się z odpadami, w pełni przestrzegając wymogów określonych w prawie Unii w odniesieniu do odpadów (27).

3.3.   Wystarczająca pojemność do składowania

Aby zmniejszyć obciążenie statków w zakresie obowiązku odprowadzania odpadów w każdym porcie w przypadkach, w których ilość odpadów znajdujących się na pokładzie statku nie doprowadzi do potencjalnych zrzutów do morza, w art. 7 ust. 2. przewidziano wyjątek od wymogu obowiązkowego odprowadzania odpadów, stanowiąc, że statek:

„[...] może kontynuować podróż do następnego portu zawinięcia bez odprowadzenia wytworzonych przez statek odpadów, jeżeli z informacji dostarczonych zgodnie z art. 6 oraz załącznikiem II wynika, iż posiada wystarczającą pojemność do składowania odpadów powstających na jego pokładzie, które już powstały i dalej będą powstawać podczas zamierzonej podróży statku, aż do portu odprowadzenia”.

Komisja podkreśla, że w art. 7 ust. 2 dyrektywy ustanowiono wyjątek od wymogu obowiązkowego odprowadzania odpadów oraz że należy go interpretować w sposób zawężony.

Aby precyzyjnie określić dostępną wystarczającą pojemność do składowania odpadów na pokładzie statku, należy zweryfikować informacje przedstawione w powiadomieniu dotyczącym odpadów wymaganym na mocy art. 6 i załącznika II. Zgodnie z art. 6 dyrektywy kapitan statku (innego niż kuter rybacki lub łódź rekreacyjna) udającego się do portu UE ma obowiązek wypełnić formularz zgłoszeniowy zawarty w załączniku II do dyrektywy i powiadomić o tym właściwy organ w państwie członkowskim, w którym znajduje się następny port zawinięcia. Załącznik II zawiera szczegółowy wykaz informacji, jakie należy przekazać, w tym tabelę z różnymi kategoriami odpadów i pozostałości ładunku odprowadzanych w poprzednim porcie (28), a także odpadów, jakie należy odprowadzić lub pozostawić na pokładzie, wskazując maksymalną pojemność składowania w procentach.

28

Aby określić, czy w świetle nadchodzącej podróży statek ma wystarczającą pojemność do składowania odpadów, istotne jest również uwzględnienie ilości odpadów, jaka prawdopodobnie zostanie wytworzona na pokładzie statku w okresie między wyjściem z portu a zawinięciem do następnego portu zawinięcia. Czynniki wpływające na wytwarzanie odpadów przez statek są zarówno statyczne (rodzaj statku, rok produkcji statku, moc głównego silnika itp.), jak i bardziej zmienne (ilość ładunku na pokładzie, warunki podróży, planowanie trasy, liczba pasażerów na pokładzie itp.). Istnieje również szereg czynników, które w znaczącym stopniu przyczyniają się do ograniczenia odpadów na pokładzie, w tym recykling odpadów, spalanie odpadów na pokładzie, stosowanie oleju żeglugowego typu diesel, i które również należy uwzględnić przy ustalaniu, czy statek ma wystarczającą pojemność do składowania odpadów.

Jeżeli chodzi o różne sposoby przetwarzania każdego strumienia odpadów, uwzględniając fakt, że w ramach powiadomienia, o którym mowa w załączniku II do dyrektywy, wymaga się dostarczenia wiadomości na temat każdego rodzaju odpadów wraz z maksymalną pojemnością składowania i ilością odpadów zatrzymanych na statku w odniesieniu do każdego rodzaju odpadów, Komisja jest zdania, że należy przeprowadzić ocenę pojemności składowania w odniesieniu do każdego rodzaju odpadów. W efekcie, jeżeli w ujęciu ogólnym statek ma wystarczającą pojemność do składowania, ale w odniesieniu do jednego lub kilku rodzajów odpadów statek nie ma takiej pojemności, statek nie uzyska zezwolenia na kontynuowanie podróży do następnego portu zawinięcia.

3.4.   Docelowy port odprowadzenia odpadów

Docelowy port odprowadzenia odpadów

Artykuł 7 ust. 2 odnosi się do docelowego „portu odprowadzania odpadów”. Należy określić, czy „docelowy port odprowadzania odpadów” należy rozumieć jako „następny port zawinięcia”.

Komisja przypomina, że system przewidziany w art. 7 ust. 2 jest systemem międzyportowym. Artykuł 7 ust. 2 akapit pierwszy odnosi się do pozwolenia na kontynuację podróży statku do „następnego portu zawinięcia”. Na podstawie tych informacji właściwy organ ocenia, czy pokład statku ma wystarczającą pojemność do składowania wszystkich odpadów wytworzonych przez statek, aby uniknąć ryzyka zrzutów do morza w drodze do następnego portu zawinięcia. Informacje te przedstawia się również w powiadomieniu przekazywanym portowi zawinięcia przed przybyciem statku, aby port mógł udostępnić portowe urządzenia do odbioru odpadów odpowiadające potrzebom statku. Zakresem zezwolenia portu zawinięcia, o którym mowa w art. 7 ust. 2, może być objęty statek kontynuujący podróż jedynie do następnego portu zawinięcia, ale zakres ten nie wykracza poza ten port. W ramach tej logiki „port odprowadzania odpadów”, o którym mowa w art. 7 ust. 2, należy rozumieć jako „następny port zawinięcia”, ponieważ to organy następnego portu zawinięcia oceniają, czy dany statek może kontynuować podróż do innego portu, uwzględniając dostępną pojemność do składowania.

Artykuł 7 ust. 2 stanowi, że „jeśli istnieją właściwe powody, aby twierdzić, że odpowiednie urządzenia nie są dostępne w docelowym porcie odprowadzenia odpadów lub port ten jest nieznany i występuje ryzyko, że odpady zostaną zrzucone do morza, państwo członkowskie podejmuje niezbędne środki celem zapobieżenia zanieczyszczeniu środowiska morskiego, jeśli to konieczne, przez żądanie odprowadzenia odpadów”.

Właściwe organy będą zatem musiały ocenić sytuację w docelowym porcie odprowadzania odpadów, a w szczególności będą musiały ocenić, czy w porcie dostępne są odpowiednie portowe urządzenia do odbioru odpadów. Komisja zauważa, że może się to okazać trudne w przypadku, gdy docelowy port odprowadzania odpadów znajduje się poza UE lub jest nieznany.

Chociaż stosowanie art. 7 ust. 2 może być monitorowane w portach UE w ramach „systemu międzyportowego” oraz wspierane przez system informacji i monitorowania opracowany zgodnie z art. 12 ust. 3 dyrektywy (zob. sekcja 3.5.2 poniżej), nie będzie to miało miejsca w przypadku, gdy następny port zawinięcia znajduje się poza UE. W odniesieniu do statków kierujących się do portów poza UE Komisja uważa zatem, że sprawą najwyższej wagi jest przeprowadzanie przez właściwe organy kontroli wystarczającej pojemności do składowania na pokładzie przed wydaniem zezwolenia na opuszczenie przez ten statek portu z odpadami na pokładzie oraz – w przypadku gdy dostępne są stosowne informacje – przeprowadzanie kontroli dostępności portowych urządzeń do odbioru odpadów w bazie danych GISIS Międzynarodowej Organizacji Morskiej (29).

29

3.5.   Monitorowanie i przestrzeganie przepisów

Monitorowanie i przestrzeganie przepisów

3.5.1.   Monitorowanie

Monitorowanie

Państwa członkowskie są zobowiązane do odpowiedniego przeanalizowania informacji przekazanych przez statek w formularzu zgłoszeniowym dotyczącym odpadów (30). Analiza ta powinna pozwolić organom na zorganizowanie odpowiednich portowych urządzeń do odbioru odpadów, które mają być dostarczone statkom, a także powinna pozwolić na monitorowanie odprowadzania odpadów, w tym na ocenę pojemności do składowania.

30

Jak wykazała ocena Komisji, obecnie w państwach członkowskich na potrzeby zezwolenia na opuszczenie portu przez statek z odpadami wytwarzanymi przez statki pozostającymi na jego pokładzie stosuje się zarówno procedurę wydawania aktywnej, jak i pasywnej zgody:

| — | aktywna zgoda – po odpowiedniej analizie formularza zgłoszeniowego dotyczącego odpadów oraz po przeprowadzeniu oceny wystarczającej pojemności do składowania odpadów na pokładzie, statki otrzymują wyraźną pisemną zgodę na opuszczenie portu. Dokonuje się tego za pomocą certyfikatu lub zwykłej wiadomości, które zostają przekazane statkowi i które należy przechowywać na pokładzie statku, lub |
| --- | --- |

—

aktywna zgoda – po odpowiedniej analizie formularza zgłoszeniowego dotyczącego odpadów oraz po przeprowadzeniu oceny wystarczającej pojemności do składowania odpadów na pokładzie, statki otrzymują wyraźną pisemną zgodę na opuszczenie portu. Dokonuje się tego za pomocą certyfikatu lub zwykłej wiadomości, które zostają przekazane statkowi i które należy przechowywać na pokładzie statku, lub

| — | pasywna zgoda – interwencję przewiduje się jedynie wtedy, gdy po odpowiedniej analizie powiadomienia dotyczącego odpadów lub w przypadku braku powiadomienia istnieją powody, aby uważać, że statek nie spełnia wymogu obowiązkowego odprowadzania odpadów zawartego w dyrektywie. Zostanie przeprowadzona inspekcja portowych urządzeń do odbioru odpadów i jeżeli okaże się, że statek ma niewystarczającą pojemność składowania odpadów na pokładzie, zostanie poproszony o odprowadzenie odpadów przed wyjściem z portu. We wszystkich innych przypadkach statek otrzyma pozwolenie na kontynuowanie podróży do następnego portu zawinięcia bez wyraźnej zgody otrzymanej od organów na piśmie lub w formacie elektronicznym. |
| --- | --- |

—

pasywna zgoda – interwencję przewiduje się jedynie wtedy, gdy po odpowiedniej analizie powiadomienia dotyczącego odpadów lub w przypadku braku powiadomienia istnieją powody, aby uważać, że statek nie spełnia wymogu obowiązkowego odprowadzania odpadów zawartego w dyrektywie. Zostanie przeprowadzona inspekcja portowych urządzeń do odbioru odpadów i jeżeli okaże się, że statek ma niewystarczającą pojemność składowania odpadów na pokładzie, zostanie poproszony o odprowadzenie odpadów przed wyjściem z portu. We wszystkich innych przypadkach statek otrzyma pozwolenie na kontynuowanie podróży do następnego portu zawinięcia bez wyraźnej zgody otrzymanej od organów na piśmie lub w formacie elektronicznym.

Ani art. 7 ust. 2, ani art. 11, ani art. 12 ust. 1 lit. d) nie zawierają wymogu wydania statkowi jednoznacznej zgody na kontynuowanie podróży do następnego portu zawinięcia. W związku z tym Komisja uważa, że w ramach dyrektywy dozwolona jest zarówno procedura wydawania aktywnej, jak i pasywnej zgody.

3.5.2.   System informacji i monitorowania

System informacji i monitorowania

Aby pomóc państwom członkowskim zidentyfikować statki, które nie odprowadziły swoich odpadów w sposób zgodny z dyrektywą, w dyrektywie przewidziano opracowanie odpowiedniego systemu informacji i monitorowania.

Komisja podjęła się opracowania tego systemu w ramach pomocy istniejącego systemu SafeSeaNet ustanowionego na mocy dyrektywy 2002/59/WE ustanawiającej wspólnotowy system monitorowania i informacji o ruchu statków i uchylającej dyrektywę Rady 93/75/EWG (31) oraz dąży do połączenia systemu ze specjalnym modułem sprawozdawczości i monitorowania w ramach bazy danych dotyczącej kontroli przeprowadzanej przez państwo portu (THETIS) obsługiwanej przez Europejską Agencję Bezpieczeństwa Morskiego.

31

Od dnia 1 czerwca 2015 r. elektroniczne zgłaszanie przez jeden krajowy punk kontaktowy (32) stało się obowiązkowe w odniesieniu do powiadomień dotyczących odpadów wysyłanych z wyprzedzeniem, a zgłoszenia takie są przedmiotem wymiany między organami krajowymi za pośrednictwem SafeSeaNet (33). W tym celu w ramach dyrektywy 2010/65/UE opracowano komunikat elektroniczny dotyczący odpadów jako część zasad biznesowych na potrzeby wykonania komunikatu. Państwa członkowskie i Komisja uzgodniły również, że za pośrednictwem SafeSeaNet należy przekazywać informacje dotyczące statków, które nie odprowadziły wytworzonych przez siebie odpadów ani pozostałości ładunku (34). Komisja oczekuje, że system ten będzie wsparciem dla państw członkowskich w zakresie właściwego wykonania dyrektywy, a także dla przemysłu dzięki dostarczaniu skutecznych zawiadomień i ograniczeniu czasu oczekiwania w porcie.

32

33

34

W tym kontekście Komisja zauważa, że chociaż w ramach powiadomień dotyczących odpadów określonych w załączniku II wymagany jest oficjalny podpis kapitana statku, jeżeli powiadomienie dostarcza się drogą elektroniczną, pisemny podpis na formularzu nie jest wymagany, a dane uwierzytelniające dostawcy danych jako użytkownika będą wystarczające, aby zidentyfikować osobę przekazującą powiadomienie dotyczące odpadów (35).

35

3.5.3.   Przestrzeganie przepisów (inspekcje)

Przestrzeganie przepisów (inspekcje)

W art. 11 określono system inspekcji na podstawie dyrektywy. Co do zasady państwa członkowskie muszą zapewnić, aby wszystkie statki mogły zostać poddane inspekcji oraz aby przeprowadzana była wystarczająca liczba takich inspekcji. Komisja podkreśla, że ten ogólny wymóg w zakresie inspekcji obejmuje również kutry rybackie i łodzie rekreacyjne. Ponieważ jednak w praktyce kontrolowanie wszystkich statków nieodprowadzających swoich odpadów w portach może nie być możliwe, w dyrektywie przedstawiono określone kryteria wyboru stosowane przy ustalaniu, które statki należy poddać inspekcji.

wszystkie

Zgodnie z art. 11 ust. 2 lit. a) dyrektywy w procesie wyboru statków, które mają zostać poddane inspekcji, należy zwracać szczególną uwagę na statki (inne niż kutry rybackie i łodzie rekreacyjne upoważnione do przewozu nie więcej niż 12 pasażerów), które nie dopełniły obowiązku powiadomienia określonego w art. 6 lub w stosunku do których sprawdzanie informacji dostarczonych przez kapitana dało podstawy do podejrzeń, że statek nie spełnia wymogów dyrektywy.

szczególną uwagę

Jak wynika z art. 11 ust. 2 lit. a), podstawowym narzędziem służącym do wyboru/skierowania statków do inspekcji jest formularz zgłoszeniowy. W tym kontekście Komisja podkreśla potrzebę skutecznej wymiany informacji między właściwymi organami a organami odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów. Kluczowe są w szczególności następujące przepływy informacji:

| — | odpowiedni organ odpowiedzialny za egzekwowanie przepisów oraz jego inspektorzy muszą mieć natychmiastowy dostęp do powiadomień, |
| --- | --- |

—

odpowiedni organ odpowiedzialny za egzekwowanie przepisów oraz jego inspektorzy muszą mieć natychmiastowy dostęp do powiadomień,

| — | port powinien niezwłocznie zgłaszać wszelkie niezgodności z dyrektywą, w tym brak powiadomienia lub jego niedostarczenie, do organu podejmującego się przeprowadzenia inspekcji portowych urządzeń do odbioru odpadów, |
| --- | --- |

—

port powinien niezwłocznie zgłaszać wszelkie niezgodności z dyrektywą, w tym brak powiadomienia lub jego niedostarczenie, do organu podejmującego się przeprowadzenia inspekcji portowych urządzeń do odbioru odpadów,

| — | właściwy organ w każdym państwie członkowskim powinien:






  — | otrzymywać sprawozdania dotyczące niezgodności od portu lub osób trzecich, szczególnie w odniesieniu do statków, które nie spełniają wymogów dyrektywy, |
| --- | --- | --- |

—

właściwy organ w każdym państwie członkowskim powinien:

—

otrzymywać sprawozdania dotyczące niezgodności od portu lub osób trzecich, szczególnie w odniesieniu do statków, które nie spełniają wymogów dyrektywy,

| — | powiadomić właściwy organ następnego portu zawinięcia o niedostarczeniu powiadomienia z naruszeniem art. 7 i 10 dyrektywy w sprawie portowych urządzeń do odbioru odpadów, aby statek nie otrzymał pozwolenia na opuszczenie tego portu do czasu przeprowadzenia bardziej szczegółowej oceny, zgodnie z art. 11 ust. 2 lit. d). |
| --- | --- |

—

powiadomić właściwy organ następnego portu zawinięcia o niedostarczeniu powiadomienia z naruszeniem art. 7 i 10 dyrektywy w sprawie portowych urządzeń do odbioru odpadów, aby statek nie otrzymał pozwolenia na opuszczenie tego portu do czasu przeprowadzenia bardziej szczegółowej oceny, zgodnie z art. 11 ust. 2 lit. d).

3.5.3.1.   Zakres inspekcji portowych urządzeń do odbioru odpadów:

Zakres inspekcji portowych urządzeń do odbioru odpadów:

W dyrektywie wyraźnie zezwala się na prowadzenie działań z zakresu egzekwowania prawa zgodnie z dyrektywą w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu (36). Jednocześnie w dyrektywie jasno stwierdzono, że niezależnie od ram działania inspekcji stosuje się 25-procentowy wymóg inspekcji. Komisja zauważa, że 25-procentowy wymóg inspekcji wynika z poprzedniej dyrektywy w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu (dyrektywa 95/21/WE), która obowiązywała w chwili przyjęcia przedmiotowej dyrektywy. W obecnie stosowanym systemie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu, wprowadzonym dyrektywą 2009/16/WE, 25-procentowy wymóg inspekcji zastąpiono podziałem obciążeń dotyczących inspekcji, który rozkłada się proporcjonalnie na każde państwo członkowskie, oraz mechanizmem ukierunkowania opartym na ryzyku.

36

W motywach dyrektywy podkreślono potrzebę podjęcia ukierunkowanych inspekcji w celu sprawdzenia zgodności, a liczba tych inspekcji powinna być wystarczająca, by powstrzymać działania niezgodne z dyrektywą (37). Wspomnianą zasadę ukierunkowanych inspekcji odzwierciedla również ogólny system ustanowiony na podstawie art. 11, w którym kryteria wyboru są oparte na informacjach pozyskanych z powiadomienia lub braku powiadomienia. W związku z tym Komisja uznaje, że zamiast dążyć do osiągnięcia ustalonej wartości docelowej wynoszącej 25 %, w ramach systemu inspekcji przewidzianego w dyrektywie w sprawie portowych urządzeń do odbioru odpadów należy również kierować się podejściem opartym na ryzyku, podobnym do podejścia stosowanego w ramach obowiązującej dyrektywy w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu.

37

Komisja podkreśla jednak, że należy zawsze zapewnić poprawne stosowanie i egzekwowanie dyrektywy w sprawie portowych urządzeń do odbioru odpadów, w szczególności spełnienie kryteriów wyboru dotyczących inspekcji, które różnią się od tych stosowanych w ramach dyrektywy w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu. Ponadto ważne jest, aby monitorowaniu i inspekcji poddawane były również statki, od których nie wymaga się przesłania do portu powiadomienia dotyczącego odpadów, w tym podlegające wyłączeniu statki wykonujące regularne połączenia, kutry rybackie i łodzie rekreacyjne (upoważnione do przewozu nie więcej niż 12 pasażerów). W celu zapewnienia zgodności z dyrektywą w art. 11 ust. 3 nakłada się na państwa członkowskie wymóg ustanowienia procedur kontrolnych dotyczących zarówno kutrów rybackich, jak i łodzi rekreacyjnych.

Z drugiej strony statkom, które spełniają wymogi dyrektywy, ale zostają bezpodstawnie opóźnione z powodu niedoskonałości urządzeń do odbioru odpadów, przysługuje również prawo do uzyskania odszkodowania (art. 12 ust. 1 lit. h)).

3.5.3.2.   „Wstrzymanie statku” i system wymiany informacji

„Wstrzymanie statku” i system wymiany informacji

Jeżeli odpowiedni organ nie jest zadowolony z wyników inspekcji, musi zapewnić, aby statek nie mógł opuścić portu, dopóki nie odprowadzi swoich odpadów. Dyrektywa sama w sobie zapewnia podstawę prawną i warunki „wstrzymania” statku, chociaż – jak wyjaśniono powyżej – ramy, procedury i ogólny system dotyczący wstrzymania statku można stosować na podstawie ram kontroli przeprowadzanej przez państwo portu, jak wyraźnie przewidziano w art. 11 ust. 2 lit. b). W związku z tym, nawet jeżeli przedmiotowe ramy mogą być takie same, należy odróżnić fakt wstrzymania statku na podstawie dyrektywy w sprawie portowych urządzeń do odbioru odpadów od „zatrzymania” statku na podstawie dyrektywy w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu.

Decyzja o wstrzymaniu statku z powodu niespełnienia wymogów w zakresie odprowadzania odpadów określonych w art. 7 lub 10 może zostać podjęta również na podstawie informacji uzyskanych od poprzedniego portu, stanowiących „wyraźny dowód” nieodprowadzenia odpadów. W takich przypadkach inspektor nie zezwala statkowi na opuszczenie portu do czasu przeprowadzenia bardziej szczegółowej oceny czynników związanych ze spełnieniem przez statek wymogów w zakresie odprowadzania odpadów.

Współpraca między państwami członkowskimi w zakresie egzekwowania dyrektywy opiera się na skutecznym systemie sprawozdawczości między portami, służącym do wymiany odpowiednich informacji. System taki przewidziano w art. 12 ust. 3 dyrektywy, a Komisja podejmuje się dalszego rozwoju tego systemu oraz włączenia go do istniejących systemów sprawozdawczości danych.

4.   WYŁĄCZENIA

WYŁĄCZENIA

4.1.   Warunki

Warunki

Aby uniknąć niepotrzebnych obciążeń administracyjnych i finansowych dla statków często i regularnie zawijających do tych samych portów, art. 9 uprawnia państwa członkowskie do zwolnienia statków z następujących obowiązków:

| — | uprzedniego powiadomienia dotyczącego odpadów (art. 6), |
| --- | --- |

—

uprzedniego powiadomienia dotyczącego odpadów (art. 6),

| — | obowiązkowego odprowadzania odpadów wytwarzanych przez statki (art. 7 ust. 1), |
| --- | --- |

—

obowiązkowego odprowadzania odpadów wytwarzanych przez statki (art. 7 ust. 1),

| — | uiszczania opłaty za odpady (art. 8). |
| --- | --- |

—

uiszczania opłaty za odpady (art. 8).

Ze stosowania zasady prawnej interpretacji a maiore ad minus wynika, że państwo członkowskie, które może zwolnić statek z wszystkich obowiązków, może zwolnić je również tylko z jednego z nich. Podążając tym tokiem rozumowania, jeżeli państwo członkowskie może wyłączyć statek z obowiązku odprowadzania wszystkich typów odpadów wytwarzanych przez statki, może również wyłączyć statek z obowiązku odprowadzania wyłącznie jednego lub niektórych typów odpadów.

a maiore ad minus

W art. 9 ustanowiono dwa warunki dotyczące umożliwiania wyłączeń, które muszą zostać spełnione łącznie:

| a) | statek ma ustalony harmonogram podróży, z częstymi i regularnymi zawinięciami do portów; oraz |
| --- | --- |

a)

statek ma ustalony harmonogram podróży, z częstymi i regularnymi zawinięciami do portów; oraz

| b) | istnieją wystarczające dowody uzgodnienia celem zapewnienia odprowadzenia odpadów wytwarzanych przez statki oraz dokonywania opłat w porcie na trasie podróży statku. |
| --- | --- |

b)

istnieją wystarczające dowody uzgodnienia celem zapewnienia odprowadzenia odpadów wytwarzanych przez statki oraz dokonywania opłat w porcie na trasie podróży statku.

Do tej pory jednak warunków tych nie określono wyraźnie na szczeblu UE, zostawiając organom państw członkowskich szeroki zakres swobody w określaniu kluczowych pojęć. W związku z tym systemy wyłączeń różnią się znacznie w poszczególnych państwach członkowskich, co powoduje potrzebę wyjaśnienia pewnych kluczowych pojęć

4.1.1.   Statki włączone w ustalony harmonogram podróży, z częstymi i regularnymi zawinięciami do portów

Statki włączone w ustalony harmonogram podróży, z częstymi i regularnymi zawinięciami do portów

Pojęcie „statków włączonych w ustalony harmonogram podróży, z częstymi i regularnymi zawinięciami do portów” nie zostało dokładniej określone w dyrektywie. Na podstawie zidentyfikowanych najlepszych praktyk w państwach członkowskich (38) Komisja uznaje, że terminy te należy interpretować w następujący sposób:

38

—   ustalony harmonogram podróży: dany statek musi posiadać opublikowany lub planowany rozkład wypłynięć i przypłynięć między określonymi portami lub terminalami lub wykonywać powtarzające się (39) przepływy, które stanowią rozpoznawalny harmonogram. Wspomniany harmonogram lub jego odpowiednik może mieć również postać deklaracji harmonogramu rejsów. Należy zauważyć, że harmonogram statku powinien być ustalany z wyprzedzeniem oraz że powinien on pozostać stały przez co najmniej cztery miesiące, aby uwzględnić rejsy sezonowe;

ustalony harmonogram podróży

39

—   regularne zawinięcia: statki muszą prowadzić działalność na powtarzających się trasach, przy stałym harmonogramie, wyłącznie między określonymi portami lub terminalami lub odbywać serię rejsów z i do tego samego portu bez przystanków pośrednich;

regularne zawinięcia

—   częste zawinięcia: statek musi zawijać do portu, w odniesieniu do którego zastosowanie ma wyłączenie, oraz do portu, w którym zrzuca odpady wytwarzane przez statki, przynajmniej raz na dwa tygodnie.

częste zawinięcia

Dodatkowa kwestia dotyczy typów statków, które mogą odnieść korzyści z wyłączenia – w szczególności, jeżeli trawlery do połowów dragą, łodzie pilotowe lub krótkie promy przeprawowe nie spełniałyby wymogów art. 9. Należy przede wszystkim zauważyć, że w art. 9 nie wprowadzono rozróżnienia na poszczególne kategorie statków. Ponadto Komisja uznaje, że statki, dla których port wyjścia i port przybycia są takie same, nie powinny być wyłączane z zakresu stosowania art. 9 wyłącznie z tego powodu. Całkiem prawdopodobna jest sytuacja, w której statek zawija do (jednego) portu, z którego korzysta często i regularnie w ramach ustalonego harmonogramu podróży, w związku z czym uzasadnione jest zezwolenie na zastosowanie wyłączenia zgodnie z art. 9, którego jedynym celem jest uproszczenie. Ponadto, uwzględniając definicję portu, statki świadczące usługi w tym obszarze lub między terminalami tego samego portu powinny być w stanie skorzystać z przepisów art. 9, pod warunkiem że spełniają również warunki wystarczających uzgodnień dotyczących dokonywania opłat oraz odprowadzania w odpowiednich odstępach czasu.

4.1.2.   Wystarczające dowody uzgodnienia

Wystarczające dowody uzgodnienia

W art. 9 ust. 1 dyrektywy w sprawie portowych urządzeń do odbioru odpadów jako warunek wstępny dotyczący przyznawania wyłączeń wskazuje się istnienie „wystarczających dowodów uzgodnienia celem zapewnienia odprowadzenia odpadów wytwarzanych przez statki oraz dokonywania opłat w porcie na trasie podróży statku”.

Jakość dowodów na poparcie wniosku o wyłączenie ma kluczowe znaczenie dla prawidłowego funkcjonowania systemu wyłączeń.

Na podstawie wytycznych przedstawionych przez organizacje krajowe lub regionalne Komisja uznaje, że za „wystarczające” należy uznać poniższe, traktowane łącznie dowody przedstawione przez operatora statku:

| — | dowód podpisania umowy lub umów obejmujących każdy typ odpadów wytwarzanych przez statki z portem lub z zarejestrowanym przedsiębiorcą zajmującym się odpadami w porcie, w którym odpady mają zostać odprowadzone, a także częstotliwość, z jaką odpady mają być odprowadzane do tych obiektów, |
| --- | --- |

—

dowód podpisania umowy lub umów obejmujących każdy typ odpadów wytwarzanych przez statki z portem lub z zarejestrowanym przedsiębiorcą zajmującym się odpadami w porcie, w którym odpady mają zostać odprowadzone, a także częstotliwość, z jaką odpady mają być odprowadzane do tych obiektów,

| — | potwierdzenia oraz inny dowód na to, że umowa lub uzgodnienie jest aktualne, |
| --- | --- |

—

potwierdzenia oraz inny dowód na to, że umowa lub uzgodnienie jest aktualne,

| — | dowód na to, że przedmiotowe uzgodnienia są możliwe do zaakceptowania przez port otrzymujący odpady wytwarzane przez statki, port lub porty, w odniesieniu do których zastosowanie ma wyłączenie, oraz inne porty znajdujące się na trasie. |
| --- | --- |

—

dowód na to, że przedmiotowe uzgodnienia są możliwe do zaakceptowania przez port otrzymujący odpady wytwarzane przez statki, port lub porty, w odniesieniu do których zastosowanie ma wyłączenie, oraz inne porty znajdujące się na trasie.

Wymóg zawarty w umowie wyklucza praktykę akceptowania wyłączenia jedynie na podstawie częstych wizyt. Aby uniknąć nadużywania systemu wyłączeń, dowód należy uzupełnić potwierdzeniem, że umowa jest aktualnie stosowana oraz realizowana w praktyce. Ostatni punkt zawiera odniesienie do akceptowalności uzgodnienia przez port, w którym zawarto umowę. Wymóg ten pomógłby uniknąć sytuacji, w których organ portowy nie jest nawet świadomy tego, że dany statek został objęty wyłączeniem przez inne państwo członkowskie na podstawie częstych wizyt w danym porcie. Ciężar przekazywania wymaganych informacji spoczywa na operatorze statku.

Statki przemieszczające się między trzema lub większą liczbą portów mogą uzyskać wyłączenie na mocy dyrektywy w odniesieniu do więcej niż jednego portu, o ile zgłoszą, odprowadzą i uiszczą obowiązkową opłatę w co najmniej jednym porcie znajdującym się na ich trasie. Wyklucza to praktyki, w których statek uzyskuje wyłączenie w odniesieniu do wszystkich portów znajdujących się na jego trasie, nawet na podstawie jedynie prywatnego uzgodnienia z przedsiębiorcą zajmującym się odpadami dotyczącego odprowadzania odpadów i uiszczania opłaty z tytułu uzgodnienia poza portem (uzgodnienie osób trzecich), ponieważ uzgodnień takich należy dokonywać w ramach odpowiedzialności/kompetencji portu na trasie statku.

wszystkich

Chociaż art. 9 nie zawiera wyraźnego wymogu dokonywania uzgodnienia w zakresie odprowadzania odpadów i uiszczania opłaty w porcie znajdującym się w państwie członkowskim, mogą istnieć obawy dotyczące uzgodnień dokonanych w portach znajdujących się poza UE, ponieważ porty te niekoniecznie spełniają warunki określone w dyrektywie i warunki te niekoniecznie są tam odpowiednio weryfikowane oraz egzekwowane. Z tego powodu porty przyznające wyłączenie na podstawie uzgodnień dokonanych poza UE powinny ocenić te uzgodnienia w kontekście wymogów dyrektywy pod kątem wystarczających i odpowiednich urządzeń do odbioru odpadów, monitorowania odprowadzania i uiszczania opłat, a w przypadku wątpliwości nie powinny akceptować ich jako „wystarczających dowodów” w rozumieniu art. 9 ust. 1.

4.2.   Procedura wyłączenia

Procedura wyłączenia

Wniosek o wyłączenie jest zwykle składany przez agenta okrętowego lub armatora/przewoźnika do właściwego organu państwa członkowskiego, w którym znajduje się port. Wyznaczony organ będzie wymagał przedstawienia dowodu ustalonego harmonogramu podróży statku oraz dowodu obowiązujących uzgodnień w zakresie gospodarowania odpadami.

Władze państw członkowskich mogą przyznać wyłączenia statków jedynie w portach podlegających ich własnej jurysdykcji, jednak uzgodnienia w zakresie gospodarowania odpadami, na którym oparte jest wyłączenie, można dokonać w każdym innym porcie znajdującym się na regularnej trasie statku (40).

40

Wyłączenie przyznane przez jedno państwo członkowskie w odniesieniu do danego portu nie jest ważne w porcie znajdującym się w innym państwie członkowskim (tj. oddzielne wyłączenie), ponieważ w art. 9 ust. 1 przewidziano procedurę wyłączenia typu „port-za-portem”, odnosząc się do „państw członkowskich portów”. W związku z tym statek musi ubiegać się o wyłączenie osobno w każdym państwie członkowskim znajdującym się na jego regularnej trasie, nawet jeżeli uzgodnienie lub uzgodnienia w zakresie gospodarowania odpadami stanowiące podstawę wyłączenia byłby takie same.

Okres ważności wyłączeń różni się znacznie w poszczególnych państwach członkowskich. Aby uniknąć nadużyć, Komisja uważa, że maksymalny okres ważności wyłączeń powinien wynosić pięć lat, w zależności od zmian schematu ruchu statku. W każdym razie okres ważności wyłączenia nie powinien wykraczać poza okres trwania uzgodnienia w zakresie gospodarowania odpadami. Po przyznaniu wyłączenia za dobrą praktykę uznaje się wydanie certyfikatu zwolnienia, w którym mogą znajdować się wszystkie istotne informacje dotyczące wyłączenia, takie jak odniesienie do obowiązków, z jakich statek został zwolniony, warunki dotyczące ważności oraz data i miejsce wydania. Najlepiej, aby certyfikat zwolnienia zawsze znajdował się na pokładzie statku w celu wykazania zgodności.

Artykuł 9 ust. 2 zawiera wymóg regularnego (co najmniej raz w roku) informowania Komisji przez państwa członkowskie o przyznanych wyłączeniach. Informacje można przekazać w formie pisemnej lub – najlepiej – za pośrednictwem sprawozdawczości w ramach systemu SafeSeaNet, wykorzystywanego jako podstawa wspólnego systemu informacji i monitorowania.

4.3.   Monitorowanie i przestrzeganie przepisów

Monitorowanie i przestrzeganie przepisów

Państwa członkowskie powinny zapewnić wdrożenie odpowiednich procedur kontroli w odniesieniu do statków objętych wyłączeniem oraz zapewnić, aby statki te podlegały regularnej inspekcji (co najmniej raz w roku) w celu sprawdzenia zgodności z uzgodnieniami w zakresie odprowadzania odpadów, zgodnie z wymogiem art. 11 ust. 1 dyrektywy.

W tym celu wszystkie odpowiednie organy odpowiedzialne za egzekwowanie prawa na regularnej trasie statku powinny być w pełni powiadamiane o tym, które statki są wyłączone, w których portach i na jakiej podstawie. Co najważniejsze, organy odpowiedzialne za egzekwowanie prawa w danym porcie muszą być świadome istnienia wszelkich możliwych wyłączeń obejmujących dany port. Zwykle cel ten osiąga się dzięki certyfikatowi zwolnienia, który może być przekazywany przez operatora statku/agenta okrętowego odpowiednim władzom jako dowód przyznanego wyłączenia lub przyznanych wyłączeń (41). W tym kontekście Komisja podkreśla znaczenie skutecznej wymiany informacji na temat wyłączeń między władzami państw członkowskich za pośrednictwem wspólnego systemu informacji i monitorowania. Informacje na temat wyłączeń będą konieczne do weryfikacji uzgodnień poczynionych w zakresie odprowadzania i uiszczania opłat, które stanową warunki wstępne dla uzyskania wyłączenia.

41

---

(1)  Dz.U. L 332 z 28.12.2000, s. 81.

1

(2)  COM(2009) 8, „Strategiczne cele i zalecenia w zakresie polityki transportu morskiego UE do 2018 r.”.

2

(3)  Decyzja nr 1386/2013/UE w sprawie ogólnego unijnego programu działań w zakresie środowiska do 2020 r. „Dobra jakość życia z uwzględnieniem ograniczeń naszej planety”.

3

(4)  Ocena ex post dyrektywy 2000/59/WE w sprawie portowych urządzeń do odbioru odpadów wytwarzanych przez statki i pozostałości ładunku, sprawozdanie końcowe (Panteia/PwC, maj 2015 r.), dostępne na stronie internetowej: http://ec.europa.eu/transport/modes/maritime/studies/doc/2015-ex-post-evaluation-of-dir-2000-59-ec.pdf.

4

(5)  Europejska Agencja Bezpieczeństwa Morskiego udostępnia dodatkowe wytyczne techniczne i najlepsze praktyki opracowane w państwach członkowskich w zakresie stosowania przedmiotowej dyrektywy jako części „Zaleceń technicznych dotyczących dyrektywy 2000/59/WE w sprawie portowych urządzeń do odbioru odpadów wytwarzanych przez statki i pozostałości ładunku”.

5

(6)  Głównie w kontekście Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO), w szczególności: w rezolucji MEPC.83(44) (Wytyczne do zapewnienia odpowiedniej wielkości portowych urządzeń do odbioru odpadów, 2000), rezolucji MEPC.1/Circ.834 (Skonsolidowane wytyczne dotyczące portowych urządzeń do odbioru odpadów), kompleksowym podręczniku na temat portowych urządzeń do odbioru odpadów (Comprehensive Manual on port reception facilities, publikacja IMO 597E), sekcja 2.3.1; wytycznych opracowanych przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO): norma ISO 16304 (2013), Organizacja i zarządzanie portowymi urządzeniami do odbioru odpadów.

6

(7)  Głównie w kontekście Konwencji o ochronie środowiska morskiego obszaru Morza Bałtyckiego, HELCOM: Interim guidance on technical and operational aspects of sewage delivery to port reception facilities (2013), rozdział 6.

7

(8)  Sekcja 3 rezolucji MEPC.83(44), Wytyczne do zapewnienia odpowiedniej wielkości portowych urządzeń do odbioru odpadów, 2000.

8

(9)  Art. 2 dyrektywy 2000/59/WE w sprawie portowych urządzeń do odbioru odpadów.

9

(10)  Która zastępuje dyrektywę 2006/12/WE, zastępującą z kolei dyrektywę Rady 75/442/EWG.

10

(11)  Art. 1 ust. 4 konwencji bazylejskiej – „klauzula wyłączenia”.

11

(12)  Analiza prawna konwencji bazylejskiej, NEP/CHW.11/INF/22, http://www.basel.int/implementation/LegalMatters/Ships/tabid/2405/Default.aspx.

12

(13)  W szczególności w rozporządzeniu (WE) 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów wykonującym konwencję bazylejską w prawie Unii i odnoszącym się do różnych wytycznych w sprawie bezpiecznej dla środowiska gospodarki odpadami określonych w załączniku VIII do tego rozporządzenia.

13

(14)  Sekcja 2.3.1 Kompleksowego podręcznika IMO na temat portowych urządzeń do odbioru odpadów.

14

(15)  Art. 2 lit. h).

15

(16)  Art. 3 lit. b).

16

(17)  Art. 3 lit. a).

17

(18)  Wytyczne IMO do zapewnienia odpowiedniej wielkości portowych urządzeń do odbioru odpadów, pkt 5.15.

18

(19)  MEPC.1/Circ.834, załącznik, dodatek 1.

19

(20)  Normy dotyczące zrzutów odpadów wytworzonych przez statek do morza zawarto w odpowiednich załącznikach do konwencji MARPOL i określono w nich ilości i warunki, na jakich takie zrzuty są dozwolone.

20

(21)  Art. 2 lit. c).

21

(22)  W ramach konwencji MARPOL zezwala się również na zrzut innych rodzajów odpadów wytwarzanych przez statki. Normy zrzutów dotyczące odpadów wskazanych w załączniku I i załączniku V są jednak coraz bardziej restrykcyjne i pozwalają na zrzut do morza jedynie bardzo małych ilości odpadów wskazanych w załączniku I i kilku kategorii odpadów wskazanych w załączniku V, o ile spełnione są określone warunki.

22

(23)  Zob. motyw 3 dyrektywy 2000/59/WE.

23

(24)  Dyrektywa Komisji 2007/71/WE zmieniająca załącznik II do dyrektywy 2000/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie portowych urządzeń do odbioru odpadów wytwarzanych przez statki i pozostałości ładunku.

24

(25)  Prawidło 11 w załączniku IV do konwencji MARPOL.

25

(26)  Prawidło 1.12 w załączniku V do konwencji MARPOL.

26

(27)  W szczególności dyrektywa ramowa w sprawie odpadów.

27

(28)  Załącznik II do dyrektywy 2000/59/WE został zmieniony dyrektywą Komisji (UE) 2015/2087 z dnia 18 listopada 2015 r. w celu włączenia do tabeli informacji, które należy przekazać, rodzajów i ilości odpadów odprowadzonych w poprzednim porcie zawinięcia.

28

(29)  Stosowanie Światowego Zintegrowanego Systemu Informacji Żeglugowej (GISIS) Międzynarodowej Organizacji Morskiej może zapewnić informacje na temat portowych urządzeń do odbioru odpadów dostępnych w różnych portach: https://gisis.imo.org/Public/Default.aspx.

29

(30)  Art. 12 lit. d).

30

(31)  Dz.U. L 208 z 5.8.2002, s. 10.

31

(32)  Art. 5 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/65/UE w sprawie formalności sprawozdawczych dla statków wchodzących do lub wychodzących z portów państw członkowskich i uchylającej dyrektywę 2002/6/WE (Dz.U. L 283 z 29.10.2010, s. 1).

32

(33)  Jak określono w dyrektywie 2002/59/WE.

33

(34)  Zob. „SAFESEANET: Incident Report Guidelines”.

34

(35)  Zgodnie z ustaleniami grupy europejskich państw członkowskich ustanowionej na mocy dyrektywy 2010/65/UE, „Waste message – Business Rules”, wersja 0.9, 19 marca 2012 r.

35

(36)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/16/WE w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu (Dz.U. L 131 z 28.5.2009, s. 57).

36

(37)  Motyw 18 dyrektywy.

37

(38)  W interpretacji uwzględniono definicje stosowane obecnie przez państwa HELCOM w zaleceniu 28E/10, „Guidelines for the establishment of a harmonized »no-special-fee« system for the delivery of ship-generated oily wastes originating from machinery spaces and for the delivery of sewage and garbage, including marine litter caught in fishing nets, to port reception facilities”, przyjętym w dniu 15 listopada 2007 r., http://helcom.fi/Recommendations/Rec%2028E-10.pdf; oraz w Zjednoczonym Królestwie, zob. nota wyjaśniająca Zjednoczonego Królestwa dotycząca morza MGN 387, „Guidance on the Merchant Shipping and Fishing Vessels (Port Waste Reception Facilities) Regulations 2003 and amendments”.

38

(39)  Zwrot „powtarzający się” oznacza transport wahadłowy lub usługę typu podróży „przypłynięcie-wypłynięcie” na bardzo krótkich trasach.

39

(40)  Na przykład prom pasażerski typu ro-ro prowadzący wymianę handlową między państwami członkowskimi A i B może zawrzeć umowę dotyczącą odpadów z przedsiębiorstwem zajmującym się gospodarowaniem odpadami w państwie A, umowę dotyczącą odpadów oleistych z przedsiębiorstwem zajmującym się gospodarowaniem odpadami w państwie B oraz umowę dotyczącą ścieków z organem portowym/gminą w państwie A.

40

(41)  Ich znaczenie podkreślono również w wytycznych HELCOM, o których mowa w przypisie 38, stanowiących, że państwo przyznające wyłączenie „powinno informować również o wyłączeniach przyznanych innym państwom portu na zaplanowanej trasie”.

41

---

| 1.4.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 115/17 |
| --- | --- | --- | --- |

1.4.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 115/17

---

DECYZJA KOMISJI

z dnia 31 marca 2016 r.

w sprawie mianowania członków Komitetu Starszych Inspektorów Pracy na nową kadencję

(2016/C 115/06)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając decyzję Komisji 95/319/WE z dnia 12 lipca 1995 r. ustanawiającą Komitet Starszych Inspektorów Pracy (1), w szczególności jej art. 5,

uwzględniając listę nominowanych osób przedłożoną przez państwa członkowskie,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Artykuł 5 ust. 1 decyzji 95/319/WE stanowi, że w skład Komitetu wchodzi jeden pełnoprawny członek z każdego państwa członkowskiego oraz że dla każdego pełnoprawnego członka istnieje możliwość wyznaczenia zastępcy. |
| --- | --- |

(1)

Artykuł 5 ust. 1 decyzji 95/319/WE stanowi, że w skład Komitetu wchodzi jeden pełnoprawny członek z każdego państwa członkowskiego oraz że dla każdego pełnoprawnego członka istnieje możliwość wyznaczenia zastępcy.

| (2) | Artykuł 5 ust. 2 tej decyzji stanowi, że pełnoprawni członkowie Komitetu oraz ich zastępcy mianowani są przez Komisję na wniosek państwa członkowskiego. |
| --- | --- |

(2)

Artykuł 5 ust. 2 tej decyzji stanowi, że pełnoprawni członkowie Komitetu oraz ich zastępcy mianowani są przez Komisję na wniosek państwa członkowskiego.

| (3) | Artykuł 5 ust. 3 tej decyzji stanowi, że kadencja członków Komitetu trwa trzy lata i jest odnawialna. |
| --- | --- |

(3)

Artykuł 5 ust. 3 tej decyzji stanowi, że kadencja członków Komitetu trwa trzy lata i jest odnawialna.

| (4) | Poprzednia kadencja Komitetu zakończyła się dnia 31 grudnia 2015 r. |
| --- | --- |

(4)

Poprzednia kadencja Komitetu zakończyła się dnia 31 grudnia 2015 r.

| (5) | W związku z tym Komisja musi mianować członków Komitetu na okres trzech lat na podstawie propozycji przedłożonych przez państwa członkowskie, |
| --- | --- |

(5)

W związku z tym Komisja musi mianować członków Komitetu na okres trzech lat na podstawie propozycji przedłożonych przez państwa członkowskie,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

(1)   Osoby wymienione w załączniku do niniejszej decyzji są mianowane na pełnoprawnych członków Komitetu Starszych Inspektorów Pracy oraz ich zastępców na okres trzech lat od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2018 r.

(2)   Lista członków Komitetu publikowana jest w celach informacyjnych w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sporządzono w Brukseli dnia 31 marca 2016 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący

---

(1)  Dz.U. L 188 z 9.8.1995, s. 11.

1

---

ZAŁĄCZNIK

| Państwo członkowskie | Członek pełnoprawny | Zastępca |
| --- | --- | --- |
| Belgia | Paul TOUSSEYN | Michel ASEGLIO |
| Bułgaria | Rumiana MICHAJŁOWA | Irena DIMITROWA |
| Republika Czeska | Rudolf HAHN | Pavel HEISIG |
| Dania | Peter VESTERHEDEN | Annemarie KNUDSEN |
| Niemcy | Kai SCHÄFER | Helmut GOTTWALD |
| Estonia | Maret MARIPUU | Rein REISBERG |
| Irlandia | Brian HIGGISSON | Martin O’HALLORAN |
| Grecja | Chryssoula TOUFEKOULA | Nikolaos MARAGOS |
| Hiszpania | José Ignacio SACRISTÁN ENCISO | Graciela DE ANDRÉS NOVO |
| Francja | Yves CALVEZ | Jessy PRETTO |
| Chorwacja | Miroslav BABIĆ | Branko MESIĆ |
| Włochy | Danilo PAPA | Roberta FABRIZI |
| Cypr | Anastasios YIANNAKI | Aristodemos ECONOMIDES |
| Łotwa | Renārs LŪSIS | Linda MATISĀNE |
| Litwa | Gintaras ČEPAS | Dalia LEGIENE |
| Luksemburg | Marco BOLY | Johny SCHNEIDER |
| Węgry | Péter NESZTINGER | Judit H. NAGY |
| Malta | Mark GAUCI | Vincent ATTARD |
| Niderlandy | J.A. VAN DEN BOS (Jan) | M.A. ZUURBIER (Marga) |
| Austria | Gertrud BREINDL | Josef KERSCHHAGL |
| Polska | Iwona HICKIEWICZ | Leszek ZAJĄC |
| Portugalia | Pedro PIMENTA BRAZ | Manuel Joaquim MADURO ROXO |
| Rumunia | Dantes Nicolae BRATU | Larisa Otilia PAPP |
| Słowenia | Nataša TRČEK | Slavko KRIŠTOFELC |
| Słowacja | Andrej GMITTER | Miroslava SKIČKOVÁ |
| Finlandia | Leo SUOMAA | Raimo ANTILA |
| Szwecja | Erna ZELMIN-EKENHEIM | Håkan OLSSON |
| Zjednoczone Królestwo | David SNOWBALL | Tim GALLOWAY |

Państwo członkowskie

Członek pełnoprawny

Zastępca

Belgia

Paul TOUSSEYN

Michel ASEGLIO

Bułgaria

Rumiana MICHAJŁOWA

Irena DIMITROWA

Republika Czeska

Rudolf HAHN

Pavel HEISIG

Dania

Peter VESTERHEDEN

Annemarie KNUDSEN

Niemcy

Kai SCHÄFER

Helmut GOTTWALD

Estonia

Maret MARIPUU

Rein REISBERG

Irlandia

Brian HIGGISSON

Martin O’HALLORAN

Grecja

Chryssoula TOUFEKOULA

Nikolaos MARAGOS

Hiszpania

José Ignacio SACRISTÁN ENCISO

Graciela DE ANDRÉS NOVO

Francja

Yves CALVEZ

Jessy PRETTO

Chorwacja

Miroslav BABIĆ

Branko MESIĆ

Włochy

Danilo PAPA

Roberta FABRIZI

Cypr

Anastasios YIANNAKI

Aristodemos ECONOMIDES

Łotwa

Renārs LŪSIS

Linda MATISĀNE

Litwa

Gintaras ČEPAS

Dalia LEGIENE

Luksemburg

Marco BOLY

Johny SCHNEIDER

Węgry

Péter NESZTINGER

Judit H. NAGY

Malta

Mark GAUCI

Vincent ATTARD

Niderlandy

J.A. VAN DEN BOS (Jan)

M.A. ZUURBIER (Marga)

Austria

Gertrud BREINDL

Josef KERSCHHAGL

Polska

Iwona HICKIEWICZ

Leszek ZAJĄC

Portugalia

Pedro PIMENTA BRAZ

Manuel Joaquim MADURO ROXO

Rumunia

Dantes Nicolae BRATU

Larisa Otilia PAPP

Słowenia

Nataša TRČEK

Slavko KRIŠTOFELC

Słowacja

Andrej GMITTER

Miroslava SKIČKOVÁ

Finlandia

Leo SUOMAA

Raimo ANTILA

Szwecja

Erna ZELMIN-EKENHEIM

Håkan OLSSON

Zjednoczone Królestwo

David SNOWBALL

Tim GALLOWAY

---

INFORMACJE PAŃSTW CZŁONKOWSKICH

| 1.4.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 115/20 |
| --- | --- | --- | --- |

1.4.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 115/20

---

Informacje o zamknięciu łowisk przekazane przez państwa członkowskie

(2016/C 115/07)

Zgodnie z art. 35 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa (1) podjęto decyzję o zamknięciu łowiska, jak określono w tabeli poniżej:

| Data i godzina zamknięcia łowiska | 26.2.2016 |
| --- | --- |
| Czas trwania | 26.2.2016 – 31.12.2016 |
| Państwo członkowskie | Francja |
| Stado lub grupa stad | SBR/678- |
| Gatunek | Morlesz bogar (Pagellus bogaraveo) |
| Obszar | Wody Unii i wody międzynarodowe obszarów VI, VII oraz VIII |
| Rodzaj(-e) statków rybackich | — |
| Numer referencyjny | 02/DSS |

Data i godzina zamknięcia łowiska

26.2.2016

Czas trwania

26.2.2016 – 31.12.2016

Państwo członkowskie

Francja

Stado lub grupa stad

SBR/678-

Gatunek

Morlesz bogar (Pagellus bogaraveo)

Obszar

Wody Unii i wody międzynarodowe obszarów VI, VII oraz VIII

Rodzaj(-e) statków rybackich

—

Numer referencyjny

02/DSS

---

(1)  Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 1.

---

| 1.4.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 115/20 |
| --- | --- | --- | --- |

1.4.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 115/20

---

Informacje o zamknięciu łowisk przekazane przez państwa członkowskie

(2016/C 115/08)

Zgodnie z art. 35 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa (1) podjęto decyzję o zamknięciu łowiska, jak określono w tabeli poniżej:

| Data i godzina zamknięcia łowiska | 26.2.2016 |
| --- | --- |
| Czas trwania | 26.2.2016 – 31.12.2016 |
| Państwo członkowskie | Francja |
| Stado lub grupa stad | ANF/8C3411 |
| Gatunek | Żabnicowate (Lophiidae) |
| Obszar | VIIIc, IX i X; wody UE obszaru CECAF 34.1.1 |
| Rodzaj(-e) statków rybackich | — |
| Numer referencyjny | 03/TQ72 |

Data i godzina zamknięcia łowiska

26.2.2016

Czas trwania

26.2.2016 – 31.12.2016

Państwo członkowskie

Francja

Stado lub grupa stad

ANF/8C3411

Gatunek

Żabnicowate (Lophiidae)

Obszar

VIIIc, IX i X; wody UE obszaru CECAF 34.1.1

Rodzaj(-e) statków rybackich

—

Numer referencyjny

03/TQ72

---

(1)  Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 1.

---

| 1.4.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 115/21 |
| --- | --- | --- | --- |

1.4.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 115/21

---

Informacje o zamknięciu łowisk przekazane przez państwa członkowskie

(2016/C 115/09)

Zgodnie z art. 35 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa (1) podjęto decyzję o zamknięciu łowiska, jak określono w tabeli poniżej:

| Data i godzina zamknięcia łowiska | 1.1.2016 |
| --- | --- |
| Czas trwania | 1.1.2016 – 31.12.2016 |
| Państwo członkowskie | Hiszpania |
| Stado lub grupa stad | WHM/ATLANT |
| Gatunek | Marlin biały (Tetrapturus albidus) |
| Obszar | Ocean Atlantycki |
| Rodzaj(-e) statków rybackich | — |
| Numer referencyjny | 04/TQ72 |

Data i godzina zamknięcia łowiska

1.1.2016

Czas trwania

1.1.2016 – 31.12.2016

Państwo członkowskie

Hiszpania

Stado lub grupa stad

WHM/ATLANT

Gatunek

Marlin biały (Tetrapturus albidus)

Obszar

Ocean Atlantycki

Rodzaj(-e) statków rybackich

—

Numer referencyjny

04/TQ72

---

(1)  Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 1.

---

| 1.4.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 115/21 |
| --- | --- | --- | --- |

1.4.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 115/21

---

Informacje o zamknięciu łowisk przekazane przez państwa członkowskie

(2016/C 115/10)

Zgodnie z art. 35 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa (1) podjęto decyzję o zamknięciu łowiska, jak określono w tabeli poniżej:

| Data i godzina zamknięcia łowiska | 1.1.2016 |
| --- | --- |
| Czas trwania | 1.1.2016 – 31.12.2016 |
| Państwo członkowskie | Hiszpania |
| Stado lub grupa stad | BUM/ATLANT |
| Gatunek | Marlin błękitny (Makaira nigricans) |
| Obszar | Ocean Atlantycki |
| Rodzaj(-e) statków rybackich | — |
| Numer referencyjny | 05/TQ72 |

Data i godzina zamknięcia łowiska

1.1.2016

Czas trwania

1.1.2016 – 31.12.2016

Państwo członkowskie

Hiszpania

Stado lub grupa stad

BUM/ATLANT

Gatunek

Marlin błękitny (Makaira nigricans)

Obszar

Ocean Atlantycki

Rodzaj(-e) statków rybackich

—

Numer referencyjny

05/TQ72

---

(1)  Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 1.

---

V Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA ZWIĄZANE Z REALIZACJĄ POLITYKI KONKURENCJI

Komisja Europejska

| 1.4.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 115/22 |
| --- | --- | --- | --- |

1.4.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 115/22

---

Zgłoszenie zamiaru koncentracji

(Sprawa M.7988 – Rhône Capital/AP/GardaWorld Security)

Sprawa, która może kwalifikować się do rozpatrzenia w ramach procedury uproszczonej

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2016/C 115/11)

| 1. | W dniu 22 marca 2016 r., zgodnie z art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1), Komisja otrzymała zgłoszenie planowanej koncentracji, w wyniku której podmioty kontrolowane przez przedsiębiorstwo Rhône Capital L.L.C. („Rhône Capital”, Stany Zjednoczone Ameryki) i przedsiębiorstwo Apax Partners LLP („AP”, Zjednoczone Królestwo) przejmują, w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw, wspólną kontrolę nad całym przedsiębiorstwem GardaWorld Security Corporation („Garda”, Kanada) w drodze zakupu akcji. |
| --- | --- |

1.

W dniu 22 marca 2016 r., zgodnie z art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1), Komisja otrzymała zgłoszenie planowanej koncentracji, w wyniku której podmioty kontrolowane przez przedsiębiorstwo Rhône Capital L.L.C. („Rhône Capital”, Stany Zjednoczone Ameryki) i przedsiębiorstwo Apax Partners LLP („AP”, Zjednoczone Królestwo) przejmują, w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw, wspólną kontrolę nad całym przedsiębiorstwem GardaWorld Security Corporation („Garda”, Kanada) w drodze zakupu akcji.

| 2. | Przedmiotem działalności gospodarczej przedsiębiorstw biorących udział w koncentracji jest:
  —   w przypadku przedsiębiorstwa Rhône Capital: inwestycje na niepublicznym rynku kapitałowym,
  —   w przypadku przedsiębiorstwa AP: usługi doradcze dotyczące inwestycji,
  —   w przypadku przedsiębiorstwa Garda: świadczenie krajowych i międzynarodowych usług ochrony i zabezpieczenia środków pieniężnych w gotówce. |
| --- | --- |

2.

Przedmiotem działalności gospodarczej przedsiębiorstw biorących udział w koncentracji jest:

—   w przypadku przedsiębiorstwa Rhône Capital: inwestycje na niepublicznym rynku kapitałowym,

—   w przypadku przedsiębiorstwa AP: usługi doradcze dotyczące inwestycji,

—   w przypadku przedsiębiorstwa Garda: świadczenie krajowych i międzynarodowych usług ochrony i zabezpieczenia środków pieniężnych w gotówce.

| 3. | Po wstępnej analizie Komisja uznała, że zgłoszona transakcja może wchodzić w zakres rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw. Jednocześnie Komisja zastrzega sobie prawo do podjęcia ostatecznej decyzji w tej kwestii. Należy zauważyć, iż zgodnie z zawiadomieniem Komisji w sprawie uproszczonej procedury rozpatrywania niektórych koncentracji na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (2) sprawa ta może kwalifikować się do rozpatrzenia w ramach procedury określonej w tym zawiadomieniu. |
| --- | --- |

3.

Po wstępnej analizie Komisja uznała, że zgłoszona transakcja może wchodzić w zakres rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw. Jednocześnie Komisja zastrzega sobie prawo do podjęcia ostatecznej decyzji w tej kwestii. Należy zauważyć, iż zgodnie z zawiadomieniem Komisji w sprawie uproszczonej procedury rozpatrywania niektórych koncentracji na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (2) sprawa ta może kwalifikować się do rozpatrzenia w ramach procedury określonej w tym zawiadomieniu.

| 4. | Komisja zwraca się do zainteresowanych osób trzecich o zgłaszanie ewentualnych uwag na temat planowanej koncentracji.
  Komisja musi otrzymać takie uwagi w nieprzekraczalnym terminie 10 dni od daty niniejszej publikacji. Można je przesyłać do Komisji faksem (+32 22964301), pocztą elektroniczną na adres: COMP-MERGER-REGISTRY@ec.europa.eu lub listownie, podając numer referencyjny: M.7988 – Rhône Capital/AP/GardaWorld Security, na poniższy adres:





  European Commission |
| --- | --- |
| Directorate-General for Competition |
| Merger Registry |
| 1049 Bruxelles/Brussel |
| BELGIQUE/BELGIË |

4.

Komisja zwraca się do zainteresowanych osób trzecich o zgłaszanie ewentualnych uwag na temat planowanej koncentracji.

Komisja musi otrzymać takie uwagi w nieprzekraczalnym terminie 10 dni od daty niniejszej publikacji. Można je przesyłać do Komisji faksem (+32 22964301), pocztą elektroniczną na adres: COMP-MERGER-REGISTRY@ec.europa.eu lub listownie, podając numer referencyjny: M.7988 – Rhône Capital/AP/GardaWorld Security, na poniższy adres:

European Commission

Directorate-General for Competition

Merger Registry

1049 Bruxelles/Brussel

BELGIQUE/BELGIË

---

(1)  Dz.U. L 24 z 29.1.2004, s. 1 (rozporządzenie w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw).

(2)  Dz.U. C 366 z 14.12.2013, s. 5.

---

INNE AKTY

Komisja Europejska

| 1.4.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 115/23 |
| --- | --- | --- | --- |

1.4.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 115/23

---

Zawiadomienie dla Nayefa Salama Muhammada Ujayma Al-Hababiego dodanego do wykazu, o którym mowa w art. 2, 3 i 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z organizacjami ISIL (Daisz) i Al-Kaida, na mocy rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/473

(2016/C 115/12)

| 1. | We wspólnym stanowisku 2002/402/WPZiB (1) wzywa się Unię do zamrożenia funduszy oraz zasobów gospodarczych członków organizacji Al-Kaida oraz innych osób fizycznych, grup, przedsiębiorstw i podmiotów z nimi powiązanych, wymienionych w wykazie sporządzonym zgodnie z rezolucjami Rady Bezpieczeństwa ONZ 1267(1999) i 1333(2000), systematycznie aktualizowanym przez komitet ONZ powołany na podstawie rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ 1267(1999).
  Wykaz sporządzony przez komitet ONZ obejmuje:






  — | Al-Kaidę, |
| --- | --- | --- |

1.

We wspólnym stanowisku 2002/402/WPZiB (1) wzywa się Unię do zamrożenia funduszy oraz zasobów gospodarczych członków organizacji Al-Kaida oraz innych osób fizycznych, grup, przedsiębiorstw i podmiotów z nimi powiązanych, wymienionych w wykazie sporządzonym zgodnie z rezolucjami Rady Bezpieczeństwa ONZ 1267(1999) i 1333(2000), systematycznie aktualizowanym przez komitet ONZ powołany na podstawie rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ 1267(1999).

Wykaz sporządzony przez komitet ONZ obejmuje:

—

Al-Kaidę,

| — | osoby fizyczne lub prawne, podmioty, organy i grupy związane z Al-Kaidą, oraz |
| --- | --- |

—

osoby fizyczne lub prawne, podmioty, organy i grupy związane z Al-Kaidą, oraz

| — | osoby prawne, podmioty i organy będące własnością lub pozostające pod kontrolą jakiejkolwiek z tych powiązanych osób, podmiotów, organów i grup, względnie w jakikolwiek inny sposób je wspierające. |
| --- | --- |

—

osoby prawne, podmioty i organy będące własnością lub pozostające pod kontrolą jakiejkolwiek z tych powiązanych osób, podmiotów, organów i grup, względnie w jakikolwiek inny sposób je wspierające.

Działania lub czynności wskazujące na to, że dana osoba, grupa, przedsiębiorstwo lub dany podmiot są „powiązane” z Al-Kaidą, obejmują:

| a) | udział w finansowaniu, planowaniu, ułatwianiu, przygotowywaniu lub wykonywaniu działań lub czynności przez Al-Kaidę bądź jakąkolwiek jej komórkę, grupę powiązaną, wyodrębnioną lub pochodną czy też dokonywanie tego wspólnie z nimi, pod ich nazwą, w ich imieniu lub w celu udzielenia im wsparcia; |
| --- | --- |

a)

udział w finansowaniu, planowaniu, ułatwianiu, przygotowywaniu lub wykonywaniu działań lub czynności przez Al-Kaidę bądź jakąkolwiek jej komórkę, grupę powiązaną, wyodrębnioną lub pochodną czy też dokonywanie tego wspólnie z nimi, pod ich nazwą, w ich imieniu lub w celu udzielenia im wsparcia;

| b) | dostarczanie, sprzedaż lub przekazywanie którejkolwiek z wymienionych osób lub grup broni i podobnych materiałów; |
| --- | --- |

b)

dostarczanie, sprzedaż lub przekazywanie którejkolwiek z wymienionych osób lub grup broni i podobnych materiałów;

| c) | dokonywanie rekrutacji na rzecz którejkolwiek z wymienionych osób lub grup; lub |
| --- | --- |

c)

dokonywanie rekrutacji na rzecz którejkolwiek z wymienionych osób lub grup; lub

| d) | wspieranie działań lub czynności którejkolwiek z wymienionych osób lub grup w inny sposób. |
| --- | --- |

d)

wspieranie działań lub czynności którejkolwiek z wymienionych osób lub grup w inny sposób.

| 2. | W dniu 28 marca 2016 r. Rada Bezpieczeństwa ONZ zatwierdziła dodanie Nayefa Salama Muhammada Ujayma Al-Hababiego do wykazu prowadzonego przez Komitet ds. Sankcji Wobec Sieci Al-Kaida.
  Nayef Salam Muhammad Ujaym Al-Hababi może w każdej chwili złożyć wniosek do rzecznika praw obywatelskich ONZ o ponowną weryfikację decyzji o wpisaniu go do wymienionego wyżej wykazu ONZ, wraz z dokumentami uzupełniającymi. Wniosek taki należy przesłać na poniższy adres rzecznika praw obywatelskich ONZ:





  United Nations – Office of the Ombudsperson |
| --- | --- |
| Room TB-08041D |
| New York, NY 10017 |
| STANY ZJEDNOCZONE AMERYKI |
| Nr tel.: +1 2129632671 |
| Nr faksu: +1 2129631300/3778 |
| E-mail: ombudsperson@un.org |

2.

W dniu 28 marca 2016 r. Rada Bezpieczeństwa ONZ zatwierdziła dodanie Nayefa Salama Muhammada Ujayma Al-Hababiego do wykazu prowadzonego przez Komitet ds. Sankcji Wobec Sieci Al-Kaida.

Nayef Salam Muhammad Ujaym Al-Hababi może w każdej chwili złożyć wniosek do rzecznika praw obywatelskich ONZ o ponowną weryfikację decyzji o wpisaniu go do wymienionego wyżej wykazu ONZ, wraz z dokumentami uzupełniającymi. Wniosek taki należy przesłać na poniższy adres rzecznika praw obywatelskich ONZ:

United Nations – Office of the Ombudsperson

Room TB-08041D

New York, NY 10017

STANY ZJEDNOCZONE AMERYKI

Nr tel.: +1 2129632671

Nr faksu: +1 2129631300/3778

E-mail: ombudsperson@un.org

Więcej informacji można uzyskać pod adresem: https://www.un.org/sc/suborg/en/sanctions/1267/aq_sanctions_list/procedures-for-delisting

| 3. | W następstwie decyzji ONZ, o której mowa w pkt 2, Komisja przyjęła rozporządzenie wykonawcze (UE) 2016/473 (2), zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z organizacjami ISIL (Daisz) i Al-Kaida (3). Zmiana wprowadzona na mocy art. 7 ust. 1 lit. a) oraz art. 7a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 881/2002 polega na wpisaniu Nayefa Salama Muhammada Ujayma Al-Hababiego do wykazu w załączniku I do tego rozporządzenia („załącznik I”).
  Do osób oraz podmiotów wpisanych do załącznika I mają zastosowanie następujące środki określone w rozporządzeniu (WE) nr 881/2002:






  1) | zamrożenie wszystkich należących do nich funduszy i zasobów gospodarczych, będących ich własnością lub w ich posiadaniu, a także zakaz (dotyczący wszystkich) udostępniania im lub na ich rzecz, bezpośrednio lub pośrednio, funduszy i zasobów gospodarczych (art. 2 i 2a); oraz |
| --- | --- | --- |

3.

W następstwie decyzji ONZ, o której mowa w pkt 2, Komisja przyjęła rozporządzenie wykonawcze (UE) 2016/473 (2), zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z organizacjami ISIL (Daisz) i Al-Kaida (3). Zmiana wprowadzona na mocy art. 7 ust. 1 lit. a) oraz art. 7a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 881/2002 polega na wpisaniu Nayefa Salama Muhammada Ujayma Al-Hababiego do wykazu w załączniku I do tego rozporządzenia („załącznik I”).

Do osób oraz podmiotów wpisanych do załącznika I mają zastosowanie następujące środki określone w rozporządzeniu (WE) nr 881/2002:

1)

zamrożenie wszystkich należących do nich funduszy i zasobów gospodarczych, będących ich własnością lub w ich posiadaniu, a także zakaz (dotyczący wszystkich) udostępniania im lub na ich rzecz, bezpośrednio lub pośrednio, funduszy i zasobów gospodarczych (art. 2 i 2a); oraz

| 2) | zakaz bezpośredniego lub pośredniego udzielania, sprzedaży, dostarczania lub przekazywania im doradztwa technicznego, pomocy lub szkoleń związanych z działalnością wojskową (art. 3). |
| --- | --- |

2)

zakaz bezpośredniego lub pośredniego udzielania, sprzedaży, dostarczania lub przekazywania im doradztwa technicznego, pomocy lub szkoleń związanych z działalnością wojskową (art. 3).

| 4. | W art. 7a rozporządzenia (WE) nr 881/2002 przewiduje się dokonanie procesu weryfikacji, w przypadku gdy osoby ujęte w wykazie zgłoszą uwagi dotyczące powodów umieszczenia ich w wykazie. Osoby i podmioty dodane do załącznika I rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2016/473 mogą zwrócić się do Komisji z wnioskiem o uzasadnienie umieszczenia ich w wykazie. Taki wniosek należy przesłać na poniższy adres służb Komisji Europejskiej zajmujących się środkami ograniczającymi:





  European Commission |
| --- | --- |
| „Restrictive measures” |
| Rue de la Loi/Wetstraat 200 |
| 1049 Bruxelles/Brussel |
| BELGIQUE/BELGIË |

4.

W art. 7a rozporządzenia (WE) nr 881/2002 przewiduje się dokonanie procesu weryfikacji, w przypadku gdy osoby ujęte w wykazie zgłoszą uwagi dotyczące powodów umieszczenia ich w wykazie. Osoby i podmioty dodane do załącznika I rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2016/473 mogą zwrócić się do Komisji z wnioskiem o uzasadnienie umieszczenia ich w wykazie. Taki wniosek należy przesłać na poniższy adres służb Komisji Europejskiej zajmujących się środkami ograniczającymi:

European Commission

„Restrictive measures”

Rue de la Loi/Wetstraat 200

1049 Bruxelles/Brussel

BELGIQUE/BELGIË

| 5. | Ponadto zwraca się uwagę zainteresowanych osób i podmiotów na fakt, że istnieje możliwość zaskarżenia rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/473 do Sądu Unii Europejskiej zgodnie z postanowieniami art. 263 akapit czwarty i szósty Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

5.

Ponadto zwraca się uwagę zainteresowanych osób i podmiotów na fakt, że istnieje możliwość zaskarżenia rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/473 do Sądu Unii Europejskiej zgodnie z postanowieniami art. 263 akapit czwarty i szósty Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

| 6. | Dla zachowania należytego porządku zwraca się uwagę osób i podmiotów wymienionych w załączniku I na możliwość zwrócenia się z wnioskiem do właściwych władz odpowiedniego państwa członkowskiego (państw członkowskich), zgodnie z załącznikiem II do rozporządzenia (WE) nr 881/2002, w celu uzyskania zezwolenia na wykorzystanie zamrożonych funduszy i zasobów gospodarczych na podstawowe potrzeby lub szczególne płatności, zgodnie z art. 2a tego rozporządzenia. |
| --- | --- |

6.

Dla zachowania należytego porządku zwraca się uwagę osób i podmiotów wymienionych w załączniku I na możliwość zwrócenia się z wnioskiem do właściwych władz odpowiedniego państwa członkowskiego (państw członkowskich), zgodnie z załącznikiem II do rozporządzenia (WE) nr 881/2002, w celu uzyskania zezwolenia na wykorzystanie zamrożonych funduszy i zasobów gospodarczych na podstawowe potrzeby lub szczególne płatności, zgodnie z art. 2a tego rozporządzenia.

---

(1)  Dz.U. L 139 z 29.5.2002, s. 4.

(2)  Dz.U. L 85 z 1.4.2016, s. 30.

(3)  Dz.U. L 139 z 29.5.2002, s. 9.

---